กรุณาเลือก แสดงผลรูปแบบอุปกรณ์พกพา | แสดงผลรูปแบบคอมพิวเตอร์
ดู: 221|ตอบกลับ: 1

[ อิสุโมะ ] เรือนนายช่างประจำหมู่บ้านไร้ชื่อแห่งหนึ่ง

[คัดลอกลิงก์]

2

กระทู้

36

โพสต์

1440

เครดิต

เงินชั่ง
567
เงินตำลึง
8900
ชื่อเสียง
625
ความหิว
92



เรือนเก่าเก่าที่ชาวบ้านมอบให้ครอบครัวของนายช่างเมื่อครั้นมาอยู่ใหม่ๆ
ถึงภายนอกจะดูไม่สะอาดนัก แต่ทุกสิ่งก็ถูกจัดอย่างเป็นระเบียบในที่ของมัน

อืม สวัสดี

2

กระทู้

36

โพสต์

1440

เครดิต

เงินชั่ง
567
เงินตำลึง
8900
ชื่อเสียง
625
ความหิว
92
 เจ้าของ| โพสต์ 2017-11-25 11:40:50 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{แฟล็ชแบ็คย้อนวัยเด็ก}

เสียงตักน้ำดังขึ้นในแถบชายป่า เด็กชายที่แบกถังน้ำอยู่นั้น นามของข้าคือ โยชิฟูมิ เร็น นี่ก็ฤดูใบไม้ร่วงแล้ว ข้ากับท่านพ่อออกมาหาของป่าตุนเสบียงไว้ช่วงหน้าหนาว ข้าอยู่กับท่านพ่อแค่ 2 คน เหตุเพราะ เมื่อฤดูร้อนแม่ของข้าได้เสียไปเพราะอาการป่วย แต่ตอนนี้ข้าคงต้องตามหาท่านพ่อ ดูเหมือนเขาจะหลงไปซักที่ แย่จริงๆ ข้าเหลือบมองพระอาทิตย์ที่หายไปใต้เส้นขอบฟ้าถึงครึ่งนึง ก่อนจะวางถังน้ำเพื่อไปตามหาท่านพ่อ

“ ใกล้มืดแล้ว ท่านพ่อ ท่านอยู่ไหนกันน่ะ!! “

ข้าตระโกนเรียกแต่ก็ไร้แววว่าจะได้ยินเสียงขานรับ บางทีเขาอาจจะกำลังซ่อนตัวอยู่เพื่อแกล้งข้า ทันได้นั้นข้าก็เห็นชายเสื้อของเขาอยู่ริมโขดหิน‘ เจอตัวแล้ว ‘ ข้าคิดในใจอย่างยินดีแต่ภาพที่เห็นผ่านสายตาในตอนนั้นทำเอาข้า แทบจะปริปากไม่ออก เข่าทรุดลงกับพื้น น้ำในตาก็ไหลพรากออกมา

“ ท่ะ..ท่านพ่อ “

ชายที่นอนหงายหน้าอยู่ในแม่น้ำนั้นคือพ่อของข้าเอง ที่คอของเขามีบาดแผลถูกฟันเป็นรอยลึก สายโลหิตไหลเป็นทางจนน้ำในแม่น้ำกลายเป็นสีแดง ข้าเอามือปิดปากตัวเอง หลังจากได้ยินเสียง หัวเราะและเสียงฝีเท้า ก่อนจะได้ยินเสียงฝีเท้าจำนวนไม่น้อย ที่ดับเสียงหัวเราะนั้นไป เสียงนั้นอยู่ไม่ไกลนัก ด้วยความหวาดกลัวก็รีบตะเกียกตะกายและวิ่งหนีออกไปจากที่นั่นทั้งน้ำตา



เสียงของจิ้งหรีดเรไรดังขึ้นเมื่อตะวันลาลับขอบฟ้า ท่ามกลางความมืดนั้นข้าก็เห็นกลุ่มคบเพลิงที่เคลื่อนที่มาอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ข้าจะเริ่มวิ่งอีกครั้ง พวกเขาก็ชี้คมหอกมาทางข้า ข้า..ถูกจับได้เสียแล้ว…



นี่ก็ผ่านมาเกือบ 4วันแล้วที่ข้าถูกจับตัวมา นอกจากเรื่องเดินจนขาลาก อาหารแทบไม่ได้แตะ ถ้าทำตัวไร้ประโยชน์ก็กลัวโดนโยนลงหลุม แถมยังต้องมาเจอกับพวกคุยไม่รู้เรื่องอีก พวกเจ้าไม่เข้าใจภาษามนุษย์หรือไรกัน!! ข้าได้แต่กรีดร้องในใจ นี่ก็ผ่านไปอีกวันแล้วสินะข้ามองท้องฟ้า ก่อนที่น้ำตาจะเอ่อออกมา

“ ท่านพ่อ… 4 วันแล้ว ท่านไม่ต้องห่วงข้านะ ซักวันข้าจะเป็นอิสระ “


ผ่านมาเกือบ 7 วัน ตัวข้าก็ยังคงทำงานจิปาถะทั้งหลายโดยค่าตอบแทนคือการมีชีวิตอยู่เช่นเดิมบางทีข้าก็คิดว่าข้าควรเอาดีด้านนี้ ใช้แรงได้ดีไม่เลวเลย ดีกว่าพวกสูงวัยกว่าแต่ปรับตัวไม่ได้บางคนตั้งเยอะ และ สถานที่ตอนนี้ก็เปลี่ยนเป็นบนเรือเสียแล้ว

ผ่านมาราว 27 วัน พวกเราขึ้นฝั่งแล้ว ข้าอยู่ในค่ายชั่วคราวของทหารที่จับตัวข้ามาดูเหมือนพวกเขาจะไม่ค่อยใส่ใจพวกเรานัก นี่คงเป็นโอกาสและวันของข้า หลังจากที่หามเสบียงเสร็จ พวกเราก็ถูกล่ามเชือกไว้กับต้นไม้ ข้าก็นั่งสีไม้ราว หนึ่งในสี่ชั่วยาม เมื่อความร้อนเกิดขึ้นข้าก็ใช้มันจี้เชือกจนเชือกขาดออก คนอื่นอื่นที่ถูกจับมาก็มองข้าด้วยสายตาที่ว่าน่าสงสารเสียจริง ข้ารู้ พวกเขาคงไม่คิดหนี หากถูกจับได้ก็คงมีเพียงความตายรออยู่เท่านั้น แต่...แม้โอกาสจะริบหรี่ข้าก็เชื่อว่า...ข้าต้องเป็นอิสระให้ได้ ข้าคิดก่อนจะลอบหนีออกมาจากที่นั่น ข้าวิ่งไปทางตะวันออก เรื่อยเรื่อย กาลเวลาและวันคืนเริ่มผ่านพ้นไป ข้าออกเดินทางตัวเปล่า  ข้าจะหยุดวิ่งไม่ได้เด็ดขาด//ถึงจะเดินเป็นพักพักเพราะอาการเหนื่อยหอบ// ถ้าพวกนั้นเห็นข้าหายไป ข้าคงจะ..ข้าคงจะ… ในที่สุดเรี่ยวแรงที่มีไม่มากนักของข้าก็หมดไป ข้าล้มลง เส้นทางข้างหน้าช่างพร่ามัวเหลือเกิน

“ ท่านพ่อ...ท่านแม่… “

“ …ช่วย.. “

ข้าพึมพำก่อนที่จะเปลือกตาจะเริ่มปิดลง มีเสียงเอะอะดังขึ้น เป็นเสียงที่ข้าฟังไม่เข้าใจอีกแล้ว

//เสียงทหารที่เร็นฟังไม่รู้เรื่อง//
‘ มีเด็กอยู่ทางนี้ เขายังหายใจอยู่ รีบพาเขากลับไปเร็ว ‘

หลังจากนั้นข้าก็รู้สึกว่าตัวข้าพ้นจากพื้น แต่เอาเถอะ ยังไงก็..จะตายอยู่แล้ว..นี่นา.. นี่คือสิ่งที่ข้าคิด ก่อนที่สติของข้าจะหมดไป

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -24 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -24 + 3

ดูบันทึกคะแนน

อืม สวัสดี
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ม้าขาว
ธนูไม้
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x1

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2018-12-14 11:39

ขึ้นไปด้านบน