กรุณาเลือก แสดงผลรูปแบบอุปกรณ์พกพา | แสดงผลรูปแบบคอมพิวเตอร์
ดู: 404|ตอบกลับ: 7

{ เมืองหนานผี } โรงเตี๊ยมหรูหลาน

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-12-1 22:56:00 |โหมดอ่าน







โรงเตี้ยมหรูหลาน

{ เมืองหนานผี }



【โรงเตี้ยมหรูหลาน】
โรงเตี๊ยมซึ่งตั้งอยู่ใกล้ประตูทางเข้าของเมือง 
โดยส่วนมากจะมีนักเดินทางหรือชาวจอมยุทธ์มาอาศัยอยู่ 
ไม่มีนางรำหรือดนตรีประจำ ส่วนมากจึงรับจ้างเอา 
เนื่องจากไม่ค่อยมีคนแวะเวียนมาเมืองนี้บ่อยนัก จะพ่อค้าเร่ คนจรไม่ค่อยมีขาประจำ
กิจการค่อนข้างซบเซา อาศัยหมักสุราจำหนานตามเทศกาลทำให้สถานที่นี้ดูเกือบร้างได้เช่นกัน 
ขึ้นชื่อเรื่องอาหารป่าที่สดใหม่และวัตถุดิบจากภูเขา บางคราวยังมีนักชิมแวะเวียนมาลิ้มลอง






ชื่อกิจการ : โรงเตี้ยมหรูหลาน
เจ้าของกิจการ : ปิง หลี่เจียง
เวลาเปิดบริการ : 24 ชม.
ประเภทร้าน : บริการอาหารที่พัก ของป่าและเครื่องดื่มวัตถุดิบตามฤดูกาล


ประทับตราโดย: ผู้ว่าเมืองหนานผี






คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2017-12-2 13:52:11 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LuMifang เมื่อ 2017-12-2 13:54

พาร์ท 2 - ความโหดร้าย
(หนานผี 2)

             "อ่าาา สดชื่น!" แก้วน้ำเย็นๆวางลงบนโต๊ะ ทั้งๆที่ยังดื่มไม่หมดเขาก็ชูขึ้นอีก "ขออีกแก้วขอรับ"                     
             "อื้ม ได้สิ" เฟิ่งฮัวรินน้ำในเหยือกให้ มี่ฟางดื่มอีกช้าๆจนหมดแก้วไป
             หลังจากที่เดินทางในป่ามาเนิ่นนาน ทั้งขึ้นเขาลงเขา วนไปวนมาจนแทบจะหมดหวัง ในที่สุดพวกเขาก็ได้ออกและถึงเมืองหนานผี เมืองแห่งนี้เป็นเสมือนทางผ่านของนักเดินทาง ไม่ว่าใครมาจากไหนจะต้องผ่านที่นี่หมดเพื่อต่อเติมเสบียงที่ขาดไป หรือบางคนอาจจะหลงป่ามาทางนี้เช่นเขาบ้าง
            "ทางข้างหน้าก็จะเป็นเป่ยผิงแล้ว คราวนี้คงเอ้อระเหยเหมือนทุกทีไม่ได้" เฟิ่งฮัวกล่าวพลางรินน้ำใส่แก้วให้ตนเองดื่มบ้าง ชายหนุ่มทอดมองน้ำในเหยือกพลันมองไปที่มี่ฟาง "ต่อไปเจ้าจะทำอย่างไรต่อล่ะ"                                                                    

            ชายหนุ่มผมสีน้ำตาลอ่อนยิ้มบาง "ข้าคงจะไปช่วยน้องของข้า" เขากล่าว

            "น้องของเจ้าข้าอาจได้แต่หวังให้ปลอดภัย เพราะพรรคภูติทมิฬลมดำมิได้อ่อนแอดั่งที่เจ้าคิดนัก" เฟิ่งฮัวถอนหายใจ "เมื่อก่อนข้าเป็นคนที่ชอบติดตามท่านอาจารย์ ภูมิใจ และเคารพในตัวท่านมาก วิชาต่างๆล้วนเป็นเขาที่คิดค้น ข้าเป็นเพียงเด็กกำพร้าและลูกศิษย์คนหนึ่งในสำนัก เคยคิดว่าสักวันอยากจะชนะท่านอาจารย์ด้วยวิชาของตนเอง"

           "..." อีกฝ่ายเกริ่นด้วยสีหน้านิ่งเรียบ มี่ฟางเพียงจิบชามองเงียบๆ

           ซ่า...

           กลิ่นความชื้นบางอย่างลอยขึ้นเตะจมูกเบาๆ แล้วจู่ๆ ฝนก็ตกลงมาปลอยๆก่อนจะหนักขึ้นเล็กน้อย ท้องฟ้ามืดครึ้ม นกบินกลับเข้ารังหรือที่ร่ม ณ จุดต่างๆ ผู้คนเองก้วิ่งเข้ากับที่พักของตนและที่พักฝนเช่นกัน...

           "ข้าว่าพวกเราต้องพักฝนอีกสักพัก"

           "นั่นสินะ"

           "ข้าจะขอเช่าห้องสักวัน ท่านจะต้องเปลี่ยนแผลได้แล้ว" มี่ฟางกล่าวเสร็จเฟิ่งฮัวก็จับแถวเอวทันที ตรงจุดนั้นก็มีแผลลึกบ้าง ล่าสุดคือยังเป็นแผลเป็นที่ยังมิได้หายสนิท ทิ้งอาการปวดไว้หากขยับอะไรหนักๆเข้า

           หลังฝนตกเขาว่าจะฝึกกระบี่ ตอนนี้พอคล่องมือบ้าง น้ำหนักของมันไม่ค่อยเป็นปัญหาเพราะใช้กระบี่เบา แต่นั่นคงเป็นแค่การลองใช้ ปกติยังใช้ดาบไม้อยู่ ส่วนการฝึกกับเฟิ่งฮัวเหมือนจะพอตอบสนองกับอีกฝ่ายได้บ้างแต่มีดีแค่เพียงหลบแบบเฉียดฉิว เพราะยังติดปัญหาที่ว่ากลัวทำร้ายอีกฝ่ายแบบเดิม

            หากผ่านเมืองนี้ไปได้ ครั้งนี้อาจเป็นครั้งสุดท้ายที่เขาจะได้ฝึกร่วมกับเฟิ่งฮัวหรือเปล่านะ...
@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +25 ความหิว -6 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 25 -6 + 3

ดูบันทึกคะแนน

ตังๆๆๆ
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
คัมภีร์ละติน
เกราะทองคำ
ขวานต้วนหยู้ว
ธนูใหญ่
กำหนดลมหายใจ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x50
x100
x1
x50
x50
x2
x50
x4
x10
x60
x50
x58
x7
x1
x9
x125
x20
x25
x2
x27
x15
x40
x13
x1
x90
x120
x3
x1
x42
x15
x19
x8
x25
x199
x447
x1
x14
x65
x20
x20
x333
x1
x1
x11
x9
x3
x2
x87
x24

38

กระทู้

272

โพสต์

1หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
270
เงินตำลึง
21368
ชื่อเสียง
8227
ความหิว
80
เจียวจือ
ระดับ 1
โพสต์ 2017-12-4 17:13:01 | ดูโพสต์ทั้งหมด
จดหมายถึงสหายคนแรก



        เมื่อเหวินซ่างเดินทางออกมาจากเมืองเซียงผิงแล้วก็ตรงกลับมาแล้วเลี้ยวหนีจี้โจวมายังเมืองหนานผี เขาเข้าโรงเตี๊ยมแห่งนึงก่อนจะจองห้องเผื่อแอบมาเขียนจดหมายส่งถึงใครคนนึง เหวินซ่างปล่อยให้คู่หูเดินเล่นอยู่ภายในห้อง สิ่งเข้ารู้ตอนนี้มันอันตรายเกินไป แม้แต่ตอนจะเขียนก็ห้ามให้ใครรู้เด็ดขาด เหวินซ่างหยิบกระดาษแผ่นยาวออกมาพลางฝนหมดไว้พกพา ก่อนจะใช้พู่กันแต้มกระดาษเป็นข้อความ เขาพยายามจะสรุปสิ่งที่รู้มาได้ให้หมด หากยาวไปอาจเป็นที่สังเกต แต่จะทำให้สั้นก็ยากเกินไป



ถึงศิษย์ร่วมอาจารย์

ตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง สบายดีไหม ตอนนี้ข้ารู้แล้วว่ามันเกิดอะไรขึ้น หลังจากข้อความนี้ อย่าได้ให้ใครอ่านนอกจากตัวเจ้าเอง หากทำไม่ได้ก็เผามันทิ้งเสีย




พวกชาวโชซอนเป็นคนทำ พวกมันจะยกทัพมาครองจงหยวน โจรที่จี้โจวตอนนั้นเป็นมือสังหารที่ตั้งใจปลอมตัวมาเพื่อล่อพรรคยาจกให้ออกมา แต่อาจารย์กับข้าที่ไม่รู้ดันไปทำให้ทางนั้นเสียแผนจนต้องเริ่มใหม่ทั้งหมด

เมืองเซียงผิงจะเป็นเมืองแรกที่โชซอนจะยกทัพมา ตอนนี้พวกมันส่งมือสังหารไปจัดการสำนักฉวนเจินจนหมดสิ้นแล้ว คนในสำนักตอนนี้ถูกจับในคฤหาสร์ตากอากาศตระกูลหานในเป่ยผิง

ตอนนี้มีตระกูลหลินของเมืองเซียงผิง กับตระกูลหานเมืองเป่ยผิงที่เป็นใส้ศึก

ข้าได้ยินมาว่ารายต่อไปจะเป็นพรรคยาจก แล้วก็สำนักหัวซาน ในส่วนฝั่งราชสำนักคนในไปตกลงกับม่อเป่ยให้คอยก่อกวน แล้วก็ยังส่งข้อเสนอหวยหนานอ๋องหลิวอัน ไปส่งคนคอยยุยงให้ลุกขึ้นมาก่อกบฎ แล้วคนพวกนั้นกำลังจะไปร่วมงานชุมนุมหุบเขาปีศาจทั้งหมดที่ข้ารู้คือสองคน ข้ารู้แค่ว่าถ้าใครชนะการประลองจะเป็นผู้นำชาวยุทธ์ฝ่ายอธรรม ถ้าเป็นแบบนั้นการยึกจงหยวนจะแย่แน่

ข้าเองก็ไม่รู้ว่าควรจะบอกเรื่องนี้กับใครได้อีกนอกจากเจ้า
จากศิษย์ร่วมอาจารย์
       "เสี่ยวหลงเปา.. มาทางนี้ทีสิ" เหวินซ่างเรียกอินทรีหัวขาวให้บินขึ้นมาบนโต๊ะ เมื่อเขียนจบแล้วก็พับกระดาษให้เป็นแผ่นยาว ก่อนจะผูกเข้ากับข้อเท้าของมันก่อนจะอุ้มมันขึ้น "เสี่ยวหลงเปา.. ยังจำยูตะที่เป็นศิษย์ร่วมกับอาจารย์ฉีได้ใช่ไหม? เจ้าช่วยส่งไปหาเขาทีนะ" เหวินซ่างบอกกับเสี่ยวหลงเปา มันเงยหน้าขึ้นมามองชายหนุ่มซักพัก เมื่อเหวินเดินไปที่ริมหน้าต่างก็กระพือแล้วออกตัวบินไปทันที ก่อนจะหายออกไปในกลุ่มเมฆ เมื่อส่งถึงสหายเสร็จแล้วเขาก็เก็บของก่อนจะเดินทางออกไป

        'ต้องออกห่างที่นี้ซักพัก หนีไปเป็นพ่อค้าก่อนซะดีไหม?'








คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +50 เงินตำลึง +3500 ชื่อเสียง +777 ความหิว -14 Point +15 ย่อ เหตุผล
Admin + 50 + 3500 + 777 -14 + 15

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นกลาง
บันทึกลับ #2
ทวนเฟิ่งอวิ๋น
กำหนดลมหายใจ
มีดบิน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x10
x10
x100
x100
x1
x12
x10
x11
x20
x10
x10
x15
x5
x49
x49
x5
x9
x20
x5
x5
x15
x8
x49
x1
x1
x19
x1
x5
x7
x10
x9
x30
x1
x1
โพสต์ 2018-1-26 18:21:26 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย xiwen เมื่อ 2018-1-30 01:20

การพบพา



หน้าหอตำรา ซีเหวินเปิดหน้าแรกของสมุดเห็นลายมือสุดแสนบรรจงของปู่ที่ได้จากโลกนี้ไปแล้ว
“ซีเหวินหลานรัก สิ่งแรกที่เจ้าต้องทำคือมุ่งหน้าไปยังโรงเตี๊ยมหรูหลานเมืองหนานผีเสีย มีผู้หญิงนางหนึ่งรอเจ้าอยู่ในโรงเตี๊ยมหรูหลาน เมื่อเจ้าไปถึงที่นั่นเจ้าก็จะรู้เองสำหรับข้านางมีความพิเศษมากกว่าคนอื่นพิเศษพอๆกับเจ้า
ระหว่างการเดินทางไปเมืองหลวงกับนางเจ้าอาจต้องเจอกับโจรหรือผู้ที่ประสงค์ร้าย  แต่ฝีมือระดับเจ้าที่ฝึกกับข้าทุกวันแล้วคงไม่ยากนักที่จะปราบคนเหล่านั้น.........”
ยังไม่ทันจะอ่านหน้าแรกจบซีเหวินก็ปิดสมุดพร้อมกับน้ำตาที่ซึมไหลออกมา   ซีเหวินที่อ่านสมุดปู่ไปได้แค่ครี่งหน้าดีรู้ว่าตนต้องทำอย่างไร นางนั้นต้องเดินทางไปหาผู้หญิงในโรงเตี๊ยมที่อาจารย์บอกเป็นอันดับแรก
เมื่อเห็นรถเกวียนขับผ่านมาพอดีจึงเรียกให้จอด  " หยุดก่อน  ข้าจ้างเจ้าพาข้าไปส่งที่โรงเตี๊ยมหรูหลานเมืองหนานผี50 ตำลึงจะไปหรือไม่"
".............."         คนขับเกวียนพยักหน้าตอบหงึกๆ
ซีเหวินนำสมุดใส่ไว้ในกระเป๋าที่สานด้วยไผ่ก่อนจะขึ้นไปนั่งบนเกวียน จากนั้นล้อเกวียนก็หมุนมุ่งน่าสู่เมืองหนานผี ผ่านป่านอกเมือง


กว่าจะถึงโรงเตี๊ยมหรูหลานนั้นใช้เวลาเกือบหนึวันเต็มๆ  ล้อหยุดตรงหน้าโรงเตี๊ยมหรูหลานในยามโพล้เพล้ไม่มีแสงใดๆนอกจากแสงไฟในโรงเตี๊ยมที่สว่างไสวออกมา
"กลับบ้านเจ้าดีๆละ"   ซีเหวินมอบเงินที่ตกลงกันไว้ให้ก่อนที่จะเดินเข้าไปในโรงเตี๊ยม
"ยินดีต้อนรับเจ้าค่ะ คุณหนูต้า"  เสียงใสๆของพนักงานต้อนรับ ก่อนจะถือสัมภาระในมือซีกเหวินแล้วเดินนำซีเหวินไปยังห้องพัก
แม้แต่ในเมืองข้างๆก็ยังได้ยินชื่อเสียงของตะกูลต้าอย่างเลื่องลือจึงไม่แปลกที่พนักงานต้อนรับจะรู้ว่าผู้หญิงนางนี้เป็นใคร เมื่อเห็นปิ่นปักผมที่มีตราของตะกูลต้าบนศรีษะของซีเหวิน
ปิ่นปักผมตราตะกูลและ สมุดที่คุณปู่ทิ้งไว้ให้เป็๋นของเพึยงสองชิ้นที่คุณปู่ทิ้งไว้ให้
"ข้าจะนำสัมภาระไปไว้ในห้องพักไว้ให้นะเจ้าค่ะ"ก่อนจะมอบกุญแจไว้ให้ซี้เหวิน และจากไป   ซีเหวินเดินจากห้องรับรองของโรงเตี๊ยมตรงไปที่ส่วนของร้านเหล้าที่อยู่ในโรงเตี๊ยม
"ข้าเห็นจริงๆนะว่านางฆ่าหมีได้ด้วยมือเปล่า"
เสียงของชายคนหนึ่งในวงเหล้ากล่มใหญ่ดังขึ้นชายคนนั้นชี้นิ้วไปยังผู้หญิงที่นั่งคนเดียวอยู่โต๊ะที่ห่างออกไป
" ใช่ๆข้าเคยได้ยินว่านางเคยยุให้พวกผู้ชายฆ่ากันเองด้วยนะ" ชายอีกคนพูดขึ้น
"ข้าก็ด้วย ข้าได้ยินว่านางสามารถทำให้ผู้ชายที่เจอนางหลงรักนางได้ด้วยคำพูดไม่กี่คำ"
‘ ทำให้หลงรักได้ด้วยคำพูดไม่กี่คำ???? ‘
ซีเหวินที่มาถึงด้านหน้าบริเวณร้านเหล้าในโรงเตี๊ยมเมื่อได้ยินสิ่งที่ชายในวงเหล้าพูดกันก็เกิดความสนใจในตัวผู้หญิง
ทำให้หลงรักได้หรอ ซีเหวินไม่รอช้ารีบเดินไปยังโต๊ะของผู้หญิงที่ถูกนินทา
เมื่อเข้าไปใกล้ๆซีเหวินที่คิดว่าตนสวยอยู่แล้วก็ตะลึงกับความมีสเน่ห์ของนาง  ริมฝีปากที่ประกาย แววตาที่คมกริบ  ใบหน้าผ่องใส จมูกที่โด่งเข้ารูปหน้า อายุน่าจะราว30 เมื่อดูจากเสื้อผ้าการแต่งตัวและ โครงกระดูกบริเวณคอ
" ที่นั่งมีตั้งเยอะเจ้ามีธุระอะไรกับข้าเรอะ"  เสียงหวานของคนที่ถูกมองดึงสติซีเหวินที่ต้องมนต์สเน่ห์ให้กลับสู่ความจริงตรงหน้า  เสียงนั้นบ่งบอกว่าเจ้าของมันดูไม่พอใจที่ซีเหวินมายืนมองตนอยู่ข้างๆ
'ข้าพบแล้วว...' ซีเหวินนั่งลงตรงเก้าอีกที่ว่างอยู่ข้างๆนางรูปงามก่อนจะเอ่ยขึ้น  
" ให้ข้าได้เลี้ยงเหล้าท่านเถอะ "
"..................."
เมื่ออีกฝ่ายไม่ว่าอะไร ซีเหวินจึงเรียกให้คนในโรงเตี๊ยมเอาเหล้ามา3 ไห
ผู้หญิงรูปงามมองหน้าซีเหวินและถามขึ้นด้วยความสงสัย
"เจ้าต้องการอะไรจากข้า"
"..................."
ตาของหญิงรูปงามเหลือบไปมองที่ปิ่นปักผมของซีเหวินก่อนจะพูดต่อ " งี้นี่เองเจ้าเป็นคนตระกูลต้าสินะ "
เมื่อพูดเสร็จสาวลึกลับรูปงามหัวเราะร่วนออกมา
" หึหึหึหึหึ ปู่เจ้านี่เข้าใจคิดนะ"
สาวลึกลับรูปงามรินเหล้าที่อยู่บนโต๊ะก่อนที่ซีเหวินจะมานั่งลงไปยังแก้วก่อนจะยกขึ้นดื่ม
ซีเหวินงงที่อีกฝ่ายพูดถึงปู่ความสัยก่อตัวภายใน
จึงถามออกมาอย่างห้วนๆ
" ปู่ข้าทำไมเรอะ? "
" ....................."
ซีเหวินสนใจกลับผู้หญิงลึกลับที่อยู่ตรงหน้ามากขึ้นทุกขณะ
เหล้าที่ถูกยกมาเสริฟทำลายความเงียบบนโต๊ะของคนทั้งสอง
"มาเล่นเกมกับข้าดีกว่า เจ้าสามารถทายได้ทุกอย่างที่เกี่ยวกับข้าแต่หากเจ้าแพ้เจ้าต้องดื่มเหล้าหนึ่งไห  แต่คุณหนูอย่างเจ้าคงดื่มเหล้าไม่ไหวหรอกกระมัง"
หญิงสาวลึกลับเอ่ยขึ้น ซีเหวินยิ้มแต่ในขณะเดียวกันก็ปล่อยรังสีอาฆาตออกมาอย่างเต็มที่
คนที่กินเหล้าอยู่แถวนั้นขนลุกซู่ไปตามๆกัน ยกเว้นผู้หญิงลึกลับที่อยู่ตรงหน้า
"เปลี่ยนกฎได้ไหมเจ้าค่ะ    ข้าได้ยินพวกชายตรงโต๊ะทางนั้นลือกันว่าท่านสามารถทำให้ผู้ชายหลงสเน่์ห์ของท่านได้"
สาวลึกลับเมื่อได้ยินเช่นนี้ก็เลิกคิ้ว"ถ้าข้าทำได้  แล้วเจ้าจะทำไม"
"ถ้าข้าชนะท่านต้องรับข้าเป็นศิษย์และสอนสิ่งที่ท่านรู้เกี่ยวกับวังู้และวิธีทำให้ผู้ชายหลงสเน่ห์ให้ข้า"
"แล้วเจ้าแพ้ละ"
"ข้าจะให้สิทธิพิเศษท่านไปใช้ห้องพักในโรงเตี๊ยมฟรีตราบจนกว่าท่านจะหาไม่"
ไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายได้แย้ง ซีเหวินพูดขึ้นอย่างต่อเนื่อง
"กติกาง่ายๆข้าจะแข่งกินเหล้ากับท่านใครกินได้มากกว่ากันคนนั้นชนะ"
"..................."
หญิงสาวลึกลับถึงกับเงียบก่อนจะระเบิดหัวเราะออกมา  หึหึหึหึหึหึหึหึหึหึหึหึหึหึหึหึหึหึหึหึหึหึหึหึหึหึหึหึหึหึหึหึหึหึหึหึ
"ได้สิ เจ้าเด็กเมื่อวานซืน"
ซีเหวินแค้นใจมากที่โดนดูถูก แต่เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายได้กลับคำจึงป่าวประกาศออกมา
" พ่อแม่พี่น้องที่อยู่ในโรงเตี๊ยมนแห่งนี้จงเป็นสักขึพยานจากนี้ตัวข้า ต้าซีเหวิน และ หญิงงามลึกลับท่านนี้จะแข่งดื่มเหล้ากันหากใครชนะ ฝ่ายที่แพ้ต้องทำตามข้อตกลงที่ว่ากันไว้"
เสียงของต้าซีเหวิน ทำให้บรรดาคนที่อยู่ในโรงเตี๊ยมต่างเดินมามุงที่โต๊ะของนาง
"ดูพวกนางกินเหล้าเป็นกับแกล้มพวกเราก็ไม่เลวนะ"ชายคนหนึ่งในหมู่ไทมุงกล่าวขึ้น
ทั้งสองให้สาวต้อนรับเป็นกรรมการ
" หนึ่ง สอง สาม เริ่มได้เจ้าค่ะ" เสียงหญิงต้อนรับดังขึ้น ตามด้วยเสียงกองเชียร์ที่ดังอย่างเอิกเกริก
การพบพาของคนทั้งสองทำให้โรงเตี๊ยมครึกครื้นมากกว่าปกติ


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง -150 ความหิว -18 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin -150 -18 + 3

ดูบันทึกคะแนน

.....
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x10
x50
x30
x1
x1
x115
x21
x111
x22
x14
โพสต์ 2018-1-27 17:12:43 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย xiwen เมื่อ 2018-1-30 01:12

มารยาหญิงขั้นแรก


          นับเป็นเวลา 2 ชั่วโมง หลังจากการแข่งดื่มสุราเป็นไหๆ ได้เกิดขึ้น
     บนโต๊ะของหญิงสาวทั้งสองเต็มไปด้วยไหสุราวางอยู่เกลื่อนกล่านมากมาย
  “ ไหที่ 29   อึกอึกอึก ” เสียงของต้าซีเหวินดังขึ้น ตามด้วยเสียงกลืนสุราเข้าไปในท้อง  
     ในตอนนี้ทั้งตัวซีเหวินและผู้หญิงลึกลับนั้นผิวสีแดงร้อนระอุด้วยการสูบฉีดของเลือดลมที่อยู่ภายใน
     ผู้หญิงลึกลับนั้นเมื่อดื่มได้ถึว 25ไหก็หยุด  เพราะร่างกายภายในนั้นร้อนจนธาตุไฟอาจแปรปรวนไดด้แต่มองซีเหวินตรงหน้า และรู้ว่าตนประเมินนางต่ำเกินไป
     ขณะเดียวกันเสียงของคนเชียร์ที่ตื่นเต้นในตอนแรกได้ห่อเหี่ยวลงบ้างเพราะเวลาที่ล่วงเลยมา บ้างก็เป็นเสียงของคนที่พนันว่าหญิงลึกลับจะชนะส่งเสียงโอดครวญบ้าง หรือเสียงบอกว่าซีเหวินบ้า หรือไม่ใช่คนก็มี
     “อ้า สดชื่นสุดสุดไปเลย “  ซีเหวินกล้าวขึ้นหลังจากดื่มไหที่30 จนหมด
      คำพูดของนางทำให้หญิงลึกลับอดสงสัยไม่ได้ “ ปกติเจ้าดื่มเหล้ากี่ไหกันละเนี่ย “
    " ข้าเป็นเสี่ยวเอ้อห์ช่วยงานพ่อในโรงเตี๊ยมแต่ละวันดื่มเหล้าเป็นเพื่อนลูกค้าและแขกที่มาเมืองไม่ต่ำกว่าวันละ 10 ไห  แค่ 2 เท่าจากเดิมแค่นี้สบายมาก “
    คำตอบของนางเรียกเสียงฮือฮาจากไทมุงอีกครั้ง
    " ข้าแพ้แล้ว  ข้าจะรับเจ้าเป็นศิษย์เอง" หญิงสาวลึกลับถอนหายใจอย่างเหนื่ยหน่ายกับการเสียรู้ของตน
    " คุณหนูต้าเป็นฝ่ายชนะ "  พนักงานต้อนรับยกมือของซีเหวินที่หน้าแดงเป็นลูกมะเขือเทศเพราะฤิทธิ์เหล้าขึ้น
    ซีเหวินเมื่อได้ยินว่าหญิงสาวลึกลับจะสอนตนเองก็ดีใจอย่างมาก
     เสียงคนที่พนันว่าซีเหวินนั้นส่งเสียงเฮดีใจแต่คนที่เสียเพราะพนันอีกฝ่ายก็ต่างบ่นพึมพำเช่นกัน
    เมื่อการแข่งของทั้งสองจบผู้ชมที่เมาไปกับความงามของพวกนางก็แยกย้ายกันกับที่พักในส่วนของร้านเหล้าในโรงเตี๊ยมจึงมีคนแค่ 4คนซึ่งรวมพนักงาน  และชาวยุทธ์ท่านหนึ่งในหมู่คนดูที่ยังไม่ได้กลับที่พักนั่งจิบน้ำเหล้าต่อโต๊ะข้างๆ
     หญิงลึกลับได้พูดคุยกับซีเหวิน และถามว่าทำไมจึงอยากทำให้คนอื่นหลงสเน่ห่ของตนแต่เมื่อได้ยินคำตอบจากปากซีเหวิน  นางถึงกับระเบิดหัวเราะออกมาก่อนจะพูดว่า
“กฎของข้าคือเจ้าห้ามถามว่าข้าเป็นใครจนกว่าเจ้าฝึกกับข้าจนเสร็จ  เรียกข้าว่าอาจารย์หลี่ ก็แล้วกัน”
     ซีเหวินยิ้มรับอย่างดีใจ“ค่ะท่านอาจารย์หลี่”
      เมื่อคุยกันจึงรู้ว่า  อาจารย์หลี่นั้นมีภารกิจที่ต้องไปเมืองเสี่ยวเพ่ยเช่นกันจึงจะสอนซีเหวินจนกว่าจะไปถึงเมืองเสี่ยวเพ่ย
    “ เรื่องแรกที่ข้าจะสอนเจ้าคือ มารยาหญิงขั้นต้น  จงตั้งใจดู และจำให้ดี   ขั้นแรกอย่านั่งกอดอก จงปล่อยมือให้อยู่ในที่โล่ง ให้ล่อตาล่อใจ ”
    หลี่จับแขนที่ซีเหวินกอดอกอยู่ให้ปล่อยตามปกติ
“ แค่มันน่าอายนะท่านอาจารย์ผู้ชายโต๊ะข้างๆนั่นมองมาไม่หยุดเลย ”
“……....”
“ก็ได้เจ้าค่ะ”เมื่อเห็นอาจารย์เงียบไปซีเหวินจึงยอมทำโดยดี
   “วันนี้พอเท่านี้ก่อน ”
   “ ทำไมล.......  ท่านอาจารย์”
      ซีเหวินหยุดถามเมื่อเห็นสีหน้าของอาจารย์หลี่
  “ดูเหมือนวันนี้เจ้ายังไม่พร้อม พรุ่งนี้เก็บสัมภาระให้เรียบร้อยแล้วเจอข้าหน้าโรงเตี๊ยมในยามเช้า”
     หลี่พูดพร้อมเดินไปจ่ายเงินจำนวนหนึ่งเป็นค่าเหล้าของตนให้กับพนักงานก่อนจะเดินออกไปทางบริเวณที่พักรับรองทิ้งให้ซีเหวินนั่งจิบน้ำชาสร่างเมาอยู่ที่โต๊ะเพียงคนเดียว   



          ************************************************************************************************************************************************************







คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -18 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -18 + 3

ดูบันทึกคะแนน

.....
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x10
x50
x30
x1
x1
x115
x21
x111
x22
x14

99

กระทู้

701

โพสต์

23หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
25148
เงินตำลึง
16537
ชื่อเสียง
82123
ความหิว
550
คุณธรรม
405
ความชั่ว
17
ความโหด
42
ชงชง
ระดับ 1

เหอ ซูมี่

สงบใจไว้นะเจ้าคะ...
pet
โพสต์ 2018-8-4 04:24:41 | ดูโพสต์ทั้งหมด
หลังจากการเดินทางหลายชั่วยามจากนอกเมืองฮองหง ด้วยความช่วยเหลือของชายชราคนหนึ่งที่ผ่านทางมาพากลุ่มหลิงนูขึ้นรถม้าไปด้วย
อีกอย่างชายชราผู้นี้ยังล่วงรู้ถึงความรู้สึกของหลิงนูด้วยว่า สูญเสียสิ่งใดไปกับมองความรู้สึกออก และยังยกตัวอย่างเรื่องเล่าในสมัยก่อนมาให้ฟังเป็นอุทาหรณืหรือกำลังใจด้วย
หลิงนูคิดว่า ชายชราผู้นี้ต้องไม่ธรรมดาแน่ๆ.. หรืออาจจะเป็น ซินแส ตามที่ซูมี่บอกมา..


เวลาต่อมา รถม้าของชายชราได้เคลื่อนตัวเข้าสู่ภาคเหนือ ผ่านเมืองมากมายแต่ก้ไม่ได้แวะพักแต่อย่างใด จนกว่าจะถึงเมืองที่ชายชราต้องการจะไปถึงนั่นเอง
จากนั้นใช้เวลาระยะหนึ่ง จนมาถึงเมืองหนึ่งในเขตทางเหนือ ซึ่งก็คือเมืองหนานผี


ในระหว่างที่รถม้ากำลังเดินทางไปหลิงนูก็ตื่นจากการพักผ่อนในรถม้าพอดี สองข้างของนูขนาบด้วยเหมยหยวนกับซูมี่ที่มาด้วยกันต่างมองวิวเมืองหนานผีด้วยความสนอกสนใจ
หลิงนูเองก็งัวเงียตื่นขึ้นมาหลังจากคิดว่าน่าจะถึงเมืองที่ชายชราพามารึยังนะ... แต่รู้ว่าอยู่ในเขตเมืองแล้ว สังเกตจาก อาคารบ้านเรือน ผู้คนและรถม้าที่สัญจรไปมานอกหน้าต่าง...


" เอ่อ... ถึงหรือยังท่านผู้เฒ่า..." หลิงนูลองเอ่ยถามขึ้นมา


"อืม ...ถึงแล้วล่ะ ข้าว่าจะส่งพวกเจ้าที่เมืองนี้น่าจะดีที่สุด" ชายชรากล่าวออกมา ก่อนจะบอกให้คนรถหยุดรถลงหน้าโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง
เมื่อรถม้าหยุดแล้วชายชราจึงเปิดประตูรถม้าให้ลงไปรวมตัวหันหน้าโรงเตี๊ยม


"อา ขอบคุณท่านผู้เฒ่ามากๆ ที่พาข้าทั้ง3มาส่งถึงเมืองแห่งนี้... ขอบคุณท่านจริงๆ..."
"ขอบพระคุณท่านชายชรา"
"ขอบพระคุณมากเจ้าค่ะ"
หลิงนูคำนับขอบคุณชายชราพร้อมกับเหมยหยวนซูมี่ ที่สละเวลาพาทั้ง3คนมาส่งยังเมืองหนานผีแห่งนี้


"อืมๆ จากนี้ พวกเจ้าเดินทางกันดีๆล่ะ อุปสรรค์ใดข้าขอให้พวกเจ้าผ่านไปให้ได้ด้วยดีนะ" ชายชรากล่าวอวยพร ก่อนจะขึ้นรถม้าเพื่อที่จะไปทำธุระของเขาต่อ


"เดี๋ยวก่อนท่านผู้เฒ่า" หลิงนูพูดขึ้นรั้งชายชราไว้แป๊ปนึง ชายชราจึงหันมาตามคำเรียกของนู
"เอ่อ... ข้าจะขอทราบชื่อของท่านผู้เฒ่าหน่อยได้หรือไม่?..." นูกล่าว อยากทราบชื่อของชายชราไว้เป็นที่รู้จักกับจดจำไว้


"อืม.... เรื่องนั้น ข้าไม่ขอบอกก็แล้วนะกัน แม่สาวน้อย" ชายชรากล่าวปฏิเสธที่จะบอกชื่อ
"ชื่อเสียงเรียงนามตอนนี้หาได้สำคัญไม่ ในตอนนี้ข้ากับเจ้าได้ช่วยเหลือกันเพียงระยะเวลาสั้นๆ ฉะนั้นขอให้เจ้าตั้งใจกับเป้าหมายของเจ้าดีกว่าจะมาจดจำชื่อของคนๆนึงอย่างข้าจะดีกว่านะ" ชายชราแนะนำ


"เอ่อ... ถ้าอย่างงั้น... ข้าจะจดจำท่านไว้ก็แล้วกันนะ.." หลิงนูกล่าว แม้ไม่รู้ชื่อเขา แต่จะจำใบหน้าของชายชราผู้นี้ไว้


ชายชราพยักหน้า " หากมีวาสนาย่อมได้พบกันอีกแน่นอน ลาก่อนนะแม่นางทั้ง3" ชายชรากล่าวจบประตูของรถเทียมม้าก็ปิดลงแล้วรถม้าก็เคลื่อนตัวออกไปจนหายลับไปจากสายตาทั้ง3คน...  พร้อมกับปล่อยม้าของกลุ่มหลิงนูที่ติดสอยตามมาด้วยให้อยู่กับหลิงนู ปล่อยให้ทั้ง3คนตัดสินใจต่อว่าจะ เดินทาง หรือ พักผ่อนที่เมืองนี้


แต่ก่อนอื่น...


"เจ้านก เจ้านกอยู่รึเปล่า..?" หลิงนูหันมองรอบๆ มองหานกพิราบตัวที่เคยนำทางมาว่าอยู่หรือไม่


"กรู๊ววว กรู๊ววว " เสียงนกพิราบแสนคุ้นเคยดังขึ้นบริเวณเหนือหัวแล้วร่อนลงมาเกาะบนอานม้าของหลิงนู ทำให้รู้ว่ามันไม่เคยไปไหนและติดตามกลุ่มนูตลอดที่เดินทางด้วยรถเทียมม้า ทำให้หลิงนูอุ่นใจที่มันไม่ไปไหน
"อยู่นี่เอง ... ข้านึกว่าจะไปไหนซะอีก.." นูกล่าวอย่างโล่งอกพร้อมเดินไปหาเจ้านกพิราบ


จากนี้กลุ่มนูได้แวะโรงเตี๊ยมเพื่อซื้ออาหารทาน กับซื้ออาหารกักตุนไว้พร้อมให้อาหารม้ากับนกพิราบ เมื่อทุกอย่างพร้อมแล้วก็พร้อมออกเดินทางต่อ ให้นกพิราบตัวเดิมนำทางต่อไปนั่นเอง เพราะที่ผ่านมาได้ถือว่าพักผ่อนมากบนรถเทียมม้าแล้ว..


@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -21 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -21 + 5

ดูบันทึกคะแนน

11112222
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กระบี่ฉุนจวิน
กำหนดลมหายใจขั้นสูง
หลี่ซื่อชุนชิว
เกราะทองคำ
ม้าเทพอูซุน
ทวนกรีดนภา
ตัวเบาขั้นกลาง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x16
x22
x1
x24
x3
x20
x34
x10
x1
x255
x65
x55
x12
x2
x1600
x3
x98
x3
x105
x3750
x90
x27
x4
x60
x5
x3
x25
x11
x12
x67
x20
x75
x4
x450
x4
x1
x175
x210
x480
x150
x88
x125
x90
x6
x50
x6
x8
x8
x62
x3
x6
x5
x5
x58
x6
x2500
x23
x142
x13
x34
x21
x219
x18
x55
x130
x125
x190
x256
x44
x34
x121
x211
x132
x1
x190
x3
x2
x187
x7
x18
x1082
x5
x51
x79
x1
x560
x147
x4
x25
x181
x7
x217
x148
x145
x9
x201
x190
x136
x10
x218
x312
x161
x200
x55
x1700
x204
x372
x8
x380
x50
x220
x73
x112
x127
x1
x83
x11
x10
x505
x130
x126
x155
x60
x55
x581
x200
x87
x288
x82
x417
x1
x121
x13
x29
x414
x18
x102
x18
x370
x147
x19
x25
x20
x24
x500
x4977
x25
x163
x1
x113
x91
x20
x15
x10
x28
x6
x14
x175
x18
x34
x154
x8
x17
x181
x163
x1
x1
x1397
x1

493

กระทู้

1909

โพสต์

39หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
6469678
เงินตำลึง
235928
ชื่อเสียง
131921
ความหิว
1073
คุณธรรม
240
ความชั่ว
124
ความโหด
272
♦ เหยากวง ♦
ระดับ 1

จวง ถิงซู่

" น้องหลานระวังตัวด้วย "
pet
โพสต์ 2018-11-25 23:04:20 | ดูโพสต์ทั้งหมด
อวี้เหวินหยาง : บอกแล้วไงข้าไม่ใช่ตัวถ่วง
✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙

        อี้เหวินหยางและมอร์เดร็ดเจ้ายักษ์เขียวดันผิดแผนเสียได้ ขณะกำลังคลำทางกลับไปรวมกับผานซุ่นที่โรงเตี้ยมเมืองจงซาน กลายเป็นว่าเจอซากเสือในป่าเข้าโดยบังเอิญ ตามตัวของมันมีรอยธนูปักค่อนข้างเก่า คงหนีนายพรานมาได้ทว่าสิ้นใจเพราะพิษบาดแผล อวี้เหวินหยางเห็นว่าหนังเสือและอวัยวะบางส่วน อย่างดีเสือสามารถขายได้ราคาจึงช่วยกันคนละไม้คนละมือกับเจ้าออร์ค ชำแหละหนังและเก็บอวัยวะสดเข้าไปขายทอดตลอดในเมืองหนานผี

        “ผานซุ่นคงไม่ว่าอะไรถ้าเรากลับไปช้าแต่มีเนื้อเสือไปให้เจ้านั่นทำกับแกล้มเนอะ?” อวี้เหวินหยางพูดขณะกระโจนขึ้นหลังม้า เตรียมมัดห่อเนื้อเสือบางส่วนเข้าไปขายในเมือง "อยากได้อะไรเพิ่มไหม ข้าจำได้ว่าเมืองข้างหน้ามีท่าเทียบเรือนะสินค้าแปลกๆ เพียบ"

        “ไม่รู้สิ แต่รีบกลับหน่อยคงดีกว่ามั้ง” มอร์เดร็ดรับปากเจ้าผมเงินรายนั้นว่าจะดูแลทั้งผานซุ่นและอวี้เหวินหยางให้ปลอดภัย ผ่าแห่งนี้เต็มไปด้วยสัตว์ร้ายในเวลาพลบค่ำออร์คสามารถได้กลิ่นพวกนั้นได้ “เข้าเมืองกันเถอะจบเรื่องแล้วเดี๋ยวข้าพากลับเอง”

        “โห่… ข้าไปถูกน่า อย่ามาทำเหมือนเป็นเด็กได้ไหม?” คล้ายไม่พอใจที่ถูดหาว่าเป็นเด็กน้อยๆ ต้องคอยให้ผู้ใหญ่ดูแล เห็นแบบนี้ครั้งออกทะเลกับลูกพี่ ตนช่วยสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับจอมยุทธ์เชียวนะ!        

        ทั้งคู่เข้าสู่เมืองหนานผี อวี้เหวินหยางเคยเดินผ่านเส้นทางนี้ร่วมกับเสิ่นหลิงเฮ่า ยังพอจดจำร้านรวงได้บ้าง พวกเขาแวะที่ร้านขายยาเพื่อสนนราคาดีเสือเป็นที่แรก ตามด้วยนำเนื้อกับอุ้งตีนเสือไปขายที่โรงเตี้ยมของเมือง เถ้าแก่กลับกดราคาเพราะเข้าใจว่าเด็กชาวชงหนูไม่รู้เรื่องอะไร ต้องให้มอร์เดร็ดคอยถือดาบยักษ์คอยถามว่า ‘มีปัญหาไหม’ จากนั้นเจรจาการค้าก็สะดวกโยธิน

✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง -150 ชื่อเสียง +25 ความหิว -62 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin -150 + 25 -62 + 5

ดูบันทึกคะแนน

เมื่อได้พบท่านจึงได้ทราบความหมายของชีวิต เมื่อคิดถึงท่านจึงได้รู้ว่าลมหายใจที่มีอยู่คุ้มค่าแล้ว
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
คัมภีร์ละติน
ปลอกสรรพสัตว์
ตัวเบาขั้นสูง
โล่ห์สกูตุม
กระบี่ไม้
กำหนดลมหายใจขั้นสูง
เซ็กเธาว์
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x87
x5000
x2
x6
x5
x8
x1
x10
x100
x100
x51
x4
x3
x3
x1
x6
x25
x59
x7
x14
x22
x8
x3000
x185
x175
x210
x320
x11
x1267
x9
x92
x4312
x6
x9
x66
x6
x210
x6
x11
x150
x219
x16
x8
x182
x450
x6
x15
x1
x45
x160
x61
x2
x10
x90
x2
x1
x17
x2
x1
x302
x1
x3
x2
x258
x380
x3
x499
x665
x500
x575
x174
x136
x1
x2
x5
x1
x9
x263
x4312
x2300
x645
x132
x9
x244
x18
x11
x221
x17
x588
x3
x514
x538
x15
x30
x444
x1365
x230
x440
x149
x70
x1540
x5
x1045
x6
x1393
x25
x1040
x109
x51
x1
x8
x541
x513
x731
x132
x86
x1525
x924
x117
x1994
x1714
x826
x593
x2868
x565
x1120
x1236
x1999
x402
x11
x1
x37
x906
x355
x33
x1
x8053
x520
x67
x125
x20
x473
x342
x1756
x60
x440
x979
x300
x40
x169
x157
x10
x50
x30
x2502
x4
x292
x100
x154
x30
x31
x18
x441
x65
x1
x273
x894
x1630
x125
x10
x20
x10
x85
x371
x10
x142
x905
x20
x68
x1988
x304
x2

493

กระทู้

1909

โพสต์

39หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
6469678
เงินตำลึง
235928
ชื่อเสียง
131921
ความหิว
1073
คุณธรรม
240
ความชั่ว
124
ความโหด
272
♦ เหยากวง ♦
ระดับ 1

จวง ถิงซู่

" น้องหลานระวังตัวด้วย "
pet
โพสต์ 2018-11-25 23:20:10 | ดูโพสต์ทั้งหมด
โพสต์นี้มีการป้องกันรหัสผ่านไว้ กรุณากรอกรหัสผ่าน 
เมื่อได้พบท่านจึงได้ทราบความหมายของชีวิต เมื่อคิดถึงท่านจึงได้รู้ว่าลมหายใจที่มีอยู่คุ้มค่าแล้ว
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
คัมภีร์ละติน
ปลอกสรรพสัตว์
ตัวเบาขั้นสูง
โล่ห์สกูตุม
กระบี่ไม้
กำหนดลมหายใจขั้นสูง
เซ็กเธาว์
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x87
x5000
x2
x6
x5
x8
x1
x10
x100
x100
x51
x4
x3
x3
x1
x6
x25
x59
x7
x14
x22
x8
x3000
x185
x175
x210
x320
x11
x1267
x9
x92
x4312
x6
x9
x66
x6
x210
x6
x11
x150
x219
x16
x8
x182
x450
x6
x15
x1
x45
x160
x61
x2
x10
x90