ดู: 218|ตอบกลับ: 6

{ เมืองเซี่ยพี - ย่านการค้า } ร้านผ้าหยุนถู

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-12-13 00:31:47 |โหมดอ่าน




ร้านผ้าหยุนถู


{ เ มื อ ง เ ซี่ ย พี }







【 ร้านผ้าหยุนถู-ย่านการค้า 】

『 ไหมถักทอ ส่อแสงใย ส่งถึงใจ ให้ถึงมี


บริการขายทั้งแบบเสื้อผ้าสำเร็จรูป และทั้งสั่งตัดจากใบคำสั่งของลูกค้า คุณภาพของผ้ามีตั้งแต่ระดับสูงไปจนถึงชั้นเลวไม่เพียงแค่มีชุดของผู้มีอันจะกินหรือชุดผ้าธรรมดาที่ขายเท่านั้น


กระทั่งชุดผ้าขาดๆของขอทาน หรือชุดแปลกประหลาดราวกับไม่น่าจะตัดมาให้มนุษย์ปุถุชนใส่ ที่แห่งนี้ก็มีจำหน่าย!






ชื่อกิจการ : ร้านผ้าหยุนถู

เจ้าของกิจการ: หลิ่ง เฟย

ประเภทร้าน: ขายผ้าไหม, ชุดฮันฝู-ลายแปลก, รับตัดชุดพิเศษ #ทั่วไป#

เวลาเปิด-ปิดร้าน: 09.00 - 19.00 น.


#ประทับตรา: ผู้ว่าเมืองเซี่ยพี




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

79

กระทู้

853

โพสต์

3หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
13546
เงินตำลึง
1841
ชื่อเสียง
13132
ความหิว
260
คุณธรรม
554
ความชั่ว
0
ความโหด
8
กวนอวี่ | 关羽
เลเวล 1

อวี้ เสี่ยวมี่

คุณชาย! โปรดอย่าก่อเรื่อง
pet
โพสต์ 2017-12-28 11:55:50 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ผิงผิง เมื่อ 2017-12-28 14:26

ชุดสตรีขยับยากเสียจริง
   
      หลิวเทียนและผิงผิง พร้อมกับเจ้าสัตว์หน้าขนสามตัวเดินทางจนมาถึงเมืองเซียพี ผิงผิงนั้นเคยมาแล้วครั้งหนึ่งและเธอสามารถพาเที่ยวได้ เมื่อมาถึงเมืองเซียพี หลิวเทียนก็บอกว่า "เราไปร้านขายชุดก่อน ข้าจะเลือกชุดให้เจ้า"
      "คุณชายหลิว ไม่ต้องลำบากท่านหรอก..." ผิงผิงนิ้วหน้า แต่ทำให้เธอไม่อาจปฏิเสธได้จึงต้องยอมพาไป เมื่อมาถึงก็พบกับหญิงสาวดวงตากลมโตสีเขียวและผมยาวสีน้ำตาลอ่อน ท่าทางใจดีเมื่อมีลูกค้าเดินเข้ามาภายในร้านเธอก็รีบเดินมาต้อนรับทันที
      "ยินดีต้อนรับสู่ร้านผ้าหยุนถูค่ะ ไม่ทราบว่าจะรับเป็นผ้าไหม สั่งตัดผ้าหรือแบบสำเร็จรูปดีคะ?"
      "ข้าขอผ้าสำเร็จรูปที่เหมาะกับสหายของข้าครับ" หลิวเทียนเอ่ยก่อนจะผายมือไป ทางผิงผิงที่หน้างอเล็กน้อย ดูเหมือนเจ้าตัวจะไม่ค่อยชอบชุดสตรีเท่าไร หญิงสาวเห็นแล้วก็อมยิ้ม "แม่นางน้อย รูปร่างเพรียวกำลังเติบโต เริ่มเห็นส่วนเว้าส่วนโค้งแล้ว... อากาศหนาวๆ เช่นนี้ต้องชุดที่ให้ความอบอุ่นได้อย่างดี" หญิงสาวเจ้าของร้านเอ่ยก่อนจะเชิญทั้งสองนั่งรอแล้วเจ้าตัวเดินหายเข้าไปด้านหลังก่อนจะมีคนงานนำชาอุ่นๆ มาเสริม หลิวเทียนยกขึ้นจิบให้ร่างกายอบอุ่น ผิงผิงนั้นไม่แตะเหมือนอย่างเคย
      "ร่างกายเจ้าเริ่มเติบโต หาชุดใหม่ไว้ใส่เปลี่ยนเสียหน่อย"
      "ขอเป็นชุดบุรุษไม่ได้หรือเจ้าคะ? ข้าไม่ชอบชุดสตรีเท่าไร เพราะชุดสตรีที่เสี่ยวหรงเคยหมอบให้ข้า... ตอนนี้กลายสภาพเป็นเศษผ้าไปเสียแล้ว" ผิงผิงกล่าวเพราะเธอทำมันพังเองแหละ "ได้ แต่วันนี้เจ้าใส่ชุดสตรีเดินเล่นเป็นเพื่อนข้า"
      "ก็ได้เจ้าค่ะ แต่ตอนเย็นเราจะไปหอหมอกธารากันนะเจ้าค่ะ" ผิงผิงกล่าวด้วยรอยยิ้ม เธอยังอยากไปดูการร่ายรำที่หอแห่งนั้นโดยลืมเรื่องราวเมื่อสองปีก่อนไปเสียแล้ว... รอไม่นานนักเจ้าของร้านกับคนงานอีกสองคนก็ถือถาดมา บนถาดไม้นั้นมีผ้าสีชมพูอ่อน สีเขียวสดใส สีฟ้าคราและสีม่วงอ่อน แต่ละตัวมีลวดลายไม่เหมือนกัน หลิวเทียนรู้ว่าผิงผิงชอบสีเขียวเขาจึงเดินไปที่ผ้าชุดสีเขียวก่อนจะจับขึ้นมาดู ที่กระโปรงปักเป็นไผ่เดินด้ายสีเขียวเข้มกว่าชุด ผ้าคาดเอวสีเขียวอ่อน... "เจ้าลองชุดนี้"
      "ข้าใส่ไม่เป็น"
      "เดี๋ยวข้าช่วยค่ะ" เจ้าของร้านเอ่ยอย่างใจดีก่อนจะพาผิงผิงไปเปลี่ยนชุดอีกห้อง เมื่อเดินเข้ามาก็รู้สึกอบอุ่น
      "สหายของแม่นางน้อยช่างเอาใจใส่จังค่ะ"
      "คุณชายหลิวเขาใจดีและใส่ใจในรายละเอียดเสมอเจ้าค่ะ" ผิงผิงกล่าวก่อนจะยกแขนให้เธอช่วยใส่ชุดให้ ไม่นานนักก็ใส่เสร็จ "ทำผมใหม่เสียหน่อยนะคะ"
      "เจ้าค่ะ" ผิงผิงตอบรับก่อนจะถูกพาไปนั่งหน้ากระจกทองเหลือง... เธอไม่ได้แต่งตัวแบบนี้นานเท่าไรแล้วนะ? ปกติเธอแทบไม่ส่องกระจกเลย ยิ่งไม่เสียเวลามาแต่งตัวเพียงใส่ชุดบุรุษแล้วหมัดผมก็เป็นอันเสร็จ แต่ก่อนที่ผิงผิงจะคิดอะไรเรื่อยเปื่อยไปมากกว่านี้ เจ้าของร้านทำท่าจะแกะผมที่เธอมัดไว้ข้างๆ ผิงผิงรีบห้าม "ตรงนี้แกะไม่ได้ค่ะ ประเพณีที่เผ่าของข้าคือให้เฉพาะผู้ที่จะเป็นสามีแกะในวันแต่งงานเจ้าค่ะ"
      "เป็นประเพณีที่น่าสนใจจริงๆ ค่ะ แต่คงไม่ใช่ของชาวฮั่น?"
      "เจ้าค่ะ ข้าเป็นคนเปอร์เซีย" ผิงผิงกล่าวด้วยรอยยิ้ม...
      "ผิวของแม่นางจังขาวอมชมพูเช่นนี้" เธอกล่าวก่อนจะปล่อยผมของผิงแล้วรวบครึ่งศีรษะ เมื่อจัดการเรียบร้อยแล้วผิงผิงก็มองดูพบว่าตอนนี้เธอไม่ต่างอะไรกับสาวน้อยเลย... เธอไม่ต้องแต่งหน้าเพิ่มเพราะมีใบหน้าที่น่ารักอยู่แล้ว แม้จะไม่สวยเหมือนสตรีคนใดก็ตาม "งดงามค่ะ"
      "ขอบคุณเจ้าค่ะ" ผิงผิงกล่าวขอบคุณ ก่อนทั้งสองจะพากันเดินออกไป หลิวเทียนที่สั่งชุดบุรุษสำหรับตนเองและผิงผิงเสร็จแล้วก็สั่งว่าให้เอาไปส่งที่โรงเตี้ยมซุ่นฉั่ว เมื่อเขาหันมาก็พบว่าผิงผิงในชุดสตรีนั้นน่ารักเพียงใด "เจ้าน่ารักมาก"
      "คิก... ขอบคุณเจ้าค่ะ แต่ขยับยากเสียจริง" ผิงผิงว่าพลางหมุนตัวให้หลิวเทียนดูด้วยความสดใสตามเคย
     "เจ้าหิวหรือไม่?"
      "ยังเจ้าค่ะ แต่ข้าอยากไปเดินดูที่ตลาดเสียหน่อย ข้าว่าจะหาม้าอีกตัวให้ท่านขี่ ขืนท่านนั่งกับข้าไปนานๆ ท่านอาจจะปวดหลังเอาได้" ผิงผิงกล่าว หลิวเทียนยิ้มขำๆ ก่อนจะจ่ายเงินแล้วทั้งสองก็เดินออกไปนอกร้าน ผิงผิงอุ้มผิงกั่วไว้มันก็เข้ามาเกาะแขนผิงผิง "คุณชายหลิวอยากลองอุ้มผิงกั่วหรือไม่เจ้าคะ?"
      "ข้าว่าเจ้าตัวเล็กคงอยากกอดเจ้ามากกว่า" หลิวเทียนเอ่ยเพราะเขารู้สึกว่าเจ้าลูกหมีตัวนี้ชอบกอดตัวคนที่อุ่นๆ แต่เขาไม่มีปราณมันคงไม่อยากกอดเขาเท่าไร "ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ผิงกั่วคนดี พี่ชายเขาอยากอุ้มเจ้า" ผิงผิงกล่าวก่อนจะส่งผิงกั่วให้หลิวเทียน เขารับมันมาอุ้มอย่างเบามือและอ่อนโยน มันหันไปเกาะบนตัวชายหนุ่มแล้วซุกหน้าทันที "เห็นไหมเจ้าค่ะ มันชอบท่าน"
      "เจ้าตัวเล็กน่ารักเสียจริง" หลิวเทียนเอ่ยด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนก่อนจะลูบหลังมันเบาๆ เหมือนกำลังกล่อมเด็กให้นอน ทั้งสองเดินไปที่ตลาดของเมือง ที่ผิงผิงเล่าว่าเธอได้พบจวื่จื่อที่นี่เพราะที่นี่ค้าขายของแปลกๆ ไม่ต่างจากตลาดเมืองอื่นๆ ที่แล้วมา


(ชุดประมาณนี้)


@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -19 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -19 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ขลุ่ยบุพเพ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x20
x3
x3
x90
x1
x1
x10
x50
x10
x8
x20
x1
x10
x40
x24
x32
x18
x6
x40
x10
x28
x64
x42
x24
x2
x20
x94
x8
x2
x50
x312
x40
x46
x1
x60
x20
x135
x50
x28
x50
x100
x5
x30
x15
x34
x1
x15
x20
x43
x1
x20
x251
x510
x380
x80
x252
x149
x96
x23
x68
x290
x70
x2
x202
x5
x115
x400
x66
x45
x13
x1
x1
x25
x9
x3
x42
x10
x10
x33
x127
x4
x47
x1
x38
x1
x100
x75
x50
x1173
x6
x6
x2
x30
x31
x74
x349
x150
x2
x2
x378
x10
x145
x386
x365
x20
x31
x86
x3
x54
x120
x1
x18
x7
x5
x162
x8092
x38
x541
x1100
x3121
x25
x567
x1051
x12
x17
x25
x51
x57
x121

23

กระทู้

149

โพสต์

1หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
1203
เงินตำลึง
126088
ชื่อเสียง
8782
ความหิว
206
เซ็น
เลเวล 1

ยายะ

pet
โพสต์ 2018-1-24 14:30:43 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Melonpang เมื่อ 2018-1-25 13:38

บทที่เก้าสิบสี่ :: [ การกุศล(รึเปล่า) ]



     " เช่นนั้น --จำนวนเท่านี้เป็นอย่างไรคะ? "
     " คิคิ ช่วยได้มากเลยจ้ะ ท่านเสมียน "

     หลังจากที่ออกมาจากจวนเจ้าเมืองแล้ว ระหว่างทางไปยังหอธาราก็ยังคงเหลือเวลาอยู่อีกเล็กน้อย
นางจึงแวะที่ร้านเสื้อผ้าที่นางรู้จักเพื่อจัดการธุระอื่นๆที่คั่งค้างไว้
     ร้านขายผ้าหยุนถู(แผนที่ฟ้าคราม)แห่งนี้ เป็นหนึ่งในร้านรวงที่พึ่งจะมาเปิดได้เมื่อไม่นานมานี้ และ
แน่นอนว่าหลังจากที่ได้รับการอนุมัติจากท่านเหว่ยหวง ก็เป็นหน้าที่ของนางที่จะต้องมาตรวจสอบกับ
ความเรียบร้อยของสถานที่แห่งนี้ รวมถึงแจ้งกำหนดการต่างๆและข้อความรู้ไปจนถึงเรื่องของภาษีด้วย

     " อาจจะเสียมารยาทไปนิด แต่ทำไมถึงได้สั่งตัดชุดไว้เยอะขนาดนี้หรือจ้ะ? "

     เจ้าของร้านผ้าที่มีเพียงแค่นางเพียงคนเดียวที่คอยดูแลในทุกๆฝ่ายของร้านแห่งนี้นาม 'หลิ่ง เฟย'
กล่าวขึ้นด้วยสีหน้าสงสัย

     " ข้าสัญญากับพวกเด็กๆไว้ว่า หากพวกเขาตั้งใจศึกษาเล่าเรียนและทำคะแนนได้ดีในการสอบที่ข้า
ทำขึ้นเร็วๆนี้ ---ข้าจะซื้อชุดสวยๆให้พวกเขาค่ะ "

     โดยไม่ได้ละสายตาที่เช็ค 'สินค้า' อยู่ --เย่เสวียตอบกลับ หลิ่ง เฟย ไปเสียงเรียบ

     " อาร้า-- แล้วท่านอาจารย์ซื้อ 'ของรางวัล' ไปก่อนแบบนี้เนี่ย จะดีหรือจ้ะ? "
     " เด็กๆที่ข้าเป็นคนสอนเองกับมือนะคะ? แน่นอนอยู่แล้วว่าพวกเขาต้องทำได้อย่างแน่นอนค่ะ "

     หลิ่ง เฟย ถามกลับมาอีกครั้งด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ ซึ่งเย่เสวียนางก็ยิ้มตอบกลับไป
     เพราะหน้าที่ของเสมียน เย่เสวีย นางนั้นจำเป็นที่จะต้องพบปะผุ้คนจำนวนมากทั้งนอกและในอยู่ทุก
วี่ทุกวัน ด้วยเหตุนี้ กล่าวได้ว่าร้านรวงทุกร้านและผู้คนภายในเมืองนั้นย่อมรู้จักนางในระดับนึง
     กระทั่งร้านบางร้าน ยังสนิทกับตัวนางถึงขั้นพูดเล่นหัวกันเช่นนี้ได้เลยทีเดียว

     ไม่นาน หลังจากที่เช็คผ้าที่เลือกไว้จนครบหมดและร่างแบบพร้อมกับเขียนขนาดตัวของพวกเด็กๆ
ตามที่คิดไว้หมดแล้ว เย่เสวียจึงส่งไปให้กับ หลิ่งเฟย

     " อืมๆ...ไว้ใจได้เลย รับรองว่าเสร็จทันภายในสุดสัปดาห์นี้แน่นอนจ้ะ "

     พี่สาวในชุดผ้าสีฟ้าที่ดูแปลกตานั้น ตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงร่าเริง
     เย่เสวียผงกหัวให้เล็กๆ ก่อนที่จะหันหลังเตรียมที่จะขอตัวเดินออกไป

     " อะ จริงสิ รอเดี๋ยวก่อนจ้ะ ท่านเสมียน "
     " คะ? "

     เย่เสวียหยุดเดินก่อนที่จะหันหลังไปตามเสียงเรียก ซึ่งเจ้าของร้านนั้นก็เดินกลับไปหลังเค้าเตอร์
ก่อนจะก้มหยิบหาอะไรบางอย่างที่อยู่ข้างใต้ ไม่นานนักก็เดินกลับมาหา

     " อันนี้ รับไว้สิจ้ะ "
     " นี่คือ... "

     ที่อยู่ในมือของนางก็คือถุงผ้าชิ้นเล็กๆที่ถูกผูกไว้ด้วยเชือกสีแดง และประดับไว้ผ้าสีอ่อนอีกแผ่นที่
สลักคำว่า 'โชคลาภ(幸運)' เอาไว้

     " ถือซะว่าเป็นของแถมจากพี่สาวนะจ้ะ --เรื่องงานสำคัญก็จริง แต่ก็ต้องพักผ่อนเสียบ้างนะจ้ะ "

     พอได้ยินที่คนตรงหน้ากล่าว เย่เสวียก็รู้สึกตื้นตันขึ้นข้างในอก
     หลังจากที่จ้องมองถุงผ้าชิ้นเล็กภายในมืออยู่ครู่นึง นางก็ยิ้มออกมาบางๆแล้วกล่าวต่อไปว่า

     " .....ไม่ลดภาษีให้หรอกนะคะ? "
     " อะ รู้ทันอีกละ "

     ทั้งสองคนหัวเราะขำพลางคุยหยอกล้อกันเช่นนั้น ก่อนที่เย่เสวียจะโค้งศีรษะขอบคุณแล้วก็ขอตัวออกมา





     " ฮิฮิ... "
     หลังจากที่จ้องมองเครื่องรางในมือของตนก็อดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้
     เจ้าของร้านผ้าหยุนถูนั้นนับได้ว่าเป็นผู้ที่น่าคบหาโดยแท้
     ทั้งใจดี อัธยาศัยก็ดี ไม่ว่ากับใครก็พูดจาไพเราะ แม้แต่กับคนยากคนจนก็ไม่เคยนึกรังเกียจ
     ในหมู่ร้านรวงที่เปิดใหม่ขึ้นมามากมายภายในเมืองเซียพีแห่งนี้ นับได้ว่าเย่เสวีย ตนนั้นสนิทกับเจ้าของ
ร้านผ้าแห่งนี้มากที่สุด

     ' ถ้าเป็นคำขอเล็กๆน้อยๆของนางก็ยินดีจะช่วยเหลืออยู่หรอกนะ '

     เย่เสวียคิดเช่นนั้นในใจ พลางส่ายหน้าเล็กๆ ---คิคิ ระดับนางไม่ติดกับกะอีแค่เครื่องรางทำมือหรอกน่า
     ถึงจะคิดเช่นนั้น แต่ลึกๆในใจก็ตัดสินใจว่าตนเองจะช่วยหากฝั่งตรงข้ามมีเรื่องขอร้องมาละนะ

     " ...จะสายแล้วสิ "

     เย่เสวียลอบมองพระอาทิตย์ที่คล้อยสูงขึ้นไปจนใกล้จะอยู่ที่จุดสูงสุดเข้าไปทุกทีๆพลางเร่งฝีเท้าของตน

     " ----ยว--อน "
     " ...... "
     " เดี๋--ว ท่า----มียน "
     " .......... "
     " ร-....รอด้วย--- "
     " อื๋อ? "

     ระหว่างที่กำลังเร่งฝีเท้าจนเกือบจะไปถึงเขตของหอธาราแล้ว เย่เสวียก็รู้สึกตัวว่ามีใครบางคนกำลังร้อง
เรียกตนอยู่
     พอนางหันหลังกลับไปมอง ก็พบว่าเป็นเจ้าของร้านผ้า ท่านหลิ่งเฟย นั่นเอง

     " เอ่อ....มีอะไรหรือคะ? ....หรือว่าข้าลืมอะไรไว้? "
     " แฮ่ก.....แฮ่ก......แฮ่ก.......ฮึก--......ฮ่าส์........ "

     ปกติแล้วเจ้าตัวมักจะมีรอยยิ้มประดับประดาบนใบหน้าเสมอ เพราะฉะนั้นการที่ได้เห็นเจ้าตัวก้มหน้าหอบ
หายใจหนักเพราะขาดอากาศจนพูดอะไรไม่ออกเช่นนี้ ช่างเป็นภาพที่แปลกตาเสียจริง
     เย่เสวียยืนรอนิ่งๆโดยปล่อยให้เจ้าของร้านผ้าค่อยๆปรับลมหายใจไป
     แม้ว่าตนเองจะรีบอยู่ ทว่าดูเหมือนท่านหลิ่งเฟยนั้นจะมีเรื่องสำคัญบางอย่างจะมาพูดกับตน
     แต่ไหนแต่ไร คนๆนี้ก็ไม่ใช่คนประเภทที่จะพูดเรื่องอะไรไร้สาระอยู่แล้ว พอตัดสินได้เช่นนั้น เย่เสวีย นาง
จึงยืนเฝ้ารอคำพูดของคนตรงหน้าเงียบๆ

     " ด-...เดินเร็วจังเลยนะจ้ะ "
     " ฮ่า... "

     เย่เสวียตอบรับคำของคนตรงหน้าเล็กๆ
     แน่นอน....เพราะว่าตลอดช่วงเวลาที่กลับมายังจวนเจ้าเมืองนั้น ตัวนางเองก็ฝึกฝนร่างกายมาตลอดนี่นะ
     หลังจากรออีกครู่นึงจนลมหายใจของเจ้าตัวกลับมาเป็นปกติแล้ว เจ้าของร้านก็เงยหน้าแล้วรีบพูดธุระกับ
เย่เสวียในทันที

     " เอ่อ...ขอโทษที่รบกวนเวลานะจ้ะ พอดีว่าข้าพึ่งนึกได้ว่ามีเรื่องนึงที่อยากจะขอความเห็นจากท่านเสมียน
หน่อยน่ะ... "
     " ความเห็นของข้าหรือคะ? "

     เย่เสวียทวนคำกล่าวของคนตรงหน้า
     ปรึกษารึ..? กำลังรีบด้วยสิ
     .....เอาเถอะ สายนิดสายหน่อยคงไม่เป็นอะไรหรอก
     พอตัดสินใจได้แล้วภายในเสี้ยววินาที เย่เสวียก็ผงกหัวให้คนตรงหน้าเล็กๆ
     เจ้าของร้านนั้นยิ้มตอบรับกลับมา ก่อนจะเอ่ยปากพูดขึ้นต่อไปว่า

     " ท่านเสมียนรู้จักหมู่บ้านถงไหมรึเปล่าจ้ะ? "
     " หมู่บ้านถงไหมรึคะ? "

     เย่เสวียทวนคำ --แน่นอน อย่าว่าแต่รู้จักเลย เพียงแค่ชื่อก็ไม่เคยได้ยินมาก่อน
     ขอบเขตงานและเส้นสายของนาง จะกว้างขวางอย่างไรก็อยู่เพียงแค่ในเมืองเซียพีแห่งนี้เท่านั้น

     " ความจริงแล้ว ข้าเคยได้มีไปส่งสินค้าที่หมู่บ้านแห่งนั้นอยู่ครั้งนึง "
     " อ่า... "
     " แม้จะเป็นหมู่บ้านเล็กๆแต่คนในหมู่บ้านก็ไม่ได้มีฐานะยากจนข้นแค้นอะไรมากมายนัก --ทว่า "

     เจ้าของร้านทำสีหน้าลำบากใจก่อนจะกล่าวออกมาถึงเหตุผลและเป้าหมายของนาง
     สรุปก็คือ ผู้คนภายในเมือง โดยเฉพาะเด็กๆนั้น มีปัญหาทางด้านการอ่าน เขียน
     อีกทั้ง อุปกรณ์จำพวกหนังสือเรียนหรือของต่างๆที่จำเป็นสำหรับการเรียนรู้ก็ยังขลาดแขลน ทั้งเก่า
คร่ำครึและฉีกขาดจนแทบไม่สามารถนำมาใช้อ้างอิงสิ่งใดได้มากนัก

     " ก็เข้าใจอยู่หรอกว่าท่านเสมียนน่ะมีงานยุ่งอยู่แล้ว แต่เรื่องนี้.....พอจะทำอะไรได้บ้างหรือเปล่าจ้ะ? "
     " หืม....... "

     เย่เสวียยกมือขึ้นมาแตะแก้มตนเองพลางทำสีหน้าครุ่นคิด
     นั่นเป็น ------ปัญหาที่น่ารำคาญของสังคมยามนี้
     คิดว่าไม่ใช่เพียงแค่เมืองถงไหมอะไรนั่นเลย แต่หากใช้สายตาไล่มองดู ไม่ว่าที่ไหนก็คงพบปัญหา
เช่นนั้นได้อย่างแน่นอน
     ขณะที่กำลังครุ่นคิดถึงข้อเรียกร้องนั่น เย่เสวียก็จ้องไปยังเจ้าของร้านที่ยิ้มลำบากใจด้วยท่าทีกระมิด
กระเมี้ยนด้านหน้า ก่อนที่จะไล่สายตาลงมาจนถึงเครื่องรางชิ้นเล็กๆภายในมือ

     " ............ช่วยไม่ได้นะคะ --รับเรื่องไว้แล้วค่ะ ข้าจะทำอะไรสักอย่างให้เอง "
     " จ..จริงหรือจ้ะ? "
     " ค่ะ คนแซ่หมิงผู้นี้ไม่เคยกลับคำพูด "

     สุดท้ายนางก็ตัดสินใจตอบรับไปจนได้....
     ช่วงนี้รู้สึกตัวนางเองก็รู้สึกว่าจะเคลื่อนไหวตามแต่ 'ผลประโยชน์' เสียส่วนใหญ่เช่นกัน
     หากยังคงทำเช่นเดิมต่อไป ---การช่วยผู้คน.....เป้าหมายที่นางยึดมั่นมาแต่อดีตนั้น ก็คงมีอันสิ้นสูญ
ไปจากภายในตัวนางสักวันเป็นแน่
     อีกทั้งนี้เป็นคำขอของเจ้าของร้านด้วย นางเองก็ไม่รังเกียจที่จะเพิ่มงาน 'การกุศล' เช่นนี้นักหรอก

     " ขอบคุณมากนะจ้ะ ถ้าเช่นนั้น งานผ้าที่สั่งเอาไว้ข้าไม่คิดเงินละกัน ถือเสียว่าเป็นของตอบแทนและ
ค่าเสียเวลาของข้า "

     เจ้าของร้านผ้ากล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มกว้าง

     .........การได้รับผลประโยชน์ จะอย่างไรก็ดีกว่าการกุศลจริงๆนั่นแหละ





คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +188 ความหิว -19 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 188 -19 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หวยหนานจื่อ
กำหนดลมหายใจ
บันทึกลับ #3
ธนูใหญ่
ม้าวายุทมิฬ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x23
x10
x25
x40
x92
x4
x10
x40
x114
x56
x10
x75
x170
x12
x30
x15
x6
x60
x200
x20
x60
x40
x3
x10
x10
x48
x8
x1
x4020
x10
x20
x28
x15
x38
x10
x30
x20
x1
x1
x1
x90
x20
x50
x100
x4
x8
x30
x115
x120
x8
x110
x160
x1
x38
x1
โพสต์ 2018-10-14 20:42:34 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{เดินทางบนแผ่นดินฮั่น}
28 : พลัดหลง

        ใช้เวลาเพียงไม่กี่วันที่เขาไม่อยู่ เมื่อกลับมาถึงกองคาราวานนั้น สาที่ก่อนไปยังพูดภาษาฮั่นตะกุกตะกัก ตอนนี้เจรจาคล่องแคล่วเสียทีเดียว ควรจะบอกว่าน่าแปลกหรือว่าสมกับเป็นนางดีหนอ  ชายหนุ่มก็ได้แต่ส่ายหน้าอย่างจนใจ และกลับไปให้ความสนใจกับงานในคาราวานต่อ ส่วนนางก็นั่งทอผ้าอยู่ภายในเกวียน สลับกับฝึกเล่นกู่เจิ้งที่ได้มา ด้วยความที่วิธีการเล่นและเป็นเครื่องสายเฉกเช่นจะเข้ที่นางถนัด ไม่ช้านางก็เริ่มบรรเลงเพลงไทที่นางรู้จักให้กับคนที่ผ่านไปมาได้แล้ว ถึงจะยังตะกุกตะกักพอสมควร แต่เพลงที่ไม่คุ้นหูนั้นก็เรียกความสนใจจากลูกค้าได้ไม่มากก็น้อย
        จื้อหาวรู้สึกโล่งใจขึ้นมาบ้าง เมื่อเห็นว่าลูกพี่ลูกน้องของตนนั้นเริ่มเปิดใจคุยกับคนในคาราวานอื่นๆขึ้นมาบ้างแล้ว ถึงจะยังไม่ค่อยรับลูกค้าสักเท่าไรก็ตาม ชายหนุ่มคอยมองนางอยู่ห่างๆเสมอ เมื่อตาคมๆนั้นหันมาสบกับของเขาเพื่อขอความช่วยเหลือ เขาก็จะพร้อมเข้าไปช่วยได้ทันที ไม่ว่าจะเรื่องการพูดจาหรือการขอความช่วยเหลืออื่นๆจากนาง
        “จื้อหาว เอาผ้าไปส่งที่ร้านผ้าหยุนถูหน่อย”
        “อะ ขอรับ” เขาหันไปออกปากรับคำ ก่อนไปรับผ้าจากคนร่วมคาราวาน แบกออกไปเพื่อส่งให้กับร้านดังกล่าว ก่อนหยุดที่หน้าเกวียนของตน ชะโงกหน้าเข้าไปหาลูกพี่ลูกน้องที่ยังคงทอผ้าอยู่ในเกวียน
        ‘สา ข้าจะออกไปส่งของ ไปด้วยกันไหม’ เขาออกปากเรียก หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมามอง ก่อนพยักหน้ารับ
        ‘อืม นั่งอยู่ในเกวียนนานจนเมื่อยหมดแล้ว’ นางว่าพลางเอามือจัดสไบของตัวเองให้เรียบร้อย แล้วลงจากพาหนะตามเขาออกมาด้านนอก ด้วยชุดที่แปลกตาของนางจึงดึงดูดสายตาของชาวเมืองอยู่พอสมควร
        ‘เปลี่ยนเป็นชุดชาวฮั่นหน่อยไหมสา’ จื้อหาวถาม สาก็เพียงส่ายหน้าน้อยๆ ‘ไม่ล่ะ ข้าอยากใส่ชุดแบบนี้มากกว่า’
        พูดจบนางก็เดินตามเขาไปทั้งๆอย่างนั้น ไม่ได้สนใจสายตาคนรอบข้างเลยแม้แต่น้อย นิ้วเรียวยกมือขึ้นเอาผมทัดหูน้อยๆ นางยังคงแสดงกิริยาเยี่ยงดรุณีชั้นสูงเหมือนที่มา ทุกย่างก้าวนั้นเรียบร้อยและสำรวมเสมอ ดวงตาของเขามองญาติผู้พี่เล็กน้อย จื้อหาวเดินหอบผ้าไปยังร้านหยุนถูตามที่ถูกสั่งมา ม้วนผ้าไหมหลากหลายสีสันถูกเขาหอบไปส่งถึงร้าน ทำธุระและรับเงินจากเจ้าของร้าน ก่อนหันกลับมาที่หน้าร้าน ที่ที่เขาคิดว่าสาน่าจะยืนรออยู่
        …แต่สิ่งที่เขาเห็นนั้นคือความว่างเปล่า...
        หัวใจของเขาร่วงลงตาตุ่มทันที เมื่อพี่สาวหายไป จื้อหาวเอาเงินที่รับมาจากร้านค้าหย่อนใส่ในย่ามข้างตัว ก่อนวิ่งเข้าตามหาตัวนางในกลุ่มชนชาวฮั่นที่ดูจะเยอะกว่าที่เขาจำได้นัก


แสดงความคิดเห็น

(( ได้รับวันทำงาน 12 ))  โพสต์ 2018-10-14 21:09

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -36 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -36 + 3

ดูบันทึกคะแนน

หาวงานท่วมคับ
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กระบี่เจ็ดดาว
ตะกร้าสาน
สกิลตุ่น
ดมกลิ่น
ฮั่นเสียหม่า
หลี่ซื่อชุนชิว
มวยไทพื้นฐาน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x30
x32
x25
x220
x33
x1
x44
x134
x10
x30
x8
x50
x15
x50
x10
x31
x37
x100
x60
x45
x42
x10
x10
x100
x159
x20
x44
x100
x100
x1
x1
x1
x1
x10
x167
x54
x10
x5
x10
x2
x120
x20
x10
x5154
x83
x1
x2
x5
x110
x10
x20
x2
x536
x520
x2000
x310
x50
x187
x60
x3
x10
x50
x9
x10
x5
x29
x2
x10
x30
x1
x30
x1
โพสต์ 2019-1-17 18:48:35 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LinZhiHao เมื่อ 2019-1-17 19:09

{เดินทางบนแผ่นดินฮั่น}

34 : {โรลอิสระ} ชุดใหม่
        ภายหลังจากไปขายผ้าให้กับเจ้าเมืองหลี่เป็นที่เรียบร้อย จื้อหาวให้คนที่ช่วยขนผ้ามานั้นจัดการนำผ้าที่เหลือกลับไปยังคาราวานก่อนเสัย ขณะที่ตนพาลูกพี่ลูกน้องไปยังร้านผ้าหยุนถู คราวนี้เพื่อไม่ให้สานั้นคลาดกับเขาอีก จึงจูงมือนางไว้ระหว่างเดินเบียดฝ่าฝูงชนไปจนถึงที่ คิ้วของหญิงสาวเลิกขึ้นน้อยๆเมื่อเห็นว่าลูกพี่ลูกน้องได้พาหล่อนมาที่ร้านผ้า

        ‘สิน นี่มันอะไรกัน เจ้าพาข้ามาซื้อผ้ารึ เรามีกันพอแล้วไม่ใช่หรืออย่างไรกัน?’ สาเอ่ยถาม ทว่าน้องชายกลับเพียงยิ้ม และเดินไปคุยกับคนงานในร้าน

        “ท่านหญิง ชุดที่ข้าสั่งตัดเอาไว้เมื่อคราวกระโน้นเสร็จแล้วใช่หรือไม่?”หนุ่มลูกครึ่งออกปากถาม หญิงสาวนางนั้นคลี่ยิ้มจาง บอกให้เขารอสักครู่ จึงผละออกไป ก่อนกลับมาพร้อมเสื้อผ้าชุดหนึ่ง เป็นชุดฮั่นฝูที่มีผ้าลายไทที่นางคุ้นเคย คิ้วของสาเลิกขึ้นอีกครั้ง นี่มันผ้าที่นางทอนี่
        
‘ข้าสั่งตัดชุดเอาไว้ให้เจ้าตั้งแต่เมื่อครั้งที่มาเซี่ยพีคราวกระโน้น’ ชายหนุ่มอธิบาย ก่อนเอามันมาสวมให้ญาติผู้พี่ ลวดลายที่นางทอถูกเปลี่ยนเป็นชุดฮั่นฝูทำให้นางรู้สึกชอบกลนัก แต่สาก็ได้เพียงแต่เงียบไม่ตอบโต้อะไร มีเพียงคิ้วที่ขมวดยามมองน้องชายช่วยแต่งตัวให้

        ‘ข้าก็บอกเอ็งแล้วมิใช่ดอกรึ ว่าข้าไม่ต้องการเสื้อผ้าเช่นนี้ มันสิ้นเปลืองเงินเสียเปล่า’ สาเอ่ยขึ้นในที่สุด ขณะที่ชายหนุ่มกำลังมัดสายคาดเอวให้นาง

        ‘เถอะน่า ก็ข้าอยากให้เอ็ง อีกอย่าง หนาวแบบนี้จะใส่น้อยชิ้นเหมือนเมื่อครั้งอยู่เขาช้างมันไม่ได้ดอกนะ’ จื้อหาวแจง ก่อนปล่อยมือออกจากผ้าให้ ก่อนเอ่ยขึ้นขัดเมื่อเห็นว่าลูกพี่ลูกน้องตั้งท่าจะค้าน ‘เทียบกันแล้ว หากเอ็งเป็นหวัดเข้า มันจะไม่หมดเงินไปกับค่าหมอยาเอาเสียแทนดอกรึ?’

        ริมฝีปากอิ่มนั้นหุบลงก่อนเม้มเข้าหากันอย่างขุ่นเคืองใจ ชายหนุ่มยิ้มขำกับท่าทางของพี่สาว ปกตินางเป็นฝ่ายดูแลน้องๆในบ้าน เมื่อถูกดูแลเสียเองนางก็ออกกิริยาไม่เคยชินได้น่ารักน่าชังนัก จนอดไม่ได้ที่จะต้องกระเซ้าเสียที ‘อีกอย่าง หากเอ็งแต่งสวยๆแบบชาวฮั่น อาจมีชายคนไหนมาสู่ขอก็เป็นได้’

        คำกระเซ้านั่นกลับให้ผลที่ผิดคาด สายตานางมองออกนอกร้านไปเล็กน้อย เหมือนมองหาคนอยู่ สะดุ้ง ก่อนหันกลับมาด้วยหน้าที่แดงก่ำ แล้วซัดเปรี้ยงเข้าที่ท้องน้อยเขาเต็มแรงจนกระอัก
        ‘อ่อก!?! เอ็งต่อยข้าทำไมอีกแล้วสา’ ชายหนุ่มประท้วง เอะอะนางก็ต่อยเขาก่อนทุกที
        ‘หนวกหูน่ะ ก็เอ็งอยากแหย่ข้าไม่เข้าเรื่องเอง’ ลูกพี่ลูกน้องแหว หน้าของนางแดงเสียยิ่งกว่าลูกตำลึง ก่อนกระฟัดกระเฟียดเดินออกไปจากร้าน ทำให้เขารีบจ่ายเงินให้กับแม่ค้าก่อนรีบเดินตามไปก่อนจะคลาดกับนางเสียอีกรอบ

        ระหว่างทางเดินกลับ จื้อหาวเดินเคียงไปกับลูกพี่ลูกน้องเงียบๆ ดวงตีสีน้ำตาลไหม้เหลือบมองพี่สาวที่จับโน่นนี่ของเสื้อผ้าอย่างไม่คุ้นชินนัก แต่หากเป็นผ้าที่นางทอเองกับมือ สาคงไม่ถอดมันทิ้งง่ายๆ สักพักหนึ่งนางก็ยอมหยุดจับเนื้อตัวและเดินต่อดีๆ ดวงตาคมของหญิงสาวเหลือบมามองน้องชายก่อนเอ่ยขึ้นหลังเงียบมานาน

‘ว่าไป ผมเอ็งเริ่มยาวแล้วมิใช่ดอกรึ ไม่ตัดเสียหน่อยล่ะ’ สาออกปากถาม ทำให้ชายหนุ่มเผลอยกมือขึ้นจับผมที่เริ่มเสียทรง เขามัวแต่ยุ่งกับงานที่คาราวานจนลืมตนเองไปเลย หากอย่ที่เขาช้างก็คงตัดไปเสียกับใส่น้ำมันที่ผมไปบ้างแล้ว

‘ช่างมันเถอะ ไหนๆก็แล้ว เดี๋ยวข้าไว้ผมเสียก็แล้วกัน จะได้ลองทำผมแบบชาวต้าฮั่นมันเสียเลย’ จื้อหาวว่าระคนกลั้วหัวเราะ ลูกพี่ลูกน้องของเขามุ่ยปาก ‘เอ็งนี่ไม่ค่อยหลงที่นี่เสียเลยนะ’

‘เออน่า ข้าสนใจที่นี่มาแต่อ้อนแต่ออก ขอให้ข้าได้ดื่มด่ำมันเสียให้เต็มที่บ้างเถิด’ เขาขำ มือดึงนางเข้ามาใกล้ขณะเดินกลับไปที่ขบวนคาราวาน เพื่อทำงานของเขาต่อไป



@Admin



แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับความสัมพันธ์กับ สุวรรณสา เพิ่มขึ้น 25 โพสต์ 2019-1-17 19:02
คุณได้รับ +5 คุณธรรม โพสต์ 2019-1-17 18:50

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +25 ความหิว -36 Point +8 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 25 -36 + 8

ดูบันทึกคะแนน

หาวงานท่วมคับ
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กระบี่เจ็ดดาว
ตะกร้าสาน
สกิลตุ่น
ดมกลิ่น
ฮั่นเสียหม่า
หลี่ซื่อชุนชิว
มวยไทพื้นฐาน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x30
x32
x25
x220
x33
x1
x44
x134
x10
x30
x8
x50
x15
x50
x10
x31
x37
x100
x60
x45
x42
x10
x10
x100
x159
x20
x44
x100
x100
x1
x1
x1
x1
x10
x167
x54
x10
x5
x10
x2
x120
x20
x10
x5154
x83
x1
x2
x5
x110
x10
x20
x2
x536
x520
x2000
x310
x50
x187
x60
x3
x10
x50
x9
x10
x5
x29
x2
x10
x30
x1
x30
x1
โพสต์ 2019-3-10 22:47:58 | ดูโพสต์ทั้งหมด
โพสต์นี้มีการป้องกันรหัสผ่านไว้ กรุณากรอกรหัสผ่าน 
ดั่งนรกชัง หรือสวรรค์แกล้ง??
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ไหเฟิงจิ่วจ้าน
ชุดเปาสือ
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
ดวงตาสวรรค์
กระบี่มารพันปี
ตัวเบาร่มนภา
โลหิตมาร
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x12
x5680
x2
x8
x5
x22
x1015
x7
x5030
x34
x4
x100
x1000
x2
x1000
x500
x500
x500
x500
x2
x50
x3
x100
x3170
x30
x1
x73
x40
x600
x1000
x35
x510
x6
x2
x335
x140
x515
x1
x1
x5
x5
x1549
x20
x7
x16
x510
x10
x2890
x100
x110
x20
x137
x9999
x1736
x1687
x15
x10
x5874
x5
x512
x556
x538
x53
x75
x8
x24
x268
x4
x1
x100
x60
x184
x7
x1409
x100
x2
x90
x145
x2
x207
x491
x65
x9999
x1546
x3763
x50
x235
x9999
x4730
x2833
x5783
x4697
x3411
x104
x121
x1500
x858
x213
x9999
x2700
x103
x20
x419
x15
x1
x4
x6104
x4
x1
x9999
x211
x2
x73
x9188
x213
x87
x1
x1
x712
x3
x257
x1
x1
x4
x1
x48
x2030
x12
x5
x2
x2
x66
x3
x4961
x6
x182
x142
x76
x4
x11
x5
x1
x4
x3
x4
x3
x990
x4
x133
x99
x212
x1708
x50
x21
x3
x550
x1496
x7200
x5092
x1656
x3998
x835
x15
x1457
x1181
x2464
x640
x2283
x326
x7517
x9198
x9999
x1
โพสต์ 2019-3-10 22:54:37 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{เดอะเป่าหลิง อินชาวไร่ ภาค 2 : อินเดอะดรีมเฮ้าส์ !! บ้านในฝันของฉันเอง}
{ ตอนที่ 107 : มาซื้อของแจ๊ มาซื้อของ1}

        เป่าหลิงนั้นเดินทางออกจากจวนผู้ว่าเมืองเซี่ยพีเสร็จแล้วก็เดินทางออกมา เพื่อที่จะเดินทางไปยังย่านการค้าเมืองเซี่ยพี เนื่องจากว่าเธอนั้นจำเป็นที่จะต้องซื้อของเข้าบ้านของตนเอง แล้วก็ต้องแบ่งเงินนี้ไว้ให้ลู่เต๋าพกด้วยเช่นเดียวกัน คงไม่มีใครกล้าเข้ามายกเค้าบ้านเธอหรอก..

        ไม่งั้นโดนลู่เต๋าตบตาย..

        เด็กสาวนั้นคิดอย่างงั้นแล้วเธอก็เดินทางไปยังย่านการค้า แต่ก่อนหน้านั้นเด็กสาวเดินผ่านร้านผ้าหยุนถูซึ่งมีเสื้อผ้าแบบที่เธอต้องการพอดี แต่คิดว่าคงจะซื้อไปเป็นม้วนผ้าแล้วตัดเย็บเองเหมือนกัน เดี๋ยวต้องเตรียมให้บ่าวที่จะมาอีกนั้นล่ะ..แย่เลย .. นัยต์ตาสีม่วงดอกพวงครามนั้นเดินเข้าร้านผ้าไป เธอลองจับดุเนื้อผ้า ก่อนที่จะจ้องมอง

        เป่าหลิงนั้นใช้เวลาเลือกเนื้อผ้าได้นานน่าดู กว่าที่เธอจะได้เลือกลายของผ้า แม้ว่าตนเองนั้นอย่างจะเหมามันแม่งทั้งหมดเลยก็ตามที แบบนั้นน่าจะดีกว่าที่เธอคิดนั้นล่ะ เป่าหลิงเงียบไปเล็กน้อย ก่อนที่จะเดินดูผ้า เธอซื้อม้วนผ้าหลากหลายชิ้น เพราะว่าจะเก็บไว้ภายในจวนหรือว่าบ้านของตนเองนั้นล่ะ บ้านหลังใหญ่ขนาดนั้น ถ้าไม่มีอะไรคงจะลำบากเอา..

        เด็กสาวนั้นเงียบไปเล็กน้อยหลังจากซื้อผ้า แต่ทว่าเธอจะเอากลับยังไง เสือกมาตัวคนเดียวอีก หลังจากนั้นเป่าหลิงก็เดินไปเช่ารถม้าที่ตรงจุดพักรถม้า เพราะฉะนั้นเธอจึงได้เกวียนขนของมาหนึ่งเกวียนพร้อมกับคนขับ..

        “ข้าจะจ้างวันนี้ทั้งวัน ท่านไหวนะ?” เป่าหลิงนั้นกล่าวถามคนขับเกวียนที่ดูเป็นบุรุษหนุ่มผู้แสนจะกำยำ “แม่นางต้องการยังไงก็ได้ขอรับ เพราะว่าวันนี้แม่นางเหมาเกวียนของข้าแล้ว จะว่าไป แม่นางจะซื้ออะไรหรือขอรับ โอ้..ม้วนผ้าเยอะเลย” เขานั้นกล่าวเช่นนั้นก่อนที่จะวิ่งมาช่วยเธอซื้อของแล้วก็นำของขึ้นเกวียน

        “บ้านข้าพึ่งสร้างเสร็จน่ะ จะต้องซื้อของเข้าบ้านเสียหน่อย เดี๋ยวจะไปที่ย่านการค้าทางด้านโน่นด แต่ว่าคิดว่าน่าจะไปหาอะไรทานก่อน เจ้าก็มาด้วยกันสิ” เป่าหลิงเอ่ยชวน





แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +2 คุณธรรม +1 ความโหด โพสต์ 2019-3-11 00:08

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -22 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -22 + 5

ดูบันทึกคะแนน

ดั่งนรกชัง หรือสวรรค์แกล้ง??
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ไหเฟิงจิ่วจ้าน
ชุดเปาสือ
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
ดวงตาสวรรค์
กระบี่มารพันปี
ตัวเบาร่มนภา
โลหิตมาร
←ไอเท็มที่มีอยู่→