กรุณาเลือก แสดงผลรูปแบบอุปกรณ์พกพา | แสดงผลรูปแบบคอมพิวเตอร์
ดู: 162|ตอบกลับ: 6

{ เมืองอู้หลิง } โรงเตี้ยมหมั่นโถว

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-12-10 01:50:14 |โหมดอ่าน



โรงเตี้ยมหมั่นโถว




โรงเตี้ยมขนาด 2 ชั้น โดยมีห้องพักเตียงเดี่ยว 10 ห้อง เตียงคู่ 5 ห้อง
นอกจากนี้ยังมีบริการอาหาร ขนม สุราและน้ำชา
โดยเตาไฟนั้นจะปิดในเวลา 22.00 น. และเริ่มเปิดเตาไฟเมื่อเวลา 07.00 น.
เนื่องจากไม่ค่อยมีผู้คนเท่าไรนัก แต่หากต้องการน้ำร้อนเพื่ออาบต้องขอก่อนเวลาเตาปิด
โดยของขึ้นชื่อในโรงเตี้ยมคือหมั่นโถวก้อนกลมๆ หอมๆ อร่อยๆ รสชาติจะออกหวานๆ ติดลิ้น


ชื่อกิจการ: โรงเตี๊ยมหมั่นโถว
เจ้าของกิจการ: อู้ ไป๋ช่าง
ประเภทงาน: อาหาร ขนม น้ำชา สุรา และ ที่พัก
เวลาเปิด-ปิดร้าน: 24 ชม.

#ประทับตราเจ้าเมืองอู้หลิง


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

72

กระทู้

747

โพสต์

10หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
115
เงินตำลึง
6768
ชื่อเสียง
51137
ความหิว
158
คุณธรรม
460
ความชั่ว
0
ความโหด
27
อาเต่า
ระดับ 1

หลิง เสวี่ยหลาน

"เจ้าป่วนไหน ข้าไปด้วย!"
pet
โพสต์ 2018-9-1 10:39:05 | ดูโพสต์ทั้งหมด
รอยต่อ 1


สับสน...




หลังจากพวกเขาออกจากหุบเขาสามกษัตริย์ ก็กลับไปที่เมืองอู้หลิงเพื่อเข้าพักที่โรงเตี้ยมเพื่อพักผ่อน เนื่องจากสภาพพวกเขานั้นเหมือนไปวิ่งสู้ฟัดมา... โดยเปิดพักห้องธรรมดาข้างๆ กัน


"เสี่ยวเอ๋อห์ ขอน้ำร้อนไปทั้งสองห้องด้วยครับ" ซืออี้โหวเอ่ยกับเสี่ยวเอ๋อห์ของร้านก่อนจะประคองผิงผิงขึ้นไปที่ห้องที่พวกเขาเปิดไว้ แต่ชายหนุ่มจะไปส่งผิงผิงที่ห้องของเธอก่อน เมื่อเปิดประตูมาซืออี้โหวประคองอีกฝ่ายไปนั่งที่เก้าอี้


"ผิงเอ๋อห์ เจ้าไหวนะ?" ซืออี้โหวถามด้วยความเป็นห่วง ส่วนเจ้าตัวแสบตอนนี้เพียงพยักหน้าก่อนจะดันไหล่เขาเบาๆ


"เจ้าออกไปได้แล้ว ข้าจะอาบน้ำและพักสักหน่อย อย่างไรวันนี้เราก็พักที่เมืองอู้หลิงกันก่อนและค่อยคุยกัน"


"หากมีอะไรเรียกข้านะ ข้าอยู่ห้องข้างๆ" ซืออี้โหวยกมือหนาลูบเรือนผมอีกฝ่ายก่อนจะเดินออกไป ไม่นานนักเสี่ยวเอ๋อห์ก็นำน้ำร้อนเข้ามา ผิงผิงเพียงมองก่อนจะเดินไปหลังฉากหลังจากเสี่ยวเอ๋อห์ออกไป เด็กสาวจัดการถอดชุดที่ฉีดขาดออกพลางก้มมองรอยช้ำตามร่างกายที่ตอนอยู่ในชั้นที่มีกลไก แต่ที่แย่กว่าคงเป็นตรงข้อเท้าแพลง เธอลงไปแช่น้ำก่อนจะชำระร่างกาย...


เมื่ออะไรเรียบร้อยแล้วก็สวมชุดสะอาดมานอนแผ่บนเตียงแต่แล้วก็ได้ยินเสียงเคาะประตู ร่างเล็กเดินไปเปิดพลางมอง


"พี่ซือ?"


"ข้าขอเข้าไปนะ" ซืออี้โหวเอ่ยในมือเล็กถือเหมือนกระปุกยา ตอนนี้สภาพเขากลับมาดีเหมือนเดิมแล้ว ผิงผิงมองพินิจ... ซืออี้โหวนั้นผิวพันธ์เหมือนคุณชายไม่เหมือนเด็กรับใช้เท่าไรนัก ก่อนจะถอยออกมาเพื่อให้อีกฝ่ายเข้ามาพลางไปนั่งที่เก้าอี้


ซืออี้โหวนั่งคุกเข่าก่อนจะยื่นมือไปจับเท้าเล็ก... พลางค่อยๆ นวดเบาๆ พร้อมกับทายาลงไปด้วย ผิงผิงเม้นริมฝีปากเพราะมันปวดหนึบแต่ก็รู้สึกเย็นเพราะยา


ไม่รู้ว่านี้เป็นครั้งที่เท่าไรแล้วที่ฝ่ายตรงข้ามมักจะคอยรักษาเธอ ช่วยเหลือเธอเสมอมา... ผิงผิงมองซืออี้โหวที่ก้มอยู่ก่อนจะยื่นมือแตะเรือนผมอีกฝ่ายแผ่วเบา
"ขอบคุณนะ ที่คอยช่วยเหลือข้าเสมอมา"


"ไม่เป็นไรหรอก มีข้าอยู่เจ้าจะปลอดภัย"


ผิงผิงเพียงยิ้มและปล่อยให้เขานวดข้อเท้าตนเองต่อไป... หากแต่เธอกับเขาไม่อาจร่วมเดินทางไปด้วยกันได้ตลอด... หลังจากซืออี้โหวนวดยาให้ผิงผิงแล้วก็แยกย้ายกันไปพักผ่อน ผิงผิงเลือกที่จะเขียนจดหมายหาสหายและพี่ชายของตนเอง...




ถึงพี่เฮ่า

      พี่เฮ่า! สบายดีหรือไม่เจ้าคะ? ข้านั้นสบายดียิ่งตอนนี้ข้าได้รับทวนเรียบร้อยแล้วค่ะ เขาชื่อ จีเหวิน! เป็นเสือขาวแหละ! ข้าตื่นเต้นมากเลยเพราะตอนทดสอบสุดท้ายให้ข้ากระโดดมาจากหอคอยชั้นที่หนึ่งร้อยมันสูงมากและตื่นเต้นสุดๆ นี่มิใช่ครั้งแรกที่หนูเคยตกจากที่สูงเลยไม่กลัวนะคะ
      พี่เฮ่าตอนนี้กำลังเดินทางอยู่ที่ไหนหรือคะ? ข้าอยากพบพี่สักครั้งจังก่อนข้าจะไปทะเลทราย ข้าตั้งใจจะไปตามหาท่านแม่และบ้านเกิดของตนเอง แม้ตอนนี้ข้าแทบจะจำเรื่องราวในวัยเด็กไม่ได้ แต่ข้าเชื่อว่าตนเองต้องหาท่านแม่พบค่ะ!

จากหลิงผิงผิง


    ถึงอาไป๋

     อาไป๋! เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง? เจ้าเต่าทำอะไรเจ้าหรือไม่? ตอนนี้ข้ากำลังจะเดินทางไปทะเลทราย ข้าอยากพบเจ้าสักคราก่อนไป เพราะไม่รู้ว่าข้าจะกลับมาที่ฮั่นอีกเมื่อไร

  จากหลิงผิงผิง


      ถึงอาเจียน

      อาเจียน! ขอบคุณเจ้ามากนะ ตอนนี้เจ้าคงวุ่นวายกับหอของเจ้าเป็นแน่แท้ หากเป็นไปได้ข้ากลับมาจากทะเลทรายข้าจะมาสอนกำหนดลมหายใจให้เจ้า ข้าอยากให้สหายตนเองมีสิ่งป้องกันตัวไว้บ้าง
ข้าจะรอคำตอบจากเจ้า

จากหลิงผิงผิง

ผิงผิงเขียนจดหมายเสร็จแล้วก่อนจะพับและมัดเข้ากับขานก เธอก็ไม่เข้าใจว่านกพิราบเหล่านี้มาจากไหน? แต่หากมีหลายตัวก็สะดวกดีอีกแบบ เมื่อเขียนจดหมายส่งแล้วผิงผิงก็ไปนอนพักผ่อน...

@Admin

@LingHao
@LanXinLi
@BaiFangRong

ทำไมมันเช็กชื่อไม่ได้ฟะ!
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นกลาง
หลอมจิตรวมหนึ่ง
ฮั่นเสียหม่า
กลยุทธ์ซุนจื่อ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x20
x2
x2
x31
x1
x2
x37
x2
x30
x1
x40
x100
x9
x35
x50
x170
x4
x4
x1
x30
x19
x17
x50
x150
x2
x2
x26
x10
x145
x386
x365
x20
x12
x88
x1
x65
x45
x1
x8
x9
x5
x155
x4092
x38
x51
x50
x583
x25
x85
x170
x12
x20
x25
x51
x57
x31
x1

72

กระทู้

747

โพสต์

10หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
115
เงินตำลึง
6768
ชื่อเสียง
51137
ความหิว
158
คุณธรรม
460
ความชั่ว
0
ความโหด
27
อาเต่า
ระดับ 1

หลิง เสวี่ยหลาน

"เจ้าป่วนไหน ข้าไปด้วย!"
pet
โพสต์ 2018-9-1 11:32:46 | ดูโพสต์ทั้งหมด
รอยต่อ 1.2


ในเช้าวันถัดมาผิงผิงพักฟื้นฟูร่างกายเรียบร้อยแล้วเธอต้องการจะเริ่มฝึกวิชาตัวเบากลางต่อโดยโชคดีที่ด้านหลังของโรงเตี้ยมนั้นมีบ่อน้ำและอากาศค่อนข้างเย็นเหมาะแก่การฝึกวิชาในช่วงนี้ แต่ตอนเปิดประตูออกมานั้นเธอเดินไปที่ห้องของซืออี้โหว


"พี่ซือ ข้าะจไปฝึกตัวเบาเสียหน่อย พี่จะมาคุมกันข้าหรือไม่?" เธอเอ่ยออกไปรอไม่นานนักชายหนุ่มก็เปิดประตูออกมา


"เอาสิ ข้าจะตามไปคุมครองเจ้า" เขาเอ่ยและทั้งสองลงจากชั้นสองก่อนจะเดินไปด้านหลังโรงเตี้ยม ผิงผิงหาที่ลับตาคนเพื่อฝึกก่อนจะไปนั่งทำสมาธิที่บ่อน้ำโดยมีซืออี้โหวคอยระวังโดยรอบให้เด็กสาวได้ฝึกวิชาตัวเบากลาง หลิงผิงผิงคอยๆ ผ่อนลมหายใจออกก่อนจะวางมือลงบนเข่าทั้งสองข้าง ก่อนจะกำหนดสมาธิและกำหนดลมปราณทั้งร่างกายก่อนจะคอยๆ หลอมรวมไปที่ท้องน้อยและขับเคลื่อนลมปราณไปสู่จุดๆ เดียว ก่อนจะโคจรลมปราณเวียนจากซ้ายหมุนวนไปบริเวณท้องน้อย




เธอยังคงหลับตา... ก่อนจะโคจรลมปราณกระจายไปสู่เท้าและเคลื่อนกลับขึ้นสู่ทวารจากนั้นเคลื่อนสู่จุดตันเถียนเธอทำซ้ำอยู่อย่างงั้นครบหนึ่งร้อยครั้งก่อนที่จะผ่อนลมหายใจก่อนจะนั่งนิ่งๆ เพราะมันช้าไปทั้งตัวอีกแล้ว


"ผิงเอ๋อห์"


"ชาหมดเลย..." เธอเอ่ยพลางถอนหายใจ ยังไงก็ต้องอดทนผ่านไปประมาณชั่วยามกว่าๆ หลังจากอาการหายชาแล้วก็เกิดอาการปวดท้องจนต้องวิ่งไปเข้าห้องน้ำ... หลังจากเรียบร้อยแล้วเธอก็เดินออกมาและพบว่าซืออี้โหวรออยู่ที่โต๊ะอาหารชั้นล่างของโรงเตี้ยม มีอาหารมากมายเตรียมพร้อมแล้ว


"ว้าว น่าทานทั้งนั้นเลย" ผิงผิงเดินไปแทบจะทันทีก่อนจะกินและกินเหมือนอดยากมาจากไหนไม่รู้ ส่วนซืออี้โหวขำได้แต่เอาผ้าเช็ดหน้าเช็ดมุมปากให้เด็กสาว


"ไม่มีใครแย่งเจ้าหรอก"


"ก็ข้าหิว" ผิงผิงเอ่ยพลางค่อยๆ กิน อาหารเหล่านี้อร่อยอยู่หรอกแต่คงไม่มีอาหารไหนอร่อยไปเท่ากับฝีมือของท่านแม่แล้ว... หลังจากพวกเขาจัดการอาหารแล้วผิงผิงก็เอ่ยถามบ้าง


"พี่ซือ พี่มีแผนจะไปที่ไหนต่อหรือไม่?" เธอเอ่ยถาม


"ข้ายังไม่แน่ใจนัก เจ้าเล่าจะไปไหน?"


"ข้าจะไปทะเลทราย... ข้าจะไปตามหาท่านแม่ ข้าเกิดบนเส้นทางสายไหม พวกเขานั้นไม่มีที่อยู่เป็นหลักแหล่งหรอก" ผิงผิงเอ่ยและบอกเรื่องที่เธอตั้งใจจะไปทะเลทราย เด็กสาวเดินไปข้างๆ ซืออี้โหวก่อนจะจับมือหนามาและวางของบางสิ่งลงไป...


"เมื่อแยกจากกัน พี่จะได้ไม่ลืมข้า"


- ให้หินหยกแก่ซืออี้โหว -


@Admin

แสดงความคิดเห็น

ฝึกฝนตัวเบาขั้นกลาง 2/10  โพสต์ 2018-9-1 13:18
ได้รับความสัมพันธ์จากการสนทนา {+5 }  โพสต์ 2018-9-1 13:17
ได้รับความสัมพันธ์จากการมอบของขวัญให้ [NPC] {+30}   โพสต์ 2018-9-1 13:16

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -94 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -94 + 5

ดูบันทึกคะแนน

ทำไมมันเช็กชื่อไม่ได้ฟะ!
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นกลาง
หลอมจิตรวมหนึ่ง
ฮั่นเสียหม่า
กลยุทธ์ซุนจื่อ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x20
x2
x2
x31
x1
x2
x37
x2
x30
x1
x40
x100
x9
x35
x50
x170
x4
x4
x1
x30
x19
x17
x50
x150
x2
x2
x26
x10
x145
x386
x365
x20
x12
x88
x1
x65
x45
x1
x8
x9
x5
x155
x4092
x38
x51
x50
x583
x25
x85
x170
x12
x20
x25
x51
x57
x31
x1
โพสต์ 2018-11-26 15:46:28 | ดูโพสต์ทั้งหมด
หนิวหลางจื่อหนี่ ( 2 )
ขยายกิจการ ( 137 ) อินฮูหยิน ( 33 )

     ระหว่างที่รอเวลาดำเนินการก่อสร้าง นางจึงเข้ามาจองห้องพักภายในเมืองอู้หลิง หมางหมิงซื่อเดินเข้าไปในโรงเตี๊ยมหมั่นโถวเพื่อจองห้องพักให้นางและอีกหนึ่งให้ไต้ซือ ส่วนตัวเขาแยกไปอีกห้อง

     "อาหมาง เจ้าพักห้องเดียวกับข้าก็ได้" หยางเสี่ยวเยว่มองคนที่กำลังตาเบิกโพล่งเพราะตกใจสิ่งที่ฮูหยินกล่าว

      ชายหนุ่มรีบร้องห้ามและปฏิเสธอย่างไม่ลังเล "ไม่ได้ขอรับ! ชายหญิงไม่ใช่สามีภรรยาห้ามใกล้ชิดกันนะขอรับ!"

      หมางหมิงซื่อยังอยากมีชีวิตอยู่ต่อ ขอล่ะฮูหยิน ท่านอย่าหาเรื่องมาให้ข้าเลย!

     "ให้โยมอาหมางพักห้องเดียวกับข้าได้" ไต้ซือฝาเสียนเดินเข้ามา

     "ถ้าอย่างนั้นรบกวนไต้ซือแล้ว" หมางหมิงซื่อรีบตอบรับทันทีและถือข้าวของขึ้นห้องพักไปอย่างรวดเร็ว เพื่อป้องกันไม่ให้หญิงสาวพูดอะไรมากมายอีก

    หยางเสี่ยวเยว่ที่ยืนเก้อก็เลยเดินไปสั่งอาหารกับเสี่ยวเอ้อห์ให้ส่งขึ้นไปที่ห้องก่อนเตรียมน้ำอาบแล้วพักผ่อน นางใช้เวลาก่อนนอนเขียนจดหมายฉบับหนึ่งขึ้นมา

ถึงผิงผิง @ผิงผิง
     ตอนนี้ข้ากำลังจะสร้างวัดที่เมืองอู้หลิง เจอเหตุประหลาดมามาก มีพยัคฆ์ตัวหนึ่งหลุดไป หากเจอสัตว์ตัวใหญ่สีดำขอให้รีบบอกข้า ข้าอยากพบมันอีกครั้ง

     ถ้าเจ้าอยากมาร่วมทำบุญ อีก 10 วันวัดจะสร้างเสร็จพอดี จะมีงานบุญใหญ่ มาพบข้าได้ที่เมืองอู้หลิง

หยางเสี่ยวเยว่


ถึง ท่านพี่ @staff @Admin
     ข้าหาคนงานได้ครบแล้ว รอเวลาสร้างวัด คาดว่าน่าจะ 10 วันจากนี้ จากนั้นจะมีงานบุญใหญ่ ถ้าท่านสะดวกล่ะก็ ข้าอยากให้ท่านมาร่วมด้วยเพื่อเป็นวาสนา

     หวังว่าท่านจะสุขภาพดี ข้าจะรีบกลับทันทีหลังเสร็จงาน

หยางเสี่ยวเยว่



     พอเขียนจดหมายเสร็จก็ไปรบกวนอาหมางให้ช่วยส่งจดหมายก่อนเข้านอน


แสดงความคิดเห็น

หากเจอข้าจะจับมากอดรัดฟัดเหวี่ยงให้หายมันเขี้ยวเลยเจ้าพยัคฆ์ดำ  โพสต์ 2018-11-26 16:58
คุณได้รับ +5 คุณธรรม โพสต์ 2018-11-26 16:01

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +35 ความหิว -22 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 35 -22 + 5

ดูบันทึกคะแนน

แปะ
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
รถม้าหรูหรา
เกราะทองคำ
คัมภีร์ฮูหยิน
สายใย
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x3000
x1
x1
x3
x5
x1
x2
x2
x2
x2
x178
x334
x5
x33
x1957
x100
x49
x4
x6
x22
x940
x1000
x59
x1
x20
x56
x1
x1
x5
x600
x1
x14
x1
x1
x314
x1
x1
x1
x280
x60
x45
x30
x2
x9999
x19
x50
x255
x1
x227
x178
x273
x4
x1
x22
x2000
x1
x1
x2
x1
x20
x211
x330
x700
x1100
x880
x26
x243
x355
x200
x76
x589
x90
x80
x10
x2
x356
x1216
x12
x3266
x39
x2500
x28
x23
x69
x731
x7
x2553
x128
x22
x142
x257
x379
x415
x1
x279
x1036
x1
x25
x30
x5330
x199
x82
x5310
x8828
x1263
x40
x3200
x1109
x2
x22
x40
x5
x4660
x2
x2
x16
x4098
x4069
x87
x15
x20
x10
x30
x30
x20
x10
x34
x757
x214
x60
x50
x21
x1
โพสต์ 2018-11-27 17:25:11 | ดูโพสต์ทั้งหมด
โพสต์นี้มีการป้องกันรหัสผ่านไว้ กรุณากรอกรหัสผ่าน 
แปะ
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
รถม้าหรูหรา
เกราะทองคำ
คัมภีร์ฮูหยิน
สายใย
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x3000
x1
x1
x3
x5
x1
x2
x2
x2
x2
x178
x334
x5
x33
x1957
x100
x49
x4
x6
x22
x940
x1000
x59
x1
x20
x56
x1
x1
x5
x600
x1
x14
x1
x1
x314
x1
x1
x1
x280
x60
x45
x30
x2
x9999
x19
x50
x255
x1
x227
x178
x273
x4
x1
x22
x2000
x1
x1
x2
x1
x20
x211
x330
x700
x1100
x880
x26
x243
x355
x200
x76
x589
x90
x80
x10
x2
x356
x1216
x12
x3266
x39
x2500
x28
x23
x69
x731
x7
x2553
x128
x22
x142
x257
x379
x415
x1
x279
x1036
x1
x25
x30
x5330
x199
x82
x5310
x8828
x1263
x40
x3200
x1109
x2
x22
x40
x5
x4660
x2
x2
x16
x4098
x4069
x87
x15
x20
x10
x30
x30
x20
x10
x34
x757
x214
x60
x50
x21
x1
โพสต์ 2018-12-2 18:44:58 | ดูโพสต์ทั้งหมด

[ บทที่ 10 (24) ] โรลอิระ

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LIN เมื่อ 2018-12-4 22:18

188

บุรุษผู้นั้นฟื้นแล้ว!

        สองสหายนักเดินทาง และอีกหนึ่งบุรุษที่ยังไม่ทราบแม้แต่ชื่อยังคงหลับไหลไม่ได้สติอยู่คนละมุมบนรถม้าคันไม่ใหญ่นัก ทั้งสองได้เบาะแสเกี่ยวกับชายแห่งหุบเขาปีศาจที่ตามหาตัวหลินมาจากคำเล่าของชาวบ้านที่เคยพบเห็นชายผู้นั้นเมื่อไม่กี่เดือนที่แล้ว เขาเล่าว่าเห็นคนผู้นั้นไปทางอู้หลิง แต่นี่ก็ผ่านมานานนับเดือนได้แล้วไม่แน่ว่าจะหามันพบหรือไม่
        บุรุษหนุ่มซ่งหยางหมิงบังคับม้าให้วิ่งไปตามเส้นทางไปยังอู้หลิง ส่วนอีกหนึ่งบุรุษ(ปลอม)ในชุดชาวยุทธ์รัดกุมตัวใหม่ดูทะมัดทะแมง ที่ข้างเอวมีกระบี่จิ่งเทียนเหน็บแนบอยู่ ผมที่เคยมัดเป็นมวยขึ้นเปลี่ยนเป็นหางม้าเกล้าสูง หน้าม้าที่เคยปิดบังใบหน้าถูกปัดออกไปด้านข้างเผยให้เห็นหน้าผากกว้างและคิ้วเรียวยาวเพื่อเปลี่ยนภาพลักษณ์ใหม่ มองจากภายนอกแล้วก็ดูเหมือนกับชาวยุทธ์หนุ่มหน้าหวานผู้หนึ่ง หากมองดูผิวเผินแทบไม่สงสัยเลยว่าบุรุษผู้นี้ก็คืออิสตรีซึ่งนางนั่งอยู่ตรงข้ามที่นั่งที่มีร่างของชายหนุ่มผู้ยังไม่ได้สติคนนั้น
        หากถามว่าเหตุใดจึงต้องปลอมเป็นบุรุษในเมื่อเป็นหญิงสาวอยู่แล้วอย่างไรเสียสักวันหนึ่งก็ต้องถูกตามหาพบอย่างแน่นอนมันไม่ง่ายกว่าหรือ? แต่หากเป็นบุรุษแล้วมันคงตามหาตัวหลินได้ยากขึ้น นั่นเป็นเพราะประเด็นสำคัญอยู่ที่ว่าใครเจอตัวใครก่อนย่อมเป็นฝ่ายได้เปรียบ อีกฝ่ายเป็นถึงคนโฉดที่รับมือได้ยากเมื่อได้เบาะแสของสี่จอมโฉดแห่งหุบเขาปีศาจแล้วที่เหลือก็แค่สะกดรอย!
        ชายหนุ่มปริศนาที่เพิ่งได้รับการรักษาพิษร้ายจากเจ้าบ้านสกุลอินบัดนี้ก็ยังคงไม่รู้สึกตัวแต่ทว่าสีหน้าของเขานับว่าดูดีขึ้นกว่าคราแรกมากแล้ว เหงื่อที่เคยชุ่มกายใบหน้าซีดเซียวดั่งคนตายบัดนี้กลายเป็นปกติลงคล้ายกับคนหลับฝัน
        รถม้าขับเคลื่อนไปเรื่อยๆ จนกระทั่งค่อยๆ เคลื่อนช้าลงและหยุดนิ่งลง
        
“ถึงแล้วอู้หลิงแล้ว?” หลินชะโงกออกมาเล็กน้อยเอ่ยถามสหายหนุ่มเมื่อรถม้าหยุดลง
        ซ่งหยางหมิงพยักหน้าก่อนเอ่ยว่า
“ใกล้ค่ำแล้ว มีคนป่วยอยู่ด้วยเราควรหาที่พักสักคืน”
       หญิงสาวในร่างชายหนุ่มเห็นด้วยกับสหาย หากมีคนป่วยอยู่ด้วยการเดินทางในตอนกลางคืนคงยากขึ้นทั้งสองจึงพักที่โรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งในค่ำคืนนี้

       โรงเตี๊ยมหมั่นโถว ภายไม่เล็กไม่ใหญ่มากนักประดับตกแต่งเรียบง่ายไม่หรูหรา ซ่งหยางหมิงเป็นผู้จองห้องสำหรับสามคน ตัวเขา และชายหนุ่มอีกคนหนึ่งห้อง หลินหนึ่งห้องรวมเป็นสองก่อนขึ้นไปเก็บสัมภาระ พร้อมนำร่างของชายผู้ที่ยังไม่ได้สติไปยังห้องพักเสียก่อน
      ช่วงค่ำหลังมื้ออาหารเย็นหญิงสาวในคราบบุรุษนั่งเงียบงันอยู่ในห้องพักโรงเตี๊ยมของตนเอง ภายในห้องที่เงียบงันหลินนั่งพิจารณาเรื่องราวต่างๆ อยู่เงียบๆ ที่โต๊ะตัวหนึ่งภายในห้อง มือเรียวหยิบจับกระบี่ขึ้นมาพลางใช้สายตาจ้องมองก่อนลอบถอนหายใจเบาๆ รอบหนึ่ง
      ‘อูซุน ฮั่น จิน เจ้ามีสามเลือดในกาย’ หลินพลันนึกถึงคำกล่าวของจิ่งเทียนขึ้นมาพลางกล่าวกับตนเองในใจ แม่ของข้าเป็นชาวแคว้นจินที่มีสายเลือดอูซุน พ่อของข้าเป็นชาวฮั่น แท้จริงแล้วท่านปู่ปิดบังเรื่องนี้ต่อข้ามาตลอด… ทำไมกัน ท่านปู่ผิดอะไรถึงต้องถูกฆ่า เพราะชาวโชซอนอะไรนั่นที่รุกรานบ้านเกิดท่านแม่งั้นหรือ? หญิงสาวได้แต่ตั้งคำถามในใจสายตาก็จ้องมองกระบี่แห่งความจริงที่บอกเรื่องราวทั้งหมดนี้แก่นาง แต่ไม่อาจแน่ใจได้ว่าเป็นชาวโชซอนจริงหรือไม่ที่สังหารปู่ของนางจริงหรือไม่ ที่แน่ใจแล้วคือนางจะต้องสืบหาต้นสายปลายเหตุและล้างแค้นให้ท่านปู่อย่างแน่นอน ซึ่งหมายความว่าจะต้องแข็งแกร่งมากขึ้นกว่านี้ให้ได้!
        ในที่สุดนับตั้งแต่หลินตัดสินใจออกจากบ้านเกิดก็เริ่มได้เรื่องได้ราวขึ้นมาบ้างแล้วหลังจากที่คว้าน้ำเหลวมาตลอดห้าปีที่ผ่านมา สิ่งที่นางรู้แล้วในตอนนี้คือ หนึ่งนางมีมารดาเป็นชาวแคว้นจินสายเลือดอูซุนที่อพยพหนีพวกโชซอนมายังแผ่นดินฮั่น สองนางมีสายเลือดฮั่นจากบิดา และสาม… หญิงสาวพลันนึกถึงคำพูดสุดท้ายของปู่ขึ้นมาได้อีกครั้ง ‘ขอให้เจ้าตามหาให้พบ’ หรือว่าคำบอกใบ้นี้จะเกี่ยวข้องกับตัวอักษรฮั่นที่สลักอยู่บนมีดสั้นเล่มนั้นที่ปู่ของนางทิ้งไว้ให้...
       ไม่ทันที่หญิงสาวจะได้คิดจบเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน สตรีในคราบบุรุษจำต้องผละจากความคิดแล้วเปลี่ยนไปเปิดประตูแทนอย่างช่วยไม่ได้
       คนที่มาเคาะประตูเรียกเป็นใครไม่ได้นอกจากซ่งหยางหมิง “มีอันใด” หลินเอ่ยถามหวนๆ มองดูสีหน้าตื่นตระหนกปนตื่นเต้นของสหาย
       “ชายคนนั้น!! เขาฟื้นแล้ว”
       หลังสหายกล่าวจบหญิงสาวก็พยักหน้าบ่งบอกว่ารับทราบแล้วก่อนเดินตามสหายไปยังห้องที่สหายจองไว้ทันที
      
       ภายในห้องของซ่งหยางหมิงบนเตียงมีร่างของชายหนุ่มที่ไม่ได้สติเพราะถูกพิษร้ายมาหลายวันแล้วอยู่แม้จะได้รับการรักษาจนน่าจะหายแล้วก็ตาม ทว่าบัดนี้เขาได้ฟื้นคืนสติแล้ว บุรุษผู้นั้นอยู่ในท่านั่งพร้อมกับมองมายังบุรุษสองคนที่พรวดพราดเข้ามาอีกครั้ง
       “ขออภัย.. พวกท่านคงเป็นคนช่วยข้าน้อยเอาไว้ ข้าน้อยต้องทดแทนแล้ว” เขาเปลี่ยนมานั่งในท่าคุกเขาคาราวะคนแปลกหน้าทั้งสองทั้งที่ยังอยู่บนเตียง
       “ไม่ถูกต้องทั้งหมด อันที่จริงคนที่ช่วยท่านจากพิษร้ายรู้สึกจะเป็นเจ้าบ้านตระกูลอิน ข้ากับสหายเพียงแค่พบท่านในสภาพคนใกล้ตายเท่านั้น” ซ่งหยางหมิงเอ่ยตอบชายผู้นั้นก่อนเอ่ยถามอีกรอบ “ท่านพอจะเล่าให้เราฟังได้หรือไม่ว่าเรื่องมันเป็นมาอย่างไร”
       ชายผู้นั้นก้มหน้าลงนิ่งเงียบสนิทสีหน้าซีดลงอย่างเห็นได้ชัดว่าคงเจอเรื่องหนักหนาสาหัสมาไม่น้อยมิเช่นนั้นคงจะไม่อยู่ในสภาพถูกพิษจนเกือบต้องจบชีวิตลงที่ฮั่นจงเช่นนั้น หลิน และซ่งหยางหมิงเห็นอีกฝ่ายแล้วจึงยังไม่ได้ถามไถ่อะไรต่อไป เห็นแล้วว่าตอนนี้สภาพจิตใจของชายผู้นี้ยังไม่พร้อมจะตอบคำถามเท่าใดนัก
       “ไม่ต้องกังวลที่นี่ปลอดภัย คืนนี้ท่านนอนพักผ่อนก่อน” หญิงสาวในคราบชายหนุ่มเอ่ยบอกชายผู้นั้นแล้วทั้งสามจึงได้แยกย้ายไปนอนโดยที่หลิน และซ่งหยางหมิงยังไม่ทันได้ทราบเรื่องใดๆ จากเขาแม้กระทั่งชื่อ






แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +2 คุณธรรม โพสต์ 2018-12-3 21:43

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +2 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +25 ความหิว -36 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 2 + 300 + 25 -36 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
อริยสัจสี่
จิ่งเทียน
รถม้าหรูหรา
มีดสั้น
ตัวเบาพื้นฐาน
กำหนดลมหายใจ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x68
x300
x300
x50
x1
x1
x1
x15
x10
x5
x20
x25
x20
x25
x50
x35
x100
x25
x25
x10
x200
x1
x50
x150
x10
x120
x125
x400
x170
x6
x250
x20
x135
x50
x4
x58
x15
x50
x40
x25
x1
x67
x5
x3
x16
x20
x1
x1
โพสต์ 2018-12-4 22:04:07 | ดูโพสต์ทั้งหมด

[ บทที่ 11-1 ] โรลอิระ | แฟลชแบคก่อนไปวัดเก้าราชันย์

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LIN เมื่อ 2018-12-8 23:44

189

จดหมาย


       ขออภัยที่ข้าน้อยไม่อาจอยู่ตอบแทนผู้มีพระคุณได้ในตอนนี้ ขอขอบคุณคุณชายทั้งสองที่ช่วยชีวิตเอาไว้ ข้าน้อยไม่ลืมหนี้บุญคุณครั้งนี้ หากได้พบกันอีกสัญญาจะทดแทนได้ด้วยชีวิต

       จดหมายหนึ่งฉบับถูกพับเก็บลงหลังเพิ่งถูกเปิดอ่านไปเมื่อครู่ ตัวอักษรเขียนด้วยลายมือกึ่งบรรจงกึ่งหวัด ภายในห้องของโรงเตี๊ยมนั้นไม่พบกับผู้เป็นเจ้าของจดหมายฉบับนี้อีกต่อไปแล้ว
      
“เขาไปแล้ว” ซ่งหยางหมิงกล่าวพลางวางจดหมายบนโต๊ะ
      
“เหตุใดจึงได้รีบร้อนนัก...” หลินกล่าวถามอย่างไม่ต้องการคำตอบนั่นเพราะผู้ที่จะตอบคำถามนั้นไม่อยู่ที่นี่แล้ว
       ทั้งสองได้ลองถามหาบุรุษนิรนามผู้นั้นจากเสี่ยวเอ้อในโรงเตี๊ยมแต่ทว่าไม่มีใครพบเห็นเขาแม้แต่คนเดียว เป็นไปได้ว่าเขาอาจด่วนออกไปแล้วในกลางดึกขณะที่ทุกคนเข้านอน และมีคนเหลืออยู่ไม่มาก
      
“เช่นนี้ก็คงช่วยไม่ได้แล้ว โธ่ เพิ่งฟื้นตัวแท้ๆ หวังว่าเขาจะไม่เป็นอะไรนะ” ชายหนุ่มกล่าวพลางลอบถอนหายใจอย่างเป็นห่วงแต่ก็ไม่อาจทำอะไรได้
      
“เขาคงหายดีแล้วกระมัง” หลินกล่าว ไม่เช่นนั้นคงไม่รีบร้อนขนาดนี้
       หลังจากถามหาเรื่องของชายหนุ่มนิรนามจากผู้คนในโรงเตี๊ยม
น่าห่วงอยู่ไม่น้อยเพราะเขาถูกพิษร้ายมาจนถึงขั้นอยู่ในอาการสาหัสหมายความว่าเขาถูกจ้องเอาชีวิตมาก่อน! เมื่อไม่พบร่องรอบของเขาแล้วทั้งสองจึงได้แต่ตัดใจ และเตรียมตัวออกเดินทางต่อ
       ขณะนั้นเองไม่ทันไรอีกหนึ่งจดหมายก็ถูกส่งมาโดยนกพิราบ โดยล่างสุดของจดหมายปรากฏชื่อของสตรีที่เพิ่งช่วยพวกเขารักษาชายนิรนามเอาไว้เมื่อไม่นานมานี้เอง
      
“เป็นจดหมายจากแม่นางหยางเสี่ยวเยว่” ซ่งหยางหมิงกล่าวก่อนอ่านออกเสียงให้สหายได้ฟัง

       ถึง สหายทุกท่าน
       ไม่ทราบว่าพวกท่านเป็นอย่างไรกันบ้าง อยู่ที่ไหนเป็นเช่นไร เสี่ยวเยว่ติดต่อมาคราวนี้เป็นเรื่องงานมงคล ข้าช่วยเหลือขุนนางท่านหนึ่งในเมืองเซียงผิงสร้างวัดบนเขาฟานจิ้ง ไต้ซือเจ้าอาวาสเห็นสมควรแล้วว่าวันมงคลคืออีกสองวันที่จะถึงนี้ หากสหายสะดวกและยินดี ข้าขอเชิญมาร่วมงานบุญที่นอกเมืองอู้หลิง ยอดเขาฟานจิ้ง นามสถานที่คือ วัดเก้าราชันย์
หยางเสี่ยวเยว


       ไม่คิดว่าแม่นางหยางผู้นั้นจะส่งจดหมายมาเชิญหลิน และซ่งหยางหมิงมาร่วมงานอันเป็นมงคลครั้งนี้ด้วย จากเนื้อความแล้วสถานที่ที่ถูกกล่าวถึงก็อยู่ที่อู้หลิงแห่งนี้พอดิบพอดี และคาดว่าคงอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากนี้ด้วย นับว่าเป็นโอกาสดีแล้วสำหรับคนทั้งสองที่ได้รับเกียรติในครั้งนี้ โดยก่อนเดินทางไปยังวัดเก้าราชันย์ ที่โต๊ะอาหารในโรงเตี๊ยมสองชายหนุ่มนั่งรับประทานมื้อเช้าก่อนจะออกเดินทาง

       ผู้คนในโถงร้านเบาบางนักเนื่องจากยังเช้าตรู่ทำให้ได้ยินเสียงคนพูดคุยกันในแต่ละโต๊ะของตนเองค่อนข้างชัดเจน
      
“เจ้ารู้ข่าวเรื่องวัดใหม่ที่เพิ่งสร้างหรือไม่”
       “วัดเก้าราชันย์ที่เขาฟานจิ้งหรือ รู้สิ ข้ากำลังคิดว่าจะไปดูเสียหน่อย”
       เสียงจากโต๊ะหนึ่งไม่ไกลกันนี้กำลังสนทนากันในเรื่องที่สองนักเดินทางกำลังสนใจอยู่พอดิบพอดี ด้วยความที่ว่าทั้งสองเป็นคนต่างเมืองอีกทั้งยังเพิ่งเคยเดินทางมาถึงอู้หลิงเป็นครั้งแรกหากได้เข้าไปถามทางจากพวกเขาคงสะดวกอยู่ไม่น้อย
       “ขอรบกวนคุณชายทั้งสอง ได้ยินพวกท่านพูดถึงวัดสร้างใหม่ พอจะช่วยบอกทางไปยังวัดเก้าราชันย์ให้กับพวกเราได้หรือไม่” ซ่งหยางหมิงเอ่ยถามอีกโต๊ะ
       “อ้อ! แน่นอน พวกท่านคงไม่ใช่คนเมืองนี้สิท่า เขาฟานจิ้งอยู่นอกเมืองอู้หลิงไม่ไกลนักหรอก วัดตั้งอยู่บนเขานั่นเองหากเดินทางด้วยม้าไม่ถึงครึ่งวันจึงถึงแล้ว”
       “เช่นนี้เอง ขอบคุณมากขอรับ” ซ่งหยางหมิงกล่าวตอบอีกฝ่ายก่อนพยักหน้าให้สหายเป็นการบอกว่าพร้อมเดินทางแล้ว จากนั้นทั้งคู่จึงเตรียมตัวไปยังเขาฟานจิ้งที่ตั้งของวัดเก้าราชันย์อันเป็นสถานที่ที่เขียนไว้ตามจดหมายเชิญ






แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +8 คุณธรรม โพสต์ 2018-12-4 22:40

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +35 ความหิว -21 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 35 -21 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
อริยสัจสี่
จิ่งเทียน
รถม้าหรูหรา
มีดสั้น
ตัวเบาพื้นฐาน
กำหนดลมหายใจ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x68
x300
x300
x50
x1
x1
x1
x15
x10
x5
x20
x25
x20
x25
x50
x35
x100
x25
x25
x10
x200
x1
x50
x150
x10
x120
x125
x400
x170
x6
x250
x20
x135
x50
x4
x58
x15
x50
x40
x25
x1
x67
x5
x3
x16
x20
x1
x1

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2018-12-18 21:13

ขึ้นไปด้านบน