ดู: 882|ตอบกลับ: 12

{ เมืองเจียงเยี่ย } โรงเตี๊ยมถังฟง

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-11-21 00:12:42 |โหมดอ่าน
โรงเตี๊ยมถังฟง


โรงเตี๊ยมขนาดกลางมีสองชั้น ด้านล่างเป็นส่วนของร้านอาหาร
ด้านบนเป็นห้องพักจำนวน 6 ห้อง ไม่เล็กและไม่ใหญ่มากจนเกินไป



ชื่อกิจการ: โรงเตี๊ยมถังฟง
เจ้าของกิจการ: หวง ถังฟง
ประเภทงาน: แสดง สุรา น้ำชา อาหารทั่วไป และ ที่พักค้างคืน
เวลาเปิด-ปิดร้าน: 24 ชั่วโมง

#ประทับตราเจ้าเมืองเจียงเยี่ย

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

6

กระทู้

43

โพสต์

8708

เครดิต

เงินชั่ง
2111
เงินตำลึง
16110
ชื่อเสียง
4103
ความหิว
230

ใบรับรองภาษาฮั่น

โพสต์ 2018-1-22 15:11:27 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย monshippy เมื่อ 2018-1-22 15:58

-{หางานทำ}-


"เห้อ เดินทางมาถึงเสียที"
ชายหนุ่มนาม อี้ หยางหลง เอ่ยขึ้นหลังมาหยุดยืนที่หน้าโรงเตี๊ยมถังซงเป็นเวลาหลายวันทีเดียวที่เขาต้องล่องเรือมาเพื่อมาหางานทำ



ชายหนุ่มเดินด้อมๆมองๆรอบโรงเตี๊ยมที่ดูเหมือนไม่มีใครออกมาเลยก่อนจะตะโกนเข้าไป
"มีใครอยู่ไหมจ้ะ" เขาตะโกนเสียงดัง อีกใจนึงก็คิดว่ามันเสียมารยาทรึเปล่าที่มาตะโกนเช่นนี้


"เจ้ามีธุระอะไร?" เถ้าแก่คนนึงเดินออกมาด้วยหน้าตาง่วงงุน
"ข้ามาหางานทำจ้ะ ที่นี่พอจะมีงานให้ข้าทำหรือไม่" เขาถามด้วยหน้าตายิ้มแย้ม ใบหน้านวลนั่นออกจะเคอะเขินหน่อยๆเมื่อต้องพูดไพเราะกับคนแปลกหน้า เขาไม่เคยมาหางานด้วยตนเองเสียที เคยแต่ทำงานที่ท่านพ่อให้ทำเท่านั้น นี่คงจะเป็นก้าวแรกของเขาสินะ


"งานน่ะมีให้ทำ แต่เจ้าจะทำงานไหวหรอ ดูจากรูปร่างอันบอบบางของเจ้าไม่สามารถคิดได้เลยว่าเจ้าเป็นชาวประมง" เถ้าแก่เอ่ยพลางมองรูปลักษณ์ของหยางหลงตั้งแต่หัวจรดเท้า ที่ออกจะตัวผอมบางไปสักหน่อยภายใต้ชุดนั้น


"ข้าทำงานไหวจ้ะ ข้าทำงานกับท่านพ่อที่เมืองเป่ยผิง เราหาปลาได้มากมายทุกวัน โดยข้าจะออกไปทุกเช้าเพื่อล่องเรือหาปลา รับรองได้เลยจ้ะว่าเถ้าแก่จะไม่ผิดหวัง"


"งั้นจะลองดูก็ได้ แต่งานหนักมากนะ เจ้าคงต้องพยายามเอาหน่อย งานที่ต้องทำเริ่มต้น เจ้าต้องลองทำงานดูเป็นจำนวน 7 วันไม่มีหยุดพัก เจ้าจะตกลงไหม?"


"ได้จ้ะเถ้าแก่ ข้าแข็งแรงอยู่แล้ว ออกหาปลาทุกวันจนชินแล้วจ้ะ"


"งั้นก็ตามนั้น เริ่มงานตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป  วันนี้เจ้าไปหาที่พักผ่อนก่อน"




@Admin

แสดงความคิดเห็น

จัดส่งรายละเอียดงานไปทาง PM แล้วนะคะ  โพสต์ 2018-1-22 16:05

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1ชื่อเสียง +100 ความหิว -28 Point +7 ย่อ เหตุผล
Admin + 100 -28 + 7

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
คัมภีร์ขงจื้อ
ม้าสีหมอก
กระบี่
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x70
x3
x15
x11
x2
x20
x15
x42
x46
x19
x30
x63
x65
x20
x40
x45
x11
x1

6

กระทู้

43

โพสต์

8708

เครดิต

เงินชั่ง
2111
เงินตำลึง
16110
ชื่อเสียง
4103
ความหิว
230

ใบรับรองภาษาฮั่น

โพสต์ 2018-1-23 16:44:17 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ทำงานวันที่ 1


่้่่้วันนี้เป็นวันแรกที่ อี้ หยางหลง ได้ทำงานที่โรงเตี๊ยมถังฟงแห่งนี้ หลังจากที่เช้านี้ตื่นมาด้วยความสดใสเขาก็ออกกำลังกายให้เรียบร้อยเพราะไม่รู้ว่าวันนี้จะเจออะไรบ้าง เขาก็เดินออกมาหาข้าวกินที่ร้านบะหมี่เล็กๆข้างทางก่อนจะนั่งพํักสักหน่อยแล้วก็เดินทางไปที่โรงเตี๊ยมเพื่อเจอกับเถ้าแก่



"เถ้าแก่จ้ะ ผมมาทำงานวันแรกจ้ะ เถ้าแก่จะให้ทำอะไรหรอจ้ะ" หยางหลงเดินเข้ามาในโรงเตี๊ยมที่วันนี้ดูคึกคักต่างจากเมื่อวาน อาจจะเพราะเมื่อวานเขามาผิดเวลาล่ะกระมัง



"วันนี้เริ่มงานวันแรกสินะ ข้าจะพาเจ้าไปพบคนๆนึงเสียหน่อย"



"ใครหรอจ้ะเถ้าแก่" หยางหลงถามอย่างสงสัย ทำไมการทำงานต้องพบเจอผู้คนเยอะแยะขนาดนี้ด้วย เขาแค่มาหาปลาเองนะ



"รุ่นพี่ของเจ้า เขาเป็นนักหาปลามืออาชีพของที่นี่" เถ้าแก่พูดพลางเดินนำไปยังหลังโรงเตี๊ยมที่มีชายร่างสูงยืนจัดแจงเครื่องมือหาปลาอยู่



"หมิงเทียน นี่รุ่นน้องของเจ้า ข้าฝากให้เจ้าฝึกงานให้น้องของเจ้าหน่อยได้หรือไม่?"

เถ้าแก่เอ่ยกับหนุ่มร่างสูงผมยาวลำตัวเพียวบางแต่มีกล้ามเนื้อหน้าท้อง



"ได้ขอรับเถ้าแก่ จะให้ฝึกงานหาปลาน่ะรึ?" หมิงเทียนถามเถ้าแก่ด้วยความสงสัยพลางมองหยางหลงจากหัวจรดเท้าเหมือนที่เถ้าแก่มองเมื่อวานไม่มีผิด



"เจ้าหนู เจ้าชื่ออะไร" หมิงเทียนเอ่ยถามอย่างยิ้มแย้ม



"ข้าชื่อ อี้ หยางหลงครับ" เขาตอบอย่างสดใสกลับเช่นกัน เพราะดูท่าทางรุ่นพี่คนนี้จะไม่ได้ใจร้ายหรือโหดอย่างที่คิดไว้



"ฝากฝึกงานเบื้องต้นก่อนแล้วกันนะ เขาจะทำงานกับเราอยู่ 7 วัน ฝากเจ้าด้วยล่ะหมิงเทียน"

เถ้าแก่เอ่ยแล้วเดินกลับเข้าไปในโรงเตี๊ยมก่อนจะทิ้งสองหนุ่มไว้เบื้องหลัง



"เอาล่ะ วันนี้เจ้าคงต้องรู้พื้นฐานการใช้อุปกรณ์เสียก่อน เจ้ารู้ไหมว่าใช้อะไรหาปลา?" หมิงเทียนเอ่ยถามเพื่อวัดความรู้เบื้องต้นของรุ่นน้องของเขา



"ใช้แหหรือเปล่าครับ?" เขาตอบอย่างไม่มั่นใจเพราะที่เขาเรียนรู้จากพ่อมาไม่ได้มีเพียงอย่างเดียวเสียด้วย แต่เห็นว่าที่ใช้กันเยอะสุดก็น่าจะเป็นแหล่ะมั้ง



"ถูกต้อง วันนี้เราจะมาเรียนรู้การใช้แหกัน ไปขึ้นเรือ ข้าจะพาเจ้าล่องเรือไปสอนการเหวี่ยงแห"



"ครับท่านพี่" อี้ หยางหลงขานรับอย่างแข็งขัน ในที่สุดเขาจะได้เริ่มทำงานแล้ว



.

.

.

.

.

.

หลังจากล่องเรือมาได้สักพักหนึ่ง หมิงเทียนก็เอ่ยถามขึ้นมา

"เจ้าว่ายน้ำเป็นไหมหยางหลง"



"เป็นครับ ทำไมหรอครับรุ่นพี่....ตู้ม" หยางหลงโดนรุ่นพี่หมิงเทียนถีบตกแม่น้ำไป



"แค่กๆ ท่านพี่ ท่านถีบข้าลงมาทำไมเนี่ย" หลังจากเขาสำลักน้ำไปสองสามอึก ก็ลอยตัวบนน้ำอย่างงงๆแล้วขมวดคิ้วมองรุ่นพี่ตัวเองด้วยแววตากร้าว



"ข้าก็ทดสอบไง ว่าเจ้าโกหกข้ารึเปล่า เอาล่ะ ขึ้นเรือมาเจ้าผ่านขั้นแรก" หมิงเทียนยื่นมือไปข้างหน้าหยางหลง ทำให้เขาต้องจับมือนั้นดึงตัวขึ้นมาบนเรืออย่างช่วยไม่ได้



"ไหนว่าจะมาสอนข้าไง ท่านพี่โหดเกินไปแล้วนะ"



"เจ้าเป็นอิสตรีหรืออย่างไร โดนแค่นี้มาทำบ่นกับข้า นี่เจ้าอยากมาทำงานจริงๆหรือไม่?"



"ชิส์ ข้าแค่ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องถีบข้าตกด้วย บอกกันดีๆก็ได้นี่นา"



"ช่างข้าเถอะน่า เอาล่ะอย่าพูดมาก " หมิงเทียนวางไม้พายลง แล้วหยิบแหขึ้นมา



"ดูข้า"



"เก็บแหม้วนเข้าไปให้ได้ระยะตั้งข้อศอก

มือซ้ายยกให้ได้เท่าหัวปล่อยแล้วรวบเข้าตรงกลางแหซ้าย
แบ่งแหเป็นสามส่วน
1. เอามาเหน็บใส่ศอกขวา
2.เอามือสอดเข้าข้างในแบ่งมาเรื่อยๆให้เท่ากัน(มือซ้าย)
3.เอามาฝากไว้มือขวา ข้างในจะกางอยู่แล้ว
มือขวาถือแหที่รวบไว้
ก้าวเท้าซ้าย
ตั้งศอกขึ้นให้ตั้งฉากกับพื้นดิน เหวี่ยงให้เป็นครึ่งวงกลมแบบนี้"


ว่าเสียยืดยาวพร้อมทำให้ดู ก่อนจะเหวี่ยงแหไปข้างหน้า จนแหกางออกไปกว้างเป็นวงกลม


"โห...." มันสวยงามจนหยางหลงอดอุทานไม่ได้ ขั้นตอนมันไม่ใช่ง่ายๆเลยแหะ ตอนที่เขาดูของพ่อมันไม่เห็นสวยงามแบบนี้เลย






"เอาล่ะ หลังจากนั้น ถ้าน้ำระดับอก เราจะลงไป" หมิงเทียนกระโดดลงไปในน้ำแล้วพูดต่อ

"หืม ลงไปเก็บแหหรอครับ"


"ยัง เราต้องเอาเท้าเหยียบขอบแหให้เข้าไปในตมก่อน หลังจากนั้นเราจะใช้มือขวาค่อยๆสาวเข้ามา โดยมีมือซ้ายรูดช้าๆ ปลาจะอยู่ตรงกลาง เมื่อรูดจนเกือบหมด ให้หมุนบิดแหไม่ให้ปลาออกแล้วยกขึ้นมาแบบนี้"


หมิงเทียนรูดช้าๆจนยกขึ้นมาก็ได้ปลามามากมายทั้งปลาเล็กปลาน้อยปลาขนาดกลาง แล้วเขาก็เดินเอาแหไปใส่เรือ ที่มีหยางหลงนั่งอึ้งอยู่ นี่มันได้ปลามากกว่าที่เขาคิดไว้นี่


"เอาล่ะ ตาเจ้าแล้ว" หมิงเทียนยื่นแหเอ็นให้กับหยางหลง ก่อนที่หยางหลงจะทำอย่างเก้ๆกังๆแล้วเหวี่ยงออกไป แต่แหดันไม่แตกออกเป็นวงกลม จนต้องไปงมมาเหวี่ยงใหม่


"ฮึบ" คราวนี้หยางหลงตั้งใจมากขึ้น ดีที่พ่อของเขาให้เขาได้ฝึกสมาธิมา ตอนนี้เขาตั้งสมาธิให้อยู่กับแหตรงหน้า หมิงเทียนมองลูกศิษย์รุ่นน้องของตนเองอย่างพอใจ


คราวนี้เขาเหวี่ยงแหแตกเป็นวงกลมได้แล้ว เขาจึงหันไปหารุ่นพี่แล้วเอ่ยด้วยความดีใจ


"ท่านพี่ๆ ข้าทำได้แล้วเห็นไหมๆ"


"ข้าเห็นแล้ว เจ้าผ่าน ทีนี้ก็ลงไปเก็บแหกับปลาขึ้นมาสิ"


หลังจากที่เหวี่ยงแหสำเร็จทำให้หยางหลงมีกำลังใจขึ้นอีกมาก เขากระโดดลงไปในน้ำแล้วค่อยๆสาวแหขึ้นมาหลังจากเหยียบขอบแหจมลงในตมแล้ว เขายกแหขึ้นมาด้วยความดีใจพร้อมกับมีปลาติดขึ้นมาแม้ว่าจะไม่มากเท่ากับของหมิงเทียนก็ถือว่ามากอยู่


"อื้อ เก่งมาก เจ้าถือว่ามีความสามารถด้านนี้อยู่เหมือนกัน เอาล่ะ ขึ้นมาได้"
หมิงเทียนพยักหน้าอย่างเข้าใจแล้ว หยางหลงก็ขึ้นมาบนเรือแล้วทั้งสองก็เดินทางกลับไปที่โรงเตี๊ยมเพื่ออาบน้ำชำระล้างร่างกาย ก่อนจะแยกย้ายกันไปพักผ่อน









คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +200 ความหิว -15 Point +3 ย่อ เหตุผล
STAFF_โรลทำงาน + 10 + 200 -15 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
คัมภีร์ขงจื้อ
ม้าสีหมอก
กระบี่
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x70
x3
x15
x11
x2
x20
x15
x42
x46
x19
x30
x63
x65
x20
x40
x45
x11
x1

6

กระทู้

43

โพสต์

8708

เครดิต

เงินชั่ง
2111
เงินตำลึง
16110
ชื่อเสียง
4103
ความหิว
230

ใบรับรองภาษาฮั่น

โพสต์ 2018-1-24 13:46:11 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย monshippy เมื่อ 2018-1-24 14:32

ทำงานวันที่ 2 (1)

หลังจากพักผ่อนเป็นที่เรียบร้อยอย่างเต็มอิ่ม อี้ หยางหลงก็ตื่นมาด้วยความสดใส ไร้การปวดเมื่อยใดๆ เขาตื่นมาออกกำลังกายฝึกตนเองอย่างเช่นทุกวัน ก่อนจะออกเดินทางไปยังร้านบะหมี่เจ้าเดิม



"ลุง ข้าขอเหมือนเมื่อวานนะจ้ะ" เขาตะโกนบอกท่านลุงที่ขายบะหมี่เจ้าอร่อยของเขา



"ได้เลยพ่อหนุ่มน้อย วันนี้เจ้าดูสดใสกว่าเมื่อวานนะ" ท่านลุงทักทายเขาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม



"ฮ่าๆ นิดหน่อยน่ะจ้ะลุง" เขาหัวเราะเบาๆ พลางรับบะหมี่มากินจนหมดแล้วเดินไปจ่ายเงินก่อนจะเดินทางไปโรงเตี๊ยมถังฟง

.

.

.

.

.

.

.


"เถ้าแก่จ้ะ ข้ามาแล้วครับ วันนี้จะให้ข้าทำอะไรหรอจ้ะ" เขาเอ่ยทักทายเถ้าแก่ที่นั่งอยู่ที่เก้าอี้โรงเตี๊ยมที่วันนี้ก็ดูจะคึกคักเช่นเดิมในเวลานี้



"หืม เจ้ามาแล้วหรอ วันนี้เจ้าออกไปหาปลาได้เลย"



"จริงหรอจ้ะเถ้าแก่ แต่เมืองนี้ไม่มีท่าเรืือ คงต้องเดินทางไปที่ท่าเรือของเมืองอู๋จวิ้นนะจ้ะ"



"อืมมม เดินทางระวังๆล่ะ เมื่อหาปลาเสร็จแล้วเจ้าก็รีบกลับมาล่ะ"



"ได้จ้ะเถ้าแก่ข้าจะรีบไปรีบกลับนะจ้ะ"



" เหวี่ยงแหอย่าให้พลาดล่ะ หยางหลง" หมิงเทียนเดินเข้ามาบอกยิ้มๆ



"แหม ท่านพี่ ข้าไปฝึกมาแล้วน่า" หยางหลงเอ็ดเบาๆ แล้วหัวเราะก่อนจะเดินไปหลังโรงเตี๊ยมเพื่อเตรียมอุปกรณ์หาปลาและเตรียมล่องเรือไปเมืองอู้จวิ้นโดยเร็ว


-------------------------------------------------------------------------------------------------
หลังจากที่เขาเดินทางกลับมาจากท่าเรือเขาก็ขนปลากลับมาที่โรงเตี๊ยมถังฟงแห่งนี้

"เถ้าแก่จ้ะ พี่หมิงเทียน ข้าได้ปลากลับมาแล้ว" เขาอวดปลาให้ทั้งสองดู

"โห เจ้าเก่งเหมือนกันนี่ได้ปลาเสียเยอะแยะเลย"

"อืม ใช้ได้นี่ เหวี่ยงแหเป็นแล้วสินะ เจ้านี่เรียนรู้ไวดีเหมือนกันนะ" หมิงเทียนพยักหน้า

"เอาไปถอดเกล็ดปลา, ล้างปลา, หมักปลา และ แบ่งปลาเล็กไปตากแห้ง อีกส่วนไปหมักไว้รอขายไป"
เถ้าแก่บอก

"จ้ะ เถ้าแก่" เขาขนปลาไปดำเนินการหลังโรงเตี๊ยม เริ่มจากการถอดเกล็ดปลาด้วยมีดที่เขาชำนาญ หลังจากนั้นล้างปลาทั้งหมดแล้วใส่โอ่งเพื่อหมักปลาไว้ แล้วแบ่งปลาเล็กที่ติดมาในแหไปตากแห้งที่กระจาด

เมื่อทำทุกอย่าสงเสร็จเขาก็ไปบอกเถ้าแก่
"เถ้าแก่จ้ะ เสร็จแล้วจ้ะ" เมื่อเขาทำเสร็จก็เย็นเกือบพลบค่ำพอดี

"วันนี้เจ้าเหนื่อยมากแล้ว ไปพักเถิด" เถ้าแก่บอก







คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +200 ความหิว -15 Point +3 ย่อ เหตุผล
STAFF_โรลทำงาน + 10 + 200 -15 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
คัมภีร์ขงจื้อ
ม้าสีหมอก
กระบี่
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x70
x3
x15
x11
x2
x20
x15
x42
x46
x19
x30
x63
x65
x20
x40
x45
x11
x1

6

กระทู้

43

โพสต์

8708

เครดิต

เงินชั่ง
2111
เงินตำลึง
16110
ชื่อเสียง
4103
ความหิว
230

ใบรับรองภาษาฮั่น

โพสต์ 2018-2-3 19:38:07 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย monshippy เมื่อ 2018-2-3 20:42

ทำงานวันที่ 7


หลังจากที่เขาเดินทางเสียหลายวัน เขาก็ได้มาพักผ่อนอยู่ที่โรงเตี๊ยมถังฟงเหมือนเคย และเช้านี้ก็เหมือนเคยที่เขาตื่นมาท่ามกลางเสียงคนจอแจ



"อืมม เช้าแล้วหรอเนี่ย ยังรู้สึกว่ายังพักไม่พอเลย" เขาขยี้ตาอย่างงัวเงียก่อนจะลุกขึ้นมาออกกำลังกายเหมือนที่ทำทุกวัน ก่อนจะออกไปหาอะไรกิน



เขาล่ะคิดถึงบะหมี่เจ้าเก่านี่จริงๆเลย เขาไม่ได้กินร้านนี้มากี่เดือนแล้วนะ คิดได้ดังนั้นก็รีบสาวเท้าไปยังร้านบะหมี่เจ้าเก่าร้านโปรดของเขาทันที



"ลุง วันนี้ขอเหมือนเดิมนะ ค้าขายเป็นเช่นไรบ้าง?" เขาเอ่ยทักลุงแก่ๆคนนึงที่กำลังลวกบะหมี่อย่างสดใส



"อ้าว อาอี้ ไม่เจอหน้านานเลยนะเจ้า ช่วงนี้หรอ ก็ขายได้เรื่อยๆเหมือนเดิมแหละน้า รอสักครู่ๆ เอาเหมือนเดิมใช่มั้ย" ลุงทักทายอี้หยางหลงอย่างเป็นกันเองแล้วก็ทำบะหมี่มาให้เขาที่โต๊ะ



"กินให้อร่อยๆเน้อ" ลุงบอกเท่านี้แล้วก็เดินไปทำงานต่อ

หลังจากกินบะหมี่อะไรเสร็จเรียบร้อยเขาก็เดินกลับเข้าไปหาเถ้าแก่ที่โรงเตี๊ยมถังฟง

"เถ้าแก่จ้ะวันนี้จะให้ฉันทำอะไรจ้ะ"

"วันนี้เจ้าก็ออกไปหาปลาแล้วจัดการปลาให้เรียบร้อยเท่านั้นแหละ" เถ้าแก่บอกเพียงเท่านี้

"ได้จ้ะเถ้าแก่"

---------------------------------------------------------------------------------------------

หลังกลับมาจากที่ท่าเรือของเมือเจียงเยี่ย เขาก็ลากแหกลับมาพร้อมปลาน้อยใหญ่

"อ้าวพี่หมิงเทียน" เมื่อเขากลับมาเขาก็เจอกับรุ่นพี่ที่สอนเขาเหวี่ยงแหในวันแรกนั้น

"ไงล่ะเจ้า ตอนนี้ใช้แหอย่างชำนาญแล้วล่ะสิ คนสอนดีก็แบบนี้แหละ" หมิงเทียนหัวเราะเบาๆ

"จ้าๆ ข้าต้องขอบคุณพี่มากๆ ที่สอนทำให้ข้ามีงานทำได้อย่างทุกวันนี้นะ เดี๋ยวข้าขอตัวก่อนนะจ้ะ"

หลังจากพูดคุยกับพี่หมิงเทียนเสร็จเขาก็นำปลาที่ได้ไปถอดเกล็ด ล้างปลา หมักปลาและแบ่งปลากที่ตัวเล็กๆไปเพื่อตากแห้ง ส่วนที่หมักไว้อีกส่วนก็รอนำไปขาย เมื่อเขาทำทุกอย่างเสร็จแล้วเขาก็เดินไปหาเถ้าแก่

"เถ้าแก่จ้ะ งานในวันนี้เสร็จแล้วจ้ะ"

"ขอบคุณเจ้ามาก ที่เจ้าตั้งใจขยันทำงานให้ข้า วันนี้ก็เป็นวันสุดท้ายแล้วสินะ หลังจากนี้เจ้าจะเดินทางกลับบ้านใช่ไหม อ่ะ นี่ ก่อนไปข้าจะให้ปลาเจ้า 30 ตัว ถือว่าเป็นอีกหนึ่งค่าจ้างของเจ้าแล้วกัน"

"ขอบคุณจ้ะ เถ้าแก่ งั้นข้าลาเลยนะจ้ะ" เขาโค้งให้กับเถ้าแก่แล้วเก็บของๆเขา เตรียมพร้อมที่จะเดินทางต่อไป....









แสดงความคิดเห็น

ได้รับผลผลิตตอบแทน (ปลาน้ำทะเล) 30 ตัว  โพสต์ 2018-2-7 18:09

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +200 ความหิว -17 Point +3 ย่อ เหตุผล
STAFF_โรลทำงาน + 10 + 200 -17 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
คัมภีร์ขงจื้อ
ม้าสีหมอก
กระบี่
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x70
x3
x15
x11
x2
x20
x15
x42
x46
x19
x30
x63
x65
x20
x40
x45
x11
x1

61

กระทู้

316

โพสต์

7หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
56294
เงินตำลึง
10887
ชื่อเสียง
32057
ความหิว
628

ใบรับรองภาษาฮั่นป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)

คุณธรรม
481
ความชั่ว
0
ความโหด
130
นกแก้วฟ้า
เลเวล 1

ปิงเยว่

"บทกวีของข้าจะนำทางท่าน"
pet
โพสต์ 2018-2-7 15:02:26 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย HongYijiang เมื่อ 2018-2-7 15:05

หลังจากรถม้าเดินทางผ่านไปได้ระยะหนึ่งเด็กสาวที่นอนอยู่ด้านหลังของรถม้าอย่างสงบสุข..
แต่ในระหว่างนั้นเอง..

ปึกๆๆๆ!!
ฮรี๊ยยยยย์
"เฮ้ย อย่าตีรถม้าข้าแรงสิเฮ้ย ของมันแพงนะ!!"

เสียงของความวุ่นวายได้ดังขึ้นจนทำให้อี้เจียงตื่นจากฝัน เธอในสภาพที่สะลึมสะลือกำลังประมวลผล

เมื่อฟังจากเสียงเมื่อจะเกิดเรื่องบางอย่างขึ้น

"ทำไมม้าพวกนี้ถึงหยุดวิ่งเล่า!! ใกล้จะถึงอยู่แล้วนะ!"
ชายคนขับรถม้าวัยกลางคนบ่นขึ้นอย่างหัวเสียก่อนที่อีกคนจะพูดขัด

"ชู่ว์.. เงียบๆไว้ ม้าหยุดน่ะถูกแล้ว เพราะพวกมันกำลังมา.."
หลงจิ่วเอี้ยนพูดพลางมองไปรอบๆโดยไม่ลืมหยิบไม้พลองพอดีมือขึ้นมาด้วย

"พวกมัน..?"
ชายวันกลางคนยังคงงงงวยกับสถานะการณ์ที่เกิดขึ้น
แต่มันก็นานมากพอที่จะให้อี้เจียงท่ี่อยู่ด้านหลังของรถม้านั้นได้รู้สึกตัว

'พวกมัน..? หรือว่า..?'
เด็กสาวแนบหูกับพื้นรถม้าไว้ก่อนที่จะสัมผัสได้ถึงเสียงฝีเท้าของผู้บุกรุก

"หมาป่าขนาดกลาง ประมาณ 6 ตัว.. แต่อาจมีมากกว่านั้น.."
อี้เจียงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ไม่ดังมากนักแต่พอแค่ฟังชัดให้ชายที่นั่งข้างหน้าทั้งสองได้ยิน

"ฮะ เฮ้ย-- อื้อๆอู้วๆอื้อ"
ชายวัยกลางคนกำลังจะโวยวายอีกรอบแต่ก็ถูกมือของชายหนุ่มข้างๆอุดปากไว้

"บอกให้เงียบๆไง มันจะได้ไม่รู้ว่าเรารู้ตัวแล้ว"
จิ่วเอี้ยนพยายามอธิบายด้วยเสียงเบาอย่างหงุดหงิดแต่ก็มองรอบๆอยู่ตลอด

"อ้าว มันรู้ก็ดีแล้วไม่ใช่หรอ?"
ชายคนขับรถม้าพูดด้วยเสียงแหบๆเหมือนจะกวนจนจิ่วเอี้ยนต้องมองอ่อนใส่

"ถ้ามันรู้มันจะกระโจนเข้ากระชากใส่รัวๆน่ะสิ.. ปัญหาไม่ได้อยู่ที่พวกเรา แต่อยู่ที่ม้ากับของต่างหาก"
ชายหนุ่มพูดกระซิบให้เบากว่า ชายคนขับรถม้าที่เหมือนจะโวยวายแต่ก็นึกขึ้นได้ทันก็รีบปิดปากตัวเองไว้

"เอาล่ะนะ.. เจ้าม้า รอฉันให้สัญญาณ ถึงตอนนั้นให้รีบวิ่งไปเลยนะ.. น้องอี้เจียง ฝากข้างหลังที" "เจ้าค่ะ"
จิ่วเอี้ยนพูดด้วยเสียงที่แผ่วเบาก่อนที่คนขับรถม้าจะทำหน้างง แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ต้องเออออตามไป

ชายวัยกลางคนเห็นว่าชายหนุ่มข้างๆแม้จะพยายามมีสติอยู่แต่ก็ตัวสั่นกลัวเล็กน้อย ถ้าเขาเป็นตัวถ่วงหาได้ดีไม่
ในจังหวะนั้นเองเสียงของพุ่มไม้ที่สั่นไหวเหมือนลมที่พัดอยู่รอบๆจากฝีเท้าที่ย่องเบา เป็นสัญญาณบ่งบอกถึงนักล่า

ที่กำลังเตรียมตัวพุ่งเข้าใส่เหยื่อที่รอคอยและในจังหวะนั้นเองที่เหล่าหมาป่ากำลังพุ่งเข้ามานั้นเอง

ด้านหน้าจิ่วเอี้ยนนำไม้พลองฟาดหมาป่าที่พุ่งใส่ม้าทั้งสองข้างจนตกลงบนพื้น และในเวลาเดียวกัน
กที่ทางด้านหลังรถม้าหมาป่าทั้งสี่จะพุ่งเข้าใส่ตัวเกวียน อี้เจียงที่ซุ่มอยู่ก็ลุกขึ้นมาทำการตบเจ้าหมาป่าทั้งสี่
ให้ออกไปจากเกวียนทีละตัวสองตัวด้วยกระบี่ในฝักของตน
"ไปได้เลยเจ้าค่ะ"
เด็กสาวกล่าวพลางตั้งท่าเตรียมตบตัวที่ลุกขึ้นมาได้ใหม่ให้กลับลงไปนอนบนพื้น
"ไป!"
หลังจากจิ่วเอี้ยนให้สัญญาณ เจ้าม้าลากเกวียนทั้งสองก็ทำการวิ่งไปทันทีอย่างรวดเร็ว
"เฮ้ยยยย"
คนขับรถม้าตกใจกับความกระทันหันพอควร แต่อย่างน้อยเขาก็จับรถม้าไว้ได้ทันก่อนที่จะบังคับม้าต่อไป
"ให้สัญญาณน้อยไปแล้วโว้ยยยยย"
"ถ้ามัวแต่ให้สัญญาณช้าก็หนีไม่ทันพอดีสิ"
"สลัดหลุดแล้วเจ้าค่ะ"
"เฮ้อ~~"
ถึงแม้ว่าจะวุ่นวายและเหน็ดเหนื่อยอยู่บ้างแต่พวกเขาก็เดินทางมากันยังเจียงเยี่ยอย่างปลอดภัย
...
.....
...
เมื่อทั้งสามถึงยังในเมืองเจียงเยี่ย คนขับรถม้าก็ตัดสินใจไปส่งทั้งสองคนก่อนเนื่องจากมืดค่ำมากแล้ว
"ถึงซะที.. เฮ้อ.."
ชายคนขับรถม้าถอนหายใจมองสหายร่วมทางสองคนที่ลงจารถม้าอยู่หน้าโรงเตี๊ยม
"ขอบคุณมากๆเลยนะเจ้าคะ"
เด็กสาวโค้งให้อีกฝ่ายอย่างนอบน้อมก่อนที่จะเดินเข้าไปในโรงเตี๊ยม

ส่วนทางชายคนขับรถม้าก็โค้งรับเล็กน้อยก่อนจะขับรถม้าส่งของต่อไป

ในที่สุดทั้งสองคนก็ได้พักในห้องพักดีๆเสียที ถึงแม้ว่าจะได้พักตอนถึงปลายทางแล้วก็ตาม
เมื่อถึงกับห้องพักที่มีสองเตียงนอน จิ่วเอี้ยนก็เดินเซไปหลับอยู่บนที่นอนนุ่มๆในทันที
อี้เจียงที่เห็นอย่างนั้นก็ยิ้มหัวเราะเล็กน้อยก่อนที่จะจัดของและเข้าไปอาบน้ำ
แสงของดวงจันทร์ที่ส่งลงมายังเรือนกายของหญิงสาวหวนให้เห็นภาพในอดีต
'นี่เรา.. ดูโตขึ้นนิดหน่อยรึเปล่านะ'
เด็กสาวที่เริ่มก้าวสู่การเป็นหญิงสาวอย่างเต็มตัวค่อยๆล้างเนื้อตัวให้สะอาด
พลางพักผ่อนร่างกายไปในเวลาเดียวกัน ไม่นานก็จัดการตัวแต่งเนื้อตัวให้สบายจนเสร็จ
ก่อนที่จะเดินไปยังเตียงนอนของตนแล้วหยิบเครื่องหอมมาทาเล็กน้อย
'เอ๊ะ.. นี่มัน.. ใกล้จะหมดแล้วนี่นา..?'
อี้เจียงมองตลับเครื่องหอมในมือด้วยความเสียดายเล็กน้อย หากจะทำเองใช่จะของแบบนี้ได้ง่ายๆ
"ไว้ทำใหม่แล้วกันนะ.."
เด็กสาวเก็บตลับเครื่องหอมแล้วเอื้อมมือไปหยิบกระบี่เล่มเดียวของตนขึ้นมาขัดก่อนนอน
แม้อาจจะไม่ได้ดูแลรักษามาก แต่ก็พยายามทำให้มันเงางามและดูดีเหมือนใหม่เสมอ
เผื่อสักวันคนที่ให้มันแก่เธออยากจะได้มันคืน... อี้เจียงยิ้มบางๆก่อนที่จะเก็บกระบี่นั้นไว้
เธอคิดทบทวนถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่จะค่อยๆคิดถึงสิ่งที่ต้องทำ
หลังจากนั้นไม่นานเธอก็ได้หลับไป...

@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง -700 ความหิว -28 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin -700 -28 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
รถม้าหรูหรา
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
เตาถานมู่
ขวานเหยาเจี่ย
หายใจใต้น้ำ
ตาสมุทร
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
กุหลาบสีทอง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x5
x8
x6
x14
x100
x2
x10
x18
x40
x30
x35
x12
x10
x40
x40
x40
x40
x40
x5
x6742
x10
x30
x1
x28
x1
x1
x30
x26
x52
x30
x3
x1
x6
x60
x7
x18
x70
x1
x1
x1
x70
x684
x132
x1000
x200
x2280
x1000
x3332
x1379
x269
x300
x70
x394
x12
x102
x130
x298
x29
x57
x4
x20
x40
x90
x111
x1
x1
x30
x105
x3
x29
x1
x7
x7
x50
x1
x4

61

กระทู้

316

โพสต์

7หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
56294
เงินตำลึง
10887
ชื่อเสียง
32057
ความหิว
628

ใบรับรองภาษาฮั่นป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)

คุณธรรม
481
ความชั่ว
0
ความโหด
130
นกแก้วฟ้า
เลเวล 1

ปิงเยว่

"บทกวีของข้าจะนำทางท่าน"
pet
โพสต์ 2018-2-11 10:26:41 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย HongYijiang เมื่อ 2018-2-11 10:27

รุ่งเช้าวันใหม่ อี้เจียงตื่นขึ้นมาพร้อมกับแสงอาทิตย์ที่สาดส่องลงมาผ่านร่องไม้
เปลือกตาสวยค่อยๆเปิดออกพลางกระพริบปรับสายตาเล็กน้อย
เธอเริ่มขยับตัวยกตัวขึ้นมาเดินเซไปที่หน้าต่างแล้วเปิดออก
เด็กสาวมองออกไปยังด้านนอกเห็นกับดวงตะวันที่ทอแสงสูงเหนือขอบฟ้า
"นี่มัน.. สายขนาดนี้แล้วหรอเนี่ย?"
อี้เจียงที่ปรับสายตาได้แล้วมองไปรอบๆห้องก่อนที่จะไม่เห็นชายอีกคนที่ร่วมทางกันมา
"นี่ท่านพี่จิ่วเอี้ยนออกไปข้างนอกแล้วหรือ?"

เธอเลือกที่จะไม่คิดอะไรมาก อีกฝ่ายคงไปทำธุระแล้วจึงเดินไปอาบน้ำในยามเช้า

เปลี่ยนเสื้อผ้าเช็ดเนื้อเช็ดตัว จัดผมให้เรียบร้อยแล้วก่อนจะแต่งหน้าเล็กน้อย
"ทำอะไรต่อดีนะ...?"
อี้เจียงมองไปรอบๆห้องอีกครั้ง ให้ความรู้สึกเปลี่ยวเหงาแปลกๆ
"คิดถึงเจ้าตัวแสบพวกนั้นจังเลย.."
ว่าแล้วก็พลางคิดนึกถึงตอนที่เธอได้ร่วมเดินทางกับเหล่าเพื่อนพ้อง
คิดถึงแต่ละคนที่ผ่านเข้ามา คิดถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น
เธอหลับตัวลงเบาๆก่อนที่จะลืมตาขึ้นมาช้าๆ
"ข้าต้องพยายามแล้วล่ะ.. ถ้าพวกเขาเห็นว่าข้าไม่สดชื่นคงเป็นห่วงแน่ๆ"
อี้เจียงเดินลงไปที่ด้านล่างของโรงเตี้ยมแล้วสั่งอาหาร

เด็กสาวค่อยๆทานอย่างเพลิดเพลิน นานแล้วที่ไม่ได้มีช่วงเวลาเอื่อยเฉื่อยเช่นนี้
ตั้งแต่ออกมาจากค่ายพยัคฆ์เธอก็เหมือนไม่ได้หยุดพักเลยแม้แต่วันเดียว
หรือแม้แต่จะถูกจับไปก็ตาม ก็ยังต้องหาทางเพื่อออกมาเช่นกัน

ในระหว่างนั้นเองเธอก็ได้ยินเสียงคนที่โต๊ะด้านหลังคุยกัน
"นี่ท่านพี่ ข้าได้ยินกลอนเด็ดๆมาจากเพื่อนที่ฉางอันล่ะ อยากจะลองฟังดูรึเปล่า?"
ชายคนหนึ่งกล่าว
"หืม ได้ ไหนลองว่ามาสิ ขอให้ดีกว่าลำนำเห่ยๆของเจ้าละกันนะ ฮ่ะๆๆ"
ชายอีกคนหนึ่งตอบ

'บทกลอนเหรอ? ไม่ได้ฟังบทกลอนดีๆมานานแค่ไหนแล้วนะ..'
อี้เจียงคิดดังนั้นก็นั่งฟังเงียบๆพลางรับประทานอาหารต่อไป

{ ลำนำผาฮั่นจง }

ร้อยตำนาน เรียงขับขาน พันพันบท
หมื่นเรื่องเล่า เคล้าน้ำตา ต่างสุรา
ดินเหลืองผา นครา ขุนเขาใหญ่
หุบเหวลึก สร้างตำนาน หมู่ผู้กล้า

คือคำขาน คือตำนานจตุชน

ทั้งพ่อค้า คาราวาน เดินทางไกล
ทั้งกู่ฉิน พิณคู่ใจ นักกวี
อีกสตรี ตาเดียว เลิศเกาทัณฑ์
และชาวยุทธ ผู้กล้า ผ้าพันแผล

เหมันต์จาร สายลมเย็น ยะเยือกจิต
คำรามสิทธิ์ พยัคฆา ก้องหุบเหว
สามผู้กล้า บนเนินผา ไม่รั้งรอ
ส่งวิหค นกเสียงทอง ติดต่อไป

แว่วเสียงใส สรวลใจในพณา
เจ้าปักษามรกตถลาลง

มิคาดคิด มีสตรี อยู่ใต้ผา
เวทนา ผู้กล้า ต่างปรึกษา
เพื่อช่วยพา นารี นั้นขึ้นมา
พ่อค้ามี เคล็ดวิชา ใจน้ำแข็ง

โดดลงผาอย่างกล้าหาญไม่กริ่งเกรง

กวีรั้ง โยงไป ด้วยสายเชือก
แล้วจึงเลือก เอาเพลาเกวียน เพียรต่างรอก
บอกสวรรค์ เมตตาเถิด โปรดเห็นใจ
ขออย่าให้ สหายข้า ต้องกล่าวลา

ประสิทธิ์พรขอวิงวอนผู้เบื้องบน
โปรดช่วยคน สหายข้าพ้นบ่วงภัย

พระเพลิงผลาญ ธารหินไฟ ไหลปะทุ
ยมมาดุ คะนองควัน ดั่งจันทร์ดับ
ขอบผาทรุด ผุดนรก ทะเลกาฬ
เคราะห์ประสาน เชือกสะบั้น พลันปลิดปลิว

ละล่องลงดงพระเพลิงอเวจี
ความหวังมีพลันมอดดับลับเลือนไป

ฟ้าเมตตา นภาเปิด เกิดเป็นแสง
ดั่งดลแรง เมตตาจิต ประสิทธิ์ด้วย
เทพผู้ช่วย พ้นธารเหลือง เมืองแดนผี
มีท่านแมว ตัวใหญ่ คือไป๋เหมียว

เมื่อรำลึกตรึกถึงแล้วได้แคล้วคลาด
ศรัทธามาตรความช่วยเหลือจึงจะมา

อัมฤทธิ์ หลั่งรินไหล ล้างไฟผลาญ
ลำแสงสาด ไพรพณา ชีวาหวน
ทวนวิญญา สรรพสัตว์ พัดคืนรัง
ก่อกำเนิด เกิดเป็นธาร วิฬารเทพ

ขุนเขาสูงธารน้ำไหลดั่งแดนฟ้า
งดงามตามัจฉาว่ายสายน้ำใส

ส่วนพ่อค้า ผู้กล้า แม้รอดภัย
เหตุไฉน ไม่ฟื้น คืนกลับมา
พาสหาย ห่วงใย เป็นหนักหนา
หวังเยียวยา หยุดนิทรา พบหน้ากัน
......................
บรรเลงเพลงกู่ฉิน ผินมองฟ้า
โปรดเมตตาวาสนาอย่าแสนสั้น
ขอเขากลับอย่าพรากไกล ไปจากกัน
ฟื้นจากฝันอันยาวนานมาฟังพิณ
....................

'เป็นกลอนที่ดีนะ..

หวนให้คิดถึงเหล่าเหตุการณ์ที่ผ่านมา

ยังคงมีผู้อื่นที่ยังคงเผชิญเรื่องต่างๆไม่ว่าร้ายหรือดี

ทำให้ข้ารู้สึกว่าความคิดที่ข้าคิดจะเปลี่ยนดินแดนแห่งนี้มันเป็นไปได้ขึ้นมา

หรือข้าต้องตามหาพวกเขา? พ่อค้าคนนั้นคือใครกันนะ?

ชวนให้นึกถึงสาเหตุที่ออกเดินทาง

เหตุใดลำนำนี้ถึงแฝงความเศร้าสร้อยไว้อยู่

เทพไป๋เหมียว?

ข้ารู้สึกผิดเหลือเกินที่ช่วยเหลือท่านพี่เฟยฉิงไม่ได้

การที่ข้าหนีออกมาได้เพราะท่านช่วยหรือเปล่านะ?

ข้าจะต้องทำให้ได้และพยายามต่อไป..

อยากเจอกับทุกคนอีกครั้งจังนะ...'

"ข้าว่า... มันก็ดีนะ..."
ชายคนพี่ตอบ

"เช่นนั้นข้าก็ยินดี"
ชายคนน้องตอบกลับอีกที

ก่อนที่อี้เจียงจะนึกอะไรต่อก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น
"แหม่ ทานไม่รอเลยนะ"
เสียงของจิ่วเอี้ยนดังขึ้นด้านหน้าของเด็กสาวที่กำลังนั่งเพลินๆอยู่

"เอ๊ะ.. อะไรล่ะเจ้าคะ ข้านั่งตรงนี้มาสองชั่วยามแล้วนะเจ้าคะ"
อี้เจียงที่ตกใจเล็กน้อยสะดุ้งเบาๆก่อนจะพูดช้าๆ

"หืม? เจ้านั่งรอนานขนาดนั้นเลยเหรอ? ทำไมไม่หาอะไรทำล่ะ?"
ชายหนุ่มนั่งลงที่ที่นั่งตรงข้ามแล้วลงมือทานอาหารที่ยังเหลืออยู่

"เปล่าหรอกเจ้าค่ะ นานๆจะได้นั่งพักสบายๆสักที นานๆทีมันก็เพลินจนลื่มตัวน่ะเจ้าค่ะ"
เด็กสาวกล่าวพลางยกถ้วยชาขึ้นดื่มช้าๆ

"ว่าแต่.. งานของท่านเป็นอย่างไรบ้างหรือเจ้าคะ?"
คำถามของอี้เจียงทำให้จิ่วเอี้ยนหยุดมองที่เธอก่อนที่จะตอบในทันทีหลังจากนั้น

"แย่แล้วล่ะ.."
ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงและท่าทางที่จริงจัง

"แย่? เกิดอะไรขึ้นหรือเจ้าคะ?"
อี้เจียงตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น เธอกังวลว่าอีกฝ่ายจะเจอปัญหา
หรือหากเกิดการเบี้ยวเงิน ชักดาบเกิดขึ้น แบบนั้นจะต้องแย่แน่ๆ

"เปล่าหรอก ข้าได้ชั่งมาเยอะมาก.."
จิ่วเอี้ยนพูดแล้วหยักคิ้วใส่เด็กสาวตรงหน้าอย่างกวนๆ

"ห๊ะ.. นี่ท่าน... หลอกข้าอีกแล้วหรอ?"
อี้เจียงพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเล็กน้อย

"ข้าไม่ได้หลอกสักหน่อยนะ ข้าน่ะได้มาเยอะมากจนไม่รู้จะซื้ออะไรก่อนดีต่างหากล่ะ ฮ่ะๆๆ"
ชายหนุ่มยังคงพูดพลางหัวเราะกวนๆต่อไป พร้อมกับทานอาหารด้วยรอยยิ้ม

"เฮ้อ.. แล้วก็ดีไปเจ้าค่ะ ยินดีด้วยนะเจ้าคะ"
เด็กสาวพูดอย่างโล่งออกก่อนที่จะดื่มชาสงบสติอารมณ์

"นี่.. น้องอี้เจียง"
ชายตรงหน้าพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจังอีกครั้ง
"เจ้าคะ?"

"ข้าคิดว่า ข้ายังว่างๆในช่วงนี้ ตามตรงคือไม่มีอะไรทำน่ะ ถ้าเจ้าไม่รังเกียจ ข้าขอตามเจ้าไปด้วยได้รึเปล่า?"
จิ่วเอี้ยนถามด้วยเสียงที่ดูเรียบนิ่งแต่ก็ไม่เย็นชา

"ข้าไม่ได้รังเกียจหรอกเจ้าค่ะ แต่ท่านก็รู้สถานะของข้าในตอนนี้นะเจ้าคะ ท่านแน่ใจหรือ?"
อี้เจียงถามอย่างตรงไปตรงมา ในตอนนี้เธอคือผู้หลบหนีและศัตรูของพรรคมาร
หากอีกฝ่ายมาเดินทางร่วมกัน อาจจะเจอเรื่องที่อันตรายถึงแก่ชีวิตได้

"ข้าแน่ใจ"
เขามองตาของเด็กสาวตรงหน้าอย่างมุ่งมั่น แม้อี้เจียงจะยังรู้สึกงงกับพฤติกรรมด้านหน้า
ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายมีจุดประสงค์อันใด แต่นั้นคงหมายความว่าอีกฝ่ายคงจริงจังในการเดินทางครั้งนี้

อี้เจียงเงียบมองไปสักพักก่อนที่จะพยักหน้าอีกฝ่าย
"งั้นตกลงเจ้าค่ะ ข้าขอฝากตัวด้วยนะเจ้าคะ ท่านพี่จิ่วเอี้ยน"
เด็กสาวค่อยๆเงยหน้าขึ้นมายิ้มบางๆให้อีกคนเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"ข้าก็เช่นกันนะ น้องอี้เจียง"
หลังจากทั้งสองตกลงกันได้ก็ทานอาหารกันต่อไป

ก่อนที่เมื่อรับประทานอาหารกันเสร็จจิ่วเอี้ยนจะพูดขึ้น
"ทานอะไรเสร็จแล้ว ไปเดินตลาดกันหน่อยนะ ถือว่าเป็นการฉลองที่ข้าทำงานสำเร็จ
อย่าปฎิเสธเชียวล่ะ ข้าอยากซื้ออะไรขอบคุณเจ้าหน่อยน่ะ"
เขาพูดนิ่งๆผิดกับก่อนหน้านี้ที่มักจะดูขี้เล่นตลอด
"ฮ่ะๆ เจ้าค่ะ แต่ขอไม่แพงมากนะเจ้าคะ"
อี้เจียงยิ้มหัวเราะตอบ เพราะท่าที่อีกฝ่ายดูเปลี่ยนไปแล้วดูเกร็งๆตลกๆจริงๆ
"อื้มๆ แล้วเจ้าจะหัวเราะทำไมเนี่ย?"
ชายหนุ่มว่าจบก็จ่ายค่าอาหารแล้วเดินนำอีกฝ่ายไปยังตลาด

@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +30 เงินตำลึง +800 ชื่อเสียง +77 ความหิว -14 Point +6 ย่อ เหตุผล
Admin + 30 + 800 + 77 -14 + 6

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
รถม้าหรูหรา
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
เตาถานมู่
ขวานเหยาเจี่ย
หายใจใต้น้ำ
ตาสมุทร
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
กุหลาบสีทอง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x5
x8
x6
x14
x100
x2
x10
x18
x40
x30
x35
x12
x10
x40
x40
x40
x40
x40
x5
x6742
x10
x30
x1
x28
x1
x1
x30
x26
x52
x30
x3
x1
x6
x60
x7
x18
x70
x1
x1
x1
x70
x684
x132
x1000
x200
x2280
x1000
x3332
x1379
x269
x300
x70
x394
x12
x102
x130
x298
x29
x57
x4
x20
x40
x90
x111
x1
x1
x30
x105
x3
x29
x1
x7
x7
x50
x1
x4

16

กระทู้

328

โพสต์

3หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
213
เงินตำลึง
2176
ชื่อเสียง
17177
ความหิว
608

ใบรับรองภาษาฮั่นป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ใบรับรองเหมืองแร่จินไช่เหริน(รายสามปี)

คุณธรรม
97
ความชั่ว
0
ความโหด
75

ฟง ฟงเยี่ย

" ฟ่านเหลียนเกอเก่อ! "
pet
โพสต์ 2018-3-24 20:11:17 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{โรลอิสระ + แฟรชแบ็ค}
[ไช่ฟ่านเหลียน]
บทที่ 4 อนาคตที่เลือกเดิน : เมื่อกลีบบัวกลีบที่สามร่วงหล่น

เหมือนมีเวรมีกรรม…

แค่ก! ไม่เมื่อกี้เขาคิดผิดเอาใหม่

เหมือนมีชะตากรรมอันแสนจะผูกพันธ์กับเมืองเจียงเยี่ยในที่สุดเขาก็ได้มาลงเดินและเหยียบย่างเข้ามาที่นี่อีกคราหนึ่ง

คราวที่แล้วยังสุดแสนประทับใจไม่หายเดินทางไปอีกไม่กี่เมืองก็เกิดเรื่องวิปริตแปรปรวณ ทำให้ประสบพบเจอกับเรื่องที่ทำให้ตัวเองเกือบถึงฆาตไม่ได้ไปเห็นหน้าลูกเต้าเหล่ากอเพราะเจ้ากระต่ายดำ พอไปแจ้งทางการลู่เจียนก็โดนอีกฝ่ายให้ปีนกำแพงออกมาเอง

อนาถโดยแท้จริง!

เรื่องพวกนี้มีรึเขาจะลืม หึ!จำจนตายเลยทีเดียว

แต่ตอนนี้เขาก็ไม่เหมือนเดิมไปเสียแล้ว ถ้าเจอเหตุการณ์เดิมก็คงต้องเข้าไปวุ่นวายเหมือนเดิม ภาษาชาวบ้านเขาคงเรียกว่าสอดรู้สอดเห็น… แต่ไช่ฟ่านเหลียนจะเอ่ยให้งดงามสมที่ร่ำเรียนมา… เขาไม่ได้เรียกว่าสอดรู้สอดเห็น สิ่งนี้เรียกว่าการระแวดระวังภัยเพื่อสังคม..

เป็นคำที่เสนาะหูกว่าจริงๆ

พร่ำพรรณาจนอาทิตย์จะลาลับฟ้า ม้าจะถีบเจ้านายลงหลังเพราะรำคาญถุงไม้สื่อรัก เขาออกจะใจบุญ อยากให้มันพบคู่ชีวิตไวๆไม่เข้าใจทำไมต้องผลักไสไล่ส่งความเป็นห่วงเป็นใยของเขาชั่งหน้าเศร้านัก ว่าแล้วฟ่านเหลียนก็อยากปาดน้ำตา..

ที่กล่าวมานั่นเขาก็ตอแหลเหมือนเดิม

จริงๆก็แค่ชอบเวลาเห็นมันรำคาญ เห็นเเล้วนึกถึงท่านอา แกล้งท่านอาไม่ได้ข้าก็เลยแกล้งม้าท่านอา

บาปไม่บาป..

บาปสิวะ! อย่าเอาเยี่ยงอย่างล่ะ

เขากระโดดลงจากหลังม้าแล้วโบกมืออำลามัน เห็นมันร้องฮี้ๆรำคาญถุงไม้ก็สุขใจเป็นหนักหนา นี่เขาก็ไม่ได้ฆ่าสัตว์ไง.. แค่หยอกนิดหยอกหน่อย

ทำไมรู้สึกนับวันตัวเองก็ยิ่งบาป ไม่ค่อยเข้าใจ..

แต่ชั่งมันเถิดตอนนี้เขาควรไปหาที่นอน นอนเสียให้เต็มอิ่ม เพราะอีกเมืองก็จะถึงอู๋จวิ้นแล้ว เขาคงรู้สึกดีมากๆ แต่ที่เขารู้สึกไม่ดีมากๆก็คงเป็นเมืองลู่เจียน เกือบขี่ข้ามเมืองไปแต่เพราะนึกได้ว่าเพราะอะไรเลยต้องดึงม้าให้มันเลี้ยวอ้อมแม้จะไกลสักนิดแต่ปลอดภัยและไม่ต้องเห็นอะไรแปลกๆ..

พูดมากเกินความจำเป็นแล้ว ฟ่านเหลียนควรไปนอนเสียที

ราตรีสวัสดิ์




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 2เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +150 ความหิว -22 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin -150 -14
STAFF_Pixiu + 5 + 300 -8 + 3

ดูบันทึกคะแนน

สวัสดี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1000
x156
x40
x332
x1970
x10
x10
x30
x50
x20
x50
x10
x326
x24
x10
x25
x40
x7
x3
x24
x30
x10
x1
x1
x4
x180
x15
x1
โพสต์ 2018-11-13 14:34:12 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Baoling เมื่อ 2018-11-13 14:36


ผจญภัยแผนที่หรรษา กับดักแห่งชาติ
“ถือวิสาสะจัดให้เลย”
โรงเตี๊ยมถังฟง| เมืองเจียงเยี่ย

          เป่าหลิงนั้นเดินทางมาพักที่โรงเตี๊ยมถังฟง ดูเหมือนว่าแค่ลำพังเธอคงไม่สามารถจัดการเจ้ายักษ์นั้นได้เป็นแน่ ตอนนี้เธอกำลังนั่งอยู่ตรงโต๊ะด้านในสุดของโรงเตี๊ยม โดยที่ตรงข้างๆกายมีร่างของแมวสามหางและจิ้งจอกทมิฬเพลิงที่กำลังทานอาหารอยู่.. ตอนนี้ฝ้าเฉี่ยผีเสื้อเพื่อนรักของเธอนั้นไม่อยู่ เนื่องจากว่าเขาบอกว่าจะไปตรวจสอบอะไรหน่อย..

          เอาเถอะ.. เป่าหลิงนั้นถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะจ้องมองไปยังรอบๆโรงเตี๊ยมแห่งนี้ มันสงบสุขเกินกว่าที่เธอจะคิดอะไรบางอย่างได้เหมือนกัน หลังจากที่ทานอาหารกันเสร็จเธอก็เข้าพักภายในโรงเตี๊ยมแห่งนี้เพื่อเป็นการพักผ่อนไปในตัว เพราะวันนี้เธอเหนื่อยมาพอแล้ว…

          ‘............’
          ‘ลาก่อนลูกแม่...แม่จะรักเจ้าตลอดไป’

          “!!!” ร่างของเป่าหลิงนั้นเด้งกายของตนเองเข้ามาภายในห้องนอนของโรงเตี๊ยม เหงื่อกายของเธอนั้นตกซก เพราะว่าคำพูดนั้นใบหน้าของสตรีหน้าตาเหมือนกับเธอไม่มีผิด แต่ทว่านางกลับบอกว่า..แม่….งั้นหรอ?.. เป่าหลิงสะบัดหัวของตนเองอย่างเงียบๆ เพื่อไล่ความคิดบ้าๆของตนเองออกไป .. นางไม่มีแม่เสียหน่อย?..

          หรือว่า?..มีกันนะ?...

          เธอหันไปมองแสงสว่างที่กำลังจะเข้ามา หญิงสาวจึงต้องเดินทางไปอาบน้ำและแต่งตัวของตนเองไปยังด้านล่าง เธอเดินลงไปนั่งทานอาหารอยู่ตรงโต๊ะข้างในสุด เป่าหลิงนั้นถอนหายใจ เหมือนว่าเธอควรขอความช่วยเหลือจากท่านพ่อหรือปล่าวนะ?? แต่ว่าหลังจากที่ดู หากเป็นพวกเด็กพวกนั้นคงโดนกินไปแล้วล่ะ คงกรอบอร่อยเลย..

          “.....คงต้องไม่ไปเสียละมั้ง?”

          ‘ไม่ต้องกังวนหรอก….ข้าช่วยเสร็จแล้ว เจ้าไปได้..อาจจะได้ประสบการณ์ดีๆก็ได้’ ร่างของฝ้าเฉี่ยนั้นกล่าวขึ้นมา เธอไม่รู้ว่าเขานั้นหายไปไหนมา แต่ทว่าเขาจะช่วยเธอด้วยการส่งขอความช่วยเหลือจากผู้ที่น่าจะช่วยเธอได้ เป่าหลิงนั้นจ้องมองก่อนที่จะดูข้อมูลที่ฝ้าเฉี่ยไปดูมาให้ก่อน.. ดูเหมือนว่าจะเป็นยักษ์..สูง 5 เมตร…..ห้า..เมตร…

          “โห..ให้ไปฆ่าไอ้ยักษ์พันธ์ุนี้อะนะ?..” เธอกล่าวเหนื่อยๆ
          ‘เอาน่า..ตอนนี้ข้าให้เหล่าผีเสื้อเรืองแสงไปนำพาชายสองคนมาช่วยเจ้า..เดี๋ยวพวกเขาจะมาหาเจ้าภายในวันนี้’ ฝ้าเฉี่ยนั้นกล่าว เมื่อเธอได้ยินดังนั้นก็พยักหน้า ก่อนที่จะนั่งทานอาหารไป.. แต่หลังจากนั้นไม่นาน ร่างของผีเสื้อสีฟ้าเรืองแสงนั้นก็บินมาหาเธอพร้อมกับร่างของใครบางคน…

          @ShaoTien  (หวงเดินทางมาถึงก่อน)
          @WeishaoTien  (พี่เว่ยตามมาพี่แกบอกว่าอยากเซอไพร์)






คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -28 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -28 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2018-11-13 16:16:30 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Baoling เมื่อ 2018-11-13 16:21


ผจญภัยแผนที่หรรษา กับดักแห่งชาติ
“ปาร์ตี้น่ารัก มาฆ่ายักษ์กันเถอะ”
โรงเตี๊ยมถังฟง| เมืองเจียงเยี่ย
        
        สตรีร่างเล็กนั้นกำลังนั่งสวาปามอาหารยามเช้าอย่างเงียบๆอยู่ที่โต๊ะด้านในจองโรงเตี๊ยมถังฟงอยู่ โดยที่ข้างๆของนางนั้นมีผีเสื้อมายาอยู่ข้างกายตอนนี้นางส่ชุดสีม่วง ที่ค่อนข้างพริ้วไหวบางเบา ซึ่งมีผ้าปกปิด โชว์ทรวดทรงองค์เอว และผิวที่ขาวเนียนนั้นเช่นกัน.. เส้นผมสีดำทมิฬวาววับก็โดนปิดไว้ด้วยผ้าบางสีม่วงงดงาม…

       ใบหน้าช่างดูอ่อนเยาว์เหมือนกับสตรีร่างบางอายุประมาณสิบห้าสิบหกขวบปี.. แต่นางหน้าตาคุ้นๆนะ? ว่าไหม?

       @ShaoTien

       “เห่อ...” เป่าหลิงนั้นถอนหายใจเล็กน้อย เนื่องจากว่าตนเองนั้นเริ่มคิดอยู่ว่าใครมันจะมายอมช่วยเธอกำจัดยักษ์วะ?.. เอ่อ คนบ้าที่ไหนอยากจะฆ่ายักษ์ที่สูงเกือบห้าหกเมตรกัน?..แต่แล้วอะไรบางอย่างก็ดลใขสตรีร่างเล็กที่ให้หันไปทางประตูของโรงเตี๊ยมถังฟง..

       มีร่างของใครบางคนที่เคยรู้จัก…. โอโห้..คนคนนั้นมัน..อย่าบอกนะว่า?
        ‘หวงเส้าเทียน..ข้าเห็นว่าเขากำลังจะเก่งขึ้น..ข้าจึงชวนเขามา..’ เสียงของฝ้าเฉี่ยนั้นดังขึ้นว่า เป่าหลิงแทบอยากจะจับเพื่อนของตนเองไปเสียบไม้ย่าง.. เอาใครไม่เอา เสือกเอาไอ้คนที่พาเธอไปส่งจดหมายนั้น…

       ถึงจะอร่อยๆหน่อยก็เถอะ..

       เป่าหลิงนั้นเหลือบไปมองก่อนที่ทั้งสองนั้นจะสบตากัน ดูเหมือนว่าเขาไม่ได้มาคนเดียว หรือคนที่ตามเขามาด้วยนั้นจะเป็นอีกคนที่บอกว่ามาช่วย แต่ดูจากลักษณะแล้วเหมือนมัมมี่รีเทิร์นมากกว่า..ไม่ให้รีเทิร์นได้ไงล่ะ พันตัวเหมือนจะไม่ให้แดดเข้าตัวขนาดนั้น..โคตรบ้า.. หายใจออกได้ไงวะ..

       “อ้าวๆ..ท่านหวงเส้าเทียนคนเดิม เพิ่มเติมคือพบเจอกันอีกแล้วนะเจ้าคะ?..” นางคลียิ้มให้กับชายหนุ่ม ก่อนที่จะผ่ายมือลงตรงหน้า.. ก่อนที่ผีเสื้อเรืองแสงนั้นจะมาหยุดอยู่บนมือของเป่าหลิง..เหมือนว่านางจะเป็นเจ้าของของมันจริงๆ “ไม่ทราบว่าท่านอยากจะช่วยอะไรข้าสักนิดหรือปล่าว…???”        

       @ShaoTien  

       “อ้อ..เรื่องนั้นหรอ..ก็นั้นสินะ? ลำบากน่าดูเลยที่ท่านพาสตรีบริสุทธิ์เช่นข้า(?)ให้ไปเจอเรื่องบัดสีอะไรเช่นนั้น..ข้าทั้งโดนเหยียบย่ำความบริสุทธิ์และโดนกระทำชำเราอย่างโหดร้ายและทารุน..ข้า..ข้า..ข้าจะให้อภัยท่าน..ก็ได้...หาก...” เป่าหลิงกล่าว เธอพยายามตีหน้าซื่อๆเหมือนกับว่าบุรุษตรงหน้านั้นหลอกเธออย่างจริงจัง ทั้งๆที่เธอนั้นจริงใจที่จะช่วยงานของเขา.. แต่เขากลับหลอกเธอให้ไปเสียตัว

       แหม่…..อิตอแหล..

       “หากท่านช่วยข้า....ข้าเองก็อยากให้ท่านช่วยจึงให้ผีเสื้อเรืองแสงนั้นเรียกท่านมาเจ้าค่ะ..” หลังจากพูดจบนางก็ค่อยๆถอนหายใจเล็กน้อย แล้วเขียนอะไรบางอย่าง.. มันคือชื่อของสถานที่ที่เธออาสาไปช่วยเด็กๆที่นั้นมา “ไม่กี่วันมานี้ข้าได้ไปช่วยเด็กๆที่สถานรับเลี้ยบเด็กกำพร้า..หากแต่มีเด็กๆหายไปข้าจึงออกตามหา.. แต่ทว่าข้ากลับไปพบเจอกับอะไรบางอย่าง..”

       “มันคือยักษ์สูงเกือบห้าเมตรในถ้ำแห่งหนึ่ง..ข้าอ้อนวอนขอองค์เทพ(?)ให้เหล่าผีเสื้อไปช่วยตามผู้คนมาช่วยกำจัดยักษ์ตนนี้ ข้าไม่แน่ใจว่ามันเป็นอย่างไร แต่ด้านในนั้นมีแต่ซากของโครงกระดูกสยดสยอง...หากเด็กๆพวกนั้น..อาจจะโชคร้าย...กลายเป็นอาหารของมันก็ได้..”

        “ข้าอยากให้ท่าน ช่วยเหลือข้ากำจัดมัน เพื่อเด็กคนอื่นๆ เพื่อชาวบ้านจะได้หรือไม่เจ้าคะ?” เป่าหลิงพูดเสียงหวานเธอมีใบหน้าท่าทางเศร้าใจอย่างมาก รวมถึงดูทุกข์ในอย่างยิ่ง...หากแต่ถ้าคุณฉลาดพอ.....คุณจะรู้ได้ว่า...นางตอแหล….อย่างมากเลยทีเดียว..

       ‘แหม่...ตอแหลจริงๆ..ตอแหลสัสๆเลยสหายข้า’ เสียงของฝ้าเฉี่ยนั้นดังขึ้น

       @ShaoTien

       “ยังไม่ต้องเดินทางไปตอนนี้หรอก เรากำลังรออีกคน เพียงแค่เราสองเอาชนะยักษ์ที่สูงกว่าห้าเมตรนั้นไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ….แล้ว?นั้นเพื่อนท่านหรือ?..” เป่าหลิงนั้นกล่าวถาม เธอเหลือบมองคนข้างๆ นางได้กลิ่นประหลาดอะไรบางอย่างจากชายคนนั้น.. ???...

       @ShaoTien


       @WeishaoTien

        เป่าหลิงนั้นเหลือบตาไปมองไปยังชายร่างสูงใหญ่ตรงประตูโรงเตี๊ยมใบหน้าของเธอขึ้นสีระเรืองเล็กน้อยอย่างช่วยไม่ได้ ชายคนนั้นคือ เว่ย เส้าเทียน… นี้มันวันอะไรของเธอกัน ไม่อยากจะเจอพอๆกับซือ หม่าเซียน ชายตรงหน้านั้นอันตรายกว่าที่ทุกคนจะคาดเดา ชายตรงหน้าคือคนที่สามารถชำแหละเยติได้ด้วยใบหน้าอันเรียบเฉย..

        “ไม่นึกเลยว่าฝ้าเฉี่ยจะไปตามชายคนนี้มา..” เป่าหลิงนั้นกล่าวขึ้นเหนื่อยๆ นางลุกขึ้นก่อนที่จะเดินไปทักทายแม่ทัพเว่ยเส้าเทียน..

       @WeishaoTien

        “ท่านคงเป็นชายที่มาช่วยข้าสินะ..เอาล่ะ เราไม่มีเวลามาก เรียกข้า หลิงหลิง..หรือ เป่าเปาก็ได้ ข้าจะนำทางไป ระหว่างทางชายคนนั้นจะอธิบายแทนข้า ไปกันเถอะ” เป่าหลิงกล่าวเช่นนั้นก่อนที่จะชี้ไปทางหวงเส้าเทียนเพื่อเป็นการโยนขี้ให้ชายผู้นั้นอธิบาย..นี้ไม่ได้โกรธแค้นอะไรเขาหรอก แค่หมั่นไส้เล็กน้อย แล้วเธอก็เดินตัวปลิวออกไปก่อน แต่ก่อนอื่น..นางต้องบอกอะไรบางอย่าง "ถ้ำมันใหญ่ก็จริง แต่เราต้องถอดม้าไว้ด้านนอกนะ เอาล่ะ ไปกัน"

        และแล้วหลังจากนั้นคนทั้งสามก็เดินทางกันไปยังถ้ำจั่วชิ่วเหริน โดยที่มีคนนำทางคือสตรีร่างเล็กผู้มีไอพลังประหลาดอยู่รอบตัว..


@Admin  @ShaoTien  @WeishaoTien





แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +4 ความชั่ว โพสต์ 2018-11-13 16:35

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -22 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -22 + 5

ดูบันทึกคะแนน

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2020-6-7 03:08

ขึ้นไปด้านบน