ดู: 1081|ตอบกลับ: 35

{ นอกเมืองฉางอัน } แม่น้ำเว่ย

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-11-26 20:27:23 |โหมดอ่าน




 แม่น้ำเว่ย   


{  น อ ก เ มื อ ง ฉ า ง อั น  }






【 แม่น้ำเว่ย 】

『แม่น้ำ คือ แม่ น้ำ


แม่น้ำสายที่ใหญ่ที่สุดที่ในหมู่แม่น้ำที่แยกออกมาจากแม่น้ำเหลือง เป็นแม่น้ำที่ตัดผ่านหุบเขาแถบภาคกลางของแผ่นดินฮั่น แผ่นดินฮั่นได้ใช้แม่น้ำนี้เป็นที่ตั้งมาตั้งแต่สมัยราชวงศ์โจว


ตามแนวแม่น้ำนี้จะมีบ้านเรือนปราสาทในประวัติศาสตร์มากมาย เมื่อถึงวันเทศกาลลอยโคม ชาวบ้านก็มักจะมาลอยกันทีนี่โดยมีผู้ว่าคอยให้บริการ นอกจากแม่น้ำสายหลักของฉางอันที่ฮ่องเต้ใช้แล่นเรือออกจากวังแล้ว ยังเป็นแม่น้ำที่ไหลไปจนถึงอำเภอผิงหยางและอำเภอฉางผิงที่อยู่ตอนเหนือ หรือไหลไปสู่ทางที่เชื่อมออกไปสู่แม่น้ำหวงเหอ (ฮวงโห)







คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2017-11-26 21:01:12 | ดูโพสต์ทั้งหมด
สือ เฉียงหรง

[ บทที่ 6 : โคมแห่งคำอธิษฐาน (4) ]


          “โวะ คนเยอะแท้”

          หลังจากออกจากเมืองฉางอันมาได้ไม่นาน เธอก็สามารถไปยังแม่น้ำนอกเมืองฉางอันได้อย่างไม่ยากเย้นนัก เพราะผู้คนจากในเมืองต่างถือโคมลอยกันคนละอันสองอันจุดเทียนสว่างไสวนำทางไปยังแม่น้ำ

          เธอลงจากเสวี่ยฝูแล้วบอกให้มันเข้าป่าไปซ่อนตัวก่อนเผื่อผู้คนจะตกใจโดยลืมไปว่าเมื่อสักครู่นี้เธอก็เพิ่งขี่เสือเข้าเมืองมาโดยมีทหารยามมองกันตาปริบๆ ไม่คิดห้าม

          “เอ่อ พี่ชายๆ ผู้ว่าอยู่ไหนอะ?”

          “หือ? ข้าไม่รู้ อย่ามายุ่งกับข้า”

          หญิงสาวเข้าไปสะกิดถามชายคนหนึ่งซึ่งกำลังถือโคมเดินไปยังแม่น้ำอยู่ เขากวาดตามองเสื้อผ้าอันรุ่งริ่งของเธอแวบหนึ่งก็ไล่เธอไปไกลๆ เสียอย่างนั้น

          กลายเป็นว่าไม่ว่าเธอจะถามคำถามนี้กับใคร ผู้คนเหล่านั้นต่างก็ปัดเบี่ยงคำถามนั้นจนหมดจนเธอต้องใช้สายตาของเธอคอยตามหาเอง ซึ่งการจะหาคนๆ หนึ่งท่ามกลางฝูงคนจำนวนมหาศาลนี้ไม่ใช่อะไรที่ง่ายเลย

          … ไม่สิ ต้องบอกว่าน่าจะง่าย?

          เพราะว่าระหว่างที่เธอกำลังมองหาอยู่นั้น เธอก็เห็นกลุ่มทหารกลุ่มหนึ่งยืนคอยคุ้มกันคนๆ หนึ่งซึ่งดูๆ แล้วน่าจะเป็นผู้ว่า เขาแต่งกายดูมีภูมิฐานที่ดี ไว้หนวดอันเงางาม และกำลังยืนชมโคมของชาวบ้านทั้งหลายกำลังลอยไปมาในสายน้ำอยู่ เธอจึงรีบเดินฝ่าฝูงชนเข้าไปหาทันที แต่ก็ติดแหงกอยู่ในฝูงชนอันแน่นเอี้ยดนี้

          “ท่านผู้ว่าๆ! ข้ามาส่งโค้มมม~!”

          เฉียงหรงใช้มือสองข้างพยายามชูโคมของเธอให้สูงที่สุดท่าที่จะทำได้ แต่ก็สูงพ้นเหนือหัวชาวบ้านเท่าไปเพียงน้อยนิดเท่านั้น เธอตะโกนอยู่เช่นนี้ไประยะหนึ่งก็มีคนมาสะกิดหลังเธอ

          “เจ้าจะมาส่งคมใช่ไหม? เจ้าคิดว่ามันไม่สายเกินไปหน่อยหรือ?”

          เขาเป็นชายหนุ่มที่ดูท่าทางแล้วมีภูมิฐานพอสมควร ซึ่งเฉียงหรงก็มองเขาอย่างไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงมาทักเธอ

          “ข้าเป็นเสมียนของท่านผู้ว่า ถ้าเจ้าจะส่งโคมก็มาลงทะเบียนกับข้านี่… ให้ตายสิ ทำไมข้าต้องมาตามเก็บพวกไม่รักษาเวลาด้วยนะ… ลงชื่อตรงนี้”

          เขาบ่นอุบอิบก่อนที่จะส่งกระดาษลงชื่อมาให้เธอพร้อมกับหมึกแบบเคลื่อนที่ ซึ่งเธอก็ไม่มีอะไรจะแก้ตัวก้ได้แต่เงียบๆ ไปแล้วเขียนข้อความ




ชื่อโคม: โคมแห่งพลัง
คำอธิษฐาน: ขอให้โชคดีมีชัยในยุทธภพ!!
โดย: สือ เฉียงหรง


          เมื่อเขียนเสร็จแล้วเธอก็ยืนสมุดนั้นกลับไปให้เสมียน

          “อืม เท่านี้ก็เรียบร้อย ขอโคมด้วย”

          เฉียงหรงเลิกคิ้วมองด้วยความสนเท่ห์ไม่เข้าใจในสิ่งที่เสมียนหนุ่มพูด

          “นี่ เจ้าเอาโคมมาประกวดนะ ท่านผู้จะเป็นคนตัดสินเอง ถ้าเจ้าไม่ส่งโคมมาท่านผู้ว่าจะตัดสินได้อย่างไรเล่า?”

          เออจริง…

          เมื่อได้ยินดังนั้นแล้วเธอจึงยื่นโคมที่ทำเสร็จแล้วให้แก่เสมียนหนุ่มคนนี้อย่างช่วยไม่ได้ ซึ่งเสทียนก็ค่อยๆ ฝ่าฝูงชนเดินเข้าไปหาท่านผู้ว่า วางโคมไว้ แล้วเดินหายเข้าไปในฝูงชนต่อ บางทีอาจจะไปช่วยคนอื่นๆ ที่ลงทะเบียยช้าแบบเธอก็ได้?



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -11 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -11 + 5

ดูบันทึกคะแนน

ปั่นนนนน!!
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หมีศึก
ตัวเบาขั้นกลาง
กราดิอุสทมิฬ
กุหลาบสีทอง
คัมภีร์ละติน
ปราณชีพจรกุญแจทอง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x20
x4
x9
x4
x14
x4
x10
x3
x15
x10
x6
x219
x10
x4
x8
x5
x1
x1
x18
x175
x390
x12
x60
x1632
x5
x198
x309
x270
x63
x418
x540
x3
x500
x3
x3
x2000
x100
x15
x115
x100
x100
x100
x300
x8
x25
x2
x4
x2000
x43
x5
x22
x10
x10
x35
x25
x15
x40
x20
x22
x10
x102
x1127
x11
x4
x10
x76
x39
x101
x47
x220
x1
x1
x100
x1
x211
x50
x10
x84
x93
x49
x3
x66
x23
x15
x25
x5
x1
x30
x20
x100
x1
x25
x14
x244
x32
x16
x1
x1
x1
x1
โพสต์ 2017-11-26 21:19:24 | ดูโพสต์ทั้งหมด
สือ เฉียงหรง

[ บทที่ 6 : โคมแห่งคำอธิษฐาน (5) ]


          หลังจากที่แยกจากเสมียนหนุ่มแล้ว เธอก็เดินฝ่าฝูงคนที่แห่กันไปลอยโคมด้วยความมึนงงในสมองเล้กน้อย ดูเหมือนจากที่เธอจะเอาโคมที่เธอทำไปลอยนันต้องแยกเลิกไปเพราะผู้ว่าเอาไปตัดสินแล้ว ส่วนตัวเธอถ้าจะลอยก็ต้องหาโคมอันอื่นมาลอย

          คงได้แต่โคมธรรมดา…

          เธอกอดอกครุ่นคิดว่าจะทำอย่างไรดีในเมื่อจะออกไปทำใหม่ตอนนี้ก็คงไม่ทันแล้ว แถวๆ แม่น้ำเว่ยเองก็ไม่ค่อยจะมีไผ่ให้ตัดด้วย

          “หืม? นั่น...”

          และแล้วสายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นร้านค้าต่างๆ มากมายที่ตั้งเรียงรายริมแม่น้ำตลอดสายจนต้องเลิกคิ้วมอง เธอไม่เคยมางานเทศกาลนี้นอกจากในหมู่บ้านของเธอจึงไม่รู้ว่าในงานเทศกาลเช่นนี้ก็มีคนเอาของมาขายด้วย แต่คิดอีกทีแล้วมันก็สมเหตุสมผลดีแล้ว

          น่าจะมีโคมธรรมดาขายอยู่…

          คิดได้ดังนั้น เธอจึงตัดสินใจแทรกตัวเบี่ยงผู้คนออกไป ใช้เวลาครู่หนึ่งจึงออกมาได้ ต้องยกความดีให้กับส่วนสูงของเธอที่น้อยกว่าชาวบ้านเขาพอสมควรทำให้เบียดออกมาได้ง่าย…

          ควรดีใจไหม?

          “เชิญทางนี้เลย! สุราชั้นเลิศส่งตรงจากเจียงโจวมาถึงแล้ว!”

          “ปลาหมึกไม้ละ 20 ตำลึง! ปลาหมึกชิ้นละ 20 ตำลึงมาทางนี้!”

          “ใครที่ต้องการดูของแปลกตาแปลกใหม่เชิยมาทางนี้เลยขอรับ!!”

          เฉียงหรงเดินดูตามร้านขายของข้างทางเรื่อยๆ ด้วยความรู้สึกตื่นตา เธอว่าในตลาดเมืองเฉิงตูนั้นพิศดารแล้ว ของที่มาขายตามงานเทศกาลนั้นยิ่งพิศดารกว่าอีก เนื่องจากว่าเป็นงานที่จะมีผู้คนเดินเข้ามาจับจ่ายใช้สอยมากจึงเป็นโอกาสได้ขายของแปลกๆ มากมาย

          “โคมไม้ไผ่ถูกๆ 10 ตำลึงจ้า~ ถูกกว่านี้ไม่มีใครให้แล้วนะจ๊ะ~”

          “โอะ ข้าขอโคมนึงนะ”

          เฉียงหรงที่เดินผ่านร้านขายโคมไม้ไผ่ถูกๆ พอดีจึงเดินย้อนกลับมาซื้อโคมไม้ไผ่นั้น เธอหยิบเอาเงิน 10 ตำลึงขึ้นมาจ่ายให้กับแม่ค้าและรับโคมไปสลักคำอธิษฐาน จากนั้นก็เดินเลยกลับออกไปยังต้นน้ำที่ไม่ค่อยมีคนมาลอยกันแล้วปลอ่ยโคมลงไป

          “อ่า… ขอให้โชคดีมีชัยในยุทธภพ! การงานสำเร็จลุล่วงได้ด้วยดี มีมิตรสหายมากมาย คุณธรรมนำทาง คำสอนสั่งทั้งหลายจงประจักษ์ ผู้คนแผ่นดินฮั่นพ้นภัย มารร้ายจงหายไป ท่านพ่อ ข้าคิดถึงท่าน!!”

          เฉียงหรงโพล่งคำอธิษฐานดังลั่นจนคนรอบข้างหันมามอง พวกเขาเมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรสลักสำคัญมากมายก็ได้แต่หัวเราะคิกคักแล้วลอยโคมของตัวเองต่อไป

          เฉียงหรงเองก็ไม่ได้สนใจกับสายตาของคนเหล่านั้นและมีความสุขกับสิ่งที่เธอกลั่นกรองความคิดของเธออกมาเป็นเพียงคำพูดสั้นๆ จนในตอนท้ายเผลอใส่เรื่องของพ่อเธอเอาไว้โดยไม่รู้ตัวและเดินจากไปอย่างสุขใจ





@Admin


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +30 เงินตำลึง +690 ชื่อเสียง +25 ความหิว -6 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 30 + 690 + 25 -6 + 5

ดูบันทึกคะแนน

ปั่นนนนน!!
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หมีศึก
ตัวเบาขั้นกลาง
กราดิอุสทมิฬ
กุหลาบสีทอง
คัมภีร์ละติน
ปราณชีพจรกุญแจทอง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x20
x4
x9
x4
x14
x4
x10
x3
x15
x10
x6
x219
x10
x4
x8
x5
x1
x1
x18
x175
x390
x12
x60
x1632
x5
x198
x309
x270
x63
x418
x540
x3
x500
x3
x3
x2000
x100
x15
x115
x100
x100
x100
x300
x8
x25
x2
x4
x2000
x43
x5
x22
x10
x10
x35
x25
x15
x40
x20
x22
x10
x102
x1127
x11
x4
x10
x76
x39
x101
x47
x220
x1
x1
x100
x1
x211
x50
x10
x84
x93
x49
x3
x66
x23
x15
x25
x5
x1
x30
x20
x100
x1
x25
x14
x244
x32
x16
x1
x1
x1
x1

23

กระทู้

147

โพสต์

1หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
1278
เงินตำลึง
126838
ชื่อเสียง
8782
ความหิว
206

ใบรับรองภาษาฮั่น

เซ็น
เลเวล 1

ยายะ

pet
โพสต์ 2017-11-26 22:49:31 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Melonpang เมื่อ 2017-11-28 03:00

บทที่หกสิบห้า :: [ คำขอของข้า ]


     " --คนเต็มไปหมดเลย "

     เสี่ยวเหมยเดินผ่านผู้คนซิกแซกไปมาอย่างคล่องแคล่ว ต่างกับผู้ที่กำลังจับมือนางอยู่เบื้องหลังที่กำลังทำสีหน้านิ่งสงบ
ราวกับกำลังกลั้นหายใจอยู่--
     ในสถานที่ๆเต็มไปด้วยผู้คนเช่นนี้ --หากเทียบกับเทศกาลต่างๆที่เคยเข้าร่วมในฉางอันแห่งนี้แล้ว เทศกาลเหล่านั้นดูคน
น้อยไปเลย

     ' อุ... '

     หมิงเย่เสวีย นางพยายามหายใจเข้าออกเพื่อไล่อาการผะอืดผะอมในลำคอ ก่อนที่นางจะกวาดสายตาไปยังสถานที่ๆมีผู้
คนบางตาลงหน่อย
     คงเพราะว่าจุดที่ผู้คนนั้นร่วมตัวกันคือริมแม่น้ำ จึงทำให้พื้นที่ด้วยรวมนั้นดูแคบลงไปถนัดตา อีกทั้งยังมีร้านรวงต่างๆตั้งขึ้น
เต็มทั่วพื้นที่ไปหมด ทั้งร้านแบบเกวียนไม้ ทั้งแผงลอย
     " พี่สาวหมอ! ตรงนั้น! โคมค่ะ! "
     เสียงเรียกพร้อมกับแรงดึงฉุดกระฉากเล็กๆนั่น ทำให้เย่เสวียต้องเดินตามแรงไปอย่างเสียมิได้
     เย่เสวียนางนั้นยิ้มน้อยๆออกมากับท่าทีนั้นก่อนจะกล่าวไปว่า
     " เจ้าไม่ต้องรีบขนาดนั้นก็ได้.....แม่น้ำมันไม่หายไปไหนหรอก "

     ที่จะหายไปคือสติของข้าเนี่ย...

     หมิงเย่เสวียเดินตามแรงดึงของเสี่ยวเหมยมายังแผงเล็กๆในบริเวณนั้น

     " โคมไม้ไผ่ถูกๆ 10 ตำลึงจ้า~ ถูกกว่านี้ไม่มีใครให้แล้วนะจ๊ะ~ "

     ตรงนั้น คือแผงขายโคมลอยแบบแ̶ม̶ส̶โ̶ป̶ร̶ดั̶ก̶ส์̶ผลิตจำนวนมาก ซึ่งมีหน้าตาเหมือนๆกันหมดหากเทียบกับโคมทำมือของ
เสี่ยวผิงผิงก็ยังนับได้ว่าด้อยกว่าถึงสองขั้นเลยทีเดียว

     " ...... "

     รู้สึกได้ถึงสายตาจ้องมอง ......---ว่าแล้วก็ตัดสินใจซื้อโคมมาสองอัน

     " ขอบคุณที่อุดหนุน~ "
     " ขอบคุณค้า~ พี่สาวหมอ~ "

     ไม่เป็นไรค่ะ






     หลังจากที่ซื้อโคมมา เย่เสวียก็จัดการสลักคำอธิษฐานลงไปด้วยมีดเล็กๆส่วนตัวของนางที่ใช้สำหรับตัดไผ่แล้วก็ส่งให้
กับเสี่ยวเหมย เด็กสาวก็คอยๆวิ่งออกไปยังแม่น้ำในทันที

     " อย่าวิ่งสิคะ.....เดี๋ยวก็หกล้มหรอก "
     " ค่า~ "

     เด็กสาวตอบกลับมาอย่างว่าง่าย
     แม่น้ำในบริเวณนั้นไม่ได้ลึกอะไร ทว่าก็ไม่ได้ตื้นพอที่เด็กเล็กจะลงไปเดินได้อย่างสะดวกในยามกลางค่ำกลางคืนเช่นนี้
เพราะฉะนั้น เย่เสวียจึงเดินตามเข้าไปคุมประชิดในระยะใกล้
     อย่างไรก็ตาม นางก็อาศัยอยู่ท่ามกลางป่าเขามาทั้งชีวิต พอจะมีประสบการณ์ทำนองนี้มากอยู่
     ยิ่งประสบการณ์ 'จมน้ำ' นั่นยังมากกว่าเรื่องอื่นๆอีก เพราะฉะนั้นนางจึงเตรียมพร้อมรับมือความผิดพลาดทุกๆการเคลื่อน
ไหวของปีกจักจั่น*(ทุกวินาที)

     " ขอให้ท่านพ่อท่านแม่สุขภาพแข็งแรงเจ้าค่ะ! "

     เสี่ยวเหมยนั้นกำลังยกโคมขึ้นสวดอธิษฐานแล้วก็กำลังเตรียมที่จะลอยมันออกไป
     ขณะนี้ ทั้งสองคนออกมาจากจุดที่มีผู้คนหนาแน่น --แน่นอนว่าไม่ได้ไร้ผู้คนแต่ก็ยังนับได้ว่าบางตาลงไปมาก นั่นทำให้
นางคลายกังวลและหายใจได้ทั่วท้อง อีกทั้งยังมีการจุดไฟภายในโคมตั้งพื้นและเทียนไขจำนวนนึง จึงทำให้รอบบริเวณไม่
ดูวังเวงอะไรนัก

     ' คำอธิษฐาน....งั้นหรือ '

     หมิงเย่เสวีย นางเหม่อมองไปยังเสี่ยวเหมยที่กำลังหลับตาอธิษฐานอยู่ จากนั้นก็สอดสายตามองไปรอบๆ
     มีผู้คนจำนวนมากกำลังลอยโคมกัน ...บางส่วนก็ดูมีความสุข บางส่วนก็มีสีหน้าเศร้าหมอง บางส่วนก็...


     “ อ่า… ขอให้โชคดีมีชัยในยุทธภพ! การงานสำเร็จลุล่วงได้ด้วยดี มีมิตรสหายมากมาย คุณธรรมนำทาง คำ
สอนสั่งทั้งหลายจงประจักษ์ ผู้คนแผ่นดินฮั่นพ้นภัย มารร้ายจงหายไป ท่านพ่อ ข้าคิดถึงท่าน!!


     ตะโกนออกมา....
     เย่เสวียนั้น นางผงะไปชั่วครู่เล็กๆ ก่อนที่จะละสายตาหันกลับมามองยังเสี่ยวเหมย

     ' ........ '

     แม้จะต่างคนต่างคำขอ ทว่าสิ่งที่ผู้คนจำนวนมากดูจะมีเหมือนๆกันก็คือ ----"คำอธิษฐาน"

     ' ข้าควร.....จะอธิษฐานสิ่งใดดีละ '

     หมิงเย่เสวียละสายตากลับมายังโคมในมือของนาง --มันยังไม่ได้แกะสลักคำขอใดๆลงไป
     นางควรจะเขียนอะไรลงไปดี..

     ขอให้ผู้คนในแผ่นดินประสบแต่ความสุข ไร้ทุกข์เพศภัย?
     ขอให้สงครามหายไปจากแผ่นดินนี้
     ขอให้ไม่มีผู้ยากไร้

     ไม่ว่าสิ่งใดก็เป็นเรื่องเพ้อฝันทั้งนั้น ...ถ้าเช่นนั้น

     ขอให้ข้าพบชาหรือสมุนไพรชนิดใหม่ๆ?
     ขอให้กินขนมหวานเท่าไหร่ก็ได้โดยไม่อ้วน
     ขอให้ข้ามีความรู้มากมากมากมากกว่านี้และมีความสามารถในระดับเดียวกับเหล่าหมอยาที่น่านับถือ?

     .....เรื่องพวกนั้นมันต้องทำด้วยตัวเองสิ...

     หมิงเย่เสวียเอียงคอของนางเล็กๆพลางคิดไม่ตก
     คำอธิษฐาน.....คำอธิษฐาน.....คำอธิษฐาน......

     คำอธิษฐาน---หมายถึงสิ่งที่ต้องการ

     นับตั้งแต่เรื่องราวในวันนั้นเมื่อเจ็ดปีก่อน....เย่เสวีย นางก็ไม่เคยเชื่อในเทพเจ้าหรือคำขอพรใดๆอีก
     เพราะมันเป็นแค่เรื่องเพ้อฝัน ไม่ใช่ความเป็นจริง
     ----เพียงแค่การกระทำไร้ประโยชน์อันก่อให้เกิด 'ความคาดหวัง' ไปเองเท่านั้น
     ทว่า....

     " .....ข้า "

     นางหยิบใบมีดแกะสลักเล็กๆขึ้นมา จากนั้นก็ค่อยๆกรีดลงไปยังโคมลอยอันนั้นด้วยตัวอักษรบรรจง

     " พี่สาวหมอค้า-- "

     เสียงวิ่งเต๊าะแตะดังมาจากทางเบื้องหน้า ก่อนที่เด็กสาวนั้นจะเอื้อมมาจับมือของนาง
     " พี่สาวหมอยังไม่ลอยโคมหรอคะ? ให้ข้าไปลอยให้ไหม? "
     หมิงเย่เสวียเอื้อมมือขึ้นไปลูบหัวเด็กสาวเบาๆ ก่อนที่จะยิ้มตอบนางกลับไปว่า
     " ไม่เป็นไรค่ะ.....ข้า....จะนำมันไปลอยด้วยตัวเอง "
     พูดจบ นางก็เดินจูงมือเสี่ยวเหมยไปยังบริเวณริมแม่น้ำ
     เย่เสวียนั้นค่อยๆก้มตัวลงนั่ง ก่อนที่นางจะจ้องมองโคมไม้ไผ่ในมือของนางอีกครั้งโดยไม่ได้กล่าวอะไรออกมาอยู่ครู่นึง
     " พี่สาวหมอ..? "
     " อา...จะลอยเดี๋ยวนี้แหละค่ะ "

จ๋อม...

     สัมผัสของผืนน้ำนั้นเย็นเฉียบสมเป็็นช่วงหน้าหนาว ---โคมนั้นค่อยๆลอยออกไป

     " ...ถ้า "
     " เจ้าคะ? "

     เพราะเห็นท่าทางของพี่สาวหมอของนางแปลกไป เสี่ยวเหมยจึงเงยหน้าขึ้นสบตากับเย่เสวียเล็กน้อย
     หมิงเย่เสวีย นางนั้นหันกลับมายิ้มบางๆให้กับสาวน้อยด้านข้าง

     " ....ถ้ามันเป็นจริงก็คงดีนะคะ "

     พอได้ยินคำตอบของนาง เสี่ยวเหมยเองก็ยิ้มกว้างออกมาเช่นกัน

     " เจ้าค่ะ! "


「 ครอบครัว 」

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +30 เงินตำลึง +690 ชื่อเสียง +25 ความหิว -11 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 30 + 690 + 25 -11 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หวยหนานจื่อ
กำหนดลมหายใจ
บันทึกลับ #3
ธนูใหญ่
ม้าวายุทมิฬ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x23
x10
x25
x40
x92
x4
x10
x40
x114
x56
x10
x75
x170
x12
x30
x15
x6
x60
x200
x20
x60
x40
x3
x10
x10
x48
x8
x1
x4020
x10
x20
x28
x15
x38
x10
x30
x20
x1
x1
x1
x90
x20
x50
x100
x4
x8
x30
x115
x120
x8
x110
x160
x1
x38
x1

61

กระทู้

543

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
729
เงินตำลึง
1156
ชื่อเสียง
91202
ความหิว
346

ใบรับรองภาษาฮั่นป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV3)

คุณธรรม
138
ความชั่ว
0
ความโหด
91
ทอมโม่
เลเวล 1

กงซุน หลัน

ข้าก็มีบทนะคะ!!
pet
โพสต์ 2017-11-26 22:58:25 | ดูโพสต์ทั้งหมด
- เควสเรื่องราว 3 - บุญคุณ-ความแค้น
เทศกาลโคมอธิษฐาน 5

     เมื่อถึงเวลากลางคืนหลังจากที่รอมาทั้งวัน ทั้งสามคนเดินออกมาจากโรงเตี้ยมพวกเขาก็มุ่งหน้าไปยังแม่น้ำเว่ย เมื่อพวกเขาทั้งสามคนมาถึงก็เห็นผู้คนมากมายกำลังทยอยๆ เดินมาลอยโคมที่แม่น้ำสนุกสนาน สองข้างทางนั้นเต็มไปด้วยร้านค้าต่างที่ต่างมาออกขายของกัน
     “หว่าคนเยอะแยะเลยนะเนี้ย”
     ยูตะกล่าวขึ้นหลังจากที่มองฝูงชนไปรอบๆ ที่กำัลงแห่กันลอยโคมอย่างสนุกสนาน
    @wenshang
     “เออ ดูมีประโยชน์ดีจัง”
     ยูตะกล่าวขึ้นพร้อมๆ กับเดิมตามเหวินซ่างไป
     “แกทำแบบนี่ได้บ้างมั้ยเนี้ย”
     แล้วเขาก็หันไปพูดกับคู่หูของ ชุนชุนมารุ
     "กรู้~!"
     มันตอบกลับมาเสียงใส โดยที่ไม่มีใครรู้ว่ามันตอบกลับมาว่าอะไร ยกเว้นเจ้านายของมัน
     “ขอบใจ….. ตอบแบบนี่ไม่ต้องตอบก็ได้นะ”
     แล้วยูตะก็สายหน้ากับคำตอบที่ได้รับ
     เมื่อเดินไปถึงก็เห็นว่าเป็นแม่น้ำที่ใต้สะพาน คนผู้น้อย ชาวบ้านบางส่วนก็เอาดอกบัวมาลอยโดยใช้ไม้ไผ่เป็นฐานอยู่ข้างใต้
      @wenshang


     “ยอดเยียมไปเลยไม่ใช้รึไง ใช้มั้ยครับ อาจารย์”
     ยูตะพูดขึ้นหลังจากที่เห็นสภาพพื้นที่โดยรอบแล้ว แล้วยังหันไปถามอาจารย์ฉีหยูอีกด้วย
     “อืม ข้าเห็นด้วยเลยละ ยอดเยียมมาก เหวินซ่าง”
     ฉีหยูหันไปชมเหวินซ่างด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
     “งั้นเราก็จุดมาโคมกันเลยมั้ย?”
     แล้วยูตะก็หันไปถามเหวินซ่างขึ้น
    @wenshang
     “ได้เลย อ้อ ส่งของอาจารย์มาทางนี่ด้วยนะครับ”
     ก่อนที่ยูตะจะจะส่งโคมทั้งสองอันส่งให้กับเหวินซ่างไปจุด
     “น่ายินดี จริงๆนะที่ข้ามาได้ลอยโคมกับพวกเจ้า”
     ฉีหยูพูดขึ้นพร้อมกับมองทอดยาวออกตามสายโคมที่อยู่ในแม่น้ำ
    @wenshang
     “อย่างงี้นสินะ…….”
     ยูตะตอบกลับไปพร้อมกับหลี่ตามอง ทั้งสองอย่างทำหน้าไม่ออกว่าจะวางตัวในฐานะอะไรดีกันแน่
     ก่อนที่ทั้งสามจะค่อยๆลอยโคมออกไปพร้อมๆ กัน


     @wenshang
     “อย่างงั้นสินะ”
     ยูตะพยักหน้าอย่างเห็นด้วยกับสิ่งที่เหวินซ่างพูดออกมา เพราะเขาเองก็เคยประสบณ์อะไรแบบนี่คล้ายๆ กันเหมือนกัน
     “ใช้แล้วละ ไม่ว่าเจ้ากับข้า จะเกียวข้องกันทางสายเลือดหรือไม่ ยังไงซะเจ้าก็เป็นลูกของพ่อนะ ยูต๋า”
     ฉีหยุกก็หันไปพูดกับยูตะอีกครั้งหนึ่ง ก่อนที่จะมองไปยังเหวินซ่าง
     “เจ้าด้วยเหวินซ่าง พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว”
     แล้วฉีหยูก็พูดต่อกับเหวินซ่าง ที่อยู่ถัดออกไป
    @wenshang

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +30 เงินตำลึง +700 ชื่อเสียง +25 ความหิว -10 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 30 + 700 + 25 -10 + 5

ดูบันทึกคะแนน

今でもあなたはわたしの光
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x30
x12
x8
x5
x11
x6
x2
x8
x20
x25
x71
x6
x10
x60
x35
x12
x25
x40
x520
x710
x10
x9999
x107
x375
x2
x5
x8
x7
x20
x120
x30
x30
x2
x4
x1
x50
x90
x1247
x2
x900
x18
x162
x125
x499
x148
x6
x20
x482
x311
x37
x163
x10
x2
x400
x19
x50
x4
x20
x1
x1
x19
x1

38

กระทู้

272

โพสต์

1หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
270
เงินตำลึง
21368
ชื่อเสียง
8227
ความหิว
80

ใบรับรองภาษาฮั่น

เจียวจือ
เลเวล 1
โพสต์ 2017-11-26 23:02:51 | ดูโพสต์ทั้งหมด
เทศกาลโคมอธิษฐาน 5

     เมื่อถึงเวลากลางคืนหลังจากที่รอมาทั้งวัน ทั้งสามคนเดินออกมาจากโรงเตี้ยมพวกเขาก็มุ่งหน้าไปยังแม่น้ำเว่ย เมื่อพวกเขาทั้งสามคนมาถึงก็เห็นผู้คนมากมายกำลังทยอยๆ เดินมาลอยโคมที่แม่น้ำสนุกสนาน สองข้างทางนั้นเต็มไปด้วยร้านค้าต่างที่ต่างมาออกขายของกัน
     “หว่าคนเยอะแยะเลยนะเนี้ย”
     ยูตะกล่าวขึ้นหลังจากที่มองฝูงชนไปรอบๆ ที่กำัลงแห่กันลอยโคมอย่างสนุกสนาน

     “งั้น.. ให้หมั่นโถวทำงานหน่อยละกันครับ” หมั่นโถวที่ยืนเกาะไหล่อยู่ตลอดทางก็ออกบินขึ้นเมื่อได้ยินคำสั่ง มันบินวนไปรอบๆอยู่พักนึงก่อนจะบินกลับมา “ฮูกๆ” เมื่อมันร้องเสร็จก็บินตรงออกไป หากสังเกตดีๆจะเข้าไปในป่าแต่เลียบแม่น้ำอยู่ “ทางนั้นครับ"


     “เออ ดูมีประโยชน์ดีจัง”
     ยูตะกล่าวขึ้นพร้อมๆ กับเดิมตามเหวินซ่างไป
     “แกทำแบบนี่ได้บ้างมั้ยเนี้ย”
     แล้วเขาก็หันไปพูดกับคู่หูของ ชุนชุนมารุ
     "กรู้~!"
     มันตอบกลับมาเสียงใส โดยที่ไม่มีใครรู้ว่ามันตอบกลับมาว่าอะไร ยกเว้นเจ้านายของมัน
     “ขอบใจ….. ตอบแบบนี่ไม่ต้องตอบก็ได้นะ”
     แล้วยูตะก็สายหน้ากับคำตอบที่ได้รับ
     เมื่อเดินไปถึงก็เห็นว่าเป็นแม่น้ำที่ใต้สะพาน คนผู้น้อย ชาวบ้านบางส่วนก็เอาดอกบัวมาลอยโดยใช้ไม้ไผ่เป็นฐานอยู่ข้างใต้

     เมื่อเดินไปถึงก็เห็นว่าเป็นแม่น้ำที่ใต้สะพาน คนผู้น้อย ชาวบ้านบางส่วนก็เอาดอกบัวมาลอยโดยใช้ไม้ไผ่เป็นฐานอยู่ข้างใต้ “จุดนี้ดีไหมครับอาจารย์ฉี? ยูตะ?” เข้าไปหันไปตามทั้งสองพร้อมกับหมั่นโถวที่บินเข้ามาเกาะหล่แล้วมองด้วยสายตาคาดหวัง



     “ยอดเยียมไปเลยไม่ใช้รึไง ใช้มั้ยครับ อาจารย์”
     ยูตะพูดขึ้นหลังจากที่เห็นสภาพพื้นที่โดยรอบแล้ว แล้วยังหันไปถามอาจารย์ฉีหยูอีกด้วย
     “อืม ข้าเห็นด้วยเลยละ ยอดเยียมมาก เหวินซ่าง”
     ฉีหยูหันไปชมเหวินซ่างด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
     “งั้นเราก็จุดมาโคมกันเลยมั้ย?”
     แล้วยูตะก็หันไปถามเหวินซ่างขึ้น

   “แหะๆ ขอบคุณครับ” เหวินซ่างหัวเราะแห้งให้แล้วหยิบหินสำหรับจุดไฟแบบขนาดพกพามา “งั้นขอโคมของทั้งสองก่อนนะครับ เดี้ยวข้าจุดให้”


     “ได้เลย อ้อ ส่งของอาจารย์มาทางนี่ด้วยนะครับ”
     ก่อนที่ยูตะจะจะส่งโคมทั้งสองอันส่งให้กับเหวินซ่างไปจุด
     “น่ายินดี จริงๆนะที่ข้ามาได้ลอยโคมกับพวกเจ้า”
     ฉีหยูพูดขึ้นพร้อมกับมองทอดยาวออกตามสายโคมที่อยู่ในแม่น้ำ

    “ถือซะว่าเป็นกิจกรรมร่วมกันกับครอบครัวเป็นไงครับ” ชายหนุ่มพูดขึ้นระหว่างจุดไฟโคมให้ทั้งสองแล้วจุดให้ตัวเองเป็นอย่างสุดท้าย “งั้น มาลอยพร้อมกันเถอะครับ” ฉีหยูชะงักไปนิดนึงเมื่อได้ยินก่อนจะยิ้มบางออกมา “ครอบครัว.. นั้นสินะ”


     “อย่างงี้นสินะ…….”
     ยูตะตอบกลับไปพร้อมกับหลี่ตามอง ทั้งสองอย่างทำหน้าไม่ออกว่าจะวางตัวในฐานะอะไรดีกันแน่
     ก่อนที่ทั้งสามจะค่อยๆลอยโคมออกไปพร้อมๆ กัน



    “ผมคิดว่าคำว่าครอบครัวไม่จำเป็นว่าต้องเป็นคนในสายเลือด.. แค่เป็นคนที่อยู่ด้วยแล้วอยากจะช่วยโดยไม่หวังอะไรมากกว่า” เขาพูดพร้อมกับเอาโคมของตัวเองมาลอย

     “อย่างงั้นสินะ”
     ยูตะพยักหน้าอย่างเห็นด้วยกับสิ่งที่เหวินซ่างพูดออกมา เพราะเขาเองก็เคยประสบณ์อะไรแบบนี่คล้ายๆ กันเหมือนกัน
     “ใช้แล้วละ ไม่ว่าเจ้ากับข้า จะเกียวข้องกันทางสายเลือดหรือไม่ ยังไงซะเจ้าก็เป็นลูกของพ่อนะ ยูต๋า”
     ฉีหยุกก็หันไปพูดกับยูตะอีกครั้งหนึ่ง ก่อนที่จะมองไปยังเหวินซ่าง
     “เจ้าด้วยเหวินซ่าง พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว”
     แล้วฉีหยูก็พูดต่อกับเหวินซ่าง ที่อยู่ถัดออกไป

    “ครับอาจารย์ฉี” เหวินซ่างยิ้มให้ก่อนจะลุกขึ้น “เห็นว่าที่งานจะมีโชว์กายกรรมแล้วก็เชิดสิงโตด้วยนะครับ สนใจไปดูกันไหม?” เขาพูดขึ้นก็จะเบี่ยงตัวหลบเจียวจือที่ตั้งใจจะพุ้งเข้าชนเหวินซ่างก่อนจะก้มลงไปอุ้มพุทราเข้าไปซุกไซคอของตน ดูท่าว่าทั้งสองจะดีที่ใจหาเขาเจอซักที “เห็นว่างานครั้งนี้จัดกันทั้งคืนเลยนะครับ”


@Admin



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +30 เงินตำลึง +700 ชื่อเสียง +25 ความหิว -10 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 30 + 700 + 25 -10 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นกลาง
บันทึกลับ #2
ทวนเฟิ่งอวิ๋น
กำหนดลมหายใจ
มีดบิน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x10
x10
x100
x100
x1
x12
x10
x11
x20
x10
x10
x15
x5
x49
x49
x5
x9
x20
x5
x5
x15
x8
x49
x1
x1
x19
x1
x5
x7
x10
x9
x30
x1
x1

75

กระทู้

844

โพสต์

3หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
12006
เงินตำลึง
5287
ชื่อเสียง
15782
ความหิว
74

ใบรับรองภาษาฮั่น

คุณธรรม
506
ความชั่ว
0
ความโหด
0
กวนอวี่ | 关羽
เลเวล 1

อวี้ เสี่ยวมี่

คุณชาย! โปรดอย่าก่อเรื่อง
pet
โพสต์ 2017-11-26 23:38:13 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ลอยโคมไม้ไผ่อธิฐาน



      ผิงผิงเดินมาจนถึงแม่น้ำพร้อมกับเจ้าหมั่นโถวที่ตอนนี้ยอมบินเองแล้ว รอบด้านเต็มไปด้วยแสงสลัวของโคมไม้ไผ่ที่ลอยไปตามแม่น้ำ ผู้คนหลากหลายที่เดินกันไปมารวมทั้งมีผู้คนที่มาลอยโคมกันแต่เพราะโคมเธอได้ส่งประกวดไปแล้ว... ผิงผิงเดินไปพลางแวะดูแผงลอย ร้านค้าที่ตั้งขายของกัน ผิงผิงหยุดซื้อหมั่นโถว...
      "เจ้าไม่ลอยโคมรึ?"
      "โคมข้าส่งประกวดไปแล้วเจ้าค่ะ" ผิงผิงกล่าวตอบหญิงวัยกลางคนที่ขายหมั่นโถวให้เธอ นางเหมือนจะนึกอะไรได้ก่อนจะหันไปด้านหลัง สักพักก็หันมาพร้อมกับโคมไม้ไผ่ "ข้าให้เจ้า"
      "อ๊ะ?"
      "ข้าทำมาเกิน ข้ายกให้เจ้า"
      "ขอบคุณเจ้าค่ะ ท่านน้า" ผิงผิงยิ้มตอบ ก่อนจะรับโคมไม้ไผ่มา ก่อนจะเดินจากไปหาที่นั่งที่คนบางตามากกว่านี้ เธอนั่งลงโดยมีหมั่นโถวร่อนลงมายืนข้างๆ เพราะถ้าจะให้มันเกาะไหล่เธอคงไม่ไหว... หนัก
      ผิงผิงหยิบมีดเล็กๆ ที่ไว้ขุดพวกดิน(?) มาแกะสลักคำอธิฐานลงบนโคมไม้ไผ่พร้อมกับหยิบเอาหมั่นโถวออกมาแยกเป็นชิ้นเล็กๆ ใส่ไว้ข้างในโดยโคมไม้ไผ่อธิฐานของเธอสลักได้ใจความว่า

'ขอให้พวกเราเดินทางปลอดภัย'

      ผิงผิงยิ้มบางๆ ก่อนจะชวนเจ้าหมั่นโถวไปที่ริมแม่น้ำซึ่งต้องเดินหากว่าจะเจอจุดที่คนบางตามากกว่านี้ เธอไม่อยากเสี่ยงไปเบียดกับใครแล้วตกน้ำหรอกนะ เมื่อถึงแล้วก็เดินลงไปในแม่น้ำสักนิดเพื่อที่จะลอยโคมไม้ไผ่ได้สะดวกเพราะกลัวว่าอาจจะไปติดตามซอกหินเอาได้ ผิงผิงยกโคมไม้ไผ่ไว้ระดับหน้าอกก่อนจะหลับตาอธิฐานอีกสิ่งหนึ่ง... ขอให้ข้าคนพบเส้นทางของตัวเอง กล่าวแล้วผิงผิงลืมตาขึ้นก่อนจะลอยโคมไม้ไผ่ไปกับสายน้ำแล้ว กลับขึ้นมาก่อนจะชะงักเพราะ...

"อ่า… ขอให้โชคดีมีชัยในยุทธภพ! การงานสำเร็จลุล่วงได้ด้วยดี มีมิตรสหายมากมาย คุณธรรมนำทาง คำ
สอนสั่งทั้งหลายจงประจักษ์ ผู้คนแผ่นดินฮั่นพ้นภัย มารร้ายจงหายไป ท่านพ่อ ข้าคิดถึงท่าน!!"

      จู่ๆ ก็มีเสียงตะโกนดังกองจนผิงผิงอดที่จะหันไปมองไม่ได้ เธอมองไม่ชัดเพราะมันมืดสลัดๆ แต่พอจำได้ว่าเจ้าของเสียงนั้นมีผมสีดำ... ผิงผิงหัวเราะเพราะความบ้านั้น เพราะไม่มีใครตะโกนคำอธิฐานของตนเองกันหรอกแต่นั้นก็ทำให้ผิงผิงรู้สึกสนุกเช่นกัน

"ข้าคิดถึงท่าน! ท่านแม่!"

      ว่าแล้วผิงผิงก็รีบวิ่งหนีหายไปเพราะกลัวว่าจะมีคนสังเกตเห็น





      ผิงผิงวิ่งมาไกลจนเหนื่อยหอบก่อนจะเดินเล่นในงานต่อพลางอุ้มเจ้าหมั่นโถวเพราะมันขี้เกียจบินอีกแล้ว... ผิงผิงเดินไปจนเตะตาเข้ากับคนคนหนึ่งที่เธอจำชุดที่ใส่ได้แม่นยำ

      "เสี่ยวเย่ เสี่ยวเหมย" ผิงผิงร้องเรียกก่อนจะวิ่งเข้าไป

      "กรู๊ววววว" หมั่นโถวมันร้องเหมือนจะบอกว่า อย่าวิ่งสิ เดี๋ยวได้หกลมหรอก

      "พี่สาว! ข้าว่าแล้ว ว่าท่านต้องกลับมาถูก"

      "...." @Melonpang

      "พวกเจ้าลอยโคมกันหรือยัง? ข้าลอยแล้ว" ผิงผิงตอบพลางเขี่ยขนบนตัวหมั่นโถว

      "อ๊ะ ตัวอะไรเจ้าคะ?"

      "นกหน้าขนยังไงละ" ผิงผิงกล่าว

      "กรู๊ววววว" เหมือนมันจะร้องประท้วง

      "....." @Melonpang

      "เจ้าพอจะรู้จักเจ้านกตัวนี้หรือไม่? ว่าเป็นนกชนิดใด?" ผิงผิงหันมาถามเย่เสวีย

      "...." @Melonpang

      "สงสัยคงไม่มีใครเคยเห็นกระมั่ง มิน่าเจ้าเด็กนั้นถึงตามหา... คือมันโดนคนไล่จับน่ะ ข้าเลยช่วยกลับมา" ผิงผิงตอบ แต่ไม่อยากบอกว่า เธออยากจับมันโยนแต่เพราะมันบินตามมาตื้อไม่เลิกต่างหาก เธอไม่คิดจะเลี้ยงสัตว์เพราะ... ไม่รู้ว่าตนเองจะรอดหรือไม่?

      "....." @Melonpang

      "เดี๋ยวเราไปเดินดูพวกการแสดงดีกว่าเนอะ"

      "...." @Melonpang

      ผิงผิง(หมั่นโถว) เย่เสวียและเสี่ยวเหมยเดินดูการแสดงที่หลากหลายมากมาย มีพ่อค้าแม่ขายต่างออกร้านมากมายมีแต่ของแปลกตา เสี่ยวเหมยสนใจเครื่องประดับพลางเลือกๆ ดูก่อนจะหยิบกำลังขึ้นมาดูพลางถามทั้งเธอและเย่เสวียว่าเข้ากันหรือไม่? ผิงผิงหันไปสนใจอย่างอื่นแล้วโยนหน้าที่นี้ให้เย่เสวียเพราะตนดูอะไรก็สวยไปหมดถ้าตอบไปส่งๆ แบบนั้นคงทำสาวน้อยงอนแน่ๆ เลย

      "ตรงนี้มีการเชิดสิงโตด้วย" ผิงผิงกล่าวก่อนจะจับมือเย่เสวียกับเสี่ยวเหมยเดินตามไป

      "....." @Melonpang

      มีคนสองคนเชิดสิงโตโดยสิงโตที่เชิดนั้นเป็นสีแดงลวดลายสีส้มหัวใหญ่ดูน่ารักในสายตาผิงผิง บางครั้งใบหน้าของคนเชิดจะแสดงให้เห็นเป็นครั้งคราว เนื่องจากพวกเขาอยู่ภายในตัวสิงโต การเคลื่อนไหวของพวกเขาพริ้วไหวราวกับสิงโตมีชีวิตขึ้นมา ข้างๆ กันก็มีจุดประทัดเพื่อให้เกิดสีสัน ผิงผิงมองสิงโตเหล่านี้ด้วยความสนใจพลางลองทำท่าทางเหมือนคนเชิดสิงโตไปด้วย โดยที่ในมืออุ้มเจ้าหมั่นโถวโยกไปมาจนมันร้อง "กรู๊วววว"

"ว้าวววว สุดยอดเลยเจ้าค่ะ" เสี่ยวเหมยร้องออกมาอย่างตื่นเต้น เธอยิ้มจนใบหน้าแดงกำ
"ฮ่าๆ สักวันข้าจะเชิดสิงโตให้ได้" ผิงผิงกล่าว
"...." @Melonpang
"อ๊ะ นั้นถังหูลู่นิ" ผิงผิงหันไปอีกทางเห็นคนขายถังหูลู่ก่อนจะวิ่งออกไปซื้อ
"ขอสองไม้เจ้าค่ะ" ผิงผิงซื้อสองไม้กลับมาหาเย่เสวียกับเสี่ยวเหมย ก่อนจะยื่นให้ทั้งสองคน "ข้าไม่กินหรอก หวานเกิน แถมเปรี้ยวด้วย" ผิงผิงบอกเมื่อเสี่ยวเหมยเหมือนสงสัยว่าทำไมซื้อมาสองไม้ พวกเขาเดินเล่นกัน ดูของ ซื้อของ กินอะไรอร่อยๆ ผิงผิงหาวหน่อยๆ
"ข้าง่วงแล้ว ถ้าหากพวกเจ้ายังอยากอยู่เที่ยวเล่นต่อก็ได้นะ" ผิงผิงปิดปากหาว
"ข้าก็ง่วงแล้วเช่นกันเจ้าค่ะ"
"...." @Melonpang
"งั้นกลับกันเถอะ" ผิงผิงชวนกันกลับ ก่อนจะเดินกลับโรงเตี้ยมโดยมีหมั่นโถวบินตาม...

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +30 เงินตำลึง +700 ชื่อเสียง +25 ความหิว -11 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 30 + 700 + 25 -11 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ขลุ่ยบุพเพ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x2
x2
x2
x4
x38
x60
x110
x57
x1
x1
x1
x13
x4
x5
x28
x40
x4
x3
x2
x1
x12
x20
x1
x16
x68
x42
x54
x30
x14
x40
x10
x74
x58
x2
x20
x416
x16
x6
x90
x444
x40
x86
x1
x80
x169
x98
x42
x90
x30
x15
x65
x1
x15
x32
x1
x20
x492
x755
x301
x209
x152
x72
x2
x35
x123
x529
x78
x10
x10
x10
x4
x47
x1
x64
x1
x100
x89
x50
x1612
x12
x6
x2
x69
x456
x2
x2
x398
x145
x386
x365
x20
x38
x86
x3
x120
x1
x8092
x38
x771
x4150
x867
x1301
x12
x17
x25
x171

61

กระทู้

543

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
729
เงินตำลึง
1156
ชื่อเสียง
91202
ความหิว
346

ใบรับรองภาษาฮั่นป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV3)

คุณธรรม
138
ความชั่ว
0
ความโหด
91
ทอมโม่
เลเวล 1

กงซุน หลัน

ข้าก็มีบทนะคะ!!
pet
โพสต์ 2017-11-27 00:02:36 | ดูโพสต์ทั้งหมด
- เควสเรื่องราว 3 - บุญคุณ-ความแค้น
เทศกาลโคมอธิษฐาน 6

     หลังจากที่ยูตะกับอาจารย์และเหวินซ่างลอยโคมเสร็จแล้วพวกเขาก็เดินดูร้านค้าต่างๆ ภายในกันต่อไป ขณะที่เขากำลังเดินหยุดดูร้านค้าต่างๆอยู่นั้นเอง ก็มีใครสักคนได้ทักเขาขึ้น ด้วยเสียงเล็กๆ
     @Melonpang
    “หะ หืม….หะ?”
     ยูตะหันไปมองตามต้นเสียงที่มา ก่อนที่จะพบกับร่างเล็กๆ อยู่
     @Melonpang
     “เอ้! อ้อ ขอบใจเจ้ามาก”
     เมื่อยูตะมองดูสิ่งที่เขาเห็นก็คือ ชิ้นส่วนแผนที่สักอย่างที่เขาก็ยังไม่รู้แน่ชัดว่ามันคืออะไรกันแน่
    “ว่าแต่เจ้าเห็นได้อย่างไรว่าข้าทำสิ่งนี้ตก ผู้คนตั่งมากมายแท้ๆ”
     ยูตะกล่าวถามต่อ
     @Melonpang
     “!!!!!”
     เมื่อยูตะพยายามมองชิ้นส่วนนั้นดีๆ เขาก็พบว่านั้นเป็นสิ้นส่วนชิ้นสุดท้ายที่เขาขาดไปมันก็ครบส่วนเป็นแผนที่สมบูรณ์
     “เจ้า ไปได้สิ่งนั้นมากจากไหนกัน!!”
     แล้วเขารีบถามต่อออกไปด้วความประหลาดใจ
     @Melonpang
    “เจ้า…….ต้องการอะไร??”
     ด้วยรอยหยักอันน้อยนิดในสอมงของเขา แต่เขาก็สามารถเข้าใจได้ว่า เธอนั้นต้องการอะไรเพื่อการแลกเปลียนอย่างแน่นอน
     @Melonpang
     “อืม…….10 ชั่ง?”
     ยูตะยื่นข้อเสนอออกมา
     @Melonpang
     “เดียวๆๆ ใจเย็นนะเจ้า 30 ชั่งละว่าไง!?”
     เขารีบเพิ่มราคาขึ้นเมือเห็นร่างเล็กนั้นกำลังจะเดินหนีไป
     @Melonpang
     “ได้! เล่นกันแบบนี่สินะ 40 ชั่ง!”
     ยูตะไม่ยอมให้ถูกกดราคาอยู่ฝ่ายเดียว
     @Melonpang
     “!!!”
     ยูตะรีบรับชิ้นส่วนนั้นมา ก่อนที่มันจะตกพื้นอย่างหวุดหวิด ดูเหมือนเจ้าร่างที่คุยกับเขาจะไม่เห็นค่าของมันเลยแม้แต่น้อย
    “เอา! ตามที่ตกลงกันไว้”
     ยูตะกล่าวขึ้นก่อนที่จะปาถุงเงินชั่งตามจำนวนเท่าที่ตกลงกันไว้ใส่เธอ
     @Melonpang
     “เจ้า!?”
     ยูตะนั้นร้องขึ้นอย่างตกใจ เพียงเธอเข้าใก้ลเข้าอย่างไม่รู้แล้ว เธอยังพูดเรื่องที่ที่เป็นความลับของเขาออกมาอีกด้วย
     “เจ้า...เป็นใครกันแน่?”
     แล้วเขาก็ตัดสินใจที่จะถามคำถามนั้นออกไป
     @Melonpang
     “หืม…….”
     ยูตะนึ่งเงียบทำท่าครุ่งคิดอยู่สักครู่นึง เขากำลังลังเลเป็นอย่างยิ่งว่าควรจะตอบอย่างไรดีกันแน่ เพราะทุกอย่างนั้นดูน่าสงสัยไปหมด แต่ว่านั้นก็จะทำให้เขาเข้าใกล้สิ่งที่ตัวเองต้องการในอีกระดับหนึ่ง
     “60 ชั่ง…..ละ?”
     สุดท้ายเขาก็เลือกที่จะเสียงดวงตอบออกไป
     @Melonpang
     “...........”
     ยูตะนิ่งเงียบไม่พูดอะไร เมื่อเห็นว่าฝฝ่ายตรงข้ามนิ่งใส่เขาแบบนั้น
     @Melonpang
    “อุบ!.....”
     ยูตะร้องขึ้นเล็กน้อยก่อนที่จะรับกระเป๋าที่ใส่สิ่งเขาต้องการอยู่
     @Melonpang
    “เอา! ตามที่ตกลงกันไว้”
     ยูตะกล่าวขึ้นก่อนที่จะปาถุงเงินชั่งตามจำนวนเท่าที่ตกลงกันไว้ใส่เธอ(อีกครั้ง)
     @Melonpang
     ก่อนที่ยูตะจะหันไปมองว่าฉีหยู กับเหวินซ่างทั้งสองคนนั้นจะเดินไปถึงไหน และเมือเขาหันกลับมาร่างเล็กๆในผ้าคลุมสีดำนั้นก็ได้หายไปอย่างไร้ร่องลอยเสียแล้ว……..


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -12 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -12 + 5

ดูบันทึกคะแนน

今でもあなたはわたしの光
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x30
x12
x8
x5
x11
x6
x2
x8
x20
x25
x71
x6
x10
x60
x35
x12
x25
x40
x520
x710
x10
x9999
x107
x375
x2
x5
x8
x7
x20
x120
x30
x30
x2
x4
x1
x50
x90
x1247
x2
x900
x18
x162
x125
x499
x148
x6