กรุณาเลือก แสดงผลรูปแบบอุปกรณ์พกพา | แสดงผลรูปแบบคอมพิวเตอร์
ดู: 362|ตอบกลับ: 13

{ เมืองเฉิงตู } โรงเตี๊ยมสีชาด | หงจิ่วเตี้ยน

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-12-3 03:25:26 |โหมดอ่าน
{ เมืองเฉิงตู } โรงเตี๊ยมสีชาด - หงจิ่วเตี้ยน
红酒店




โรงเตี๊ยมที่ใหญ่ที่สุดในเมืองเฉิงตู ตั้งอยู่ใจกลางตลาดย่านการค้า
มีอาหาร สุรา น้ำชาชั้นเลิศไว้บริการ รวมไปถึงนางรำ นักเล่านิทานไว้สร้างความสำราญให้แก่แขก
โรงเตี๊ยมแห่งนี้ยังบ่มสุราจำหน่ายหลายชนิดอีกด้วย


***********************************************
เถ้าแก่ กาน ลู่เฟิง (37)




ชื่อกิจการ: โรงเตี๊ยมสีชาด (หงจิ่วเตี้ยน)
เจ้าของกิจการ: กาน ลู่เฟิง
ประเภทร้าน: บริการอาหาร สุรา น้ำชา และที่พัก
เวลาเปิด-ปิด: 24 ชั่วโมง

ประทับตราโดย: ผู้ว่าเมืองเฉิงตู

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2017-12-3 04:11:24 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย YuTing เมื่อ 2017-12-3 04:12

{ จิบสุราเคล้าลำนำ }




วูเหรินกุ้ยพานางมายังโรงเตี๊ยมสีชาด หงจิ่วเตี้ยน ซึ่งตั้งอยู่ใจกลางย่านการค้าเมืองเฉิงตู เห็นดวงประทีปสว่างไสว ราตรีมิเคยหลับใหล ฟังว่าโรงเตี๊ยมแห่งนี้เปิดทั้งวันทั้งคืน ใหญ่โตโอ่อ่ามิแพ้เหลาสุราเชียนอี้ว่านเมิ่งที่นางเคยทำงานเลยทีเดียว ทั้งยังมีการบ่มสุราจำหน่ายเองเสียด้วย


เถ้าแก่โรงเตี๊ยมออกมาต้อนรับท่านแม่ทัพและฮูหยินด้วยตนเองพร้อมเสนอห้องรับรองที่ดีที่สุดให้ แต่แม่ทัพหนุ่มเห็นฮูหยินของตนแลดูจะชื่นชอบบรรยากาศโรงเตี๊ยมแห่งนี้นักจึงขอเพียงโต๊ะธรรมดา เพื่อให้นางได้ชมความครึกครื้นอย่างเต็มที่ และสั่งสุรานารีแดงมาไหหนึ่ง


“สุรานารีแดง หมักบ่มไว้เป็นเวลานานจนเป็นเลิศด้านรสและกลิ่น มีถึงหกรสชาติด้วยกัน เจ้าลองชิม…” เขารินสุราลงจอกแล้วส่งให้อวี้ถิง


สุรานี้มีกลิ่นเป็นเลิศดังว่า และดูจะฤทธิ์แรงมิใช่น้อย เมื่อนางลองจิบดูก็ได้รสทั้งหก ทั้งหวาน ฝาด เปรี้ยว ร้อน ขม กลมกล่อม ทว่าก็เข้ากันได้อย่างประหลาด


“เป็นอย่างไร ชอบหรือไม่”


“ท่านพี่…” หญิงสาวเงยหน้าฉีกยิ้มกว้างให้สามี “เรานำกลับจวนไปด้วยสักหลายๆ ไหดีไหมเจ้าคะ”


วูเหรินกุ้ยหัวเราะ เขามีหรือจะขัดใจภรรยา ขอเพียงนางชอบเขาก็ยินดีจะกว้านซื้อเสียด้วยซ้ำ


สองสามีภรรยาร่ำสุราฟังดนตรี สนทนากันอย่างออกรส ในเวลาและสถานที่เช่นนี้ผู้ใดเล่าจะเคร่งครัดธรรมเนียมมารยาท ล้วนแล้วแต่มาหาความสำราญกันทั้งนั้น นางเองก็มิจำเป็นต้องรักษากิริยามากเท่าในยามกลางวัน...


จอกแล้วจอกเล่า สุราในไหพร่องลงไปมาก กระนั้นหยางอวี้ถิงก็ยังไม่มีท่าทีเมามายแต่อย่างใด มีเพียงพวงแก้มที่ขึ้นสีระเรื่อเล็กน้อยเท่านั้น


เสียงดนตรีค่อยๆ เงียบลง นักขับลำนำคนหนึ่งยืนเด่นกลางเวที เรียกความสนใจจากบรรดาแขกเหรื่อทั้งหลาย กล่าวว่าตนจะขับลำนำบทใหม่จากกวีผู้หนึ่ง


{ ลำนำผาฮั่นจง }



ร้อยตำนานเรียงขับขาน พันพันบท

หมื่นเรื่องเล่าเคล้าน้ำตา ต่างสุรา

ดินเหลืองผานครา ขุนเขาใหญ่

หุบเหวลึกสร้างตำนาน หมู่ผู้กล้า



คือคำขานคือตำนานจตุชน



ทั้งพ่อค้าคาราวาน เดินทางไกล

ทั้งกู่ฉินพิณคู่ใจ นักกวี

อีกสตรีตาเดียว เลิศเกาทัณฑ์

และชาวยุทธผู้กล้า ผ้าพันแผล

เหมันต์จารสายลมเย็น ยะเยือกจิต

คำรามสิทธิ์พยัคฆา ก้องหุบเหว

สามผู้กล้าบนเนินผา ไม่รั้งรอ

ส่งวิหคนกเสียงทอง ติดต่อไป

แว่วเสียงใสสรวลใจในพณา

เจ้าปักษามรกตถลาลง

มิคาดคิดมีสตรี อยู่ใต้ผา

เวทนา ผู้กล้าต่างปรึกษา

เพื่อช่วยพานารี นั้นขึ้นมา

พ่อค้ามีเคล็ดวิชา ใจน้ำแข็ง

โดดลงผาอย่างกล้าหาญไม่กริ่งเกรง

กวีรั้ง โยงไปด้วยสายเชือก

แล้วจึงเลือกเอาเพลาเกวียน เพียรต่างรอก

บอกสวรรค์เมตตาเถิด โปรดเห็นใจ

ขออย่าให้สหายข้า ต้องกล่าวลา

ประสิทธิ์พรขอวิงวอนผู้เบื้องบน

โปรดช่วยคนสหายข้าพ้นบ่วงภัย

พระเพลิงผลาญธารหินไฟ ไหลปะทุ

ยมมาดุคะนองควัน ดั่งจันทร์ดับ

ขอบผาทรุดผุดนรก ทะเลกาฬ

เคราะห์ประสานเชือกสะบั้น พลันปลิดปลิว

ละล่องลงดงพระเพลิงอเวจี

ความหวังมีพลันมอดดับลับเลือนไป

ฟ้าเมตตานภาเปิด เกิดเป็นแสง

ดั่งดลแรงเมตตาจิต ประสิทธิ์ด้วย

เทพผู้ช่วยพ้นธารเหลือง เมืองแดนผี

มีท่านแมวตัวใหญ่ คือไป๋เหมียว

เมื่อรำลึกตรึกถึงแล้วได้แคล้วคลาด

ศรัทธามาตรความช่วยเหลือจึงจะมา

อัมฤทธิ์หลั่งรินไหล ล้างไฟผลาญ

ลำแสงสาดไพรพณา ชีวาหวน

ทวนวิญญาสรรพสัตว์ พัดคืนรัง

ก่อกำเนิดเกิดเป็นธาร วิฬารเทพ

ขุนเขาสูงธารน้ำไหลดั่งแดนฟ้า

งดงามตามัจฉาว่ายสายน้ำใส

ส่วนพ่อค้าผู้กล้า แม้รอดภัย

เหตุไฉนไม่ฟื้น คืนกลับมา

พาสหาย ห่วงใยเป็นหนักหนา

หวังเยียวยาหยุดนิทรา พบหน้ากัน



......................



บรรเลงเพลงกู่ฉินผินมองฟ้า

โปรดเมตตาวาสนาอย่าแสนสั้น

ขอเขากลับอย่าพรากไกลไปจากกัน

ฟื้นจากฝันอันยาวนานมาฟังพิณ



……………….





ฟังจบก็มีเสียงอุทานด้วยความชื่นชมในตัวบทกวีมิน้อย กล่าวว่ากวีผู้รังสรรค์มีนามว่าเฮ่าเฮ่า ความเป็นมาเป็นอย่างไรมิมีผู้ใดทราบ


“ถ้อยคำสำบัดสำนวนฟังแล้วดูเสนาะหูยิ่งนัก” วูฮูหยินว่าพลางกระดกสุราในจอก “ท่านพี่เห็นเป็นเช่นไรเจ้าคะ”


“เลือกใช้คำได้สมเป็นกวีโดยแท้” แม่ทัพแห่งปาสู่เห็นด้วย แย้มยิ้มอบอุ่นให้ภรรยาแล้วยกสุรานารีแดงมาค่อยๆ จิบ “แต่นามเฮ่าเฮ่าไฉนจึงฟังคุ้นหู สหายผู้นั้นของเจ้าก็มิใช่มีตัวอักษร เฮ่า อยู่ในนามด้วยรึ”


“ท่านพี่กล่าวมาข้าภรรยาก็เพิ่งจะนึกได้ นี่เป็นไปได้มากทีเดียวว่าจะเป็นเขา คราก่อนนี้เขาได้มอบบทกวีทิ้งไว้ให้เรามิใช่หรือเจ้าคะ นั่นก็ไพเราะยิ่ง”


“อืม…” เขารินสุราแล้วยกขึ้นจิบอีกครั้ง “ดูแล้ววันข้างหน้าคงมิพ้นจะได้เป็นกวีผู้เลื่องชื่อเจริญรอยตามอาจารย์”


ทั้งสองยิ้มให้กัน


ดื่มสุรารสเลิศไป ฟังลำนำไปนี่ช่างประเสริฐนัก...






@Admin @LingHao

แสดงความคิดเห็น

ข้าวใหม่ปลามันนี่ดีจริงๆน้าา (คนที่8)  โพสต์ 2017-12-3 04:14

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +30 เงินตำลึง +800 ชื่อเสียง +77 ความหิว -4 Point +6 ย่อ เหตุผล
Admin + 30 + 800 + 77 -4 + 6

ดูบันทึกคะแนน

เที่ยวๆๆๆๆ
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ฮั่นเสียทอง
เกราะทองคำ
เต๋าเต๋อจิง
ง้าวมังกรเขียว
ตัวเบาพื้นฐาน
กำหนดลมหายใจ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x25
x10
x100
x20
x18
x15
x15
x25
x20
x100
x1
x50
x50
x50
x50
x1013
x10
x50
x768
x15
x150
x150
x90
x300
x300
x100
x20
x40
x2
x3
x179
x40
x21
x13
x2
x22
x100
x20
x18
x29
x12
x19
x20
x10
x13
x13
x100
x9
x8
x1
x126
x10
x3
x38
x30
x10
x11
x44
x1
x73
x43
x15

72

กระทู้

747

โพสต์

10หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
115
เงินตำลึง
6768
ชื่อเสียง
51137
ความหิว
158
คุณธรรม
460
ความชั่ว
0
ความโหด
27
อาเต่า
ระดับ 1

หลิง เสวี่ยหลาน

"เจ้าป่วนไหน ข้าไปด้วย!"
pet
โพสต์ 2018-1-11 20:46:26 | ดูโพสต์ทั้งหมด





       ผิงผิงเลือกที่จะพักในโรงเตี้ยมแทนที่จะไปจวนพี่ถิง เนื่องจากมันดึกมากแล้วพรุ่งนี้ค่อยไปก็คงไม่สาย โดยฝากจวื่จื่อกับซือลู่ไว้ที่คอกม้าของโรงเตี้ยมซึ่งมันอาจจะแคบไปนิดเมื่อซือลู่เข้าไปด้วย...
       "ขอเปิดห้องธรรมหนึ่งพร้อมน้ำร้อนเจ้าค่ะ" ผิงผิงกล่าวกับเสี่ยวเอ๋อห์ก่อนจะเดินตามหลังเขาไปเพื่อไปห้องของตัวเอง เมื่อเข้ามาแล้วเด็กสาวก็ถอนหายใจเพราะเธอพยายามกลั้นอาการเจ็บปวดที่ข้อเท้ามาตลอดทาง... ตอนนี้มันบวมแดงแล้ว
       "ให้ตายสิ สงสัยสองสามวันนี้คงต้องพัก" ผิงผิงนอนกับเตียงไม่นานนักน้ำร้อนก็มา เสี่ยวเอ๋อห์เติมน้ำร้อนลงใส่ถังไม้ เด็กสาวจึงไปที่ฉากกันเพื่อชำระร่างกายให้เรียบร้อยก่อนจะเดินไปที่เตียงเพื่อเข้านอน โดยมีเจียวเสวี่ยและหมั่นโถวนอนเป็นเพื่อน...
       "พี่หลิวจะเป็นอย่างไรบ้างนะ?"
       "กรู๊วววว"
       "งิ๊ว"
       "พวกเจ้าก็ห่วงพี่หลิวใช่หรือไม่?"
       "กรู๊ว"
       "งิ๊ว"
       "ข้าก็เช่นกัน... อย่าได้เพิ่งเจอพี่ซือเลย..." เด็กสาวหาวนิดๆ ก่อนจะหลับ


@STAFF_Pixiu

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 2เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +350 ความหิว -11 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin -150
STAFF_Pixiu + 10 + 500 -11 + 5

ดูบันทึกคะแนน

ทำไมมันเช็กชื่อไม่ได้ฟะ!
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นกลาง
หลอมจิตรวมหนึ่ง
ฮั่นเสียหม่า
กลยุทธ์ซุนจื่อ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x20
x2
x2
x31
x1
x2
x37
x2
x30
x1
x40
x100
x9
x35
x50
x170
x4
x4
x1
x30
x19
x17
x50
x150
x2
x2
x26
x10
x145
x386
x365
x20
x12
x88
x1
x65
x45
x1
x8
x9
x5
x155
x4092
x38
x51
x50
x583
x25
x85
x170
x12
x20
x25
x51
x57
x31
x1

72

กระทู้

747

โพสต์

10หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
115
เงินตำลึง
6768
ชื่อเสียง
51137
ความหิว
158
คุณธรรม
460
ความชั่ว
0
ความโหด
27
อาเต่า
ระดับ 1

หลิง เสวี่ยหลาน

"เจ้าป่วนไหน ข้าไปด้วย!"
pet
โพสต์ 2018-1-12 09:23:22 | ดูโพสต์ทั้งหมด


        ผิงผิงตื่นแต่เช้าและรู้สึกดีขึ้นมากแล้ว อาการปวดตรงข้อเท้า เด็กสาวไม่มีแผ่นจะไปที่ใดแต่คงนำขนมไปให้เด็กๆ ที่ศาลเจ้าแทน แต่ระหว่างนั้นคงจดบันทึกการเดินทางที่แล้วมาลงในสมุดบันทึกเสียหน่อย เพราะว่าไม่ได้เขียนเลย...
       “งิ๊ว” เจียวเสวี่ยร้องเบาๆ พลางไต่ตามตัวผิงผิงขึ้นมาหมอบอยู่บนไหล่เช่นเคย ส่วนหมั่นโถวนั้นในตอนกลางวันหลับสนิท… เด็กสาวเกาคางเจียวเสวี่ยเบาๆ อย่างเช่นเคยก่อนจะเดินไปที่โต๊ะเพื่อบันทึกการเดินทางลงไป…

        บันทึกการเดินทาง
        ข้าไม่ได้เขียนเสียหลายวัน อย่างไรก็ขอสรุปโดยย่อ แถวกวนจงพวกเราไปมาเกือบทุกเมืองแล้วแต่ละสถานที่นั้นต่างมีจุดเด่นของตัวเองแต่ที่มีเหมือนกันทุกเมืองคือย่านการค้าไม่ก็ตลาดซึ่งข้าไม่รู้ว่าจะไปทำไมนะบางที เพราะก็มีของขายเหมือนๆ กัน แม้บางอย่างจะไม่มีก็ตาม หากแต่การได้ร่วมเดินทางกับสหายนั้นมีค่ามากกว่าสิ่งใด ตอนนี้ข้าก็แยกกับคุณชายหลิวแล้วที่ตลาดในฉางอันโดยให้ผิงกั่วติดตามคุณชายหลิวไปเพื่อที่จะได้คุ้มครองเขา
        
        ผิงผิงรอให้หมึกแห้งก่อนจะเดินไปเปลี่ยนเป็นชุดสำหรับออกไปข้างนอก เป็นชุดบุรุษสีขาวขอบเขียวอีกตามเคย เธอจับผมมัดด้วยผ้าผูกผมจนเป็นทรงหางม้า…
        “เอาละไปกัน ตอนเที่ยงพวกเด็กๆ คงหิวแย่” ผิงผิงเอ่ยแต่ก่อนหน้านั้นเธออยากแวะไปรับเจ้าเด็กแก่แดดคนนั้นเสียก่อน... ไม่รู้ว่าพวกเสี่ยวเหอจะโตแค่ไหนกันนะ... แล้วความเป็นอยู่จะดีขึ้นหรือไม่? เมื่อคิดแบบนั้นผิงผิงจึงหาซื้ออาหารแห้งไปฝากพวกเขาเสียหน่อยดีกว่า


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 2เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +350 ความหิว -21 Point +5 ย่อ เหตุผล
STAFF_Pixiu + 10 + 500 -7 + 5
Admin -150 -14

ดูบันทึกคะแนน

ทำไมมันเช็กชื่อไม่ได้ฟะ!
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นกลาง
หลอมจิตรวมหนึ่ง
ฮั่นเสียหม่า
กลยุทธ์ซุนจื่อ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x20
x2
x2
x31
x1
x2
x37
x2
x30
x1
x40
x100
x9
x35
x50
x170
x4
x4
x1
x30
x19
x17
x50
x150
x2
x2
x26
x10
x145
x386
x365
x20
x12
x88
x1
x65
x45
x1
x8
x9
x5
x155
x4092
x38
x51
x50
x583
x25
x85
x170
x12
x20
x25
x51
x57
x31
x1

72

กระทู้

747

โพสต์

10หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
115
เงินตำลึง
6768
ชื่อเสียง
51137
ความหิว
158
คุณธรรม
460
ความชั่ว
0
ความโหด
27
อาเต่า
ระดับ 1

หลิง เสวี่ยหลาน

"เจ้าป่วนไหน ข้าไปด้วย!"
pet
โพสต์ 2018-1-12 14:26:28 | ดูโพสต์ทั้งหมด


       หลังจากกลับมาจากศาลเจ้าร้าง ผิงผิงก็มิได้แวะที่ไหนเลย เธอตรงกลับโรงเตี้ยมสีชาดทันทีเพื่อนพักผ่อน แต่เธอไม่ได้ส่งจวื่จื่อกลับคอกม้าเพราะเดินไม่สะดวก เมื่อจัดการอะไรเรียบร้อยแล้วเธอก็เดินขึ้นไปที่ห้องพักของตัวเอง
       “งิ๊ว” เจียวเสวี่ยดีใจที่ผิงผิงกลับมาแล้วมันโดดลงจากเตียงแล้ววิ่งมาหานายน้อย ผิงผิงก้มลงอุ้มมันขึ้นมาพลางเกาคางเบาๆ
      “เจ้าตัวเล็ก ไม่ดื้อกับพี่หมั่นโถวใช่มั้ย?”
       “งิ๊ว”
       “กรู๊ว”
       “ตื่นแล้วเหรอ เจ้าตัวอ้วน” ผิงผิงขำ ก่อนจะมานั่งเล่นที่เตียง พลางนอนเล่นกับเจ้าสองตัวนี้ สักพักก็ออกไปขอน้ำร้อนและอาหารมากินที่ห้องพัก ไม่นานนักเสี่ยวเอ๋อห์ก็นำน้ำร้อนมาเติมพร้อมกับน้ำอาหารเย็นมาส่ง ผิงผิงเลือกที่จะชำระร่างกายก่อนแล้วค่อยมาทานอาหาร
       “อิ่ม ท้องอิ่มแล้วก็ควรนอน” ผิงผิงตบพุงตัวเองเบาๆ ก่อนจะไปนอนหลับ


@STAFF_Pixiu

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 2เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +350 ความหิว -9 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin -150
STAFF_Pixiu + 10 + 500 -9 + 5

ดูบันทึกคะแนน

ทำไมมันเช็กชื่อไม่ได้ฟะ!
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นกลาง
หลอมจิตรวมหนึ่ง
ฮั่นเสียหม่า
กลยุทธ์ซุนจื่อ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x20
x2
x2
x31
x1
x2
x37
x2
x30
x1
x40
x100
x9
x35
x50
x170
x4
x4
x1
x30
x19
x17
x50
x150
x2
x2
x26
x10
x145
x386
x365
x20
x12
x88
x1
x65
x45
x1
x8
x9
x5
x155
x4092
x38
x51
x50
x583
x25
x85
x170
x12
x20
x25
x51
x57
x31
x1

72

กระทู้

747

โพสต์

10หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
115
เงินตำลึง
6768
ชื่อเสียง
51137
ความหิว
158
คุณธรรม
460
ความชั่ว
0
ความโหด
27
อาเต่า
ระดับ 1

หลิง เสวี่ยหลาน

"เจ้าป่วนไหน ข้าไปด้วย!"
pet
โพสต์ 2018-1-13 10:00:10 | ดูโพสต์ทั้งหมด



        เด็กสาวนั้นตื่นแต่เช้าอย่างเคยชิน เธอยังคงสะลึมสะลือเหมือนเดิม... ก่อนจะหาววอดๆ แล้วหันไปซุกหมอนต่อแต่โดนเจ้าเจียวเสวี่ยก่อกวนจนต้องตื่นจริงๆ เพราะมันหิวแล้ว... "ตื่นแล้วๆ เจ้าอย่ากวนข้าสิ..." ผิงผิงมุ่ยหน้าจับเจ้าตัวเล็กไปนอนทับหมั่นโถวอย่างหมั่นไส้
        "งิ๊ววว"
        "กรู๊วววว"
        "นี่แนะๆ" ผิงผิงเอาผ้าห่มมาคลุมทั้งสองตัวก่อนจะเขย่าๆ เหมือนเป็นการเล่นอย่างหนึ่งด้วยความหมั่นไส้ ก่อนจะปล่อยพวกมันออกมา
        "โทษฐานที่ก่อกวนข้าแต่เช้า" ผิงผิงลงโทษเจ้าตัวเล็กสองตัวนี้ก่อนจะลงจากเตียงไปล้างหน้าล้างตา แต่เธอเดินไปไหนไม่ค่อยได้เท่าไรเพราะยังปวดข้อเท้าขวาอยู่ดี... "เฮ้อ วันนี้เดินน้อยๆ หน่อยแล้วกัน แต่ก็อยากเอาอาหารไปให้เหล่าด็กๆ ที่ศาจเจ้าละนะ"
        "งิ๊ว" เจียวเสวี่ยเข้ามาอ้อนเหมือนอยากให้ผิงผิงหายงอน(?) พวกมัน เด็กสาวเพียงลูบหัวเล็กก่อนจะพามันออกไปด้วย ส่วนหมั่นโถวก็หลับต่อ...


        พวกเขาลงมาชั้นล่างผิงผิงสั่งอาหารง่ายๆ พร้อมกับสั่งอาหารเจ้านวนหนึ่งไปให้เด็กๆ ที่ศาลเจ้า เพราะถ้าไปเช้าๆ ยังไงก็ไม่เจอพี่ซือหรอก ผิงผิงคิดได้แบบนั้นก็จัดการอาหารของตัวเองและป้อนผัก(?) ให้เจียวเสวี่ยด้วยก่อนจะไปที่คอกม้าเพื่อไปหาซือลู่ วันนี้เธอจะพาซือลู่ไปเพราะงวนของเจ้าช้างน้อยสามารถพาเธอขึ้นลงได้อย่างง่ายดาย...


@STAFF_Pixiu

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 2เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +350 ความหิว -7 Point +5 ย่อ เหตุผล
STAFF_Pixiu + 10 + 500 -7 + 5
Admin -150

ดูบันทึกคะแนน

ทำไมมันเช็กชื่อไม่ได้ฟะ!
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นกลาง
หลอมจิตรวมหนึ่ง
ฮั่นเสียหม่า
กลยุทธ์ซุนจื่อ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x20
x2
x2
x31
x1
x2
x37
x2
x30
x1
x40
x100
x9
x35
x50
x170
x4
x4
x1
x30
x19
x17
x50
x150
x2
x2
x26
x10
x145
x386
x365
x20
x12
x88
x1
x65
x45
x1
x8
x9
x5
x155
x4092
x38
x51
x50
x583
x25
x85
x170
x12
x20
x25
x51
x57
x31
x1

72

กระทู้

747

โพสต์

10หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
115
เงินตำลึง
6768
ชื่อเสียง
51137
ความหิว
158
คุณธรรม
460
ความชั่ว
0
ความโหด
27
อาเต่า
ระดับ 1

หลิง เสวี่ยหลาน

"เจ้าป่วนไหน ข้าไปด้วย!"
pet
โพสต์ 2018-1-13 16:14:12 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ไปดูวิวเสียหน่อย

        ช่วงเย็นผิงผิงลงมาหาอะไรกินที่ชั้นล่างของโรงเตี้ยมหลังจากกลับจากศาลเจ้าร้างตั้งแต่ช่วงเช้า ผิงผิงสั่งปลานึงบ๊วยซึ่งเป็นของโปรดมากิน ระหว่างกินไปด้วยมองนอกหน้าต่างไปด้วยก็ยิ้มๆ
        “แถวศาลาหมิงหลันสวยนะ ตอนเย็น”
        “สวยอย่างไรรึ?”
        ผิงผิงที่ไม่ได้ตั้งใจจะฟังแต่ฟังเสียหน่อยก็ดี เพราะบางสถานที่เธอยังมิเคยไปเลย แต่ช่วงนี้ก็เที่ยวบ่อยจะเที่ยวเพิ่มหน่อยก็คงไม่เป็นไรมั่ง ไว้พาพี่หลิวมาเที่ยวด้วยในคราวหลัง เด็กสาวจึงตั้งใจฟังอย่างดี
        “ได้ยินมาว่าหากไปที่นั้นในเวลาทุ่มหนึ่งจะได้พบเจอบุพเพวาสนา”
        “เจ้าโกหกหรือเปล่า จะไปมีได้อย่างไร”
        “มันเป็นเพียงคำเล่าลือ แต่ข้าก็อยากลองไป” พวกเขาคุยกัน ผิงผิงนั้นส่ายหน้าเพราะมันเป็นเพียงเรื่องไร้สาระเท่านั้น เราสิที่ต้องกำหนดโชคชะตาตัวเองหรือบุพเพก็ตาม(?) เด็กสาวเลิกที่จะฟังต่อหันไปสนใจอาหารตรงหน้า โดยวันนี้หมั่นโถวและเจียวเสวี่ยนอนอยู่ข้างบนมิได้ตามลงมาด้วย ผิงผิงนั้นไม่อาจอยู่ในโรงเตี้ยมนานๆ ได้เพราะเธอไม่ชอบอะไรที่มันไม่สนุก ในเมื่อพวกเขาเอ่ยถึงศาลาหมิงหลันว่าสวย แถมน่าจะมีปลาให้จับ(?) ไปจับปลาหน่อยก็ได้มั่ง คิดได้แบบนั้นผิงผิงก็ค่อยๆ เดินออกจากโรงเตี้ยมไป แทนที่จะขี่หลังจวื่จื่อหรือซือลู่ไป
        บุพเพไม่มีจริงหรอก....


@STAFF_Pixiu

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -12 Point +5 ย่อ เหตุผล
STAFF_Pixiu + 10 + 500 -12 + 5

ดูบันทึกคะแนน

ทำไมมันเช็กชื่อไม่ได้ฟะ!
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นกลาง
หลอมจิตรวมหนึ่ง
ฮั่นเสียหม่า
กลยุทธ์ซุนจื่อ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x20
x2
x2
x31
x1
x2
x37
x2
x30
x1
x40
x100
x9
x35
x50
x170
x4
x4
x1
x30
x19
x17
x50
x150
x2
x2
x26
x10
x145
x386
x365
x20
x12
x88
x1
x65
x45
x1
x8
x9
x5
x155
x4092
x38
x51
x50
x583
x25
x85
x170
x12
x20
x25
x51
x57
x31
x1

72

กระทู้

747

โพสต์

10หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
115
เงินตำลึง
6768
ชื่อเสียง
51137
ความหิว
158
คุณธรรม
460
ความชั่ว
0
ความโหด
27
อาเต่า
ระดับ 1

หลิง เสวี่ยหลาน

"เจ้าป่วนไหน ข้าไปด้วย!"
pet
โพสต์ 2018-1-13 19:41:05 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ผิงผิง เมื่อ 2018-1-13 19:42

น่าอายชะมัด!



      ซืออี้โหวมิได้พาผิงผิงกลับมาส่งที่ศาลาแต่พี่เขามาส่งเธอที่ย่านการค้าแทน… ก่อนแยกกันนั้นผิงผิงเอ่ยขอบคุณพี่ซือที่ช่วยเหลือเธอไว้หลายครั้ง(?) ก่อนพี่เขาจะเดินจากไป ส่วนผิงผิงนั้นรอพี่เขาหายลับไปก่อนจะเดินเข้าไปในโรงเตี้ยมอย่างกับพี่เขารู้ว่าเธอพักที่นี่งั้นแหละ…  เมื่อกลับมาถึงห้องแล้วก็ก้มมองข้อเท้าตัวเอง… สงสัยเธอคงไปไหนไม่ได้อีกหลายวันแต่ไปพักบ้านพี่ถิงคงจะดีกว่า ไม่ต้องเสียเงินพักโรงเตี้ยมด้วย ระหว่างที่เธอกำลังเปลี่ยนชุดแล้วก้มมองที่เท้า… ก่อนจะต้องเอะใจ “นี่มัน….”
      เพราะผ้ายาวที่มัดท่อนบนนั้นลายคุ้นๆ เนื่องจากคือผ้าที่เธอพยายามซ่อนไม่ให้พี่ซือเห็นมากที่สุด! เด็กสาวเหมือนมีอะไรระเบิด… หน้าแดงกำจนเธอทำอะไรไม่ถูก “นี่มัน… พี่เขา… คงจำไม่ได้หรอกนะ…”
      ผิงผิงนั้นไม่รู้ว่าผ้ามันหล่นไปตอนไหนหรือเป็นตั้งแต่ตอนที่เธอเอามาหมัดกันแล้วนะ? แต่เธอก็มิได้สังเกตเพราะมัวแต่สนสิ่งรอบข้างและกังวลว่าพี่เขาจะเห็น... ผิงผิงตอนนี้แช่อยู่ในถังไม้ที่มีน้ำอุ่นอยู่เจ้าตัวได้แต่ตีน้ำไปมาอย่างระบายอารมณ์... "ข้า... ข้าควรทำอย่างไรดี!"
      "กรู๊ววววว"
      "หมั่นโถว!" ผิงผิงเหมือนจะนึกได้ว่าเรื่องพวกนี้ควรลองถามพี่เฮ่า(?) แต่คิดไปคิดมาก็มิได้เขียนถึงพี่เฮ่านานแล้ว ผิงผิงก้มมองหน้าอกตัวเอง... ขนาดนั้นมิได้แบนเหมือนแต่ก่อนแล้วแต่มันเริ่มมีส่วนเว้าส่วนโค้งและนูนขึ้นมาจริงๆ เธอมิได้สังเกตเลยสักนิดเดียว... หลังจากนั้นผิงผิงก็ลุกจากถังไม้ก่อนจะไปเช็ดตัวให้แห้งและใส่ชุดนอนก่อนจะเดินมาที่โต๊ะเพื่อเขียนจดหมาย...


      ถึงพี่เฮ่า
      สวัสดีเจ้าค่ะ พี่เฮ่า พี่สบายดีหรือไม่? ตอนนี้กำลังเดินทางอยู่ที่ไหนสักแห่งสินะเจ้าคะ? ส่วนข้าตอนนี้ก็... เดินไม่สะดวกแต่มีพี่ซือเอาไม้มาดามเท้าข้าเรียบร้อยแล้วแต่ทำให้ข้าไปไหนมาไหนไม่สะดวกเลยเจ้าค่ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ข้าว่าจะไปเยี่ยมพี่ถิงคงขออาศัยจวนพี่เขาสักระยะ จนกว่าเท้าข้าจะหายและอาจจะไปต่อ...
      จริงด้วย ข้าลืมเล่าเลยว่า วันก่อนๆ ข้าได้ท่องเที่ยวแถวภาคกลางกับสหายบัณฑิตชื่อ หลิวเทียน ข้าได้ช่วยเหลือไว้เจ้าค่ะ แต่ว่านะเจ้าค่ะ พวกเราดันไปช่วยเหลือโจรซะได้ น่าแค้นใจนัก! พี่เฮ่าเองก็ระวังนะเจ้าค่ะ อย่าให้โดนโจรขโมยเงินไปเชียว! ส่วนข้านั้นก็ยังไม่มีแผ่นจะไปไหนต่อ... หากพี่เฮ่าเดือดร้อนหรืออะไรโปรดแจ้งข้า หากข้ามีกำลังข้าจะไปช่วยพี่แน่นอนเจ้าค่ะ

จาก

เสี่ยวผิง



      ผิงผิงรอให้หมึกแห้งก่อนจะพับจดหมายใส่กระบอกไม้ไผ่แล้วเรียกให้หมั่นโถวบินมาหาตน ก่อนจะผูกติดกับขาของมัน
      "ส่งให้ถึงมือพี่เฮ่านะ"
      "กรู๊ววววว"
      มันร้องก่อนจะบินออกไปทางหน้าต่าง ผิงผิงกระโดดขาเดียวกลับมาที่เตียงก่อนจะนอนกอดเจียวเสวี่ยหลับไป


@STAFF_Pixiu
@LingHao

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 2เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -22 Point +5 ย่อ เหตุผล
STAFF_Pixiu + 10 + 500 -8 + 5
Admin + 25 -14

ดูบันทึกคะแนน

ทำไมมันเช็กชื่อไม่ได้ฟะ!
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นกลาง
หลอมจิตรวมหนึ่ง
ฮั่นเสียหม่า
กลยุทธ์ซุนจื่อ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x20
x2
x2
x31
x1
x2
x37
x2
x30
x1
x40
x100
x9
x35
x50
x170
x4
x4
x1
x30
x19
x17
x50
x150
x2
x2
x26
x10
x145
x386
x365
x20
x12
x88
x1
x65
x45
x1
x8
x9
x5
x155
x4092
x38
x51
x50
x583
x25
x85
x170
x12
x20
x25
x51
x57
x31
x1

72

กระทู้

747

โพสต์

10หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
115
เงินตำลึง
6768
ชื่อเสียง
51137
ความหิว
158
คุณธรรม
460
ความชั่ว
0
ความโหด
27
อาเต่า
ระดับ 1

หลิง เสวี่ยหลาน

"เจ้าป่วนไหน ข้าไปด้วย!"
pet
โพสต์ 2018-1-14 09:47:20 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ของกินเยอะแยะเลย



      ยามเช้าผิงผิงตื่นมาด้วยกลิ่นหอมที่แปลกใหม่... ก่อนจะพบว่ารอบตัวเธอเติมไปด้วยอาหารและอาหาร ไม่ว่าจะเนื้อม้วน ลูกท้อ ซาลาเปา ถังหูลู่ บะหมี่ฉีซาน หมั่นโถว โร่วเจียหมัว มันเผา พุทราเชื่อม... ผิงผิงนั้นแปลกใจแต่เมื่อคืนก็ฝันดีไม่น้อย(?) เด็กสาวจึงวางอาหารพวกนั้นไว้บนเตียงเพราะยังไงก็ขยับไม่สะดวกอยู่แล้ว จึงค่อยๆ ลงจากเตียงแล้วไปล้างหน้าล้างตาเปลี่ยนชุดปกติของบุรุษ ก่อนจะเรียกเสี่ยวเอ๋อห์ให้ห่ออาหารพวกนี้และเรียกเกวียนมาพาเธอไปส่งที่จวนแม่ทัพวู
      "ขอบคุณเจ้าค่ะ ที่ช่วยเหลือ"
      "มิเป็นไรๆ ครับ เพื่อลูกค้าทางโรงเตี้ยมเรายินดี อีกอย่างคุณหนูก็บาดเจ็บเช่นนี้"
      "คิก ข้าไปพักบ้านพี่สาวเจ้าค่ะ จะไปรบกวนพี่สาวเสียหน่อย" ผิงผิงคุยเล่นกับเสี่ยวเอ๋อห์เพื่อรอคนขับเกวียนมา เธอไม่เคยนั่งในรถม้าจึงไม่อยากจะนั่งคนเดียวเท่าไรนัก ไม่นานนักเกวียนม้าก็มารับที่โรงเตี้ยม โดยผิงผิงให้จวื่จื่อ ซือลู่ เดินตามเกวียนมาและเธออุ้มเจียวเสวี่ยไว้เพราะหมั่นโถวไปส่งจดหมาย เดี๋ยวมันก็ตามกลับมาเองแหละ ผิงผิงนั่งแกว่นขาไปมาบนเกวียพลางมองรอบๆ เหมือนกับว่าบรรยายรอบๆ จะเริ่มคึกคักขึ้นนะ... คงเพราะว่าพรุ่งนี้ต้องมีงานรื่นเริงอะไรแน่ๆ ? ไว้ลองถามพี่ถิงดีกว่า
       "วันนี้คงมิได้ไปหาเด็กๆ ที่ศาลเจ้าแหะ"
       "แม่นางน้อยหมายถึงเด็กๆ ที่ศาลเจ้าร้าง?" คนขับเกวียนเอ่ย ผิงผิงสงสัยแต่ก็พยักหน้า
      "เด็กๆ เหล่านั้นน่าสงสาร... แต่ดีที่พระชายาทรงให้การช่วยเหลือในเรื่องอาหารการกินและที่หลับที่นอน" ขายคนขับเอ่ยเรื่อยๆ ผิงผิงมาทราบว่าที่แห่งนั้นมีพระชายาดูแลเหล่าเด็กๆ แต่ตอนนี้นั้นหายไปที่ใดแล้วก็ไม่ทราบได้ "ที่ศาลเจ้าร้าง มีพี่ชายใจดีคนหนึ่งมาดูแลเด็กๆ อยู่น่ะเจ้าค่ะ"
     "คงเป็นเด็กรับใช้ในจวนพระชายาแล เพราะพระนางไม่มีลูก" เขากล่าว ผิงผิงพยักหน้าเหมือนจะเข้าใจ(?)
      "ที่แท้พี่ซือคือเด็กรับใช้ในจวนนี่เอง... แต่ก็ยังแบ่งเวลามาดูแลเด็กๆ แบบนี้ เก่งจริงๆ แหะ" ผิงผิงเอ่ยเมื่อนึกถึงใบหน้าตอนกวนๆ ก็ต้องสลัดทิ้งเสีย ไม่ว่าจะมือหรือเท้า ก็โดนพี่เขาปฐมพยาบาลมาแล้ว... ยังจะเหลือส่วนไหนให้พี่เขาปฐมพยาบาลอีกละ เฮ้อ... หากเธอจะแต่งสามีนะ คงขอเป็นบุรุษที่เก่งเรื่องปฐมพยาบาลก็พอ เพราะคิดว่าเธอคงได้เจ็บตัวอีกนานแหง...

@STAFF_Pixiu

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 2เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +350 ชื่อเสียง +20 ความหิว -14 Point +5 ย่อ เหตุผล
STAFF_Pixiu + 10 + 500 + 5
Admin -150 + 20 -14

ดูบันทึกคะแนน

ทำไมมันเช็กชื่อไม่ได้ฟะ!
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นกลาง
หลอมจิตรวมหนึ่ง
ฮั่นเสียหม่า
กลยุทธ์ซุนจื่อ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x20
x2
x2
x31
x1
x2
x37
x2
x30
x1
x40
x100
x9
x35
x50
x170
x4
x4
x1
x30
x19
x17
x50
x150
x2
x2
x26
x10
x145
x386
x365
x20
x12
x88
x1
x65
x45
x1
x8
x9
x5
x155
x4092
x38
x51
x50
x583
x25
x85
x170
x12
x20
x25
x51
x57
x31
x1
โพสต์ 2018-4-3 19:08:44 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{ เควสเรื่องราว 3 } บุญคุณ-ความแค้น
เสี่ยวหลงเปา

หญิงงามร่างระหงษ์นั้นเดินทางออกมาจากจวนเซียวไต้อ๋องโดยปราศจากเกี้ยวที่นั่ง เนื่องจากว่าเธอไม่อยากให้รู้รับรู้ว่าตนเองเป็นใคร พระชายาหลินเฟยเดินออกมากับท่านพี่จิ้นอันของตนเอง ตอนนี้เธอยังคงมีผ้าฝืนบางที่ปิดใบหน้าของตนเองอยู่ เนื่องจากว่าเธอคิดว่าความงามของเธอ มันจะเป็นจุดอ่อนหรือจุดแข็งกันก็ไม่อาจทราบได้

เธอเดินออกมายังตลาดซังเฉินบ๊วยที่ไม่ได้มานาน จ้องมองพ่อค้าแม่ขายที่กินดีอยู่ดี เหล่าคนยากไร้นั้นเริ่มหายไป มีการมีงานทำ หลายปีที่ผ่านมาไม่นึกไม่ฝันว่าจะได้กลับมายังสถานที่แห่งนี้อีกครั้ง ไม่นึกไม่ฝันว่าจะได้มาประสบพบเจอสิ่งหลายอย่างเช่นนี้

แผ่นดินแม่ คือแผ่นดินที่เราหวงแหนและรักษาไว้ ดำรงอยู่ชั่วลูกชั่วหลาน

“เหตุใดถึงต้องออกมาเดินเล่นอะไรแบบนี้...ข้านึกว่าเจ้าอยากจะตามหาท่าน..เอ่อ..สามีเจ้าถึงขนาดเสียแล้วอีกน้องเล็ก” เสียงของจิ้นอันพูดขึ้น พระชายาหลินเฟยเมื่อได้ยินดังนั้นก็พยักหน้า แน่นอนว่าเธอคิดที่จะตามหาเป็นแน่แท้ แต่เพราะว่ายังคิดไม่ออกว่าควรที่จะทำอย่างไร

หากไปถึงแดนเตี๋ยนจริงอย่างที่บอก มันต้องอันตรายมากมายเป็นแน่แท้..กว่าจะกลับมาได้..หรืออาจจะไม่ได้กลับมา..ไม่หรอก..เธอเชื่อ ว่าความรักและการฝ่าฟันปัญหา มีทางสู้ทั้งหมดนั้นล่ะ

ร่างของหญิงงดงามอรชรนั้นเดินผ่านไปบริเวณหน้าโรงเตี๊ยมสีชาดที่ตั้งอยู่ใจกลางตลาดย่านการค้า ก่อนที่จะได้กลิ่นของอะไรสักอย่างที่หอมหวนชวนทานจากตรงใกล้ๆบริเวณนั้น เมื่อหันไปตามทางนั้นก็เห็นว่าเป็นกลิ่นหอมๆของเสี่ยวหลงเปาที่กำลังออกมาจากเข็งอาหาร ช่างน่ากินยิ่งนัก เมื่อพระชายาหลินเฟยเห็นดังนั้นก็จ้องมองอย่างพิจารณา

แต่ดูเหมือนว่าท่านพี่ของเธอจะรู้ว่าน้องสาวสุดที่รักนั้นคิดอย่างไร เข้าหันมาหาทางเธอ ก่อนที่จะทำมือเหมือนกับว่า รอแปปหนึ่งนะ

ก่อนที่จะเดินไปทางร้านอาหารที่ขายเสี่ยวหลงเปาและต่อแถวซื้แเสี่ยวหลงเปาให้กับน้องสาวของตนเอง ซึ่งแน่นอนว่าพระชายาหลินเฟยนั้นก็จ้องมองพี่ชายของตนเองด้วยความคิดถึง.. นั้นสินะ ควรที่จะเริ่มจากที่ใดดี??..หรือว่า?...จะไปยังแผนที่ที่เก็บไว้… เพื่อช่วยเหลือชาวบ้านที่เดือดร้อน แต่การที่ท่านอ๋องหายไป..

นั้นสินะ….

ควร..ที่จะ...ทำอะไรต่อไป...ดี??...

“!!!กรี๊ด!! อุ๊บ!!!”

เสียงของเด็กสาวนั้นดังขึ้นมาจากตรอกด้านข้างของโรงเตี็ยมสีชาด จนพระชายาหลินเฟยตกใจ เธอหันไปทางท่านพี่ก็เห็นว่ากำลังเดินมาทางเธอพร้อมกับเสี่ยวหลงเปาสองเข่งดูน่าทาน แต่ทว่า พระชายาหลินเฟยกลับวิ่งไปทางตรอกด้านข้างนั้นด้วยความรวจเร็วพร้อมกับพี่ชายของเธอ

ดวงตาของเธอประสบพบเจอกับชายชุดดำสองคนที่กำลังปิดปากเด็กสาวคนหนึ่ง ถาดของผลไม้หลากหลายชนิดที่เด็กสาวคนนั้นถือนั้นกระจายลงบนพื้น เหมือนกับว่าเธอนั้นกำลังจะเดินผ่านมาทางตรงนี้ แต่กลับโดนพวกชายชุดดำนั้นกระชากเข้าไป… มันกดเด็กสาวไว้กับพื้น ส่วนพระชายาเมื่อเห็นดังนั้นจึงต้องรีบช่วยเหลือ

“พวกท่านทำอะไร!!” เสียงหวานของเธอแข็งกราวขึ้น ก่อนที่ชายชุดดำทั้งสองนั้นจะหันมาทางเธอ หนึ่งในชายชุดดำนั้นปรี่ตรงวิ่งมาที่เธอ พระชายาเองก็ตั้งท่าเตรียมรับการโจมตีของชาวชุดดำที่วิ่งปรี่เข้ามา แต่แล้วมันก็ต้องล้มลงไป พร้อมเข่งเสี่ยวหลงเปาที่ฟาดไปที่หน้าของมัน

พี่ชายของเธอนั้นเองที่เป็นคนช่วยเหลือ

โอ้วไม่นะ… เจ้าเข่งเสี่ยวหลงเปานั้นราดลงใบหน้าของชายชุดดำที่ปรี่เข้ามาจนมันร้องโอดโอยทรมารอย่างน่าหอมหวาน เพราะว่ากลิ่นของเสี่ยวหลงเปาใหม่ๆ นั้นน่าดูดซุปที่อยู่ด้านใน ค่อยๆกัดกินมัน.. แต่ตอนนี้กลับต้องมาทานไม่ได้เพราะว่าอยู่บนหน้าของชายที่กำลังนอนดิ้นทุรนทุราย ก่อนที่พระชายาหลินเฟยจะพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกราวแต่เจือปนไปด้วยความหวานของน้ำเสียงอยู่อีกครั้ง เพื่อให้ชายชุดนั้นนั้นมอง เขาเองก็จ้องมาทางเธอเหมือนกัน

“ปล่อยเด็กคนนั้นซ่ะ!! ไม่เช่นนั้นจะหาว่าข้ามิเตือน”






คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +300 ความหิว -19 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 300 -19 + 4

ดูบันทึกคะแนน

ดั่งนรกชัง หรือสวรรค์แกล้ง??
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กราดิอุสศิลา
โลหิตมาร
วิจารณ์ซางยาง
ตัวเบาขั้นกลาง
เกราะทองคำ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x15
x100
x15
x10
x20
x5
x100
x300
x3
x4
x20
x1000
x310
x24
x18
x70
x300