ดู: 446|ตอบกลับ: 17

{ เมืองเจียงโจว } ร้านค้าเครื่องเทศภูเขาทอง

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-12-7 20:05:40 |โหมดอ่าน

ร้านค้าเครื่องเทศภูเขาทอง




 


【ร้านค้าเครื่องเทศภูเขาทอง】 
ร้านค้าเครื่องเทศนำเข้าจากเส้นทางสายไหมนี้เป็นที่นิยมในปาสู่ ด้วยว่าอาหารของชาวใต้นั้น
นิยมรสชาติเผ็ดร้อน จัดจ้าน เครื่องเทศจำพวกพริกไท กระวาน หม่าล่า
รวมไปถึงใบสมุนไพรช่วยเพิ่มกลิ่นหอมเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้ในการทำอาหารเสฉวน
ร้านค้าตั้งอยู่ริมแม่น้ำในเมืองเจียงโจว ดำเนินกิจการโดย   ฉุนอวี้ ซานซาน  
แม้จะมีขนาดไม่ใหญ่นักแต่เน้นค้าขายกับลูกค้าประจำ มีบริการส่งเครื่องเทศข้ามเมือง



  ฉุนอวี้ ซานซาน (34)  

- เจ้าของร้าน -
อุปนิสัย : รักสวยรักงาม อารมณ์แปรปรวน ชอบของอร่อยและช่างพูด


 

{ รายการสินค้าปัจจุบัน }
** สินค้าทุกอย่างคือราคาจัดจำหน่ายพ่อค้าแล้ว ดังนั้นจึงไม่มีลด **


{ วิธีการชื้อสินค้า }
(1) เขียนโรลเพลย์ซื้อ และ กำกับตัวหนาและขีดเส้นใต้ที่สินค้า พริกไทย
(2) จ่ายเงินสด งดเชื่อ เบื่อทวง
(3) เขียนโรลเพลย์ซื้อเป็น 1 ชุดเต็ม เท่านั้น ซื้อทีละนิดไม่ได้

** พ่อค้า เถ้าแก่โรงเตี๊ยม ที่จะนำไปขายต่อ ก็นำไปตั้งราคาขายปลีกกันเอง **

 

เห็ดหอม ชุดละ 100 อัน
มูลค่า: 80 ชั่ง


เม็ดเก๋ากี้ ชุดละ 100 อัน
มูลค่า: 520 ชั่ง


ผักชี ชุดละ 100 อัน
มูลค่า: 80 ชั่ง


เห็ดเยื่อไผ่ ชุดละ 100 อัน
มูลค่า: 380 ชั่ง


พริกไทย ชุดละ 100 อัน
มูลค่า: 740 ชั่ง


มะนาว ชุดละ 100 อัน
มูลค่า: 90 ชั่ง


พริก ชุดละ 100 อัน
มูลค่า: 99 ชั่ง


เกลือ ชุดละ 100 อัน
มูลค่า: 260 ชั่ง


น้ำแร่ ชุดละ 100 อัน
มูลค่า: 600 ชั่ง


ดอกเก็กฮวย ชุดละ 100 อัน
มูลค่า: 100 ชั่ง


ชุดผักสด ชุดละ 100 อัน
มูลค่า: 300 ชั่ง


ถั่วเหลือง ชุดละ 1000 อัน
มูลค่า: 750 ชั่ง


ขิง ชุดละ 100 อัน
มูลค่า: 89 ชั่ง


ชุดสมุนไพร ชุดละ 100 อัน
มูลค่า: 459 ชั่ง


"จำหน่ายเฉพาะสายอาชีพ: พ่อค้าคาราวาน"
"พ่อค้าใหญ่เครื่องเทศ" "พ่อครัว" "เถ้าแก่โรงเตี๊ยม" "เถ้าแก่หอโคมเขียว" เท่านั้น

 

ชื่อกิจการ : ร้านเครื่องเทศภูเขาทอง
เจ้าของกิจการ : ฉุนอวี้ ซานซาน 
เวลาเปิดบริการ : 12.00 - 00.30 
ประเภทร้าน : จัดจำหน่ายเครื่องเทศ
เครื่องปรุงรสต่างๆ มีทั้งขายหน้าร้าน
และค้าส่งตามสั่ง

ประทับตราโดย: ผู้ว่าเมืองเจียงโจว
 



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 4

ดูบันทึกคะแนน

97

กระทู้

1090

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
78954
เงินตำลึง
689211
ชื่อเสียง
49646
ความหิว
1771

ใบรับรองภาษาละตินป้ายวังหลังป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
2133
ความชั่ว
590
ความโหด
1162
ไข่ปริศนา(4)
เลเวล 1

จาง จู๋เวย

ไม่เป็นไรแน่หรอ
pet
โพสต์ 2017-12-7 22:58:45 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Zhangfu เมื่อ 2018-1-8 23:28

เควสเรื่องราวที่ 1 วิกฤตการณ์ขาดแคลนแรงงาน
EP.1 พี่สาว

      นานนับหลายอาทิตย์นับจากวันที่จางฝูได้ออกจากค่ายเพื่อเดินทางไปตามทางของเธอ ตอนนี้ร่างบางกำลังเดินอยู่ในเมืองเจียงโจวที่ค่อนข้างที่จะคับคังไปด้วยผู้คนมากหน้าหลายตา ทั้งช่วงนี้เป็นช่วงที่บ้านเมืองวุ่นวายก็เถอะ ร่างบางสาวเท้าเดินดูบรรดาร้านค้าต่างๆที่ตะโกนแข่งกันเพื่อเรียกลูกค้าให้เข้ามาในร้านเสริมให้บรรยากาศดูครึกครื้น เธอเดินไปมองนู่นนี่ไปเรื่อยก่อนจะรู้ตัวอีกทีเธอก็มายืนอยู่ที่ริมแม่น้ำเสียแล้ว


      “หลงแล้วสิเรา” เธอมองรอบๆเองเพราะจะไม่ได้ว่าเดินเข้ามาจากไหนแล้วมาโผลที่ไหนก็ไม่รู้ แม้มันก็จะเป็นแบบนี้บ่อยๆก็เถอะนะ ระหว่างที่กำลังมองหาคนหรืออะไรสักอย่างที่พอพาเธอกลับได้ดวงตาสีน้ำตาลคู่สวยก็ไปอยู่ที่ร่างๆหนึ่งที่กำลังก้มๆเงยๆอยู่ริมแม่น้ำ เส้นผมสีดำขลับทำให้ใบหน้านั้นดูงดงามยิ่งนักถ้าให้พูด นางคงเป็นสตรีที่งามที่สุดที่ข้าเจอเห็นมาแล้ว ไม่รอช้าเธอรีบตรงเข้าไปหาคนผู้นั้นทันที


     “พี่สาวเจ้าคะๆ”เธอเอ่ยแต่ร่างนั่นยังคงก้มๆเงยทำบางอย่างอยู่ไม่สนใจเธอแม้แต่น้อย  ‘สงสัยไม่ได้ยิน’ เธอคิดในใจก่อนจะเดินไปใกล้ๆแล้วสะกิดไหล่นั้นเบาๆ”พี่สาว”


      “หืม..เจ้าเรียกข้าว่าอะไรนะ” คนถูกสะกิดหันมามองหญิงสาวพร้อมกับเอ่ยถามพรางเลิกคิ้วมอง


     “ก็..พี่สาว ข้าพูดผิดหรอเจ้าคะ” เธอเอ่ยตอบมองใบหน้าตรงหน้าเธอที่แสนจะงดงาม หรือว่าข้าพูดอะไรผิดไปรึป่าวนะ


     “ผิดสิ ก็ข้าเป็นผู้ชาย” เจ้าของหน้าสวยเอ่ยตอบหน้าตาย


      “ห่ะ!!” สิ่งที่ได้ยินทำเอาจางฝูได้แต่ยืนตะลึงข้างไปเกือบนาทีก่อนที่ชายหน้าสวยตรงหน้าจะลุกขึ้นยืนพร้อมกับเขย่าตัวเธอเบาๆเพื่อเรียกสติหญิงสาว


      “นี่ เจ้าไหวไหมเนี่ย”เขาเอ่ยถามยิ้มๆก่อนจะขำหน่อยกับท่าทีที่เห็น


     “จะ..เจ้าคะ”จางฝูที่พึ่งได้สติเอ่ยตอบเสียงสั่นๆ


     “ฮ่ะๆเจ้านี่น่ารักจริง ไม่ต้องกลัวหรอกข้าไม่ได้โกรธอะไรเจ้าหรอกมีคนเข้าใจผิดแบบนี้บ่อยๆ ข้าชินแล้ว" คนหน้าสวยเอ่ยพร้อมกับก้มลงไปหยิบตะกร้าเครื่องเทศ“ว่าแต่เรียกข้ามีอะไรรึป่าว หืม”


      “เอ่อ..คือ อ้อ ข้าหลงทางเจ้าคะเลยจะถามทางน่ะคะ”เธอตอบพรางยกมือขึ้นมาเกาแก้มอายๆ


     “เจ้าคงเป็นักท่องเที่ยวสินะ”หนุ่มหน้าสวยเอ่ยยิ้มๆพรางพิจารณาเด็กสาวตรงหน้า


     “ข้า..เดินทางไปเรื่อยๆเจ้าคะ กำลังหาที่อยู่เป็นหลักแหล่ง ตั้งตนชีวิต” เธอเอ่ยอธิบายสั่นเกี่ยวกับการเดินทางของเธอให้แกหนุ่มหน้าสวยฟัง


     “งั้นแสดงว่าตอนนี้เจ้าก็กำลังหาที่อยู่ หางาน หางเงินสินะ”


       "ใช่เจ้าคะ”


      “งั้นมาทำงานกับข้าไหม”หนุ่มหน้าสวยเอ่ยพร้อมกับยิ้มให้หญิงสาว “ข้าเปิดร้านเครื่องเทศแล้วก็กำลังหาคนช่วยน่ะ เจ้ามาทำงานกับข้าไหมละ”


      “ได้หรอเจ้าคะ”เธอเอ่ยอย่างดีใจตอนนี้เธอก็ต้องการงานมากเพราะเงินที่ติดตัวมาเริ่มหร่อยหรอเต็มทีแล้วถ้าได้งานทำก็จะมีมากเลยละ


      “ได้สิมีที่อยู่ที่กินให้ด้วยนะ ว่าไงสนใจไหม” เขาถามย้ำอีกครั้ง


      “สนเจ้าคะ” เธอเร่งตอบอย่างทันควัน


     “งั้นก็ตามข้ามา”เขาเอ่ยก่อนจะเดินนำเด็กสาไปยังร้านเครื่องเทศของเขาที่ตั้งอยู่ริมแม่น้ำไม่ห่างจากจุดที่พวกเขาเจอกันมากนั้น ร้านนั้นมีลักษณะเป็นบ้านไม้ที่มีท่ายื่นลงไปในแม่น้ำ มีการดัดแปลงเล็กน้อยเพื่อให้เป็นเก็บวัตถุดิบ เครื่องเทศต่างๆ รวมแล้วที่นี่มีขนาดค่อยข้างกว้างมากเลย


      “เจ้าพักที่ห้องติดริมน้ำนะ แล้วก็งานของเราจะไม่ค่อยมีคนมาหน้าร้านนักจะขายแค่เจ้าประจำเลยไม่ค่อยวุ่นวายนัก”หนุ่มหน้าสวยเอ่ยอธิบายการทำงานให้เธอฟังทีละขั้นตอนช้าๆ
     “เอ่อ คุยมาตั้งนานยังไม่รู้ชื่อเจ้าเลย ข้าฉุนอวี้ ซานซาน”เข้าเอ่ยแนะนำตัวอย่างเป็นกันเอง


     “ข้าจางฝูเจ้าคะ ฝากตัวด้วยเจ้าคะ”เธอเอ่ยตอบยิ้มพร้อมกับโค้งให้


      “อืม ทำทำงานด้วยกันนะ”




แสดงความคิดเห็น

จัดส่งรายละเอียดงานไปทาง PM แล้วนะคะ  โพสต์ 2017-12-7 23:45

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1ชื่อเสียง +200 ความหิว -17 Point +8 ย่อ เหตุผล
Admin + 200 -17 + 8

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หมวกไผ่ผ้าคลุม
ม้าเทพอูซุน
ตัวเบาขั้นสูง
กงจักรไท่หยาง
แส้จิ่วเทียน
คัมภีร์ละติน
ปราณคลุมวารี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x30
x30
x30
x30
x10
x8
x18
x104
x3
x10
x104
x172
x1
x25
x118
x1
x68
x32
x46
x28
x120
x3
x98
x89
x1
x20
x66
x60
x784
x1
x2
x114
x202
x150
x129
x5088
x552
x150
x113
x9
x30
x20
x29
x1
x115
x466
x1
x9264
x10
x110
x1
x4
x9
x1
x2
x131
x186
x62
x3085
x6
x3
x45
x1
x1
x90
x1400
x8
x150
x65
x1000
x9
x3
x3
x40
x4
x40
x71
x2
x1500
x120
x414
x135
x60
x95
x100
x7
x26
x90
x3
x39
x3
x20
x1
x3
x80
x2
x60
x29
x4
x100
x50
x100
x1
x15
x1075
x3
x30
x68
x35
x30
x2742
x102
x180
x5
x114
x4
x2
x360
x886
x77
x64
x99
x44
x254
x259
x6
x30
x12
x348
x4
x563
x5
x1468
x86
x295
x264
x417
x780
x456
x32
x39
x133
x352
x652
x209
x92
x73
x329
x310
x8
x60
x1
x3
x127
x141
x669
x503
x838
x660
x128
x3071
x2330
x521
x20
x3
x1162
x28
x130
x1210
x6
x35
x3444
x2680
x3960
x4990
x9
x35
x20
x41
x81
x377
x1

97

กระทู้

1090

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
78954
เงินตำลึง
689211
ชื่อเสียง
49646
ความหิว
1771

ใบรับรองภาษาละตินป้ายวังหลังป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
2133
ความชั่ว
590
ความโหด
1162
ไข่ปริศนา(4)
เลเวล 1

จาง จู๋เวย

ไม่เป็นไรแน่หรอ
pet
โพสต์ 2017-12-8 01:29:21 | ดูโพสต์ทั้งหมด
เควสเรื่องราวที่ 1 วิกฤตการณ์ขาดแคลนแรงงาน
--วันที่ 1 ---
ทำงานวันแรก ร้านต้องสะอาดเอี่ยมจนแมลงวันลื่น






     แสงสาดส่องของดวงดาทิตย์ยามเช้าที่สาดส่องเข้ามาผ่านทางช่องหน้าต่างปลุกร่างบางให้ตื่นจากการหลับ วันนี้เป็นวันแรกที่เธอต้องเริ่มทำงานในร้านเครื่องเทศของท่านซานซาน เธอจึงรีบลุกขึ้นมาเก็บที่นอนให้เรียบร้อยก่อนจะไปอาบน้ำแต่งตัวพร้อมที่จะทำงาน ถึงแม้ว่าท่านซานซานจะบอกว่าร้านเปิดตอน9โมงครึ่งให้นอนพักเอาแรงให้สบายก็เถอะ แต่เธอก็ติดตื่นเช้ามาแต่ไหนแต่ไรแล้ว เธอชอบที่จะไปยืนรับแสงแดด และสูดอากาศยามเช้าเป็นที่สุด


     เมื่อจางฝูเเต่งตัวเสร็จก็เดินออกไปยืดเส้นยืดสายที่ริมท่าน้ำ เวลายามเช้าคือเวลาที่สัตว์ๆจะออกมาจากที่อยู่มาหากิน เธอชอบที่จะนั่งมองพวกมัน ซึ่งวิวตรงนี้ทำให้ให้เธอได้เห็บพวกนกน้ำ หรือปลามากมายออกจากที่ซ่อมมาหากิน เป็นบรรยากาศที่แสนสงบ


     เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่ทราบที่เธอเอาแต่นั่งมองและอิ่มเอมบรรยากาศรอบๆ จนไม่ได้สนใจเลยว่าที่ด้านหลังเธอมีใครคนหนึ่งกำลังเดินมาหา
  
“จางฝู!!!” เสียงดังที่ตะโกนเรียกชื่อของเธอที่ดังอยู่ข้างหูทำเอาร่างบางที่นังชมนกชมไม้อยู่สะดุ้งตกใจจนตัวโยน ก่อนที่ร่างบางจะหันกลับมองเจ้าของเสียงที่ตะโกนเมื่อครู่
  
  “ท่านซานซาน ตกใจหมดเจ้าคะ”เธอเอ่ยพรางยกมือขึ้นมาลูบอกตรงที่หัวใจที่กำลังเต้นอย่างแรง ดวงตาสีน้ำตาลฉายแววอ้อนคนร่างสูงเจ้าของใบหน้างดงามที่ยืนอยู่ด้านหลังเธอ
  
   “โทษทีๆ” เขาเอ่ยพร้อมกับยกมือมาลูบหัวเธอเป็นการปลอบ  ดวงตาสีมรกตสวยจ้องมองเธออย่างเอ็นดูราวกับกำลังมองเด็กเล็กที่กำลังจะร้องไห้ “แต่ว่าใกล้จะเปิดร้านแล้ว ไปช่วยข้าทำความสะอาดร้านแล้วก็เปิดร้านเถอะ”
  
   “เจ้าคะ”จางฝูรับคำก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินไปหยิบผ้าสองผืนกับถังใส่น้ำเดินไปเช็ดถูตามโต๊ะตั้งของและชั้นต่างๆภายในร้าน ไม่นานนักภายในร้านก็ระอาดเอี่ยมเสียจนคุณซานซานเจ้าของร้านยังตกใจกับการเช็ดถูภายในร้านจนสะอาดเพียงนี้ ที่เขาตั้งใจคือแค่ให้เด็กสาวเช็ดถูปัดฝุ่นออกก็เพียงพอ แต่ดูเหมือนเด็กสาวจะทำเกินไปเยอะเลย


    “พอแล้วๆ สะอาดเสียจนข้าเกือบเดินลื่นแล้ว ไปเตรียมตัวรับลูกค้าที่จะมาซื้อของเถอะ”เขาเอ่ยปากไล่เด็กสาวนิดๆเมื่อเห็นว่าเธอกำลังจะเช็ดที่ชั้นวางของอีกรอบเพราะมันยังไม่สะอาดถูกใจเธอ


    “เจ้าค่าา..”เด็กตอบรับเสียงยาวก่อนจะเอาถังน้ำไปเทรดน้ำต้นไม้บริเวณรอบๆแล้วเอาผ้าเปียกที่ซักแล้วทั้งสองไปตากที่ราวไม้ไผ่แล้วรีบวิ่งกลับมาประจะที่เคาเตอร์ขายของพร้อมพร้อมกับยกยิ้มหวานให้คุณซานซาน


    “ จางฝูเจ้าทานอะไรรึยังน่ะ”ซานซานที่เหมือนจะนึกอะไรได้เอ่ยถามไถ่เด็กสาวที่ยืนยิ้มอยู่


    “เอ่อ..เหมือนจะยังเจ้าคะ” เหมือนเธอก็พึ่งจะนึกได้เช่นกันว่าตั้งแต่ตื่นมาเธอยังไม่ได้กินอะไรเลยเพราะเอาแต่มองวิวชมนกชมไม้เพลิน


     “ไปเลย ในครัวมีหมั่นโถวอยู่ไปเอามากินรองท้องก่อน เจ้านี่นะ โตจนปาดนี้ยังลืมกินข้าวเป็นเด็กไปได้” ซานซานเอ่ยดุนิดพร้อมกับไล่ให้เด็กสาวไปหาอะไรกินรองท้องแล้วค่อยมาทำงานต่อ
      “เจ้าค่าาา…” เสียงหวานขานรับแล้ววิ่งเยาะๆเข้าครัวไปเอาหมั่นโถวมากินรองท้อง “อร่อย” เธอมองหมั่นโถวในมือก่อนจะรีบกินแล้วรีบออกไปยืนประจำหน้าร้านต่อ


      จังหวะเดียวกับที่เธอเดินออกมาก็มีลูกค้าท่านหนึ่งเดินเข้ามาภายในร้านเพื่อที่จะมาซื้อเครื่องเทศสำหรับนำไปประกอบอาหารในโรงเตี๊ยมแถบๆนี้


       “ท่านซานซานไม่อยู่รึ”ชายวัยกลางเอ่ยถาม เมื่อเค้ามาแล้วไม่เจอเจ้าของร้าน


       “ท่านซานซานพึ่งเข้าไปดูสินค้าเมื่อกี้เจ้าค่ะ ข้าเป็นผู้ช่วยท่านซานซานเจ้าคะ”เธอตอบพร้อมกับแนะนำตัวกับลูกค้าด้วยรอยยิ้มสดใส


       “หรอ ดีแล้วท่านซานซานทำคนเดี๋ยวเหนื่อยแย่มีคนมาช่วยก็ดีแล้ว งั้นข้าเอาเก๋ากี๋ 2ชั่ง โป๊ยกั๊ก5ชั่ง แล้วก็อั่งจือกับกุ้ยพ้วยอย่างละ3ชั่ง”เมื่อได้รับรายการเธอก็รีบจัดการนำของใส่ห่อแล้วชั่งให้ได้ตามกำหนดแล้วส่งให้ชายวับกลางจนครบถึงแม้จะดูยังไม่ค่อยคล่องแคล้มเท่าไหร่ก็ตาม


       “ตรวจดูอีกทีนะเจ้าคะว่าของครบรึไม่นะเจ้าคะ” เธอเอ่ยยิ้มๆมองดูชายวัยกลางตรวจดูของภายในห่อด้วยท่าทางพอใจ


       “อ่า...ครบๆ ขอบใจเจ้ามาก”เขาเอ่ยพร้อมกับยื่นถุงตำลึงค่าของให้กับเธอตรวจนับ


       “ ครบเจ้าค่ะ ขอบพระคุณที่มาอุดหนุนเจ้าคะ แล้วมาอีกนะเจ้าคะ”เธอโค้งให้ชายวัยกลางนิดๆแล้วมองจนชายคนนั้นเดินออกจากร้านไป


      “มีคนมาซื้อของรึจางฝู” ซานซานที่เดินออกมาพร้อมกับห่อเครื่องเทศที่จะเอามาจัดเรียงใส่โหล่เอ่ยถามเธอก่อนจะเดินเอาของมาวางตรงหน้าเธอ


      “เจ้าคะ”เธอตอบยิ้มๆแล้วยื่นถุงเงินให้คุณซานซาน


      “เก่งมาก แล้วรู้ได้อย่างไรว่าอะไรคืออะไร”ซานซานเอ่ยถามอย่างสงสัย


      “ตอนเด็กๆ ท่านแม่ชอบให้ข้าไปซื้อของให้บ่อยๆน่ะเจ้าคะ เลยพอจะจำได้บ้าง”เธอเอ่ยตอบนั้นเรียกรอยยิ้มจากซานวานได้มากกับความรู้รอบตัวของเด็กสาวตรงหน้า


      “เป็นงานเร็วก็สบายข้าไม่ต้องสอนอะไรมากดีๆ” ซานซานเอ่ยยิ้มก่อนจะเดินเอาของในห่อไปเติมตรงที่เหลือยน้อยหรือหมดไปแล้วโดยมีจางฝูค่อยดูและฝังซานซานอธิบายเรื่องเครื่องเทศให้ฟังเป็นระยะๆ


      การขายเป็นดำเนินไปเรื่อยจนล่วงมาถึงเวลาที่ต้องปิดร้าน จางฝูไม่ลืมที่จะเช็ดถูทำความสะอาดรอบๆก่อนที่จะไปทานข้าวเย็นพร้อมกับคุณซานซาน และแยกย้ายกันเข้านอนเพื่อตื่นมาเริ่มงานของวันใหม่ต่อไป


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +20 เงินตำลึง +300 ความหิว -18 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 20 + 300 -18 + 4

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หมวกไผ่ผ้าคลุม
ม้าเทพอูซุน
ตัวเบาขั้นสูง
กงจักรไท่หยาง
แส้จิ่วเทียน
คัมภีร์ละติน
ปราณคลุมวารี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x30
x30
x30
x30
x10
x8
x18
x104
x3
x10
x104
x172
x1
x25
x118
x1
x68
x32
x46
x28
x120
x3
x98
x89
x1
x20
x66
x60
x784
x1
x2
x114
x202
x150
x129
x5088
x552
x150
x113
x9
x30
x20
x29
x1
x115
x466
x1
x9264
x10
x110
x1
x4
x9
x1
x2
x131
x186
x62
x3085
x6
x3
x45
x1
x1
x90
x1400
x8
x150
x65
x1000
x9
x3
x3
x40
x4
x40
x71
x2
x1500
x120
x414
x135
x60
x95
x100
x7
x26
x90
x3
x39
x3
x20
x1
x3
x80
x2
x60
x29
x4
x100
x50
x100
x1
x15
x1075
x3
x30
x68
x35
x30
x2742
x102
x180
x5
x114
x4
x2
x360
x886
x77
x64
x99
x44
x254
x259
x6
x30
x12
x348
x4
x563
x5
x1468
x86
x295
x264
x417
x780
x456
x32
x39
x133
x352
x652
x209
x92
x73
x329
x310
x8
x60
x1
x3
x127
x141
x669
x503
x838
x660
x128
x3071
x2330
x521
x20
x3
x1162
x28
x130
x1210
x6
x35
x3444
x2680
x3960
x4990
x9
x35
x20
x41
x81
x377
x1

97

กระทู้

1090

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
78954
เงินตำลึง
689211
ชื่อเสียง
49646
ความหิว
1771

ใบรับรองภาษาละตินป้ายวังหลังป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
2133
ความชั่ว
590
ความโหด
1162
ไข่ปริศนา(4)
เลเวล 1

จาง จู๋เวย

ไม่เป็นไรแน่หรอ
pet
โพสต์ 2017-12-9 01:36:08 | ดูโพสต์ทั้งหมด
เควสเรื่องราวที่ 1 วิกฤตการณ์ขาดแคลนแรงงาน
---วันที่ 2 ---
เฝ้าร้าน

     วันนี้เป็นวันที่สองของการทำงาน จางฝูก็ยังคงตื่นเช้าแล้วก็มานั่งชมนกชมไม้ยามเช้าเช่นเดิมเฉกเช่นวันแรกแต่วันนี้ที่ข้างๆร่างบางมีถ้วยใส่ข้าวตุ๋นที่เธอลุกขึ้นมาทำไว้ตั้งแต่เช้าปริมาณสำหรับคุณซานซานๆและเธอวางอยู่ข้างๆ


     หลังจากที่ทานข้าวตุ๋นจนหมดเธอก็ถือถ้วยไปแช่เตรียมรอล้างพร้อมกับของคุณซานซาน ก่อนจะเดินไปหยิบผ้าสองผืนกับถังน้ำไปทำความสะอาดร้านรอร้านเปิด เพียงไม่นานนักบริเวณร้านก็สะอาดจนพอใจเธอขณะที่กำลังจะยกถังน้ำกับผ้าไปเก็บป็นเวลาเดียวกับที่คุณซานซานเดินออกมาจากห้องพอดี


     “สวัสดียามเช้าเจ้าคะ”เธอเอ่ยทักพร้อมกับส่งยิ้มหวานให้


     “สวัสดีจางฝู ยังไม่ถึงเวลางานเลยนะ ขยันไปแล้วเจ้าน่ะ”ซานซานเอ่ยพรางยิ้มแหยะให้เด็กสาวที่ยืนถือถังน้ำมองเขาอยู่ “ข้าไม่เพิ่มค่าตัวให้หรอกนะ” เขากล่าวติดตลก


    “ไม่เป็นไรเจ้าคะ ข้ายินดี อ้อข้าทำข้าวตุ๋นไว้ให้ท่านด้วยอยู่ในตู้น่ะเจ้าคะ” เธอเอ่ยบอกก่อนจะเดินเอาถังนั่งไปสาดรดน้ำต้นไม้ โดยมีซานซานมองตามหลังไป


      ‘ขยันเกินไปแล้วว’ซานซานพร่ำร้องในใจก่อนจะเดินเข้าไปในครัวแล้วเอาข้าวตุ๋นที่จางฝูทำมาทาน”อร่อยใช้ได้เลยนะเนี่ย”

     ไม่นานนักก็ถึงเวลาที่ร้านเปิด ลูกค้าต่างก็ค่อยๆถยอยมาการขายเครื่องเทศในช่วงเช้าดำเนินมาจนถึงช่วงบ่ายจึงเริ่มว่าง


     “จางฝู เดี๋ยววันนี้เจ้าไปคัดแยกเครื่องเทศที่ห้องเก็บนะ อันไหนมันเน่าเสียก็เอาใส่กระสอบเอาไปทิ้ง อืม..แล้วก็เขียนบัญชีไว้ด้วยว่าอันไหนเหลือเท่าไหร่ เน่าไปเท่าไหร่นะ ข้าจะไปส่งของข้างนอกสักหน่อยเดี๋ยวกลับมา”คุณซานซานเอ่ยสั่งงานพร้อมกับแบกห่อเครื่องเทศมากมายเดินออกจากร้านไป โดยมีจางฝูเดินเอาป้ายมาปิดที่หน้าร้านว่า ‘ไปธุระ’ ก่อนจะเดินไปยังห้องเก็บเครื่องเทศแล้วนั่งแยกเครื่องเทศที่เสียกับที่ใช้ได้อยู่ออกจากกันและจดบันทึกแบบคร่าวๆลงในสมุดก่อน


      “มีเยอะใช่เล่นแหะ” เธอมองไปยังกระสอบเครื่องเทศในห้อง แล้วมองกระสอบที่พึ่งคดแยกเสร็จ”อ่า..ยังไม่ถึงครึ่งเลย” เธอเอ่ยพรางทับไหล่ที่เริ่มปวดตุ๊บๆ ก่อนจะกลับมาตั้งใจนั่งคัดแยกเครื่องเทศที่เหลือต่อไป


     และในที่สุดเธอก็แยกเครื่องเทศเสร็จ เธอค่อยๆลุกขขึ้นยื่นมองบรรดากระสอบเครื่องเทศที่ถูกคัดแยกแล้วก่อนะเดินไปหอบกระสอบที่เสียเอาไปทิ้งก่อนะจะเดินกลับมานั่งเขียนรายการของใส่ในสมุดบันทึกให้ง่ายต่อการดูที่สุดเท่าที่จะทำได้



วันที่
xxxx/xx/xx
รายการของ
จำนวน
เต็ม/ชั่ง
ใช้ได้/ชั่ง
เน่า/ชั่ง
เต็งหยง
100
85
15
เก๊กฮวย
80
75
5
กุยช่าย
90
80
10
เก๋ากี้
120
100
20
จี๋เกีย
60
57
3
เคียมซิก
85
80
5
เอียงคึ้ง
100
92
8
อิ่วมั๊ว
100
90
10
กำเซ่า
90
85
5
ถั่งเฉ้า
110
100
10
แปะก๊วย
80
78
2
ผู่เจีย
95
93
2
ชิงหล่อชัง
80
60
20
โสม
50
48
2
กุ้ยพ้วย
100
88
12
ฮ่วยซัว
60
57
3
หม่าล่า
70
65
5
อื่นๆ
..…
….
...
…..
.…
...
..
…..
….
...
..
…..
….
...
..



    ไม่นานนักการเขียนบัญชีรายการของก็ถูกเขียนจนเสร็จจางฝูเดินออกไปเอาป้ายหน้าร้านออกแล้วกลับมายืนที่เคาเตอร์รอเผื่อจะมีลูกค้าแวะมาซื้อของอีกประจวบเหมาะกับตอนนั้นมีหญิงร่างท้วมคนเดินตรงมาหาเธอพอดี


       “ร้านเปิดแล้วรึ ก่อนหน้านี้ข้าให้สามีมาซื้อเขาบอกว่าร้านปิด”หญิงร่างท้วมเอ่ยถามเด็กสาว


       “เปิดแล้วเจ้าคะ เมื่อครู่ข้าไปทำธุระที่หลังบ้านแล้วก็คุณซานซานไม่อยู่เลยปิดหน้าร้านไว้นะเจ้าคะ” เธออธิบายให้หญิงร่างท้วมฟังด้วยความสุภาพ“แล้วท่านน้าต้องการซื้ออะไรเจ้าคะข้าจะไปเตรียมให้เจ้าคะ”
“แบบนี้นี่เอง งั้นข้าเอากุ้ยพ้วย 2ชั่ง กับโสม 1ชั่ง อืม..แล้วหม่าล่า1ชั่งแล้วกันจ๊ะ” หญิงร่างท้วมเอ่ยแล้วเดินตามจางฝูเข้าไปนั่งรอของด้านในร้าน
      “รอสักครู่นะเจ้าคะ”  พูดจบเด็กสาวก็เดินไปตะเตรียมของตามรายการ ตอนนี้เธอค่อนข้างเป็นงานแล้วจึงทำให้การเตรียมของในตอนนี้มีความรวดเร็วและคล่องแคลวขึ้น ไม่นานนักเธอก็เดินออกมาพร้อมกับของตามรายการของลูกค้า


      “ตรวจดูของก่อนนะเจ้าคะว่าครบตามต้องการไหมเจ้าค่ะ”เธอวางห่อของตรงหน้าหญิงร่างท้วมให้เธอได้ตรวจเช็คดูของในห่อ


      “ครบดีจ๊ะ อ่ะนี่เงินค่าของนะ”หญิงร่างท้วมยืนถุงเงินให้พร้อมกับเดินออกจากร้านไป


      “แล้วมาใหม่นะเจ้าค่ะ” จางฝูเอ่ยพร้อมกับโค้งส่งหญิงร่างท้วมอย่างมีมารยาท นี่ก็คืออีกหนึ่งอย่างที่จะทำให้ลูกค้าพอใจและกลับมาซื้อของของเราอีกตามที่คุณซานซานได้บอกแลสอนเธอเอาไว้ กลังจากนั้นเธอก็ขายของให้กลับอีกค้าอีกสอง สามรายก่อนจะถึงเวลาปิดร้านในตอนนั้นเป็นเวลาที่ซานซานกลับมาจากข้างนอกพอดี


     “เฮ้อ...เพราะทางที่ต้องผ่านชำรุดน่ะเลยกลับช้าเลย ที่ร้านเป็นไงบ้างจางฝู” ซานซานบ่นออกมาอย่างเซ็งๆเพราะสะพานที่ต้องใช้ข้ามเเม่น้ำดันโดนน้ำสาะจนพังเขาเลยต้องเดินอ้อมไปใช้สะพานข้ามอีกที่แทนกว่าจะกลับมาถึงร้านก็เล่นเอาสะดึก


     “ก็ดีเจ้าคะ ตอนบ่ายๆมีคนมาซื้อของอีกสองสามรายเจ้าคะ”จางฝูเอ่ยพร้อมกับยื่นสมุดบันทึกรายการให้คุณซานซานดู


     “อืม...ถึงจะเน่าอย่างละนิดละหน่อย แต่ก็เยอะเหมือนกันนะ วันหลังคงต้องเปลี่ยนวิธีเก็บใหม่” คุณซานซานเอ่ยก่อนจะยื่นสมุดคืนแต่เธอก่อนจะช่วยกันปิดร้านทำความสะอาด ทานข้าว แล้วแยกย้ายกันไปอาบน้ำและเข้าที่พัก


     วันนี้เป็นวันที่ค่อนข้างเหนื่อยสำหรับจางฝูเพราะหลังจากแยกของเสร็จเธอก็ต้องเฝ้าร้านเพียงคนเดียวแต่นั้นก็ถือเป็นประสบการณ์ที่ดีอย่างหนึ่งของเธอ เธอนอนเล่นบนเตียงไม่นอนก็ต้องผล่อยหลับไปเพราะความเหนื่อยล้า
…………


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +20 เงินตำลึง +300 ความหิว -14 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 20 + 300 -14 + 4

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หมวกไผ่ผ้าคลุม
ม้าเทพอูซุน
ตัวเบาขั้นสูง
กงจักรไท่หยาง
แส้จิ่วเทียน
คัมภีร์ละติน
ปราณคลุมวารี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x30
x30
x30
x30
x10
x8
x18
x104
x3
x10
x104
x172
x1
x25
x118
x1
x68
x32
x46
x28
x120
x3
x98
x89
x1
x20
x66
x60
x784
x1
x2
x114
x202
x150
x129
x5088
x552
x150
x113
x9
x30
x20
x29
x1
x115
x466
x1
x9264
x10
x110
x1
x4
x9
x1
x2
x131
x186
x62
x3085
x6
x3
x45
x1
x1
x90
x1400
x8
x150
x65
x1000
x9
x3
x3
x40
x4
x40
x71
x2
x1500
x120
x414
x135
x60
x95
x100
x7
x26
x90
x3
x39
x3
x20
x1
x3
x80
x2
x60
x29
x4
x100
x50
x100
x1
x15
x1075
x3
x30
x68
x35
x30
x2742
x102
x180
x5
x114
x4
x2
x360
x886
x77
x64
x99
x44
x254
x259
x6
x30
x12
x348
x4
x563
x5
x1468
x86
x295
x264
x417
x780
x456
x32
x39
x133
x352
x652
x209
x92
x73
x329
x310
x8
x60
x1
x3
x127
x141
x669
x503
x838
x660
x128
x3071
x2330
x521
x20