ดู: 416|ตอบกลับ: 11

{ นอกเมืองเฉียว } ป่าหลินลี่

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-12-6 03:31:27 |โหมดอ่าน


 ป่าหลินลี่ 

{ นอกเมืองเฉียว }







ป่านอกเมืองเฉียว มีสมุนไพรอยู่บ้างประปราย 

มีความอุดมสมบูรณ์ สัตว์ป่าเนื้อใหญ่ไม่ค่อยมีตัวอันตรายอาศัย

ผู้ล่าน้อย สงบสุข ถือได้ว่าเป็นป่าที่มีความสีเขียวชอุ่มทุกทิศ 

ส่วนมากจะเป็นเส้นทางที่ชาวเมืองและคนสัญจรใช้ใน

การเดินทาง จากเมืองเฉียว สู่เมืองหวยหนาน เขต ชวี่โจว 

แต่แนะนำว่าเดินทางช่วงกลางวันจะดีที่สุด





 


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

139

กระทู้

1225

โพสต์

58หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
180688
เงินตำลึง
325258
ชื่อเสียง
153882
ความหิว
847

ใบรับรองภาษาละตินใบรับรองภาษาอาร์เมเนียป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV3)ใบรับรองภาษาฮิบรูใบรับรองภาษาเปอร์เชียใบรับรองภาษาฮั่น

คุณธรรม
20364
ความชั่ว
2956
ความโหด
5652
หงเฟิง
เลเวล 1

เหอ ซูมี่

สงบใจไว้นะเจ้าคะ...
pet
โพสต์ 2017-12-7 03:51:39 | ดูโพสต์ทั้งหมด
วันแรกในฐานะ นักโทษ


วันต่อมา การเดินทางของขบวนนักโทษนั้นเป็นไปอย่างเชื่องช้า เนื่องจากต้องค่อยๆเดินทางผ่านเมืองเพื่อไปยังเมืองฉางอัน...
กรงติดเกวียนหลายคันที่คุมขังนักโทษของขบวนทหารที่กำลังเคลื่อนเดินทางไปตามทางเรื่อยๆ หลังออกจากเมืองเสี่ยวเพ่ยแล้ว
หลิงนูนั้นถูกจับรวมไปไว้กับเหล่าโจรที่เพิ่งถูกกวาดล้าง อยู่ในกรงนั้น5-6คน รวมเธอด้วย


หลิงนูนั่งนิ่งๆเฉยๆในกรง เหมือนกับคนอื่นๆที่อยู่ในกรงด้วย


"นี่ สาวน้อย ข้าอยากรู้จริงๆว่าทำไมเจ้าถูกจับ "
โจรคนหนึ่งทักเธอขึ้น หลิงนูที่นั่งอยู่ริมกรงจึงเงยหน้าเล็กน้อย


"...ข้าก้บอกไปแล้วไง..." หลิงนูตอบสั้นๆ


"ทำร้ายทหาร ฮ่าๆๆๆ" โจรคนนั้นหัวเราะ
"เจ้าคิดยังไงถึงไปทำแบบนั้น คึกรึ หรือว่าไม่พอใจอะไร"


"ข้าจะไปรู้เหรอ.. เรื่องมันซับซ้อนมาก..." หลิงนูหรี่ตาลง
"พวกทหารปลอมตัวเป็นโจร...แต่ข้าแค่เดินทางผ่านมา... พวกนั้นเห็นข้าว่าเป้นโจรเลยเข้าโจมตีข้า.."
เธออธิบาย


"หือ?" โจรคนนั้นสงสัยมาก พวกทหารแยกแยะไม่ออกหรือไงว่า โจรมีลักษณะหน้าตายังไง ถึงคิดจะจับคนมั่วแบบนี้อย่างเธอเอง
สีของชุดเธอนั้นไม่เหมือนสีชุดของโจรเลยสักคน ที่เป็นสีหม่นๆ ดำๆ น้ำตาลๆ แต่สีชุดของหลิงนูนั้นขาวล้วน


"ข้าว่าพวกทหารมันเสียสติแล้วล่ะ" โจรบอกแบบยิ้มแย้ม
"ที่จู่ๆก้มาจับคนอย่างเจ้า ทั้งๆที่แค่เดินทางผ่านมา ก็งี้แหละ พวกทหารมันเชื่อใจไม่ได้"
"พวกทางการคิดจะจับคนมั่วๆ หรือคนโชคร้าย อย่างเจ้า เอาไปเหมารวมเป็นคนไม่ดี ทั้งๆที่เป็นคนดีปกติเพื่อสร้างผลงานซะมากกว่าหึๆ"
พวกโจรพูดปั่นหลิงนู


"......" หลิงนูไม่พูดอะไร จึงเงียบตอบ


"ดูสุขุมจังเลยนะ" โจรคนนั้นมอง
แต่หมดธุระเรื่องที่จะคุยจึงนั่งพิงริมกรงต่อ
รอเวลาการเดินทางที่กำลังเคลื่อนไปเรื่อยๆ เพื่อไปยังฉางอัน...

@Admin


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +25 ความหิว -14 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 25 -14 + 3

ดูบันทึกคะแนน

11112222
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หมวกเกราะหวังเจี้ยน
แหวนห้าสี
ชุดนักพรตซือฉง
ทวนฝงเจียง
ฮั่นเสียดำเทวะ
ตัวเบาขั้นสูง
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x8
x6
x1
x1
x20
x1
x100
x10
x2
x1
x20
x1
x1
x100
x1
x1
x1
x2
x1
x20
x20
x25
x350
x50
x195
x13
x1
x1
x365
x12
x1
x7
x9
x2
x1
x100
x2
x1
x2
x200
x100
x2
x215
x5
x6
x5
x218
x6
x161
x160
x160
x260
x10
x35
x20
x600
x37
x230
x182
x219
x670
x5
x355
x154
x244
x40
x1
x3280
x7
x338
x623
x91
x422
x1167
x24
x1
x120
x268
x42
x7
x122
x68
x12
x118
x356
x1094
x1
x94
x1
x300
x100
x448
x1940
x280
x750
x5
x100
x3
x4
x2159
x1692
x152
x1496
x501
x1
x8999
x1
x510
x223
x154
x222
x31
x91
x8
x40
x546
x2430
x2
x40
x225
x655
x48
x2
x1600
x7
x98
x3
x129
x5750
x73
x40
x74
x5
x3
x40
x12
x93
x12
x500
x6
x1
x665
x447
x644
x87
x140
x6
x48
x8
x8
x8
x62
x2
x6
x6
x112
x6
x2980
x26
x880
x13
x276
x52
x551
x1863
x39
x150
x219
x338
x245
x438
x339
x106
x206
x229
x1
x190
x9
x3
x263
x7
x29
x4016
x30
x1673
x129
x1
x590
x147
x4
x153
x331
x330
x267
x131
x203
x10
x4572
x3739
x138
x18
x1308
x874
x1175
x1024
x355
x179
x354
x10
x1758
x1299
x220
x83
x1101
x141
x1
x212
x21
x10
x515
x206
x326
x330
x128
x56
x707
x1118
x96
x627
x220
x639
x136
x162
x27
x28
x630
x8
x102
x78
x354
x147
x29
x45
x70
x39
x1740
x5057
x10
x323
x1
x138
x91
x20
x68
x11
x424
x10
x134
x411
x18
x54
x168
x7
x17
x251
x365
x1
x1
x1507
x1

139

กระทู้

1225

โพสต์

58หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
180688
เงินตำลึง
325258
ชื่อเสียง
153882
ความหิว
847

ใบรับรองภาษาละตินใบรับรองภาษาอาร์เมเนียป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV3)ใบรับรองภาษาฮิบรูใบรับรองภาษาเปอร์เชียใบรับรองภาษาฮั่น

คุณธรรม
20364
ความชั่ว
2956
ความโหด
5652
หงเฟิง
เลเวล 1

เหอ ซูมี่

สงบใจไว้นะเจ้าคะ...
pet
โพสต์ 2017-12-8 01:03:07 | ดูโพสต์ทั้งหมด
เวลาผ่านไปไม่นานนัก  แต่ว่ากำลังจะผ่านเขตเมืองเฉียวไป


ขบวนขนนักโทษนั้นได้หยุดพักทางกลางในป่านอกเมืองเพื่อพักผ่อนกันก่อนเดินทางต่อ
แต่ก้มีการควบคุมกรงของนักโทษอย่างเข้มงวด ไม่ให้นักโทษหนีไปได้


ระหว่างนั้นพวกทหารที่เดินแถวมาในขบวนนักโทษด้วยนั้นจึงนั่งลงพักทานอาหารกัน
และก้นำอาหารพวกนั้นมาแบ่งกับเหล่านักโทษด้วย


หลิงนูจึงได้แต่นั่งเฉยๆมองอยู่ในกรง ไม่ขยับไปไหน พวกโจรเองก็นั่งมองตามๆกันไป


เวลาเดียวกันขุนพลเซี๊ยะนำอาหารมาแบ่งให้แก่หลิงนู
"....." หลิงนูมองขุนพล ก่อนจะรับอาหารมาทานเงียบๆ

"เจ้าเป็นสตรีฝึกยุทธ์สินะ" ขุนพลคนนั้นถามขึ้น
"...." หลิงนูหยุดทานแล้วเงยหน้ามอง
"ท่านรู้ได้ยังไง..." หลิงนูสงสัย แต่ระดับขุนพลอย่างเขาเองก็น่าจะมองออกอยู่แล้ว

"ข้ารู้อยู่แล้ว.." ขุนพลมองหน้าเธอ
"แต่คนอย่างเจ้าไม่น่าไปเป็นโจร ...ด้วยฝีมือเจ้าน่าจะช่วยเหลือผู้บริสุทธิ์ได้... "
ขุนพลพูดแทงใจดำเธอซะอย่างงั้น
"......." หลิงนูมองแบบเอือมระอา
"ข้าบอกท่านกี่รอบแล้ว ข้าไม่ใช่โจรรร"
"ข้าน่ะตั้งใจจะช่วยเหลือผู้บริสุทธิ์อยู่แล้ววว"หลิงนูพูดกับขุนพลคนนั้นถึงเจตนาที่แท้จริงของตัวเอง


"ไว้ค่อยบอกที่เมืองฉางอันละกัน" ขุนพลเหมือนจะไม่ฟังอะไรเท่าไหร่ พูดจบแล้วก็เดินจากไปดูกรงขังกรงอื่นต่อ
"......" หลิงนูมองคนที่เดินไปอย่างเงียบๆ.. และก้มลงทานอาหารต่อ..


"เห็นมะ แม้แต่นายกองยังไม่เชื่อเจ้าเล้ย" โจรที่อยู่ในกรงเดียวกันพูดขึ้น
"พวกนี้มันตาบอด เหมารวมคนอย่างเจ้าเป็นโจรได้ยังไง..ฮ่าๆๆ"
โจรคนนั้นพูดอย่างสนุกปาก


"อ้อ แล้วก็ รู้สึกว่าเจ้าจะเป็นผู้ฝึกยุทธด้วยใช่ไหมเนี่ย" พวกโจรในกรงมองหลิงนูแล้วเริ่มคุยกัน
"เฮ้ย จริงดิ ข้าเคยได้ยินมา แม้เป็นผู้ฝึกยุทธระดับต้นๆก้สู้กับทหารได้เป็นสิบๆคน เพราะมีกำลังภายในน่ะสิ"
"เออใช่ๆ หลายอาทิตย์ก่อนข้าก้เคยเจอนะผู้ฝึกยุทธ แบบว่า3-4คนรุมยังเอาไม่ลงเลย"
"ฝีมือแม้จะเริ่มฝึกใหม่ๆก้ขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย!"
พวกโจรพูดและหันหน้าคุยกันอย่างหนุกหนานถึงเรื่องราวที่เคยเจอมา


"ทางที่ดีอย่ายุ่งกับเธอ ไม่งั้นพวกแกจะเจ็บตัว..."
พวกโจรซุบซิบกัน แต่หลิงนูได้ยิน แอบชำเลืองมองหางตาดู แล้วมองกลับไปทางเดิม..


เวลาต่อมาไม่นานนัก หลังจากขบวนขนนักโทษไปยังฉางอันได้พักผ่อนเพียงพอแล้ว จึงเดินทางต่อพ้นจนเขตเมืองเฉียว
แล้วเดินทางต่อผ่านเมืองไปยังเมืองด้านหน้าต่อไป...@Admin


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -11 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -11 + 3

ดูบันทึกคะแนน

11112222
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หมวกเกราะหวังเจี้ยน
แหวนห้าสี
ชุดนักพรตซือฉง
ทวนฝงเจียง
ฮั่นเสียดำเทวะ
ตัวเบาขั้นสูง
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x8
x6
x1
x1
x20
x1
x100
x10
x2
x1
x20
x1
x1
x100
x1
x1
x1
x2
x1
x20
x20
x25
x350
x50
x195
x13
x1
x1
x365
x12
x1
x7
x9
x2
x1
x100
x2
x1
x2
x200
x100
x2
x215
x5
x6
x5
x218
x6
x161
x160
x160
x260
x10
x35
x20
x600
x37
x230
x182
x219
x670
x5
x355
x154
x244
x40
x1
x3280
x7
x338
x623
x91
x422
x1167
x24
x1
x120
x268
x42
x7
x122
x68
x12
x118
x356
x1094
x1
x94
x1
x300
x100
x448
x1940
x280
x750
x5
x100
x3
x4
x2159
x1692
x152
x1496
x501
x1
x8999
x1
x510
x223
x154
x222
x31
x91
x8
x40
x546
x2430
x2
x40
x225
x655
x48
x2
x1600
x7
x98
x3
x129
x5750
x73
x40
x74
x5
x3
x40
x12
x93
x12
x500
x6
x1
x665
x447
x644
x87
x140
x6
x48
x8
x8
x8
x62
x2
x6
x6
x112
x6
x2980
x26
x880
x13
x276
x52
x551
x1863
x39
x150
x219
x338
x245
x438
x339
x106
x206
x229
x1
x190
x9
x3
x263
x7
x29
x4016
x30
x1673
x129
x1
x590
x147
x4
x153
x331
x330
x267
x131
x203
x10
x4572
x3739
x138
x18
x1308
x874
x1175
x1024
x355
x179
x354
x10
x1758
x1299
x220
x83
x1101
x141
x1
x212
x21
x10
x515
x206
x326
x330
x128
x56
x707
x1118
x96
x627
x220
x639
x136
x162
x27
x28
x630
x8
x102
x78
x354
x147
x29
x45
x70
x39
x1740
x5057
x10
x323
x1
x138
x91
x20
x68
x11
x424
x10
x134
x411
x18
x54
x168
x7
x17
x251
x365
x1
x1
x1507
x1
โพสต์ 2018-4-15 10:02:57 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย WenWen เมื่อ 2018-4-15 10:04

อยากได้รับความสนใจ

            ตลอดทางที่นกตัวแสบเอาแต่บอกให้เขาพักอยู่ตามทางแต่เหมือนกับว่าม้าตัวโตของเขาจะไม่ค่อยชอบการพักเดินทางระหว่าทางเท่าไหร่นักมันกลับวิ่งนำหยินวูไปไกลจนนกแก้วแทบจะบินตามไม่ทันจนมาถึงในป่าแห่งนี้ที่ต้องหยุดวิ่งแล้วก็เดินออกไปอย่างช้าๆ เพราะหยินวูบอกออกมาว่าได้ขอให้เกอจื่นมาส่งข่าวที่นี่ ส่งถึงคนที่อยู่ที่นี่

            ด้วยปากเปล่า

            ไม่คิดว่าเกอจื่อที่สื่อสารภาษามนุษย์ไม่ได้จะมาส่งข่าวอะไรที่นี่ได้เหวินเหวินกุมขมับแล้วนั่งบนหลังม้าสำรวจบริเวณป่านี้ไปรอบๆเพื่อตามหาเกอจื่อที่ไม่รู้ว่าอยู่ไหนอาจจะซ่อนตัวอยู่สักที่ในที่แห่งนี้โดยรอให้ใครสักคนผ่านมาเพื่อส่งข่าวก็ได้

            แล้วจะส่งข่าวอย่างไรล่ะนั่น

            “เกอจื่อ!!” เอ่ยเรียกนกพิราบของตนไปตลอดทางแต่ก็ไร้วี่แววของนกตัวสีขาวของเขาเลยเหวินเหวินมองไปตามเจินเจินที่วิ่งออกไปจากที่นี่เพื่อช่วยออกตามหาอีกแรงเขาเองก็คิดไม่ผิดที่เลือกพาเจินเจินมายังที่แห่งนี้เพราะแมวป่าก็ต้องเชี่ยวชาญในเรื่องป่าอยู่แล้ว เหลือแต่เขานกแก้วและม้าที่ยังออกตามหาเก่อจืออยู่ นกแก้วที่บินขึ้นสูงเพื่อช่วยหาแต่ไม่รู้ว่าช่วยหาจริงๆหรือเปล่า

            อาจจะเห็นแล้วแต่ไม่ยอมบอกเขาก็ได้

            “เสี่ยวสงเมาเสี่ยวสงเมา” นกแก้วแผดเสียงเรียกออกมาให้เหวินเหวินละความสนใจไปมองมันนกแก้วที่บินขึ้นสูงบินออกไปอีกทางให้เขาควบม้าออกตามไปทันทีเอาแต่วิ่งตามจนเห็นนกแก้วบินมาเกาะบนกิ่งไต้ต้นหนึ่งมันกระโดดไปมาแล้วพุ่งเข้าใส่เจ้าของทันที

            “กลับกันเถอะ

            “พูดอะไรน่ะ

            “กลับกันเถอะกลับกันเถอะ” นกแก้วที่ร้องเพีงแค่คำๆเดียวซ้ำๆก็ทำให้เขาเริ่มรู้สึกรำคาญออกมาชายหนุ่มลูบหัวนกแก้วที่เกาะแล้วเอาหัวลูบแก้มเขาเพื่ออ้อนเจ้าของของมัน

            “แต่เจินเจินกับเกอจื่อล่ะ

            “ช่างมันสิกลับกันเถอะ

            เหมือนเป็นแผนที่นกแก้วล่อให้เขาเอาสัตว์เลี้ยงมาปล่อยเลยเหวินเหวินที่ถอนหายใจก็กดหัวนกแก้วลงเพื่อลงโทษเขากระโดดลงจากหลังมาแล้วจับนกแก้วให้อยู่กับม้าของตน

            “อยู่ตรงนี้ไปก่อนถ้าข้าเจอเกอจื่อกับเจินเจินจะกลับมานะ” เอ่ยออกไปก่อนจะเดินออกจากบริเวณนั้นด้วยตัวคนเดียวนกแก้วที่กำลังจะบินตามเจ้าของตนก็ชะงักลงเมื่อได้ยินเสียงกระทืบกีบเท้าจากม้าตัวใหญ่มันมองตาละห้อยเมื่อรู้สึกว่าไม่เป็นที่สนใจต่อเจ้าของของมันเลสักนิด

            ทั้งๆที่หยินวูเองก็มีดีตั้งหลายอย่างเจ้าพวกนี้ไม่สามารถคุยกับเสี่ยวสงเมาได้เหมือนมันได้ด้วยซ้ำ

            ตอนที่ถูกแมวตะบปก็ให้แต่อาเค่อดูแลจนมันหายดีโดยที่เจ้าของที่แท้จริงหาได้สนใจอะไรมันไม่

            ใช้งานแต่ละทีก็ใช้งานกับสัตว์เลี้ยงตัวอื่นๆ

            ก็อยากจะอยู่ในสายตาบ้าง

            เสียงเจินเจินที่วิ่งมาทางนี้พร้อมกับเสียงสัตว์สี่เท้าปริศนาที่วิ่งตามมันมาแมวป่ากระโดดขึ้นบนหลังม้าแล้วนอนลงพักเพราะออกตามหาเกอจื่อแทบจะทั่วป่ากว่าจะเจอ

            แพะสีขาวที่วิ่งตามเกอจื่อมาก็ร้องออกมาให้กับนกพิราบเพื่อนใหม่ของมันที่พามันมาที่นี่เกอจื่อที่บินมาโดยลำพังจนถึงที่นี่ แต่ก็ทำภารกิจไม่สำเร็จก็หงอยลงเล็กน้อย ภายในบริเวณนี้สัตว์ทั้งหลายที่รอเพียงมนุษย์คนเดียวที่หายเข้าไปในป่าแต่ก็ไม่ยอมกลับมาในที่แห่งนี้สักที

            ผ่านไปเกือบจะ1 ยามจนพวกมันต่างนอนพักก็แล้วแพะขาวที่นี่มองสัตว์ต่างชนิดในที่แห่งนี้ต่างเล่นกันสนุกสนานเหมือนกับว่ารู้จักกันมาก่อนแล้วต่างจากมันที่รู้จักเพียงแต่เกอจื่อที่พบกันที่ป่าแห่งนี้เลือกที่ตามมาเพราะไม่อยากออกห่างจากเพื่อน แต่กลับเป็นมันเพียงตัวเดียวที่ดูโดดเดี่ยวอย่างไรก็ไม่ทราบนกพิราบบินมาเกาะบนตัวแพะขาวที่ตั้งท่าว่าจะกลับ เป็นจังหวะเดียวกับแมวป่าที่พุ่งเข้ามาใส่แพะตัวนั้นในเชิงหยอกล้อจนมันผงะออกไป

            เพราะความไม่อยากน้อยหน้าจึงกระโดดเล่นกับแมวป่าและนกพิราบไปด้วยจนกลายเป็นส่วนหนึ่งในการเล่นสนุกความรู้สึกได้เพื่อนใหม่ของแพะตัวนี้ทำให้มันรู้สึกดีขึ้นมากกว่าเตร็ดเตร่อยู่ตัวเดียวเพื่อหาอาหารในป่าแห่งนี้ไปวันๆ

            ทุกตัวต่างสนุกนานกันยกเว้นเพียงหยินวูที่ภว้าภวังค์ กับเจ้าของที่หายไปนานเกินไป

            ไม่คิดว่าจะกลายเป็นเสี่ยวสงเมาที่หายไปในครั้งนี้

            หยินวูกระพือปีกพับๆไปมาเพราะตอนนี้ไม่รู้ว่าได้หายไปไหนและต้องตามหาอย่างไร เจินเจินที่เข้ามาที่นี่ก็ขี้เกียจที่จะออกตามหาใครแล้วมันก็เอาแต่อยู่เล่นกับเพื่อนใหม่ในที่นี่ เพื่อรอให้เจ้าของกลับมาเอง

            “เสี่ยวสงเมา” เอ่ยเสียงแผ่วเมื่อไร้วี่แววของเจ้าของของมันหยินวูที่หงอยลงไปเยอะก็คอตกอยู่อย่างนั้นม้าที่เริ่มเคลื่อนตัวออกเดินไปจากบริเวณนี้เป็นจุดสนใจให้แก่สัตว์ตัวอื่นๆเป็นอย่างดี

            สัตว์ตัวอื่นๆก็ตามม้าไปโดยไม่คิดอะไรเพราะเป็นตัวนำแทนมนุษย์ที่หายไปหยินวูที่เห็นว่าจะออกไปจากบริเวณนี้ก็ร้องเอ่ยห้ามออกมาเพราะคิดว่าที่ถูกทิ้งในครั้งนี้กลับเป็นมนุษย์ที่เป็นคนนำในการเดินทางแต่ละครั้ง

            “นี่! แล้วเสี่ยวสงเมาล่ะ!!

            “…”

            “ถ้าไม่มีเสี่ยวสงเมาจะออกไปไม่ได้นะ” เอ่ยห้ามออกไปแต่เหล่าสัตว์ทั้งหลายรวมถึงแพะก็ยังไม่หยุดเดินหยินวูกระพือปีกบินแล้วมองเหล่าสัตว์ๆพวกนั้นไม่หยุดเดินจากคำห้ามของมันก็เอาแต่เศร้าคอตกอยู่อย่างนั้น

            จะทำอย่างไรดีเมื่อคนที่ถูกทิ้งในครั้งนี้ กลับเป็นคนที่ไม่อยากให้ถูกทิ้งไปที่สุด

            พอมองออกไปทางข้างหน้าที่เหล่าสัตว์ต่างเดินไปก็เห็นเงาของมนุษย์ยืนอยู่ตรงนั้นนกแก้วที่มองอยู่ก็รีบถลาเข้าหามนุษย์ที่อยู่ปลายทาง นำเหล่าสัตว์ที่เดินไปก่อนหน้านี้แล้วเข้าหามนุษย์คนนั้นทันที

            เพราะพุ่งไปแล้วลืมลงจอดทำให้ชนหน้าเหวินเหวินที่ยืนรอสัตว์ของตนอยู่เต็มๆชายหนุ่มจับหน้าตัวเองที่ถูกชนแล้วมองนกแก้วที่บินมาเกาะไหล่ตนเริ่มคลอเคลียแก้มของเขาไปพลาง

            อย่าหายไปไหนอีกนะ