ดู: 121|ตอบกลับ: 4

{ เมืองจวี๋ลู่ } ศาลาตงอ้าย

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-11-29 01:44:42 |โหมดอ่าน
{ ศาลาตงอ้าย }



ศาลาในเมืองห้อมล้อมด้วยธรรมชาติ
มีต้นไม้และดอกไม้นานาพรรณ ข้างๆกันมีบึงมรกตสามารถชมนกชมปลาได้
หนุ่มสาวในเมืองที่มีความรักในบางครั้งจะมาจีบกันอยู่เสมอจนแทบกลายเป็นศาลาแห่งความโชคดีไป
เพราะแต่ละคู่นั้นจีบกันที่ศาลานี้แล้ว "ติดทุกคู่"

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2017-11-30 02:11:25 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LuMifang เมื่อ 2017-11-30 02:28

พาร์ท 2 - ความโหดร้าย
(จวี๋ลู่ 2)

                   มี่ฟางเดินออกมาจากโรงเตี๊ยมในตอนที่เฟิ่งฮัวกำลังนั่งสมาธิ อีกฝ่ายจะทำแบบนี้ทุกเช้าและเย็น นั่งอย่างต่ำก็ยี่สิบนาที มากก็อยู่ที่หนึ่งชั่วโมง แต่นานสุดเท่าที่จำได้คือนั่งแบบลืมวันและเวลาไปแล้ว... เขาทิ้งชูปิงเจ้าแมวขนส้มให้ดูแลอีกฝ่ายไว้ ขณะทีตนนึกอยากจะเดินเล่นคนเดียวขึ้นมา แท้จริงก็เพียงต้องการหาที่เงียบสงบเท่านั้น...

                   ก็แค่ต้องการหาที่เงียบสงบ...
                    ดวงตาคู่สีดำสนิทมองตำลงมาที่ฝ่ามือ เขาถือย่ามใส่เอ้อร์หูมาด้วยเพื่อหวังว่าจะได้เล่นดนตรีคนเดียว ทำให้จิตใจรุ้สึกสงบราวกับกำลังหลับฝันในอีกแบบหนึ่ง และศาลาตงอ้ายนั้นก็คือสถานที่ที่เขาจะเลือกหลับฝันไว้
                    ศาลาแห่งเดียวในเมืองที่มีธรรมชาติล้อมรอบ ร่างสูงเข้ามาในช่วงที่คิดว่าไม่น่าจะมีคนอยู่แล้ว บนศาลาที่นั่งยังอุ่นๆซึ่งหมายความว่าเคยมีคนนั่งแล้วเพิ่งลุกออกไป แต่ตอนนี้ศาลายังว่าง คงไม่มีใครจะมานั่งต่อ(?)
                   ช่วงเย็นของวันนี้นกกระจาบบินกลับเข้ารัง ท้องฟ้ายังเป็นสีส้ม แสงแดดอุ่นๆดั่งผ้าห่มบางๆห่อหุ้มกายสาดส่องใส่ชายหนุ่มให้ภาพนั้นดูงดงามราวภาพวาดใต้ผืนตะวันตกดิน ขณะนั้นก็ยังเล่นเอ้อร์หูไปด้วยหลายๆเพลงมากขึ้น... และมากขึ้น...

หนึ่งเท่านั้นเยี่ยมฟ้าน่าพิศวง
เด่นดำรงเป็นหลักจักรวาล
อีกฤดูวนเวียนเปลี่ยนผันผ่าน
ใครนึกคร้านดูตะวันเร่งหมั่นเอย
....................................................................
อกม่านฝนพรำสาย ใบไม้ผลิจวนอำลา
ผ้าบางเบาฤาต้านคืนเหน็บหนาว ในฝันมิรู้...ตนคือผู้มาเยือน
ชมชอบจะรื่นเริงร่ำไป พิงราวรั้วเพียงลำพัง
ภูผาธารธารากว้างไกล ยามพบยาก จากแสนง่าย
บุปผาวารีโปรยปราย… จากสวรรค์ชั้นฟ้าสู่แดนดิน

               จากนั้นก็เริ่มมีคนมาดูไม่ใกล้ไม่ไกลจากศาลา หลายๆสายตามองตรงมา บางคนเดินผ่าน บางคนหยุดฟัง มีทั้งยืนและนั่ง... ในใจของมี่ฟางยังรู้สึกถึงเสียงร้องของดนตรี เขาหลับตาทำสมาธิ พยายามไม่มองผู้คนให้ตนรุ้สึกตื่นเกินไป มือพลันบรรเลงออกมาเป็นท่วงทำนองที่ชวนให้รู้หวนคำนึง อาจมีคนฟังนอนยิ้มหลับตาพริ้มท่าทางแจ่มชื้นชื่นบาง บางคนเผลอขยับนิ้วไปมา จิตใจคลอไปกับเสียงเพลงอย่างง่ายดาย แต่พอคนเริ่มเยอะ ปัญหาอาจจะตามมา เขาไม่สะดวกต่อการถูกมองตอนนี้ ก่อนจะหยุดเล่นดนตรีลงเมื่อจบเพลง คนที่ยืนดูก็ยัง... ปรบมือให้ เขาควรดีใจนะ แต่ว่าตอนนี้...
                คงต้องรีบขอตัว...


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +25 ความหิว -11 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 25 -11 + 3

ดูบันทึกคะแนน

ตังๆๆๆ
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ธนูใหญ่
กำหนดลมหายใจ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x1
x50
x100
x1
x50
x50
x2
x50
x4
x10
x60
x50
x58
x9
x1
x9
x125
x20
x25
x2
x27
x15
x40
x13
x1
x90
x120
x3
x1
x42
x15
x19
x8
x25
x199
x447
x1
x14
x65
x20
x20
x333
x1
x1
x11
x9
x3
x2
x87
x24
โพสต์ 2017-11-30 02:58:36 | ดูโพสต์ทั้งหมด
พาร์ท 2 - ความโหดร้าย
(จวี๋ลู่ 3)

                   ตั้งสมาธิ ตั้งสมาธิ ตั้งสมาธิ.... อึก... ขาข้า....

                "อาลู่ เจ้ายังห่างไกลจากคำว่าชรานัก บันได้สูงแค่นี้เอง" เฟิ่งฮัวกล่าวพลางทำสีหน้าแปลกๆช่างทำให้มี่ฟางรู้สึกอ่อนใจกับตนเองยิ่ง ช่วงค่ำๆมืดๆชายหนุ่มดันนอนไม่หลับเลยชักชวนให้นักพรตหนุ่มไปศาลเจ้าเป็นเพื่อนตน หากไปคนเดียวคงได้ แต่กลับชวนเขาไปพร้อมทำท่าทีมีอาการแปลกๆยิ่งชวนให้เป็นห่วงและฉงนใจเบาๆ แต่มากที่สุดคือการให้คนป่วยตื่นมาจากการพักผ่อนนี่ช่างน่าจับลงโทษอย่างไปขังไว้ในถ้ำอย่างที่เขาเคยโดนจริงๆ
                 เมี๊ยววววว~~~~ ชูปิงวิ่งตามมา ในช่วงค่ำแมวน่ะจะไม่ค่อยนอน เวลาส่วนนั้นลงไปกับกลางวันแทบทั้งหมด มันจึงไม่มีปัญหาหากจะได้เดินตามเจ้านายไป ร่างสี่ขาวิ่งพุ่งไปพุ่งมาขณะที่มี่ฟางยังเดินลิ้นห้อยแทบนอนราบกับบันได
                การใช้ชีวิตในป่านั้นยากแล้ว แต่การเดินขึ้นบันไดนั้นยากกว่า เขาจะจำวลีนี้ให้ขึ้นใจ!
                "ข้า... ยังไหว..." อวยพรให้ตัวเองขึ้นบันไดกว่าพันขั้นสำเร็จ มี่ฟางคิดแบบนั้น รู้สึกสงสารตัวเองจับใจ ไม่คิดว่าศาลเจ้าของที่นี่จะขึ้นลำบากถึงเพียงนี้ เสียเวลานอนไปมากไม่น้อยเลยทีเดียว...
                "ข้าว่าพอเถอะ หากจะกราบไหว้ศาลเจ้า เจ้าก็ไปที่อื่นที่มันง่ายกว่านี้ก็ได้--" เฟิ่งฮัวไม่อยากขัดศรัทธาของอีกฝ่าย แต่ความเป็นห่วงเพื่อนดันมีมากกว่าจึงพลั้งปากพูดไป
                "เฟิ่งฮัวสหายข้า ข้ายังไม่ยอมแพ้หรอกนะ แม้ว่าจะรู้สึกลำบากตอนขึ้นก็ตาม..." มี่ฟางยิ้มให้แห้งๆ นักพรตหนุ่มทำสีหน้าเอือมๆก่อนจะมองไปที่มี่ฟางแบบเต็มๆตาเสียหน่อย ท่าทางการเดินจากที่ดู เหมือนคนที่แบกอะไรหนักๆขึ้นมาอย่างไรอย่างนั้น.... เอะ
                "อาลู่!!!"
                "ว่าไงขอรับ..."
                "มีจิ้งจอกติดหลังเจ้า"
                "หา?" ทำตาโตอีกนิดก็เป็นไข่นกกระจอกเทศได้แล้ว มี่ฟางหยุดเดินแล้วหมุนตัวดู นี่เขาเดินแบบไม่รู้ตัวเลยว่ามีอะไรเกาะตามตนมาบ้าง คราแรกแอบหวั่นๆว่าจะโดนวิญญาณหลอกหลอนเอา แต่ดูท่าว่าเจ้าตัวนี้จะหลอนกว่าวิญญาณเสียอีก! ก็นะ จิ้งจอกที่เคยเจอกันที่ริมแม่น้ำ ในคราแรกไม่เห็นมันก็นึกว่าไปแล้ว แต่นี่กลับอยู่แบบวิญญาณตามติดมาเลย แล้วทำไมต้องเป็นเขาด้วยล่ะ?!
                ม๊าววววววววววว!!!!
                หางชูปิงชูชันพร้อมกับขนของมัน ใบหน้าและกริยาก้าวร้าวขึ้นเมื่อเห้นสิ่งผิดปกตินั้น แต่คงไม่แปลกกระมังที่แมวอย่างชูปิงไม่เห็นจิ้งจอกที่พยายามพรางตัวเป็นกระเป๋า แถมตลอดเวลาชูปิงจะวิ่งนำหน้า นานๆทีจะตามหลังมา และบวกกับความเด๋อผิดกับแมวปกติเล็กน้อยนั้น...
              "ช่วยลงไปด้วยเถอะขอรับ..." มือหนาพยายามแกะจิ้งจอกออก ปากมันกัดเสื้อมี่ฟางแน่นเสียยิ่งกว่าตีนตุ๊กแก ทั้งเฟิ่งฮัวยังมาช่วยแล้วยังไม่ออก ทำไมกันนะ... ทำไมต้องตามเขามา... จะมีอะไรที่ดูปกติแบบชาวบ้านเขาตามมาบ้าง ฮือ.....
             แคว่ก----
               ไม่นะ.........
             เสียงเสื้อขาดดังสะท้อนในหูไปถึงในอก ร่างสูงแทบทรุดลงพร้อมกับร่างจิ้งจอกที่ร่วงดังตุบ ในปากยังคาบเสื้อเขาทั้งดวงตายังจ้องมองมาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ
             "ไปๆ ชิ้วๆ" เฟิ่งฮัวพยายามไล่จิ้งจอก นักพรตหนุ่มทำหน้าที่อย่างเต็มที่แต่ไม่เป็นผล หนำซ้ำจิ้งจอกยังวิ่งไปหามี่ฟางและ...
            กี๊ดดดดดดดดดดดดด มันร้อง...
            กี๊ดดดดดดดดด กี๊ดดดดดดดดดดด และอ้อน...
            ส่วนมี่ฟางมองสิ่งมีชีวิตสี่ขาที่กำลังเอาลูกบ้าใส่ก็ยิ้มแห้งๆ ในหัวเขามันว่างเปล่า นึกหาเหตุผลอะไรตอนนี้ก้ไม่มีแล้ว แต่รุ้อย่างเดียวว่าตัวเองตอนนี้นั้นรุ้สึกอยากจะร้องไห้ออกมาเบาๆ
             ".........ข้ากรี๊ดได้ไหม"

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -22 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -22 + 3

ดูบันทึกคะแนน

ตังๆๆๆ
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ธนูใหญ่
กำหนดลมหายใจ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x1
x50
x100
x1
x50
x50
x2
x50
x4
x10
x60
x50
x58
x9
x1
x9
x125
x20
x25
x2
x27
x15
x40
x13
x1
x90
x120
x3
x1
x42
x15
x19
x8
x25
x199
x447
x1
x14
x65
x20
x20
x333
x1
x1
x11
x9
x3
x2
x87
x24

60

กระทู้

1076

โพสต์

55หมื่น

เครดิต

ก็มาดิครับ

เงินชั่ง
101936
เงินตำลึง
184502524
ชื่อเสียง
211197
ความหิว
1000

ตราหนูตราหุบเขาปีศาจ

คุณธรรม
5757
ความชั่ว
7077
ความโหด
9097
ภูตว่านจื่อ
เลเวล 1

สรวงสุรางค์

ข้าอยากผจญภัย!
pet
โพสต์ 2018-11-16 11:22:54 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ShaoTien เมื่อ 2018-11-16 14:50

สถานที่พบปะ

          หลังจากที่พวกเขาต่อสู้กับชายทั้งสองเสร็จมีหนึ่งคนที่นอนสลบอยู่ที่บ่อน้ำพุส่วนอีกคนหนีไปได้ เป็นถึงยอดฝีมือแท้ๆกับแพ้พลังมิตรภาพของเขา… เส้าเทียนควบม้าฮั่นเสียทองเตรียมตัวที่จะไปหาเจ๋อข่ายในสถานที่ ที่ทั้งสองนัดพบกันไว้ ชายหนุ่มคนที่สลบเป็นใครเหตุใดถึงโดนตามล่า

          พัวพันเรื่องวุ่นๆอีกแล้วสินะ

          คนดวงซวยเช่นเขามีอยู่บนแผ่นดินนี้อีกไหม ไม่เข้าใจสวรรค์เลยจริงๆ ราวกับชาติก่อนเคยไปทำเวรทำกรรมอันใหญ่หลวงไว้ เกิดมาชาตินี้เลยต้องมาชดใช้กรรม มือหนาลูบๆบาดแผลถลอกเล็กน้อยที่โดนกระบี่ ยื้อเวลาให้สหายหนีพาคนเจ็บออกไป ป่านนี้ชายผู้นั้นจะตื่นแล้วหรือยัง

          เส้าเทียนคุมบังเหียนฮั่นเสียทองเข้ามาจนถึงศาลาตงอ้าย สถานที่นัดเจอ เขาลงจากหย่งฟางแล้วเดินขึ้นศาลาพร้อมกับไป๋เหยียนเฟย บนศาลามีร่างบุรุษทั้งสองอยู่ “เป็นอย่างไรบ้าง อาการของชายคนนี้” เสียงทุ้มเอ่ยถาม

          นัยน์ตาสีอำพันเงยหน้าขึ้น “ข้าว่าต้องพาเขาไปหาหมอแล้วหละ แล้วทางเจ้าบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า ข้าเป็นห่วงแทบแย่” ลุกขึ้นมาจากโต๊ะตรงมาดูอาการบาดเจ็บของเส้าเทียนด้วยแววตาเป็นห่วง

          ร่างสูงส่ายศีรษะ “ข้าไม่เป็นอะไรมากหรอกได้แผลมานิดหน่อย อีกอย่างมีไป๋เหยียนเฟยกับเหล่าสัตว์เลี้ยงอยู่ด้วย” เส้าเทียนเดินไปหาร่างของชายหนุ่มที่นอนหมดสติอยู่บนโต๊ะ “แถวนี้เหมือนจะมีโรงหมออยู่ เดี๋ยวข้าจะพาเขาไปหาหมอ” เขาสอดแขนช้อนตัวชายร่างเล็กขึ้นพาลงศาลา

          “งั้นพวกข้าจะตามไปด้วย เผื่อเกิดอะไรขึ้นอีกจะได้ช่วยกันแก้ปัญหาได้” เจ๋อข่ายบอกกล่าว ก่อนจะเดินตามพร้อมกับมีไป๋เหยียนเฟย ร่างระหงจูงม้าฮั่นเสียทองของเส้าเทียนไปด้วย

          “อืม” เขาตอบด้วยประโยคสั้นๆ เดินอุ้มชายหนุ่มคนผู้นี้ไปโรงหมอ

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +7 เงินตำลึง +500 ความหิว -26 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 7 + 500 -26 + 5

ดูบันทึกคะแนน

นี่ลูกหรือนักโทษ..ตามติดชีวิตเปลี่ยน
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
เกราะทองเทวะ
ธนูทองคำ
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
ปีกผีเสื้อมายา
ปิ่นเหมยกุ้ย
ตัวเบาขั้นสูง
ฝ่ามือพิษงูทวาร
ตาเหยี่ยว
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x30
x477
x9999
x2
x30
x24
x3
x1
x3
x4
x8
x1
x8
x76
x4
x10
x30
x1
x1
x2
x5
x13
x1
x11
x70
x2
x1
x4
x1
x7
x1046
x1100
x1096
x745
x1000
x86
x15
x30
x71
x8
x2
x2
x9999
x100
x390
x5
x3
x1009
x150
x934
x26
x1500
x1
x612
x1668
x1070
x1166
x661
x885
x995
x1
x1
x246
x260
x102
x4995
x20
x15
x100
x20
x15
x15
x5
x9999
x949
x30
x20
x10
x44
x19
x700
x61
x500
x318
x7150
x9999
x263
x180
x1
x300
x2
x279
x32
x174
x6613
x1
x832
x2900
x730
x48
x7
x1
x3
x2251
x207
x2
x1349
x10
x10
x30
x1
x9999
x1398
x221
x146
x1108
x13
x2
x17
x4
x13
x169
x168
x654
x319
x308
x717
x2
x1637
x9999
x1
x9999
x3
x53
x37
x2305
x6
x510
x16
x30
x245
x12
x50
x130
x11
x10
x7
x3
x403
x175
x2
x1685
x8
x8
x672
x281
x24
x88
x13
x10
x15
x7
x35
x138
x581
x13
x4
x47
x464
x4609
x10
x8233
x325
x14
x17
x240
x9999
x472
x9
x15
x38
x15
x2900
x9
x7
x84
x1071
x149
x190
x1225
x2304
x195
x5729
x9999
x604
x442
x3485
x9999
x6602
x9892
x44
x5221
x7301
x189
x36
x1
x100
x6
x231
x1572
x1728
x96
x150
x17
x8125
x9999
x7756
x5424
x928
x1023
x75
x9999
x2104
x404
x9999
x9999
x5506
x9999
x1204
x1753
x9958
x1439
x255
x1917
x312
x6560
x1145
x616
x1248
x2028
x63
x2025
x507
x275
x766
x2362
x72
x690
x9248
x2581
x141
x3000
x8544
x679
x1005
x1122
x8104
x4055
x726
x1
โพสต์ 2018-12-4 12:12:21 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย kingowen2 เมื่อ 2018-12-4 12:17

โรลอิสระ

"นี้ๆเจ้าม้าตั้งแต่เราออกจากสุสานมานี้ดูเหมือนพวกเรานี้จะดูมีสง่าราศีขึ้นกันมาบ้างแล้วนะดูสิๆมีแต่คนมองกันเต็มเลย ฮ่า ฮ่า ฮ่า สงสัยเป็นเพราะว่าพวกเค้าเห็นถึงคุณงมความดีของพวกเราไงล่ะหุหุหุ"

"ฮี่ ฮี่ ฮี่"

ตอนนี้เฉินอี้แล้วคู่หูของเค้าเจ้าม้าเมากาวก็ได้เดินทางออกจากสุสานแล้วเดินมุ่งหน้าไปตามหารักแท้ที่อยู่แสนไกลอยู่แบบคนที่ห่วงใยที่อยากใกล้เธอ (เดี่ยวไม่ใช่แล้วไม่)

"นี้ๆเจ้าม้าข้างหน้ามีศาลาเดี่ยวข้าจะไปนั่งรอที่นั้นเดี่ยวเจ้าก็เดินไปรอบๆแถวนี้ล่ะกันนะอย่าออกไปไกลนักเหล่าเดี่ยวจะหลงนะ"

ฮี่ ฮี่ ฮี่

หลังจากที่เจ้าม้าได้แยกออกไปเดินเล่นบริเวณรอบๆแล้วนั้นเฉินอี้ก็ได้เข้าไปนั่งภายในศาลาที่รอบรอบไปด้วยต้นไม้แล้วก็ธรรมชาติที่สวยงามเต็มไปหมด รวมทั้งผู้คนที่เข้ามานั่งกันมากมาย

"แปลกจริงๆทำไมที่นี้มีแต่คนมีคู่นี้ปกติน่าจะมีหลากหลายกันนี้หืมมที่นี้มันคืออะไรกันนี้"

หลังจากที่นั่งอยู่ภายในศาลาเป็นเวลาได้สักพักแล้วนั้นก็ได้มีคู่รักเดินกุมมือผ่านไปผ่านมากันเต็มไปหมดจนทำให้ความสงสัยของตนเองนั้นเพิ่มขึ้นสูงขึ้นเรื่อยๆจนสุดท้ายนั้นเฉินอี้ก็ได้ตัดสินใจเดินไปถามคู่รักคู่หนึ่งที่อยู่ใกล้ตนเองมากที่สุดเพื่อตอบข้อสงสัยของตนเองให้กระจ่างเสียที

"เอ่อคือข้าขอถามได้ไหมขอรับว่าที่นี้ทำไมถึงเห็นคู่รักมากันเยอะถึงเพียงนี้ทั้งที่ปกตินั้นศาลาทั่วไปไม่มีคู่รักเช่นนี้เยอะถึงเพียงนี้"

"ออ พี่ชายท่านนี้คงเป็นคนต่างถิ่นกระมังพึ่งมาถึงที่นี้เป็นครั้งแรกเช่นนั้นใช่หรือไม่?"

"เอ่อ…..ใช่แล้วขอรับตัวข้าพึ่งมาที่แห่งนี้เป็นครั้งแรกเลยไม่ค่อยรู้เรื่องเกี่ยวกับที่นี้ซักเท่าใดเลย"

"ถ้าเช่นนี้ข้าจะบอกพี่ชายเองก็แล้วกันคือสถานที่แห่งนี้ ศาลาตงอ้ายที่ขึ้นชื่อกันว่าถ้าคู่รักคู่ใดได้เดินทางมาขอพรนะที่แห่งนี้แล้วนั้นล่ะก็ก็จะได้สมหวังในความรักนั้นกันทุกคู่นะพี่ชาย"

"ศาลาตงอ้าย?สมหวังในความรัก?"

"ใช่แล้วพี่ชายถ้าท่านมีคู่หรือมีคนที่ชอบก็อย่าลืมพาเค้ามาที่นี้ล่ะกันข้ารับรองพี่ชายจะต้องสมหวังแน่นอน ถ้าไงไม่มีอะไรแล้วเดี่ยวข้าขอตัวพาว่าที่ภรรยาไปก่อนล่ะนะพี่ชาย ขอให้โชคดีนะพี่ชาย"

"อ่า โชคดีเช่นกันขอรับขอบคุณสำหรับข้อมูลนะขอรับ"

หลังจากที่คู่รักทั้งคู่ได้เดินทางและแยกกันออกไปแล้วนั้นเฉินอี้ก็ได้เดินออกจากศาลาที่ตอนนี้มีบรรดาคู่รักต่างๆอยู่กันเต็มบริเวณนั้นไปหมด

"หวังว่าซักวันหนึ่งคงจะมีใครเหมาะกับข้านะ…...ไม่ได้ข้าต้องทำเพื่อส่วนรวมก่อนที่จะมาคิดเรื่องส่วนตัวเพื่อประชาชนและคนที่ต้องเดือดร้อนอย่างแท้จริงต่อให้ข้าไม่มีคู่ครองหรือไม่มีสายเลือดสืบสกุลก็ช่างมันไป เพื่อความตั้งใจของข้าเพื่อประชาชนทุกคน"

"ไม่รู้เลยว่าความตั้งใจของตนนั้นจะเป็นไฟที่ให้ความอบอุ่นแก่ปวงประชาชนหรือว่าจะกลายเป็นไฟสงครามที่แผดเผาทุกอย่างให้มอดไหม้ไปในที่สุดก็หวังว่าความตั้งใจของเฉินอี้ผู้นี้จะเป็นเช่นไรก็แล้วแต่ฟ้าจะเป็นผู้ลิขิตล่ะกัน"

"ห่ะนั้นเสียงผู้ใดกัน!!!"

ตอนนี้เฉินอี้ได้หันไปรอบๆตัวเองเพื่อตามหาเสียงลึกลับนั้นที่ตนได้ยินแต่ตนเองก็หาได้พบกับอะไรเลย

"หรือว่าเราจะหูฝาดไปเอง….ช่างมันล่ะกันนั่งมองปลาที่นี้ก็ไม่เลวเหมือนกัน"

@Admin


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +25 ความหิว -32 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 25 -32 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
เกราะทองคำ
ฮั่นเสียทอง(หลวง)
กุหลาบสีทอง
ตัวเบาพื้นฐาน
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
กราดิอุสทอง
หลี่ซื่อชุนชิว
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x6
x10
x5
x12
x8
x1
x1
x2
x15
x57
x6
x26
x58
x100
x50
x6
x6
x1
x2
x1
x25
x40
x40
x437
x250
x22
x475
x10
x10
x91
x10
x1
x1
x4
x1
x92
x28
x1
x7
x100
x3
x5
x2000
x102
x141
x45
x50
x50
x10
x10
x35
x20
x20
x10
x34
x30
x20
x113
x5
x30
x80
x1
x20
x5
x30
x1277
x23
x1
x2
x50
x35
x100
x15
x30
x9
x1
x10
x5
x9
x1
x59
x9
x26
x1
x6
x116
x3
x130
x25
x570
x130
x43
x16
x30
x30
x10
x10
x26
x24
x199
x156
x110
x100
x1
x707
x50
x50
x109
x1565
x5
x1
x100
x20
x10
x8
x10
x11
x99
x30
x55
x50
x1
x50
x76
x2130
x2

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2019-5-19 18:35

ขึ้นไปด้านบน