ดู: 559|ตอบกลับ: 17

{ เมืองเจียงโจว } ร้านค้าเครื่องเทศภูเขาทอง

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-12-7 20:05:40 |โหมดอ่าน

ร้านค้าเครื่องเทศภูเขาทอง




 


【ร้านค้าเครื่องเทศภูเขาทอง】 
ร้านค้าเครื่องเทศนำเข้าจากเส้นทางสายไหมนี้เป็นที่นิยมในปาสู่ ด้วยว่าอาหารของชาวใต้นั้น
นิยมรสชาติเผ็ดร้อน จัดจ้าน เครื่องเทศจำพวกพริกไท กระวาน หม่าล่า
รวมไปถึงใบสมุนไพรช่วยเพิ่มกลิ่นหอมเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้ในการทำอาหารเสฉวน
ร้านค้าตั้งอยู่ริมแม่น้ำในเมืองเจียงโจว ดำเนินกิจการโดย   ฉุนอวี้ ซานซาน  
แม้จะมีขนาดไม่ใหญ่นักแต่เน้นค้าขายกับลูกค้าประจำ มีบริการส่งเครื่องเทศข้ามเมือง



  ฉุนอวี้ ซานซาน (34)  

- เจ้าของร้าน -
อุปนิสัย : รักสวยรักงาม อารมณ์แปรปรวน ชอบของอร่อยและช่างพูด


 

{ รายการสินค้าปัจจุบัน }
** สินค้าทุกอย่างคือราคาจัดจำหน่ายพ่อค้าแล้ว ดังนั้นจึงไม่มีลด **


{ วิธีการชื้อสินค้า }
(1) เขียนโรลเพลย์ซื้อ และ กำกับตัวหนาและขีดเส้นใต้ที่สินค้า พริกไทย
(2) จ่ายเงินสด งดเชื่อ เบื่อทวง
(3) เขียนโรลเพลย์ซื้อเป็น 1 ชุดเต็ม เท่านั้น ซื้อทีละนิดไม่ได้

** พ่อค้า เถ้าแก่โรงเตี๊ยม ที่จะนำไปขายต่อ ก็นำไปตั้งราคาขายปลีกกันเอง **

 

เห็ดหอม ชุดละ 100 อัน
มูลค่า: 80 ชั่ง


เม็ดเก๋ากี้ ชุดละ 100 อัน
มูลค่า: 520 ชั่ง


ผักชี ชุดละ 100 อัน
มูลค่า: 80 ชั่ง


เห็ดเยื่อไผ่ ชุดละ 100 อัน
มูลค่า: 380 ชั่ง


พริกไทย ชุดละ 100 อัน
มูลค่า: 740 ชั่ง


มะนาว ชุดละ 100 อัน
มูลค่า: 90 ชั่ง


พริก ชุดละ 100 อัน
มูลค่า: 99 ชั่ง


เกลือ ชุดละ 100 อัน
มูลค่า: 260 ชั่ง


น้ำแร่ ชุดละ 100 อัน
มูลค่า: 600 ชั่ง


ดอกเก็กฮวย ชุดละ 100 อัน
มูลค่า: 100 ชั่ง


ชุดผักสด ชุดละ 100 อัน
มูลค่า: 300 ชั่ง


ถั่วเหลือง ชุดละ 1000 อัน
มูลค่า: 750 ชั่ง


ขิง ชุดละ 100 อัน
มูลค่า: 89 ชั่ง


ชุดสมุนไพร ชุดละ 100 อัน
มูลค่า: 459 ชั่ง


"จำหน่ายเฉพาะสายอาชีพ: พ่อค้าคาราวาน"
"พ่อค้าใหญ่เครื่องเทศ" "พ่อครัว" "เถ้าแก่โรงเตี๊ยม" "เถ้าแก่หอโคมเขียว" เท่านั้น

 

ชื่อกิจการ : ร้านเครื่องเทศภูเขาทอง
เจ้าของกิจการ : ฉุนอวี้ ซานซาน 
เวลาเปิดบริการ : 12.00 - 00.30 
ประเภทร้าน : จัดจำหน่ายเครื่องเทศ
เครื่องปรุงรสต่างๆ มีทั้งขายหน้าร้าน
และค้าส่งตามสั่ง

ประทับตราโดย: ผู้ว่าเมืองเจียงโจว
 



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 4

ดูบันทึกคะแนน

154

กระทู้

1473

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
788453
เงินตำลึง
18336428
ชื่อเสียง
70816
ความหิว
138

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ป้ายวังหลังใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาอังกฤษ

คุณธรรม
6324
ความชั่ว
416
ความโหด
2499
ภูตปริศนา (วัยทารก)
เลเวล 1

เมิ่ง จื่อเหยา

ข้าไม่ได้เตี้ยบนหัวเจ้า
pet
โพสต์ 2017-12-7 22:58:45 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Zhangfu เมื่อ 2018-1-8 23:28

เควสเรื่องราวที่ 1 วิกฤตการณ์ขาดแคลนแรงงาน
EP.1 พี่สาว

      นานนับหลายอาทิตย์นับจากวันที่จางฝูได้ออกจากค่ายเพื่อเดินทางไปตามทางของเธอ ตอนนี้ร่างบางกำลังเดินอยู่ในเมืองเจียงโจวที่ค่อนข้างที่จะคับคังไปด้วยผู้คนมากหน้าหลายตา ทั้งช่วงนี้เป็นช่วงที่บ้านเมืองวุ่นวายก็เถอะ ร่างบางสาวเท้าเดินดูบรรดาร้านค้าต่างๆที่ตะโกนแข่งกันเพื่อเรียกลูกค้าให้เข้ามาในร้านเสริมให้บรรยากาศดูครึกครื้น เธอเดินไปมองนู่นนี่ไปเรื่อยก่อนจะรู้ตัวอีกทีเธอก็มายืนอยู่ที่ริมแม่น้ำเสียแล้ว


      “หลงแล้วสิเรา” เธอมองรอบๆเองเพราะจะไม่ได้ว่าเดินเข้ามาจากไหนแล้วมาโผลที่ไหนก็ไม่รู้ แม้มันก็จะเป็นแบบนี้บ่อยๆก็เถอะนะ ระหว่างที่กำลังมองหาคนหรืออะไรสักอย่างที่พอพาเธอกลับได้ดวงตาสีน้ำตาลคู่สวยก็ไปอยู่ที่ร่างๆหนึ่งที่กำลังก้มๆเงยๆอยู่ริมแม่น้ำ เส้นผมสีดำขลับทำให้ใบหน้านั้นดูงดงามยิ่งนักถ้าให้พูด นางคงเป็นสตรีที่งามที่สุดที่ข้าเจอเห็นมาแล้ว ไม่รอช้าเธอรีบตรงเข้าไปหาคนผู้นั้นทันที


     “พี่สาวเจ้าคะๆ”เธอเอ่ยแต่ร่างนั่นยังคงก้มๆเงยทำบางอย่างอยู่ไม่สนใจเธอแม้แต่น้อย  ‘สงสัยไม่ได้ยิน’ เธอคิดในใจก่อนจะเดินไปใกล้ๆแล้วสะกิดไหล่นั้นเบาๆ”พี่สาว”


      “หืม..เจ้าเรียกข้าว่าอะไรนะ” คนถูกสะกิดหันมามองหญิงสาวพร้อมกับเอ่ยถามพรางเลิกคิ้วมอง


     “ก็..พี่สาว ข้าพูดผิดหรอเจ้าคะ” เธอเอ่ยตอบมองใบหน้าตรงหน้าเธอที่แสนจะงดงาม หรือว่าข้าพูดอะไรผิดไปรึป่าวนะ


     “ผิดสิ ก็ข้าเป็นผู้ชาย” เจ้าของหน้าสวยเอ่ยตอบหน้าตาย


      “ห่ะ!!” สิ่งที่ได้ยินทำเอาจางฝูได้แต่ยืนตะลึงข้างไปเกือบนาทีก่อนที่ชายหน้าสวยตรงหน้าจะลุกขึ้นยืนพร้อมกับเขย่าตัวเธอเบาๆเพื่อเรียกสติหญิงสาว


      “นี่ เจ้าไหวไหมเนี่ย”เขาเอ่ยถามยิ้มๆก่อนจะขำหน่อยกับท่าทีที่เห็น


     “จะ..เจ้าคะ”จางฝูที่พึ่งได้สติเอ่ยตอบเสียงสั่นๆ


     “ฮ่ะๆเจ้านี่น่ารักจริง ไม่ต้องกลัวหรอกข้าไม่ได้โกรธอะไรเจ้าหรอกมีคนเข้าใจผิดแบบนี้บ่อยๆ ข้าชินแล้ว" คนหน้าสวยเอ่ยพร้อมกับก้มลงไปหยิบตะกร้าเครื่องเทศ“ว่าแต่เรียกข้ามีอะไรรึป่าว หืม”


      “เอ่อ..คือ อ้อ ข้าหลงทางเจ้าคะเลยจะถามทางน่ะคะ”เธอตอบพรางยกมือขึ้นมาเกาแก้มอายๆ


     “เจ้าคงเป็นักท่องเที่ยวสินะ”หนุ่มหน้าสวยเอ่ยยิ้มๆพรางพิจารณาเด็กสาวตรงหน้า


     “ข้า..เดินทางไปเรื่อยๆเจ้าคะ กำลังหาที่อยู่เป็นหลักแหล่ง ตั้งตนชีวิต” เธอเอ่ยอธิบายสั่นเกี่ยวกับการเดินทางของเธอให้แกหนุ่มหน้าสวยฟัง


     “งั้นแสดงว่าตอนนี้เจ้าก็กำลังหาที่อยู่ หางาน หางเงินสินะ”


       "ใช่เจ้าคะ”


      “งั้นมาทำงานกับข้าไหม”หนุ่มหน้าสวยเอ่ยพร้อมกับยิ้มให้หญิงสาว “ข้าเปิดร้านเครื่องเทศแล้วก็กำลังหาคนช่วยน่ะ เจ้ามาทำงานกับข้าไหมละ”


      “ได้หรอเจ้าคะ”เธอเอ่ยอย่างดีใจตอนนี้เธอก็ต้องการงานมากเพราะเงินที่ติดตัวมาเริ่มหร่อยหรอเต็มทีแล้วถ้าได้งานทำก็จะมีมากเลยละ


      “ได้สิมีที่อยู่ที่กินให้ด้วยนะ ว่าไงสนใจไหม” เขาถามย้ำอีกครั้ง


      “สนเจ้าคะ” เธอเร่งตอบอย่างทันควัน


     “งั้นก็ตามข้ามา”เขาเอ่ยก่อนจะเดินนำเด็กสาไปยังร้านเครื่องเทศของเขาที่ตั้งอยู่ริมแม่น้ำไม่ห่างจากจุดที่พวกเขาเจอกันมากนั้น ร้านนั้นมีลักษณะเป็นบ้านไม้ที่มีท่ายื่นลงไปในแม่น้ำ มีการดัดแปลงเล็กน้อยเพื่อให้เป็นเก็บวัตถุดิบ เครื่องเทศต่างๆ รวมแล้วที่นี่มีขนาดค่อยข้างกว้างมากเลย


      “เจ้าพักที่ห้องติดริมน้ำนะ แล้วก็งานของเราจะไม่ค่อยมีคนมาหน้าร้านนักจะขายแค่เจ้าประจำเลยไม่ค่อยวุ่นวายนัก”หนุ่มหน้าสวยเอ่ยอธิบายการทำงานให้เธอฟังทีละขั้นตอนช้าๆ
     “เอ่อ คุยมาตั้งนานยังไม่รู้ชื่อเจ้าเลย ข้าฉุนอวี้ ซานซาน”เข้าเอ่ยแนะนำตัวอย่างเป็นกันเอง


     “ข้าจางฝูเจ้าคะ ฝากตัวด้วยเจ้าคะ”เธอเอ่ยตอบยิ้มพร้อมกับโค้งให้


      “อืม ทำทำงานด้วยกันนะ”




แสดงความคิดเห็น

จัดส่งรายละเอียดงานไปทาง PM แล้วนะคะ  โพสต์ 2017-12-7 23:45

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1ชื่อเสียง +200 ความหิว -17 Point +8 ย่อ เหตุผล
Admin + 200 -17 + 8

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
สุรากู่หลันหลาง
ตัวเบาขั้นสูง
เคล็ดวิชาวารีสิ้นขั้นสูง
คัมภีร์ละติน
ปราณคลุมวารี
กงจักรเฟิ่งหวง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x100
x5
x177
x41
x800
x2
x17
x80
x90
x50
x595
x200
x3
x8
x4
x160
x1
x400
x3
x100
x3
x600
x600
x200
x90
x30
x220
x3
x56
x600
x400
x200
x5
x400
x1200
x75
x6
x30
x600
x4
x100
x1185
x2
x200
x200
x28
x4
x600
x40
x3
x10
x60
x59
x4
x250
x19
x600
x32
x44
x200
x100
x800
x183
x3
x600
x712
x200
x16
x200
x21
x600
x4
x1000
x400
x800
x30
x600
x50
x4
x5
x29
x400
x74
x1
x5
x1680
x1
x3
x575
x1250
x75
x1063
x3
x5
x6
x70
x2
x133
x1
x1
x3
x1
x4
x225
x2
x1
x136
x300
x75
x1
x15
x15
x2
x49
x6
x701
x410
x1500
x132
x218
x261
x260
x260
x400
x215
x70
x325
x405
x30
x111
x374
x728
x1
x23
x544
x4
x368
x96
x266
x265
x520
x1017
x129
x1
x47
x726
x454
x3
x2
x525
x430
x350
x158
x6660
x1287
x350
x257
x49
x42
x17
x49
x20
x322
x1253
x6
x1764
x810
x340
x1
x4
x28
x1
x8
x131
x243
x668
x5675
x53
x12
x134
x1
x446
x140
x5400
x8
x327
x630
x500
x36
x2
x3
x290
x5
x40
x141
x2
x4500
x546
x1356
x730
x108
x195
x107
x9
x64
x482
x7
x38
x3
x2
x7
x137
x5
x10
x15
x4
x147
x263
x500
x2
x51
x263
x7
x158
x17
x227
x5832
x702
x230
x13
x109
x4
x2
x1092
x2490
x490
x648
x219
x192
x254
x279
x6
x32
x13
x678
x7
x563
x9
x1748
x313
x732
x844
x1112
x980
x938
x107
x184
x233
x746
x1385
x807
x92
x101
x179
x906
x408
x120
x161
x6
x225
x287
x619
x460
x1034
x660
x156
x1072
x2318
x571
x40
x1018
x501
x24
x280
x1245
x170
x248
x1444
x6662
x1960
x3490
x35
x24
x41
x81
x697
x1

154

กระทู้

1473

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
788453
เงินตำลึง
18336428
ชื่อเสียง
70816
ความหิว
138

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ป้ายวังหลังใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาอังกฤษ

คุณธรรม
6324
ความชั่ว
416
ความโหด
2499
ภูตปริศนา (วัยทารก)
เลเวล 1

เมิ่ง จื่อเหยา

ข้าไม่ได้เตี้ยบนหัวเจ้า
pet
โพสต์ 2017-12-8 01:29:21 | ดูโพสต์ทั้งหมด
เควสเรื่องราวที่ 1 วิกฤตการณ์ขาดแคลนแรงงาน
--วันที่ 1 ---
ทำงานวันแรก ร้านต้องสะอาดเอี่ยมจนแมลงวันลื่น






     แสงสาดส่องของดวงดาทิตย์ยามเช้าที่สาดส่องเข้ามาผ่านทางช่องหน้าต่างปลุกร่างบางให้ตื่นจากการหลับ วันนี้เป็นวันแรกที่เธอต้องเริ่มทำงานในร้านเครื่องเทศของท่านซานซาน เธอจึงรีบลุกขึ้นมาเก็บที่นอนให้เรียบร้อยก่อนจะไปอาบน้ำแต่งตัวพร้อมที่จะทำงาน ถึงแม้ว่าท่านซานซานจะบอกว่าร้านเปิดตอน9โมงครึ่งให้นอนพักเอาแรงให้สบายก็เถอะ แต่เธอก็ติดตื่นเช้ามาแต่ไหนแต่ไรแล้ว เธอชอบที่จะไปยืนรับแสงแดด และสูดอากาศยามเช้าเป็นที่สุด


     เมื่อจางฝูเเต่งตัวเสร็จก็เดินออกไปยืดเส้นยืดสายที่ริมท่าน้ำ เวลายามเช้าคือเวลาที่สัตว์ๆจะออกมาจากที่อยู่มาหากิน เธอชอบที่จะนั่งมองพวกมัน ซึ่งวิวตรงนี้ทำให้ให้เธอได้เห็บพวกนกน้ำ หรือปลามากมายออกจากที่ซ่อมมาหากิน เป็นบรรยากาศที่แสนสงบ


     เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่ทราบที่เธอเอาแต่นั่งมองและอิ่มเอมบรรยากาศรอบๆ จนไม่ได้สนใจเลยว่าที่ด้านหลังเธอมีใครคนหนึ่งกำลังเดินมาหา
  
“จางฝู!!!” เสียงดังที่ตะโกนเรียกชื่อของเธอที่ดังอยู่ข้างหูทำเอาร่างบางที่นังชมนกชมไม้อยู่สะดุ้งตกใจจนตัวโยน ก่อนที่ร่างบางจะหันกลับมองเจ้าของเสียงที่ตะโกนเมื่อครู่
  
  “ท่านซานซาน ตกใจหมดเจ้าคะ”เธอเอ่ยพรางยกมือขึ้นมาลูบอกตรงที่หัวใจที่กำลังเต้นอย่างแรง ดวงตาสีน้ำตาลฉายแววอ้อนคนร่างสูงเจ้าของใบหน้างดงามที่ยืนอยู่ด้านหลังเธอ
  
   “โทษทีๆ” เขาเอ่ยพร้อมกับยกมือมาลูบหัวเธอเป็นการปลอบ  ดวงตาสีมรกตสวยจ้องมองเธออย่างเอ็นดูราวกับกำลังมองเด็กเล็กที่กำลังจะร้องไห้ “แต่ว่าใกล้จะเปิดร้านแล้ว ไปช่วยข้าทำความสะอาดร้านแล้วก็เปิดร้านเถอะ”
  
   “เจ้าคะ”จางฝูรับคำก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินไปหยิบผ้าสองผืนกับถังใส่น้ำเดินไปเช็ดถูตามโต๊ะตั้งของและชั้นต่างๆภายในร้าน ไม่นานนักภายในร้านก็ระอาดเอี่ยมเสียจนคุณซานซานเจ้าของร้านยังตกใจกับการเช็ดถูภายในร้านจนสะอาดเพียงนี้ ที่เขาตั้งใจคือแค่ให้เด็กสาวเช็ดถูปัดฝุ่นออกก็เพียงพอ แต่ดูเหมือนเด็กสาวจะทำเกินไปเยอะเลย


    “พอแล้วๆ สะอาดเสียจนข้าเกือบเดินลื่นแล้ว ไปเตรียมตัวรับลูกค้าที่จะมาซื้อของเถอะ”เขาเอ่ยปากไล่เด็กสาวนิดๆเมื่อเห็นว่าเธอกำลังจะเช็ดที่ชั้นวางของอีกรอบเพราะมันยังไม่สะอาดถูกใจเธอ


    “เจ้าค่าา..”เด็กตอบรับเสียงยาวก่อนจะเอาถังน้ำไปเทรดน้ำต้นไม้บริเวณรอบๆแล้วเอาผ้าเปียกที่ซักแล้วทั้งสองไปตากที่ราวไม้ไผ่แล้วรีบวิ่งกลับมาประจะที่เคาเตอร์ขายของพร้อมพร้อมกับยกยิ้มหวานให้คุณซานซาน


    “ จางฝูเจ้าทานอะไรรึยังน่ะ”ซานซานที่เหมือนจะนึกอะไรได้เอ่ยถามไถ่เด็กสาวที่ยืนยิ้มอยู่


    “เอ่อ..เหมือนจะยังเจ้าคะ” เหมือนเธอก็พึ่งจะนึกได้เช่นกันว่าตั้งแต่ตื่นมาเธอยังไม่ได้กินอะไรเลยเพราะเอาแต่มองวิวชมนกชมไม้เพลิน


     “ไปเลย ในครัวมีหมั่นโถวอยู่ไปเอามากินรองท้องก่อน เจ้านี่นะ โตจนปาดนี้ยังลืมกินข้าวเป็นเด็กไปได้” ซานซานเอ่ยดุนิดพร้อมกับไล่ให้เด็กสาวไปหาอะไรกินรองท้องแล้วค่อยมาทำงานต่อ
      “เจ้าค่าาา…” เสียงหวานขานรับแล้ววิ่งเยาะๆเข้าครัวไปเอาหมั่นโถวมากินรองท้อง “อร่อย” เธอมองหมั่นโถวในมือก่อนจะรีบกินแล้วรีบออกไปยืนประจำหน้าร้านต่อ


      จังหวะเดียวกับที่เธอเดินออกมาก็มีลูกค้าท่านหนึ่งเดินเข้ามาภายในร้านเพื่อที่จะมาซื้อเครื่องเทศสำหรับนำไปประกอบอาหารในโรงเตี๊ยมแถบๆนี้


       “ท่านซานซานไม่อยู่รึ”ชายวัยกลางเอ่ยถาม เมื่อเค้ามาแล้วไม่เจอเจ้าของร้าน


       “ท่านซานซานพึ่งเข้าไปดูสินค้าเมื่อกี้เจ้าค่ะ ข้าเป็นผู้ช่วยท่านซานซานเจ้าคะ”เธอตอบพร้อมกับแนะนำตัวกับลูกค้าด้วยรอยยิ้มสดใส


       “หรอ ดีแล้วท่านซานซานทำคนเดี๋ยวเหนื่อยแย่มีคนมาช่วยก็ดีแล้ว งั้นข้าเอาเก๋ากี๋ 2ชั่ง โป๊ยกั๊ก5ชั่ง แล้วก็อั่งจือกับกุ้ยพ้วยอย่างละ3ชั่ง”เมื่อได้รับรายการเธอก็รีบจัดการนำของใส่ห่อแล้วชั่งให้ได้ตามกำหนดแล้วส่งให้ชายวับกลางจนครบถึงแม้จะดูยังไม่ค่อยคล่องแคล้มเท่าไหร่ก็ตาม


       “ตรวจดูอีกทีนะเจ้าคะว่าของครบรึไม่นะเจ้าคะ” เธอเอ่ยยิ้มๆมองดูชายวัยกลางตรวจดูของภายในห่อด้วยท่าทางพอใจ


       “อ่า...ครบๆ ขอบใจเจ้ามาก”เขาเอ่ยพร้อมกับยื่นถุงตำลึงค่าของให้กับเธอตรวจนับ


       “ ครบเจ้าค่ะ ขอบพระคุณที่มาอุดหนุนเจ้าคะ แล้วมาอีกนะเจ้าคะ”เธอโค้งให้ชายวัยกลางนิดๆแล้วมองจนชายคนนั้นเดินออกจากร้านไป


      “มีคนมาซื้อของรึจางฝู” ซานซานที่เดินออกมาพร้อมกับห่อเครื่องเทศที่จะเอามาจัดเรียงใส่โหล่เอ่ยถามเธอก่อนจะเดินเอาของมาวางตรงหน้าเธอ


      “เจ้าคะ”เธอตอบยิ้มๆแล้วยื่นถุงเงินให้คุณซานซาน


      “เก่งมาก แล้วรู้ได้อย่างไรว่าอะไรคืออะไร”ซานซานเอ่ยถามอย่างสงสัย


      “ตอนเด็กๆ ท่านแม่ชอบให้ข้าไปซื้อของให้บ่อยๆน่ะเจ้าคะ เลยพอจะจำได้บ้าง”เธอเอ่ยตอบนั้นเรียกรอยยิ้มจากซานวานได้มากกับความรู้รอบตัวของเด็กสาวตรงหน้า


      “เป็นงานเร็วก็สบายข้าไม่ต้องสอนอะไรมากดีๆ” ซานซานเอ่ยยิ้มก่อนจะเดินเอาของในห่อไปเติมตรงที่เหลือยน้อยหรือหมดไปแล้วโดยมีจางฝูค่อยดูและฝังซานซานอธิบายเรื่องเครื่องเทศให้ฟังเป็นระยะๆ


      การขายเป็นดำเนินไปเรื่อยจนล่วงมาถึงเวลาที่ต้องปิดร้าน จางฝูไม่ลืมที่จะเช็ดถูทำความสะอาดรอบๆก่อนที่จะไปทานข้าวเย็นพร้อมกับคุณซานซาน และแยกย้ายกันเข้านอนเพื่อตื่นมาเริ่มงานของวันใหม่ต่อไป


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +20 เงินตำลึง +300 ความหิว -18 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 20 + 300 -18 + 4

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
สุรากู่หลันหลาง
ตัวเบาขั้นสูง
เคล็ดวิชาวารีสิ้นขั้นสูง
คัมภีร์ละติน
ปราณคลุมวารี
กงจักรเฟิ่งหวง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x100
x5
x177
x41
x800
x2
x17
x80
x90
x50
x595
x200
x3
x8
x4
x160
x1
x400
x3
x100
x3
x600
x600
x200
x90
x30
x220
x3
x56
x600
x400
x200
x5
x400
x1200
x75
x6
x30
x600
x4
x100
x1185
x2
x200
x200
x28
x4
x600
x40
x3
x10
x60
x59
x4
x250
x19
x600
x32
x44
x200
x100
x800
x183
x3
x600
x712
x200
x16
x200
x21
x600
x4
x1000
x400
x800
x30
x600
x50
x4
x5
x29
x400
x74
x1
x5
x1680
x1
x3
x575
x1250
x75
x1063
x3
x5
x6
x70
x2
x133
x1
x1
x3
x1
x4
x225
x2
x1
x136
x300
x75
x1
x15
x15
x2
x49
x6
x701
x410
x1500
x132
x218
x261
x260
x260
x400
x215
x70
x325
x405
x30
x111
x374
x728
x1
x23
x544
x4
x368
x96
x266
x265
x520
x1017
x129
x1
x47
x726
x454
x3
x2
x525
x430
x350
x158
x6660
x1287
x350
x257
x49
x42
x17
x49
x20
x322
x1253
x6
x1764
x810
x340
x1
x4
x28
x1
x8
x131
x243
x668
x5675
x53
x12
x134
x1
x446
x140
x5400
x8
x327
x630
x500
x36
x2
x3
x290
x5
x40
x141
x2
x4500
x546
x1356
x730
x108
x195
x107
x9
x64
x482
x7
x38
x3
x2
x7
x137
x5
x10
x15
x4
x147
x263
x500
x2
x51
x263
x7
x158
x17
x227
x5832
x702
x230
x13
x109
x4
x2
x1092
x2490