ดู: 364|ตอบกลับ: 11

{ เมืองเป่ยไห่ } โรงเตี้ยมเม็ดทราย

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-12-10 14:10:16 |โหมดอ่าน





♦ โรงเตี้ยมเม็ดทราย ♦

{ เมืองเป่ยไห่ }








【โรงเตี้ยมเม็ดทราย】

โรงเตี้ยมขนาด 2 ชั้น ชั้นล่างเป็นห้องขนาดใหญ่ที่ไว้รองรับ
ผู้ที่ต้องการมานั่งพักเพื่อจีบชา ทานอาหาร ชั้น 2 
มีห้องพักเตียงเดี่ยว 6 ห้อง เตียงคู่ 4 ห้อง 
ส่วนด้านซ้ายของโรงเตี้ยมมีอาคารที่เหมาะกับนักเดินทางที่มากัน
เป็นกลุ่มๆ ที่สามารถรองรับได้ 10 กว่าคน ทางด้านขวาเป็น
โรงเก็บม้าและเกวียนของลูกค้า โดยอาหารขึ้นชื่อของโรงเตี้ยมคือ 
น้ำแกงปลา ด้านหลังโรงเตี้ยมคือบ้านของตระกูลหาน 



น้องชายเจ้าของโรงเตี้ยม
หาน จิวซา



น้องชายเจ้าของโรงเตี้ยม ที่ตอนนี้ออกเดินทางท่องเที่ยว โดยทุกวันที่ 3 - 7 ของเดือนจะกลับมาที่บ้านและออกไปท่องเที่ยวต่อ 

 ชื่อกิจการ: โรงเตี้ยมเม็ดทราย 
เจ้าของกิจการ: หาน จิวเยี่ย 
ประเภทงาน: อาหาร ขนม น้ำชา สุรา และ ที่พัก
เวลาเปิด-ปิดร้าน: 24 ชม.
#ประทับตราผู้ว่าเมืองเป่ยไห่











คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2019-3-3 20:26:58
ศูนย์บริจาคช่วยเหลืออุทกภัย


เริ่มเปิดรับบริจาคในวันที่ 7 เดือน 3 ปีเจี้ยนหยวนที่ 29 ฤดูตงเทียน
เนื่องจากเหตุการณ์ภัยโรคระบาดที่เกิดขึ้นในเมืองท่าเหลียนเซ่า
ทำให้เมืองดังกล่าวถูกปิดการเดินทางเข้าออก ด้วยผู้คนในเมืองเป็นโรคระบาด
ที่เรียกว่า "ฝีดาษ" ทางสำนักหมอหลวงได้พยายามทำยาบรรเทาอาการให้ผู้คนในพื้นที่
โชคดีที่ได้ความช่วยเหลือจากหมอถง เปี้ยนหยุน ที่มีความรู้ในการทำยาแปลก
ค้นพบสูตรยาโบราณที่รักษาฝีดาษได้ แต่วัตถุดิบที่ต้องการใช้ปริมาณมหาศาล
ทางราชสำนักได้ส่งมาช่วยครึ่งนึงแล้ว แต่ก็ยังไม่เพียงพออยู่ดีในการปรุงยาตามจำนวนผู้คนในเมืองเหลียนเซ่า
และวัตถุดิบหายากบางอย่างที่เป็นเชื้อกระตุ้นตัวยาที่พบเห็นได้น้อยในยุทธภพ





{ รายนามผู้บริจาค }

(1) ฮ่องเต้/ราชสำนักและขุนนางร่วมแรงร่วมใจกัน
-พริกฮวาเจียว 500,000 ต้น
-หัวไซเท้า 500,000 ต้น
-ดอกโบตั๋น 500,000 ต้น
-ดอกหงฮว่า 500,000 ต้น
-รากบัว 500,000 อัน

(2) เว่ยฮองเฮาและวังหลัง
-ดอกโบตั๋น 100,000 ต้น
-ดอกหงฮว่า 100,000 ต้น
-ผ้าไหมจากไหมชั้นดี เพื่อให้ครอบครัวผู้ประสบเคราะห์และคนป่วยเปลี่ยนใช้ผ้าใหม่ทุกวัน 1,000,000 ผืน
-เครื่องประดับต่างๆ นำไปขายเป็นเงินบรรเทาเรื่องความเป็นอยู่ชาวเหลียนเซ่า 500,000 ชั่ง
-ขนแมวล้ำค่า 100 อัน

(3) เป่าหลิง
-บัวหิมะ 1000 ต้น
-โสมร้อยปี 1000 ต้น
-ดอกโบตั๋น 1000 ต้น


(4) หวงเส้าเทียนและครอบครัว
-หญ้าน้ำค้าง 10,000 ต้น
-ดอกโบตั๋น 4,000 ดอก
-ดอกหงฮวา 5,000 ดอก
-เขี้ยวงูโบราณ 1 ชิ้น
-พริกฮวาเจียว 1000 ชิ้น
-หัวไซเท้า 5000 ชิ้น
-รากบัว 5000 ชิ้น
-เนื้อเยติ 500 ชิ้น


(5) หอบูรพาทำเนียบ
-ขนแมวล้ำค่า 100 อัน
-ขนจิ้งจอกล้ำค่า 40 อัน




{ รายการที่ต้องการเพิ่มเติมและยังหาไม่ได้ }

( รายการสมุนไพรเสริม )
-พริกฮวาเจียว 1000/1000 ต้น
-หัวไซเท้า 5000/5000 ต้น
-ดอกโบตั๋น 5000/5000 ต้น
-ดอกหงฮว่า 5000/5000 ต้น
-รากบัว 5000/5000 อัน

( สมุนไพรหลัก )
-หญ้าน้ำค้าง 10,000/10,000 ต้น

( กระสายยา )
-ขนแมวล้ำค่า 200/500 อัน
-ขนจิ้งจอกล้ำค่า 40/500 อัน
-เนื้อเยติ 500/500 ชิ้น
-เขี้ยวงูโบราณสายพันธุ์ไหนก็ได้ 1/1 อัน


- ผู้ร่วมบริจาคเขียนโรลมอบให้ขุนนางท้องถิ่นที่แผงบริจาคหน้าโรงเตี๊ยมได้เลย -
จำนวนบริจาค สมุนไพรเสริม 5000+ ขึ้นไป / สมุนไพรหลัก 3000+ ขึ้นไป / กระสายยา 100+ ขึ้นไป
รางวัลบริจาค(ต่อโรล15000+): 30 ชั่ง - 3000 ตำลึง - 2000 ชื่อเสียง - 20 Point
** บริจาคได้ สัปดาห์ละครั้งเท่านั้น - และ เดือนนึงต่อคนบริจาคได้คนละ 2 ครั้งต่อเดือน **
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x100
x20
x1
x1
x1
x2
x20
x5
x1
x2
x1
x1
x2
x1
x2
x60
x1
x1
x30
x643
x3
x5
x10
x2
x1
x1
x5
x7
x9999
x99
x79
x9999
x9999
x1
x9999
x500
x100
x20
x90
x200
x2
x3
x1500
x100
x1108
x6
x5
x2
x20
x29
x1100
x48
x1
x2
x2
x1
x12
x6
x4
x3
x4
x1
x1

79

กระทู้

853

โพสต์

3หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
13546
เงินตำลึง
1841
ชื่อเสียง
13132
ความหิว
260
คุณธรรม
554
ความชั่ว
0
ความโหด
8
กวนอวี่ | 关羽
เลเวล 1

อวี้ เสี่ยวมี่

คุณชาย! โปรดอย่าก่อเรื่อง
pet
โพสต์ 2017-12-27 11:55:36 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ผิงผิง เมื่อ 2017-12-28 03:07

มาเป่ยไห่ครั้งนี้ได้ของเยอะเสียจริง

    ทั้งสองมาถึงโรงเตี้ยมเม็ดทรายโดยที่หาได้ไม่ยากเลยแม้แต่น้อยเนื่องจากเป็นโรงเตี้ยมแห่งเดียวในเมืองเป่ยไห่ ผิงผิงฝากจวื่จื่อไว้ที่คอกม้า ส่วนหลิวเทียนนั้นเดินเข้าไปขอเปิดห้องพร้อมขอน้ำร้องสำหรับอาบให้ทั้งสองห้อง
    "ตอนนี้ต่างเหนียวตัว ข้าว่าพวกเราแยกกันไปอาบน้ำก่อนแล้วค่อยลงมาหาอะไรทาน"
    "เจ้าค่ะ ข้าก็เหนียวตัวจริงๆ" ผิงผิงเอ่ยตอบก่อนจะขึ้นไปชั้นบนแล้วตรงไปอย่างห้องพักของตัวเอง ส่วนห้องพักของหลิวเทียนนั้นอยู่ตรงกันข้าม ผิงผิงวางของลงบนเตียงนุ่มก่อนจะเดินไปเปิดหน้าต่างเพื่อให้อากาศถ่ายเท พลางจับเจ้าผิงกั่วออกจากตัวมาวางบนเตียง มันขยับไปเกาะหมอนแทน "เจ้านี่ชอบเกาะจริงๆ เดี๋ยวข้ามาให้เจ้าเกาะ ข้าจะไปอาบน้ำก่อน" ผิงผิงลูบหัวเจ้าผิงกั่วเบาๆ ก่อนจะเดินไปฉากกันเพื่ออาบน้ำ เด็กสาวเปลื้องเสื้อผ้าก่อนจะลงไปแช่น้ำในถังอาบน้ำ "วันนี้เมื่อยจริงๆ แต่พอได้แช่น้ำอุ่นแล้ว สบายยิ่งนัก"
    "กรู๊ววว"
   "แอ๊"
    "กรู๊ว?"
    "แอ๊ แอ๊"
    "หมั่นโถว? เจ้ากลับมาแล้ว" ผิงผิงเอ่ยหลังจากตนเองลุกจากถังไม้และใส่เสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว เธอเดินออกมาจากฉากกันพบว่าหมั่นโถวกับผิงกั่วเหมือนจะคุยกันอยู่ "หมั่นโถว นี่น้องเจ้า ผิงกั่ว"
    "กรู๊ว"
    "แอ๊" ผิงผิงลูบหัวทั้งสองเบาๆ ก่อนจะบอกให้อยู่ด้วยกันดีๆ ก่อนจะเดินลงไปชั้นล่างเพื่อมารอหลิวเทียน สักพักเขาก็เดินลงมาพร้อมกับชุดขาวขอบน้ำเงิน "น้ำแกงปลาที่นี่ขึ้นชื่อเจ้าค่ะ คุณชายหลิว"
    "นำปลาที่ได้มาให้พวกเขาทำอาหารก็ได้นะครับ" หลิวเทียนเอ่ย ผิงผิงเห็นด้วยก่อนจะนำปลาที่จับมาไปให้เสี่ยวเอ๋อห์ช่วยจัดทำอาหารให้พวกตน ไม่นานเกินรออาหารอร่อยๆ ร้อนก็ ถูกนำมาเสริฟ์ "ว้าว หอมจัง ไม่มีกลิ่นคาวเลย"
    "ใช่ มาเราทานกันเถิด" หลิวเทียนเอ่ยก่อนจะพากันทานอาหารตรงหน้าจนเรียบร้อย
    "ข้าจะไปเดินเล่นทรายหาด คุณชายหลิว ทานจะไปด้วยหรือไม่?"
    "เดินเล่นหลังทานอาหารถือว่าดี" หลิวเทียนเอ่ยก่อนจะพากันเดินออกไปจากโรงเตี้ยม

++++ ไปเดินเล่นที่ทรายหาด ++++

    ทั้งสองกลับมาถึงแล้ว หลิวเทียนขอแยกตัวไปอ่านตำราในห้องส่วนผิงผิงเดินไปหาจวื่จื่อที่คอกม้า มันกินหญ้าสดอยู่ เมื่อเห็นนายน้อยมันก็ร้องออกมาอย่างดีใจ "ม๊อ"
    "เหงาหรือ" ผิงผิงลูบหน้าผากมา
    "ม๊อ"
    "เอ หรือคิดถึงอาเค่อกัน? เพราะอาเค่อมักมาเล่นกับเจ้าประจำ" ผิงผิงกล่าวด้วยรอยยิ้ม เธอเองก็คิดถึงอาเค่อกับถิงเอ๋อห์เหมือนกัน...
    "หากอย่างไรไว้พวกเราเที่ยวเสร็จแล้วก็ไปหาพวกเขากัน..." ผิงผิงเอ่ย
    "ม๊ออออ"
    "เจ้าพักผ่อนเสียพรุ่งนี้เราจะเดินทางแต่เช้า" ผิงผิงกล่าวแต่เหมือนจะนึกอะไรได้แล้วยิ้ม "จื่อจื่อเราได้เพื่อนใหม่นะ ชื่อผิงกั่ว เป็นลูกหมี เจ้าต้องชอบแน่ๆ"
    "ม๊อ"
    ผิงผิงยิ้มก่อนจะเดินออกจากคอกม้าไป เมื่อเดินมาถึงสวนด้านหลังโรงเตี้ยม ผิงผิงก็สะกิดปลายเท้าขึ้นไปบนต้นไม้ ก่อนจะนั่งดูวิวรอบๆ
   "ทำไมข้ารู้สึกว่าพรุ่งนี้อาจได้พบเรื่องแปลกๆ กันนะ..." ผิงผิงกล่าวพลางก้มมองดูผ้ารัดข้อมือ ใบหน้าของใครคนหนึ่งลอยขึ้นมา...
    ท่านจะสบายดีหรือไม่ พี่ซือ สองปีมานี้ท่านคงได้พบสหายรู้ใจมากมายกระมั่ง... ผิงผิงคิดพลางยิ้มบางๆ อย่างไม่รู้ตัว เธอนั่งดูวิวอีกสักพักก่อนจะกระโดดลงมาจากต้นไม้แล้วเดินเข้าโรงเตี้ยมไปอย่างห้องพักของตนเอง แต่ก่อนจะเข้าห้องของตัวเองนั้นหลิวเทียนก็เปิดประตูออกมาพอดี...
    "เจ้ายังไม่นอนรึ?"
    "กำลังจะเข้านอนเจ้าค่ะ คุณชายหลิวเล่า?"
    "ข้าว่าจะเอาสมุดเล่มนี้ให้เจ้าลองฝึก" หลิวเทียนเอ่ยพลางยื่นสมุดเล่มหนึ่งให้ ผิงผิงเปิดดูก็ว่างเปล่า เงยหน้ามองด้วยความสงสัย หลิวเทียนยิ้ม
    "เจ้าอาจได้เดินทางหลากหลายที่ ข้าคิดว่าเจ้าน่าจะจดบันทึกไว้เสียหน่อย เจ้าจะได้ฝึกคิดไปในตัว"
    "ขอบคุณเจ้าค่ะ!" ผิงผิงรับมาด้วยรอยยิ้มก่อนจะแยกย้ายกันไปนอน...

@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ขลุ่ยบุพเพ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x20
x3
x3
x90
x1
x1
x10
x50
x10
x8
x20
x1
x10
x40
x24
x32
x18
x6
x40
x10
x28
x64
x42
x28
x2
x20
x130
x8
x2
x50
x312
x40
x46
x1
x60
x20
x135
x50
x28
x50
x100
x5
x30
x15
x34
x1
x15
x20
x43
x1
x20
x251
x510
x380
x80
x252
x149
x96
x23
x68
x290
x70
x2
x202
x5
x115
x400
x66
x45
x13
x1
x1
x25
x9
x3
x42
x10
x10
x33
x127
x4
x47
x1
x38
x1
x100
x75
x50
x1173
x6
x6
x2
x30
x31
x74
x349
x150
x2
x2
x378
x10
x145
x386
x365
x20
x31
x86
x3
x54
x120
x1
x18
x7
x5
x162
x8092
x38
x541
x1100
x3121
x25
x612
x1051
x12
x17
x25
x51
x57
x121
โพสต์ 2018-2-27 13:20:03 | ดูโพสต์ทั้งหมด
เดินทาง
-8-

“ถึงเป่ยไห่แล้วขอรับ ฮูหยิน”

เสียงนายทหารปลุกหยางอวี้ถิงจากภวังค์ความคิด เป็นเวลาเย็นย่ำเข้าไปแล้ว ความมืดเริ่มโรยตัวแทนที่แสงอาทิตย์ นัยน์ตาละเลื่อนมาจากหน้าขาซึ่งคลุมทับด้วยอาภรณ์สีหม่นดูเรียบง่าย แล้วทอดมองไปยังตัวเมืองเบื้องหน้าซึ่งดูใหญ่โตคึกคักกว่าจีเป่ยที่เพิ่งได้ผ่านมานัก

“หาโรงเตี๊ยมพักเสียเลยก็แล้วกัน ข้าเหนื่อย… พวกเจ้าเองก็คงเหนื่อยมากกว่าข้านัก” หญิงสาวเอ่ยกับบรรดาผู้ติดตาม มีความเหนื่อยล้าเจือมาในกระแสเสียง

เพียงประเดี๋ยวเดียวก็เดินทางมาถึงโรงเตี๊ยมเม็ดทราย ทว่าห้องพักที่มีอยู่ไม่มากนักนั้นไม่อาจรองรับได้ครบคนเนื่องจากมีแขกคนอื่นพักอยู่ในโรงเตี๊ยมเช่นกัน สุดท้ายแล้วจึงต้องเลือกห้องพักสำหรับหมู่คณะ และห้องพักเตียงคู่อีกหนึ่งสำหรับอวี้ถิงและเหม่ยเยี่ย หลังจากจัดแจงนำข้าวของสัมภาระเข้ามาไว้ในห้องเรียบร้อยแล้วนางก็หยิบเงินจำนวนหนึ่งมอบให้แก่ทหารผู้ติดตาม ให้จ่ายทั้งค่าที่พักและค่าอาหารของทุกคน หากเหลือก็ให้เก็บไว้ใช้กินดื่มจับจ่ายกันตามสะดวก รอเวลาที่พวกนางสองแม่ลูกกลับมา

นางอาบน้ำชำระกายตนเองและลูกน้อยก่อนจะกล่อมเข้านอน มองดวงหน้าเล็กๆ จิ้มลิ้มที่กำลังอยู่ในห้วงนิทราโดยไร้ความกังวลใดๆ นั้นแล้วก็เกิดความรู้สึกอยากจะแอบหอมแก้มกลมนิ่มนั้นสักฟอด

ลูกใครหนอช่างน่ารักน่าเอ็นดู…

พ่นลมหายใจออกมาคำรบหนึ่งก่อนจะนั่งลงวางแผน เท่าที่รู้มา ก่อนจะไปถึงเกาะเผิงไหลได้นั้น นางจะต้องหาทางไปหมู่บ้านเผิงไหลที่ตั้งอยู่ในเป่ยไห่ให้พบเสียก่อน วันรุ่งขึ้นนางจึงคิดจะถามทางไปหมู่บ้านเผิงไหลจากผู้คนในตลาด เพราะทหารที่ติดตามมาด้วยเองก็ไม่เคยเดินทางไปที่นั่นมาก่อน จากนั้นจึงค่อยหาเรือข้ามฟากไป...

เรื่องอื่นนางไม่กังวล กังวลเรื่องหาเรือข้ามฟากไปเสียมากกว่า เพราะเกรงว่ามิใช่หากันได้ง่ายๆ

ครุ่นคิดวนไปวนมาอยู่ครู่ใหญ่ก็ล้มตัวลงนอน ค่อยๆ หาทางไปเอาก็แล้วกัน นางไม่เชื่อว่าจะไม่มีทาง

(ให้เงินทหาร 6 ชั่ง)






@Admin


@AKIKOMINAMOTO

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง -6 เงินตำลึง -150 ชื่อเสียง +25 ความหิว -19 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin -6 -150 + 25 -19 + 5

ดูบันทึกคะแนน

เที่ยวๆๆๆๆ
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ฮั่นเสียทอง
เกราะทองคำ
เต๋าเต๋อจิง
ง้าวมังกรเขียว
ตัวเบาพื้นฐาน
กำหนดลมหายใจ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x30
x20
x3
x78
x1
x20
x87
x2
x132
x140
x4
x140
x18
x1
x25
x10
x171
x20
x18
x15
x15
x25
x20
x100
x1
x229
x86
x50
x95
x1013
x10
x50
x768
x15
x150
x160
x90
x300
x300
x100
x40
x20
x3
x179
x40
x21
x13
x2
x18
x100
x146
x18
x34
x12
x19
x20
x10
x23
x13
x100
x9
x8
x1
x120
x15
x3
x38
x30
x10
x71
x42
x1
x73
x33
x15
โพสต์ 2018-3-6 17:47:13 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ขนมทังหยวนแสนอร่อย

กลับจากตลาดในเมืองเป่ยไห่มิทันไร ก็มีกรงขนาดใหญ่ของเจ้าสิงโตมาส่งถึงโรงเตี๊ยมดังที่พ่อค้าว่าไว้ ทั้งยังมีจดหมายและพัสดุห่อเล็กๆ มาส่งจากแดนไกลโดยเจ้านกฮูกอ้วนกลม พร้อมกับเฟยหยางที่บินกลับมาหลังจากที่อวี้ถิงให้มันบินไปส่งของถึงสามีในปาสู่

“ไหนดูกันเถิดว่ามีอะไรบ้าง” นางวางบุตรสาวตัวน้อยลงบนเตียง เปิดจดหมายออกอ่านเป็นอันดับแรก

ถึงวูฮูหยิน

ไม่ได้ติดต่อกันเสียนาน ถิงถิงเป็นอย่างไรบ้าง? หลานน้อยกวนใจเจ้าหรือไม่?
หลายวันก่อนได้พบหลิงผิงผิงจึงทราบว่านางออกจากปาสู่แล้ว
เทศกาลโฮ่วซุ่ยผ่านไป หยวนเซียวผ่านพ้นเกิดเรื่องราวขึ้นมากมายในชีวิต
ตอนนี้พี่ได้เป็นนักกวีราชสำนักแล้ว หวังว่าทางเจ้าจะปลอดภัยและสุขสบายดี
‘ลมหนาวพัดผ่านมวลแมกไม้  
มิตรสหายเดินทางสู่แดนไกล
แว่วลำนำพิณสิ้นเสียงสาย
คำนึงถึงคนในความทรงจำ’

ปล.ขนมทังหยวนพวกนี้ข้าทำเองหวังว่าไม่ระคายลิ้นเจ้า

อ่านจบก็คลี่ยิ้มยินดี บัดนี้พี่เฮ่าได้เป็นถึงนักกวีในราชสำนัก ชีวิตความเป็นอยู่ก็คงจะดีขึ้นมากโข ทั้งยังได้ใช้ความสามารถอย่างเต็มที่ ดูเอาเถิด ขนาดในจดหมายฉบับนี้ยังเขียนกลอนไพเราะมาให้นาง เห็นทีจะต้องคัดลอกเก็บไว้ให้ดีเสียแล้ว เผื่อมีโอกาสจะได้โอ้อวดกับเขาบ้างว่านางรู้จักมักจี่กับกวีในราชสำนัก

อีกใจหนึ่งก็รู้สึกเศร้านัก ทั้งปีใหม่และเทศกาลหยวนเซียวนางมิได้อยู่กับสามี แสนเสียดาย แสนคิดถึง โหยหาอ้อมแขนที่เคยตระกองกอดอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน กับคำหวานที่ขยันพูดให้ได้ชื่นหัวจิตหัวใจ ป่านนี้มิรู้อีกฝ่ายจะร้อนใจสักเพียงใด จะรู้สึกเช่นเดียวกับนางหรือไม่…

น้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นลงบนหลังฝ่ามือ อวี้ถิงกะพริบตาถี่ๆ ใช้แขนเสื้อซับไว้ด้วยมิต้องการให้ลูกน้อยเห็นตนกำลังร้องไห้

ผ่านไปครู่ใหญ่เมื่อน้ำตาเหือดแห้งก็เหลือบไปเห็นพัสดุห่อเล็กๆ ที่ส่งมาด้วย นั่นคงจะเป็นขนมทังหยวนฝีมือพี่เฮ่าสินะ…

เปิดห่อออกเจอขนมทังหยวนหน้าตาน่ารับประทาน จึงจัดแจงใส่ถ้วยแล้วชิมเข้าไปคำหนึ่ง

อร่อย!

แม้หอบมาไกลก็ยังคงความอร่อยเอาไว้ได้ นับว่าฝีมือพี่เฮ่าไม่ธรรมดาแล้ว

“เยี่ยเอ๋อร์ เจ้าลองชิมดูเถิด” ตักขนมมาคำหนึ่งยกขึ้นป้อนลูก เพราะอยากให้นางได้ชิมด้วย “ขนมทังหยวนฝีมือลุงเฮ่า วันหนึ่งวันใดหากมีโอกาสแม่จะพาเจ้าไปคำนับท่านลุง”

@AKIKOMINAMOTO

อวี้ถิงกินไปคำหนึ่งก็ป้อนลูกอีกสองคำ ไม่ช้าขนมทังหยวนในถ้วยก็หมด

หลังจากนั้นจึงรีบเก็บข้าวของเตรียมเดินทางไปยังหมู่บ้านเผิงไหล แล้วเขียนจดหมายสั้นๆ ตอบกลับไป ให้เจ้านกฮูกนำกลับไปส่งเสิ่นหลิงเฮ่า


ถึงพี่เฮ่า


ได้เป็นถึงกวีในราชสำนัก ข้าขอแสดงความยินดีกับท่านด้วยใจจริง
เจ้าตัวน้อยเลี้ยงง่าย กินเก่งนอนเก่ง ไม่ร้องโยเยซ้ำยังฉลาดเกินวัย
ยามนี้ข้าเดินทางไกล ปลายทางคือเกาะเผิงไหล มิรู้ว่ามีสิ่งใดรออยู่
ทั้งปีใหม่ทั้งหยวนเซียว แสนเสียดายนักที่ครอบครัวมิได้อยู่พร้อมหน้า ข้าอยู่เป่ยไห่ยามนี้ได้แต่คำนึงถึงสามี มิรู้ยามนี้จะเป็นเช่นใดบ้าง
พี่เฮ่าเถิด หวังว่าพี่เองก็สุขสบายดี เอาไว้หากมีโอกาสได้พบปะกัน ก็อยากจะพูดคุยเหลือเกิน
ปล. ขนมทังหยวนอร่อยถูกปากยิ่งนัก!






คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 2เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -15 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin -8
STAFF_Pixiu + 10 + 500 -7 + 5

ดูบันทึกคะแนน

เที่ยวๆๆๆๆ
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ฮั่นเสียทอง
เกราะทองคำ
เต๋าเต๋อจิง
ง้าวมังกรเขียว
ตัวเบาพื้นฐาน
กำหนดลมหายใจ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x30
x20
x3
x78
x1
x20
x87
x2
x132
x140
x4
x140
x18
x1
x25
x10
x171
x20
x18
x15
x15
x25
x20
x100
x1
x229
x86
x50
x95
x1013
x10
x50
x768
x15
x150
x160
x90
x300
x300
x100
x40
x20
x3
x179
x40
x21
x13
x2
x18
x100
x146
x18
x34
x12
x19
x20
x10
x23
x13
x100
x9
x8
x1
x120
x15
x3
x38
x30
x10
x71
x42
x1
x73
x33
x15

113

กระทู้

668

โพสต์

58หมื่น

เครดิต

ทุกการตัดสินใจครั้งใหญ่ในชีวิต

เงินชั่ง
35811
เงินตำลึง
209699
ชื่อเสียง
73453
ความหิว
1052
คุณธรรม
1045
ความชั่ว
0
ความโหด
155
หมาล่าเนื้อ
เลเวล 1

เซี่ยง เหมย

ข้าไม่ได้อ่อนแอนะ
pet
โพสต์ 2018-11-16 15:55:36 | ดูโพสต์ทั้งหมด
                                  จุดสิ้นสุดของปลายทางที่ข้าเดินทางมา                                  ณ เมืองที่มีท่าเรือ ได้เ็นผืนน้ำกว้างใหญ่
                                  สิ่งที่ข้านั้นไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิตของข้า
                                  มันคืออีกสถานที่ ที่ข้านั้นอยากจะไปเห็นมัน
                                  ด้วยตัวเองซักครั้งในชีวิต... ทะเล...มหาสมุทธ

                                  ในที่สุดก็ถึงซะที ที่หมายของข้าอย่างเป่ยไห่ เมืองที่ข้านั้นได้เห็นทะเลเป็นครั้งแรก กลิ่นไอทะเลที่ข้าได้สัมผัส ข้ารู้สึกดีจริงๆ มันเป็นบรรยากาศที่ชวนให้นักถึงการผจญภัยอะไรอย่างนี้ เอาเถอะ ตอนนี้ข้าก็ เดินทางมาแสนไกล จากเมืองที่ทางตะวันตกที่แคว้นซาเซ่อ ข้ามทะเลทราย เดินทางผ่านแด่นต้าฮั่นที่แสนยาวไกล กับการผจญภัยมากมายในแผ่นดินต้าฮั่น แส้วท้ายที่สุดก็มาจนถึงที่หมาย ถือว่าเป็นการเดินทางในชีวิตที่ครั้งนึงพวกเจ้าควรจะลอง แล้วพวกเจ้าจะรู้ว่ามันเป็นอะไรที่วิเศษอย่างมากสำหรับนักเดินทาง หรือนักผจญภัยทั้งหลายที่ออกแสวงหาประสบการณ์ให้กับชีวิตตัวเอง ก็ดีไปอีกแบบนะ...



                                 แต่ไม่ว่าข้าจะไปที่เมืองไหน จุดเริ่มต้นของข้าก็คงจะไม่ใช่ที่อื่นที่ใด โรงเตี๊ยมนี่ล่ะ จุดเริ่มต้นของเมืองนี้ เหมือนเดิม ข้าเดินเข้าโรงเตี๊ยมหมือนเดิมตั้งแต่ที่พาม้าเข้าไปเก็บแล้วค่อยเข้าไปที่โรงเตี๊ยม เมื่อข้าเดินเข้าไปที่โรงเตี๊ยม เมื่อพวกเขาเห็นตัวข้าและสิ่งที่ข้าถือมาด้วยมือเดียว ในโรงเตี๊ยมต่างเงียบลง พร้อมกับทุกในโรงเตี๊ยมที่หลีกเลี่ยงที่จะสบตา แม้แต่เวลาที่ข้าเดินไปทางใด ผู้คนก็ต่างหลบหน้าหลบตาและหลีกทางให้ข้าเพราะไม่อยากจะที่จะเดินชน...



                                 "ท.. ท่านชาย มีอะไรให้ข้ารับใช้รึเปล่าขอรับ?"

                                 "ข้าขอที่พัก เป็นห้องกว้างๆซักห้อง แค่นั้นล่ะ"

                                 "แล้วต้องการอะไรเพิ่มมั้ยครับ? ถ้าไม่มีอะไรข้าจะให้เสี่ยวเอ๊อร์ไปเตรียมของให้ก่อน"

                                 "ตามสบาย เดี๋ยวข้าจะออกไปตามหาของก่อน หวังว่าที่นี่น่าจะมีศาลเจ้าแม่หนี่วานะ"

                                 "ท่านจอมยุทธ์ ท่านกำลังหาที่ใดอยู่งั้นเหรอครับ?"

                                 "ข้ากำลังตามหา ศาลเจ้าแม่หนี่วาอยู่น่ะ เพราะตั้งแต่ที่เดินเข้ามา ข้ายังไม่เห็นเลย"

                                 "งั้นอยากให้ท่านลองไปถามพ่อค้าแม่ค้าในตลาดดู เผื่อว่าพวกเขาจะรู้ว่าศาลที่ท่านว่าอยู่ที่ไหน..."

                 

                                 ข้าก็ไม่ได้พูดอะไรนัก ก่อนที่จะเดินออกไปจากโรงเตี๊ยม เพื่อตามหาสถานที่อย่างว่า เผื่อว่าเขาจะรออยู่ที่นั่นอยู่แล้วหรอกนะ...



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +35 ความหิว -22 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 35 -22 + 5

ดูบันทึกคะแนน

เธอเคยรู้สึกไหม ได้ยินบ้างไหม เสียงข้างในที่ดัง ตะโกนฉันรัก เธอเก็บเอาไว้ข้างในเรื่อยมาตลอด รู้สึกไหม ได้ยินบ้างไหม รักที่ฉันนั้นยังไม่เคยได้พูดไป เก็บเอาไว้ข้างในหัวใจตลอดมา เป็นความเงียบที่ดังที่สุดในใจฉัน
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ฮั่นเสียดำเทวะ
ตัวเบาขั้นสูง
มีดวูฟเคน
เกราะทองแดง
ดาบแห่งยักษ์
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
คัมภีร์ละติน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x14
x1
x50
x1
x50
x1
x3
x17
x40
x100
x30
x7
x1
x980
x8
x6
x9999
x10
x20
x30
x50
x126
x74
x2
x209
x50
x12
x35
x349
x240
x15
x2
x44
x315
x364
x80
x1873
x300
x895
x1220
x3
x142
x200
x108
x111
x417
x81
x5
x6
x1110
x15
x4
x75
x30
x48
x230
x2
x115
x1898
x121
x269
x120
x230
x300
x88
x1
x662
x50
x28
x321
x1855
x2
x111
x121
x25
x100
x7050
x5
x98
x1
x10
x10
x60
x45
x97
x103
x1
x3
x60
x10
x1
x60
x16
x1000
x32
x2
x4
x15
x65
x9999
x7
x14
x17
x360
x40
x2
x200
x4
x27
x27
x195
x4
x1005
x53
x9
x4
x140
x91
x20
x23
x119
x230
x4
x32
x3040
x2
x66
x8
x5
x1
x75
x150
x24
x3
x5
x45
x38
x2
x9999
x69
x1100
x20
x156
x70
x3098
x36
x520
x261
x144
x28
x49
x84
x5
x1963
x29
x269
x16
x135
x190
x406
x19
x1
x33
x50
x230
x49
x16
x158
x182
x21
x10
x150
x227
x273
x85
x1

113

กระทู้

668

โพสต์

58หมื่น

เครดิต

ทุกการตัดสินใจครั้งใหญ่ในชีวิต

เงินชั่ง
35811
เงินตำลึง
209699
ชื่อเสียง
73453
ความหิว
1052
คุณธรรม
1045
ความชั่ว
0
ความโหด
155
หมาล่าเนื้อ
เลเวล 1

เซี่ยง เหมย

ข้าไม่ได้อ่อนแอนะ
pet
โพสต์ 2018-11-16 23:35:50 | ดูโพสต์ทั้งหมด
                                  เด็ก.. เอาน่ะ ยังไงดีล่ะ ข้าจะเกลียดเด็กเหล่านั้นเหรอ?
                                  ข้าคิดว่ายังไงเด็กพวกนั้นก็คงจะต้องมีเหตุผลที่ต้องทำ
                                  หรือไม่ก็ถ้าคิดให้มันลึกไปกว่านี้หน่อย เด็กพวกนั้นคงจะรู้เรื่อง
                                  เรื่องที่ข้าเอาของมาส่งให้กับลูกค้าของที่เมืองแห่งนี้.. ไม่หรอกมั้ง..


                                  อ่า...กับเด็กพวกนี้ เมืองนี้ก็ไม่หน้าจะอดอยากยากจนอะไรขนาดนั้น แต่เรื่องแบบนี้มันไม่ใช่เรื่องที่ดีสำหรับการกระทำของเด็กๆเลย เพราะมันไม่ใช่นิสัยที่ดีของเด็กๆ แล้วอีกอย่างนะ มันก็เหนื่อยไม่ใช่น้อยที่จะต้องมาวิ่งตามเด็กๆที่เอาของๆข้าไปแบบนี้ มันไม่ใช้เรื่องดีอะไรเลยทั้งคนที่ถูกขโมย และเด้กที่ขโมย ให้ตายสิ ตอนนี้ข้ากำลังวิ่งตามกลุ่มเด็กที่เอากล่องที่ข้าจะเอาไปส่งให้กับลูกค้า แต่ตอนนี้มันกลับโดนหลุ่มเด็กหัวขโมยชกแล้วิ่งหนีข้าไปแล้วตอนนี้ วิ่งไปไหนไม่ไป ดันวิ่งไปที่โรงเตี๊ยมอีก ดีเหมือนกันจับเด็กพวกนี้ได้แล้วข้าจะได้เข้าไปพักเลย เอาไว้ค่อยไปหาลูกค้าของเจ้าสัวพรุ่งนี้ วันนี้ข้าเหนือเอาเรื่องเลยจริงๆบอกเลย แต่ตอนนี้น่ะ จัดการเอากล่องมาให้ได้ก่อน ตอนนี้กล่อนั่นยังอยู่ในมือของเด็กเหล่านั้น ข้าคิดว่าจะต่องไปแย่งกล่องจากเด็กพวกนั้นมาให้ได้ ไม่งั้นเรื่องมันจะยาวไม่จบไม่สิ้นแน่ เอากล่องคืนมาก่อนแล้วค่อยไปสะสางเรื่องเด็กๆพวกนี้ก็แล้วกัน... ว่าแต่ตอนนี้น่ะ พวกเด็กๆเข้าไปที่โรงเตี๊ยมแล้ว



                                  "เฮ้ย! เอากล่องนั่นคืนมานะ" ข้ารู้ว่าการใช้เสียงมันไม่ได้ช่วยอะไรดีขึ้นหรอกก็นี่ล่ะ วิ่งตามให้ทันแล้วเอากล่องนั่นคืนมา...



                                  ให้ตายสิ พวกเด็กพวกนี้จะเอากล่องนี่ไปทำอะไร เข้าใจนะว่ากล่องที่มีราคา แต่ของข้างในที่อยู่ในกล่องนั้นน่ะ มันไม่ได้เป็นอะไรที่พวกเจ้าอยากจะได้หรอกนะ ข้าคว้าแขนเด็กที่ถือกลอ่งไว้ได้ แต่พวกเด็กนี่ดันมีหลายคนไงล่ะ แล้วยังไงล่ะ มันก็เกิดการส่งต่อน่ะสิ เมื่อเด้กอีกคนส่งต่อให้อีกคน อีกคนก็ส่งต่อไปให้อีกคน เมื่อเด็กคนไหนที่ข้าจับตัวได้ ก็จะโยนกล่องหรือไม่ก็มีเด็กอีกคนมารับกล่องไปเป็นทอดๆ สร้างความปวดหัวให้แก่ข้าไม่น้อยเลยทีเดียว ข้าล่ะเริ่มไม่ชอบการกระทำของเด้กพวกนี้แล้วสิ เมื่อข้าจับเด้กที่ถือกล่องทั้งสองแขน ไม่ให้โยนกล่องไปได้ ก็มีเด็กวิ่งมารับกล่องกับมือไปสู่เด็กอีกคน โอยนี่มันอะไรกันเนี่ยยย ข้าล่ะไม่ชอบเลย มันเสียเวลาอะไรกันขนาดนี้ ให้ตายสิ ข้าถึงกับต้องวางดาบยักษ์แล้วมาไล่จับเด็กแบบนี้เนี่ยนะ เสียทั้งเวลาทั้งแรง อีกทั้งยังต้องมาเสียอารมณ์อีก เด็กพวกนี้นี่ ถ้าจับได้ทั้งกลุ่มล่ะก็พาไปสั่งสอนให้หลาบจำเลยคอยดู แต่ตอนนี้นะ จัดการเอากล่องจากเด็กพวกนั้นให้ได้ก่อนก็แล้วกัน เสียเวลากับตรงนี้มาพอดูแล้ว



                                   จนเมื่อเด็กคนที่รับกล่องคนต่อมารับแล้ววิ่งขึ้นไปที่ด้านบนของโรงเตี๊ยม โอยไม่เอาน่า จะอะไรกันอีกล่ะเนี่ย ข้าก็ต้องรีบวิ่งขึ้นไปเพื่อจะเอาของๆข้ากลับคืนมา แต่ก็นะ เด็กน่ะ ตัวมันเล็ก ปราดเปรียวคล่องแคล่วว่องไว เเหมือนลิงป่าที่ห้อยโหนตามต้นไม้ จะจับมันล่ะก็เป็นเรื่องยากจริงๆ หากจะจับ ถ้าไม่ใช่คนที่มีทักษะในการจับ หรือไม่ก็ คนที่มีวิชาตัวเบาขั้นสูงคงจะเป็นเรื่องยากที่จะจับลิงได้ เหมือนกันนั่นล่ะ ที่สำคัญเลยคือ เด็กพวกนี้รู้จักกัน แถมยังทำงานเป็นทีมอีกตังหาก ไม่ทันไรเมื่อเด็กคนที่สุดท้ายที่ข้าจับไว้โยนกล่องออกไป ก้มีเดฃ้กอีกคนจากด้านล่างวิ่งมารับหน้าตาเฉยก็นั่นล่ะข้าก็กระโดดลงตามเด้กคนนั้นไปต่อ เหนื่อยทั้งกายเหนื่อยทั้งใจ ไม่ชอบเลยที่จะต้องไม่วิ่งไล่เด็ก อีกทั้งยังมาแย่งของจากในมือเด็กๆอีก คนที่มองข้าต่องก็คิดว่าข้านั้นรังแกเด็ก แย่งของเด็กๆพวกนี้อีกล่ะ โดนเอาไปโพนธนาว่าร้ายต่างๆนาๆด้วยก็เกิดเรื่องอีกล่ะ.. เฮ้ออ ข้าล่ะไม่ชอบเด็กพวกนี้เลยจริงๆ...



                                   วิ่งเด็กพวกนี้เล่นกับข้า มันดูเหมือนเล่นน่ะ ถ้าเห็นว่าเล่นคงจะโดนด่าเละล่ะ นี่ขนาดไม่ได้เล่นยังโดนคนรอบๆข้างด่าเละเลย แต่ข้าฟังซะที่ไหนล่ะ ตอนนี้จับเด้กให้ได้ก่อน เอาของคืน เสร็จแล้วค่อยมาปรับความเข้าใจกับคนในโรงเตี๊ยมทีหลัง ไม่ชอบเลยจริงๆ เรื่องเล็กกลายเป็นเรื่องใหญ่วะได้ ยิ่งจับก็ส่งไปให้อีกคนพอจับทั้งสองแขนก็มีอีกคนมารับไว้แล้ววิ่งไปให้คนอื่น จนข้านั้นเกือบจะทนไม่ไหวกับเด็กพวกนี้ล่ะ เมื่อเด็กคนสุดท้ายที่ข้าจับส่งต่อและวิ่งออกจากโรงเตี๊ยมไป โดยที่มีกลุ่มเพื่อนของกลุ่มตามหลังไป ให้ตายสินี่ข้าจะต้องวิ่งตามเด็กพวกนั้นไปอีกแล้วงั้นเหรอ เฮ้ออ ทำให้เป็นเรื่องใหญ่อีกแล้วไอ้เด็กเหล่านี้ เมื่อข้าจะวิ่งออกจากโรงเตี๊ยมไป ข้าต้องชะงักแล้วหันกลับไปมองที่ด้านหลัง กับสภาพของโรงเตี๊ยมที่ตอนนี้เละเทะไม่มีชิ้นดี อย่างน้อยก็ยังดีที่มันเละแค่ตรงนี้ ข้าไม่ชอบหรอกถ้าจะเดินหนีไปเลยโดยที่ไม่รับผิดชอบอะไร ข้าจึงเดินไปถามเจ้าของโรงเตี๊ยมเพื่อถามถึงราคาค่าเสียหายที่ต้องจ่ายทั้งหมด



                                   "เถ้าแก่ ขอโทษนะที่ทำวะเละแบบนี้"

                                   "เอออ.. ครับ เละเทะมากเลย"

                                   "ขอโทษจริงๆนะเถ้าแก่ ว่าแต่ค่าเสียหายเหล่านี้มันประมาณค่าได้เท่าไหร่ล่ะ?"

                                   "เอออ.. ไม่มากไปไม่น้อยไปหรอกครับ..." เถ้าแก่ที่พูดเสียงสันเมื่อข้าเดินไปคุยกับเขาตรงหน้าแบบนี้

                                   "งั้น ประมาณนี้ข้าจะพอล่ะ ไม่พอเดี๋ยวข้าจะกลับมาจ่ายเพิ่มนะ"

   

                                    ว่าแล้วข้าก็ควักถุงทองชั่งแล้ววางไว้บนมือ ทั้งหมดนั้นคงประมาณสามพันชั่งเห็นจะได้ ก่อนที่ข้านั้นจะวิ่งตามเหล่าเด็กนั้นออกไป ให้ตายสิ ข้าชักไม่ชอบเด็กเหล่านั้นจริงๆจังๆแล้วสิ สร้างปัญหาให้ข้าไม่พอ ดันสร้างปัญหาให้คนอื่นอีก แบบนี้ผู้ใหญ่ที่ไหนจะรักกันล่ะ ไม่เชื่อฟังคำสั่งสอนของผู้ใหญ่นี่ก็ยังพอว่านะ นี่เล่นขโมยของแล้วยังไม่ยอมคืนอีก นี่ข้าต้องเสียเงินเสียทองจำนวนมากขนาดนั้นโดยที่ไม่ได้อะไรกลับมาเลยอย่างนั้นเหรอ ข้าไม่ชอบเอาซะเลยจริงๆนะเนี่ย ให้ตายสิ...



แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +20 คุณธรรม โพสต์ 2018-11-17 00:22

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง -3000 ชื่อเสียง +777 ความหิว -51 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin -3000 + 777 -51 + 5

ดูบันทึกคะแนน

เธอเคยรู้สึกไหม ได้ยินบ้างไหม เสียงข้างในที่ดัง ตะโกนฉันรัก เธอเก็บเอาไว้ข้างในเรื่อยมาตลอด รู้สึกไหม ได้ยินบ้างไหม รักที่ฉันนั้นยังไม่เคยได้พูดไป เก็บเอาไว้ข้างในหัวใจตลอดมา เป็นความเงียบที่ดังที่สุดในใจฉัน
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ฮั่นเสียดำเทวะ
ตัวเบาขั้นสูง
มีดวูฟเคน
เกราะทองแดง