ดู: 346|ตอบกลับ: 10

{ นอกด่านซันไห่กวน } ป่าตอนใต้

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-12-9 15:44:18 |โหมดอ่าน





ป่าตอนใต้

{ ด่านซันไห่กวน - ทิศใต้ }







【ป่าเขี้ยวสีเงิน】
『 ฝูงกุมภีร์โหยหวนไห้ การจากไปของผู้กล้า 』
ป่าทางตอนใต้ของด่านซันไห่กวน รกทึบเต็มไปด้วยสิงสาราสัตว์
ค่ำคืนจะมีเสียงคำรามของหมาป่า ลือกันว่าหมาป่าของที่นี่ดุร้ายไม่เบา
อาจจพพอๆ กัน หรือยิ่งกว่าหมาป่าแห่งแคว้นซูเล่อเลยด้วยซ้ำ
ทว่ามิต้องหวาดหลัวไป หมาป่าพวกนี้ปรากฎออกมาให้คนเห็นไม่มาก
ลือกันว่ามันเกลียดเสียงม้า และกินเฉพาะวัวหรือแกะเท่านั้น









คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2017-12-9 21:42:55 | ดูโพสต์ทั้งหมด
      คณะเดินทางเดินทางออกจากป้อมอี้ พลทหารและเกวียนหลายขันรถที่ขับเคลื่นอด้วยวัวแดนเหนือตัวผู้เกวียนละ 4 ตัว เพื่อขนย้ายหินและวัสดุที่ต้องการ รถม้าที่อยู่ด้านหน้ามีผู้โดยสารคือ หลี่เซี้ยนเจ่อ เขากำลังจดบันทึกการเดินทางเพื่อทำรายงาน
      คณะเดินทางมุ่งลงใต้ไปตามเส้นทางที่ทอดยาวไปสู่ป่าร่มเงาของต้นไม้ใหญ่ที่ส่วนใหญ่จะเป็นไม้เมืองหนาวอย่างต้นสนบดบังแสงอาทิตย์จากท้องฟ้าที่มืดครึ้มอยู่แล้วทำให้บรรยากาศดูมืดมนเข้าไปให้ คณะเดินทางหยุดอยู่ที่ตีนผาซึ่งจะเต็มไปด้วยหินน้อยใหญ่  ขุนนางหนุ่มลงมากจากรถม้าก่อนจะเดินไปหานายกองอี๋เพื่อทายทอดคำสั่ง
   "นายกองอี๋นำดินปืนระเบิดก้อนใหญ่ตรงนั้น ให้ได้หิน 3 เกวียน อย่าไประเบิดใกล้ตีนผามากละ เดี๋ยวหินจะถล่มลงมาทับเรา ตัดไม้สนไป 2 ต้นและขุดดินแถวป่าที่เราผ่านมาแถวนั้นดินจะมีความชื้นมากกว่าแถวตีผานี้ดินจะแข็งกว่า ข้าว่าเราคงต้องใช้เวลา1วัน ตั้งค่ายจัดเวรยามทุกทิศทาง เพื่อนระหว่างพวกสัตว์ป่าด้วย” หลี่ ซี้ยนเจ่อพูดสั่งนายกองชุดใหญ่
  "ขอรับ! ทหารขนดินปืนออกมา" นายกองรับคำสั่งก่อนจะพูดสั่งทหารเลวอย่างแข็งขัน
      หลายชั่วโมงผ่านไป
      ค่ายที่พักก็จัดเตรียมจนเสร็จ ขุนนางหนุ่มนั่งอยู่หน้ากระโจมที่พักใหญ่มองทหารทำงานกันอย่างขยันขันแข็ง โดยมีนายกองอี๋เป็นคนคุมงานแทน ทำให้เขาได้พักบ้าง พวกทหารนำดินปืนไประเบิดก้อนหินในจุดที่ไกลจากที่พักเพื่อความปลอดภัย จะมีก็แต่เสียงระเบิดดังลั่นอยู่เป็นระยะและเกวียนที่มีหินเต็มขันก็เคลื่อนเข้ามาในค่าย  
     จนตะวันตกดิน เกวียนที่มีท่อนไม้สนขนาดใหญ่และดินเหนียวก็เคลื่อนมาจอด  ขุนนางหนุ่มลงจากเก้าอี้ประจำตัว ไปตรวจสอบวัตถุดิบที่ขนเข้ามา ทุกอย่างผ่านไปด้วยดีแต่จนถึงเย็น งานก็ยังไม่เสร็จดี แถมอากาศก็เย็นยะเยือก
   "นายกองอี๋ บอกทหารให้พักมือก่อน วันพรุ่งค่อยมาทำกันต่อ"
   "ขอรับไต้เท้า!" นายกองอี๋รับคำสั่งหลี่เซี้ยนเจ่อ ก่อนเรียกร่วมพลทหารเพื่อทำการพักกอง ทหารที่เหนื่อยล้าต่างนั่งพักเหนื่อย บ้างก็หมดแรงจนนอนมันที่พื้นดินทั้งอย่างนั้น เมื่ออาหารเสร็จพวกทหารก็เดินไปรับอาหาร ส่วนหลี่เซี้ยนเจ่อนั้นคนครัวจัดอาหารให้เป็นพิเศษส่งถึงกระโจมที่พักไม่ต้องไปกินรวมกับพวกทหาร ถึงมันจะไม่ได้ดีเลิศแต่ก็พอกินได้บ้าง เมื่อเสร็จขุนนางหนุ่มก็ทำการจดบันทึกก่อนจะเข้านอน
เช้ามืดวันถัดมา
     ท้องฟ้ายังไม่ทันสว่างหลี่เซี้ยนเจ่อก็ตื่นขึ้นเพื่อได้ยินทหารที่ตื่นขึ้นมาทำงานกันแล้ว เขาลุกขึ้นแต่งตัวเปลี่ยนเสื้อผ้า ก่อนจะออกจากกระโจมเพื่อไปตรวจตราดูตวามเรียบร้อย อากาศภายนอนนั้นหนาวเย็นอย่างมาก แม้แต่จะอยู่ในชุดเสื้อคลุมที่หนาก็ยังหนาวจนสั่น ขุนนางหนุ่มยืนกอดอก ยังไงเขาก็ต้องยืนคุมงาน จะถือเป็นการเอาเปรียบทหารที่ต้องใช้แรงงานอย่างลำบากกว่าเขาไม่ได้
      เวลาผ่านไป หินอีกหนึ่งเกวียนก็เคลื่อนเข้ามาในค่าย ตอนนี้ของที่ต้องการก็ครบแล้ว หลี่เซี้ยนเจ่อสั่งให้เก็บที่พักแล้วเตรียมตัวกลับป้อมอี๋ เพื่อนำของที่มาไปเก็บก่อนจะเดินทางเข้าเมืองเพื่อซื้อวัสดุที่จำเป็นอย่างส่วนหนึ่ง   ขุนนางหนุ่มขึ้นรถม้าที่นั่งก่อนคณะเดินทางจะเดินทางออกจากป่ากลับไปยังป้อมอี๋



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +20 เงินตำลึง +400 ชื่อเสียง +25 ความหิว -24 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 20 + 400 + 25 -24 + 3

ดูบันทึกคะแนน

...
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กราดิอุสทมิฬ
หลี่ซื่อชุนชิว
เทียนกุย
กำหนดลมหายใจ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x3
x13
x1
x1

838

กระทู้

3277

โพสต์

46หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
1170189
เงินตำลึง
25929
ชื่อเสียง
191843
ความหิว
948

ใบรับรองภาษาละตินป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
15355
ความชั่ว
8247
ความโหด
23701
เยว่หมิง ♦ 夜明
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" ระวังตัวบ้างน้องสาว "
pet
โพสต์ 2018-4-6 02:37:59 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2018-4-6 20:18





สี่พี่น้องในท้องทุ่งหญ้า

213
ปลอมแปลงตัวตน



        { แฟลชแบ็คกระท่อมร้าง }

        หลังการฝึกวิชาตัวเบาที่กระท่อมร้างเมื่อทั้งคู่จัดการธุระส่วนตัวเรียบร้อยก็เป็นเวลาอาหารเช้า อวี้เหวินหยางดูขยับตัวได้คล่องขึ้นมากเห็นทีจะดูเบาพลังการฟื้นตัวของเด็กๆ ไม่ได้เสียแล้ว “เด็กนั้นมีวรยุทธ์…..” เฟยเทียนจับสังเกตุมานานคาบลมหายใจของอวี้เหวินหยางสม่ำเสมอมีพลังแฝงพอตัวสำหรับเด็กวัยสิบกว่าปี นี่คืออีกหนึ่งสาเหตุที่ทำให้เขาไม่ค่อยวางใจชงหนูไร้หัวนอนปลายเท้ารายนี้ “เรื่องนี้ข้าบอกพี่ใหญ่ไปแล้วเมื่อคืน เห็นว่าไม่เป็นปัญหานัก” หลี่ไป๋หลงย่างใส้กรอกเลือดแพะจนร้อนกรุ่นส่งให้พี่จิ่วทาน เมื่อเฟยเทียนหันมาหาคำยืนยันนักกวีหนุ่มแค่พยักหน้ารับเบาๆ

        “พวกเจ้าซุบซิบอะไรกัน? มีอะไรก็ว่ามาตรงๆสิ!”

        อวี้เหวินหยางพึ่งเดินออกจากห้องในขมวดคิ้วมองสัญญาณท่าทางไปมาแล้วหงุดหงิดที่เขาไม่รู้เรื่องด้วย “จากนี้พวกเราจะเรียกเจ้าว่าอาหยาง ที่มาของเจ้าไม่ชัดเจนเกรงว่าจะมีคนตามล่าตัว เลือกสิว่าอยากเก็บชีวิตไว้รึเปล่า?” หลิงเฮ่าจิ้มบิแผ่นแป้งลงไปในซวนไน่อาหารเช้าของชาวท้องทุ่งไม่ค่อยถูกปากเขาซักเท่าไรแต่ก็ต้องกินเพื่ออยู่รอด “ข้าไม่มีปัญหา เจ้าบอกว่าจะดูแลให้ข้าปลอดภัยนี่ รึว่าทำไม่ได้?”

        เสิ่นหลิงเฮ่าประเมินสถานการณ์รอบตัว ก่อนนึกขึ้นได้ว่าสมุนไพรที่อาเยว่ให้ไว้ยังพอบอกวิธีเอามาใช้ประโยชน์ได้บ้าง ถ้าเด็กนี่ทำตัวน่ารักว่าง่ายการพาเข้าด่านซานไห่กวนไม่น่าจะลำบากมากนัก

        “นั่นขึ้นอยู่ที่เจ้า...ว่าจะฟังข้ามากแค่ไหน จี้ที่ติดมาอาจเก็บไว้ไม่ได้แล้ว เอาไปทิ้งซะ..ไม่ก็ฝากไว้ที่เฟยเทียน หลังจากนี้หากเจอคนนอกไม่มีคำข้า ก็จงสงบปากสงบคำนอกจากคำว่า ‘ขอรับ’ ก็ไม่ต้องพูดอะไรอีก” เตรียมการณ์ว่ายากแล้ว สู้ไม่เตรียมเลยดีกว่าอย่างไรอีกฝ่ายก็จดจำเรื่องใดไม่ได้อยู่แล้วนี่จะทำให้ง่ายขึ้น การปลอมแปลงลักษณะเล็กๆน้อยๆ อย่างเปลี่ยนสีผิวและสีผมด้วยผงสมุนไพรที่หรงเยว่ทิ้งไว้ให้ กับผงใบเทียนกิ่งขาวถูกทำขึ้นด้วยเตรียมพร้อม “เฮ้...เจ้าจะทำอะไรกับผมข้าน่ะ!!” เสียงโวยวายดังขึ้นตั้งแต่เช้าจรดเย็นพี่จิ่วมาช่วยใช้ปัสสาวะม้าและน้ำเกลือกัดสีผมเจ้าหนูนี่ตลอดวัน ต้องเลี่ยงและระวังไม่ให้ของสกปรกเข้าไปในบาดแผลที่หัว ลำบากมากทีเดียว… ดีว่าหลิงเฮ่ามีผ้าโพกหัวของใครบางคนติดมาด้วยจึงช่วยได้มาก

        ต่อมาคือการแก้ไขชุดเปลี่ยนเฉพาะสัดส่วนบริเวณไหล่ก็ยัดผ้าเย็บเข้าไปเข้าไปให้ดูปูดโปนเหมือนคนทำงานหนัก อาหยางยังคงโวยวายจนหลิงเฮ่าปรายสายตาไปหาพี่เสือช่วยอบรมเด็กดื้อ “ไม่จำเป็นก็อย่าพูด เข้าใจไหม?” สิ้นเสียงคำรามแฮ่คือการสอน...

       “ขอรับ…..”

        พวกเขาอยู่ค้างที่กระท่อมร้างอีกหนึ่งคืนด้วยการเตรียมตัวใช้เวลานาน อย่างน้อยก็ต้องรอจนแน่ใจว่าสีผมไม่กลับเป็นอย่างเดิมง่ายๆ รุ่งเช้าจัดแจงล้างหน้าล้างตานักกวีหนุ่มแบ่งนมแพะที่หรงเยว่รีดมาให้น้องทั้งสามเพื่อทานรองท้อง

        ฝึกวิชาตัวเบาวันที่ 6 พี่ใหญ่และพี่รองพากันเดินไปยังที่ประจำที่ใช้มาสามวันในการฝึก  มีกระรอกสีน้ำตาลตัวเดิมกัดแทะลูกไม้อยู่ได้ยินเสียงพวกเขาเข้าก็กระโดดแผล่วไป สองหนุ่มจับจองพื้นที่เริ่มโคจรลมปราณในร่างกายรวมสมาธิบังคับชี่ไหลไปรวมกันตรงท้องน้อย กำหนดหมุนเวียนขวาแผ่ลงยังทวาร วันนี้อากาศค่อนข้างเย็นลมภายนอกและภายในทำให้รุ้สึกถึงชั้นผิวหนังที่กั้นบางๆ กำหนดลมปราณหมุนเวียนฝั่งขวาไปสักระยะก็ลงทวาร ลมบางส่วนกระจุกบริเวณลำใส้และแล้วอาการปวดเสียดท้องเฉียบพลันก็กำเริบอีกครั้ง..

        ต่างคนต่างแยกย้ายกันไปปลดทุกข์ จึงมาล้อมวงทานข้าวเช้าวางแผนการเดินทางต่อ

        “พวกเจ้าไม่ลืมอะไรนะ? ไปนึกขึ้นได้ตอนถึงหน้าด่านข้าไม่พาย้อนมาอีกหนแล้ว” หลิงเฮ่าถามย้ำอีกรอบก่อนที่ทุกคนจะพากันขึ้นม้า อาหยางได้นั่งอนุโลมขึ้นซ้อนเยี่ยซาด้วยอาการบาดเจ็บ พวกเขาออกเดินทางจากกระท่อมร้างโดยฝังจี้เอาไว้ในบริเวณนั้น เป็นยามสายที่อากาศค่อนข้างร้อนมีเพียงลมบูรพาพัดมาเอื่อยๆ เรียกเหงื่อทั้งคนและม้าอย่างช่วยไม่ได้

ฝึกตัวเบาวันที่ 6



@Admin



แสดงความคิดเห็น

ฝึกตัวเบาวันที่ 6/10  โพสต์ 2018-4-7 15:33

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +15 เงินตำลึง +500 ความหิว -72 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 15 + 500 -72 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ปราณคลุมวารี
มุกอัคคี
หน้ากากยักษ์ม่วง
กระบี่ถานเซี่ย
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
ปีกเฟิ่งหวง
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
ตัวเบาขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x5
x1
x7378
x35
x2
x41
x40
x40
x40
x1
x8
x165
x1
x120
x500
x500
x491
x1
x9
x1
x2
x5
x5
x35
x250
x9999
x4
x5
x1
x41
x4
x382
x2
x3
x5
x3
x2
x9
x2
x20
x39
x7
x165
x92
x620
x18
x292
x29
x4140
x2
x610
x1002
x82
x1980
x25
x7
x485
x515
x853
x100
x3
x832
x188
x4024
x124
x35
x742
x1771
x1709
x205
x4237
x74
x188
x364
x634
x2
x45
x60
x70
x107
x1
x5
x1
x990
x77
x20
x1160
x120
x1
x122
x4
x9999
x898
x2
x17
x275
x867
x4200
x3837
x5
x858
x1230
x60
x437
x9999
x899
x20
x74
x1
x190
x510
x2770
x289
x32
x10
x2
x6
x7
x14
x22
x9
x90
x5717
x77
x3010
x199
x12
x3793
x9
x18
x3312
x3
x9
x544
x203
x7
x9
x141
x16
x6
x202
x715
x6
x16
x60
x387
x59
x3
x100
x5
x12
x2
x3
x138
x1
x3
x1
x1478
x100
x56
x5439
x406
x339
x2508
x848
x9999
x2
x8
x2
x283
x3793
x5350
x910
x812
x10
x249
x795
x110
x300
x50
x299
x2100
x9999
x11
x1068
x9999
x9563
x2162
x1225
x389
x67
x1110
x1
x1418
x30
x1963
x928
x225
x1
x267
x556
x777
x151
x599
x1716
x1620
x2435
x9999
x2336
x3656
x1329
x2918
x339
x1941
x2224
x2092
x58
x43
x1
x29
x1779
x1049
x33
x1
x7965
x4465
x67
x300
x70
x98
x388
x1812
x60
x1619
x187
x300
x18
x244
x167
x8
x65
x30
x9999
x5
x360
x963
x164
x25
x31
x251
x18
x1
x281
x7693
x2422
x546
x10
x20
x5
x99
x9999
x10
x120
x2873
x111
x713
x176
x2

838

กระทู้

3277

โพสต์

46หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
1170189
เงินตำลึง
25929
ชื่อเสียง
191843
ความหิว
948

ใบรับรองภาษาละตินป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
15355
ความชั่ว
8247
ความโหด
23701
เยว่หมิง ♦ 夜明
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" ระวังตัวบ้างน้องสาว "
pet
โพสต์ 2018-4-6 20:26:09 | ดูโพสต์ทั้งหมด

สี่พี่น้องในท้องทุ่งหญ้า

214
จับย้อมแมว




        คนทั้งหกพร้อมด้วยอาชาห้าตัวและสัตว์ป่าอีกสองพร้อมใจกันมุ่งหน้าลงใต้เพื่อเข้าสู่ด่านซานไห่กวน ปราการแรกก่อนกลับแผ่นดินเกิด พวกเขาเลือกเส้นทางที่อ้อมจากปกติเลี่ยงถูกตามรอย เหมือนว่าแม้จะจดจำอะไรไม่ได้สัญชาติญาณการลบร่องรอยของอวี้เหวินหยางก็ทำงานได้ดี บอกพวกเขาว่าการเลือกเส้นทางที่มีใบไม้แห้งจะปกปิดรอยเท้าม้าได้ดีกว่าทางเกวียนปกติ แต่ในบรรดาทั้งหมดนี้เส้นทางแยกเข้าสู่ป่าจะทิ้งร่องรอยไว้มากตามลำดับ เป็นนั่นเพราะ ‘กิ่งไม้’ ที่หักหล่นตามทางจะบ่งชี้ทิศทางได้ดีที่สุดเช่นกัน

        ด้วยคำแนะนำของอวี้เหวินหยางสี่คุณชายก็พบว่า เจ้าเด็กนี่ไม่ได้มีดีแค่ปากกจริงๆแม้วาจาจะกวนอวัยวะเบื้องต่ำอยุ่มากอย่างคำว่า ‘แค่นี้ก็ไม่รู้หรอโตมาได้ยังไง’ หรือคำว่า ‘นิสัยหยุมหยิมหยั่งกับพวกผู้หญิงนางระบำ’ ที่เกือบได้เซ่นลิ้นเป็นที่รองรับกระบี่เฟยเทียนไปหลายรอบก็ตามที “พี่ใหญ่ท่านหาทางเอาอะไรอุดปากเจ้าเด็กผีนี่ทีเถอะ!!” ทุกครั้งที่พี่สามกล่าวเช่นนี้ เสียงหัวเราะจากไป๋หลงและพี่จิ่วจะดังขึ้นทำนองว่า “ก็แค่เด็กคนนึงน่าพี่สามอย่าใจแคบนักเลย”

        ทำราวกับทั้งสามอายุมากกว่าเด็กคนนี้หลายช่วงวัย... แต่หากมีรอบไหนที่อวี้เหวินหยางชักจะลามปามหลิงเฮ่าจะเรียกเบาๆว่า “พี่เกิ้นหยาง…” เสียงคำรามแฮ่หนึ่งดังขึ้น คณะเดินทางได้ความสงบสุขคืนมาอีกครั้ง

        ย่ำม้าควบผ่านป่าลงมาได้เกิบจะถึงด่านซานไห่กวน ร่วมเวลาประมาณสี่เค่อ จู่ๆ ปัญหาที่หลิงเฮ่าเคยกังวลก็เกิดขึ้นจนได้ หมูร่วมสิบตัวฝูงหนึ่งที่มีลักษณะคล้ายหวั่นหลิวแต่เป็นช่วงโตเต็มวัยพร้อมชายชางชงหนูขี่อยู่บนหลังหมูสวมเกราะ “..........” หมูอีกแล้ว มีอะไรกับหมูมากนักนะดวงเขา เขาไม่ได้ชื่นชอบหมูแค่เห็นว่าเฉพาะ ‘ลูกหมู’ เท่านั้นที่น่ารัก

        “เฮ้ยหยุด!! เจ้าส่งไอ้เด็กนั่นมาซะดีๆ ถ้าไม่อยากเจ็บตัว นี่ไม่ใช่เรื่องของพวกเจ้าอย่าสอด” ชายขี่หมูหุ้มเกราะตะโกนขึ้นแล้วชี้มาทางพวกเขา

       “ขอโทษที่ถาม ไม่ทราบว่าพูดถึงเด็กคนไหน?” นักกวีหนุ่มปรายสายตามองวาจาหยาบคายนั้น นึกแสลงหูว่าพวกชงหนูช่างไร้อารยะ เจอหน้าขึ้นไอ้อยู่ในถิ่นคงด่าพ่อล้อแม่กันเป็นกิจวัตร หากสิ่งนี้เรียกว่าวาจาเปิดเผยเขายอมใช้วาจาปกปิดไปตลอดชีวิตยังมีเกียรติกว่า เห็นอีกฝ่ายไม่ตอบก็ถามกลับ “ท่านมาหยุดคณะของพวกเราสาเหตุไม่แน่ชัด เด็กคนไหนชื่ออะไร รูปพรรณเป็นอย่างไรมากล่าวหาพวกข้าเช่นนี้ หมายจะหาเรื่องกันใช่รึไม่?”

        “พี่ใหญ่มันแค่คนเดียวข้าจัดการได้น่าไม่ต้องไปเสียเวลาพูดคุยหรอก” หลี่ไป๋หลงไสม้าเข้ามาเทียบแล้วก้มลงกระซิบข้างหู “เรื่องราวยังไม่แน่ชัดรอไปก่อนเผื่อมีพวกซุ่มโจมตีแบบคราวนั้น” ยังไม่สิ้นคำเขาเฟยเทียนก็ส่ายหน้าเชิงว่าไม่มี ระยะสองร้อยเก้าเขาจับการเคลื่อนไหวโดยร้อบแล้วไม่มียอดฝีมืออยู่จริงๆ อย่างน้อยก็คนที่มีฝีมือทันเทียมกับพวกเขาไม่ได้อยุ่บริเวณนี้ หลิงเฮ่าอาศัยจังหวะนั้นก้มลงบอกอวี้เหวินหยางว่า “อย่าลืมที่ข้าบอกไว้ จะรักษาชีวิตไว้ได้รึไม่หรือไม่ขึ้นอยู่ที่เจ้า” เด็กหนุ่มพยักหน้าหงึกหงักก้มลงกับแผงคอม้ารอดูสถานการณ์

        “เด็กนั่นทรยศท่านข่าน ตระกูลอวี้เหวินต้องนำตัวไปลงโทษตามกฎตระกูล!!”

        “ตลกแล้วท่านแค่เด็กคนเดียวหายไปยังต้องเอิกเริกขนาดนี้เชียว? ขอถามสักหน่อยท่านข่านผู้ยิ่งใหญ่ของท่านถือสาอะไรกับเด็กตัวเท่านี้? หรือจะบอกว่าทุ่งหญ้ากว้างใหญ่พวกท่านปกครองได้ แต่ดูแลปกครองเด็กเพียงคนเดียวกลับทำไม่ได้...นี่ออกจะน่าขันเกินไปนิด”

พรืดดด…

        ไป๋หลงเฟยเทียนลอบยกนิ้วในใจ พี่ใหญ่หลอกด่าได้เจ็บยิ่งนักเขาชอบ!!

        พี่จิ่วเห็นว่าอีกฝ่ายฮึดฮัดก็บอกให้ระวังหลิงเฮ่าพยักหน้าเบาๆ กล่าวเจรจาต่อ “เกียรติของชาวทุ่งหญ้าเราชาวฮั่นย่อมเคยได้ยินมาบ้าง ฟังว่าพวกท่านมีน้ำใจกว้างขวางต่อมิตร ‘ไม่ถือสาเรื่องเล็กน้อย’ วันนี้มีวาสนาได้พบยอดนักรบแห่งชาวทุ่งหญ้าคงได้พิสูจน์สักทีว่าคำกล่าวเป็นจริงหรือแค่เรื่องตลกในวงสุรา”

        “เจ้าเลิกพูดได้แล้ว ส่งเด็กนั่นมาซะโดยดี!!”

        “หากพวกข้าปฎิเสธเล่า เด็กนี่ใช่คนที่พวกท่านตามหารึเปล่าก็ไม่แน่…. ขอเตือนก่อนว่าพวกข้ามีปูมหลังไม่ธรรมดาเกิดเหตุขึ้นที่ท้องทุ่งหญ้าทางบ้านย่อมไม่ปล่อยเปล่าๆแน่ ท่าน… คิดจะสร้างปัญหาให้ท่านข่านจริงหรือ” นักกวีหนุ่มยิ้มละไมราวกับนักการฑูตมือเอก สิ่งที่เขาถนัดก็คือการใช้ชิวหาเลี่ยงเคราะห์กรรมนั่นล่ะ ดีนักที่ตัดไฟแต่ต้นลมทิ้งจี้นั่นไปเสียก่อน เด็กวัยเท่านี้หน้าตาล้วนคล้ายคลึงกัย อาหยางเปลี่ยนชุดทำแผลแล้วจับใส่ผ้าคลุมไม่ต่างจากเด็กติดตามชาวฮั่น ดูผิวเผินแยกแยะไม่ออกแน่นอน “น่าเสียดายข้าอยากช่วยท่านสืบหาเด็กคนนั้นแต่จนใจว่าเวลาไม่เอื้ออำนวย ท่านผู้กล้า...ยุทธภพไม่ล่วงเกินกัน ทางที่ท่านขวางอยู่ช่วยเปิดได้รึไม่”

        “ไม่ส่งมาล่ะก็แน่นอนว่าพวกเจ้า…” ชายคนนั้นทำท่าปาดคอตัวเองแต่เหงื่อกลับหยดติ๋งๆ จะอย่างไรเขาก็มาตัวคนเดียว แถมคำพูดของเจ้าหนุ่มหน้าสวยนั้นล้วนเป็นจริงนอกจากถูกสั่งให้ตามหาเด็กคนหนึ่งแล้วเขาก็ไม่รุ้อีกว่าเด็กนั่นหน้าตาลักษณะผิวพรรณเป็นอย่างไร เกิดผิดตัวขึ้นมานั่นเท่ากับไปล่วงเกินผู้ที่ไม่ควรเข้าแล้วรึไม่? เหงื่อกาฬไหลพลั่กๆ จนหมูที่ขี่อยู่เริ่มจะเปียกโชก มองดูจากระยะไกลคล้ายหมูย่างชุ่มน้ำมันตัวหนึ่ง

        หลิงเฮ่าคว้าแขนของอาหยางชูขึ้นให้อีกฝ่ายเห็น ผิวบริเวณนั้นถูกผงสมุนไพรทาจนกลายเป็นสีเหลืองเตรียมไว้ก่อนอยู่แล้ว ยังไม่พอหลิงเฮ่าเปิดผ้าคลุมให้เห็นสีผมออกแดงๆ อันเกิดจากสมุนไพรและน้ำปัสสาวะม้ากัดกร่อน

        “จะหน้าตา ผิวพรรณ รูปร่างผู้ติดตามของข้าไปเหมือนเด็กที่ท่านว่าตรงไหน? กล่าวเช่นนี้ไม่เท่ากับว่าชาวทุ่งหญ้าคิดรังแกเราชาวฮั่นหรอกหรือ!!” เห้นอีกฝ่ายยังไม่ตอบหลี่ไป๋หลงช่วยตะโกนถามให้ด้วยใบหน้าดุดันว่าอีกฝ่ายจะเอาอย่างไร หากพี่ใหญ่ใช้ไม้อ่อน เขาจะใช้ไม้แข็งเองจะต่อยกันก็เข้ามาเลย!
      




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +15 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -19 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 15 + 500 + 25 -19 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ปราณคลุมวารี
มุกอัคคี
หน้ากากยักษ์ม่วง
กระบี่ถานเซี่ย
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
ปีกเฟิ่งหวง
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
ตัวเบาขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x5
x1
x7378
x35
x2
x41
x40
x40
x40
x1
x8
x165
x1
x120
x500
x500
x491
x1
x9
x1
x2
x5
x5
x35
x250
x9999
x4
x5
x1
x41
x4
x382
x2
x3
x5
x3
x2
x9
x2
x20
x39
x7
x165
x92
x620
x18
x292
x29
x4140
x2
x610
x1002
x82
x1980
x25
x7
x485
x515
x853
x100
x3
x832
x188
x4024
x124
x35
x742
x1771
x1709
x205
x4237
x74
x188
x364
x634
x2
x45
x60
x70
x107
x1
x5
x1
x990
x77
x20
x1160
x120
x1
x122
x4
x9999
x898
x2
x17
x275
x867
x4200
x3837
x5
x858
x1230
x60
x437
x9999
x899
x20
x74
x1
x190
x510
x2770
x289
x32
x10
x2
x6
x7
x14
x22
x9
x90
x5717
x77
x3010
x199
x12
x3793
x9
x18
x3312
x3
x9
x544
x203
x7
x9
x141
x16
x6
x202
x715
x6
x16
x60
x387
x59
x3
x100
x5
x12
x2
x3
x138
x1
x3
x1
x1478
x100
x56
x5439
x406
x339
x2508
x848
x9999
x2
x8
x2
x283
x3793
x5350
x910
x812
x10
x249
x795
x110
x300
x50
x299
x2100
x9999
x11
x1068
x9999
x9563
x2162
x1225
x389
x67
x1110
x1
x1418
x30
x1963
x928
x225
x1
x267
x556
x777
x151
x599
x1716
x1620
x2435
x9999
x2336
x3656
x1329
x2918
x339
x1941
x2224
x2092
x58
x43
x1
x29
x1779
x1049
x33
x1
x7965
x4465
x67
x300
x70
x98
x388
x1812
x60
x1619
x187
x300
x18
x244
x167
x8
x65
x30
x9999
x5
x360
x963
x164
x25
x31
x251
x18
x1
x281
x7693
x2422
x546
x10
x20
x5
x99