กรุณาเลือก แสดงผลรูปแบบอุปกรณ์พกพา | แสดงผลรูปแบบคอมพิวเตอร์
ดู: 249|ตอบกลับ: 10

{ เมืองฉางผิง } ตลาดเหยียนตั๋น

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-11-22 14:50:17 |โหมดอ่าน



ตลาดเหยียนตั้น

{ เมืองฉางผิง }

















【ตลาดเหยียนตั้น】
' ......เมืองฉางผิงขึ้นชื่อเรื่องของแปลก.... '
ที่ว่าแปลกนั้นคือสินค้าพิเศษจากต่างแดนหลากหลายชนิด ถูกนำมาค้าขายโดยพ่อค้าคาราวานหลากสัญชาติ
ตั้งแต่ผ้าไหมโหรวหรานไปจนถึง อาชาชั้นเลิศจากแดนแห่งทุ่งหญ้า ล้วนหลั่งไหลเข้ามาค้าขายในตลาดแห่งนี้
ด้วยเป็นที่นิยมของคนสัญจรและชาวฉางผิง จึงมักจะมีพ่อค้า ชาวยุทธ และชาวบ้าน
มารวมตัวกันจับจ่ายใช้สอย สร้างความคึกคักให้เมืองฉางผิง เป็นอย่างยิ่ง







ฉุนอวี๋ จินซาน (37)
- ผู้ดูแลตลาด -
อุปนิสัย : ตรงไปตรงมา กระฉับกระเฉงเปี่ยมด้วยชีวิตชีวา
มักจะเข้าไปไกล่เกลี่ยความขัดแย้ง รับหน้าที่เป็นคนกลางช่วยเจรจาเสมอๆ


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 4

ดูบันทึกคะแนน

85

กระทู้

424

โพสต์

214748หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
2147483647
เงินตำลึง
2147483647
ชื่อเสียง
0
ความหิว
2147483556

ซู ซูปี้

ของขวัญจาก Admin
pet
โพสต์ 2017-11-22 18:59:55 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย KABUTO เมื่อ 2017-11-23 02:07

PART CCXXXVII

     จนแล้วจนรอดซูเม่ยก็ยังไม่ได้กลับไปที่จวนขุนชนะชัย ทำให้เทียนเหมินใจแป้วอยู่ไม่น้อย หรือว่านางอาจจะไม่กลับมาอีก อย่างนั้นจะเอาแม่เฒ่าเฝิงซานหูไปฝากใครได้ ไม่แน่ว่าอาจจะต้องเอาไปฝากไว้ที่จวนฉางผิงโหวพ่อบุญธรรมของเลี่ยงเหลียง
     เทียนเหมินปรึกษาเรื่องดังกล่าวกับพรรคพวกที่มาด้วยกัน ถิงเอ๋อห์บอกว่าไม่ดีนักที่จะฝากแม่เฒ่าไว้กับฉางผิงโหว เพราะฟังจากที่เล่าอำมาตย์อะไรสักอย่างที่คอยค้านคนนั้นดูท่าจะไม่ถูกกับแม่ทัพเว่ยชิง หากยิ่งนำยายเฒ่าไปฝากไว้กับเว่ยชิงอาจถูกแย้งว่าแม่ทัพใหญ่หาพยานเท็จมาอีก ดังนั้นการอดทนรอซูเม่ย ฮูหยินของขุนศึกทวนพู่แดง (ที่เทียนเหมินเข้าใจว่าอย่างนั้น) กลับมาก่อนคงดีกว่า และนำแม่เฒ่าไปฝากเอาไว้น่าจะดีที่สุด
     ส่วนตอนนี้ก็ได้เวลาขายของฆ่าเวลาการรอ เงินทองแม้เป็นของนอกกายแต่ก็สำคัญสำหรับการดำรงค์ชีวิต ก่อนหน้านี้ชายหนุ่มเคยมาที่อำเภอฉางผิงแล้วครั้งสองครั้งเพื่อมาที่จวนของฉางผิงโหว และคิดว่าน่าจะลองมาเปิดตลาดที่นี่บ้าง เช่นเดิม เทียนเหมินเดินทางมาค้าขายที่ส่วนอาเค่อให้อยู่เฝ้าแม่เฒ่าที่โรงเตี๊ยม
     ดูๆ ไปแล้วตลาดที่ต่างอำเภอยังไม่มีร้านค้ามากมาย ชายหนุ่มก็หวังว่าร้านขายอาวุธของตนเองน่าจะขายออกบ้างไม่มากก็น้อย จากการขายของมาหกวันทำให้มีสินค้าที่ขายหมดไปแล้วสี่อย่าง นั่นก็คือ มีดบิน ถุงมือฟันดาบ ชุดเกราะเบา และเกราะหนัก คราวหน้าหากเลือกรับสินค้ามาขายได้ อาจจะขอรับมีดบินกับถุงมือฟันดาบมามากหน่อยเพราะเป็นสิ่งที่ขายออกไวสองอันดับแรก
     ส่วนสินค้าที่ยังเหลือปริมาณมากและน่าจะขายหมดหลังสุดก็คือลูกศร แต่เขารับมาเยอะมากที่สุดแล้วจะขายออกหมดหลังที่สุดก็คงไม่แปลก แต่อาจจะลดปริมาณลงให้สอดคล้องกับจำนวนของคันศรด้วย เพราะส่วนมากลูกค้าที่ซื้อคันศรแล้วมักจะซื้อลูกศรควบคู่ไปด้วยหนึ่งชุด ดังนั้นชุดลูกศรยังเหลืออีกเยอะ ถ้าไม่มีนักธนูมาเหมาซื้อไป
     
     "เร่เข้ามาๆ เชิญดูอาวุธทางนี้ก่อนได้ครับ อาวุธชั้นดี ราคาไม่แพง ใครซื้อเยอะข้าลดให้อีกนะ!" น้ำเสียงเข้มตะโกนป่าวประกาศการขายอย่างเช่นทุกวันๆ ซึ่งก็มีชาวบ้านสนใจบ้างเดินผ่านบ้างไม่สนใจบ้างไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่อะไร แต่แล้วก็มีทหารกลุ่มหนึ่งเดินผ่านมาทางนี้พอดี น่าจะเพิ่งเลิกงานจากการฝึกแล้ว
     "อาวุธเยอะดีนี่น้องชาย" ทหารหนึ่งในนั้นหยุดดูแผงขายอาวุธ
    "อาใช่ พี่ชาย สนใจซื้อหน่อยไหม? มีทั้ง กระบี่ ทวน ขวาน และอื่นๆ เลยนา หรือจะเหมาซื้อลูกธนูก็ไม่ว่ากัน" ชายหนุ่มยิ้มการค้า เอ่ยเชิญชวนโฆษณาอย่างชำนาญ
     "ก็น่าสนใจงั้นขอลองหน่อยได้ไหมล่ะ?" ทหารเอ่ยถาม ไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่อะไร
     "ได้ค่ะ กระบี่ของที่ร้านเหลืออีกสี่เล่มสุดท้าย เหมาไหมคะ? ปกติขายเล่มละเก้าสิบชั่ง ขายให้พวกพี่ชายเป็นพิเศษสี่เล่มสามร้อยหกสิบชั่งเลยนะคะ อิอิ" ถิงเออห์ช่วยเจรจาการขาย กระบี่สี่เล่มราคาสามร้อยหกสิบชั่งฟังดูเหมือนลดแล้ว แต่ความจริงมันก็ราคาเท่าเดิมนั่นแหล่ะ ไม่มีใครเอะใจเลยแม้แต่ตัวของพ่อค้าเอง...
    "ใช่เลย ลดพิเศษเลยนา ลองดูก่อนได้" เทียนเหมินลองส่งกระบี่เนื้อเหล็กชั้นดีมีความยืดหยุ่นและเหมาะมือให้กับทหารทั้งสี่คนทดลองกวัดแกว่ง
     "ใช้ได้เลยนี่นา" ทหารคนนั้นเอ่ยออกมาหลังจากที่ลองอาวุธแล้ว เขาหันไปคุยกับเพื่อนๆ และคิดว่ากระบี่สี่เล่มราคาสามร้อยหกสิบชั่งก็ดูไม่แพงเลย "งั้นตกลง กระบี่สี่เล่ม"
    "ขอบคุณพี่ชาย ลองดูอาวุธอย่างอื่นด้วยไหม?" เทียนเหมินลองถามต่อเผื่อจะชายอย่างอื่นได้เพิ่มเติม
     "ไม่เอาแล้วๆ รอสิ้นเดือนอีกทีแล้วกัน กลางเดือนแบบนี้ข้ากำลังกระเป๋าฟีบอยู่" หนึ่งในนั้นเอ่ยออกมาติดตลก
    "ฮ่ะๆ เข้าใจแล้ว งั้นข้าจะใส่กล่องให้อย่างดี" ชายหนุ่มหัวเราะตาม เขาและถิงเอ๋อห์ช่วยกันห่อกระบี่ใส่กล่องไม้อย่างดีแล้วส่งมอบพร้อมรับเงินมา "นี่ครับ"
   
     การขายดำเนินไปจนถึงตอนเย็น รู้สึกว่าวันนี้จะมีทหารมาซื้ออาวุธกับพวกเขามากเป็นพิเศษ บ้างก็มาซื้อทวนบ้าง ขวานบ้าง โล่บ้าง จนในที่สุดสินค้าก็ขายจนหมด จึงมาคิดได้ว่าอำเภอฉางผิงโหวอยู่ในการปกครองของแม่ทัพใหญ่เว่ยชิง มีค่าฝึกทหารอยู่จึงมีทหารประจำการอยู่หลายนาย นับว่าเป็นทำเลทองในการค้าขายแล้ว หากรับสินค้ารอบใหม่มาจากพ่อค้าเจี้ยนก็ว่าอยากจะลองมาเปิดตลาดที่นี่ใหม่อีกสักรอบ
     ถึงตอนเย็นคงได้เวลาเก็บแผงเดินทางกลับไปยังโรงเตี๊ยมฉางจิ้นฮั่ว รับท่านยายแล้วเดินทางไปยังจวนของฉั่วชวี่ปิ้งอีกที เทียนเหมินและถิงเอ๋อห์จึงช่วยกับเก็บหีบเปล่าขึ้นเกวียนเดินเตรียมทางกลับทันที



@Admin



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +100 เงินตำลึง +1000 ชื่อเสียง +25 ความหิว -19 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 100 + 1000 + 25 -19 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←ไอเท็มที่มีอยู่→
x9999
x9999
x9999
x9999

617

กระทู้

2356

โพสต์

52หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
2881323
เงินตำลึง
9424840
ชื่อเสียง
223933
ความหิว
1236

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
1056
ความชั่ว
540
ความโหด
1202
♦ เหยากวง ♦
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" น้องหลานระวังตัวด้วย "
pet
โพสต์ 2017-11-23 02:15:52 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2017-12-17 02:40

เฮ่าเฮ่าและหมีหิมะ

1

ท่องยุทธภพมีแต่ข้าที่โดนดาบ!

++++++++++++++++++++++++++++++++++

ความจริงเป็นสิ่งไม่ตาย

ทว่าผู้คนสามารถเจ็บปวดเจียนตายหากได้รับรู้

++++++++++++++++++++++++++++++++++

              อำเภอฉางผิงขึ้นชื่อเรื่องของแปลก.... จึงไม่ผิดที่เสิ่นหลิงเฮ่าเลือกมาเที่ยวชมตลาดคาราวานแห่งนี้เป็นสถานที่แรก เพื่อ 'เปิดหูเปิดตา' ให้ตนเองพ้นจากการเป็น 'บ้านนอกเข้ากรุง' ได้เสียที

             ร้านรวงในตลาดมากมีด้วยสินค้านานาชนิด ทั้งชาประหลาดใส่ทั้งเครื่องเทศและนมจากแคว้นโหรวหราน เนยใสใช้ทำอาหารและทาผิวของชาวหู ไหนจะยังมีแมลงหน้าตาประหลาดที่ถูกทอดจนเหลืองกรอบ....เสี่ยวเฮ่ามิได้ลองทานตามตำแนะนำของพ่อค้า เนื่องว่าเขายังเสียดายอาหารที่ทานไป เกรงจะพุ่งย้อนกลับมาเสียหมด

             ชายหนุ่มรวบเกศาแสงจันทร์ไว้ที่ท้ายทอยอย่างหลวมๆ วันนี้เขาสวมชุดผาวเอวสอบแขนเสื้อกว้างสีขาวมุกเช่นเคย ประกอบกับการห้อยพัดหยกที่ข้างเอว เพิ่มระดับการเป็นคุณชายกรุ้มกริ่มอยู่ไม่น้อย

             ขณะเดินเลือกชมเลือกซื้อผลไม้รูปร่างแปลกๆ ไปฝากอาจารย์ทั้งสอง เขายังไม่ลืมกระชับสายสะพายกล่องกู่ฉินให้แน่นขึ้น เพื่อกันคนที่แออัดกันไปมาจะชนจนร่วงลงไป

             'อื้ม....มีขายกระทั่งเด็กต่างเผ่า รวมของแปลกจริงๆน้า' ดวงตาสีอำพันกวาดมองเด็กน้อยที่ถูกประดับด้วยชุดหยาบๆ ทว่าที่แตกต่างคือสีผมและสีตาหลากสีสัน มองแล้วไม่ใช่ชาวฮั่นอย่างแน่นอน แม้จะไม่พอใจที่เด็กตัวเท่านี้ถูกนำมาขายเป็นทาส ทว่าเขาก็จนใจจะทำสิ่งใดได้ ตราบใดที่พ่อค้าไม่ได้สังหารคนตาย ทางการย่อมลืมตาข้างหลับตาข้าง

              อีกทั้ง....ถึงเด็กพวกนี้ตายไปจริงๆ จะมีคนมาร้องทุกข์เพื่อพวกเขาไหมนั้นยังไม่แน่

              หลิงเฮ่าหมดความสนใจที่จะเลือกซื้อสินค้าต่อจึงตัดสินใจเดินกลับทันที ทว่าเส้นทางสายใหญ่นั้นมีรถม้าจำนวนมากสัญจร ค่อนข้างแออัด เขาจึงเลือกทางสายร้องที่เล็กกว่าทว่าไม่ค่อยมีผู้ใดเดินผ่านนัก

             และระหว่างชายหนุ่มเดินเท้าอยู่ในตรอกแคบๆ กว้างพอให้รถม้าคันเดียววิ่งผ่านนั่นเอง...ก็รู้สึกได้ถึงบางสิ่งที่พุ่งเข้ามาโดยแรง! เขาพลิกตัวหลบตามสัญชาติญาณ ทว่าสิ่งนั้นไม่ได้หยุดให้เขาพักวัตถุบางและเงาวาวก็ประดังเข้ามา

             ปึก! หลิงเฮ่าใช้กล่องกู่ฉินต่างโล่รับไว้ เมื่อพบว่าสิ่งที่บินใส่ตนเองเมื่อครู่คือมีดสั้น อีกทั้งความแรงนั้นทำให้ตัวมีดปักลงไม้เนื้อแข็งไปเกินครึ่งใบ

             @KABUTO

             "พวกท่านเป็นใคร!! เหตุใดต้องโจมตีข้าด้วย?" ดวงตาสีอำพันนึกฉงน ตรอกที่เขาเดินโดยลำพังเมื่อครู่ บัดนี้มีคนในชุดพรางตัวสีดำปิดหน้าปิดตามายืนล้อมเขาอยู่ห้าคน....

              "เจ้าคือเสิ่นหลิงเฮ่า? จงตามพวกข้าไปเสียโดยดีหากยังอยากรักษาชีวิตไว้!" หนึ่งในนั้นกล่าวตอบด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยียบ พร้อมกับที่อีกสี่คนพุ่งเข้าใส่ชายหนุ่มผมเงิน

              อะไรกันฟะ!!!

              หลิงเฮ่าเห็นแล้วว่าไม่มีทางหนีทั่วซ้าย ขวา หน้า หลัง ล้วนถูกปิดสี่ทิศด้วยคนชุดดำ..

              เช่นนั้นก็ลงล่างล่ะ!

              เสี่ยวเฮ่าทิ้งตัวลง สละกล่องกู่ฉินเป็นตัวตายตัวแทน แล้วกลิ้งออกมาจากวงตะลุมบอน ทว่าไม่ไวเท่าคนที่ห้า เขาถูกกระชากคอเสื้อไปกระแทกอัดกับกำแพงดิน จุกจนสำลักออกมาทว่าอีกฝ่ายไม่ได้ปราณี

               คมมีดเย็นเฉียบถูกพาดลงบนคอ เรียกริ้วสีแดงหยาดลงมา หลิงเฮ่าจนปัญญาจะดิ้นรน พวกนี้เป็นใครกัน มาทำร้ายเขาทำไม? ตนไม่เคยก่อความแค้นกับผู้ใดไว้นี่น่า

               "อย่าทำหัวหมอคิดเล่นตุกติก....ข้าจะให้โอกาสเจ้าอีกหนเดียว..."

               "ปล่อย...อึก!" คมมีดกินความลึกเข้ามาอีกนิด หยดโลหิตแต้มชุดสีขาวเกิดเป็นสีแดงจ้า

                 @KABUTO

                      "เจ้าหมี!! ช่วยด้วย!!" ดั่งสวรรค์มาโปรด ให้เขาตามพวกนี้ไปไม่เอาแน่ๆ อย่างน้อยหากโดนจับ มีหมีไปเป็นเพื่อนก็คงจะดี ดวงตาสีอำพันทอแววคาดหวังอีกหน มอง 'หมี' ที่ยืนตรงตระหง่านทางนั้น

@KABUTO

                    "ไม่ใช่เรื่องของแก ใสหัวไปสะอย่ามาแส่!"

                    @KABUTO

                    "ถุย! หลีกไปซะไม่งั้นบิดาจะสับแกเป็นชิ้นๆ"

                    ".....สกุลเสิ่นวางค่าหัวทายาทอกตัญญูไว้ราคาสูง รึแกเองก็สนใจด้วย...นี่ อย่าทำไก๋เลย รางวัลเรามาแบ่งกันได้..."

@KABUTO

                   หลิงเฮ่าสะดุดกึกเมื่อได้ยินคำกล่าว.... คนชุดดำมันผายลมบ้าอะไร บ้านเขาเนี่ยนะตั้งค่าหัวเขา ทายาทสายตรงคนเดียวของตระกูลเชียวนะ!

                  "ข้าไม่เชื่อ...วาจาเหลวไหลอะไรกัน แก! โกหก!"

                  ไม่มีทาง อาเตี่ยถึงจะเข้มงวดแต่ไม่มีวันทำแบบนี้กับเขาแน่ ยิ่งไม่มีทาง...หาว่าเขาอกตัญญู หลิงเฮ่าสับสนจนหน้าซีดเผือด มีคนต้องการเอาชีวิตเขาเป็นเรื่องจริง แผลที่คอยังรู้สึกแสบอยู่

                   ทว่า....หากเรื่องนี้เกี่ยวของกับเตี่ยจริงๆ ล่ะ?

                   "ไอ้คุณชาย...ประกาศถูกปล่อยออกไปแล้ว ถึงแกจะไม่ยอมรับก็ตาม แน่นอนว่าไม่ได้มีแค่พวกข้าเท่านั้น หึหึ ยอมตามพวกข้ากลับไปเจียงเยี่ยแต่โดยดีซะ!"

                   "ข้าไม่เชื่อ! หุบปากไปเลย!" หมดความอดทนเขาตวาดกลับอีกหนจนหมีอีกคนขวมดคิ้วเข้ม...

@KABUTO @KABUTO

                    ภายหลังจากเรื่องราวสงบ ทว่าพื้นเพอารมณ์ของชายชุดขาวกลับไม่ได้ดีขึ้นตาม....

                    "หากเตี่ยทำแบบนี้กับลูกแท้ๆ แล้วข้าจะยังต้องกลับไปหาเขาอีกหรอ...." หลิงเฮ่าพึมพัมอย่างอาดูร ฝ่ามือที่กดบาดแผลเอาไว้เริ่มสั่นเทา คิ้วทั้งสองข้างขวมดเข้าหาไม่ทราบด้วยความเจ็บทางกายหรือ...ทางใจ

                    @KABUTO

                     "ข้าไม่รู้แล้ว....ไม่รู้อีกแล้วว่าควรทำอย่างไรรึจะเกิดอะไรขึ้นต่อ หลังจากนี้ข้าคง...." คงกลับไปหาอาจารย์อีกไม่ได้จนกว่าจะสะสางเรื่องนี้เสร็จ เขาไม่ต้องการให้อาจารย์พลอยรับเคราะห์ไปด้วย

                       "เฮ้อ....ถ้าข้าพอจะมีวิชาติดตัวบ้างเหมือนเจ้าก็คงจะดี อย่างน้อยก็เอาตัวรอดเองได้ ไม่ใช่เป็นตัวถ่วง...แบบนี้" น้ำเสียงยิ่งมายิ่งอาดูร หลิงเฮ่าตรงไปเ็บซากกล่องกู่ฉินอย่างเสียดาย ดวงตาสีอำพันทอแววดิ้นรนจางๆ

                        @KABUTO

                         "จริงหรือ! เจ้าสอนข้าได้หรือ? ไม่สิ...เจ้าจะสอนข้าหรือ?" ด้วยรีบหันกลับมามอง บาดแผลที่คอจึงยิ่งปริออก เลือดไหลลงปกเสื้อจนชุ่ม....

                          @KABUTO






                  


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -21 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -21 + 5

ดูบันทึกคะแนน

เมื่อได้พบท่านจึงได้ทราบความหมายของชีวิต เมื่อคิดถึงท่านจึงได้รู้ว่าลมหายใจที่มีอยู่คุ้มค่าแล้ว
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ผ้าคลุมซู่ฮว่ากวง
ปราณสำนึก
กระบี่ราชาสามภพ(เก๊)
หมัดพื้นฐาน
เอ้อหูจั่วลู่
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
เซ็กเธาว์
ตัวเบาขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x16
x1
x4
x20
x30
x1
x5
x3
x130
x100
x15
x5
x5
x20
x50
x1
x5
x53
x64
x4
x9999
x160
x1
x1
x2
x12
x260
x280
x9999
x4500
x5
x20
x120
x2
x30
x287
x9999
x1000
x20
x264
x1
x10
x160
x210
x233
x34
x3
x3
x6
x96
x7
x14
x22
x8
x1450
x290
x175
x360
x200
x11
x9999
x9
x57
x3312
x3
x9
x84
x200
x5
x11
x147
x9999
x16
x7
x182
x715
x6
x15
x1
x48
x285
x60
x4
x80
x2
x15
x2
x2
x242
x1
x3
x2
x413
x460
x10
x619
x665
x340
x1575
x172
x2349
x1
x2
x5
x5
x283
x4312
x3350
x660
x705
x4
x306
x664
x110
x252
x52
x523
x500
x18
x15
x76
x1469
x1594
x940
x1240
x1406
x69
x844
x1
x1533
x30
x2212
x1
x105
x107
x51
x1
x7
x836
x382
x151
x111
x1684
x1224
x179
x160
x9999
x1529
x652
x1164
x2868
x740
x1368
x1721
x1617
x623
x20
x1
x29
x1256
x355
x33
x1
x8133
x740
x67
x150
x20
x48
x362
x778
x60
x455
x130
x300
x18
x169
x157
x10
x45
x30
x9999
x126
x332
x70
x154
x35
x31
x9
x446
x51
x1
x273
x1047
x1850
x123
x10
x20
x10
x85
x409
x10
x130
x905
x7
x30
x758
x203
x2

85

กระทู้

424

โพสต์

214748หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
2147483647
เงินตำลึง
2147483647
ชื่อเสียง
0
ความหิว
2147483556

ซู ซูปี้

ของขวัญจาก Admin
pet
โพสต์ 2017-11-23 06:13:11 | ดูโพสต์ทั้งหมด
PART CCXXXVIII


     เทียนเหมินและถิงเอ๋อห์เก็บของขึ้นเกวียนจนเสร็จ ไม่มีอะไรมาก เพียงแค่หีบสินค้าเปล่าๆ สมุดบัญชี และเงินที่ขายของได้ ก่อนหน้านั้นเด็กสาวอยากเที่ยวตลาดเหยียนตั๋นสักหน่อย ซึ่งก็ดีเหมือนกันเพราะไหนๆ ก็ได้มาแล้ว และด้วยวัยของถิงเอ๋อห์ที่กำลังโตและอยากเรียนรู้โลกภายนอกที่ไม่เคยได้ออกมาพบเห็นเป็นเวลาถึงหกปี เทียนเหมินก็อยากที่จะตามใจนาง
     ตลาดภายในอำเภอฉางผิงดูเผินๆ ก็คล้ายกับตลาดทั่วไปแต่มีข้อแตกต่างอยู่นั่นคือผู้คนที่อาศัยอยู่นั้นคือ ดูเหมือนจะมีชาวนอกด่านปะปนอยู่เป็นจำนวนมาก แม้จะแต่งกายแบบชาวฮั่นแต่หน้าตาและผิวพรรณดูออกได้ว่าแตกต่างอย่างเห็นได้ชัด มีทั้งผิวขาว และผิวดำ ผมแดง ผมทอง ผมน้ำตาล บ้างก็ดวงตาสีฟ้าคราม สีเขียวเหมือนใบไม้ และสีเทาเหมือนน้ำซาวข้าว
    "มีชาวนอกด่านเยอะแยะเลยนะคะ" ถิงเอ๋อห์เอ่ยขึ้นหลังจากที่สังเกตมองไปรอบๆ ตลาดอย่างเพลิดเพลิน พลางกัดเอาพุทราเชื่อมเสียบไม้ทานไปพลางด้วย
     "อืม นั่นสินะ... เหมือนที่ถนนตะวันออก" เทียนเหมินไล่สายตามองพลางนึกคิดว่าจะมีชาวยามาไทปะปนอยู่บ้างไหม จึงลองหยั่งเชิงโดยการพูดภาษาบ้านเกิดออกไปดูเผื่อจะมีคนสนใจหันมา "あ… 腹減ったな (อา... หิวจังวุ้ย)" แต่ดูเหมือนว่าจะไม่มีใครหันมามองทางเขาเลยยกเว้นถิงเอ๋อห์เพียงผู้เดียว
     "อะไรนะคะ? อา อาราเอ็ดตะนะ?" เด็กสาวสนใจภาษาต่างชาติและนึกอยากจะลองเรียนรู้ขึ้นมา ก่อนหน้านี้นางรู้ว่าเทียนเหมินคือชายยามาไทพลัดถิ่นจากเหตุการณ์บางอย่างเช่นเดียวกับ อิซุมิ ยูตะ แต่ไม่รู้ว่ายามาไทคืออะไร ทราบเพียงแค่เป็นดินแดนโพ้นทะเลทางตะวันออก
     "ฮาราเฮ็ตตะ แปลว่า หิว" เทียนเหมินอธิบาย รู้สึกว่าฉลาดขึ้นมาทันทีเมื่อเขารู้ในสิ่งที่คนฉลาดอย่างถิงเอ๋อห์ไม่ทราบ
     "ฮาราเฮ็ตตะ สินะคะ... ว่างๆ ข้าคงให้ท่านเทียนช่วยสอนบ้างแล้วล่ะ คิกๆ งั้นก็ไปทานกัน! เอะ ภาษายามาไทคืออะไรหรือคะ?" เด็กสาวเอ่ยถามด้วยความสนใจ อะไรที่นางไม่รู้ก็อยากที่จะเรียนรู้ เพราะการเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ ก็เท่ากับการเปิดหูเปิดตาและเป็นสิ่งที่น่าสนุก
     "อืม... じゃ、食べに行こうか (งั้นไปกินกันเลยไหม?)"
     "จ้า ทาเบะ นิ อิโค่ก่ะ?" ถิงเอ๋อห์พูดตาม ไม่รู้ว่าตนเองพูดถูกหรือเปล่า
     "เจ้านี่มีพรสวรรค์ใช้ได้นี่นา" เทียนเหมินเลิกคิ้วมองเด็กสาวที่เรียนรู้ไว เพียงแค่เขาออกเสียงนางก็พูดตามได้อย่างชัดถ้อยชัดเจน มือหนายกขึ้นยีเรือนผมดำขลับอย่างเอ็นดู "うん、行こう! (อืม.. ไปกันเถอะ)" ว่าจบแล้วเขาก็จูงมือถิงเอ๋อห์ไปหาอะไรทานในตลาดเหยียนตั๋นนั้น
    "อะ... เอ๋" เด็กสาวกระพริบตาปริบๆ แล้วออกเดินไปตามแรงดึง รอยยิ้มน้อยๆ ผุดขึ้นที่ริวฝีปากสีดอกท้อ เธอไม่ได้ว่าอะไรเพียงแค่เดินตามไปต้อยๆ โดยซ่อนความรู้สึกไว้ในใจ...
     
     "อา... อิ่มๆ" เทียนเหมินเดินลูบท้องกลับมาที่เกวียนหลังจากที่ซัดอาหารต่างแดนไปหลายจาน เนื้อหมักพริกไทยดำย่างกึ่งดิบกึ่งสุกนั้นอร่อยเกินห้ามใจจนเขาซัดเรียบ ในคราแรกคิดว่าจะทานของดิบๆ ไม่ได้เสียอีก แต่เนื้อกึ่งดิบไม่คาวอย่างที่คิด แล้วไหนจะยังแกงประหลาดที่ข้นคลั่กทำจากเห็ดพื้นๆ อีก รสชาติมันกลมกล่อมจนเผลอสั่งไปสามถ้วย บัดนี้กล้ามเนื้อหน้าท้องที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามหกลูกถูกหลอมรวมกันเหลือแค่ก้อนเดียวพูนๆ
     "อร่อยจังเลยนะคะ ถ้ามีบ้านก็ดี ข้าอยากจะลองทำบ้างจัง คิก" ถิงเอ๋อห์หัวเราะออกมาเบาๆ หลังจากที่มองท่าทางของชายหนุ่มที่ยัดอาหารเข้าไปจนพูนเต็มท้อง เทียนเหมินเคยบอกว่าอยากให้นางช่วยดูแลบ้านให้ นึกดีใจอยู่ไม่หยอก แต่หากนางดูแลบ้านให้ส่วนชายหนุ่มออกเดินทางไปทำงานค้าขายเพียงคนเดียว คงไม่ได้เจอกันนานเป็นเดือนๆ คงจะเหงาน่าดู รอยยิ้มเจื่อนลงไปทันที
     "พวกท่านเป็นใคร!! เหตุใดต้องโจมตีข้าด้วย?" เสียงของชายหนุ่มผู้หนึ่งแว่วออกมาจากตรอกที่ทั้งสองเดินผ่าน เรียกให้หันเหความสนใจไปมองได้ดี เทียนเหมินรู้สึกคุ้นเคยน้ำเสียงนั้นเป็นอย่างมากเหมือนว่าเคยจะได้ยินสุ้มเสียงนั้นในช่วงสองสามวันนี้ และยิ่งกู่ฉินที่ดูคุ้นตาเสียเหลือเกินนั่นอีก
     สุดท้ายทั้งสองตัดสินใจแอบฟังการสนทนามาจากในตรอก แอบชะโงกหน้าไปดูก็เห็นว่ามีคนในชุดพรางตัวสีดำปิดหน้าปิดตาห้าคนยืนล้อมใครบางคนอยู่
'หรือว่าจะเป็น!?!' ดวงตาสีครามเข้มเบิกโพลงพลันจ้องมองไปยังแขนของเหล่าคนร้ายทันที 'ไม่มีรอยสักรูปกระต่าย...' แต่ก็ยังวางใจไม่ได้ ไม่แน่ว่าอาจจะเป็นคนร้ายกลุ่มอื่นอีก
     "เจ้าคือเสิ่นหลิงเฮ่า? จงตามพวกข้าไปเสียโดยดีหากยังอยากรักษาชีวิตไว้!" หนึ่งในนั้นกล่าวตอบด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยียบ พร้อมกับที่อีกสี่คนพุ่งเข้าใส่ชายหนุ่มผมเงิน
     ชายหนุ่มผู้นั้นทิ้งตัวลง สละกล่องกู่ฉินเป็นตัวตายตัวแทน แล้วกลิ้งออกมาจากวงตะลุมบอน ทว่าไม่ไวเท่าคนที่ห้า เขาถูกกระชากคอเสื้อไปกระแทกอัดกับกำแพงดิน จุกจนสำลักออกมาทว่าอีกฝ่ายไม่ได้ปราณี
     เทียนเหมินเห็นว่าชายที่ถูกทำร้ายคือชายผมหงอกที่ตบบ้องหูเขาที่น้ำตก แล้วดันสลบเพราะความหนาวเย็นจากไอหยินจนต้องพาตัวไปรักษา ก็นึกประหลาดใจยิ่งกว่าเก่า 'เสิ่นเหลิงเฮ่า... ชื่อเจ้านั่น? ไม่สิ อาจจะเป็นการเข้าใจผิดก็ได้'
     คมมีดเย็นเฉียบถูกพาดลงบนคอของชายผมเงิน เรียกริ้วสีแดงหยาดลงมา "อย่าทำหัวหมอคิดเล่นตุกติก....ข้าจะให้โอกาสเจ้าอีกหนเดียว..."
    "ปล่อย...อึก!" คมมีดกินความลึกเข้ามาอีกนิด หยดโลหิตแต้มชุดสีขาวเกิดเป็นสีแดงจ้า
     "เฮ้ย! หยุดนะ!!!" เห็นท่าไม่ดี เทียนเหมินรีบพุ่งตัวเข้าไปห้ามคนร้ายที่กำลังจะเชือดคอคนเหมือนเชือดคอหมู
     "เจ้าหมี!! ช่วยด้วย!!" ชายผมขาวร้องเรียกเมื่อเจอเขาเข้ามาขวาง
     "หมี?" เทียนเหมินขมวดคิ้วงุนงง พลางหันซ้ายหันขวาแล้วหันอีกทีไปมองด้านหลัง 'ก็ไม่มีหมีนี่หว่า...' เขาเกาหัวแกรกๆ อย่างไม่เข้าใจ
     "ปล่อยชายคนนั้นซะ!" ถิงเอ๋อห์ออกมาจากเงาด้านหลังของชายหนุ่มร่างสูง พลางตั้งท่าเล็งดัชนีศักดิ์สิทธิ์ไปทางคนร้ายทันที  
     "ไม่ใช่เรื่องของแก ใสหัวไปสะอย่ามาแส่!"
     "ไม่ใช่เรื่องของข้าก็จริง แต่ข้าก็ไม่ยอมให้พวกเจ้าฆ่าคนหรอกเว้ย!!!" เทียนเหมินตะโกนเสียงดังก้อง แต่ถึงกระนั้นในตรอกเปลี่ยวไร้ผู้คนก็คงไม่มีใครสนใจ
     "ถุย! หลีกไปซะไม่งั้นบิดาจะสับแกเป็นชิ้นๆ"
     ".....สกุลเสิ่นวางค่าหัวทายาทอกตัญญูไว้ราคาสูง รึแกเองก็สนใจด้วย...นี่ อย่าทำไก๋เลย รางวัลเรามาแบ่งกันได้..."
     "ทายาทอกตัญญู?" เทียนเหมินเลิกคิ้วพลางมองไปยังชายผมขาว 'นี่มันคือเรื่องในครอบครัว? เจ้านั่นทำอะไรไว้ทางบ้างจึงตั้งค่าหัวเอาแบบนี้?' แต่ดูๆ ไปแล้วเจ้าผมหงอกก็อ่อนแอเกินไปที่จะทำร้ายใครได้ แค่เอาตัวเองให้รอดยังยากเลยด้วยซ้ำ
     หนุ่มผมเงินสะดุดกึกเมื่อได้ยินคำกล่าว สีหน้าและแววตาบ่งบอกถึงความตกใจเป็นอย่างมาก แต่ไม่ใช่แววตาของคนที่มีชนักติดหลัง ดวงตาสีอำพันฉาบฉายถึงความไม่เข้าใจเสียมากกว่า ดวงหน้าที่ขาวอยู่แล้วพลันยิ่งซีดเผือดเหมือนกับตอนอยู่ที่น้ำตกไม่มีผิด เทียนเหมินกระชับดาบปลิดอาชาต้าเฮยหลงในมือแน่นขึ้นและพร้อมที่จะชักออกมาจากฝักได้ทุกเมื่อ
     "ข้าไม่เชื่อ...วาจาเหลวไหลอะไรกัน แก! โกหก!"
     "ไอ้คุณชาย...ประกาศถูกปล่อยออกไปแล้ว ถึงแกจะไม่ยอมรับก็ตาม แน่นอนว่าไม่ได้มีแค่พวกข้าเท่านั้น หึหึ ยอมตามพวกข้ากลับไปเจียงเยี่ยแต่โดยดีซะ!"
     "ข้าไม่เชื่อ! หุบปากไปเลย!" ชายผมขาวหมดความอดทนเขาตวาดกลับอีกหนจนเทียนเหมินขมวดคิ้วเข้ม ไม่ใช่เรื่องเข้าใจผิด ชายผมขาวคือ 'เสิ่นหลิงเฮ่า' อย่างที่พวกคนร้ายพูดไว้อย่างแน่นอน เพียงแต่เรื่องราวเป็นอย่างไร คงต้องไตร่ถามเอาความอีกที...
     

@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +75 ความหิว -11 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 75 -11 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←ไอเท็มที่มีอยู่→
x9999
x9999
x9999
x9999

85

กระทู้

424

โพสต์

214748หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
2147483647
เงินตำลึง
2147483647
ชื่อเสียง
0
ความหิว
2147483556

ซู ซูปี้

ของขวัญจาก Admin
pet
โพสต์ 2017-11-23 06:13:30 | ดูโพสต์ทั้งหมด
PART CCXXXIX

เปรี้ยง!!!

     กระสุนปลายนิ้วของดัชนีศักดิ์สิทธิ์ถูกยิงออกมาจากนิ้วมือขาวหยวกของถิงเอ๋อห์ การคำนวนแม่นยำไม่มีพลาดเป้า ตัดเข้าที่กลางใบมีดหนาไม่ถึงนิ้วจนมันหักสะบั้นออกจากกัน ใบกระบี่ร่วงลงปักยังพื้นเฉียดขาของเสิ่นหลิงเฮ่าไปไม่ถึงคืบ
     "!?!!!" ทั้งเทียนเหมินและคนร้ายอีกห้าคนต่างอยู่ในภาวะตกใจไปชั่วขณะ แต่งานนี้ใครตั้งสติได้ก่อนย่อมได้เปรียบ

'ใจนิ่ง ดังน้ำแข็ง'

     ดาบปลิดอาชาถูกชักออกมาจากฝัก ดาบคมเดียวที่ยาวกว่าสามฉื่อ (ฟุต) กว่าๆ ถูกชักออกจากฟัก คมดาบสีเงินเปล่งประกายสะท้อนแสนจันทร์วาววับท่ามกลางความมืด สองมือจับกระชับด้ามดาบให้มั่นตวัดตัดเฉือนข้อมือคนที่พุ่งกระบี่เข้ามาหาจนเลือดสาดกระเซ็นเป็นทางยาว
     "อ๊ากกกก!!" เสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดดังลั่น แต่ชายผู้ถือดาบยาวไม่ใจร้ายขนาดที่จะมอบความตายให้ หรือไม่เขาก็เลือดเย็นพอที่จะปล่อยให้อีกฝ่านมีชีวิตอยู่ต่อไปในฐานะคนพิการทุพลภาพ

'แม้ฟ้าถล่ม ก็ไม่หวั่น'

     เทียนเหมินดีดตัวออกจากพื้นพุ่งตัวไปด้านหน้าอย่างรวดเร็วพร้อมเบี่ยงตัวหลบคนร้ายอีกสองคนที่หันปลายดาบจะมาฟาดฟันต่อเนื่องหลังจากที่คนแรกถูกตัดข้อมือไป หมุนตัวยกขาถีบสูงใส่หน้าเจ้าคนที่คุมตัวเสิ่นหลิงเฮ่าเอาไว้จนปลิวกระเด็นไปติดกำแพงอีกฝั่งของตรอกแคบโดยที่พวกมันแทบจะมองไม่เห็น
     "ฮึ่ย!" ถิงเอ๋อห์กระโดดสองขั้น แม้เรี่ยวแรงนางจะน้อยกว่าเทียนเหมินแต่วรยุทธ์ของนางก็ไม่ด้อยไปกว่า มือหนึ่งยิงดัชนีศักดิ์สิทธิ์ใส่คนทางซ้ายไปกลางหน้าผากจนหน้าหงาย มันไม่ได้รุนแรงจนถึงชีวิตแต่ก็ทำให้คนสลบไปได้เหมือนกัน ส่วนคนทางด้านขวานางก็ปัดข้อมือปะทะลมปราณใส่จนกระบี่หลุดออกจากมือ

'ดวงจิต ไร้พัวพัน'

     ยังเหลือคนร้ายอีกหนึ่ง มันรีบซัดมีดบินใส่เทียนเหมินทันที ชายหนุ่มไม่อาจปัดป้องมีดบินหวังชีวิตได้หมด เขารวบรวมปราณหยินไว้ที่ฝ่ามือจนทั่วทั้งฝ่ามือเย็นจัดขึ้นเกร็ดน้ำแข็งจนทั่วราวกับหิมะขาว แล้วซัดก้อนน้ำแข็งลูกใหญ่ออกไปด้านหน้าต้านทางมีดบินเล่มสุดท้ายที่ปาใส่
เมื่อเหล็กถูกความเย็นมันแตกตัวออกจนแทบเป็นผุยผง
     "เหวอ!!" คนร้ายชุดดำหน้าถอดสี แม้จะทำงานเป็นนักล่าค่าหัวมานานแต่ก็ไม่เคยพบเห็นผู้ที่ใช้พลังน้ำแข็งมาก่อน

'สุขกายสบายใจ'

    "กระจอกว่ะ ถึงว่า... มากันตั้งห้าคน" เทียนเหมินยกยิ้มที่มุมปากทิ้งคำพูดเย้ยหยั่น ไม่จำเป็นจะต้องฆ่า เขาใช้มือขวาที่ถือดาบกระชากคอเสื้อของคนร้ายแล้วซัดหมัดใส่จนดั้งจมูกของมันบิดเบี้ยว
     "เฮ้ย! พวกเราหนี!! ฝากไว้ก่อนเถอะแก!!!" เมื่อเห็นว่าสู้ไม่ได้กลุ่มนักล่าค่าหัวห้าคนต่างก็วิ่งหนีออกจากตรอกไปโดยแบกเพื่อนที่สลบออกไปด้วย
     "ถุ้ย! เห็นพูดงี้ก็วิ่งหางจุกตูดกันทุกคน" ชายร่างสูงใหญ่ถุยน้ำลายถ่ม เขาตวัดดาบสลัดเลือดที่เปื้อนอยู่ให้ออกไปจากใบดาบ แล้วเก็บมันเขาไปในฝักดาบลายมังกรที่เหน็บไว้ข้างเอว

     "เป็นอะไรหรือเปล่าคะ?" ถิงเอ๋อห์รีบเขาไปดูชายหนุ่มผมเงินที่ยืนช็อคค้างไม่ขยับตัวมาตั้งแต่เมื่อครู่
     "หากเตี่ยทำแบบนี้กับลูกแท้ๆ แล้วข้าจะยังต้องกลับไปหาเขาอีกหรอ...." หลิงเฮ่าพึมพัมอย่างอาดูร ฝ่ามือที่กดบาดแผลเอาไว้เริ่มสั่นเทา คิ้วทั้งสองข้างขมวดเข้าหาไม่ทราบด้วยความเจ็บทางกายหรือ...ทางใจ
     "คุณชายเสิ่น เอ่อ... นี่มันเรื่องอะไร?" เทียนเหมินหันมาเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าพวกคนร้ายวิ่งหนีไปกันหมดแล้ว ทั้งที่ความจริงแล้วก็ไม่แน่ใจนักว่านามนั้นคือชื่อของบุคคลตรงหน้าตัวจริงเสียงจริงหรือเปล่า
     "ข้าไม่รู้แล้ว....ไม่รู้อีกแล้วว่าควรทำอย่างไรรึจะเกิดอะไรขึ้นต่อ หลังจากนี้ข้าคง...." ไหล่ของเสิ่นหลิงเฮ่าสั่นสะท้านไม่ได้มาจากความหนาว ยิ่งเห็นยิ่งรู้สึกสงสารขึ้นมา
     "เฮ้อ....ถ้าข้าพอจะมีวิชาติดตัวบ้างเหมือนเจ้าก็คงจะดี อย่างน้อยก็เอาตัวรอดเองได้ ไม่ใช่เป็นตัวถ่วง...แบบนี้" น้ำเสียงยิ่งมายิ่งอาดูร หลิงเฮ่าตรงไปเก็บซากกล่องกู่ฉินอย่างเสียดาย ดวงตาสีอำพันทอแววดิ้นรนจางๆ
     "ถ้าวิชา ข้าก็พอจะสอนได้อยู่หรอกนะ" เทียนเหมินพูดออกมาโดยไม่ได้คิด เขาคิดว่ามันคงเป็นเรื่องง่ายๆ ที่ใครๆ ก็เรียนกันได้เหมือนๆ กัน เพียงแต่ไม่คิดว่าร่างกายของอีกฝ่ายจะทนรับความหนาวเย็นนั้นไหวหรือเปล่า
     "จริงหรือ! เจ้าสอนข้าได้หรือ? ไม่สิ...เจ้าจะสอนข้าหรือ?" ด้วยรีบหันกลับมามอง บาดแผลที่คอจึงยิ่งปริออก เลือดไหลลงปกเสื้อจนชุ่ม
     "อะ... เลือดไหลมากขึ้นแล้วนะคะ!" ถิงเอ๋อห์ร้องออกมาเมื่อเห็นว่าลำคอระหงมีบาดแผลที่เปิดกว้างขึ้น เทียนเหมินขมวดคิ้วมองตาม ตัดสินใจถอดผ้าโพกศีรษะสละให้อีกผืนแล้วกดที่ลำคอนั้นไว้
     "เรื่องวิชาค่อยว่ากัน ตอนนี้ห้ามเลือดไว้ก่อน ไม่ได้เอาเครื่องมือทำแผลมาด้วย รีบกลับไปที่โรงเตี๊ยมกันดีกว่า"
     "นั่นสิคะ ข้าเห็นด้วย" เด็กสาวพยักหน้า แม้บาดแผลจะดูไม่กว้างมากสามารถทำแผลเองได้ แต่หากเสียเลือดมาไปกว่านี้จะไม่ส่งผลดีต่อร่างกายแน่นอน
     ไม่พูดพร่ำทำเพลง เทียนเหมินเดินไปคว้ากู่ฉินของเสิ่นหลิงเฮ่ามาถือไว้ ก่อนจะเข้าไปโอบไหล่ที่แคบกว่าของอีกฝ่ายแล้วรีบประคองพาไปที่เกวียนที่ฝากไว้ยังจุดพักม้าต้นตลาด
     "ถิงเอ๋อห์ ฝากดูด้วย" เขากำชับเด็กสาวผู้ติดตามก่อนจะรีบบังคับม้าขับเกวียนตรงไปยังใจกลางเมืองฉางอัน โดยมีถิงเอ๋อห์คอยเฝ้าดูอาการของชายผมเงินอยู่ไม่ห่าง


@Admin



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +65 ความหิว -34 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 65 -34 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←ไอเท็มที่มีอยู่→
x9999
x9999
x9999
x9999

617

กระทู้

2356

โพสต์

52หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
2881323
เงินตำลึง
9424840
ชื่อเสียง
223933
ความหิว
1236

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
1056
ความชั่ว
540
ความโหด
1202
♦ เหยากวง ♦
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" น้องหลานระวังตัวด้วย "
pet
โพสต์ 2018-8-7 17:47:02 | ดูโพสต์ทั้งหมด

✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙

ข้าเป็นจิ้งจอกที่ออกจากโพรง
361
{ พระสุบินประหลาด 2 }
ซินแสจิตสัมผัส

✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙

        หลังโยนตัวผานซุ่นไปให้อวี้เหวินหยางระบายอารมณ์ที่ถูกตนทิ้งไว้จวนซือหม่าแล้ว นักกวีหนุ่มมือหนึ่งอุ้มจื่อหลัวน้อย อีกมือคว้าได้ถุงเมล็ดแตงคั่วก็ขึ้นม้าสวมหมวกผ้าโปร่งด้วยตั้งใจจะพา ‘กระรอกน้อย’ ไปซื้อขนมอร่อยๆ กับข้าวของเครื่องใช้จุกจิก เรียกง่ายๆ ว่าเข้าสู่วันใช้จ่ายเอาใจน้องสาวบุญธรรม

        เพราะไม่ได้บอกใครเอาไว้ก่อนกระทั่งจูหรงเยว่ยังเกือบควบม้าตามมาไม่ทัน พวกเขาทั้งสามเลือกไปยังอำเภอฉางผิงถิ่นของแปลก เผื่อว่าเด็กน้อยจะถูกคลื่นคนในอำเภอหลักทำตื่นกลัวเสียก่อน กิ่งอำเภอรองก็ดีเช่นนี้ แม้จะเป็นย่านการค้าของนครหลวงแต่พ่อค้าแม่ขายยังบางตากว่า สามารถเดินซื้อเดินหาสิ่งของที่ต้องการได้อย่างสบายใจ

        “คุณชายเหมือนว่าทางนั้นจะมีขาแพะย่างแบบชาวนอกด่านนะขอรับ” จูหรงเยว่บอกได้จากกลิ่น เห็นใบหน้าหวานพยักรับว่าตนเองก็ทราบเช่นกัน ดวงตาหงส์สีทองมองตามการเคลื่อนไหวของกระรอกน้อย ผู้ที่กระโดดไปมาคอยบรรยายให้พ่อค้าปั้นน้ำตาลเป็นจิ้งหรีดน่ารัก จนสุดท้ายได้ออกมาเป็นจิ้งจกแทน
        หลังจากน้ำตาลปั้นก็ตามด้วยขาแพะย่าง บุรุษผมเงินสามารถพาน้องสาวออกเที่ยวได้อย่างโล่งใจ เพราะเรื่องของไป๋ฟางหรงเหมือนว่าตนไม่ต้องกังวลแล้ว ‘อี้เหนียงว่านางรับปากจะมาสอนหนังสือจื่อหลัว เช่นนั้นยังอยู่ฉางอันสักพักให้ได้พบและมั่นใจว่าฟางหรงมั่นคงปลอดภัยดีแล้วค่อยเดินทางต่อ...’ ขณะกำลังคิดพลางใช้มีดแล่เนื้อแพะเป็นชิ้นบางเป่าจนคลายร้อนป้อนริมฝีปากกระรอกน้อย ก็มีสุ้มเสียงชายชราดังขึ้นด้านหลัง

        “พบกันอีกครั้งดูเหมือนที่ผ่านมาคุณชายยังสบายดี ขอร่วมโต๊ะด้วยได้รึไม่?”

        บุรุษชุดขาววางตะเกียบในมือลงยิ้มแย้มมารยาทก่อนหันไปเตรียมจะกล่าวเชิญ เห็นใบหน้าอีกฝ่ายพลันชะงักค้าง ‘ซินแซตงฟาง??’

✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +35 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 35 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

เมื่อได้พบท่านจึงได้ทราบความหมายของชีวิต เมื่อคิดถึงท่านจึงได้รู้ว่าลมหายใจที่มีอยู่คุ้มค่าแล้ว
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ผ้าคลุมซู่ฮว่ากวง
ปราณสำนึก
กระบี่ราชาสามภพ(เก๊)
หมัดพื้นฐาน
เอ้อหูจั่วลู่
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
เซ็กเธาว์
ตัวเบาขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x16
x1
x4
x20
x30
x1
x5
x3
x130
x100
x15
x5
x5
x20
x50
x1
x5
x53
x64
x4
x9999
x160
x1
x1
x2
x12
x260
x280
x9999
x4500
x5
x20
x120
x2
x30
x287
x9999
x1000
x20
x264
x1
x10
x160
x210
x233
x34
x3
x3
x6
x96
x7
x14
x22
x8
x1450
x290
x175
x360
x200
x11
x9999
x9
x57
x3312
x3
x9
x84
x200
x5
x11
x147
x9999
x16
x7
x182
x715
x6
x15
x1
x48
x285
x60
x4
x80
x2
x15
x2
x2
x242
x1
x3
x2
x413
x460
x10
x619
x665
x340
x1575
x172
x2349
x1
x2
x5
x5
x283
x4312
x3350
x660
x705
x4
x306
x664
x110
x252
x52
x523
x500
x18
x15
x76
x1469
x1594
x940
x1240
x1406
x69
x844
x1
x1533
x30
x2212
x1
x105
x107
x51
x1
x7
x836
x382
x151
x111
x1684
x1224
x179
x160
x9999
x1529
x652
x1164
x2868
x740
x1368
x1721
x1617
x623
x20
x1
x29
x1256
x355
x33
x1
x8133
x740
x67
x150
x20
x48
x362
x778
x60
x455
x130
x300
x18
x169
x157
x10
x45
x30
x9999
x126
x332
x70
x154
x35
x31
x9
x446
x51
x1
x273
x1047
x1850
x123
x10
x20
x10
x85
x409
x10
x130
x905
x7
x30
x758
x203
x2

617

กระทู้

2356

โพสต์

52หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
2881323
เงินตำลึง
9424840
ชื่อเสียง
223933
ความหิว
1236

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
1056
ความชั่ว
540
ความโหด
1202
♦ เหยากวง ♦
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" น้องหลานระวังตัวด้วย "
pet
โพสต์ 2018-8-8 00:07:58 | ดูโพสต์ทั้งหมด

✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙

ข้าเป็นจิ้งจอกที่ออกจากโพรง
362
{ พระสุบินประหลาด 3 }
ทำนายอักษรหนที่สอง

✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙
        
        เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามถูกจับจองโดยมิต้องรอการเชื้อเชิญ ชายชราหนนี้ไม่มีผ้าคลุมดำอำพรางร่าง เห็นเป็นหว่างคิ้วนัยน์ตาฉายแววฉลาดทรงภูมิหลิงเฮ่าจดจำได้ในทันทีว่าผู้สูงส่งท่านนี้ก็คือ ‘ซินแสตงฟาง’ ที่ตนเจอในศาลปรมาจารย์ข่งจื้อและมอบคำทำนายให้ที่ทะเลสาบไท้หูนั่นเอง “ท่านมาได้อย่----”   

        “เวลาไม่คอยท่าหากพลาดไปเกรงจะต้องรออีกพันปี ทำนายอักษรเสร็จเราค่อยสนทนาเรื่องอื่นกันต่อ” ซินแซผู้มีชื่อเสียงแพร่ระบือไปทั่วทุกทิศยกมือขึ้นปรามเชิงให้หยุด พร้อมส่งแววตาจริงจังเคร่งขรึม “เชิญเขียนมาสักอักษรเถอะ”

        ท่านยังคงพูดจาได้ชวนสับสนเช่นเดิม…. ‘พวกข้านั่งแทะขาแพะกันอยู้!! จะเอาหมึกพู่กันที่ไหนเขียน!!’ เพราะสีหน้าอีกฝั่ยดูมิได้หยอกเล่น สุดท้ายนักกวีหนุ่มได้แต่ยิ้มแย้มปลอดโปร่ง นำผ้าซับมือมาแล้วจิ้มหยดน้ำมันจากขาแพะแตะเป็นเจ็ดขีด ได้คำว่าค่ง ‘空(ว่าง)’

        คือท่านเห็นมือข้าว่างอยู่หรือ……?

        จากนั้นค่อยซับเรียวนิ้วลงผ้าจนสะอาดสะอ้าน รอฟังคำทำนายด้วยแววตาสำรวมสุขุม ซินแสตงฟางเหลือบมองอักษรน้ำมัน ลูบเคราดกหนหนึ่งกล่าว “ดูคุณชายเสิ่นจะกังวลใจอยากช่วยเหลือบุพการีแบ่งเขาภาระ ข้าจะบอกหนทางแก้ไขให้” จูหรงเยว่ถึงกับเอียงคออย่างฉงน บอกว่าว่างก็คือช่วยให้มีงานกระนั้นหรือ? เวลาเหล่าปัญญาชนคุยกันนี่เข้าถึงยากจริงๆ

        ตงฟางสั้วยังกล่าวต่อว่า “เส้นทางหมื่นพันหกร้อยลี้ที่ยาวแสนไกล หนทางศาสนาที่จะสอนสั่งผู้คนมีจิตใจกุศล ความปรองดองจะเกิดในฮั่น นี่ก็นับว่าถึงเวลาแล้วที่ฮั่นจะได้รับสิ่งนั้นเข้ามา” ได้ยินประโยคนี้แววตาของบุรุษผมเงินค่อยกระตือรือร้นขึ้นมาบ้าง พยักหน้าเชิงว่าท่านผู้อาวุโสพูดต่อเลย ชายชรากลับล้วงหยิบม้วนไม้ไผ่ที่ดูเก่าแก่ขึ้นมาส่งให้ “นี่คือส่วนคัดลอกของบันทึกโบราณโจวซูอี้จี้ที่หายสาบสูญไปในสมัยโจว”

        ส่งมาก็คือให้อ่าน? ดีว่าเมื่อครุ่เช้ดคราบมันหมดไปแล้ว จื่อหลัวกินอิ่มก็อยากเล่นกระโดดลงตักเขาวิ่งไปทางคณะละครเร่ ดูการละเล่นจำอวดอยู่อีกด้านหลิงเฮ่าสงสายตาเชิงให้จูหรงเยว่ตามไปดูแลปล้วค่อยคลี่ม้วนไม้ไผ่ออกอ่าน


เนื้อความในบันทึก ::


        ในปีรัชศกที่ 26 แห่งรัชสมัยโจวจ้าวหวาง ปรากฎว่าแม่น้ำลำธารเอ่อล้นริมตลิ่ง ทั่วผืนปฐพีครืนครั่น ปรากฎฉัพพรรณรังสีอันเป็นมงคลเจิดจ้าทั่วท้องฟ้า ในเวลานั้นมีโหรผู้หนึ่งนามว่า "ซูโหยว" ตรวจสอบคำทำนายโดยหลักอี้จิง ผลปรากฎว่าการเสี่ยงทายอักษรได้คำว่า { 乾 เฉียน } โหรซูโหยวได้คำนายอักษรตัวนั้นไว้ว่า 'ในลำดับที่เก้า ตำแหน่งที่ห้า หมายความว่า เวลานี้ปรากฎมังกรเหิรหาว ซูโหยวจึงได้ตีความต่อโจวจ้าวหวางว่า "บัดนี้มีมหาปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ถือกำเนิดในอาณาจักรเบื้องทิศปัจจิม และ คำสอนมหาปราชญ์ผู้นี้จะเผยแพร่ไปทั่วสี่คาบสมุทรมาจนถึงแผ่นดินนี้ในอีกพันปีข้างหน้า" โจวจ้าวหวางจึงได้มีพระบรมราชโองการสลักคำทำนายดังกล่าวลงบนศิลา จากนั้นนำศิลาไปปักไว้ที่ทิศใต้ของเมืองหลวง เพื่อให้คนรุ่นหลังในอีกพันปีข้างหน้าได้ตรวจสอบเรื่องนี้ ว่ามีความตรงกันหรือไม่ และจะมีผู้นำคำสอนมหาปราชญ์ผู้นั้นมาเผยแพร่ในแผ่นดินนี้จริงหรือไม่? ต่อมาในสมัยโจวมู่หวางได้เกิดแผ่นดินไหวครั้งใหญ่สะเทือนฟ้าสะเทือนดิน ปรากฎรุ้งสีขาวสิบสองสาย พาดออกมาจากดวงอาทิตย์ เป็นลักษณะสายรุ้งแบบเดียวกับที่ปรากฎในศูรางคมสูตรและเป็นแสงรังสีสีขาวแบบเดียวกับพระอาทิตย์ทรงกลด มีโหรอีกท่านในยุคนั้นได้ทำนายว่า "เหตุการณ์นี้คือเหตุการณ์มหาปราชญ์คนนั้นได้เสด็จกลับสวรรค์ไปแล้ว"


        'เวลานี้ถึงเวลาแล้วที่จะเดินทางไปชมพูทวีปในซีอวี้ พ่อค้าซีอวี้จะรู้จักที่นั่น ขอคุณชายกราบทูลฝ่าบาทตามบทความนี้และได้โปรดบอกว่าเป็นผลงานคุณชายที่เจอบทความโบราณนี้'

        ‘ประเดี๋ยวนะ… เหมือนจะมีบางอย่างไม่ถูกต้อง’ ศรีษะทุยสวยเงยขึ้นในทันใด… แลพบเข้ากับความว่างเปล่าไร้เงาคนบนเก้าอี้ จูหรงเยว่เดินกลับมาพร้อมจูงกระรอกน้อยริมฝีปากสีกุหลาบของคุณชายเอ่ยออกทันที “คนเล่า!!??”
        “ท่านผู้อาวุโสฝากบอกลาท่านว่าเขามีธุระต้องจัดการต่อ ขึ้นรถม้าไปแล้วขอรับ” บุรุษในชุดครามเข้มยกมือเกาแก้มอย่างจนปัญญา เอ่ยรั้งไว้เพราะเห็นคุณชายยังอ่านไม่เสร็จก็คลาดกัน เสิ่นหลิงเฮ่าฟังแล้วกำหมัดทุบโต๊ะเรียกพ่อค้ามาคิดเงินขากลับเดินพลางสบถแผ่วเบาว่า ‘หางานให้ข้าชัดๆ’

        มีอย่างที่ไหนโยนม้วนไม้ไผ่ให้แล้วชิ่งไม่ทิ้งฝุ่นเลย!!

✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

เมื่อได้พบท่านจึงได้ทราบความหมายของชีวิต เมื่อคิดถึงท่านจึงได้รู้ว่าลมหายใจที่มีอยู่คุ้มค่าแล้ว
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ผ้าคลุมซู่ฮว่ากวง
ปราณสำนึก
กระบี่ราชาสามภพ(เก๊)
หมัดพื้นฐาน
เอ้อหูจั่วลู่
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
เซ็กเธาว์
ตัวเบาขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x16
x1
x4
x20
x30
x1
x5
x3
x130
x100
x15
x5
x5
x20
x50
x1
x5
x53
x64
x4
x9999
x160
x1
x1
x2
x12
x260
x280
x9999
x4500
x5
x20
x120
x2
x30
x287
x9999
x1000
x20
x264
x1
x10
x160
x210
x233
x34
x3
x3
x6
x96
x7
x14
x22
x8
x1450
x290
x175