ดู: 1233|ตอบกลับ: 33

{ เมืองฉางอัน } ร้านน้ำชา ตระกูลหลี่

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-7-25 12:08:06 |โหมดอ่าน










ร้านน้ำชา ตระกูลหลี่
♦ เมืองฉางอัน ♦





ร้านน้ำชาแห่งนี้อยู่ภายใต้การบริหารงานของหลี่เฟิงหลง เป็นร้านน้ำชาอันโด่งดังและมีชื่อเสียงในเมืองฉางอัน
ที่นี่มีคนงานค่อนข้างเยอะจึงทำให้ดูแลลูกค้าได้ทั่วถึง บางครั้งบุตรชายก็มาช่วยงานเป็นครั้งคราว











ชื่อกิจการ: ร้านน้ำชา ตระกูลหลี่
เจ้าของกิจการ: หลี่เฟิงหลง
ประเภทร้าน: บริการอาหาร, น้ำชา, ตกกลางคืนมี การฟ้อนรำ และ เสียงดนตรี ทั่วไป
เวลาเปิด-ปิดร้าน: 10.00 - 23.30
#ประทับตรา: ผู้ว่าเมืองฉางอัน







คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200

ดูบันทึกคะแนน

ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2020-1-25 23:30:05

{ พ่อค้า: หลี่ ซื่อ }
** ซื้อของได้ตั้งแต่เวลานี้จนถึง 13.00 วันที่ 26/1/2020 **
- คนซื้อคนแรก รีโนเวทสถานที่ -


น้ำมันงา
จำหน่ายสัปดาห์ละ 100 อัน
มูลค่า: 890 ชั่ง


เม็ดมะม่วงหิมพานต์ ชุดละ 100 ลูก
มูลค่า: 799 ชั่ง


งาขาว ชุดละ 100 อัน
มูลค่า: 555 ชั่ง


←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
โพสต์ 2017-8-16 17:19:31 | ดูโพสต์ทั้งหมด
     ร้านน้ำชาแห่งนี้บิดาของหลี่เซี้ยนเจ่อรับช่วงดูกิจการร้านต่อมาจากปู่ของเขา ซึ่งตัวเขาเองเริ่มเข้ามาศึกษาและดูแลร้านตั้งแต่ยังเยาว์จึงทำให้เขารู้หลักการการจัดการและการรับมือกับปัญหาต่างๆของแขกที่เข้ามาให้ร้านได้เป็นอย่างดี หลี่เซี้ยนเจ่อรู้จักคนงานทุกคนในร้านจึงง่ายที่เขาสามารถเรียกใช้คนได้คล่อง ช่วงนี้บิดาของเขาเดินทางไปทำธุระยังต่างเมืองเขาจึงต้องเข้ามาดูแลแทนบิดาของตนอย่างเต็มตัว วันนี้เขามากับพ่อบ้านหลี่ซึ่งมาอยู่ช่วยดูแลเป็นเพื่อนกับเขา ภายในร้ายร้ำชาตอนนี้คราคร่ำไปด้วยผู้ที่มาจากต่างเมืองและที่อยู่ในเมืองนี้เสียงดนตรีกำลังบรรเลงขับกล่อม กลิ่นของอาหารโชยไปทั่วร้าน ผู้คนกำลังสนทนากันอย่างสนุกสนาน เมื่อหลี่เซี้ยนเจ่อยืนสังเกตุอยู่พักหนึ่งก็เดินหลบเข้าไปยังส่วนของผู้ดูแลร้าน
   "ข้าไม่ทราบว่า นายน้อยจะมาเลยไม่ทันต้อนรับ ขอท่านโปรดอภัย" คนงานที่ยืนคุมอยู่เอ่ยอย่างลนลาน
   "ไม่ต้องขอโทษข้าหรอก ส่วนเจ้าก็ไปดูแลแขกต่อเถอะ" หลี่เซี้ยนเจ่อโบกมือให้คนงานออกไปจากนั้นก็เดินไปนั่งที่เก้าอี้ คนงานคนอื่นรีบยกน้ำชามาวางไว้ให้ที่โต๊ะทันที หลี่เซี้ยนเจ่อเอามือล่วงเข้าไปในเสื้อที่เก็บตำราของเม่งจื๊อเอาไว้ออกวางไว้บนโต๊ะ
   "นายน้อยครับ ข้าว่าเรากลับไปอ่านหนังสือกันที่บ้านไหมครับ ที่นี่มีแต่เสียงรบกวน ข้าเกรงว่านายน้อยจะไม่มีสมาธิอ่านหนังสือเอานะครับ" พ่อบ้านหลี่พูดอย่างเป็นห่วง
   "ข้าอ่านหนังสือที่บ้านมาหลายวันแล้ว ช่วงนี้ข้าเบื่อที่ต้องท่องตำราที่บ้านเลยอยากเปลี่ยนบรรยากาศบ้าง" หลี่เซี้ยนเหันไปบอกพ่อบ้านหลี่ด้วยสีหน้าของคนไม่รับแขก จากนั้นหลี่เซี้ยนเจ่อก็เปิดตำราเม่งจื๊อไปยังบทที่ว่าด้วย 'ปรัชญาชีวิต' แล้วก็เริ่มอ่านโดยไม่สนใจสิ่งรอบข้าง ส่วนพ่อบ้านหลี่ก็ออกไปดูความเรียบร้อย
   'ขงจื๊อให้ความสนใจต้อการปฏิบัติในชีวิตประจำวันดังนั้นขงจื๊อจึงสอนว่า มนุษย์สามารถประพฤติดีได้อย่างไร แต่ขงจื๊อไม่เคยสอนว่าทำไมมนุษย์ต้องประพฤติดีมีคุณธรรม เม่งจื๊อจึงเป็นผู้เสริมให้กับคำตอบของคำถามนี้ด้วยคำสอนเรื่องธรรมชาติของมนุษย์ ทั้งนี้เม่งจื๊อกล่าวว่า เหตุที่มนุษย์ต้องประพฤติดีหรือต้องมีคุณธรรมก็เพราะมนุษย์มีธรรมชาติดีโดยธรรมชาติอยู่แล้ว
  เม่งจื๊อได้ให้ความเห็นไว้ว่า ธรรมชาติของมนุษย์มีสภาพเป็นความดีงามโดยกำเนิดนั้นคือจิตใจของมนุษย์ โดยธรรมชาติดั้งเดิมประกอบด้วยคุณธรรมและเม่งจื้อได้ยอมรับว่ามีธรรมส่วนหนึ่งไม่ดีไม่เลวในตัวของมันเอง คือส่วนที่มนุษย์มีเหมือนกับสัตว์ชนิดอื่นๆเช่น ความต้องการและสัญชาตญาณต่างๆ ธรรมชาติส่วนนี้จะดีหรือเลวขึ้นอยู่กับการสั่งสอนอบรมและการพัฒนาคุณธรรมที่มีอยู่โดยดั้งเดิมนั้นได้ดีแค่ไหน การที่เม่งจื๊อยืนยันว่าธรรมชาติของมนุษย์ดีโดยกำเนิดนั้นไม่ได้หม่ยความว่าคนเกิดมาจะต้องเป็นปราชญ์
คุณธรรมที่มีอยู่ภายในจิตใจหรือธรรมชาติของมนุษย์นั้นแยกแยะให้เห็นได้โดยลักษณะ 4 ประการคือ
ความรู้สึกเห็นอกเห็นใจผู้อื่น คือไม่มีจิตดวงใดในสภาพปรกติจะเฉยเมยต่อความทุกข์ทรมาณของชีวิตอื่นๆได้โดยไม่เกิดความรู้สึกเวทนาสงสาร คุณธรรมเบื้องต้นในลักษณะนี้เมื่อได้รับการพฒนาให้สมบูรณ์ขึ้นก็คือยิ้น ซึ่งถือว่าเป็นคุณธรรมประการสำคัญของสำนักขงจื๊อ
ความรู้สึกละอายใจและรังเกียจต่อความชั่ว จิตทุกดวงโดยปรกติมีความรู้สึกละอายใจและรังเกียจต่อความชั่ว เป็นจุดเริ่มต้นของการยึดมั่นในศีลธรรมและพัฒนาให้สมบูรณ์เป็นคุณธรรมคือหยี
ความรู้สึกที่เป็นความสุภาพอ่อนโยน อันเป็นบ่อเกิดหรือจุดเริ่มต้นของการปฏิบัติอันดีงามและเหมาะสมต่อธรรมเนียม
ความรู้สึกผิดชอบชั่วดี หมายเอาความสามารถทางพุทธิปัญญาอันเป็นจุดเริ่มต้นของปัญญา ในเมื่อความรู้สึกอันเป็นคุณธรรมที่มีอยู่แล้วโดยธรรมชาติ หน้าที่ของมนุษย์คือการส่งเสริมพัฒนาให้เจริญงอกงามขึ้น เพราะเป็นสิ่งที่ทำให้มนุษย์แตกต่างไปจากสัตว์อื่นๆ เม่งจื่อกล่าวว่า "บัณฑิตรู้จักนำเอาธรรมชาติส่วนดีออกมาใช้ให้เป็นประโยชน์แก่ตนเองและสังคม ส่วนพาลคนหลงลิมธรรมชาติส่วนนั้นไป" ในแง่จุดมุ่งหมายของการศึกษาเม่งจื๊อได้กล่าวไว้ว่า "อันการศึกษาศิลปมิทยานั้นมิใช่เพื่ออะไรอื่น นอกจากเพื่อติดตามค้นหาคุณสมบัติที่พรากหายไปจากจิตสันดานให้กลับคืนมา" ' หลี่เซี้ยนเจ่ออ่านตำราเม่งจื้อในส่วนบทปรัชญาชีวิตจบลงแล้วก็จิบชาเพื่อให้ผ่อนคลาย จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นเดินไปตรวจตราความเรียบร้อยภายในร้านน้ำชาต่อ
@Admin

แสดงความคิดเห็น

เส้นทางอาชีพขุนนาง Day 2 : คงเหลือ 2-Day   โพสต์ 2017-8-16 17:24

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 ชื่อเสียง +20 ความหิว -4 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 20 -4 + 2

ดูบันทึกคะแนน

...
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กราดิอุสทมิฬ
หลี่ซื่อชุนชิว
เทียนกุย
กำหนดลมหายใจ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x30
x2
x13
x1
x1
โพสต์ 2017-8-16 18:11:26 | ดูโพสต์ทั้งหมด
โรลอีเว้นท์{โกลาหลในร้านน้ำชา}

     ภายหลังจากที่ทบทวนบทเรียนและนั่งตรวจบัญชีของร้านแล้ว เขาจึงเลือกหาโต๊ะที่ด้านบนของร้านน้ำชาซึ่งเป็นที่ที่แขกมีฐานะชอบมานั่งกัน หลี่เซี้ยนเจ่อเลือกมานั่งตรงที่สามารถเห็นได้ทั่วร้านและยังมองเห็นการเล่นดนตรีได้อีกด้วย เขาจะไม่ได้ที่ในตำแหน่งที่ดีที่สุดหากไม่ได้พ่อบ้านหลี่เป็นคนจัดการจึงทำให้เขารู้ว่านอกจากอิทธิพลในบ้านที่ร้านน้ำชาพ่อบ้านหลี่ก็ยังจัดการได้ดีไม่แพ้กัน หลี่เซี้ยนเจ่อนั่งลงพร้อมกับพ่อบ้านหลี่ซึ่งหลังจากนั้นไม่นานชุดน้ำชา ขนม และอาหารก็ได้นำมาวางไว้ที่โต๊ะ เขานั่งดื่มชาและทานอาหารพร้อมกับเสียงดนตรีที่กำลังบรรเลง บรรยากาศแบบนี้ช่างหาได้ยากนัก

หลี่เซี้ยนเจ่อวางถ้วยน้ำชาลงพลางลูบเคราอย่างช้าๆขณะที่สายตากำลังมองไปทั่วร้าน ซึ่งขณะที่สายของหลี่เซี้ยนเจ่อยังไม่พ้นทางเข้าของร้านก็เห็นเข้ากับกลุ่มชายกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามา กลุ่มคนกลุ่มนี้แต่งตัวไม่เหมือนใครและโดดเด่นเป็นที่สุดในร้านของเขา ซึ่งพวกเขาก็เดินเร็วไปยังโต๊ะของหญิงสาวคนหนึ่งที่นั่งอยู่ใกล้กับสายตาของหลี่เซี้ยนเจ่อพอดี เขานั่งดูทุกความเคลื่อนไหวอย่างไม่ละสายตา จึงเห็นว่ากลุ่มชายพวกนี้ได้นั่งที่โต๊ะของหญิงสาวพลางป้องมือกระซิบที่หูของหญิงสาวจากนั้นก็ลุกเดินออกจากโต๊ะไปอย่างรวดเร็ว ทุกการกระทำของพวกเขาล้วนรวดเร็วจึงไม่มีใครสังเกตุได้ทัน

   "คุณชายกำลังดูอะไรอยู่ ข้าเห็นท่านมีสีหน้าเคร่งเครียดมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว" พ่อบ้านหลี่มองมายังนายน้อยของคน

   "เมื่อซักครู่นี้ข้าเห็นคนของพรรคเมาเซียนเข้ามาในร้านน้ำชา ซึ่งมีท่าทางชวนสงสัย เห็นว่าข้าคงต้องตามสืบดูเองแล้ว" หลี่เซี้ยนเจ่อลุกขึ้นอย่างกระทันหัน

   "ข้าเกรงว่ามันจะเป็นอันตราย ยังไงให้คุณหนูตามไปด้วยดีไหม?" พ่อบ้านหลี่เดินเข้ามาประชิดตัว

   "ไม่ต้อง ข้าจะตามสะกดรอยออกไป ข้าฝากท่านดูแลร้านแทนข้าด้วย แล้วยังไงค่อยไปเจอกันที่บ้าน" หลี่เซี้ยนเจ่อรีบเดินตามไปทันทีอย่างไม่รอช้า



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1ชื่อเสียง +25 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 25 + 3

ดูบันทึกคะแนน

...
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กราดิอุสทมิฬ
หลี่ซื่อชุนชิว
เทียนกุย
กำหนดลมหายใจ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x30
x2
x13
x1
x1
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-10-17 19:01:41
     กิจการร้านร้ำชาอยู่ในการดูและบริหารงานโดยหลี่เฟิงหลงหรือที่รู้จักกันโดยทั่วไปคือเถ้าแก่หลี่ ด้วยความสามารถและความรอบรู้ที่ถูกบ่มเพาะมาตั้งแต่วัยเยาว์จึงทำให้ร้านน้ำชาเ็นที่รู้จักและมีชื่อเสียงมากที่สุดในนครหลวง ชาวเมืองและนักเดินทางแวะเวียนมาที่ร้านไม่ขาดสาย หลี่เฟิงจะแวะมาตรวจรายการสินค้าและคำนวณบัญชีทุกบ่ายที่ร้านน้ำชา

          วันนี้เถ้าแก่หลี่นั่งอยู่ที่เก้าอี้ด้านหลังร้านน้ำชาที่ซึ่งจัดไว้เฉพาะผู้ดูแลร้านเท่านั้น บนโต๊ะไม้มีสมุดบัญชีเล่มหน้าของร้านวางอยู่ที่หัวมุมของโต๊ะและเบื้งหน้าของเถ้าแก่หลี่มีกระบอกไม้เล็กขนาดพอเหมาะมือและเหรีญจำนวน 5 เหรียญวางอยู่ข้างๆกระบอกไม้ คนทั่วไปมักคนคิดว่าเถ้าแก่ร้านนี้มีลักษณะคล้ายดั่งปราชญ์เมธีอันเนื่องมาจากบุคคลิกและลักษณะท่าทาง นั้นเพราะเขาคนนี้มักจะออกมาพบปะพูดคุยกับแขกทั่วไปหลังจากที่ตรวจบัญชีเสร็จแล้ว แต่น้อยคนนักที่จะรู้เถ้าแก่หลี่นั้นสามารถพยากรณ์และทำนายแม่นย่ำดั่งเซียนเพราะเขานานๆถึงจะเปิดร้านดูดวงให้สักครั้ง

     หลี่เฟิงหลงดื่มชาเสร็จแล้วเขาก็นำเหรียญทั้งหมด 5 เหรียณใส่เข้าในกระบอกไม้จากนั้นก็ทำการเขย่าเสี่ยงทาย เขานั่งหลบตาในมือก็ยังคงเขย่ากระบอกไม้ เสียงเหรียญที่กระทบกับเนื้อไม้ดังสนั่นไปทั่วด้านหลังร้าน เมื่อเขย่าเสร็จแล้วเขาก็เทเหรียญทั้งหมดออกมาจากกระบอกไม้เพื่อดูผลของการเสี่ยงทายในครั้งนี้ เถ้าแก่หลี่มองดูเหรียญเสี่ยงทายทั้งหมดบนโต๊ะแล้วก็ขมวดคิ้วอย่างคนที่คาดการณ์ได้ เขาควรจะบอกหลี่ฮูหยินถึงผลการเสี่ยงทายครั้งนี้ดีไหม
   "หากชีวิตเจ้าต้องเผชิญเหตุร้ายถึงเพียงนี้ เจ้ากลับมาดูแลกิจการที่บ้านเถอะ" หลี่เฟิงหลงลูบเคราแล้วก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่
     หลี่เฟิงหลงลุกจากเก้าอี้เก็บของทุกอย่างบนโต๊ะแล้วก็เดินออกไปพบปะผู้คนที่ด้านหน้าร้านน้ำชา
@Admin


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -6 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -6 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กราดิอุสทมิฬ
หลี่ซื่อชุนชิว
เทียนกุย
กำหนดลมหายใจ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x30
x2
x13
x1
x1

168

กระทู้

1566

โพสต์

161หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
259218
เงินตำลึง
526689
ชื่อเสียง
733867
ความหิว
1648

ใบรับรองภาษาละตินใบรับรองภาษาอาร์เมเนียป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ใบรับรองภาษาฮิบรูใบรับรองภาษาเปอร์เชียใบรับรองภาษาฮั่น

คุณธรรม
22708
ความชั่ว
2531
ความโหด
6270
หงเฟิง
เลเวล 1

เหอ ซูมี่

สงบใจไว้นะเจ้าคะ...
pet
โพสต์ 2017-11-16 04:42:48 | ดูโพสต์ทั้งหมด
หลิงนูก้าวเดินเข้าร้านน้ำชาแห่งหนึ่งในฉางอัน เห็นว่าชื่อร้านเป็นของตระกูลหลี่
มองไปรอบๆ อืม น่าจะไม่ใช่ร้านน้ำชาธรรมดานะ ใหญ่โตโอ่อ่าขนาดนี้.. ต่างกับที่ๆเคยทำงานมาเลย
แต่ก้นั่นน่ะสิ จะเอาความเจริญที่ไหนอะไรไปเทียบความเจริญของเมืองหลวงแห่งนี้ล่ะ


เมื่อเธอเดินเข้ามาผ่านพรมด้านหน้าร้าน จึงมีเสียงหนึ่งเอ่ยขึ้น
"ยินดีต้อนรับค่า" เสี่ยวเอ้อคนหนึ่งกล่าวกับผู้มาใหม่
หลิงนูหันมอง แต่ไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่นัก เสี่ยวเอ้อที่มองผ้าปิดตาข้างขวาไว้ก็แอบตกใจเบาๆ แต่ก้ทำตัวตามปกติ
พร้อมกับแบกสัมภาระตัวเองเข้าไปนั่งด้านใน  มองหาโต๊ะว่างๆ... เอ พื้นที่กว้างก้มองหาโต๊ะยากเหมือนกัน


"โต๊ะว่างเชิญด้านนี้เลยค่า" เสี่ยวเอ้ออีกคนเดินมาหาหลิงนูพร้อมบอกว่ามีโต๊ะว่าง และเดินนำพาหลิงนูไปยังโต๊ะว่างนั้น
หลังจากเดินมาถึง หลิงนูก้กล่าวแก่เสี่ยวเอ้อ
"ขอบคุณ.."
เสี่ยวเอ้อค้อมหัวให้เธอเล็กๆก่อนจะพูดต่อ
หลิงนูจัดการวางสัมภาระไว้ข้างโต๊ะ รวมถึงเกาทัณฑ์ของเธอ


"รับอะไรดีคะ" เสี่ยวเอ้อร์ถามขึ้นเพื่อรอรับเมนูจากหลิงนู
"เอ่อ เอาน้ำชา...ก้พอ" หลิงนูพูดแค่นั้น
เสี่ยวเอ้อพยักหน้ารับคำก่อนจะเดินไปเอาน้ำชามาเสริฟให้ในเวลาไม่นานนัก
เธอจึงรับชาร้อนๆมาดื่มจิบเพื่อให้ผ่อนคลาย
"เฮ้อ..."
หลิงนูถอนหายใจราวกับเบื่อหน่าย
"เราจะกลับไปเฉิงตูทำไมกันนะ..."
หลิงนูพูดพึมพำ พร้อมกับเอานิ้วเขี่ยโต๊ะเล่น พลางคิดอะไรเรื่อยเปื่อย นึกยังไงก้นึกไม่ออกว่าจะไปทำอะไร
แต่มีความคิดว่าต้องไปให้ถึงจะดีกว่า


หลังจากนั้น ก่อนจะเอนตัวและหัวลงแนบโต๊ะที่นั่งอยู่ ราวกับว่าเหนื่อยล้าจนง่วงจากการเดินทางตลอดคืน
"...เหนื่อยจัง..แต่ว่าเราไม่ควรจะหลับที่นี่..มั้ง..."หลิงนูมองรอบๆ โต๊ะที่เธอนั่งนั้นอยู่บริเวณริมๆร้าน ไม่ค่อยมีใครรบกวน


เปลือกตาหลิงนูหนักขึ้นเรื่อยๆ จนเกือบจะปิดลง เลยขยับแขนเข้ามาเพื่อหนุนหัว
"ไม่ไหวแล้ว ขอสักงีบ..ละกัน..โทดทีเสี่ยวเอ้อ..."
ว่าแล้วหลิงนูก้ปิดตาหลับนอนลง ณ โต๊ะนั้นในร้านน้ำชานั่นเอง


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง -150 ความหิว -9 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin -150 -9 + 3

ดูบันทึกคะแนน

11112222
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
เซ็กเธาว์โหย่วอี้
หมวกเกราะหวังเจี้ยน
แหวนห้าสี
ชุดนักพรตซือฉง
ตัวเบาขั้นสูง
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
ธนูจิ่วเทียน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x40
x1
x6
x100
x25
x30
x2
x19
x1
x1
x385
x1
x2
x60
x8
x30
x2
x2
x2
x2
x660
x360
x360
x260
x360
x3
x1
x84
x2
x3
x1
x2
x21
x6
x1
x3
x1
x66
x3
x3
x8
x3
x60
x5
x3
x100
x310
x210
x200
x9
x10
x57
x11
x1
x5
x3
x3
x4
x4100
x175
x5
x8
x63
x127
x4
x140
x400
x153
x1400
x43
x18
x7
x1337
x161
x122
x16
x225
x25
x720
x120
x59
x1453
x120
x26
x480
x8
x2000
x19
x30
x15
x47
x9
x1402
x800
x1400
x3000
x420
x140
x17
x800
x10
x20
x8
x24
x10
x1200
x159
x54
x1601
x39
x64
x801
x14
x1
x9
x2246
x800
x9
x1302
x1400
x14
x1600
x98
x8
x117
x10
x1200
x138
x100
x1
x24
x120
x4
x1020
x3
x450
x1200
x278
x1801
x60
x1
x1550
x276
x1
x18
x31
x860
x430
x2050
x2710
x140
x3475
x34
x5
x19
x3144
x25
x9
x173
x102
x23
x1
x241
x59
x203
x2
x2050
x100
x9
x1095
x204
x31
x17
x886
x163
x1061
x1220
x920
x1338
x220
x43
x320
x1400
x1078
x2860
x2376
x1059
x3190
x1760
x410
x1725
x1936
x860
x1
x1540
x112
x1663
x2534
x548
x2595
x3691
x1076
x22
x159
x490
x1090
x87
x233
x934
x24
x354
x1428
x4430
x18
x968
x2
x1050
x267
x1439
x3000
x520
x790
x19
x279
x3
x16
x5662
x4096
x1790
x3988
x10
x2
x9999
x1
x2210
x1314
x374
x382
x60
x220
x2223
x2880
x1874
x3395
x2
x425
x625
x2655
x350
x8
x2600
x28
x98
x3
x155
x9999
x323
x131
x2274
x33
x10
x93
x127
x341
x16
x1115
x21
x7
x2065
x6047
x1526
x127
x1755
x9
x84
x20
x80
x8
x2462
x3
x20
x9
x928
x6
x2980
x1824
x2225
x13
x495
x172
x868
x3802
x2079
x1373
x2619
x2268
x1475
x1136
x2539
x191
x205
x9999
x202
x1390
x25
x1602
x1278
x1207
x29
x3490
x2748
x3683
x308
x17
x639
x371
x4
x551
x607
x880
x1017
x2146
x2873
x20
x2872
x4319
x176
x33
x3808
x2410
x4444
x3384
x730
x1474
x2554
x26
x2146
x3518
x1220
x83
x3593
x665
x1
x422
x392
x2
x1075
x716
x626
x610
x1743
x56
x1178
x1302
x104
x91
x402
x2457
x2454
x250
x83
x76
x162
x127
x402
x1098
x384
x607
x340
x87
x1095
x1254
x1601
x9999
x24
x853
x2001
x518
x91
x2015
x88
x22
x1869
x1020
x944
x977
x818
x66
x215
x7
x1637
x577
x419
x1
x1
x3137
x1

168

กระทู้

1566

โพสต์

161หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
259218
เงินตำลึง
526689
ชื่อเสียง
733867
ความหิว
1648

ใบรับรองภาษาละตินใบรับรองภาษาอาร์เมเนียป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ใบรับรองภาษาฮิบรูใบรับรองภาษาเปอร์เชียใบรับรองภาษาฮั่น

คุณธรรม
22708
ความชั่ว
2531
ความโหด
6270
หงเฟิง
เลเวล 1

เหอ ซูมี่

สงบใจไว้นะเจ้าคะ...
pet
โพสต์ 2017-11-16 10:54:47 | ดูโพสต์ทั้งหมด
หลังจากหลับงีบในร้านน้ำชาตระกูลหลี่จากความเหนื่อยล้าที่เดินทางตลอดคืน โดยที่ไม่รู้ระยะเวลาเลยว่าผ่านไปเท่าไหร่แล้ว
ตอนนั้นเองหลิงนูก้รุ้สึกเหมือนถูกเขย่าอยู่ จนถึงกับต้องตื่นขึ้นมา


"เป็นอะไรไหมคะ?" คนที่ปลุกเธอคือเสี่ยวเอ้อร้านน้ำชานี่เอง เธอมาเห้นที่รับจู่ๆก้ฟุบคาโต๊ะร้านน้ำชาไป
แสดงว่าง่วงแน่นอน แต่ว่าเสี่ยวเอ้อเห็นว่าหลับมานานอยู่จึงไปปลุก เพื่อไม่ได้เป็นการอยู่กับโต๊ะเดิมนาน
เพราะมีคนรอต่อคิวใช้โต๊ะอยู่


"เอ่อ....อืม.." หลิงนูตื่นงัวเงียขึ้นมา มองไปรอบร้านพร้อมขยี้ตาให้ตื่นเต็มที่ เธอยังไม่รู้ว่าหลับไปนานเท่าไหร่
แต่ว่าการได้พักแบบนี้มันก้ดีเหมือนกัน ถึงแม้จะต้องมีนั่งฟุบหลับบนโต๊ะก้ตามที
"ขอบคุณที่ปลุก... ว่าแต่ ตอนนี้เวลาไหนแล้วล่ะ..."
หลิงนูถามเวลาจากเสี่ยวเอ้อร์ร้านดู


"คุณหลับไปหลายชั่วโมงเลยนะคะ ..ตอนแรก ข้าเองกะจะไม่ปลุกท่าน แต่ว่า..พอท่านหลับไปนานไม่ยอมตื่น ข้าจึงมาปลุกค่ะ"
เสี่ยวเอ้อร์บอกเป็นนัยๆว่าเธอหลับไปนานอยู่
"งะ...งั้นเหรอ.. ขอโทษที เมื่อคืนข้าไม่ได้นอนเลย.." หลิงนูกล่าว
"ไม่เป้นไรค่ะ ชั้นเองก้กันไม่ให้ผู้คนในร้านมายุ่งกับท่านตอนนอนอยู่ด้วยค่ะ" เสี่ยวเอ้อบอก เธอช่างเป็นคนดี ทำให้รู้ว่า คนนอน
อยู่อย่ารบกวน แต่การที่จะนอนควรเป็นโรงเตี๊ยม  ไม่น่าใช่ร้านน้ำชาแห่งนี้


"เอาเป็นว่า...ขอบคุณที่ให้ข้าหลับพักผ่อนละกันนะ.." หลิงนูกล่าวขอบใจ พร้อมกับลุกขึ้นแล้วจ่ายเงินค่าน้ำชาให้แก่เสี่ยวเอ้อ
"ขอบคุณมากค่า แล้วมาอีกนะคะ"
หลิงนูหยิบสัมภาระ อาวุธของเธออกมาด้วย ยังดีที่ไม่มีของชิ้นไหนหายไปเลย
เธอโล่งใจเล็กน้อย ก่อนจะก้าวเดินออกจากประตูร้านน้ำชาตระกูลหลี่


เธอเงยหน้ามองท้องฟ้า ยังเป็นเวลาสว่างอยู่นี่นา แถมแดดจ้าเสียด้วย และก้ดูจากทิศทางแดด พระอาทิตย์อยู่ตรงเหนือหัว... เงาทอดตกกระทบนั้นสั้น
แสดงว่าเพิ่งจะเที่ยงวันเอง คิดว่าคงหลับไปไม่นานจริงๆ แต่ก้ยังมีความง่วงอยู่เล็กน้อย
เธอส่ายหน้าให้หายง่วงไปก่อน บวกกับน้ำชาน่าจะทำให้หายง่วงได้บ้างก้ดี ไม่งั้นทรมานแย่เลย


เธอก้าวออกจากเขตร้านน้ำชา เดินไปยังจุดพักม้าใกล้ๆกับร้าน เข้าไปปลดเชือกแล้วจูงม้าสีขาว ไป๋เฟิงของเธออกมา
"ขอโทษที่ให้รอนะ..."
เธอกล่าวกับม้าประจำตัวเธอนั้น มือลูบแผงงคอของมันอย่างเอ็นดู
ก่อนจะกระโดดขึ้นขี่หลังมันอีกรอบหนึ่ง แล้วขับม้าเดินออกไปจากหน้าร้านน้ำชา คาดว่าอยากจะออกไปเดินเล่นรอบเมืองก่อน ค่อยออกจากเมืองฉางอัน
เร็วที่สุด น่าจะเป็นเย็นนี้ ไม่ก้ ค่อยออกเดินทางพรุ่งนี้


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -7 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -7 + 3

ดูบันทึกคะแนน

11112222
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
เซ็กเธาว์โหย่วอี้
หมวกเกราะหวังเจี้ยน
แหวนห้าสี
ชุดนักพรตซือฉง
ตัวเบาขั้นสูง
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
ธนูจิ่วเทียน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x40
x1
x6
x100
x25
x30
x2
x19
x1
x1
x385
x1
x2
x60
x8
x30
x2
x2
x2
x2
x660
x360
x360
x260
x360
x3
x1
x84
x2
x3
x1
x2
x21
x6
x1
x3
x1
x66
x3
x3
x8
x3
x60
x5
x3
x100
x310
x210
x200
x9
x10
x57
x11
x1
x5
x3
x3
x4
x4100
x175
x5
x8
x63
x127
x4
x140
x400
x153
x1400
x43
x18