กรุณาเลือก แสดงผลรูปแบบอุปกรณ์พกพา | แสดงผลรูปแบบคอมพิวเตอร์
ดู: 316|ตอบกลับ: 4

{ เมืองฉางอัน } จวนผิงหยาง

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-7-25 21:31:57 |โหมดอ่าน



{ จวนผิงหยาง }

จวนที่ถูกสร้างจำลองจากจวนผิงหยางในเมืองผิงหยาง โดยถูกสร้างประทานสมรสจากฮั่นจิ่งตี้
ให้กับองค์หญิงผิงหยางและราชบุตรเขยเฉาโซ่ว เพื่อให้ทั้งสองมีที่พำนักขณะมาเมืองหลวง
แต่หลังจากราชบุตรเขยเฉาจากไป องค์หญิงได้แต่งออกไปกับเซี่ยโหวปอ เนื่องด้วยเว่ยชิงมิกล้าล่วงเกินองค์หญิง
เขาจึงเลือกเซิ่นเจี่ยเป็นฮูหยิน ส่วนเมืองผิงหยางเมื่อบุตรชายนอกสมรสเฉาโซ่ว
"เฉา เซียง" กับหญิงอื่นที่ตายตอนคลอดเติบใหญ่ขึ้น องค์หญิงได้ขอน้องชายให้ประทานเขาเป็น "โหวผิงหยาง"
ครองเมืองผิงหยางต่อจากบิดา ซึ่งเฉาเซียงรักองค์หญิงเสมือนบิดาแท้ๆ อย่างสุดซึ้ง


อาณาเขตจวนผิงหยาวกว้างใหญ่หลายตารางวา มี ลานฝึกยุทธ์ หอคัมภีร์ โถงจัดเลี้ยง และ ห้องบ่าวไพร่มากมาย
บ่าวไพร่ในจวนแห่งนี้ใช้ชีวิตอยู่เสมือนพี่น้องครอบครัว เพราะเว่ยชิงกับองค์หญิงไม่เคยถือยศศักดิ์

{* ไม่สามารถเขียนโรลเพลย์ที่นี่ได้ นอกจากได้รับเควส *}


{ องค์หญิง ผิงหยาง }


{ พ่อบ้านเฉา : ผู้รับแขก }


72

กระทู้

747

โพสต์

10หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
115
เงินตำลึง
6768
ชื่อเสียง
51137
ความหิว
158
คุณธรรม
460
ความชั่ว
0
ความโหด
27
อาเต่า
ระดับ 1

หลิง เสวี่ยหลาน

"เจ้าป่วนไหน ข้าไปด้วย!"
pet
โพสต์ 2018-3-4 20:13:03 | ดูโพสต์ทั้งหมด
[ แฟลชแบ็คย้อน ]


        เด็กสาวบังคับม้าให้วิ่งตรงไปและค่อยหลบพวกลูกธนูที่ตามมาจากด้านหลังและด้านข้างจากมือสังหารทั้งหก เพราะพวกเขาตามมาไม่ลดละ ผิงผิงสงสัยว่าลูกธนูของพวกเขาไม่หมดเหรอไง? ยิงมาจนถึงตอนนี้แล้ว มือเล็กที่เลือดอาบ ตามแขนที่เลือดไหล เธอทั้งแสบทั้งเจ็บแต่ชีวิตของตัวเองและคนในรถม้าสำคัญกว่า!
        “ย๊ะ!!!”
        ผิงผิงเร่งม้า ทำให้ทิ้งระยะห่างจากพวกเขาได้สักพัก แต่คงไม่นานนักเพราะพวกเขามีฝีมือสูงกว่าผิงผิง

        ไม่นานนักก็มาถึงหน้าจวนผิงหยาง เด็กสาวกระโดดไปที่ประตูจวนยกมือตบประตูใหญ่ดังสนั่น เพราะแรงของเธอทำให้บานประตูมีรอยฝามือ ไม่นานนักประตูจวนก็เปิดออก ปรากฎชายชราที่น่าจะเป็นพ่อบ้าน(?) ของจวนแห่งนี้ เขามีสีหน้าสงสัยว่าทำไมถึงมีเด็กมาเคาะประตูจวนเพราะที่แห่งนี้ใช่ว่าใครจะมารบกวนได้ง่ายๆ แต่ก่อนจะเอ่ยออกปาก เด็กสาวชิงพูดก่อน

        “ท่านตา! ตอนนี้มีมือสังหารไล่ล่าคุณชายซือหม่า! ได้โปรดช่วยเหลือเขาด้วยเจ้าค่ะ! หากช้ากว่านี้จะมิทันการ” ผิงผิงแจ้งรวบรัด ชายชราเห็นสภาพของเด็กสาวและรถม้าที่มีลูกธนูปัก เขาจำได้ว่ารถม้าคันนี้เป็นรถม้าประจำตำแหน่งของซือหม่าเซียน ชายชรารีบหันกลับเข้าไปในจวนเพื่อตามทหาร

        ฟิ่ววว

        ผิงผิงเอียงตัวหลบลูกธนูที่พุ่งมาก่อนจะวิ่งไปที่รถม้าเพื่อปกป้องคนภายในรถม้า พวกเขาเข้ามาล้อมที่รถม้า ผิงผิงมองพวกเขาที่มีอาวุธครบมือ แต่เธอมีเพียงมือเบา… พี่ซือตอนนั้นจัดการพวกคนเยอะยังไงนะ ถึงจะไม่มีอาวุธ.. จริงด้วย!
        เด็กสาวพอจะจดจำได้ เธอเอียงตัวหลบมือสังหารคนหนึ่งก่อนจะพลิกตัวไปด้านหลังถีบอีกคนที่เข้ามา ก่อนจะต้องรีบสไลตัวเองไปที่ประตูรถม้า แล้วยกฝามือฟาดอีกฝ่ายแต่เขาหลบได้ เธอจับขอบประตูรถม้ายกขาถีบยอดอกมือสังหารคนหนึ่งที่ตั้งใจจะเข้าไปหาซือหม่าเซียน ตอนนเธอได้แต่ตั้งรับเท่านั้นเพราะพวกเขาฝีมือสูงส่งกว่าแถม… เธอยังไม่มีเคล็ดวิชาใดๆ จะช่วยเหลือใครได้?

        ฉึก
        “โอ๊ย…” ผิงผิงร้องครางออกมาเพราะหลบไม่ทันคมดาบ ที่หัวไหล่เธอได้เลือด… เด็กสาวกัดฟันแล้วพยายามถ่วงเวลาให้พ่อบ้านไปตามทหารมาช่วย ไม่นานนักพวกทหารสี่ห้าคนก็วิ่งออกมาจากจวน เข้ามาช่วยร่วมต่อสู้ มีนายทหารคนหนึ่งโยนดาบให้เด็กสาว เธอรับมาด้วยมือข้างซ้ายเพราะไหล่ขวาโดนฟัน ผิงผิงกัดฟันสู้ยกดาบตั้งรับ เธอโจมตีไม่ได้!
        ผิงผิงถนัดทั้งซ้ายและขวาเรื่องนี้ไม่เคยบอกใครมาก่อน เด็กสาวมักจะเก็บประกายของตัวเองเอาไว้เสมอ แต่ตอนนี้เธอบาดเจ็บและเสียเลือด วันนี้เจ้าตัวสวมชุดขาวทำให้เห็นได้ชัด พวกทหารต่างมีชั้นเชิงในการต่อสู้ พวกเขามีฝีมือมากเลยทีเดียว
        ไม่นานนักพวกมือสังหารก็ถอยไปเพราะเห็นท่าทีไม่ดี เนื่องจากพวกทหารมีฝีมือมากกว่า พวกมือสังหสารต่างกระโดดหนีขึ้นไปบนหลังคาแล้วหายลับไปพร้อมกับที่ผิงผิงเข้าไปดูในรถม้า… พบว่าชายหนุ่มสลบไป
        “ท่านตา คุณชายซือหม่าสลบเจ้าค่ะ”
        “พวกเจ้ารีบเข้าไปพยุงท่านซือหม่าออกมา” พ่อบ้านกล่าว แต่ระหว่างนั้นซือหม่าฟื้นขึ้นมาพอดี เขาค่อยๆ โพล่หัวออกมาจากรถม้า ผิงผิงพบว่าเขาปลอดภัยก็ดีแล้ว
       
        “ขอบคุณแม่นางหลิงและพี่ทหารมากขอรับ”
        “มิเป็นไรเจ้าค่ะ คุณชายซือหม่า” ผิงผิงเอ่ยพลางคืนดาบให้ทหาร แม้บาดแผลจะไม่ลึกแต่ก็แสบเอาเรื่อง
        “ไม่เป็นไรหรอกใต้เท้าซือหม่า”

        “แม่นางหลิงช่างกล้าหาญยิ่งนัก”
       
        “ไม่ขนาดนั้นเจ้าค่ะ” ผิงผิงกล่าว
        “แต่ทำไมพวกมือสังหารถึงไล่ล่าคุณชายซือหม่ากัน?” ผิงผิงอดที่จะสงสัยไม่ได้ บุรุษตรงหน้าไม่น่าจะเป็นคนที่หาเรื่องใครนะ?
       
        “ข้าเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน แต่ข้าเป็นเพียงขุนนางบันทึกประวัติศาสตร์ไม่เคยมีเรื่องกับผู้ใด”
        “ขะ… ขุนนาง?” เด็กสาวเบิกตาโต นี่เธอ… เธอยืนมือมาเกี่ยวกับพวกขุนนาง? ตายแล้ว! เด็กสาวไม่ชอบที่สุดที่ต้องมายุ่งเกี่ยวกับขุนนาง วัง อะไรพวกนี้!

        “บางทีอาจเพราะจดหมายนี่….” ซือหม่าเซียนกุมบริเวณเสื้อหน้าอก ก็ถอนหายใจที่จดหมายยังอยู่ดี
        “จดหมายรายงานสถานการณ์ปาสู่จากเซียวไต้อ๋องน่ะขอรับ สหายที่ปาสู่ฝากข้ามาแจ้งฝ่าบาท”
        “เช่นนั้นข้าขอตัวก่อนนะขอรับ นี่ก็ใกล้เวลาประชุมท้องพระโรงแล้ว”
        “ขอให้ท่านเดินทางปลอดภัยเจ้าค่ะ” ผิงผิงเพียงคำนับ เธอเลือกที่จะเดินกลับไปเพราะตอนนี้บาดแผลตนเอง… ไม่อาจใช้กำลังภายในได้สะดวกเท่าไรนัก หากพี่ซือมาพบเข้าคงดุเธอแน่ๆ แต่ก็ช่างเถอะ แค่โดนฟันตรงไหล่ แขน มือเลือดไหล จะให้ยาหรือเรียกหมอมารักษาสักนิดก็ไม่มี แต่คงเหตุด่วนจริงๆ ไม่งั้นพวกมือสังหารคงไม่ตามมาไล่ล่าคุณชายซือหม่าหรอก...


@Admin

แสดงความคิดเห็น

ได้รับกล่องข้าว 2 ใบ  โพสต์ 2018-3-4 23:28

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +35 เงินตำลึง +2000 ชื่อเสียง +555 ความหิว -48 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 35 + 2000 + 555 -48 + 10

ดูบันทึกคะแนน

ทำไมมันเช็กชื่อไม่ได้ฟะ!
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นกลาง
หลอมจิตรวมหนึ่ง
ฮั่นเสียหม่า
กลยุทธ์ซุนจื่อ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x20
x2
x2
x31
x1
x2
x37
x2
x30
x1
x40
x100
x9
x35
x50
x170
x4
x4
x1
x30
x19
x17
x50
x150
x2
x2
x26
x10
x145
x386
x365
x20
x12
x88
x1
x65
x45
x1
x8
x9
x5
x155
x4092
x38
x51
x50
x583
x25
x85
x170
x12
x20
x25
x51
x57
x31
x1

70

กระทู้

722

โพสต์

9หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
19850
เงินตำลึง
11353
ชื่อเสียง
37460
ความหิว
378
คุณธรรม
294
ความชั่ว
8
ความโหด
26
เสวี่ยนอู่
ระดับ 1

จาง จู๋เวย

ไม่เป็นไรแน่หรอ
pet
โพสต์ 2018-11-30 20:04:07 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Zhangfu เมื่อ 2018-12-1 17:32

[เดินทางสู่จวนผิงหยาง]



    รถม้าเสร็จของผิงหยางกงจู่ค่อยเคลื่อนออกจากวังหลวมุ่งสู่จวนผิงหยางที่จะเป็นที่ประทับของพระนางพร้อมด้วยทั้งจางฝูและเจี๋ยเฟยที่ตามเสร็จไปด้วยโดยเจี๋ยเฟยนั้นเปลี่ยนไปขี่เจ้าต้าชิงแทนส่วนตัวของจางฝูนั้นถูกผิงหยางกงจู่นั้นเชิญให้ให้ขึ้นไปนั่งบนรถม้าเป็นเพื่อนพระนางแทน


    “แม่นางจางฝูท่านแน่ใจนะว่าจะไม่แวะซื้ออะไรทานระหว่างทาง”ผิงหยางกงจู่เอ่ยขึ้นพร้อมกับหันไปรับน้ำชาทานเล่นจากซือเอ๋อห์ที่รินส่งให้


     “แน่ใจเพคะ กงจู่หม่อมฉันยังไไม่หิวจริงๆ แถมเมื่อคืนเมื่อเช้าก่อนที่จะออกเดินทางไปวังหลวงหม่อมฉันก็ทานข้าวต้มไปแล้ว ตอนนี้จึงยังไม่หิวเพคะ”เธอตอบเอ่ยตามความจริงพร้อมกับหันไปค้อมหัวขอบคุณซือเอ๋อห์ที่ยืนส่งถ้วยชามาให้


      “แม่นางจางเจ้านี่เก่งจริง ทั้งๆที่กำลังท้องกำลังไส้แต่ใช้ชีวิตได้ผาดโผนเช่นนี้มิกลัวว่าเด็กจะได้รับอันตรายมากหรือ อีกทั้งท้องแฝดนี่ข้าได้ยินมาว่าจะเป็นจะต้องดูแลร่างกายให้มากๆนะ”องค์ผิงหยางกงจู่ทรงเอ่ยขึ้นหลังจากที่ทรงจิบชาไปอึกหนึ่งแล้วมองไปยังท้องโตของเธออย่างนึกเป็นห่วง


       “ขอบพระทัยกงจู่ที่ทรงเป็นห่วงเพคะ  หม่อนฉันจะยิ่งระวังให้มากขึ้นเพราะหม่อนฉันคิดว่าหลังจากที่จบงานเลี้ยงฉลองแล้วหม่อนฉันก็ว่าจะเดินทางกลับไปยังบ้านของสามีที่ฉางซาแล้วก็จะพักผ่อนอยู่ที่นั้นจนกว่าจะคลอดเพค่ะ ท้องในยามนี้ก็ใหญ่มากแล้วให้ไปสู้ตบตีแบบครั้งก่อนๆก็เห็นทีจะไม่ไหว” เธอประสานมือเอ่ยขอบคุณในความเป็นห่วงขององค์กงจู่อย่างรู้สึกซาบซึงใจ หลังจากนี่เธอก็คงจะหาที่สงบๆอยู่บ้านพักผ่อนเสียที ยิ่งถ้าพวกจู๋เว่ยรู้ว่าเธอไปเจออะไรผ่านอะไรมากมีหวังโดนบ่นจนหูชาเป็นแน่แท้


      หลังจากเดินทางมาได้ไม่นานรถม้าและขบวนเดินทางนั้นค่อยๆหยุดลงที่เมืองหน้าจวนขนาดใหหญ่หลังหนึ่งซึ่งภายด้านในถูกต้องแต่งอย่างหรูหราแต่ก็แฝงไปด้วยกลิ่นอายที่เเสนจะร่มรื่นจากต้นไม้พืชพันธุ์มากมายที่ปลูกประดับเอาไว้ รวมถึงสระบัวขนาดใหญที่อยู่บริเวณด้านหน้าของจวนที่พัก เมื่อรถม้าหยุดสนิทลงไม่นานบานประตูรถม้านั้นก็เปิดออกโดยนายทหารผู้หนึ่ง เมื่อประตูถูกเปิดออกก็เป็นผงหยางกงจู่ที่เดินนำลงไปก่อนตามด้วยจางฝูและซื่อเอ๋อห์ และเมื่อมองไปก็พบกับเจี๋ยเฟยที่ปีนลงจากหลังเจ้าต้าชิงก่อนที่จะมีนายทหารผู้หนึ่งนั้นพาเอามันไปเก็บที่คอกพร้อมกับเหล่าหมาป่าทั้งสอบของเธอ


      “พวกเจ้าก็พักกันอยู่ที่นี่กันตามสบาย มีอะไรขาดเหลือก็แจ้งซือเอ๋อห์ หรือพวกสาวใช้คนอื่นๆได้ตามสบายเลย ไม่ต้องเกรงใจเรา”ผิงหยางกงจู่หันกลับมาเอ่ยก่อนจะหันไปเอ่ยกับสาวใช้อีกสองคนที่เดินมาต้อนรับ “พวกเจ้าพาแขกของเราไปที่ห้อง ข้าวปลาของใช้ต่างๆก็ตะเตรียมเสียให้พร้อม”


       “เพคะ กงจู่” สาวใช้ทั้งสองเอ่ยรรับคำสั่งก่อนที่กงจู่นั้นจะหันมาิ้ให้กับพวกเธอทั้งสองแล้วจึงเดินกลับเข้าตำหนักพักของพระนางไปโดยมีซือเอ๋อห์คอยเดินตามไป


         “ท่านทั้งสองเชิญทางนี้เจ้าค่ะ” สาวใช้ผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นพร้อมกับผายมือพาเดินแยกไปยังตำหนักห้องพักสำหรับแขกที่ตั้งอยู่ที่อีกจวนซึ่งตั้งอยู่เยื้องไปทางด้านซ้านของตำหนักที่ประทับขององค์หญิงผิงหยาง โดยบริเวณที่พักนั้นรายล้อมไปด้วยพันธ์ไม้นานาชนิดและส่งกลิ่นหอมอบอวนชวนให้ผู้สึกผ่ออนคลายอย่างยิงแม้จะอยู่ในช่วงต้นหนาวก็ตาม


       “ท่านทั้งสอง นี่เป็นห้องพักของพวกท่าน ถ้ามีอะไรขาดเหลือเรียกหนิงเอ๋อได้ทุกเมื่อได้นะเจ้าคะ”สาวใช้ที่ชื่อหนิงเอ๋อนั้นเอ่ยขึ้นก่อนที่ค้อมหัวให้เธอเล็กน้อยก่อนที่จะเดินจากไปทำงานของตัวเองต่อ จางฝูนั้นเพียงพยักหน้ายิ้มๆก่อนที่จะเดินกลับเข้าห้องไป เพียงที่จะพักผ่อนจากการเดินทางที่เเสนยาวนานนี้


       “เหนื่อยมามากแล้วฝูเออร์เจ้านอนพักเสียหน่อยเถิดนะ”เจี๋ยเฟยที่เดินตามเข้ามาหันไปปิดประตูแล้วเดินเข้ามาช่วยพยุงเธอให้ไปนอนพักที่เตียงที่ถูกจัดไว้อย่างเรียบร้อย


      “อืม เจ้าก็อย่างไปเถลไถลที่ไหนจนหลงทางไปไหนเข้าใจไหม”เธอเอ่ยยิ้มแล้วจึงค่อยล้มตัวลงนอนพัก “อีกอย่างฝากเจ้าสงจดหมายไปบอกพวกจู่เว่ยด้วยนะว่าตอนนี้เราพักอยู่ที่ไหน ปานนี้คงเป็นห่วงแย่แล้ว”


     “เข้าใจแล้ว เดี๋ยวข้าจัดการให้”


@Admin

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +2 คุณธรรม โพสต์ 2018-12-1 17:42

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +7 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +35 ความหิว -33 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 7 + 500 + 35 -33 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ฮั่นเสียทองเทวะ
ตาเหยี่ยว
ตัวเบาขั้นกลาง
กงจักรเฟิ่งหวง
กงจักรเฟิ่งหวง
จั่วซื่อจ้วน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x2
x3
x47
x1
x60
x10
x1
x13
x1
x1
x15
x2000
x6
x150
x50
x1000
x17
x6
x4
x3
x40
x5
x42
x31
x2
x3000
x110
x63
x15
x60
x15
x1
x115
x7
x8
x60
x1
x3
x40
x2
x75
x2
x3
x12
x3
x120
x60
x30
x4
x120
x50
x74
x1
x15
x45
x74
x3
x30
x88
x5
x68
x28
x10
x7
x102
x172
x4
x136
x4
x1
x30
x30
x78
x143
x70
x99
x44
x320
x184
x184
x10
x46
x3
x348
x2
x393
x5
x1508
x51
x295
x264
x200
x2100
x456
x72
x39
x45
x336
x76
x350
x236
x92
x84
x22
x329
x310
x8
x40
x1
x3
x40
x152
x675
x477
x947
x630
x110
x4271
x218
x78
x421
x60
x3
x825
x39
x80
x1210
x4
x3
x23
x23
x4755
x61
x798
x15
x2028
x53
x63
x11
x58
x26
x41
x81
x42
x12
x1

70

กระทู้

722

โพสต์

9หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
19850
เงินตำลึง
11353
ชื่อเสียง
37460
ความหิว
378
คุณธรรม
294
ความชั่ว
8
ความโหด
26
เสวี่ยนอู่
ระดับ 1

จาง จู๋เวย

ไม่เป็นไรแน่หรอ
pet
โพสต์ 2018-12-1 21:12:47 | ดูโพสต์ทั้งหมด
[บรรยากาศอบอุ่น]

     เช้าของวันใหม่ที่มาถึง ร่างของสตรีที่บัดนี้กำลังตั้งครรถ์อยู่กำลังนอนหมกตัวอยู่ใต้พื้นผ้าห่มอย่างมีความสุข สายลมเย็นของฤดูหนาวที่พัดรอดผ่านหน้าต่างเข้ามานั้นส่งผลให้ร่างที่นอนอยู่นั้นต้องขดตัวหนีความเย็นจนสุดท้ายแล้วก็กลายเป็นว่าเธอนั้นนำเอาผ้าห่มนั้นมาห่มม้วนๆรอบตัวดูราวกับดั๊กแดตัวอ้วนกลมกำลังนอนหลับฝันดีอยู่อย่างไรอย่างนั้น ทำเอาเจี๋ยเฟยที่สะดุ้งตื่นขึ้นมาแต่เช้านั้นลุกขึ้นมานั่งพิงหัวเตียงยิ้มมองดูฮูหยินที่รักนอนหลับอยู่ข้างๆนั้นอย่างสบายใจ


      “ถ้าตอนตื่นมาแล้วเจ้าน่ารักได้แบบนี้บ้างข้าคงจะสบายใจขึ้นเยอะเลย”เจี๋ยเฟยเอ่ยพึมพัมเพียงเบาก่อนจะก้มลงจุมพิศที่หน้าผากของฮูหยินตนอย่างแผ่วเบาแล้วจึงค่อยลุกขึ้นจากเตียงเดินไปหยิบเอาม้วนหลังสัตว์ที่มีอยู่ในห่อสัมภาระตนและหมึกกับพูกันขึ้นมากก่อนที่จะเริ่มเขียนจดหมายส่งไปให้ผู้ที่เป็นทั้งสหายและพี่ของฮูหยินตนให้มาพบกันที่จวนของผิงหยางกงจู่ซึ่งแน่นอนว่าเรื่องนี้นั้นตนได้ไปเรียนขอจากกงจู่มาแล้วเมื่อย็นวานและพระนางก็ยินดีที่จะให้พวกจู๋เว่ยนั้นเดินทางมาที่จวนได้


     “เอาละ เท่านี้ก็น่าจะพอนะ”เจี๋ยเฟยเอ่ยขึ้นพร้อมกับลุกเอาม้วนหนังสัตว์นั้นเดินไปยืนที่ริมหน้าต่างพร้อมกับหันไปมองเจ้าเฟิงอวิ๋นที่เกาะอยู่บริเวณกิ่งไม้ข้างๆห้องนอนพร้อมกับผิวปากเรียกเจ้าอินทรีที่มักจะชอบอาศัยอยู่ใกล้และเฝ้าจับตามองฮูหยินของตนอยู่ตลอด


       แกว๊กกก(มีอะไรหรอสามีของนายหญิง)


       “เฟิงอวิ๋น ข้ารบกวนเจ้าเอาจดหมายนี้ไปส่งให้พวกจู๋เว่ยหน่อยสิ”เจี๋ยเฟยกล่าวเอายิ้มพร้อมกับนำเอาม้วนหนังสัตว์ผูกใส่ไว้ที่ขาของเจ้าเฟิงอวิ๋น ก่อนที่เจ้าอินทรีนั้นจะพยักหน้าแล้วโผบินจากไปในทันทีก่อนที่ร่างสูงนั้นจะเดินกลับไปทรุดตัวลงนั่งที่โต๊ะเพื่อเตรียมเก็บของที่ใช้เมื่อครู่


      “ส่งจดหมายแล้วหรือ”เสียงหวานที่ดังขึ้นลอยมาจากบนเตียงพร้อมกับร่างของจางฝูที่ค่อยยัดตัวลุกขึ้นมานั่งขยี้ตาพร้อมกับอ้าปากหาวออกมาอย่างงัวเงียกก่อนที่เธอนั้นจะลุกเดินเพื่อไปจัดการล้างตาล้างตาตัวเองแล้วก็เปลี่ยนชุดเพื่อกันหนาวด้วยส่วนหนึ่ง


     “ส่งแล้วเมื่อกี้นี่ ช่วงเที่ยงๆบ่ายๆก็คงเดินทางมาถึงกันแล้วมั้งถ้าพวกเขานั้นยังอยู่ในฉางอันน่ะนะ”เจี๋ยเฟยที่กำลังงวงกับการเก็บของอยู่เอ่ยขึ้นก่อนที่เขาจะเดินไปเปิดประตูห้องออกเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูพร้อมกับเสียงของสาวใช้นามหนิงเอ๋อที่มาส่งพวกเขาที่ห้องเมื่อว่าดังขึ้น


    “คุณชาย ข้านำอาหารเช้ามาให้เจ้าค่ะ”ทันทีที่ประตูเปิดออกหนิงเอ๋อก็เอ่ยขึ้นก่อนจะหลบออกเพื่อให้ชาวใช้อีกสองคนนั้นช่วยกันยกอาหารเข้าไปจัดวางบนโต๊ะที่ด้านในห้องซึ่งใช้เวลาเพียงไม่นานอาหารมากมายก็ส่งกลิ่นหอมลอยคลุ้งไปทั่วทั้งห้องจนเจี๋ยเฟยนั้นยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ “คุณชายยังขาดเหลืออะไรที่ต้องการอีกหรือไม่เจ้าค่ะ ข้าจะให้คนจัดเตรียมให้เจ้าค่ะ”


      “ไม่แล้วล่ะ ขอบใจเจ้ามากน่ะหนิงเอ๋อ”เจี๋ยเฟยที่ยืนตรวจมองดูอาหารบนโต๊ะหันกลับไปเอ่ยตอบหนิงเอ๋อก่อนที่นางและสาวใช้อีกสองคนนั้นจะขอตัวเดินออกจากห้องพักไปซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่จางฝูนั้นเดินออกมาจากห้องน้ำแล้วพวกเขานั้นจึงค่อยเริ่มมลงมือทานอาหารมื้อแรกของวันกันต่อในทันที จนเวลาล่วงเข้าสู่ช่วงเที่ยงของวันพวกจู๋เว่ยก็เดินทางกันมาจนถึงจวนผิงหยางได้ในที่สุดพร้อมกับหยางเกาและบรรดาสัตว์เลี้ยงของพวเธอที่ทิ้งไว้พวกเขานั้นดูแลก่อนที่ตัวเธอและเจี๋ยเฟยนั้นจะพาจู๋เว่ยนั้นไปเข้าเฝ้าองค์หญิงผิงหยางเพื่อเเนะนำตัว


      “คารวะผิงหยางกงจู่กระหม่อมจางจู๋เว่ยเป็นพี่ชายของจางฝูขอรับ”จู๋เว่ยเอ่ยพร้อมคุกเข่าประสานมือคำนับ


      “แม่นางจางฝูช่วยเหลือเรามามาก ท่านเป็นพี่ชายนางก็อยู่พักที่นี่และทำตัวตามสบายเถิด”ผิงหยางกงจู่เอ่ยยิ้มๆก่อนที่พระนางจะหันไปมองทางจางฝูที่นั่งขมวดคิ้วอยู่ที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม “แม่นางจางฝูเป็นอะไรรึป่าว ข้าตามหมอใหห้เอารึไม่”


      คำถามของกงจู่ที่เอ่ยถามขึ้นมาเรียกเอาสายตาคนที่อยู่ในห้องถึงกับหันไปมองทางคนท้องอย่างเป็นห่วงโดยเฉพาะเจี๋ยเฟยผู้เป็นสามี


      “เรียนกงจู่หม่อมฉันหม่อมฉันไม่เป็นเพคะ เพียงแค่เด็กๆคงเล่นกันเลยทั้งเตะทั้งถีบจนหม่อมฉันจนรู้สึกระบบท้องเพียงเท่านั้นเพคะ”เธอหันไปเอ่ยตอบกงจู่ทำให้คนทุกคนในห้องถึงผ่อนลมหายใจออกมาอย่างรู้สึกเบาใจว่าไม่มีเรื่องอันตรายอะไรเกิดขึ้น


    “เช่นนั้นเอง แม่นางจางฝูจะรังเกียจไหมหากอยากจะลองจับท้องเจ้าสักหน่อย”ผิงหยางกงจู่เอ่ยถามขึ้นพร้อมกับมองไปที่ท้องของสตรีเบื้องหน้า


   “ได้แน่นอนเพคะ” ทันทีที่ได้รับคำตอบองค์ผิงหยางกงจู่นั้นก็รีบยัดตัวลุกเดินไปตรงไปหาจางฝูที่ลุกยืนขึ้นมา มือบางของกงจู่นั้นค่อยเอื้อมไปแปะบริเวณหน้าท้องที่โตนู่นออกมาพร้อมกับสัมผัสหยุบหยับขยับอยู่ภายด้านในท้องนั้นจะทำเอามุมปากของพระนางคลี่ยิ้มออกมาบางๆ พร้อมกับทุกคนไม่ว่าจะพวกเจี๋ยเฟยหรือสาวใช้ต่างก็พากันยิ้มออกมากับบรรยากาศอบอุ่นภายด้านในห้อง...


@Admin


แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +2 คุณธรรม โพสต์ 2018-12-1 21:22

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +35 ความหิว -34 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 35 -34 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ฮั่นเสียทองเทวะ
ตาเหยี่ยว
ตัวเบาขั้นกลาง
กงจักรเฟิ่งหวง
กงจักรเฟิ่งหวง
จั่วซื่อจ้วน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x2
x3
x47
x1
x60
x10
x1
x13
x1
x1
x15
x2000
x6
x150
x50
x1000
x17
x6
x4
x3
x40
x5
x42
x31
x2
x3000
x110
x63
x15
x60
x15
x1
x115
x7
x8
x60
x1
x3
x40
x2
x75
x2
x3
x12
x3
x120
x60
x30
x4
x120
x50
x74
x1
x15
x45
x74
x3
x30
x88
x5
x68
x28
x10
x7
x102
x172
x4
x136
x4
x1
x30
x30
x78
x143
x70
x99
x44
x320
x184
x184
x10
x46
x3
x348
x2
x393
x5
x1508
x51
x295
x264
x200
x2100
x456
x72
x39
x45
x336
x76
x350
x236
x92
x84
x22
x329
x310
x8
x40
x1
x3
x40
x152
x675
x477
x947
x630
x110
x4271
x218
x78
x421
x60
x3
x825
x39
x80
x1210
x4
x3
x23
x23
x4755
x61
x798
x15
x2028
x53
x63
x11
x58
x26
x41
x81
x42
x12
x1

70

กระทู้

722

โพสต์

9หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
19850
เงินตำลึง
11353
ชื่อเสียง
37460
ความหิว
378
คุณธรรม
294
ความชั่ว
8
ความโหด
26
เสวี่ยนอู่
ระดับ 1

จาง จู๋เวย

ไม่เป็นไรแน่หรอ
pet
โพสต์ 2018-12-1 22:59:40 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Zhangfu เมื่อ 2018-12-1 23:42

[งานเลี้ยงที่แสนอบอุ่น]



    ผิงหยางกงจู่ที่ตื่นเช้ามาในวันนี้ นางได้เตรียมจัดจวนและเตรียมงานเลี้ยงให้น้องชาย ที่จะมาประทานรางวัลให้กับแม่นางจางฝู ผิงหยางกงจู่เดินตรวจดูความเรียบร้อบของสถานที่ก่อนเรียกบ่าวไพร่ในจวนผิงหยางมาชี้แจง แม้หญิงสาวจะไม่ได้อยู่จวนเสียนาน แต่ท่านพ่อบ้านก็สามารถดูแลจัดการจวนได้อย่างเป็นระเบียบและบ่าวไพร่มีวินัย


    และแล้วงานเลี้ยงฉลองที่องค์ฮองเต้ได้เอ่ยกล่าวบอกไปก็มาถึง ในวันนี้เป็นที่ภายใจจวนนั้นเรียกได้ว่าค่อนข้างวุ่นว่ยอยู่พอสมควรกับการจัดการและตะเตรียมของตกแต่งรวมถึงวัตถุดิบต่างๆที่จะนำเอามาใช้ประกอบอาหารกันในงานวันนี้โดยตัวของเธอนั้นได้รับหน้าที่จากกงจู่นั้นให้ช่วยดูแลความเรียบร้อยในส่วนของโรงครัวรวมถึงอาหารที่จะนำขึ้นโต๊ะเสวยในงาน


    จนเวลาล่วงเลยมาจนพลบค่ำ ราชรถม้าฮ่องเต้เสด็จมาถึงหน้าจวน ผิงหยางกงจู่ตัวเธอ เจี๋ยเฟยและจู๋เว่ยนำบ่าวในจวนไปรับเสด็จที่ห้องโถง
ฮ่องเต้เดินเข้ามาภายในจวนก่อนเสด็จไปยังห้องโถงของจวน ไม่นานเมื่อท่านเดินเข้าไปผิงหยางกงจู่พร้อมทุกคนก็ย่อตัว บ่าวผู้ชายคุกเข่าถวายบังคม “ถวายบังคมฝ่าบาทเพคะ/ขอรับ”


    "ถวายบังคมเพคะฝ่าบาท/ถวายบังคมพะยะคะฝ่าบาท" เธอและเจี๋ยเฟยรวมทั้งจู๋เว่ยที่ยืนรอรับเสด็จอยู่เอ่ยขึ้นพร้อมคุกเข่าลงคำนับเว้นเพียงตัวของจางฝูที่ทำเพียงย่อตัวลงเพราะท้องที่ใหญ่ของเธอจึงทำให้ไม่สะดวก


     “พี่สาวลุกขึ้นก่อน” ฮ่องเต้เข้าไปประคองพี่สาวยืนขึ้นก่อนหันไปบอกคนอื่นๆ “คนอื่นตามสบาย”


    “ขอบพระทัยเพคะ/ขอรับฝ่าบาท” บ่าวไพร่ในจวนกล่าวขอบพระทัยก่อนเดินไปเตรียมของ บางคนเดินไปเตรียมยกอาหาร


     “ขอบพระทัยเพคะ/ขอบพระทัยพะยะคะฝ่าบาท” จางฝูเจี๋ยเฟยและจู๋เว่ยเอ่ยขึ้นก่อนที่พวกเจี๋ยเฟยนั้นจะเดินตามเสด็จเข้าไปนั่งที่ด้านในห้องถงที่จัดงานส่วนตัวจางฝูนั้นเพียงเดินแยกไปตรวจดูที่โรงครัวอีกครั้งก่อนที่จะเดินไปที่คอกพักสัตว์พร้อมกับออกคำสั่งให้พวกหย่งทั้งหลายพากันไปซุ่มเดินตรวจดูบริเวณรอบๆจวนแล้วจึงค่อยเดินกลับเข้าไปในงาน


   ฮ่องเต้เสด็จไปนั่งโต๊ะลงโต๊ะกลาง ก่อนผิงหยางกงจู่นั่งโต๊ะด้านขวามือ ด้านจางฝูหลังจากเดินตรวจดูความเรียบร้อยแล้วนั้นจางฝูจึงเดินไปรวมกลุ่มกับพวกเจี๋ยเฟยแล้วจึงพากันเดินไปนั่งที่โต๊ะทางฝั่งซ้ายโดยเรียงจากตัวของเธอ เจี๋ยเฟยและจู๋เว่ยไปตามลำดับ


     “แม่นางจางฝูดูเหมือนเราจะเจอรอบที่สองแล้ว ดูเหมือนแม่นางจะว่างดีนะ” ฮ่องเต้กล่าวถามอีกฝ่าย


     “เรียนฝ่าบาทมิใช่เพคะ เรื่องทุกอย่างล้วนเป็นเพียงความบังเอิญเพค่ะ ครั้งแแรกตอนเรื่องกบฎหวนหนานหม่อมฉันและพี่ชายเพียงเดินทางไปพักผ่อนและเผอิญไปช่วยคนส่งสารของไต้เท้าต้วนเอาไว้ก่อนสิ้นใจ จึงกลลายเป็นว่าได้ไปช่วยงานไต้เท้าต้วนเพคะ”จางฝูเอ่ยกล่าวก่อนจะเว้นวรรคไปสักครู่แล้วจึงเอ่ยต่อ “ในครานี้หม่อมฉันเพียงเดินทางมาที่ฉางอันหลังจะไปเยียมหู้กว่อฟูเหรินที่เป็นสหายและบังเอิญไปช่วนนายทหารนายหนึ่งที่ถูกคนร้ายกำลังรุ้มทำร้ายและเขาก็วานให้ข้านั้นนำจดหมายไปส่งให้ผิงหยางกงจู่แทนเพคะ”


     “ในแผ่นดินนี้ล้วนไร้ความบังเอิญ แต่คิดว่าเรามักมีวาสนากันถึงได้พบเจอ มิทราบว่าแม่นางจางกับคุณชายทั้งสองปกติทำงานอะไรงั้นเหรอ” ฮ่องเต้ตอบหญิงสาวก่อนจะถามอย่างเป็นห่วง


     “หม่อมฉันและสามีเป็นเพียงชาวยุทธ์ธรรมดาที่เดินทางไปทั่วเเผ่นดินเท่านั้นเพคะ”เธอกล่าวตอบพรางหันไปยิ้มให้กับเจี๋ยเฟยที่นั่งอยู่ข้างๆ


    “ฝ่าบาทเพคะ ไม่เพียงแม่นางจางฝูเป็นชาวยุทธ์ธรรมดา แต่นางนับเป็นหญิงแกร่งอีกคนที่สามารถต่อกรกับบุรุษได้มากมาย” ผิงหยางกงจู่กล่าวชมแม่นางจางฝูก่อน


    “กงจู่กล่าวชมเกินไปแล้วเพคะ ในแผ่นดินยังมีผู้ที่แข็งแกร่งกว่าข้าอีกมากนัก ข้าเป็นเพียงชาวยุทธ์ธรรมดาที่แค่อยากจะเดินทางท่องเที่ยวและช่วยเหลือคนที่กำลังเดือดร้อนเท่านั้น”เธอหันไปเอ่ยกล่าวตามจริง ชีวิตเธอยามนี้เพียงแค่อยากที่จะเดินทางท่องเที่ยวไปทั่วและหาที่สงบๆและสวยงามชื่นชมทัศนียภาพเพียงเท่านั้น


    “พี่สาวกล่าวได้ถูกแล้ว ต้วนหงส์เคยเล่าให้ข้าฟังแม่นางจางฝูไม่เพียงลอบเข้าในจวนหวยหนานอ๋อง ยังมีเหล่าจระเข้เป็นเพื่อนอีกด้วย” ฮ่องเต้กล่าวเล่าให้ผิงหยางกงจู่ฟังก่อนชมหญิงสาวข้างๆ ตามที่ต้วนหงส์เล่าให้ฟัง


     “อะ..เอ่อ...เรื่องนั้นจะเรียกว่าเป็นเพื่อก็น่าจะย่อมได้เพคะ สัตว์เลี้ยงทุกตัวที่เดินางไปล้วนเป็นเพื่อนและครอบครัวของหม่อมฉันเพคะ” เธอเอ่ยกล่าวไปแม้ว่าภายในใจนั้นจะนึกตะลึงไปบ้างก็เถอะ ‘ไต้เท้านี่ท่านไปเล่าอะไรให้ฮองเต้ฟังกันน้อ...’ ส่วนทางพวกจู๋เว่ยและเจี๋ยเฟยนั้นก็เพียงนั่งอยิ้มกลั้นขำกันอยู่ข้างๆ


    “ไม่เลยแม่นางจาง ข้าคิดว่าแม่นางจางสมเป็นสตรีเหล็กจริงๆ หากไม่แข็งแกร่งสตรีที่ตั้งครรภ์คงมิกล้ากระทำอะไรรุนแรง” ผิงหยางกงจู่กล่าวบอกแม่นางจางก่อนยิ้มให้อีกฝ่าย “ฝ่าบาทดูเหมือนแม่นางจางยังมีสหายเหล่าหมาป่าที่คอยช่วยเหลืออีกด้วยนะเพคะ”


    “เพคะกงจู่”


    “ดูเหมือนทุกคนน่าจะหิวกันแล้ว” ผิงหยางกงจู่พูดขึ้นก่อนยกมือปรบเรียกสาวใช้นำอาหารเข้ามาเสิร์ฟ ไม่นานอาหารก็ถูกเดินนำมาเสิร์ฟแต่ละโต๊ะจนเต็ม พร้อมทั้งรินสุราเติมใส่จอก


     “เอ่อ..ขอเปลี่ยนเป็นน้ำชานะเจ้าค่ะ”จางฝูหันไปกระซิบกับสาวใช้ที่กำลังจะรินสุราให้เบาๆก่อนที่นางนั้นจะพยักหน้าแล้วหันไปหยิบเอากาน้ำชามมารินใส่จอกให้เธอเเทนแล้วจึงหันไปมองทางองค์ฮองเต้และองค์ผิงหยางกงจู่เพื่อรอให้พระองค์นั้นเริ่มเสวยก่อน


     ฮ่องเต้กจอกสุราขึ้นก่อนกล่าวเปิด “เชิญทุกคนดื่ม” สิ้นเสียงก่อนยกจอกสุราขึ้นจิบเล็กน้อยและวางลงบนโต๊ะ


     เธอยิ้มออกมาบางพร้อมยกจอกขึ้นมาพร้อมกับจิบเล็กน้อยเช่นเดียวกับคนอื่นในห้องโถงงานที่กจอกสุรานั้นขึ้นมาดื่มจิบเล็กน้อย


      “ดูเหมือนแม่นางจางกับคุณชายทั้งสองจะไม่มีงานทำประจำสินะ เช่นนั้นข้าขอประทานรางวัลเหล่านี้ให้ทั้งสามแล้วกัน เผื่อไว้ใช้ในอนาคตยามขัดสน” ฮ่องเต้กล่าวบอกอีกฝ่าย “จางฝู รับรางวัล”


    จางฝูที่ได้ยินประกาศนั้นก่อนวางจอกน้ำชาในมือลงก่อนที่ตัวเธอนั้จะลุกเดินออกจากที่นั่งของเธอเดินออกไปยืนที่กลางห้องพร้อมกันหันหน้าไปทางองค์ฮองค์พร้อมกับค่อยคุกเข่าลงโดยมีสาวใช้สองคนที่เข้ามาคอยช่วยพยุงใกล้ๆ


     “ข้าขอพระราชทาน5000 ชั่ง , 10000 ตำลึง, คัมภีร์3เชื่อฟัง4คุณธรรม, กระสอบข้าวสาร x3000' 'กระสอบสมุนไพร x300', 'หินอัพเกรดห้าสี x4' 'หินตีบวกห้าสี x4', และ พยัคฆ์หงลู่ที่รออยู่หน้าจวนแก่จางฝู” ฮ่องเต้ตรัสเสียงดังชัดเจน ก่อนแจ้งรายการสิ่งของพระราชทาน


     “หม่อมฉันขอบพระทับฝ่าบาทที่ทรงเมตตาหม่อมฉันเพคะ”เธอเอ่ยกล่าวแล้วจึงค่อยยืนขึ้นแล้วจึงก้มลงกราบคำนับอย่างเป็นพิธีการต่อองค์ฮองเต้


    ผิงหยางกงจู่มองยิ้มๆ ก่อนเอ่ยขึ้น “ค่ำคืนนี้เรามาดื่มกินให้อิ่มหนำสำราญกันดีกว่า” ผิงหยางกงจู่กล่าวจบก่อนเรียกคณะกายกรรมขึ้นชื่อในเมืองฉางอันเข้ามาแสดง ส่วนตัวของจางฝูนั้นก็ได้พวกสาวใชนั้นเข้ามาช่วยพยุงร่างเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะของตัวเอง “ขอบใจนะ” เธอหันไปเอ่ยบอกกับสาวใช้ทั้งสองก่อนจะหันไปมองดูคณะกายกรรมที่เริ่มทำการเเสดงพร้อมกับนั่งคีบนู่นนี่กินไปเพลินๆพร้อมกับมองดูการแสดงที่ชวนใหตื่นตะลึงสมกับที่เป็นที่ขึ้นชื่อในฉางอันจริงๆ จนเวลาล่วงผ่านไปกว่าสามเค่อองค์ฮองเต้จึงเอ่ยขึ้นและเตรียมเสด็จกลับวัังโดยไม่ลืมที่จะเดินเข้าไปบอกกล่าวลาแก่ผงหยางกงจู่ก่อนที่พระองค์นั้นจะเสด็จออกไปโดยมีผิงหยางกงจู่และพวกจางฝูเดินตามหลังไปเพื่อน้อมส่งเสด็จ


     เมื่อขบวนเสด็จนั้นค่อยเคลื่อนออกห่างไปผิงหยางกงจู่นั้นจึงหันหลังแล้วเดินมาหาเธอพร้อมด้วยรอยยิ้มบางๆ “แม่นางจางเราอยากเห็นพยัคฆ์หงลู่ที่เจ้าได้รับพระราชทานเป็นรางวัลยิ่ง เราเดินไปดูกันดีรึไม่”


    “ดีเพคะกงจู่”เธอเอ่ยตอบยิ้มก่อนที่จะออกเดินตามหลังกงจู่มุ่งสู่คอกม้าที่ทหารนั้นนำเอาพยัคฆ์ไปฝากไว้สองคนส่วนเจี๋ยเฟยและจู่เว่ยนั้นก็เพียงแยกออกไปพูดคุยกันตามประสาบุรุษ


     เมื่อเดินไปถึงที่คอกพักสัตว์ก็พบกับร่างของสิงโตตัวหนึ่งรูปร่างสูงใหญ่กำยำยิ่งกว่าสิงโตทั่วไปที่เธอเคยพบเห็นมา ท่าทางผ่าเผยราวเจ้าแห่งป่าไพรนั้นดูแล้วชวนให้รู้สึกยำเกรงไม่น้อยเลยเจ้าพวกหย่งที่รวมตัวกันอยู่ ณ บริเวณนั้นก็เพียงได้แค่เดินวนรอบๆสำรวจผู้มาเยือนใหม่ แต่ดูเหมือนเจ้าพยัคฆ์หงลู่นี่จะไม่ได้เกรงกลัวเจ้าพวกหย่งของเธอเลยสักนิดราวกับมันมั่นใจว่าหากเกิดการต่อสู้ขึ้นอย่างไรกจะเป็นมันที่ได้รับชัยชนะอย่างไรอย่างนั้น


    “เป็นสิงโตที่งดงามและสง่ามาก”ผิงหยางกงจู่ที่ได้เห็นกล่าวชมขึ้นมา


    “จริงๆเพคะ เป็นสิงโตที่สง่างามและน่าเกรงขามยิ่ง”จางฝูเอ่ยแล้วจึงค่อยเดินเข้าไปหาและคุกเข่าลงที่เบื้องหน้าเจ้าพยัคฆ์หงลู่ก่อนที่จะค่อยๆเอื้อมมือไปลูบแผงคอของมันเบาๆและก็ต้องพบว่าที่แผงคอของมันนั้นช่างนุ่มราวไหมชั้นดี “ยินดีที่ได้รู้จักนะ ข้าชื่อจางฝู จากนี้เดินทางด้วยกันนะ” เมื่อเธอกล่าวจบเจ้าพยัคฆ์หงลู่นั้นก็เพียงส่งเสียงในลำคอเบาๆพร้อมกับขยับเข้ามาคลอเคลียพร้อมกับเลียไปแก้มของเธอเบาๆ


     “เป็นอย่างที่คิดแม่นางจางฝูเนี่ยเข้ากับพวกสัตว์ได้ง่ายจริงราวกับมีมนต์ที่ทำให้พวกมันรักเจ้าอย่างไรอย่างนั้น”องค์ผิงหยางกงจู่ที่ยืนมองอู่เอ่ยขึ้นแล้วจึงเดิยเข้ามาลูบหัวของพยัคฆ์หงลู่นั้นเบาๆ “เอาเถอนี่ก็ดึกมาแล้วเจ้าก็พักผ่อนเถอะ เหนื่อยมากกันทั้งวันแล้ว”


     “เพคะกงจู”


      “อ้อจริงสิแม่นางจางฝู มีอีกเรื่องที่ข้าอยากจะกล่าวบอกท่าน เรื่องของลูกเจ้า ถึงแม้ตัวข้านี้จะมิเคยตั้งครรถ์แต่เมื่อวานที่ข้าได้สัมผัสข้าก็มีความรู้สึกว่านอกจากบุตรเจ้าจะแข็งแรงแล้ว ข้าคิดว่าเจ้าตั้งครรถ์ครั้งนี้จะไม่ใช่เพียงแฝดสองแต่อาจจะเป็นแฝนสามนะ” คำกล่าวของกงจู่ทำเอาตัวจางฝูนั้นถึงกับสูดหายใจเข้าปอดก่อนที่จะก้มลงแล้วยกมือขึ้นมาลูบที่ท้องโตๆของตนเองแล้วจึงยิ้ม ‘อาจจะแฝดสามงั้นรึ’


     “ฮิฮิ ดูหน้าเจ้าสิแม่นางจางฝู เอาเถิดๆไปพักผ่อนกันเถิด ดึกแล้วน้ำค้างลงเจ้าจะไม่สบายเอา”


      “เพคะกงจู่ งั้นหม่อนฉันเดินไปส่งตำหนักนะเพคะ”จางฝูเอ่ยพร้อมกับเดินตามหลังองค์ผิงหยางกงจู่มุ่งสู่ตำหนักที่พักของพระนางทันที เมื่อเสร็จสิ้นจากการเดินไปส่งแล้วตัวของเธอนั้นจึงเดินเล่นชมบรรยายกาศยามค่ำคืนในจวนก่อนเล็กน้อยแล้วจึงค่อยเดินกลับไปยังพักของตนที่มีเจี๋ยเฟยและจู๋เว่ยนั้นกำลังนั่งจิบสุราพูดคุยกันอยู่


      “มาดื่มกันในห้องนอนข้าเนี่ย เตรียมตัวนอนนอกห้องแล้วใช่หรือไม่เจี๋ยเฟย”เธอกล่าวเอ่ยพรางหรี่ตามองไปทางสองหนุ่มที่นั่งก๊งเหล้ากันอยู่


       “แหม่จางฝูแค่นิดๆหน่อยเดี๋ยวดื่มเสร็จข้าไปอาบน้ำบ้วนปากล้างกลิ่นสุราให้เจ้าก็ได้”เจี๋ยเฟยที่เห็นก็รีบวางจอกสุราแล้วเดินตรงเข้ามาโอบพยุงเธอ แต่ไม่ทันได้ถึงตัวก็ถูกมือบางของหญิงสาวยืนไปดันหน้าของชายออกไปห่างๆ


      “พอเลยๆจะดื่นก็ดื่มไปข้าจะไปนอนพักแล้ว”เธอกล่าวก่อนที่เธอนั้นจะเดินหลบไปยังสวนของห้องนอนเพื่อเตรียมพักผ่อนหลังจากที่เหนื่อยมาทั้งวัน


@Admin

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับความสัมพันธ์กับ ต้วน หงส์ เพิ่มขึ้น 300 โพสต์ 2018-12-2 00:14
คุณได้รับความสัมพันธ์กับ จักรพรรดิฮั่นอู่ตี้ เพิ่มขึ้น 200 โพสต์ 2018-12-2 00:14
คุณได้รับ +25 คุณธรรม +2 ความโหด โพสต์ 2018-12-2 00:13

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +7 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +5555 ความหิว +300 Point +50 ย่อ เหตุผล
Admin + 7 + 500 + 5555 + 300 + 50

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ฮั่นเสียทองเทวะ
ตาเหยี่ยว
ตัวเบาขั้นกลาง
กงจักรเฟิ่งหวง
กงจักรเฟิ่งหวง
จั่วซื่อจ้วน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x2
x3
x47
x1
x60
x10
x1
x13
x1
x1
x15
x2000
x6
x150
x50
x1000
x17
x6
x4
x3
x40
x5
x42
x31
x2
x3000
x110
x63
x15
x60
x15
x1
x115
x7
x8
x60
x1
x3
x40
x2
x75
x2
x3
x12
x3
x120
x60
x30
x4
x120
x50
x74
x1
x15
x45
x74
x3
x30
x88
x5
x68
x28
x10
x7
x102
x172
x4
x136
x4
x1
x30
x30
x78
x143
x70
x99
x44
x320
x184
x184
x10
x46
x3
x348
x2
x393
x5
x1508
x51
x295
x264
x200
x2100
x456
x72
x39
x45
x336
x76
x350
x236
x92
x84
x22
x329
x310
x8
x40
x1
x3
x40
x152
x675
x477
x947
x630
x110
x4271
x218
x78
x421
x60
x3
x825
x39
x80
x1210
x4
x3
x23
x23
x4755
x61
x798
x15
x2028
x53
x63
x11
x58
x26
x41
x81
x42
x12
x1

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2018-12-18 21:13

ขึ้นไปด้านบน