กรุณาเลือก แสดงผลรูปแบบอุปกรณ์พกพา | แสดงผลรูปแบบคอมพิวเตอร์
ดู: 608|ตอบกลับ: 32

{ เมืองซินเอี๋ย } คฤหาสน์ตระกูลอิน

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-12-11 13:41:59 |โหมดอ่าน



{ เมืองซินเอี๋ย - คฤหาสน์ตระกูลอิน }

จวนตระกูลผู้มีอิทธิพลในซินเอี๋ย ตระกูลอินสืบทอดปณิธานที่ไม่ยุ่งเกี่ยวโลกภายนอกใช้ชีวิตให้อยู่รอดในแต่ละปี
หลังจากสูญเสียพ่อแม่จากการถูกพรรคเมาเซียนลอบทำร้ายตอนพวกนั้นมาก่อความวุ่นวายในซินเอี๋ย
แม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้เป็นขุนนาง แต่ชื่อเสียง ความเมตตาตระกูลอินที่ช่วยเหลือผู้อื่นเสมอ
ทำให้ตระกูลอินกลายเป็นตระกูลอันดับต้นๆ แห่งซินเอี๋ย

- สำหรับผู้มาทำธุระจวนอิน ให้ส่งของหรือแจ้งธุระกับพ่อบ้านจวน -




อิน ซื่อป๋อ { พี่ใหญ่ตระกูลอิน : เจ้าบ้านอิน }
* ไม่อยู่บ้าน *



อิน ซิง { น้องคนเล็กตระกูลอิน }

อาหมาง { บ่าวคนสนิทอินซื่อป๋อ }
* ไม่อยู่บ้าน *
โม่ เหม่ยหยวน { น้องบุญธรรมอินซื่อป๋อ }


2

กระทู้

36

โพสต์

1440

เครดิต

เงินชั่ง
567
เงินตำลึง
8900
ชื่อเสียง
625
ความหิว
92
โพสต์ 2017-12-24 15:08:30 | ดูโพสต์ทั้งหมด


กว่าเราจะมาถึง พระอาทิตย์ก็เกือบอยู่เหนือหัวข้าซะแล้ว คนขับเกวียนชะลอเกวียนให้ช้าลง แล้วค่อยๆขับเข้าไปซักพักก็หยุดลงแล้วก็มีคนเฝ้ายามมาดูที่เกวียนของเรา

“ พวกเรามาส่งของน่ะ “

คนขับเกวียนบอกกับคนเฝ้ายาม

“ ส่งของอะไรกันรึ “

“ เครื่องเทศที่สั่งจากร้านภูเขาทองไว้น่ะขอรับ ขอผ่านได้ใช่หรือไม่ขอรับ “

ข้าพูดพร้อมถือใบส่งของที่ติดมากับหีบสะบัดให้ยามเฝ้าดู

“ งั้นรึ ผ่านได้ “

คนเฝ้ายามพูดก่อนจะสะบัดมือไล่ ซักพักคนขับเกวียนก็ทำให้เกวียนเคลื่อนไปอีกครั้ง ก่อนจะหยุดลงบริเวณที่คล้ายกับโกดังเก็บของที่มีคนมารออยู่แล้ว

“ เครื่องเทศจากร้านภูเขาทองมาส่งแล้วขอรับ “

ข้าสะบัดใบส่งของอีกรอบ ซักพักกลุ่มคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นก็มาช่วยกันขนเครื่องเทศเข้าโกดัง โดยมีชายผู้หนึ่งคอยนับตรวจตราอยู่ จนเครื่องเทศที่ต้องส่งหมด ซักพักชายคนที่ตรวจตราคนนั้นก็เดินเข้ามา

“ ของครบดี นี่ค่าตอบแทน “

เขายื่นถุงเงินให้ ข้ารับมาก่อนจะตรวจนับซักครู่ แล้วตอบกลับไป

“ ทางนี้ค่าตอบแทนก็ครบดี ขอบคุณสำหรับการใช้บริการ และ ซื้อสินค้าจากทางร้านเราขอรับ “

ข้าคำนับให้อย่างเป็นมิตร ก่อนที่หางตาจะเห็นคนขับเกวียนที่รอจนจะแห้งตายคาเกวียนเสียแล้ว

“ ขอบคุณเช่นกัน “

เขาโค้งให้เช่นกัน ก่อนที่ข้าจะรีบขึ้นเกวียน แล้วเรียกให้คนขับเกวียนออกตัวกลับร้านได้ ซักพักเกวียนก็เคลื่อนที่ไป อืมรู้สึกว่าเกวียนจะเร็วขึ้นจากการขนของลงซะด้วย คงกลับเร็วกว่าตอนมาล่ะนะ คงกลับไม่ดึกล่ะ











คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +15 ความหิว -15 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 15 -15 + 3

ดูบันทึกคะแนน

อืม สวัสดี
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ม้าขาว
ธนูไม้
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x1

492

กระทู้

1844

โพสต์

35หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
11255
เงินตำลึง
217065
ชื่อเสียง
131185
ความหิว
827
คุณธรรม
203
ความชั่ว
105
ความโหด
211
เตี๋ยเช่อ
ระดับ 1

จวง ถิงซู่

" น้องหลานระวังตัวด้วย "
pet
โพสต์ 2018-1-30 22:20:29 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2018-1-31 22:40

ถ้อยวจีดั่งหยก
65

เห็นของต่างเห็นคน

✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙

‘ความรักก็เหมือนกับการปลูกต้นไม้ ถ้าไม่คอยหมั่นดูแลรดน้ำพรวนดินต้นไม้ก็ไม่เจริญงอกงาม
แม้ว่ามันอาจจะใช้ระยะเวลาสุกงอมนับเดือนหรือปีก็ตาม ดังนั้นเรื่องรักฉาบฉวยหรือรักแรกพบจึงไม่เคยเกิดขึ้น’

-ซูเทียนเหมิน หมีพ่อค้ายอดนักสืบ-

✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙



          อาชาสีชาดย่ำไปตามหนทางในเมืองซินเอี๋ย ด้วบพละกำลังของฮั่นเสียมากกว่าม้าทั่วไปแม้บรรทุกสองคนไว้บนหลังก็ไม่มีท่าทีเหนื่อยล้า  สายลมพัดพลิ้วเส้นผมสีเงินสลวยของคนบนหลังมันดึงดูดสายตาชาวเมืองพอๆ กับรูปโฉมของคนทั้งสอง หลิวเว่ยไม่ชอบใจนักที่ถูกคนมองเหมือนตัวประหลาด แม้บุรุษสองคน(?) จะขึ้นม้าตัวเดียวกันแล้วอย่างไร ‘นี่มันเหตุสุดวิสัย!’

          หลังได้รับสารอาหารจากน้ำนมแพะสามชามสีหน้าของหลิงเฮ่าค่อยดีขึ้นมาบ้าง อย่างน้อยก็พอมีแรงยึดแผงคอม้าได้เองไม่ต้องอาศัยคนตัวเล็กประคอง

          ถึงเป็นเช่นนั้นอาการตัวเย็นเฉียบก็ยังไม่หายไป หลิวเว่ยไม่อาจวางใจจึงคิดพาสหายไปพบคนรู้จักของท่านลุงต้วน

          “....จะพาข้าไปที่ใด?” ผู้บังคับม้าเป็นหลิวเว่ย ท่านผู้กล้ามีท่าทีลังเล อาจเพราะไม่คุ้นเคยหนทางนัก ตัวนักกวีหนุ่มเองแม้ไม่เคยมาเยือนซินเอี๋ย อย่างน้อยก็พอจะถามทางเอาจากผู้สัญจรรอบๆได้ “คฤหาสถ์ตระกูลอิน” นางพยายามกดเสียงห้าวตอบพร้อมหาทางที่ถูกต้องต่อไป

          ‘ตระกูลอิน...ซินเอี๋ย? คล้ายอาเตี่ยเคยกล่าวถึง คงไม่ใช่ว่าเป็นตระกูล ‘อิน’ ที่เลื่องชื่อนั่น…’ นัยน์ตาสีอำพันเหลือบมองใบหน้ากลมของอีกฝ่าย ความเป็นมาของหลิวเว่ยเขาทราบแค่ที่เจ้าตัวบอกเท่านั่น เสิ่นหลิงเฮ่าแม้สบสนอยู่บ้าง แต่เห็นว่าท่านผู้กล้ามีเจตนาดีต่อตนจึงเลือกที่จะมองข้ามไป หากต้องการให้เขาตายคงปลีกตัวไปนานแล้ว ‘บางเรื่องไม่รู้จะดีกว่า’ คำของซูเทียนเหมินพึ่งได้ใช้เอาตอนนี้

          ผ่านไปสองเค่อพวกเขาจึงมาถึงประตูขนาดใหญ่หน้าคฤหาสน์ บรรยากาศโดยรอบเงียบสงัดจนวังเวง หลิวเว่ยขมวดคิ้วหนหนึ่งลงจากหลังเยี่ยซาเข้าไปเคาะอยู่นาน ไม่มีเสียงตอบรับ ไม่มีบริวารออกมาเปิดประตูหน้า

          “พวกเขา….อาจไม่ประสงค์จะรับแขก แค่ก…” เมื่อหลิวเว่ยลงไปลมหนาวจากด้านหลังก็ตีเข้ามาเต็มๆ จนแสบคอ มองเห็นบันไดหน้าประตูมีใบไม้กองสุมนี่จึงประหลาดนัก สกุลใหญ่ตามปกติมีบ่าวไพร่มากมายละเลยจนหน้าจวนที่เป็นเสมือนหน้าตารับแขกไว้เช่นนี้ แปลกจริงๆ “รอดูอีกหน่อยเถอะ! สหายของท่านลุงต้วนต้องอยู่ที่นี่แน่!”

          เห็นแววตาเด็ดเดี่ยวของเพื่อนร่วมทางหลิงเฮ่าทำได้เพียงพยักหน้า ตอนนี้เขาตัดสินอะไรไม่ได้มาก...ตนจะรอดหรือร่วงก็อยู่ที่สวรรค์เมตตา ขณะจัดแจงหาจุดนั่งคอย เส้นขอบฟ้าพลันปรากฎลูกชิ้นติดปีกตัวหนึ่งบินดิ่งมาด้วยความเร็ว เมื่อมันเห็นเจ้านายแล้วก็ยิ่งเร่งขยับปีกไวยิ่งขึ้น ‘เจาจวิน…’

          แกว้กก!!!

          ก่อนจะพุ่งดิ่งเข้าสู่อ้อมอกเจ้านายหลิวเว่ยก็สอยมันไว้เสียก่อน “เจ้านี่ดูยังไงก็ไม่เหมือนนก...เกิดพุ่งชนสหายจะเป็นอันตรายได้” ขนาดนางว่ามีแรงคว้ามันไว้ยังเซไปวูบหนึ่ง เกิดเจ้าจิ้งจอกรับไปเต็มๆ คงได้กลิ้งเป็นลูกชิ้นเทกระจาดแน่ มือเล็กแกะเอาห่อพัสดุชิ้นเล็กและจดหมายส่งให้อีกฝ่ายที่ไม่เจียมสังขาร “อ่ะ!...นี่คงเป็นของเจ้า”

          ไม่คาดหันหลับมามองสีหน้าคนป่วยคล้ายฟื้นคืนชีวิต ‘เจ้าจิ้งจอกกำลังยิ้ม….’ ดวงตาโค้งลงดั่งจันทร์เสี้ยว ทำให้เส้นสายบนใบหน้าชายหนุ่มดูอ่อนโยนขึ้นหลายส่วน หลิวเว่ยชะงักไปครู่หนึ่ง นี่ถึงกับเป็นรอยยิ้มยินดีในแบบที่นางไม่เคยเห็นมาก่อน ‘เขามีความสุขขนาดนี้เลยหรอ แค่จดหมายเองนะ ! ตัวเองจะตายอยู่แล้วแท้ๆ !’

          “ขอบใจเจ้า…” ในที่สุดก็มีจดหมายตอบกลับ ผ่านไปสองอาทิตย์เขาคิดว่าเจาจวินคงประสบเหตุไปเสียแล้ว ดูจากความกลมสมบูรณ์เจ้านกตะกละไม่พ้นแวะรายทางบ่อยๆ เป็นแน่ ชายหนุ่มเปิดห่อสัมภาระชิ้นเล็กออกก่อน… ประกายสีทองที่สะท้อนกลับมาทันทีนั้นดึงดูดสายตายิ่ง


          “หืม...สีเหมือนดวงตาเจ้าเลย แต่ทำไมเป็นต่างหูล่ะ?” นักกวีหนุ่มชะงักกึก เมื่อคำพูดดังขึ้นไม่ไกล เป็นหลิวเว่ยนั่นเอง.. คล้ายท่านผู้กล้าพึ่งรู้สึกตัวว่าแอบดูชัดเจนไปหน่อย จึงค่อยๆ ถอยออกห่างทำทีว่า ‘เชิญต่อเลยๆ ข้าไม่กวนแล้ว’

          เรื่องที่ทำไมจึงเป็นต่างหู หลิงเฮ่าเองก็ไม่เข้าใจนักแต่ในเมื่อเป็นสิ่งที่ซูเทียนเหมินให้มาเขาย่อมยินดีรับไว้ นิ้วมือซีดขาวเปิดตัวสานส์ออกอ่าน… พบลายมือที่ ‘ไม่ค่อยชำนาญ’ แถวแรกจึงเข้าใจ ‘เพราะแบบนี้ที่ผ่านมาเจ้าถึงไม่เคยส่งจดหมายถึงข้าสินะ…’ ถ้าเขามีลายอักษรเช่นนี้เชื่อว่าอาจารย์ในอดีตคงตกงานแน่นอน

          คนหน้าหวานอมยิ้มเล็กน้อยก่อนอ่านต่อไป ยิ่งไล่เรียงลงทีละบรรทัด รอยยิ้มมุมปากยิ่งกดลึกลง กระแสอบอุ่นไร้ที่มาหนึ่งสายก่อตัวขึ้นในหัวใจ

======================================================

ถึง เสิ่นหลิงเฮ่า

สวัสดี ข้าสบายดี เจอเรื่องที่น่าเป็นห่วงนิดหน่อยแต่ไม่มีอะไรที่ต้องเป็นห่วง
ตอนนี้ข้าให้ถิงเอ๋อห์กับอาเค่อกลับบ้านไปก่อนเพื่อช่วยจัดการเรื่องการเงิน
ตอนนี้ข้าก็เลยเดินทางกับอินจีกันสองคน เจ้าไม่ต้องกลัวข้าเหงาไปหรอกน่า
เมื่อวันก่อนข้าบังเอิญเจอกับเสือกลางทะเลทราย แปลกใช่ไหม?
ถึงจะเป็นเสือแต่ข้าก็สู้ได้สบายๆ แถมยังเอาซากมันมาขายต่อได้อีกเลยมีเงินเดินทางเหลือ

ขอบคุณที่ช่วยซักชุดให้ แล้วก็เต้าหู้นั่นด้วยแต่เหมือนมันจะเสียไปแล้ว
ส่วนเสื้อผ้าของเจ้าคงต้องกลับไปเอาที่ฉางอันแล้วล่ะ
เจ้าสบายดีแล้วก็ดีแล้ว ก่อนจากข้าเป็นห่วงแทบแย่กลัวว่าเจ้าจะเป็นอะไรไป
หากว่ามาเป็นอะไรไปเพราะข้า... ข้าคง... เอาเถอะถ้าไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว
แต่ว่าเราจะยังอยู่ใกล้กันได้อีกหรือเปล่า? ถึงเจ้าจะบอกว่าไม่ใช่เพราะข้าแต่ก็อดรู้สึกผิดไม่ได้อยู่ดี

ถ้าเสร็จธุระก็รีบกลับฉางอันซะ ที่นี่อันตรายมีแต่โจรเต็มไปหมด หรือว่าจะรอกลับพร้อมข้าดี?
ถ้าต้องการอย่างนั้นก็ส่งนกตอบกลับมาอีกรอบ ถ้ามันตามข้ามาถึงเกี๋ยงได้ก็แปลว่ามันไม่ธรรมดา

ข้ารับปากว่าจะเก็บพัดไว้ให้ก่อนก็ได้ แต่ไว้ใจข้าขนาดนั้นหรอว่าจะไม่ทำหาย?
จริงสิ ข้าเพิ่งซื้ออะไรบางอย่างมา อยากมอบมันให้กับเจ้า พออ่านถึงตรงนี้เจ้าก็คงจะรู้เองล่ะว่ามันคืออะไร
ข้าซื้อมาจากพ่อค้าชาวตะวันตกเห็นว่าสีทองน่าจะเข้ากับเจ้าได้ดี
ข้าเลือกเอง เจ้าจะชอบหรือเปล่า? ถ้าไม่ชอบลองเอาไปทำเป็นอย่างอื่นดูก็ได้

นกฮูกเจ้าท่าทางจะบินหาข้าทั้งเหลียงโจว
ตอนนี้มันตัวผอมเพรียวหุ่นดีเชียวล่ะ ให้อาหารมันบ้างคงไม่เป็นไรมั้ง
อย่างที่บอกถ้าอยากกลับกับข้าลองส่งนกมาอีกที
เจ้าเองก็รักษาตัวด้วย ถ้าเป็นอะไรขึ้นมาข้าจะโกรธ พูดจริงไม่ได้ล้อเล่นด้วยนะเว้ย!

จาก ซูเทียนเหมิน
คิดถึงข้าไหม?

======================================================


          จบเนื้อความในสานส์ความหอมหวานในใจกลับพึ่งเริ่มต้น อ่านถึงประโยคท่อนสุดท้ายลมหายใจคนป่วยยิ่งสับสนจนไอโขลกออกมาหนึ่งชุดใหญ่ หลิวเว่ยตรงเข้ามาจะช่วยลูบหลังสหายเขาก็โบกมือเชิงว่ายังไหว ใบหน้าซีดเซียวตอนนี้ซับสีเรื่อขึ้นแผ่วจาง จนเกรงจะจับไข้ ‘ไม่มีเหล้ายังเมามาย’ ความเวียนหัวเหมือนโรคลมกำเริบถี่ๆ นักกวีหนุ่มสะกดอาการพลุ่งพล่านในอกลงอยู่ครู่หนึ่ง เขาต้องตั้งสติในการตอบกลับ…

          ทว่าเมื่อพู่กันจารลงไปคำแรก… แค่เขียนชื่อ ‘ซูเทียนเหมิน’ น้ำหมึกราวกับกลืนพลังชีวิตทั้งหมดที่เหลือของเขาออกไป ตัวอักษรที่เคยเขียนได้เรียบร้อยสง่างาม เทียบกับคนแล้วมีสภาพไม่ต่างจากพิการขาดๆ เกินๆ หลิงเฮ่าขยำกระดาษทิ้งแล้วเริ่มต้นเขียนใหม่ ฝืนความระคายในลำคอเพื่อไม่ให้สั่นจนมีผลไปถึงมือ หลิวเว่ยที่มองความดื้อรั้นนั้นอยู่ด้านข้างยิ่งขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ ทำไมต้องฝืนตัวเองตอนนี้ด้วย ‘เจ้าจิ้งจอกไม่รักชีวิตแล้วรึไง!’ สุดท้ายไม่พ้นเอ่ยอย่างสังเวชใจว่า “ให้ข้าช่วยไหมเจ้าแค่พูดเนื้อหามาก็พอ รู้ตัวว่าไม่ไหวก็อย่าฝืนสิ!”

          ชายหนุ่มเม้มริมฝีปากแน่น ‘ไม่...เฉพาะจดหมายนี้ข้าต้องตอบกลับด้วยตนเองเท่านั้น!’ หยาดเหงื่อโตเท่าเมล็ดถั่วเขียวเต็มกรอบหน้า สีหน้ายิ่งมายิ่งซีดเซียว ปลายนิ้วเกร็งสั่นเทากว่าจะได้แต่ละคำ ทำเช่นนี้หรือต่างจากเขากรีดเลือดตัวเองมาใช้แทนน้ำหมึก…


======================================================

ถึง ซูเทียนเหมิน
@KABUTO

ทราบว่าเจ้ายังปลอดภัยใจข้าก็คลายกังวล
ตอนนี้ข้าป่วยหนัก ถูกพาตัวมาซินเอี๋ย
ขอโทษด้วยที่ตอบกลับสั้น มีเรื่องราวมากมายลำพังอักษรใช้อธิบายได้ไม่เพียงพอ
ข้าจะพยายามรักษาตัวรอบอกกับเจ้าด้วยตนเอง ‘รอข้านะ’



ตอบแทนเรื่องต่างหู...ข้าชอบมาก ขอยกสิ่งนี้ให้เจ้า หวังว่าเจ้าจะเก็บมันไว้

เห็นของนึกถึงคน
หากเป็นไปได้ข้าอยากพบเจ้าในเร็ววัน

เสิ่นหลิงเฮ่า

======================================================

          มือที่สั่นเทายากจะผนึกสานส์ด้วยตนเองได้ หนนี้หลิวเว่ยจึงเข้ามาช่วยอย่างไม่รอให้อีกฝ่ายปฎิเสธ ขณะกำลังมัดติดกับขานกชายผมเงินก็รั้งไว้คำหนึ่งก่อนจะดึงบางอย่างออกมาจากคอเสื้อ วัตถุกลมแป้นขนาดเท่าอุ้งมือสัมผัสร่างกายมนุษย์ปรับธาตุตามฟ้าดิน สัมผัสกระแสธรรมชาติเปลี่ยนแปลงสีสัน โปร่งพิสุทธิ์จนมองทะลุผ่านได้ด้วยตาเปล่า ดูเปราะบางแต่แข็งแกร่งยิ่งกว่าเกราะเหล็กกล้า ถึงกับเป็นหยกใสคุนหลุน! “นำสิ่งนี้ส่งไปด้วย…”

          “นี่เจ้า...ทำไมมีหยกชิ้นนี้ได้” หยกใสคุนหลุนแม้ขึ้นชื่อว่าหยกแต่แท้จริงเป็นธาตุชนิดใดยากจะระบุ พบเจอว่ายากแล้ว แต่การจะได้มาครองกลับยากยิ่งกว่า ด้วยเป็นวัตถุเลือกเจ้าของเลือกวาสนาของผู้พบ หลิวเว่ยเห็นหลิงเฮ่าไม่ตอบคำกลับจึงรับมาใส่กล่องเล็ก ระหว่างนั้นทั้นเห็นว่าสลักลายบนแผ่นหยกคล้ายเสือแต่มีเกล็ดของปลา ‘รึจะเป็นกิเลน?’ เห็นอักษรสองด้านฝั่งหนึ่งคือ ‘เสิ่น’ คาดว่าเป็นของประจำตระกูลแน่แล้ว อีกฝั่งกลับมีสองคำ รอยสลักเก่าเป็นคำว่า 生 เซิง (ชีวิต) อีกคำดูใหม่กว่าอยู่บนลูกแก้วใต้กิเลน คือชื่อของชายหนุ่ม 好 เฮ่า (ดี,ประเสิรฐ)

          “เจ้าไปส่งคนเดิมนะ...อย่าแอบอู้เชียว!” ตรวจสอบจนแน่ใจว่าบรรจุแน่นหนาดีแล้วไม่ให้สิ่งที่สหายทำต้องสูญเสียไประหว่างทางจึงลูบหัวนกฮูก มองส่งเจ้าลูกชิ้นติดปีกออกเดินทาง

          “สหาย...รออยู่ที่นี่ดูจะไม่เป็นผลดีกับอาการเจ้า ยังไงเราไปหาโรงเตี้ยมพักกันก่อนดีไหม?” หลิวเว่ยถามไปครู่หนึ่งไม่ได้ยินเสียงตอบกลับจากคนด้านหลัง นี่ไม่ปกติ “สหาย….??”

          หันกลับมาก็พบว่าชายผมเงินดั่งตะเกียงมอดดับ ทิ้งร่างเอนลงจวนจะถึงพื้นอยู่แล้ว หลิวเว่ยพุ่งปราดเข้าไปรับด้วยความเร็ว

          “เจ้าจิ้งจอก!!”

✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙
@Admin


แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับความสัมพันธ์กับ อิน โม่หลี เพิ่มขึ้น 42 โพสต์ 2018-9-5 00:42

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -38 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -38 + 5

ดูบันทึกคะแนน

เมื่อได้พบท่านจึงได้ทราบความหมายของชีวิต เมื่อคิดถึงท่านจึงได้รู้ว่าลมหายใจที่มีอยู่คุ้มค่าแล้ว
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ปลอกสรรพสัตว์
ตัวเบาขั้นสูง
โล่ห์สกูตุม
กระบี่ไม้
กำหนดลมหายใจขั้นสูง
คัมภีร์ละติน
เซ็กเธาว์
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x8
x1
x10
x100
x100
x7
x14
x39
x4
x1000
x3
x3
x2
x6
x25
x59
x7
x15
x22
x8
x8000
x100
x185
x175
x6000
x210
x320
x11
x267
x9
x94
x4312
x6
x9
x66
x6
x210
x6
x11
x180
x219
x16
x8
x182
x450
x300
x6
x15
x1
x45
x147
x61
x2
x18
x90
x2
x1
x17
x2
x1
x302
x1
x3
x2
x258
x380
x3
x499
x665
x500
x575
x126
x74
x1
x2
x5
x1
x9
x263
x4312
x2300
x645
x19
x132
x9
x244
x19
x11
x221
x17
x588
x4
x514
x698
x15
x30
x444
x1365
x230
x440
x604
x70
x1540
x5
x1045
x6
x1393
x25
x1040
x109
x51
x1
x8
x541
x513
x731
x132
x86
x1525
x924
x117
x916
x1714
x826
x593
x2868
x565
x1120
x1236
x2047
x402
x11
x1
x37
x906
x355
x33
x1
x8153
x520
x67
x9999
x125
x20
x473
x370
x1756
x60
x440
x969
x300
x40
x9
x169
x157
x10
x50
x30
x2902
x94
x292
x120
x154
x30
x21
x18
x441
x115
x1
x273
x3894
x1630
x95
x10
x20
x10
x85
x371
x10
x142
x905
x20
x70
x1988
x310
x2

492

กระทู้

1844

โพสต์

35หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
11255
เงินตำลึง
217065
ชื่อเสียง
131185
ความหิว
827
คุณธรรม
203
ความชั่ว
105
ความโหด
211
เตี๋ยเช่อ
ระดับ 1

จวง ถิงซู่

" น้องหลานระวังตัวด้วย "
pet
โพสต์ 2018-2-2 04:47:26 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2018-2-5 20:56

ถ้อยวจีดั่งหยก
66

ผู้กล้าโคจรพบสาวงาม
✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙

‘เรื่องน่าเศร้าบนโลกนี้ คือมีบุพเพ...แต่ไร้วาสนา
ท่านห่วงใยความเป็นไปของใต้หล้า กลับไม่คิดสงสารใจข้าบ้างเลย’
-อินโม่หลี | หลานหลิงโยวหลัน ทายาทตระกูลหลานหลิง-

✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙


          เขาว่ายามโรคมาดั่งพายุ ยามโรคไปดั่งสาวไหม ท่านผู้กล้าน้อยพึ่งประจักษ์แก่ตัวว่าการดูแลคนเจ็บนั้น ‘ไม่ง่ายเลยสักนิด!’ หลิงเฮ่าเจ็บป่วยด้วยอาการแปลกประหลาดจนทำให้ทั้งเขาและนางต้องดิ่งจากฮั่นจง มายืนเก้ออยู่หน้าคฤหาสถ์ตระกูลอินแห่งซินเอี๋ย กลายเป็นแขกแปลกหน้าสองคนที่เจ้าบ้านไม่ทราบจะยินดีต้อนรับพวกเขาไหม

          มิใช่เพียงเท่านั้น… อาการของหลิงเฮ่ายิ่งมายิ่งแย่ลง นางไม่รู้ว่าจดหมายฉบับนั้นหรือชีวิตสหายกันแน่ที่สำคัญกว่า ทำไมเขาถึงต้องรีบตอบกลับขนาดนั้น! ไม่ดูสภาพสังขารตัวเองเลย!

          “เจ้าจิ้งจอกอดทนไว้!” เห็นอีกฝ่ายหมดสติหลิวเว่ยยิ่งหงุดหงิดขึ้นไปอีก หากนางไม่มีวิชาตัวเบาเสิ่นหลิงเฮ่าคงได้ลงไปจูบดินแล้ว ‘รู้ว่าร่างกายเป็นแบบนี้แล้วยังจะฝืน! ไม่เจียมตัว!’ ถึงไม่สบอารมณ์นักแต่หญิงสาวร่างเล็กในชุดบุรุษรัดกุมสีดำก็มิได้มีความคิดจะทอดทิ้งสหาย ตรงกันข้ามนางยิงรัวทุบประตูใหญ่ ร้องเรียกคนสกุลอินออกมาช่วยเหลือคนเจ็บ

          นักกวีหนุ่มสิ้นสติพิงหลังผู้กล้าน้อยดวงตาทั้งสองปิดสนิทไม่รับรู้ความเป็นไป ยิ่งไม่ทราบว่าตอนนี้ทั้งคู่กำลังจะมีภัยมาเยือนถึงที่…

ฟุ่บ!!

          ก้อนหินปริศนาก้อนหนึ่งแล่นปราดมายังคนทั้งสอง หลิวเว่ยความรู้สึกเร็วรีบเบี่ยงกายหลบโดยไม่ลืมปัดสหายให้พ้นวิถีทำลาย เมื่อไม่วงแขนคอยประคองกลายเป็นว่าร่างของหลิงเฮ่าเสียสภาวะทรงตัวทิ้งคว้างลงกับพื้นอีกครั้ง หญิงสาวพุ่งตัวรับไว้ได้อย่างฉิวเฉียดพร้อมตวัดสายตาดุดันไปยังผู้ประทุษร้าย

          กลุ่มชาวยุทธไม่ทราบสังกัดเจ็ดคนปรากฎตัวขึ้นหน้าคฤหาสถ์ หลิวเว่ยระแวดระวังเต็มที่ก่อนมองไปยังย้อนหินที่ดิ่งขึ้นลงในมือของผู้ชายผมชี้คนหนึ่ง ‘เมื่อครู่เป็นเจ้านั่นสินะ!’

          “เจ้าพวกละอ่อนนี้น่ะหรอ…?” คำดูหมิ่นพ่นออกจากปากของชายที่กำลังโยนหินในมือเล่น ชุดสีน้ำตาลกลางเก่ากลางใหม่ไร้สัญลักษณ์ของพรรคลัทธิใด ทั่วทั้งตัวไร้ราศีจอมยุทธ์จะมีก็แต่ลักษณะละโมบใจร้อน ข้างเอวมันพกแส้หางกระเบนไว้หนึ่งขด “ดูปวกเปียกตุ้งติ้งอย่างกับผู้หญิง ไหนพวกทางเหนือว่าจับตัวยากนักหนาไง บิดาเดินเล่นพักเดียวก็เจอซะแล้ว จุ๊ๆๆ แต่สารรูปไอ้หัวเงินนั่นไม่เลวถูกปากลูกพี่ใหญ่พอดี” อีกสองคนที่หน้าตาเหมือนกันราวกับแฝดใช้ลูกตุ้มคู่และลูกตุ้มเดี่ยวได้ยินดังนั้นก็หัวเราะขึ้นพร้อมกัน

          “เฮ้ย! ตรวจดูสิฟะ! เกิดตัดผิดหัวได้เสียเวลาไปดื่มกันพอดี” ชายร่างใหญ่สูงหกศอกตะเบ็งเสียงลั่น ขวานเหล็กในมือมันใหญ่พอๆ กับล้อเกวียนคาดว่าหนักเกินร้อยชั่ง กลับถูกมันสะพายหลังเหมือนก้อนดินเหนียวโง่ๆ ก้อนหนึ่ง ชายหน้าซูบผอมดวงตาลึกโหลเหมือนงูเห็นดังนั้นก็เข้าไปปลอบ “ลูกพี่ใหญ่ใจเย็นก่อน...บริวารจะตรวจสอบให้ขอรับ” มันดึงม้วนหนังสัตว์ออกมาจากแขนเสื้อ พลางคลี่ออกเทียบกับสายตา หลิวเว่ยเห็นมันมองมายังนางและสหายอยู่พักนึง ไม่นานก็เหยียดยิ้มอย่างน่ารังเกียจ

          “ใช่แล้ว...งานนี้เราได้ปลาตัวใหญ่แน่นอน”

          “เยี่ยม!! รออะไรล่ะพวกสันหลังยาวไปจับมันมาสิ อย่าให้เจ้าหัวเงินนั้นตายไปเสียก่อนล่ะ!!” ถัวโปถุยน้ำลายลงฝ่ามือร้องสั่งพรรคพวกแล้วดึงขวานเหล็กคู่ใจออกมา เป้าหมายมีแค่ทายาทตระกูลเสิ่น ส่วนเด็กหน้ากลมอีกคนหากมาเกะกะก็ฆ่าทิ้งซะให้จบเรื่อง!

          สิ้นเสียงตะเบ็งของหัวโจกถือขวานกลุ่มชาวยุทธ์ไร้สังกัดก็เข้ากลุ้มรุมไปที่คนทั้งสอง หลิวเว่ยตึงเครียดขึ้นมาในทันที หากเป็นพวกฝีมือชั้นปลายแถวลำพังสามสี่คนนางยังรับมือได้สบาย นี่ตั้งเจ็ดคน!

          ‘มันคิดข่มด้วยจำนวนชัดๆ!!’

          หลิวเว่ยไร้ทางเลือกเมื่อผู้มาใหม่ไม่คิดเจรจาให้มากความ นางวางร่างสิ้นสติของหลิงเฮ่าหลบไว้หลังรูปปั้นสิงโตหินหน้าประตู “สหาย....เจ้าคอยอยู่ตรงนี้ก่อนนะ” เห็นสีหน้าของเจ้าจิ้งจอกยังคงซีดเซียวแล้วก็ยิ่งร้อนใจ คงมีแต่ต้องจัดการเจ็ดคนนั้นโดยเร็วแล้วพาชายผมเงินไปส่งให้ถึงมือหมอก่อน

          คิดได้ดั่งนั้นร่างเล็กก็ก้าวออกมาขวางด้านหน้าอาวุธถูกดึงออกจากฝักเป็นครั้งแรกตั้งแต่ออกเดินทางหนนี้ “...คนผู้นี้เป็นสหายของข้า ถ้าพวกเจ้าคิดทำร้ายเขาก็ต้องถามกระบี่ในมือข้าเสียก่อน!!”

          “ถุ้ย!! ไอ้ทารกไม่เห็นเงาหัว...จะตายอยู่แล้วยังทำโอหัง พวกเราลงมือ!!”

ปัง!!

          หลิวเว่ยเลือกเปิดฉากก่อนด้วยยกขวานทองของหลิงเฮ่าสับเต็มแรงตัดหัวสิงโตหิน เศษซากผสานแรงปะทะดิ่งฉิวไปกระแทกพลั่คเข้ากลางหลังชาวยุทธ์ปลายแถว มันกระเด็นไปอัดต้นไม้ ทันร้องได้คำเดียวก็แน่นิ่งสิ้นสติไป ลูกพี่ใหญ่กระชับขวานในมือแน่นเห็นลิ่วล้อหายไปหนึ่งก็หาได้หวั่นเกรง ส่งสัญญาณกับมือแส้ มือทวนกรูกันเข้ารายล้อมชาย(?)ร่างเล็ก เมื่อเห็นว่าขวานนั้นด้อยควาทคล่องตัวนางจึงสลับมาใช้กระบี่คู่กาย

          ตีวงล้อมสำเร็จมือแส้ตวัดฟาดใส่หนุ่มน้อย(?)เร็วรี่เกิดเป็นคลื่นหวีดหวิวสีดำระริกไหว เพียงพลาดครั้งเดียวก็จะถูกตะขอแหลมติดปลายเกี่ยวเอ็นกระชากหนัง ฝ่าเท้าหญิงสาวกระโดดม้วนตัวหลบรัศมีแส้ ด้านหลังก็มีทวนคอยทิ่มแทงกันนางออกจากวงล้อม ‘รุมกันนี่หว่า!’ นางม้วนตัวลงกับพื้นเกร็งกระบี่ขึ้นปะทะแรงทวนได้เฉียดฉิว กระบวนท่าชะงักไปเสี่ยวหนึ่ง ถัวโปรีรอโอกาสมานานมื่อสบช่องว่างก็สับขวานเข้าใส่โดยแรง เงาสีดำจมดิ่งลงพร้อมน้ำหนักขวาน เหล่านักล่ากระหยิ่มยิ้มย่องรอชมเศษซากแหลกเละแห่งชัยชนะ พื้นดินเกิดเป็นหลุมลึกขนาดใหญ่ ต่อให้สวมเกราะศึกร่างยังแหลกราญ…

          “พวกเจ้าเจ็ดคนมีปัญญาทำได้แค่นี้สินะ!!” หลิวเว่ยที่อาศัยวิชาตัวเบาเหยียบด้ามขวานยืมแรงดีดตัวออกนอกวงล้อมช่วยจำกัดความให้ ร่างเล็กเหยียบอยู่บนต้นสนข้างสิงโตหิน ทอดสายตามองดูพวกมันอย่างเฉยเมย เมื่อครู่...ที่สังเวยไปก็คือผ้าคลุมของนาง อีกนิดเดียวเท่านั้น..เกือบกลับไปพบครอบครัวไม่ได้เสียแล้ว

          “....หนอย!! ปากดีนักนะแก!!” ชายถือแส้ผู้ไม่อาจทนกับการสบประมาทได้พุ่งออกไปก่อนเพื่อน สายแส้ตวัดฉับไว หลิวเว่ยปาดกระบี่สับตะขอติดปลายออกเป็นอย่างแรก ยังไม่ทันจะรับมือเสร็จฝาแฝดลูกตุ้มเหล็กก็โดดเข้ามาสมทบ รับมือสี่ทิศแม้นางจะมีวรยุทธติดตัวก็ค่อนข้างจะตึงมืออยู่บ้างเล่นบุกเข้ามามิได้เว้นจังหวะหายใจสถานการณ์สร้างหายนะแก่นางโดยแท้ แต่ถึงเป็นเช่นนั้นจะให้ทอดทิ้งสหายไว้แล้วหนีไปเพียงลำพังนางก็ทำไม่ได้!

          “....กระทำตนเยี่ยงอันธพาล พวกเจ้ายังกล้าเรียกตัวเองว่าชาวยุทธ์อยู่อีกรึ?...”

          ท่ามกลางความชุลมุนนั้นเองปรากฎคำถามเรียบง่ายตามด้วยเสียงหัวเราะเจือแววเย้ยหยัน อาจเพราะอิสตรีผู้มาใหม่มีน้ำเสียงน่าฟังอย่างหาตัวจับยาก ทุกสายจึงตาหันไปรวมที่ผู้มาใหม่รายล่าสุด


          ท่ามกลางสายหิมะโปรยบางเบา ดรุณีผิวกายดั่งหยกในอาภรณ์แดงชาดยืนแย้มยิ้มอยู่ นวลหน้านางเนียนละเอียดกว่าไข่มุก องคาพยพทั้งห้างามโดยธรรมชาติไร้การเติมแต่ง สวยคมตามเอกลักษณ์สาวงามแดนเหนือ หว่างคิ้วเปี่ยมราศีผุดผาด ส่วนโดดเด่นเห็นจะเป็นริมฝีปากอวบอิ่มหยักได้รูปสวย ต่างจากสตรีชาวฮั่นที่นิยมปากเล็กเหมือนผลอิงเถา แววตาดั่งผลซิ่งดูลึกลับเย้ายวนมองครั้งหนึ่งยากจะถอนสายตาไปได้ มองหนที่สองคล้ายวิญญาณถูกดึงดูดให้เข้าหา เรือนร่างสูงระหงสมส่วนช่วงคอขาวผ่องท่อนแขนกลมกลึง จัดเป็นโฉมสคราญงดงามบาดตาผู้หนึ่ง…

          “เงียบกันทำไม? ข้ามาขัดจังหวะเรื่องสนุกหรือ? งั้นขอลงข้างน้องชายผู้นั้นแล้วกัน…” สตรีผู้นั้นยิ้มแย้มเดินเข้ามาหากลุ่มคนที่กำลังตะลุมบอนกันอยู่  นางปัดขวานออกพ้นทางอย่างไม่ยี่หระ เมื่อเดินมาถึงด้านข้างหลิวเว่ยก็พยักหน้าให้อีกฝ่ายหนหนึ่ง พร้อมกล่าววาจาท้าทายด้วยสีหน้าปลอดโปร่ง "….ขัดข้องตรงไหนไว้ค่อยคุยกันทีหลัง...ต่อสิมัวรออะไรอยู่”

          “........” นักล่าทั้งเจ็ดโง่งมไปแล้ว อยู่ดีดีฝ่ายตรงข้ามก็มีกองหนุนมาเพิ่ม ทั้งยังปรากฎตัวอย่างแปลกประหลาด ทำเสมือนเดินจ่ายตลาดแล้วบังเอิญผ่านทางมาอย่างไรก็อย่างนั้น

          หมดช่วงพักรบกลับมาตะลุมบอนกันอีกครั้ง

          หลิวเว่ยไม่วางใจสตรีแปลกหน้าผู้นี้นัก นางคาดเดาจุดประสงค์ของอีกฝ่ายไม่ได้ว่าอยู่ดีดีจะหาเรื่องวุ่นวายเข้าช่วยพวกตนทำไม แต่เมื่อเห็นท่าทีของอีกฝ่ายที่ช่วยระวังพวกลอบกัดให้หลายหนเข้า ก็เข้าใจว่าคงเป็นชาวยุทธ์มีคุณธรรมผู้หนึ่ง ผ่านทางมาเห็นนางถูกคนมากรังแกคนน้อยจึงตรงเข้ามาช่วย…

          เมื่อมีอีกแรงร่วมสู้แข็งขัน สตรีทั้งสอง(?)หันหลังชนกัน กระบวนท่าแม้แตกต่างก็สามารถผสานโจมตีสลับรุกเป็นรับ ช่วยส่งเสริมเปิดช่องว่างให้ได้พักหายใจ สถานการณ์ของหลิวเว่ยดีขึ้นมากทีเดียว ทว่าหนึ่งในกลุ่มนักล่ายังซ่อนเร้นฝีมือ ลำพังพวกลิ่วล้อยังสามารถจัดการได้โดยง่ายแต่กับยอดฝีมือที่ยังปิดบังตัวตนอยู่นี้...สองสาวเห็นทีต้องปรับแผนรับมือกันใหม่

✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -22 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -22 + 5

ดูบันทึกคะแนน

เมื่อได้พบท่านจึงได้ทราบความหมายของชีวิต เมื่อคิดถึงท่านจึงได้รู้ว่าลมหายใจที่มีอยู่คุ้มค่าแล้ว
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ปลอกสรรพสัตว์
ตัวเบาขั้นสูง
โล่ห์สกูตุม
กระบี่ไม้
กำหนดลมหายใจขั้นสูง
คัมภีร์ละติน
เซ็กเธาว์
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x8
x1
x10
x100
x100
x7
x14
x39
x4
x1000
x3
x3
x2
x6
x25
x59
x7
x15
x22
x8
x8000
x100
x185
x175
x6000
x210
x320
x11
x267
x9
x94
x4312
x6
x9
x66
x6
x210
x6
x11
x180
x219
x16
x8
x182
x450
x300
x6
x15
x1
x45
x147
x61
x2
x18
x90
x2
x1
x17
x2
x1
x302
x1
x3
x2
x258
x380
x3
x499
x665
x500
x575
x126
x74
x1
x2
x5
x1
x9
x263
x4312
x2300
x645
x19
x132
x9
x244
x19
x11
x221
x17
x588
x4
x514
x698
x15
x30
x444
x1365
x230
x440
x604
x70
x1540
x5
x1045
x6
x1393
x25
x1040
x109
x51
x1
x8
x541
x513
x731
x132
x86
x1525
x924
x117
x916
x1714
x826
x593
x2868
x565
x1120
x1236
x2047
x402
x11
x1
x37
x906
x355
x33
x1
x8153
x520
x67
x9999
x125
x20
x473
x370
x1756
x60
x440
x969
x300
x40
x9
x169
x157
x10
x50
x30
x2902
x94
x292
x120
x154
x30
x21
x18
x441
x115
x1
x273
x3894
x1630
x95
x10
x20
x10
x85
x371
x10
x142
x905
x20
x70
x1988
x310
x2

492

กระทู้

1844

โพสต์

35หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
11255
เงินตำลึง
217065
ชื่อเสียง
131185
ความหิว
827
คุณธรรม
203
ความชั่ว
105
ความโหด
211
เตี๋ยเช่อ
ระดับ 1

จวง ถิงซู่

" น้องหลานระวังตัวด้วย "
pet
โพสต์ 2018-2-2 23:50:53 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ถ้อยวจีดั่งหยก

67

ตระกูลอินแห่งซินเอี๋ย

✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙


         พายุการต่อสู้หน้าจวนตระกูลอินยังคงดำเนินต่อ เมื่อมีสตรีปริศนาเข้ามาช่วยเป็นแรงหนุนหลิวเว่ยก็สามารถพลิกกลับมารับมือกลุ่มนักล่าได้ จากเจ็ดรุมหนึ่งกลายเป็นสองคนรุกไล่ต่อตี สตรีชุดแดงชักดาบวงพระจันทร์ออกมาร่ายรำดั่งนางสิงห์เจนสนาม ท่าร่างเด็ดขาดฉับไวเผลอพักเดียวก็ปาดเสื้อผ้ามือแส้ลงไปกองกับพื้นเป็นที่น่าอาย หลิวเว่ยยืนอยู่ด้านข้างสะบัดฝ่ามือซัดเข้าแผ่นหลังชายถือขวานจนกระเด็นไปปะทะสิงโตหิน ระหว่างคนนับสิบกำลังตะลุมบอนกันอยู่นั้นรถม้าขนาดกลางคันหนึ่งก็เคลื่อนตัวเข้ามา

          เสียงดาบกระบี่ปะทะกันเอะอะหน้าบ้านเขา ทำให้คนในรถม้าขมวดคิ้วแน่น บริวารด้านนอกตัวรถรายงานเสียงแผ่วก็ไร้ผล บุรุษในรถม้าก้าวลงมาดู ‘ความครึกครื้นหน้าบ้าน’ ด้วยตาตนเองก่อนจะเอ่ยเสียงราบเรียบ "ใครมาก่อเรื่องวุ่นวายถึงจวนอิน..." เห็นบริวารเอาแต่ส่ายหน้า เหล่าอันธพาลในลานก็ไม่คุ้นตา นายท่านใหญ่ตระกูลอินมองปราดเดียวก็รู้สึกไม่ชอบมาพากล คนมากรังแกคนน้อยหนึ่งในนั้นยังเป็นสตรี...  อีกทั้งหน้าบ้านเขายังมีบุรุษผมเงินนอนนิ่งพิงรูปปั้นอยู่ สีหน้าซีดเผือดขนาดนั้นยากที่จะบอกได้ว่ายังมีลมหายใจอยู่รึไม่

         ไม่กี่วันก็จะปีใหม่แล้วเกิดมีคนตายหน้าบ้านนี่ไม่เป็นมงคล…

           เจ้าบ้านตระกูลอินถอนหายใจหนหนึ่งที่พักนี้มีแต่เรื่องเข้ามาไม่ได้หยุด! ก่อนพาร่างสูงใหญ่ตรงเข้าไปเก็บกวาดหน้าบ้านตนเอง วรยุทธ์ของทั้งเจ็ดคนนั้นนับเป็นอะไรได้เมื่ออยู่ต่อหน้าเขา ดรรชนีเอกสุริยันใช้ออกได้ทั้งรักษาและปลิดชีพ แต่หนนี้ยังก่อน..วันสิ้นปีใกล้เข้ามาฆ่าให้น้อยจึงจะเป็นเรื่องดี

          กำลังภายในลึกล้ำพิสดารดั่งสัตว์นักล่าเรอพญาราชสีห์ ครู่หนึ่งชาวยุทธ์ไม่ทราบสังกัดทั้งเจ็ดก็ถูกเหวี่ยงกองรามๆกัน "จำไว้ ซินเอี๋ยไม่ใช่ที่พวกเจ้าจะมาก่อความวุ่นวายได้!”

          หลังทั้ง7สะบักสะบอมหลบหนีไป หลิวเว่ยทราบแล้วว่าผู้มาช่วยเป็นผู้เยี่ยมยุทธ์ ในนางนึกนับถืออีกฝ่ายขึ้นมาอีกหลายส่วน ประสานมือเข้าไปหาชายวัยฉกรรณ์ผู้เปี่ยมราศีน่าเกรงขามแล้วเอ่ย “ขอบคุณท่านที่ช่วยเหลือ ไม่เช่นนั้นข้ากับสหายคงลำบากแล้ว”

          “ไม่เป็นไรเรื่องวุ่นวายมาถึงบ้าน มีแต่ต้องจัดการไปตามสมควร…” บุรุษผู้นั้นตอบกลับอย่างไม่เห็นเป็นเรื่องสำคัญ ก่อนจะขมวดคิ้วถามเสียงเย็นชาเมื่อเห็นคนที่เหลือยังไม่จากไป “แล้วพวกเจ้าเป็นใครกัน? มีธุระอะไรกับสกุลอิน?”

          “ข้าอินโม่หลี...แค่บังเอิญผ่านทางมาเห็นเรื่องผิดคุณธรรมจึงยื่นมือเข้าช่วย ยุทธภพเต็มไปด้วยสิ่งขัดตา รู้มากจะยิ่งวุ่นวาย...เมื่อไม่มีเรื่องใดแล้วก็ขออำลา” สตรีในชุดแดงกล่าวอย่างรวบรัดเบ็ดเสร็จก็ส่งยิ้มให้ทั้งสองหนหนึ่งก่อนจะใช้วิชาตัวเบาทะยานร่างจากไป ดั่งกลีบเหมยสีชาดล่องตามลม  เหลือท่านผู้กล้าและนักกวี ที่ยังคงมีเรื่องต้องพบสกุลอินอยู่ด้านหน้าจวน

         เมื่อนั้นหลิวเว่ยจึงเริ่มแนะนำตัว “ข้าหลิวเว่ย ผู้ที่อยู่ด้านหลังคือเสิ่นหลิงเฮ่าสหายข้าที่กำลังป่วยหนัก อาการของสหายรุนแรงมากหมอทั่วไปอาจรักษาไม่ได้…” เห็นผู้ฟังจดจ้องตัวเองอย่างไม่ให้หลบสายตานางก็ตึงเครียดขึ้นมาหลายส่วน “ท่านลุงต้วนเคยบอกข้าว่ามีสหายสนิทอยู่คนหนึ่งเชี่ยวชาญการรักษา เป็นคนสกุลแห่งซินเอี๋ยข้าเลยเสี่ยงพาเขามา ท่านพอจะรู้จักคนตระกูลอินไหม?”

         บุรุษผู้นั้นคล้ายดูจนแน่ชัดแล้วว่าผู้เยาว์เบื้องหน้าไม่โกหก หากเป็นคนรู้จักสนิทสนมกับสหายเขาจึง ก็ควรยื่นมือเข้าช่วยเหลือ “ข้าอินซื่อป๋อ....เจ้าเป็นคนรู้จักของต้วนหงส์งั้นรึ? เช่นนั้นผู้ที่เจ้าพูดถึงอยู่ก็คือข้า” เจ้าบ้านตระกูลอินสังเกตร่างข้างรูปปั้นหินอยู่นานแล้ว ได้ยินคำยืนยันของหลิวเว่ยจึงยิ่งมั่นใจ

         “เสิ่น...เกศาแสงจันทร์...สกุลเสิ่น เจียงเยี่ย?” หลิวเว่ยไม่เข้าใจคำที่อินซื่อป๋อพึมพำนัก แต่พบว่าเจ้าบ้านอินมองหลิงเฮ่าครู่หนึ่งก่อนเดินไปเข้าไปจับชีพจรแล้วเรียกหาบริวาร “พาเขาไปที่ห้องของข้าทีสิ รักษาที่นี่ไม่สะดวกนัก”

          หลิวเว่ยรั้งรอมานานในที่สุดสหายก็มีผู้รักษา จิตใจที่ขึงตึงไว้ได้ผ่อนคลายลงไปหลายส่วน นางทราบดีว่าการรักษาต้องใช้สมาธิไม่ควรมีใครเข้าไปรบกวน คนตัวเล็กจึงพักอยู่ในห้องรับแขกเฝ้ารอข่าวของสหายด้วยจิตใจที่คาดหวัง
ภายในห้องของอินซื่อป๋อหลิงเฮ่าเปลือยกายท่อนบนถูกจัดให้นั่งขัดสมาธหันหลังอยู่บนเตียงของอินซื่อป๋อ เจ้าบ้านตระกูลอินโคจรพลังวัตรเคลื่อนไปตามฝ่ามือใช้ดรรณีเอกสุริยันรักษาอาการของเขาในห้องส่วนตัว ระหว่างรักษาคล้ายพบบางสิ่งไม่ชอบมาพากลใบหน้าคมเข้มได้แต่ขมวดคิ้วส่งปราณกระตุ้นการไหลเวียนของโลหิตตามจุดสำคัญทั่วร่าง การรักษาดำเนินต่อไปจนครึ่งชั่วยาม สีหน้าของนักกวีหนุ่มเริ่มดีขึ้นตามลำดับแพขนตากระพริบระรัว หยาดเหงื่อผุดซึมเต็มกรอบหน้าเกิดเป็นกลิ่นกล้วยไม้หยกกำจายไปทั่วห้อง

          “อึก….” ในที่สุดหลิงเฮ่าก็ได้สติ เดิมแรกเขายังคงสับสนเมื่อตื่นขึ้นมาในสถานที่ไม่คุ้นตา มีชายแปลกหน้าทาบมือลงแผ่นหลังตนอยู่ แต่ด้วยคลื่นความร้อนที่กระตุ้นตามจุดชีพจรผนวกกับสัหน้าจริงจังไม่แฝงเจตนาร้าย นักกวีหนุ่มก็เข้าใจได้ในทันทีว่าคนผู้นี้กำลังช่วยรักษาตน ทั้งร่างจึงผ่อนคลายลงไม่แสดงอาการต่อต้านอีก

         “ขอบคุณท่าน...ที่ช่วยชีวิตข้า” คำพูดแม้หนักแน่นที่ใจ แต่น้ำเสียงที่ส่งออกมายังคงโรยแรง เจ้าบ้านตระกูลอินพยักหน้าแทนคำตอบแล้วลงมือรักษาชายผมเงินต่อ จนผ่านไปอีกครึ่งชั่วยามฝ่ามือร้อนค่อยคลายออกจากแผ่นหลังเนียน

        "ในกายเจ้ามีพิษประหลาดอยู่ พิษชนิดนี้ไม่ปรากฎในยุทธภพนาน...แล้วเรื่องนี้ทราบรึไม่?” เมื่อการรักษาเสร็จสิ้นอินซือป๋อยกน้ำชาเย็นชืดขึ้นจิบ เอ่ยพลางมองนักกวีหนุ่มอย่างเรียบๆ หลิงเฮ่าที่กำลังสวมเสื้อชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าเบาๆ “พิษนี้ข้าไม่มียาถอน...แต่รู้จักคนผู้หนึ่งที่สามารถช่วยเจ้าได้ ‘ซินแซตงฟาง’ แผ่นดินนี้นอกจากผู้ปรุงพิษก็เห็นจะมีแต่เขาที่แก้ไขได้” กล่าวจบอินซื่อป๋อก็ยืนขึ้นเต็มความสูง มือหนึ่งหยิบกล่องไม้ดำขนาดเล็กส่งให้นักกวีหนุ่ม "ส่วนอาการพิษในตัวเจ้าข้าช่วยระงับไว้ชั่วคราวแล้ว โดยมากไม่ส่งผลทำให้ตายอีกแล้ว เจ้าจะได้ไม่ต้องกังวลเรื่องเวลา นี่...คือดีงูพันธุ์หายาก เจ้าทานสิ่งนี้หลังอาหารเย็นวันละเม็ดบำรุงธาตุหยาง เสริมสุขภาพร่างกาย”

         หลิงเฮ่าลุกขึ้นคำนับขอบคุณอินซื่อป๋อก่อนจะรับกล่องไม้เปิดออกดู มีอยู่7เม็ด เขาต้องกินทั้งสิ้น7วัน… อินซื่อป๋อเดินมาส่งหลิงเฮ่าด้านหน้าห้องโถง หลิวเว่ยส่งเสียงเรียกทันทีเมื่อเห็นเขา เห็นชายหนุ่มกลับมายิ้มแย้มสีหน้าดีขึ้นมากนางก็โล่งใจ

         ระหว่างนั้นเขาคิดจะมอบสิ่งใดตอบแทนอินซื่อป๋อ อีกฝ่ายกลับไม่รับแล้วกล่าวว่า “พึ่งรักษาไม่ควรออกไปรับโรคเพิ่ม พวกเจ้าทั้งสองพักที่นี่คืนหนึ่งและพรุ่งนี้เช้ารีบออกเดินทาง” กล่าวจบเจ้าบ้านสกุลอินก็กำชับเสียงขรึมอีกครั้ง บอกถึงความหนักเบาของเรื่องนี้ “และอย่าได้บอกใครว่ามารักษากับข้า ตระกูลอินไม่พัวพันเรื่องราวใดใดในแผ่นดิน ที่นี่มีอีกหลายสิบชีวิตที่ต้องดูแล”


✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -24 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -24 + 5

ดูบันทึกคะแนน

เมื่อได้พบท่านจึงได้ทราบความหมายของชีวิต เมื่อคิดถึงท่านจึงได้รู้ว่าลมหายใจที่มีอยู่คุ้มค่าแล้ว
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ปลอกสรรพสัตว์
ตัวเบาขั้นสูง
โล่ห์สกูตุม
กระบี่ไม้
กำหนดลมหายใจขั้นสูง
คัมภีร์ละติน
เซ็กเธาว์
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x8
x1
x10
x100
x100
x7
x14
x39
x4
x1000
x3
x3
x2
x6
x25
x59
x7
x15
x22
x8
x8000
x100
x185
x175
x6000
x210
x320
x11
x267
x9
x94
x4312
x6
x9
x66
x6
x210
x6
x11
x180
x219
x16
x8
x182
x450
x300
x6
x15
x1
x45
x147
x61
x2
x18
x90
x2
x1
x17
x2
x1
x302
x1
x3
x2
x258
x380
x3
x499
x665
x500
x575
x126
x74
x1
x2
x5
x1
x9
x263
x4312
x2300
x645
x19
x132
x9
x244
x19
x11
x221
x17
x588
x4
x514
x698
x15
x30
x444
x1365
x230
x440
x604
x70
x1540
x5
x1045
x6
x1393
x25
x1040
x109
x51
x1
x8
x541
x513
x731
x132
x86
x1525
x924
x117
x916
x1714
x826
x593
x2868
x565
x1120
x1236
x2047
x402
x11
x1
x37
x906
x355