กรุณาเลือก แสดงผลรูปแบบอุปกรณ์พกพา | แสดงผลรูปแบบคอมพิวเตอร์
ดู: 531|ตอบกลับ: 20

{ เมืองเซียงผิง } โรงเตี๊ยมอวิ๋นจงเกอ

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-12-3 23:37:12 |โหมดอ่าน

{ เมืองเซียงผิง - โรงเตี๊ยมอวิ๋นจงเกอ }


โรงเตี๊ยมอวิ๋นจงเกอ เป็นโรงเตี๊ยมประจำเมืองของเมืองเซียงผิง อยู่ติดกับศูนย์การค้าประจำเมือง
รองรับนักเดินทางและแขกบ้านแขกเมือง มีห้องพักตั้งแต่ทั่วไปจนถึงห้องพิเศษ มีเสียงดนตรีและนางรำให้ได้ชมทุกค่ำคืน





ชื่อกิจการ:  โรงเตี๊ยมอวิ๋นจงเกอ
เจ้าของกิจการ: หวง เผิง
ประเภทร้าน: บริการอาหาร ขนม สุรา น้ำชา เสียงดนตรี ฟ้อนรำ และที่พักค้างคืน
เวลาเปิด-ปิดร้าน: 24 ชั่วโมง

#ประทับตราผู้ว่าการเซียงผิง

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

38

กระทู้

272

โพสต์

1หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
270
เงินตำลึง
21368
ชื่อเสียง
8227
ความหิว
80
เจียวจือ
ระดับ 1
โพสต์ 2017-12-3 23:37:54 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย wenshang เมื่อ 2017-12-4 13:23

{ ผู้เฒ่าปริศนา }
สหายโชซอน

        ระหว่างที่เหวินซ่างรออยู่ข้างหน้านั้นก็ไม่ค่อยจะได้ยินเสียงอะไนเล็ดลอดออกมาไม่มากนั้น ต้องเรียงว่าฟังแทบไม่ได้ศัพย์เลยมากกว่า ผ่านไปกว่าสามชั่วโมงก็มีเสียงกลุ่มที่ตนตามอยู่ลุกขึ้น เขาลอดแอบมองไปตามซอกของไม้ก็เห็นว่าทั้งสามลุกไปคุยกับเสี้ยวเอ้อ ไม่นานนั้นเสี้ยวเอ้อคนนั้นก็นำทั้งสามคนขึ้นไป ดูท่าว่ากลุ่มชาวโชซอนได้อยู่นี้อีกนานก็แอบเนียนเดินออกไปซ่อนตัวอยู่ตามตรอกของศูนย์การค้าก่อนจะเรียกเสี่ยวหลงเปาให้ไปเอากระเป๋าเสื้อผ้ามาระหว่าเขาทำความสะอาดร่างกายอยู่

        ใช้เวลาไม่นานขอทานที่ดูไม่ได้อาบน้ำมาหลายวันก็กลายเป็นคุณชายที่ออกมาเดินทางมาหาประสบกร์ณไปแล้ว ผมถูกหวีเรียบร้อยแล้วมัดมวยไว้อยู่ครึ่งนึง ส่วนที่เหลือนั้นปล่อยสยาย ชุดที่สวมก็เป็นสีสันธรรมชาติไม่ได้หรูหราหรือเก่าไป ใบหน้าสะอาดสะอ้านเหมือนไม่มีอะไรมาทำร้ายผิวของชายคนนี้มาก่อน ถึงจะใช้เวลาหวีผมนานไปหน่อยแต่ก็ไม่เหลือจุดที่พันกันหรือยุ่งเหยิงแล้ว

        เมื่อเก็บของเตรียมพร้อมเสร็จแล้ว เขาก็ให้เสี่ยวหลงเปามาเกาะที่แขนซ้ายของตนก่อนจะเดินเข้าไปในโรงเตี๊ยม เหวินซ่างเดินไปหาที่นั้งรอแล้วหันไปสั่งกับเถ้าแก่ที่มารับออเดอร์แทนเสี้ยวเอ้ออยู่ "ข้าขอชากานึงนะ แล้วก็อุ้งตีนหมีที่นึง" เหวินซ่างหันไปบอกกับเถ้าแก่แล้วปล่อยให้เสี่ยวหลงเปาลงมาเดินเล่นบนโต๊ะ "ได้ขอรับ รอสักครู่" เถ้าแก่มองมาที่อินทรีหัวขาวอย่างสนใจก่อนจะโค้งรับก่อนจะเดินหายไปในห้องครัว

         เวลาผ่านไปประมาณสามสิบนาทีเสี้ยวเอ้อก็เดินลงมา เหวินซ่างยกมือเรียกเสี้ยวเอ้อคนนั้นให้มาเก็บจานที่เขากินหมดแล้ว "เออนี้ ข้าได้ยินว่าสหายช....ไม่สิ ชาวโชซอนประมาณสามคนได้มาเข้าพักที่นี้ใช่หรือไม่?" เขาแกล้งทำเป็นพูดิดด้วยเสียงที่ดูตื่นเต้นก่อนจะยิ้มให้เสี้ยวเอ้อคนนั้น "ขอรับ? อ่อ กลุ่มสามคนนั้นเข้ามาพักเมื่อครู่นี้เองครับท่าน" เสี้ยวเอ้อพยักหน้ารับก่อนจะตอบออกมา "งั้นเหรอๆ คืองี้น้า~ พอดีข้าอยากจะแกล้งให้พวกเขาตกใจเล่นหน่อย เจ้าช่วยจองห้องพักข้างๆกันหน่อยได้หรือเปล่า" เหวินซ่างหันไปตบบ่าเสี้ยวเอ้อพลางยิ้มหมือนเด็กๆ

         "ลองนึกภาพดูสิ~ ตอนที่สหายเจ้าเดินออกจากห้องแล้วมาปะกับสหายที่ไม่เจอกันมาเสียนานเข้าพอดี เจ้าจะรู้สึกยังไงล่ะ? ดีใจใช่ไหม ตกใจด้วยใช่ไหมเล่า แค่คิดก็สนุกแล้วใช้ม้า" เหวินซ่างลองพูดให้อีกฝ่ายคิดดู ไม่นานนักเสี้ยวเอ้อคนนั้นก็เผยยิ้มออกมาเหมือนนึกเรื่องสนุกได้ "เข้าใจแล้วขอรับ แต่ว่า ข้างห้องของกลุ่มสหายท่านนั้นเป็นห้องพิเศษ.." "ไม่ต้องห่วงน้องชาย เพื่อความสนุกกับสหายข้ายินดีจ่ายอยู่แล้ว" "ฮะๆ ถ้าเช่นนั้น เชิญทางนี้ขอรับ" เสี้ยวเอ้อหลุดหัวเราะออกมาแล้วผายมือนำทางชายหนุ่มไปยังห้องพัก

@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง -700 ชื่อเสียง +25 ความหิว -12 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 -700 + 25 -12 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นกลาง
บันทึกลับ #2
ทวนเฟิ่งอวิ๋น
กำหนดลมหายใจ
มีดบิน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x10
x10
x100
x100
x1
x12
x10
x11
x20
x10
x10
x15
x5
x49
x49
x5
x9
x20
x5
x5
x15
x8
x49
x1
x1
x19
x1
x5
x7
x10
x9
x30
x1
x1

38

กระทู้

272

โพสต์

1หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
270
เงินตำลึง
21368
ชื่อเสียง
8227
ความหิว
80
เจียวจือ
ระดับ 1
โพสต์ 2017-12-4 14:19:58 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{ ผู้เฒ่าปริศนา }
ข้อมูล

        เมื่อมาถึงห้องแล้วเขาก็จ่ายเงินตามราคาห้องพิเศษ แล้วให้ขนมเป็นทิปเสี้ยวเอ้อนิดหน่อยแทนคำขอบคุณก่อนจะเข้าห้องไป เขาปล่อยเสี่ยวหลงเปาให้มาเดินเล่นในห้องตามสะดวก "อย่าส่งเสียงเชียวละ เสี่ยวหลงเปา" เหวินซ่างหันไปบอกคู่หู มันพยักหน้าให้เล็กน้อยก่อนจะเดินเตอะแตะสำรวจภายในห้องอย่างสนอกสนใจ

         ภายในห้องถูกจัดไว้อย่างหรูหรา  มีหน้าต่างไว้ชมวิวของเมืองเซียงผิงบริเวณโต๊ะวางก็มีช่อดอกไม้หอมที่ถูกจัดไว้สวยงาม มีเตียงแยกขนาดใหญ่พอจะนอนได้สามถึงสี่คนแถมยังมีผ้าม่านบางไว้สำหรับกันหนอนแมลงเข้ามายามค่ำคืน

         เจ้าเสี่ยวหลงเปากางบินบินแล้วพุ้งเข้าไปในเตียงอย่างไม่รีรอ ตัวของมันแทบจะจมเข้าไปในฟูของเตียง เจ้าอินทรีหัวขาวกลิ่งไปมารอบๆเตียงเล็กน้อย ก่อนจะหยุดกลิ้งแล้วนอนขดนิ่งๆจมกับไปเตียง ส่วนหมั่นโถวนั้น.. ก็ยังนอนในย่ามและหลับสนิทมาตลอดการเดินทางยามเช้าอยู่เหมือนเคย

         ใกล้ๆกับเตียงนอนที่เสี่ยวหลงเปาไปเข้าไปอยู่ ก็มีกำยานเตรียมเอาไว้พร้อมจุดกลิ่นหอมได้ตลอดเวลา ไม่ไกลนักก็มีห้องอาบน้ำอยู่ส่วนตัวแถมยังมีกลีบดอกไม้ลอย พร้อมเครื่องหอมเตรียมเอาไว้สำหรับอาบอย่างดี บริเวณตรงกลางก็มีโต๊ะไม้สักสวยงามไว้เขียนงานเผื่อมีข้าราชการมาเข้าพักไว้

          เมื่อปิดห้องเรียบร้อยแล้วก็รีบเดินไปฝั่งกำแพงที่อยู่ติดกันแล้วไล่เงี่ยหูฟัง โดยเอาหูแนบกับกำแพงแล้วไล่หาจุดที่ได้ยินเสียงชัดที่สุด เริ่มจากที่ใกล้กับประตูแล้วย่องเดินด้วยเสี่ยงให้เบาที่สุดเผื่อห้องที่เหวินซ่างกำลังแอบฟังอาจได้ยินได้



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -14 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -14 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นกลาง
บันทึกลับ #2
ทวนเฟิ่งอวิ๋น
กำหนดลมหายใจ
มีดบิน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x10
x10
x100
x100
x1
x12
x10
x11
x20
x10
x10
x15
x5
x49
x49
x5
x9
x20
x5
x5
x15
x8
x49
x1
x1
x19
x1
x5
x7
x10
x9
x30
x1
x1

38

กระทู้

272

โพสต์

1หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
270
เงินตำลึง
21368
ชื่อเสียง
8227
ความหิว
80
เจียวจือ
ระดับ 1
โพสต์ 2017-12-4 16:22:08 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย wenshang เมื่อ 2017-12-4 16:46

{ ผู้เฒ่าปริศนา - จบเควส }

ความลับที่ไม่ควรรู้


      
“นายท่านขอรับ ตอนนี้เราต้องดำเนินการใหม่หมดเลย ตามที่มือสังหารที่เราจ้างไปก่อกวนจี้โจวถูกไอชั่วสองคนนั้นป่วนจนเสียแผน” เสียงชายคนแรกมีความอ้อนน้อมทางน้ำเสียงอยู่มาก พลางได้ยินเสียงผ้าขยับไปมา

         'ก้มหัวอยู่?' เขาลองเดาจากเสียงที่ขยับจนผิดสังเกต 'สรุปว่า.. เรากับอาจารย์ดันเผลอทำงานเขาเสียแผนสินะ ดีจริงๆ' เหวินซ่างคิด ตอนนี้ตนก้รู้แล้วว่ากลุ่มไหนเป็นคนทำเรื่องแบบนี้
        “เรื่องนั้นเจ้าไปคิดหาวิธีแล้วกัน ตอนนี้เซียงผิงจะเป็นเมืองแรกที่โซซอนเรายกทัพมาในไม่ช้า แต่ตระกูลหานเป็นไส้ศึกเกรงจะยาก หากยังมีสำนักฉวนเจินและพรรคกระยาจกอยู่ รวมไปถึงสำนักหัวซาน” เสียงต่อมาเป้นอีกคน ค่อนข้างแหบแห้งพอเดาได้ว่ามีอายุอยู่ในระดับนึง จากน้ำเสียงแล้วคงเป็นหัวหน้าในหลุ่ม


        'ตระกูลหาน.. ตระกูลนั้นเป็นไส้ศึกของโชซอนแล้วรึ? ฉวนเจิน? พรรคยาจก? สำนักหัวซาน? นี้ข้ามารับรู้เรื่องอะไรกัน' แต่ละที่ที่ได้ยินมาก็ทั้งรู้จักบ้างอย่างพรรคหรือสำนัก คุ้นหูบ้าง ไม่ก็ ไม่เคยได้ยินมาเลยอย่างชื่อตระกูลเขาไม่เคยจะสนใจเรื่องแบบนั้นนินะ ที่จี้โจวเองก็มีขอทานเยอะอาจเข้ามาล่อพรรคยาจกก็ได้
        “สำนักฉวนเจินนายท่านหมดปัญหาได้ ข้าจ้างวานคนไปจัดการแล้ว ตอนนี้คนในสำนักฉวนเจินล้วนถูกพวกเราจับคุมขังไว้ที่คฤหาสน์ตากอากาศของตระกูลหานในเป่ยผิง” เสียงคนสามต่อเสริมออกมา เป็นเสียงที่อ่อนน้อมเหมือนคนแรกแต่นุ่มนวลกว่า ทางนั้นอาจเป็นคนอายุน้อยที่สุด


         'ทำสำเร็จไปที่นึงแล้วด้วย.. ไปช่วยดีไหม ไม่สิสำนึกฉวนเจินเก่งออก เราไปก็ดีแต่ตายเปล่านั้นแหละ' เหวินซ่างฟังไปก็คิดไป อยากจะช่วยอยู่แต่ด้วยกำลังของคนตอนนี้ก็ไม่ไหวหรอก อย่างมากก็พอส่งข่าวให้เท่านั้น

       “กำชับเจ้านั่นอย่าประมาท”
เสียงที่ดูจะเป็นหัวหน้าพูดขึ้น ก่อนจะไล่แผนต่อไป  “ตอนนี้ที่เราต้องการจัดการ พรรคกระยาจกที่มีอิทธิพลทั่วต้าฮั่นนั่น” เขาพูดจบก็มีเสียงทรุกลงจากผ้าที่ขยับ พร้อมกับเสียงเคลื่อนของไม้ที่ขยับตามแรงกดทับ อาจนั้งลงที่เก้าอี้อยู่


        'ถัดจากฉวนเจินแล้ว พรรคยาจกจะเป็นรายต่อไป.. คงวางแผนกันมานาน มารู้แบบนี้ข้าควรทำยังไงดีเนี้ย' เหวินซ่างที่ฟังอยู่ก็ได้แต่ทำสีหน้างงๆ ทำไมเขาต้องมารู้เรื่องอะไรแบบนี้ด้วย หากถูกจับได้คงไม่พ้นได้โดนลอบสังหารเป็นแน่

        “ฝั่งราชสำนักนายท่านอย่าห่วงไป ข้าได้ตกลงกับม่อเป่ยแล้ว ตอนนี้พวกนั้นก็คอยก่อกวนไม่หยุดหย่อน” คนแรกพูดขึ้นไม่นานคนที่สามก็พูดเสริมต่อทันที “ส่วนข้าได้ยื่นข้อเสนอหวยหนานอ๋องหลิวอัน ส่งคนไปคอยยุยงเจ้านั่นให้ลุกขึ้นกบฎอีกแรง”


       เหวินซ่างชะงักก่อนจะแนบหูฟังให้ชิดกว่าเดิม 'นายท่าน.. หะม่อเป่ย!? อ๋องหลิวอัน!? กบฎ!' เขาเบิดตาขึ้นอย่างตกใจเรื่องแบบนี้เขาจะไปบอกใครดี ไม่สิ จะมีใครเชื่อในสิ่งที่เขาบอกได้บ้าง หลักฐานก็ไม่มีแต่ที่ได้ยินอยู่ก็เป็นความจริง

       “เจ้าทั้งคู่ทำงานได้ดีมาก ตอนนี้เราต้องระมัดระวังตัวเป็นพิเศษ” แม้เสียงของคนที่เรียกว่า นายท่าน ตอนแรกจะดูดีขึ้นแต่ก็ยังไม่วายกดเสียงเข้มกำชับกับทั้งสองอีก “ครับนายท่าน โซซอนต้องได้ครองจงหยวน” ทั้งสองพูดพร้อมกัน


        “แน่นอนอยู่แล้ว นั่นเป็นเรื่องที่ถูกต้องที่สุด ชาวจงหยวนอยู่มานานเกินไปแล้ว ถึงเวลาให้พวกเราสบายบนแผ่นดินใหญ่นี้บ้าง” เสียงของหัวหน้าใหญ่จบลงแล้วเป็นการพูดคุยปกติ “เอาล่ะ เจ้าสองคนพรุ่งนี้ก็ไปเตรียมตัวร่วมงานชุลนุมหุบเขาปีศาจ จำไว้พวกเจ้าคนใดคนหนึ่งต้องชนะการประลองนี้ เมื่อได้เป็นผู้นำชาวยุทธ์ฝ่ายอธรรม การยึดจงหยวนก็ไม่ยาก


        เขาถอยออกมาจากกำแพงแล้วเดินไปเก็บของให้เรียบร้อยก่อนจะเดินไปหาเสี่ยวหลงเปาที่เปลี่ยนจากนอนอยู่บนเตียงมาเดินเตอะแตะอยู่บนโต๊ะแล้ว เขาจับมันไปไปหน้าต่างก่อจะกระซิบเบาๆ "..ต้องรีบออกมาจากเมืองให้เร็วที่สุด ไปบอกทุกคนด้วย" พอเขาพูดจบก็ปล่อยมันให้บินออกไป



        "เป็นไงบ้างขอรับ?" เสี้ยวเอ้อคนเดิมเอยทักเมื่อเห้นเวหินซ่างเดินลงมา เขายิ้มบางให้แล้วตอบด้วยความเสียดาย "ทักคนผิดน่ะซิ~ ดันไม่ใช่กลุ่มสหายข้าเสียดายแย่จริงๆ อ่อ!แต่ข้าไม่ขอเงินคืนหรอกนะ ไม่เป็นไรๆ"


         เสี้ยวเอ้อทำท่าโล่งอกเมื่อได้ยินอีกฝ่ายบอกว่าทักคนผิด "งั้นหรือ ข้าก็แอบกังวลอยู่เชียว" เขาหัวเราะออกมาแล้วตบบ่าเสี้ยวเอ้อเบาๆ "ฮ่าๆๆ ช่างมันเถอะ เจ้าเองก็อย่าไปกวนพวกเขาล่ะ" เขาพูดจบก็ไปสั่งสุราซักไหแล้วเนียนกลับไปดื่มในห้อง


         เมื่อเหวินซ่างเข้ามาภายในห้องก็วางสุราไว้บนโต๊ะก่อนจะเดินไปอาบน้ำที่ไม่ได้อาบดีๆมานาน พลางคิดหาวิธีต่อจากนี้ 'ทำยังไงดี.. ดันรู้เรื่องไม่ควรรู้เสียแล้ว' "เฮ้อ" เขาถอนหายใจออกมาแล้วก้มลงไปในน้ำ 'ยูตะ.. ถ้าส่งไปตอนนี้คงไม่น่ามีปัญหา ต้วนหงส์ล่ะ? ปานนี้ยังอยู่ที่ฉางอันหรือเปล่า หากส่งไปจะมีปัญหาไหม แต่ข้อมูลจากนักเดินทางธรรมดาจะเป็นหลักฐานได้หรือ ข้อมูลที่อยากรู้ก็ได้มาแล้วคงไม่มีธุระอะไรกับที่แห่งนี้อีก อยู่ไปก็เสี่ยงอันตรายด้วย'




        เมื่อเหวินซ่างอาบน้ำเสร็จแล้วก็กลับไปแต่งตัวเป็นชุดสีขาวสะอาดดังเดิม แล้วรีบเก็บของอีกครั้งก่อนออกมาไปจากเมืองเซียงผิงไปพร้อมกลับเหล่าคู่หูทั้งห้า

@@Admin


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +50 เงินตำลึง +3500 ชื่อเสียง +777 ความหิว -14 Point +15 ย่อ เหตุผล
Admin + 50 + 3500 + 777 -14 + 15

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นกลาง
บันทึกลับ #2
ทวนเฟิ่งอวิ๋น
กำหนดลมหายใจ
มีดบิน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x10
x10
x100
x100
x1
x12
x10
x11
x20
x10
x10
x15
x5
x49
x49
x5
x9
x20
x5
x5
x15
x8
x49
x1
x1
x19
x1
x5
x7
x10
x9
x30
x1
x1

26

กระทู้

342

โพสต์

4หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
345
เงินตำลึง
15670
ชื่อเสียง
19214
ความหิว
35
คุณธรรม
10
ความชั่ว
0
ความโหด
2
หงส์
ระดับ 1

เฉียน เฟยหมิง

ของขวัญจาก Admin
pet
โพสต์ 2018-2-10 14:32:01 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{หางานทำงาน}
      หลังจากที่เมิร์กได้นั่งม้าเร็วที่ท่านตาจัดเตรียมไว้ให้ก็มาถึงโรงเตี๊ยมอวิ๋นจงเกอได้สำเร็จ การเดินทางทั้งวันทำเอาตัวเมิร์กเจ็บปวดไปหมดแต่งานของวันนี้ยังไม่จบทำให้เขายังล้มลงไม่ได้
       “ยินดีต้อนรับค่ะ” ทันทีที่ก้าวเข้าไปในร้านก็มีสาวใช้นางหนึ่งพุ่งตัวออกมาจากฝูงชน ภายในร้านเต็มไปด้วยผู้คนมากหน้าหลายตา มีนางรำกำลังเต้นและเสียงพิณบังเลง เสียงดังมากมายต่างหยุดลงชั่วคราวเมื่อเมิร์กก้าวเข้าไปเต็มตัว
         เนื่องด้วยรูปลักษณ์ภายนอกที่หน้าตาของชาวต่างชาติรวมถึงการแต่งตัวที่ดูมีระดับทำให้หลายๆคนหันมามองด้วยสายตาสนใจ
         แต่เมิร์กหาได้สนใจไม่เขาก้มหัวลงไปกระซิบกับสาวใช้เบาๆ
         “นำทางข้าไปหาท่านหวงเผิงที”
        สาวใช้ที่โดนกระทำโดยไม่รู้ตัวก็นิ่งตกใจไปชั่วขณะก่อนจะพยักหน้าและนำเมิร์กเข้าไปข้างในผ่านท่านประตูสำหรับพนักงาน หากเป็นคนที่กล้าพูดเพื่อเจอหัวหน้าของพวกนางก็ต้องมีความมั่นใจมากที่จะไม่โดนเฉดหัวออกมา


        เดินต่อสักพักร่างของสาวใช้ก็มาหยุดที่บานประตูใหญ่ก่อนจะแง้มแล้วพูดคุยกับคนข้างในสักครู่ก่อนจะหันกลับมา
        "เชิญค่ะ” เมื่อหน้าที่เสร็จนางก็เดินจากไป
         “ขออนุญาต” เมิร์กดันบานประตูออกเผยให้เห็นร่างของชายท่านหนึ่งกำลังนอนยาวไปกับเตียงบนมือมีพัดสีน้ำเงินสง่ากางเอาไว้ปิดบังใบหน้าส่วนล่าง
        “มีธุระอะไรกับข้างั้นรึ เจ้าหนูจากโรมัน” เพียงกวาดตามองหวงเผิงก็สามารถคาดเดาสัญชาติของชายหนุ่มได้
        “ข้ามาสมัครงาน”
          หวงเผิงผงะไปครั้งหนึ่งให้กับความตรงไปตรงมาของเมิร์กก่อนจะกลับมาคงสีหน้าของพ่อค้ามากประสบการณ์ตามเดิม
         “งั้นลองบอกสิที่จะทำให้ข้าอยากรับเจ้าเข้าทำงานหน่อยสิ” ใบหน้าของหวงเผิงยกยิ้มขึ้นเล็กเป็นนัยอะไรบางอย่าง
          “ข้าชื่อเมิร์ก โนกีอัส ซีซ่าร์ เรียนรู้เกี่ยวกับการเป็นพ่อค้ามาตั้งแต่จำความได้ข้าได้ตัดสินใจออกเดินทางด้วยลำแข้งตัวเองเพราะข้าอยากจะมีอนาคตที่กว้างไกล และข้าต้องการสมัครงานที่นี่5วันไม่ต้องเว้น” แววตามุ่งมั่นของเมิร์กจับจ้องสวนไปในแววตามากประสบการ์ของหวงเผิงอย่างไม่เกรงกลัว ประสบการณ์ที่หล่อหลอมมาตั้งแต่เด็กสร้างเขาให้เป็นคนที่ใจเย็น
          “ได้เจ้าผ่าน! ไว้พรุ่งนี้เจ้าค่อยเริ่มงาน ห้องพักเจ้าจะใช้คอกม้าไปก่อนก็ได้นะ” หวงเผิงกล่าวด้วยน้ำเสียงยินดี
         “ขอบคุณ” เมิร์กโค้งตัวกล่าวด้วยความเต็มใจก่อนจะเดินออกไปเพื่อนอนพักผ่อนเขาเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว
          หวงเผิงยกคิ้วเล็กน้อยให้กับท่าทีของชายหนุ่มว่าที่ลูกจ้างของเขาเขานึกว่าอีกฝ่ายจะประท้วงอะไรสักหน่อยสะอีก
         “หึหึ ชาวโรมันนี่สมคำล่ำลือจริงๆเลยนะ”
@Admin


แสดงความคิดเห็น

จัดส่งรายละเอียดงานไปทาง PM แล้วนะคะ  โพสต์ 2018-2-10 14:50

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1ชื่อเสียง +100 ความหิว -18 Point +7 ย่อ เหตุผล
Admin + 100 -18 + 7

ดูบันทึกคะแนน

6056
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x30
x2
x6
x60
x40
x20
x80
x400
x100
x200
x140
x200
x400
x100
x10
x500
x200
x2
x1000
x180
x10
x5
x500
x50
x74
x450
x5
x1
x1300
x20
x50
x2900
x89
x8
x157
x3
x11
x5
x2
x25
x101
x10
x88
x200
x160
x81
x164
x9
x36
x60
x100
x40
x73
x101
x113
x4100
x764
x50
x55
x242
x64
x15
x30
x1
x50
x60
x294
x40
x29
x12
x10
x1
x70
x375
x4
x20
x6
x6
x1
x63
x1

26

กระทู้

342

โพสต์

4หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
345
เงินตำลึง
15670
ชื่อเสียง
19214
ความหิว
35
คุณธรรม
10
ความชั่ว
0
ความโหด
2
หงส์
ระดับ 1

เฉียน เฟยหมิง

ของขวัญจาก Admin
pet
โพสต์ 2018-2-11 09:27:25 | ดูโพสต์ทั้งหมด
     รับงานวันแรก


     “หาว”เมิร์กตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงีย แต่แววตาใสกระจ่าง ความฝันเมื่อคืนทำให้เขาได้ชื้นส่วนที่หายไปคืนมาแล้ว
      เมื่อตื่นขึ้นมาเต็มตัวเมิร์กก็เดินมาพบกับชุดพนักงานวางไว้หน้าคอกม้ากับจดหมายเล็กๆ {ใส่สะแล้วรีบมา}
      เมิร์กใช้ล้างหน้าให้สดชื่นแล้วทำการเปลี่ยนเสื้อทันทีแล้วมุ่งหน้าสู่ห้องทำงานของหวงเผิงด้วยใบหน้าเต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ
“ขออนุญาต”
“เชิญ”
       เมิร์กถือวิสาสะก้าวเข้าไปในห้องด้วยความองอาจท่าทางห้าวหาญของเมิร์กทำเอาหวงเผิงสะดุ้งไปทีก่อนจะกลับเป็นปกติอย่างรวดเร็ว
      หึ หวงเผิงยกยิ้มขึ้น“ชุดนั่นดูเหมาะกับเจ้าดีนี่” เขาชมจากใจจริง ชุดพนักงานที่คนอื่นใส่เหมือนคนรับใช้แต่ทำไมพอชาวต่างชาติใส่แล้วมันเหมือนพวกหัวหน้ากันนะ
    “ขอบคุณ”เมิร์กโค้งตัวด้วยความเคารพ เขาเข้าใจถึงระบบนายบ่าวดี เอาใจนายย่อมดีกว่าการเป็นศัตรู
    “รุ่นพี่ของเจ้าคนนี้จะนำทางเจ้าไปที่ท่าเรืองานสำหรับวันนี้อยู่ที่นั่น” หวงเผิงภายมือไปที่ชายหนุ่มข้างๆเขาเป็นร่างกายใหญ่โตถ้าเทียบกับคนจีนคนอื่นๆแต่พอเทียบกับเมิร์กแล้วถือว่าเล็กกว่าอยู่1-2ขั้น
    “รับทราบ” มุมปากที่ยกขึ้นกว้างของเมิร์กจากการที่ได้ไปทำงานที่ทะเลเรียกความสนใจจากหวงเผิงได้ดี‘พวกคนปกติที่ไหนอยากจะออกไปทำงานหนักๆกลางทะเลเค็มๆถ้าไม่ใช่ชาวเลพวกเขาขออยู่บนบกดีกว่า’
    “ไปสะ” หวงเผิงกล่าวตัดบทแล้วชี้สั่งชายหนุ่มข้างๆเขาโค้งตัวรับคำสั่ง
“ตามมา” พูดเสร็จเขาก็ออกเดินนำไปที่ท่าเรือเมืองเซียงผิง
“ครับ” เมิร์กเดินตามออกไปโดยไม่ลืมที่จะปิดประตูให้ด้วย

“ข้าหวังกับเจ้ามากนะ เจ้าหนูโรมัน” หวงเผิงลอบยิ้มกับตนเองในห้องโดยมีสาวใช้นางหนึ่งแอบได้ยิน


@STAFF_โรลทำงาน



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +200 ความหิว -10 Point +3 ย่อ เหตุผล
STAFF_โรลทำงาน + 10 + 200 -10 + 3

ดูบันทึกคะแนน

6056
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x30
x2
x6
x60
x40
x20
x80
x400
x100
x200
x140
x200
x400
x100
x10
x500
x200
x2
x1000
x180
x10
x5
x500
x50
x74
x450
x5
x1
x1300
x20
x50
x2900
x89
x8
x157
x3
x11
x5
x2
x25
x101
x10
x88
x200
x160
x81
x164
x9
x36
x60
x100
x40
x73
x101
x113
x4100
x764
x50
x55
x242
x64
x15
x30
x1
x50
x60
x294
x40
x29
x12
x10
x1
x70
x375
x4
x20
x6
x6
x1
x63
x1

26

กระทู้

342

โพสต์

4หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
345
เงินตำลึง
15670
ชื่อเสียง
19214
ความหิว
35
คุณธรรม
10
ความชั่ว
0
ความโหด
2
หงส์
ระดับ 1

เฉียน เฟยหมิง

ของขวัญจาก Admin
pet
โพสต์ 2018-2-13 12:27:09 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ทำงานวันที่2



เมิร์กออกจากบ้านฟางหนิงก่อนฟ้าจะสว่างมุ่งหน้าสู่โรงเตี๊ยมเพื่อรับงาน
ด้วยความที่ตอนนี้ฟ้ายังสว่างดีหวงเผิงจึงยังคงอยู่ในห้วงนิทราแต่ก็ได้ฝากงานไว้กับสาวใช้คนสนิท
“อ่าวนั้นท่านนี่” เมิร์กจดจำได้ว่าใบหน้าของสาวใช้คนสนิทเป็นคนเดียวกับที่มาต้อนรับตนเองในคราแรกที่ก้าวมาสู่ที่นี่
“เจ้าเมิร์กสินะ หน้าที่แรกของเจ้าวันนี้คือทำความสะอาดโรงเตี๊ยม เอานี่ศาสตราวุธของเจ้า” นางยื่นไม้กวาดมาให้
เมิร์กรับไว้ด้วยความเต็มใจทำให้เกิดความสงสัยบนหน้าของสาวใช้แต่นางก็เดินจากไปให้โถงทางเดิน
“ข้าจะรอที่ห้องทำงาน” และเสียงก็เงียบลงพร้อมกับเสียงฝีเท้าที่จางหายไปเหลือเพียงเมิร์กกับไม้กวาดคู่ใจ
“ทำเอาคิดถึงวันเก่าๆเลยแหะ”เมิร์กค่อยๆเริ่มกวาดตั้งแต่ภายในสุดอย่างส่วนเวทีค่อยๆไล่ออกมาข้างนอกตามที่ท่านแม่เคยสอน
เวลาผ่านไปจนพระอาทิตย์ขึ้น ร่างของเมิร์กชุ่มไปด้วยเหงื่อจากการทำความสะอาดในส่วนโรงเตี๊ยมทั้งหลัง
“ฟู่ นานแล้วที่ไม่ได้ออกกำลังแบบนี้”
แปะ แปะ เสียงตบมือดังมาจากทางออกของส่วนห้องพัก
“หาว เกินที่ข้าคาดไว้มากเลยนะกับการที่เจ้าสามารถทำความสะอาดที่นี่ทั้งหมดก่อนข้าจะตื่นนะ” หวงเผิงค่อยๆก้าวลงจากบันไดด้วยความง่วงนอนดังตานั้นยังคงปิดๆเปิดๆอยู่
“คงเป็นเพราะข้าทำอยู่บ่อยๆกระมั้งเลยเสร็จแล้ว” เมิร์กเกาหัวด้วยความดีใจนานแล้วที่เขาได้รับคำชมจากคนอื่นที่ไม่ใช่บิดามารดา
“งานต่อไปของเจ้าคือทำความสะอาดส่วนห้องพัก แต่เจ้าไปพักรอพวกแขกตื่นก่อนเถอะ” หวงเผิงเดินหายเข้าไปในทางเดินมุ่งสู่ห้องทำงานของตน
เมิร์กที่ได้คำสั่งก็นั่งพักลงที่ราวบันไดก่อนจะนั่งสูดหายใจลึก

หลังจากพักกว่าสามสิบนาทีก็ได้เห็นแขกหลายคนออกเดินออกกันแล้วเมิร์กจึงลุกขึ้นคว้าอาวุธข้างกายมุ่งหน้าสู่ส่วนของห้องพัก
ปึก
“เจ้าทำอะไรเนี่ย” เมิร์กเดินชนกับหญิงสาวที่มีผิวขาวสว่างกับไฝที่ตาซ้ายทรงเสน่ห์
“ขอโทษครับ” เมิร์กก้มหัวขอโทษก่อนจะเดินผ่านนางไปอย่างรวดเร็ว
‘ข้าว่าข้าเคยเห็นนางที่ไหนมาก่อนนะ’ หญิงสาวที่เขาชนนั้นเขาเหมือนเคยเจอนางที่ไหนมาก่อน
“ช่างมัน ทำงาน ทำงาน~~” เมิร์กเก็บความสงสัยไว้ในใจก่อนจะผิวปากปัดกวาดต่อกว่าจะแล้วเสร็จเวลาก็ผ่านไปถึงตอนสาย

“กินหน่อยไหม”หวงเผิงยืนจานที่มีซาลาเปาวางอยู่มาให้
“ขอพระคุณท่านมาก” เมิร์กทันทีที่รับจานมาก็โค้งหัวขอบคุณด้วยความหิวก่อนจะยกซาลาเปาเข้าปากไปทั้งลูก
ตุบ ตุบ เมิร์กทุบอกด้วยความจุกทำเอาหวงเผิงต้องรีบสั่งสาวใช้เอาชามาให้
“อึก อึก อ่า ขอบคุณท่านจริงๆ”
“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร ถ้าอิ่มแล้วก็เดินที่โรงครัวนะ งานต่อไปของเจ้าอยู่ที่นั่น” หวงเผิงตบบ่าเมิร์กก่อนจะดันตัวเองลุกขึ้นเดินไปหาแขกที่ใส่ชุดดูมีภูมิฐาน

ที่โรงครัว
“เป็ดย่างโต๊ะ4 ทำไมถึงยังไม่มีคนมารับอีก”
“ซาลาเปาโต๊ะ9 ก็ยังอยู่พวกแกมัวทำอะไรกันอยู่ฮะ”
หญิงแก่นางหนึ่งชี้นิ้วสั่งการไปทั่วห้องครัวที่เต็มไปด้วยไอน้ำและกลิ่นอาหารโดยมีพนักงานตั้งแต่เด็กเล็กยันวัยกลางคนวิ่งวุ่นกันเต็มไปหมด
“เจ้าเด็กใหม่ที่ยืนบื้อตรงนั้นนะ รีบๆมาหยิบจานอาหารไปส่งเร็ว!!”
“ครับ!!” ถึงจะสับสนไปบ้างแต่เมิร์กก็ใช้เวลาไม่นานปรับตัวเข้ากับตำแหน่งจนได้รับคำชมจากป้าแก่อยู่บ่อยทำให้ได้รับสายตาโจมตีจากเพื่อนร่วมงานเป็นระยะๆ

“โอ๋ย” เมิร์กทรุดตัวลงกับพื้นด้วยความเหนื่อย ทำงานหนักติดต่อกันครึ่งวันโดยแต่ละงานไม่ซ้ำกันนี่กินพลังชีวิตเขาไปเยอะมากเหมือนกันนะนี่

“ฮ่าๆ คงเหนื่อยมากสินะ เห็นเจ้าแบบนี้ทำเอาข้านึกถึงตอนเด็กๆเลย”
หวงเผิงเดินผ่านไปด้วยเสียงหัวเราะ เห็นเมิร์กเหนื่อยทำเขาสดชื่นเพราะอะไรกันนะ
“งานต่อไปของเจ้าคือการไปต้อนรับแขก ไปเปลี่ยนเสื้อสะงานจะเริ่มในอีก10นาที” สาวใช้ที่เดินตามหลังมาพูดสั่งกันเมิร์กแล้วรีบออกวิ่งตามหวงเผิงไป
“อ่า เหนื่อยแต่สู้โว้เย” เมิร์กลุกไปเบิกชุดพนักงานกับสาวใช้อีกคนแล้วทำการเปลี่ยนเวรกับพนักงานต้อนรับที่หน้าร้าน
“ยินดีต้อนรับ มากี่ท่านครับ” ผมสีทองและใบหน้ายิ้มแย้มทำให้มีแขกมากมายต่างสนใจโรงเตี๊ยมเพิ่มขึ้นจนเมิร์กต้องพูดจนกรามแทบค้าง
บรรดาแขกที่เข้ามาต่างพูดชื่นชมให้กับความมีมารยาทและความอัธยาศัยดีของเมิร์กกับหวงเผิงทำให้หวงเผิงยิ้มแก้มปริให้กับกำไรและชื่อเสียงของร้านที่เพิ่มขึ้นเพราะคนๆเดียว

แต่ร่างกายย่อมมีขีดจำกัด

“คร่อก” เมิร์กทันทีที่ถึงเวลาเปลี่ยนกะ ก็เดินมาสลบบนเตียงในห้องพักพนักงานทันทีแล้วก็ตกลงในห้วงนิทราโดยมีใครบางคนยืนยิ้มอยู่ข้างๆ

@STAFF_โรลทำงาน


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +200 ความหิว -15 Point +3 ย่อ เหตุผล
STAFF_โรลทำงาน + 10 + 200 -15 + 3

ดูบันทึกคะแนน

6056
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x30
x2
x6
x60
x40
x20
x80
x400
x100
x200
x140
x200
x400
x100
x10
x500
x200
x2
x1000
x180
x10
x5
x500
x50
x74
x450
x5
x1
x1300
x20
x50
x2900
x89
x8
x157
x3
x11
x5
x2
x25
x101
x10
x88
x200
x160
x81
x164
x9
x36
x60
x100
x40
x73
x101
x113
x4100
x764
x50
x55
x242
x64
x15
x30
x1
x50
x60
x294
x40
x29
x12
x10
x1
x70
x375
x4
x20
x6
x6
x1
x63
x1

26

กระทู้

342

โพสต์

4หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
345
เงินตำลึง
15670
ชื่อเสียง
19214
ความหิว
35
คุณธรรม
10
ความชั่ว
0
ความโหด
2
หงส์
ระดับ 1

เฉียน เฟยหมิง

ของขวัญจาก Admin
pet
โพสต์ 2018-2-15 19:44:34 | ดูโพสต์ทั้งหมด

(จบฝึกงาน)
หลังจากที่เที่ยวมาทั้งวันแล้วเมิร์กตัดสินใจไปพบกับหวงเผิงเพื่อรับงานวันสุดท้าย
“เจ้ามาได้ก็ดี ตอนนี้คนเยอะมาก คอยช่วยเหม่ยลี่คิดราคาอาหารของพวกเสี่ยวเอ้อห์ด้วยละ”พูดเสร็จหวงเผิงก็รีบวิ่งออกจากร้านด้วยความรีบร้อน
‘เขาไปไหนของเขากันนะ’ เมิร์กมองตามแผ่นหลังของหวงเผิงที่หายลับออกไป
“ท่านเมิร์ก สติค่ะ สติ”เหม่ยลี่หรือสาวใช้คนสนิทของหวงเผิงตะโกนเรียนสติเมิร์กลูกค้าเริ่มทยายเข้าร้านแล้ว

เมิร์กนั้นได้ค่อยจัดการคิดเงินต่างๆไปด้วยดีเคียงข้างกวางเจียวที่มีประสบการณ์โชกโชนแต่เขาแอบแยกส่วนตำลึงไว้โดยใช้มันนับจำนวนอาหารประเภทต่างๆที่ถูกขาย โดยในส่วนของกวางเจียวเขาก็นับด้วยเพื่อสะดวกต่อการทำบัญชีในอนาคต
“เห้ย อาหารมันแพงจังวะ ไม่จงไม่จ่ายมันแล้ว” จู่ๆก็มีชายร่างยักษ์หน้าตาคุ้นๆตะโกนลั่นกลางร้าน
เมิร์กที่เห็นว่าเหล่าเสี่ยวเอ้อห์ต่างไม่กล้าก็ถอนหายใจก่อนจะหยิบง้าวข้างตัวขึ้นและเดินไปประชัญหน้ากับเจ้ายักษ์หน้าคุ้นนี่
“ไงพี่ชาย ได้เจอกันอีกแล้วนะ” ทันทีที่เมิร์กพูดขึ้นทั้งร้านก็เงียบสงบลงบรรยากาศตึงเคลียดบางอย่างแพร่กระจายไปทั่ว
“เจ้า!!” เจ้ายักษ์ใบหน้าขึ้นสีเมื่อนึกถึงเงินสินบนที่ต้องเสียไปในการออกมาจากคุกบ้าๆเพราะชายชาวต่างชาติตรงหน้า
เมิร์กแย้มยิ้มบนใบหน้า ‘เป็นไปตามแผน’
“ข้าชื่อว่าเมิร์ก ท่านมีนามว่าอะไรกันรึ”
“ข้าชื่อหนางจาง ทำไม?” หนางจางตอบไปด้วยความงงงวยเจ้าหน้าเข้มนี่จะถามมันเพื่ออะไร
“พอดีข้าได้ยินว่าท่านจะไม่จ่ายเงินนะ เพราะอะไรกันพอจะบอกได้ไหม”เมิร์กแอบจงใจพูดด้วยเสียงอันดังเพื่อให้คนรอบข้างได้ยิน
เจ้ายักษ์ที่ได้ยินใบหน้าก็ขึ้นสีแดงเหมือนประทัดก่อนจะตะโกนออกมาด้วยความโง่งม
“ก็ราคามันแพงนะสิ เป็ดห่*อะไรราคาตั้ง800ตำลึงวะ” เมิร์กเหลือบตามองไปที่จานซากเป็ดที่คาดเดาได้ว่าเคยมีเป็ดเป่ยผิงแสนอร่อยวางอยู่
หึ
เมิร์กลอบหัวเราะและสั่งการให้เสี่ยวเอ้อห์ไปทำเป็ดเป่ยผิงมาหนึ่งจานโดยเขาเป็นคนรับผิดชอบเอง
ไม่นานเป็ดเป่ยผิงร้อนๆก็มาส่ง
“ว่าไงพี่ชาย ท่านบอกว่าเป็ดอะไรถึงได้แพงใช่ไหม” หนางจางพยักหน้ารับ
เมิร์กเริ่มสาธยายความสุดยอดของเป็ดเป่ยผิงที่เขามั่วขึ้นมาจากความทรงจำอันน้อยนิดที่เคยทำงานในโรงครัว
ยิ่งพูดฝูงชนก็ยิ่งพูดคุยกันมากขึ้น ทุกคนล้วนพูดชมถึงความน่าทึ่งของเป็ดเป่ยผิงทำให้เจ้ายักษ์หนางจางอับอายอย่างมาก
“ข้าว่าสำหรับเป็ดนั่น1000ตำลึงยังควรค่าเลย”มีเสียงชายคนหนึ่งดังขึ้นในฝูงชน
ใช่ๆ เมื่อมีคนเปิดย่อมมีคนตาม ฝูงชนเริ่มส่งเสียงกดดันจนหนางจางยอมควักเงินจ่ายแต่โดยดี
“ขอบคุณที่อุดหนุน คราวหน้าเชิญใหม่นะครับ”เมิร์กก้มหัวก่อนจะเดินกลับไปที่นั่งสำหรับทำงานและควักเงิน800ตำลึงจ่ายโดยไม่ลืมที่จะนับเอาไว้ด้วยโชคดีที่ทั้งร้านหยุดชะงักทำให้ไม่มีการเพิ่มขึ้นของรายการตอนเขาไม่ว่างไม่งั้นเขาคงลำบากในการลองทำบัญชีแย่

“ท่านเมิร์ก ท่านช่วยข้าทำม้วนไม้ไผ่สำหรับไปส่งอาหารที่จวนเจ้าเมือง ณลานกว้างหน่อย”
เมิร์กที่ได้รับคำขอจากเสี่ยวเอ้อห์หนุ่มน้อยก็คว้าม้วนไม้ไผ่มาและขีดเขียนลงบนมันอย่างรวดเร็วและแม่นยำก่อนส่งคืนให้เสี่ยวเอ้อห์ที่กำลังยืนตะลึงอยู่
“เร็วสิเจ้าเมืองรออยู่นะ”
“ขอรับ!!” เสี่ยวเอ้อห์น้อยรีบวิ่งออกไปพร้อมกับข้าวห่อใหญ่บนหลังด้วยรอยยิ้มร่าเริง
‘วัยเด็กช่างสดใสจริงๆ’ เมิร์กยิ้มก่อนจะกลับไปทำงานต่อ

ตกเย็น
ตอนนี้ร้านปิดแล้วทั้งเหม่ยลี่และเมิร์กเลยช่วยกันนับเงินที่ได้มาของวันนี้
หวงเผิงก็กลับมาเห็นก็เลยจะช่วย แต่ด้วยสภาพเหม็นธูปมากจึงขอตัวไปอาบน้ำก่อน
ทั้งสองใช้เวลาไม่นานก็นับครบถ้วนสมบูรณ์ ที่มันเร็วได้ขนาดนี้เพราะเมิร์กใช้หลังการทางคณิตศาสตร์ช่วย(แผนแยกตำลึงนั่นแหละ)ทำให้เมิร์กสามารถปลีกตัวไปช่วยเหมี่ยลี่นับได้
“เสร็จเร็วมาก! เจ้าทำได้ยังไง” เหม่ยลี่บอกด้วยความตื่นตะลึงนางใช้เวลาจนดึกดื่นทุกวันเพื่อทำบัญชี แต่ชายโรมันผู้นี้กับเสร็จภายในเวลาไม่นาน
เมิร์กที่เห็นสีหน้าตะลึงของเหม่ยลี่ก็เก็บอาการหัวเราะไว้ในใจก่อนจะสอนเคล็ดง่ายๆให้

“แหม ดูสนุกกันเชียวนะ”
“ว้าย” เหม่ยลี่ทำเหรียญตำลึงที่แยกไว้กระจัดกระจายไปทั่วเนื่องจากการปรากฎตัวอย่างกะทันหันของหวงเผิง
“ท่านดูเข้าใจแล้วงั้นข้าขอตัว”
“สี่วันที่ผ่านมา ข้าขอบคุณมาก”
เมิร์กลุกขึ้นยืนก่อนจะโค้งตัวลาให้กับหวงเผิงและเหม่ยลี่เป็นครั้งสุดท้ายหวงเผิงไม่พูดอะไรเพียงยิ้มอย่างสดใสให้กับเมิร์กถึงในใจจะเสียดายที่เสียลูกมือมากความสามารถไปก็เถอะ
แต่ส่วนของเหม่ยลี่กลับยิ้มแย้มอย่างโจ่งแจ้งภายในใจของนางโลดแล่นไปด้วยความยินดีที่ว่า’เจ้าเด็กนรกนี่จะไปแล้วทีนี้ตำแหน่งคนโปรดของท่านหวงเผิงก็ต้องเป็นของข้าอย่างปลอดภัย’
“อะไรกันท่านเหม่ยลี่ ดีใจที่ข้าไปขนาดนั้นเลยหรอ”เมิร์กลูบหัวน้อยๆของเหม่ยลี่ก่อนจะโบกมือลาและเดินจากไป โดยทิ้งเสียก้นด่าเล็กๆของนางไว้เบื้องหลัง


@STAFF_โรลทำงาน


แสดงความคิดเห็น

ได้รับปลาน้ำทะเล 30 ตัว  โพสต์ 2018-2-17 20:39

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +200 ความหิว -15 Point +3 ย่อ เหตุผล
STAFF_โรลทำงาน + 10 + 200 -15 + 3

ดูบันทึกคะแนน

6056
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x30
x2
x6
x60
x40
x20
x80
x400
x100
x200
x140
x200
x400
x100
x10
x500
x200
x2
x1000
x180
x10
x5
x500
x50
x74
x450
x5
x1
x1300
x20
x50
x2900
x89
x8
x157
x3
x11
x5
x2
x25
x101
x10
x88
x200
x160
x81
x164
x9
x36
x60
x100
x40
x73
x101
x113
x4100
x764
x50
x55
x242
x64
x15
x30
x1
x50
x60
x294
x40
x29
x12
x10
x1
x70
x375
x4
x20
x6
x6
x1
x63
x1

38

กระทู้

272

โพสต์

1หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
270
เงินตำลึง
21368
ชื่อเสียง
8227
ความหิว
80
เจียวจือ
ระดับ 1
โพสต์ 2018-2-22 21:35:10 | ดูโพสต์ทั้งหมด
เรื่องราว 3 - คู่รักจ้าวอินทรี
ส่งข่าวเลี่ยงเหลียงและเฟิ่งฮัว


        หลังจากที่ทั้งสองบอกลากับมี่ฟาง นักดนตรีบุรุษรูปงามเสร็จเรียบร้อยก็กลับไปเก็บของพร้อมพาถังหูลู่ควบออกไปยังเมืองเซียงผิงเพื่อจะเข้าไปช่วยเลี่ยงเลียงที่ตอนนี้ไม่รู้ว่าจะเป็นตายร้ายดียังไงแล้ว ในระหว่างทางเหวินซ่างก็เริ่มกล่าวเตือนหรงเอ๋อห์ก่อนที่ทั้งสองจะเข้าไปในเมืองเซียง

        "เข้าไปแล้วก็ระวังด้วยนะหรงเอ๋อห์ ที่นั้นมีตระกูลหลินคอยคุมอยู่"
ชายหนุ่มกล่าวเตือนพลางควบถังหูลู่ให้เข้าไปในป่า ตอนนี้พวกเราก็เริ่มอยู่ในเขตป่านอกเมืองของเซียงผิงแล้ว
   
     "ตระกูลหลิน..อืม ข้าจะจำไว้" หรงเอ๋อห์พยักหน้าเข้าใจ ก็ใช่ว่าเธอจะไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยพอรู้มาบ้าง
      
   "คนดูแลปัจจุบันเขาแอบรวมมือกับโชซอน ขนาดคนในเมืองยังไม่อยากให้นักเดินทางเข้ามาเลยนะ" เหวินซ่างกล่าวต่อกลัวว่าอีกฝ่ายจะไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาต้องเตือน นี้ไม่ได้เตือนเพราะคนข้างในอันตรายอย่างเดียว มันมากกว่านั้นถึลงต้องเตือนต่างหาก
        
"ข้าเข้าใจพี่ซ่าง...เพราะงั้นเราถึงต้องมาใช่ไหมล่ะ" หญิงสาวพยักหน้าอีกครั้ง เพราะแบบนี้นี่เองเหวินซ่างถึงกำชับเธอขนาดนี้

         "ใช่ ก่อนอื่นก็ต้องหากว่าเลี่ยงเหลียงอยู่ที่ไหนก่อน ถ้ายังปลอดภัยก็คงดี....อุสาเตือนไปแล้วแท้ๆ" ในช่วงสุดท้านเสียงของเขาเบาลงจนเหมือนกับบ่นกับตัวเองเสียมากกว่า เขาส่ายหน้าเบาๆก่อนจะควบม้าต่อ อีกนิดเขาก็จะใกล้เข้าไปในตัวเมืองแล้ว
         "เตือน?"
         "อืม หลังจากที่เลี่ยงเหลียงหายแล้วข้ากับมี่ฟางก็ห้ามไม่ให้เขาไปยังเซียงผิง...ตอนนั้นข้าไปสืบข่าวว่าผู้อาวุโสถูกจับที่เมืองเป่ยผิงแถมเซียงผิงตอนนี้ก็มีกลุ่มโชซอนอยู่เลยไม่อยากให้เขาไปกิน" เหวินซ่างพูดพลางถอนหายใจออกมาเบาๆ ในตอนนั้นทั้งตนและสหายก็เตือนไปขนาดนั้นแล้วแต่อีกฝ่ายก็ไม่ยอมฟังเลย ถึงจะได้ข้อมูลมาแต่มันก็เสี่ยงอยู่ดี ถ้าเกิดตายขึ้นมาก็ไม่แปลกใจเลย

      
  "แต่ก็ไปสินะคะ เฮ้อ" หรงเอ๋อห์ถอนหายใจตาม ถ้าเป็นเธอก็คงรู้สึกเหนื่อยหนายใจเหมือนกัน ถ้าติดว่าไม่ได้รู้จึกหรือสนิทชิดเชื้อกันล่ะก็คงจับมัดกับเสาขังในโรงเตี๊ยมหรือที่ที่เขาจะไม่ไปทำอะไรบ้าๆได้อีกแหง
        
"ใช่ไหมล่ะ ถ้าเชื่อใจข้าก็คงเป็นลูกบ้าที่ต่างจากสำนึกตัวเองล่ะมั้ง" ชายหนุ่มยักไหล่ เขาเองก็ไม่ได้รู้จักสำนักฉวนเจินอะไรดีนักแต่ก็พอได้ยินว่าเป้นนักพรตกันหมด ซึ่งก็น่าแปลกกับท่าทางของเลี่ยงเลียงที่จะบ้าบิ่นและเชื่อในสิ่งที่ตนคิดผิดกับที่รู้มาว่านักพรตจะใจเย็นและมีสติมากกว่านี้
         
"นั้นสิ ทั้งที่เป็นนักพรตแท้ๆ" หญิงสาวพยักหน้าเห็นด้วย อาจขวัญเสียหรือแสดงธาตุแท้ที่เก็บมานานก็ได้เลยหมเซึ่งความสำรวมแล้วบุกเดี่ยวแบบนั้น ในระหว่างที่ทั้งสองสนทนากันอยู่ก็เข้ามาถึงตัวเมืองจนได้


         เมื่อทั้งสองเดินทางกันมาถึงเมืองเซียงผิงเรียบร้อยแล้วเหวินซ่างก็พาม้าฮั่นเสี่ยไปพักที่จุดพักม้าก่อนทั้งสองจะเข้าไปจองโรงเตี๊ยมแล้วเก็บสัมภาระ ระหว่างนั้นก็นั้นเล่นกัยเหยี่ยวทั้งสองพร้อมพุทราและเจียวจือกับหรงเอ๋อห์ก่อนจะให้อาหารแล้วค่อยลงไปทานอาหารเย็นกัน
@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +25 ความหิว -18 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 25 -18 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นกลาง
บันทึกลับ #2
ทวนเฟิ่งอวิ๋น
กำหนดลมหายใจ
มีดบิน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x10
x10
x100
x100
x1
x12
x10
x11
x20
x10
x10
x15
x5
x49
x49
x5
x9
x20
x5
x5
x15
x8
x49
x1
x1
x19
x1
x5
x7
x10
x9
x30
x1
x1

38

กระทู้

272

โพสต์

1หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
270
เงินตำลึง
21368
ชื่อเสียง
8227
ความหิว
80
เจียวจือ
ระดับ 1
โพสต์ 2018-2-24 22:43:44 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย wenshang เมื่อ 2018-2-26 15:47

เรื่องราว 3 - คู่รักจ้าวอินทรี
ข่าวลือนักพรตลอยน้ำ


       ในระหว่างที่ทั้งสองกำลังจะลงกันมานั้นก็ได้ยินเสียงกระซิบกระซาบกันเต็มโรงเตี๊ยม แต่กระนั้นสีหน้าดูเป็นกังวลจนเสียงค่อยๆกระจายขึ้นจนแทบไม่ต้องถามก็พอรู้เรื่องที่ว่าอย่างชัดเจนได้ไม่ยากเลย เหวินซ่างเลือกเดินไปนั่งอยู่มุมนึงของร้านกับหรงเอ๋ฮห์พลางสั่งหมั่นโถกับน้ำชามากินกินระหว่างแอบฟังข่าวลือไปด้วย

        "ศพจริงๆนะ ข้าเห็นมากับตาเลย"
เสียงของชายคนนึงพูดขึ้นในโรงเตี๊ยม ข้างๆเขานั้นมีเบ็ตตกปลาอยู่ สีหน้าดูซีดเซียวพอสมควรระหว่างที่ชายนั้นพูดมือที่กำลังถือตะเกียบอยู่ก็สั่นไปด้วย
         
"เห็นว่าเป็นชุดนักพรต ทำไมถึงมาที่แบบนี้กันนะ?" หญิงวัยกลางคนก็พูดขึ้นต่อ เธอประสานมือกุมกับเด็กวัยรุ่นคนนึง น่าจะเป็นบุตรของนางเธอดูกังวลและเป็นห่วงมาก


      
  "ข้าก็ไม่รู็ ลอยตามแม่น้ำมาใช่ไหม ทางใต้หรือเปล่า" อีกโต๊ะนึงก็พูดขึ้นตาม เขายกสุราขึ้นซดใบหน้าแต้มสีแดงฟาดแสดงถึงความเมาแต่หัววันอย่างชัดเจน แต่ท่าทางก็มีสติพอคุยรู้เรื่องอยู่
         
"ใช่ๆทางใต้นั้นแหละ ช่างน่าสงสาร... ใครกันที่ฆ่านักพรตได้ลงคอ" เสี้ยวเอ้อที่ร่วมวงสนทนาเดินเข้ามาเสริฟ์สุราอีกไหก่อนจะพยักหน้ารับ ยังไงเขาเองก็รับฟังมาแทบทุกโต๊ะจึงพอรู้เรื่องได้ดีไม่ต่างจากคนไปเจอมากับตัวเลย แต่สีหน้าเขาก็ไม่ได้ดูสนุกด้วยซักนิด ออกจะเป็นกังวลอยู่ด้วยซ้ำ ชายคนนี้เป็นคนเดียวกับที่เหวินซ่างเคยคุยด้วยเมื่อคร่าวที่แล้ว

           แต่แล้ว เสียงทั้งโรงเตี๊ยมก็เงียบลงเหมือนมีคือปิดไฟกระทันหัน มีกลุ่มชุดดำประมาณสี่ห้าคนเดินเข้ามานั้นเอง พวกเขาปกปิดใบหน้าด้วยผ้าและชุดดำทั้งตัว อาวุธก็แสดงชัดเจนว่าเป็นมือสั่งอาหารแน่นอน ทั้งลูกค้ารวมทั้งเถ้าแก่เองก็เงียบมองกลุ่มชุดดำนั้นด้วยสีหน้าเหมือนน้ำท่วมปาก ทำไมมือสังหารถึงเข้ามาล่ะ ในนี้จะมีคนตายหรือเปล่า ควรหนีดีไหมหรือจะทำตัวปกติดีล่ะ คำถามต่างๆนาๆวนเวียนเข้ามาไม่หยุดหย่อน ด้วยท่าทางไม่สนสายตารอบข้างของกลุ่มชุดดำพวกนั้นยิ่งทำให้ทุกคนไม่รู้จะทำยังไงดีเข้าไปใหญ่ อย่างน้อยถ้าตะโกนหรือขู่สัดนิดทุกคนก็คงจ้ำอ้าวออกจากโรงเตี๊ยมไม่คิดชีวิตแน่นอน

        หรงเอ๋อห์และเหวินซ่างที่ทำท่าเหมือนจะสำลักน้ำชาเมื่อกลุ่มมือสังหารเดินเข้ามาก็จ้องไปทางกลุ่มนั้นไม่ต่างจากชาวบ้านเหมือนกันอย่างไม่เข้าใจ ด้วยชุดที่ไม่ได้โชว์ตราของลมดำจึงแน่ใจว่าเป็นแค่มือสังหาร แต่ด้วยชาวบ้านที่มักจะส่วมชุดสีน้ำตานหรือหม่นอยู่แล้วกลับมีชุดดำเดินเข้ามาพวกเขาก็เลยเด่นเสียยิ่งกว่าเด่น หรงเอ๋อห์ที่พอจะตั้งสติได้ก็รีบหันกลับมาสะกิตพี่ซ่างก่อนจะกระซิบเบาๆระหว่างที่เถ้าแก่เข้าไปรับเมนูจากกลุ่มสังหารอย่างกล้าๆกลัวๆอยู่

        "ข้าว่าพี่ลองไปแอบเป็นเสี้ยวเอ้อดีไหม เผื่อจะได้ข้อมูลจากพวกเขา"
หรงเอ๋อห์ลองเสนอวิธีเข้าไปใกล้ดู ยัไงก็ถือเป็นโอกาศดีที่ได้เจอพวกเขาเร็วกว่าที่คาดเอาไว้มาก
        "ก็ได้อยู่หรอก"
เขาเองก็เคยทำงานในร้านแต่เด็กจะบอกว่าไม่เนียนก็คงใช้ไม่ได้กับคนที่เป็นเสี้ยวเอ้อมาแต่เล็กแต่น้อยอย่างเขา


         "แต่มันไม่แปลกเหรอที่พวกเขาเข้ามา..ไม่ใช่ว่าเป็นตัวปลอมหรอกรึ?" เหวินซ่างหยิบหมั่นโถวขึ้นมากิน เหมือนกับชาวบ้านที่เริ่มจะทำเหมือนมองไม่เห็นกลุ่มที่พร้อมจะฆ่าคนได้ตลอดเวลาไปเสียแล้ว
         "ก็ไม่รู้สิ..."
ปกติแล้วถ้าพวกมือสังหารแอบเข้ามาน่าจะแต่งตัวให้กลมกลืนกับชาวบ้านไม่ดีกว่าหรือไงกัน แต่ความสงสัยนั้นก็ไม่อาจถามใครได้ก็เลยได้แต่จิบน้ำชาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นไป


          ระหว่างนั้นเหวินซ่างก็แอบเดินเข้าไปในหลังร้านแล้วตามหาเสี้ยวเอ้อที่น่าจะเตรียมชงชาให้กับกลุ่มมือสังหารไปก่อน เขาเตรียมเงินถุงเล็กๆเอาไว้จ่ายเป็นน้ำใจ...ขืนเสี้ยวเอ้อไปถามเถ้าแก่ที่หลังคงจะแย่เอา ระหว่างที่เดินเข้าไปนั้นก็เห็นกับเสี้ยวเอ้อคนนึงกำลังชงชาอยู่พอดี ในขณะที่คนอื่นกำลังรวมกลุ่มกันเหมือนไม่อยากจะออกไปเลย ชายหนุ่มเดินเข้าไปใกล้ เพื่อถามว่าเป็นคนเข้าไปดูแลกลุ่มชุดดำใช่ไหม

               
"ข้าเอง มีอะไรรึ" เสี้ยวเอ้ถามพลางมองไปยังผู้มาใหม่อย่างไม่เข้าใจ
           
     "พอดีว่าข้าพึ่งจะมาฝึกงานวันนี้ ขอข้าช่วยเจ้าเสียหน่อยนะ" เหวินซ่างหยิบเงินในถุงจำนวนนึงยัดใส่มือเสี้ยวเอ้อคนนั้นก่อนจะยิ้มให้
           
     "หือ อ่อ ขอบใจนะแต่ว่าข้าไม่กลัวพวกนั้นหรอก" เสี้ยวเอ้อมองเงินในมือพลางก้มหน้าลง ดูแล้วเหมือนชายคนนี้จะปลงกับเรื่องแบบนี้ไปแล้ว


                   "แน่ใจรึ คิดว่าพวกนั้นฆ่าคนไปกี่คนกัน" เหวินซ่างถามขึ้น ตอนนี้เขามองเข้าไปยังดวงตาของอีกฝ่าย ยังไงเขาก็ต้องมีความกลัวกันบ้างสิ ต่อให้ปลงกับชีวิตแค่ไหนก็เถอะ
                "...."
เขานิ่งเงียบ เหมือนกำลังจะคิดอยู่ ชายหนุ่มไม่ยอมปล่อยโอกาสนี้หลุดมือหรอก เหวินซ่างเริ่มหวานล้อมต่อไป
              
  "ใครกันที่ทำให้บ้านเกิดเมืองนอนเจ้ากลานเป็นแบบนี้ ใครกันนะที่ทำให้บ้านเมืองเจ้าต้องมกลัวกับเรื่องพวกนี้" ไม่มีใครในเมืองไม่รู้ว่าตอนนี้เกิดอะไรขึ้นอยู่แล้ว ถ้าไม่ติดว่าเป็นบ้านเกิดก็คงไม่หนีออกจากเมืองหรอก เพราะงั้น..มีแต่เรื่องนี้ที่เสี้ยวเอ้อคนนี้ต้องเข้าใจมันแน่


                "มันไม่ควรต้องเป็นแบบใช่ไหมล่ะ มันควรจะเป็นเมืองที่สวยงาม.. ครอบครัวเจ้าไม่น่าต้องมาหวาดกลัวทุกวี่วันว่าจะมีใครตายหรือหายไป" เหวินซ่างตบบ่าอีกฝ่ายเบาก่อนจะมองมาที่เสี้ยวเอ้ ถ้าไม่ใช่เพราะคนคนนั้นล่ะก็...เขาก็คงไม่ต้องมาปลงกับเรื่องแบบนี้ ในเวลาแบบนี้ควรจะมีใครซักคนมาจับแล้วโยนออกมานอกแล้วไม่ใช่รึ ถ้างั้นทำไมถึงไม่เกิดเรื่องแบบนี้ล่ะ เพราะค
นคนนั้นไม่ใช่รึ ไม่ควรเป็นแบบนี้ใช่ไหมล่ะ
               
"...มันไม่ควรจะมาเป็นแบบนี้"  เสี้ยงเอ้อคนนั้นทวนคำขึ้น สายตาดูแน่วแน่กว่าเมื่อครู่ไว้มาก
  "ถึงข้าจะช่วยอะไรได้ไม่มากแต่..ก็ดีกว่าไม่ทำอะไรเลยใช่ไหมล่ะ" เหวินซ่างยิ้มตอบเมื่อเห็นท่าทางอีกฝ่าย เขาไม่ได้โกหกเรื่องอาจไม่ได้ช่วยอะไรกับเมืองนี้เลยก็ได้ แต่มันก็เป็นไปได้ไม่ใช่เหรอ สำหรับเสี้ยวเอ้อในตอนนี้ ต่อให้เป็นฟาง..เขาก็ยอมคว้าแน่

              
  "เฮ้อ เออๆข้ายอมแล้ว ช่วยข้าที่ล่ะกันเจ้าเด็กใหม่ กลุ่มบ้าพวกนี้ทำข้ากลัวไม่อยากเข้าไปซวยด้วยหรอก" เสี้ยวเอ้อถอนหายใจเหมือนยอมแพ้ก่อนจะยัดถามที่เตรียมชาสำหรับห้าคนให้กับเหวินซ่างก่อนจะยิ้มให้
              
  "ฮะๆ" เหวินซ่างหัวเราะออกมาเบาๆก่อนจะเดินออกไป โชคดีที่ร้านนี้ไม่มีเครื่องแบบ เป็นชุดปกติที่ใส่กันไม่ต่างจากเหวินซ่างเลย เพราะแบบนี้เลยไม่สะดุดตาเท่าไร


        "ชาห้าที่นะขอรับ" เหวินซ่างเดินเข้าไปที่โต๊ะของชายชุดดำก่อนจะขออนุญาตรินชาให้กับทั้งห้าคน ซึ่งนั้นก็ถือโอกาสแอบฟังพวกเขาสนทนาไปด้วยเลย

      
   “เจ้านักพรตนั่นโง่ชิบ ยอมหนีลงน้ำ” ในระหว่างนั้นเองหนึ่งในนั้นกล่าวขึ้นพลางหัวเราะออกมา จากนั้นคนร่วมโต๊ะพยายามกลั้นหัวเราะกับเหตุการ์ณเมื่อตอนนั้น ไม่นานนักอีกคนก็เปลี่ยนเรื่องมาเข้าเรื่องงานเสียที
         
“จริงสิ อีกสามวันพวกเราต้องไปพบท่านหลินที่จวนสินะ เห็นว่าท่านหลินจะมีงานใหม่” หนึ่งในนั้นพูดขึ้นก่อนจะยกน้ำชาขึ้นมาจิบ
      
     “ขโมยไม้เท้าตีสุนัขสินะ” ชายที่นั่งใกล้ๆตอบกลับมาก่อนจะเอือมมือไปรับน้ำชาของเหวินซ่างที่กำลังรินให้พอดี

            “ลูกพี่แค่ไม้เท้าด้ามเดียวเอง ข้าล่ะสงสัยท่านหลินรวยขนาดนั้นทำไมไม่ทำใหม่เลยนะ” อีกฝั่งนึงที่นั่งตรงข้ามกันกล่าวขึ้นก่อนจะกอดอก ดูเขาจะไม่พอใจกับงานใหม่ที่จะได้รับมาพอสมควร
           
“เจ้าโง่ ไม้เท้าตีสุนัขด้ามนั้นมีค่ามากเชียวนะ สามารถบัญชาศิษย์พรรคกระยาจกได้ทั่วแผ่นดิน” คนที่นั่งใกล้ตัวเอาหลังมือไปตบบ่าคนบ่นเบาๆก่อนจะอธิบายถึงงานว่ามีความสำคัญขนาดไหน
      
     “ใช่แล้ว เจ้าลองคิดตามที่พี่ใหญ่บอกสิ พรรคกระยาจกถือเป็นพรรคหนึ่งที่มีศิษย์ทั่วแผ่นดิน ถ้าฟังตามคำสั่งเรา แผ่นดินจะวุ่นวายแค่ไหน ฮ่ะๆ” คนที่เปิดเรื่องคนแรกพยักหน้าเห็นด้วยก่อนจะหัวเราะออกมา
            เมื่อริบชาครบทุกคนแล้วเหวินซ่างก็ขอตัวกลับออกไปแล้วเดินเข้าไปยังหลังร้าน 'ทำไมต้องเชื่อฟังไม้ตีสุนัข ต้องฟังตัวประมุขไม่ใช่ไม่ใช่รึ' เขาคิดไม่ว่ายังไงมันก็แปลกไม่ใช่เหรอ เมื่อหรงเอ๋อห์เห็นว่าพี่ซ่างกลับเข้าไปหลังร้านแล้วก็แอบเข้าหลังร้านตามไปโดยเว้นจังหวะไว้พักนึงเพื่อไม่ให้ผิดสังเกตุ
            "เป็นไงบ้างพี่ซ่าง" เมื่อหญิงสาวเห็นว่าชายหนุ่มเดินไปเก็บถาดเรียบร้อยแล้วก็พากันไปอยู่จุดที่ไกลจากความวุ่นวายของหลังร้านก่อนจะทักขึ้นด้วยความเป็นห่วง
             "นักพรตหนีลงน้ำน่ะ อีกสามวันไปจวนตระกูลหลิน" เหวินซ่างสรุปสั่นๆก่อนจะทำท่าจะแอบออกจากโรงเตี๊ยมโดยใช้ห้องจากหลังร้าน
             "จวน? ไปรับงานเหรอ" หรงเอ๋อห์ลองเดาดู มือสังหารเข้าไปยังจวนนอกจากไปรับรางวัลแล้วก็ไม่พ้นไปรับงานมาใหม่แยู่แล้ว

            "อืม ขโมยไม้ตีสุนัขของประมุขพรรคยาจก" เหวินซ่างพยักหน้าเป็นคำตอบก่อนจะเปิดประตูออกไปโดยมีหญิงสาวเดินตามไปด้วย ระหว่างนั้นชายหนุ่มก็อธิบายต่อ "เหมือนจะเชื่อว่ามีไม้แล้วพรรคยาจกจะทำตามคำสั่ง"
            "หืม..บ้าจังนะ เอาเถอะพี่ซ่างจะไปดูนักพรตหรือจะลอบเข้าจวนก่อนดีล่ะ" หรงเอ๋อห์กอดอกแล้วใช้ความคิด ของแบบนั้จะไปทำให้คนเชื่อฟังได้อย่างไรกัน แต่สุดท้ายเธอก็ถอนหายใจออกมาก่อนเข้าต่อจากนี้ก่อน
            "พี่ว่าจะดูนักพรตก่อน อาจเป็นเลี่ยงเหลียงก็ได้" เมื่อพูดจบชายหนุ่มก็มุ่งหน้าไปยังท่าเรือทางใต้

@Admin 200ชั่ง ( ทางเลือก (1) หารือกันไปดูที่ท่าเรือทางใต้ให้แน่ใจ )



แสดงความคิดเห็น

มอบเงินให้เสี่ยวเอ้อห์คนนั้น  โพสต์ 2018-2-25 00:37

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง -195 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +25 ความหิว -18 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin -195 + 300 + 25 -18 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นกลาง
บันทึกลับ #2
ทวนเฟิ่งอวิ๋น
กำหนดลมหายใจ
มีดบิน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x10
x10
x100
x100
x1
x12
x10
x11
x20
x10
x10
x15
x5
x49
x49
x5
x9
x20
x5
x5
x15
x8
x49
x1