กรุณาเลือก แสดงผลรูปแบบอุปกรณ์พกพา | แสดงผลรูปแบบคอมพิวเตอร์
ดู: 249|ตอบกลับ: 9

{ เมืองเจียงโจว } ย่านการค้าเมืองเจียงโจว | จตุรัสเรืองอรุณ

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-11-18 06:10:56 |โหมดอ่าน
++++++++++++++++++++++++++
ย่านการค้าเมืองเจียงโจว
{ จตุรัสเรืองอรุณ }
++++++++++++++++++++++++++


ย่านการค้าที่ใหญ่ที่สุดของเมืองเจียงโจว มีความเป็นมายาวนาน ร้านค้ากิจการกว่าครึ่ง
ได้ส่งผ่านความเชื่อถือจากรุ่นสู่รุ่น เรียกได้ว่ามีหลักประกันทั้งด้านคุณภาพและปริมาณ
ตรงตามวัตถุประสงค์ของตระกูลเจาผู้ก่อตั้งและดูแลจตุรัสเรืองอรุณ นั่นคือ

'ความพึงพอใจของลูกค้าถือเป็นสิ่งสำคัญ
ผู้ซื้ออยู่ได้ คนขายย่อมอยู่ได้ เราต่างพึ่งพาอาศัยกัน'

เจา อวิ๋นซี (27)
- ผู้ดูแลย่านการค้า -

อุปนิสัย - สุภาพมีมธุรสวาจา ยิ้มไม่เผยฟัน
ให้เกียรติผู้อื่นและถ่อมตัวอยู่เสมอ มีเมตตาต่อผู้ประสบความลำบาก มักยินดีหยิบยื่นความช่วยเหลือให้ผู้ที่ต้องการ

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

492

กระทู้

1844

โพสต์

35หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
11255
เงินตำลึง
217065
ชื่อเสียง
131185
ความหิว
827
คุณธรรม
203
ความชั่ว
105
ความโหด
211
เตี๋ยเช่อ
ระดับ 1

จวง ถิงซู่

" น้องหลานระวังตัวด้วย "
pet
โพสต์ 2017-11-20 11:54:31 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2018-3-8 17:11

เฮ่าเฮ่าและถังหูลู่

++++++++++++++++++++

           หลังออกจากเนินดาวตก เสี่ยวเฮ่าได้หาศาลาริมทางในแถบนั้นเพื่องีบหลับ อาจด้วยอากาศที่เริ่มจะเย็นขึ้นทุกขณะทำให้เขารู้สึกตัวตื่นขึ้นตั้งแต่ฟ้าสาง

           เสี่ยวเฮ่าสะพายกล่องกู่ฉินเดินมายังย่านการค้า จตุรัสเรืองอรุณยังคงความคึกคักในชามเช้าตรู่ สมดั่งชื่อ 'เรืองอรุณ' ชายหนุ่มผมเงินเทียวเดินเล่นหาอาหารถูกปาก และที่สำคัญคือ 'ราคาถูกใจ'

           เมื่อเติมเต็มกระเพาะที่ว่างเปล่าเรียบร้อยก็ถึงเวลายืดเส้นยืดสายย่อยอาหาร ระหว่างทางนั้นเองเขาก็พบแผงขายถังหูลู่(ผลไม้เชื่อม) มีทั้งซานจาเชื่อมไม้เล็กสีแดงสด น้ำตาลที่เคลือบอยู่ส่องประกายดูสดใหม่ และผิงกั่วลูกเล็กที่เห็นแล้วชวนน้ำลายสอ

            ชายหนุ่มผมเงินหยุดยืนอยู่เขาทานผลไม้เชื่อมครั้งสุดท้ายเมื่อใดกันนะ? คงจะเป็น...ตั้งแต่ตอนที่เขาไม่ใช่คุณชายน้อยสกุลเสิ่นกระมั้ง ดวงตาสีอำพันหรี่ลง

            ....ของหวานสักหน่อยแล้วกัน

            เขาเหมาผิงกั่วเชื่อมมาห้าไม้ แม้ไม่ทราบว่าตนจะทานหมดรึไม่ก็ตาม คล้ายต้องการเติมเต็มความอยากทานของหวานจำนวนมากแต่ไม่ได้ทานในวัยเด็ก เพราะเตี่ยเกรงลูกชายหัวแก้วหัวแหวนจะฟันผุ หลิงเฮ่าเดินถือถังหูลู่โดยไม่ทาน

            แล้วตกลงเขาซื้อมาทำไม ?

            เสี่ยวเฮ่าเริ่มสับสนในตัวเอง ดังนั้น เมื่อเห็นเหล่าเด็กๆในชุดมอซอจดจ้องถังหูลู่ในมือเขาดั่งสมบัติล้ำค่า โดยไม่ทันคิดชายหนุ่มก็แจกจ่ายให้คนละไม้ในทันที

           เมื่อมือโล่งสมองของเขาก็กลับมาทำงานตามปกติอีกครั้ง ในเมื่อไม่มีธุระในเจียงโจวแล้ว... เขาลูบม้วนแผนที่หนังในอกเสื้อ เหม่อมองดวงตะวันที่ยอแสงหลังหมู่เมฆดั่งเอียงอาย....

            "ไปฉางอันก็แล้วกัน...."



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -8 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -8 + 3

ดูบันทึกคะแนน

เมื่อได้พบท่านจึงได้ทราบความหมายของชีวิต เมื่อคิดถึงท่านจึงได้รู้ว่าลมหายใจที่มีอยู่คุ้มค่าแล้ว
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ปลอกสรรพสัตว์
ตัวเบาขั้นสูง
โล่ห์สกูตุม
กระบี่ไม้
กำหนดลมหายใจขั้นสูง
คัมภีร์ละติน
เซ็กเธาว์
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x8
x1
x10
x100
x100
x7
x14
x39
x4
x1000
x3
x3
x2
x6
x25
x59
x7
x15
x22
x8
x8000
x100
x185
x175
x6000
x210
x320
x11
x267
x9
x94
x4312
x6
x9
x66
x6
x210
x6
x11
x180
x219
x16
x8
x182
x450
x300
x6
x15
x1
x45
x147
x61
x2
x18
x90
x2
x1
x17
x2
x1
x302
x1
x3
x2
x258
x380
x3
x499
x665
x500
x575
x126
x74
x1
x2
x5
x1
x9
x263
x4312
x2300
x645
x19
x132
x9
x244
x19
x11
x221
x17
x588
x4
x514
x698
x15
x30
x444
x1365
x230
x440
x604
x70
x1540
x5
x1045
x6
x1393
x25
x1040
x109
x51
x1
x8
x541
x513
x731
x132
x86
x1525
x924
x117
x916
x1714
x826
x593
x2868
x565
x1120
x1236
x2047
x402
x11
x1
x37
x906
x355
x33
x1
x8153
x520
x67
x9999
x125
x20
x473
x370
x1756
x60
x440
x969
x300
x40
x9
x169
x157
x10
x50
x30
x2902
x94
x292
x120
x154
x30
x21
x18
x441
x115
x1
x273
x3894
x1630
x95
x10
x20
x10
x85
x371
x10
x142
x905
x20
x70
x1988
x310
x2

72

กระทู้

745

โพสต์

10หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
64
เงินตำลึง
5884
ชื่อเสียง
51137
ความหิว
211
คุณธรรม
460
ความชั่ว
3
ความโหด
27
อาเต่า
ระดับ 1

หลิง เสวี่ยหลาน

"เจ้าป่วนไหน ข้าไปด้วย!"
pet
โพสต์ 2017-11-21 22:00:07 | ดูโพสต์ทั้งหมด
หลิงผิงผิงกับหมั่นโถ(?)



       หลิงผิงผิงเดินมาจนถึงย่านการค้าเมืองเจียวโจวที่มีผู้คนหลากหลายและเสื้อผ้าหลากสีสันจนเจ้าตัวแอบมองชุดที่ตัวเองใส่... จืดชื่ดจริงๆ เลยเรา  ก่อนจะเดินหาร้านขายพวกกระดาษไขเพื่อนำมาทำโคม แต่ก่อนที่จะได้ทันไปถึงเป้าหมายนั้นหลิงผิงผิงได้กลิ่นหอมชวนน้ำลายไหลก่อนจะเดินตามกลิ่นไปพบว่าเป็นหมั่นโถที่เพิ่งทำเสร็จใหม่ๆ กำลังอุ่นๆ ร้อนๆ พอดี เห็นดังนั้นเธอรีบตรงไปซื้อทันที
       "ท่านป้าเจ้าค่ะ ข้าขอซื้อ 5 ลูก" หลิงผิงผิงยิ้มหวานพร้อมกับทำท่าทางอยากกินสุดๆ ป้าเจ้าของแผงลอยยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ก่อนจะห่อหมั่นโถให้เด็กสาว เธอรับมาก่อนจะคว้ามาหนึ่งลูกเพื่อกัดกินคำใหญ่ แต่ก่อนที่จะกัดกินอีกรอบมีคนเดินมาชนด้านหลังเธอจนหมั่นโถที่เพิ่งกินไปได้เพียงคำเดียวหลุดลงพื้น... "ไม่นะ... หมั่นโถแสนอร่อยของข้า..."
       "ข้าขออภัยแม่นาง..."
       "ขออภัย? เจ้าชดใช้หมั่นโถของข้ามาเดี๋ยวนี้!" หลิงผิงผิงหันไปทำตาขวางใส่ทันที แม้บุรุษตรงหน้าจะดูรูปงามแต่ยังไงอาหารก็สำคัญกว่า!!!
       "แม่นาง ข้ารีบคงมิอาจชดใช้ให้เจ้าได้..." ชายหนุ่มเอ่ยแล้วรีบจากไปแต่มีหรือผิงผิงจะยอมเธอวิ่งไปขวางหน้าก่อนจะชูหมั่นโถที่เธอก้มเก็บขึ้นมาตรงหน้าเขา "อย่าคิดว่าแต่งตัวดีแล้วจะทำอะไรก็ได้นะเจ้า ชดใช้หมั่นโถข้ามาเดี๋ยวนี้!"
       "ข้ามิได้พบเงินมา"
       "มิได้พบเงิน? งั้นเจ้าก็เอาเสื้อผ้าของเจ้าไปจำนำสิ!"
       "แม่นาง โปรดอย่าทำให้ข้าลำบากใจเลย" เขาทำสีหน้าอึดอัดเล็กน้อยแต่มิอาจทำอะไรเด็กสาวตรงหน้าได้เพราะตอนนี้มีผู้คนกำลังมุงดูอยู่
       "แค่หมั่นโถ จะเดือดร้อนอะไร"
       "นั้นสิ ซื้อใหม่ก็หมดเรื่อง" ชาวบ้านต่างซุบซิบกันแต่ไม่รอดหูของเสี่ยวผิงผิงไปได้ เธออยากตะโกนนักว่า กว่าจะได้หมั่นโถ 1 ลูกต้องทำอะไรมาบ้างไหนจะเตรียมของทำ หมักแป้ง ปั้นแป้ง รอแป้งคงตัว อบแป้งอีก! เธอเป็นคนทำอาหารแน่นอนว่าเห็นคุณค่าของอาหารทุกอย่างและกินไม่เคยเหลือ เพื่อเป็นการขอบคุณอาหาร "ว่าไง เจ้าจะชดใช้หรือไม่?"
       "แม่นาง..."
       "ขออภัยแทนสหายข้าด้วย เขาลืมนำเงินติดตัวมาจริงๆ" เสียงทุ่มเอ่ยพร้อมกับร่างในชุดดำที่ดูหรูหรา(?) มีใบหน้าอ่อนโยนและรอยยิ้ม...
       "..." หลิงผิงผิงอดที่หน้ามองแล้วมองอีกไม่ได้ ตั้งแต่เกิดมาเธอเพิ่งเคยพบเจอชายหนุ่มที่หล่อเหลาขนาดนี้แต่เธอกลับไม่หน้าแดงหรือใจเต้นอย่างที่หญิงสาวคนอื่นๆ มักเล่ากันเวลาเจอชายหนุ่มที่หน้าตาดี... ข้าคงมิได้ชอบหญิงสาวหรอกนะ?
       "ท่านป้า ข้าขอซื้อหมั่นโถ 10 ลูก" ชายหนุ่มชุดดำเอ่ยด้วยรอยยิ้มทำให้ท่านป้าหมั่นโถหน้าแดงกำจนผิงผิงอดสงสัยไม่ได้ว่า ชายหนุ่มคนนี้มีเสน่ห์ตรงไหน? เขารับกระดาษห่อหมั่นโถมาแล้วหมอบให้ผิงผิง "แม่นาง โปรดรับไว้ด้วย"
       "ขะ... ขอบใจ" ผิงผิงพูดกระตุกก่อนจะรีบรับห่อกระดาษมาแล้วรีบออกจากตรงนั้นไปทันที
       "อวิ๋นซี ลำบากเจ้าแล้ว"
       "ไม่เป็นไรหรอก สหายก็ต้องช่วยเหลือกันอยู่แล้ว เรื่องเล็กน้อย" ชายชุดดำเอ่ยก่อนจะมองตามหลังหลิงผิงผิงไป สบเข้ากับดวงตาสีเขียวมรกตที่หันมามองเขาพอดี ผิงผิงสะดุ้งที่เหมือนโดนจับได้ก่อนจะรีบเดินออกไปจากสายตาเขาทันที
       "อวิ๋นซี... ใครกัน...?" ผิงผิงพึมพำก่อนจะกินหมั่นโถในมือที่มี 14 ลูก เธอซื้อกระดาษไขจำนวนหนึ่งและเทียนก่อนจะตรงกลับโรงเตี้ยม ระหว่างทางได้ยินเสียงเล่าลือกันว่า เจา อวิ๋นซี คือผู้ดูแลย่านการค้าแห่งนี้ เขามีอุปนิสัยสุภาพอ่อนโยน ให้เกียรติผู้อื่นและถ่อมตัวอยู่เสมอ มีเมตตาต่อผู้ประสบความลำบาก มักยินดีหยิบยื่นความช่วยเหลือให้ผู้ที่ต้องการ แล้วไหนจะคำขวัญประจำย่านการค้าที่เขาคิดขึ้นมาอีกคือ ความพึงพอใจของลูกค้าถือเป็นสิ่งสำคัญ ผู้ซื้ออยู่ได้ คนขายย่อมอยู่ได้ เราต่างพึ่งพาอาศัยกัน แถมวันนี้เขายังช่วยเหลือสหายและแม่นางน้อยคนหนึ่งเรื่องหมั่นโถ...
       "ไอ๊ย๊า... คืออวิ๋นซีผู้นั้นหรอกรึ... ข้าเจอคนดัง..." หลิงผิงผิงอยากมุดโอ่งหนีจริงๆ พอคิดแล้วก็อายที่ทำท่าทางแบบนั้นให้คนใหญ่คนโตเห็น!

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -9 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -9 + 3

ดูบันทึกคะแนน

ทำไมมันเช็กชื่อไม่ได้ฟะ!
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นกลาง
หลอมจิตรวมหนึ่ง
ฮั่นเสียหม่า
กลยุทธ์ซุนจื่อ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x20
x3
x2
x31
x1
x2
x37
x2
x30
x1
x40
x100
x9
x35
x50
x170
x4
x4
x1
x30
x19
x17
x50
x150
x2
x2
x26
x10
x145
x386
x365
x20
x12
x88
x1
x65
x45
x1
x8
x9
x5
x155
x4092
x38
x51
x50
x583
x25
x85
x170
x12
x20
x25
x51
x57
x31
x1

72

กระทู้

745

โพสต์

10หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
64
เงินตำลึง
5884
ชื่อเสียง
51137
ความหิว
211
คุณธรรม
460
ความชั่ว
3
ความโหด
27
อาเต่า
ระดับ 1

หลิง เสวี่ยหลาน

"เจ้าป่วนไหน ข้าไปด้วย!"
pet
โพสต์ 2017-11-27 22:55:54 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ทำดีได้ดี 7.4






      ผิงผิงรีบเร่งเดินทางมาตลอดโดยมิได้แวะพักที่ใด เธอเดินหาร้านขายกระดาษและเครื่องเขียนโดยลืมไปว่า เย่เสวียเองก็มีเหมือนกัน เมื่อพบร้านที่ต้องการก็เข้าไปซื้อทันทีในจำนวนไม่มากเมื่อได้ของครบแล้วเธอก็หอบเดินออกมาเพื่อกลับโรงเตี้ยม ถึงแม้ว่าตนเองจะมีพื้นฐานร่างกายที่แข็งแรงหากแต่เพราะฝืนเดินทางมาตลอดโดยไม่หยุดพักและยังแบกเสี่ยวเหมยมาระหว่างทางอีก ไหนจะยังไม่ยอมพักก็รีบร้อนออกมาซื้อของเสียแล้ว และเพราะแบบนี้ร่างกายจึงเริ่มถึงขีดจำกัด ระหว่างกำลังเดินลงบันไดพลางพลาดท่าล้มไปข้างหน้าจนเกือบจูบพื้นแต่มีมือแข็งแกร่งเข้ามาช่วยไว้โดยการดึงแขนเสื้อเธอจากด้านหลัง เมื่อผิงผิงทรงตัวได้แล้วจะหันกลับไปขอบคุณก็พลางอึง... เจาอวิ๋นซี...

      "ท่าน... เมื่อตอนนั้น"

      "เจ้าไหวหรือไม่ แม่นาง" เขากล่าวก่อนจะปล่อยมือจากแขนเสื้อผิงผิงแล้วช่วยเธอเก็บของที่หล่น ผิงผิงก้มเก็บ

      "ขะ... ขอบคุณที่ท่านช่วยเหลืออีกครั้ง"

      "หือ? อ้อ เจ้าเมื่อตอนนั้น" ชายหนุ่มยิ้มกล่าวแล้วมองของในมือเธอ

      "เจ้าจะเขียนอะไรรึ เยอะแยะเชียว"

      "ข้าจะเขียนป้ายประกาศ"

      "ประกาศ?" เจาอวิ๋นซีถามด้วยความสงสัย ผิงผิงพยักหน้า

      "ท่านช่วยข้าได้รึไม่? มีเด็กหลงทางกับครอบครัวและข้ารับปากว่าจะพานางส่งกลับบ้านที่เซียพี แต่ข้าว่าครอบครัวนางคงกำลังตามหาอยู่จึงอยากติดป้ายประกาศไว้เพื่อให้ครอบครัวนางรู้ว่า นางปลอดภัยและกำลังจะกลับบ้าน" ผิงผิงกล่าวก่อนจะก้มมองพื้น เธอยังมิเคยขอร้องผู้ใดนอกจากเย่เสวียมาก่อน...

      "ได้ ในเมื่อเจ้าเดือดร้อนและที่นี่ข้าดูแลยู่ ย่อมช่วยเหลือเจ้าได้" เขากล่าวก่อนจะถามว่าผิงผิงเขียนได้หรือไม่? เธอส่ายหัวเขาหัวเราะก่อนจะพาผิงผิงกลับเข้าไปในร้านขายเครื่องเขียนเพื่อยืมโต๊ะ เขากางกระดาษออกก่อนจะใช้พูกันจุ่มน้ำหมึก สะบัดไปเขียนตัวอักษรลงบนกระดาษอย่างสวยงามจนผิงผิงอดที่จะอึงไม่ได้...

      "เท่านี้ก็เรียบร้อย ข้าจะติดไว้ที่ในย่านการค้าของข้า ที่เหลือเจ้าจงนำติดตัวไว้ แปะตามเมืองต่างๆ ระหว่างทาง" เจาอวิ๋นซีกล่าวด้วยรอยยิ้ม ผิงผิงโค้งขอบคุณก่อนจะจากไปพร้อมกับกระดาษที่เขาเขียนไว้


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -8 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -8 + 5

ดูบันทึกคะแนน

ทำไมมันเช็กชื่อไม่ได้ฟะ!
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นกลาง
หลอมจิตรวมหนึ่ง
ฮั่นเสียหม่า
กลยุทธ์ซุนจื่อ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x20
x3
x2
x31
x1
x2
x37
x2
x30
x1
x40
x100
x9
x35
x50
x170
x4
x4
x1
x30
x19
x17
x50
x150
x2
x2
x26
x10
x145
x386
x365
x20
x12
x88
x1
x65
x45
x1
x8
x9
x5
x155
x4092
x38
x51
x50
x583
x25
x85
x170
x12
x20
x25
x51
x57
x31
x1

10

กระทู้

93

โพสต์

8851

เครดิต

เงินชั่ง
2253
เงินตำลึง
5558
ชื่อเสียง
3976
ความหิว
44
ปิงปิง
ระดับ 1
โพสต์ 2017-12-5 15:41:28 | ดูโพสต์ทั้งหมด
[เด็กน้อยผู้น่าสงสาร]



             หลังจากที่ช่วยเหลือเจ้านกพิราบสีขาวเสร็จ ร่างบางก็ฝากมันไว้กับท่านหมอ เธอขอตัวออกมายังย่านการค้า เพื่อที่จะมาซื้อเมล็ดข้าวไปให้นกพิราบกินในยามที่มันฟื้น เนื่องด้วยจากว่าเธอสังเกตเห็นนกพิราบตัวนี้ดูซูบผอมด้วย ท่าทางมันน่าจะหิวอยู่ไม่ใช่น้อย ขนาดเธอเป็นคนก็ยังต้องการอาหารเลย ดังนั้นแม้แต่นกพิราบตัวนั้นก็เช่นกัน



            ย่านการค้าเมืองเจียงโจวเต็มไปด้วยชีวิตชีวา ผู้คนเดินกันขวักไขว่ พ่อค้าแม่ค้าต่างช่วยกันเรียกลูกค้าเข้าร้านด้วยใบหน้าแจ่มใส ชวนให้ลี่หลี่รู้สึกอมยิ้มกับท่าทางที่ครึกครื้นกันเช่นนี้


            ลี่หลี่เดินไปเรื่อยๆ ดวงตาก็คอยสอดส่องสองข้างทาง ทั้งร้านค้าต่างๆ และร้านอาหารที่ชวนให้รู้สึกน้ำลายสอ แต่เธอต้องอดทนอดกลั้นไว้ กินเพื่ออยู่ ไม่ใช่อยู่เพื่อกิน ตอนนี้อิ่มท้องแล้ว มีความอยากอยู่บ้าง แต่กินให้พอดีก็พอ คิดแล้วลี่หลี่จึงเดินต่อ มองหาร้านค้าที่ขายข้าว เมล็ดขาวที่จะซื้อไปให้นกพิราบตัวนึงได้ หลังจากพบเจอและไปติดต่อซื้อขายกันเสร็จเรียบร้อย ลี่หลี่ก็เดินต่อไป สำรวจโดยรอบ อย่างน้อยในตอนนี้ เป้าหมายของเธอก็สำเร็จลุล่วงไปอย่างนึงแล้ว


            และในตอนนั้นเองขณะที่เธอกำลังเดินอยู่ มีร่างของใครบางคนที่พุ่งโฉบถุงเมล็ดข้าวของเธอไป เด็กสาวเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ก่อนที่รู้สึกตัวได้ว่ามีเด็กผู้ชายที่ขโมยของของเธอไปเสียแล้ว!!!


            หากแต่นั่นมันเป็นเพียงเมล็ดข้าวเท่านั้นเอง เขาโชคร้ายที่หยิบพลาด ลี่หลี่คิดอยู่ภายในใจ ท่าทางซอมซ่อของเด็กคนนี้ เหมือนไม่ค่อยมีเงิน แต่ยี่ไม่ใช่สิ่งที่ถูกต้อง เขาไม่ควรลักขโมยของของผู้อื่นมาเป็นของตัวเอง


           ก่อนที่ลี่หลี่จะเริ่มวิ่ง เทียบกับแรงของเด็กตัวเล็กๆ ที่อายุไม่มาก กับเด็กสาวที่เคยฝึกฝนมาผู้ใดจะเร็วกว่ากันคงไม่ต้องหาคำตอบ เธอวิ่งไปคว้าตัวของอีกฝ่ายที่กำลังดิ้นดีดตัวอย่างสุดแรงได้ทันเวลา


             "หยุดดิ้นนะ!" ร่างบางร้องบอก เธอทนได้ แต่ก็เจ็บไม่ใช่น้อย "ข้าจะบอกว่าที่เจ้าขโมยไปน่ะ นั่นเป็นเมล็ดข้าว เอาไปก็เปล่าประโยชน์"


             เหมือนร่างนั้นชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ก็ยังดิ้นอยู่ดี


             "เฮ้อ... เจ้าหิวใช่ไหม หยุดก่อน ข้าไม่ได้มาร้าย ถ้าเป็นคนอื่น เจ้าจะโดนไปแล้วรู้ไหม แต่เจ้าโชคดีที่ขโมยของของข้า ข้าไม่ทำอะไรเจ้าหรอก เอ้า!"


             มืออีกข้างที่ยังว่างเอื้อมไปหยิบซาลาเปาออกมาจากกระเป๋า ก่อนจะยื่นให้อีกฝ่ายรับ


             "ทานเสียสิ"


             "...."


              ร่างนั้นหยุดลง ก่อนที่จะจ้องมองไปที่ซาลาเปาด้วยแววตาที่ดูชั่งใจ ก่อนที่จะเอื้อมมือมาหยิบ แล้วทานเข้าไปอย่างรวดเร็วด้วยความหิวโหย ร่างบางมองตามด้วยแววตาที่รู้สึกสงสาร


              "อร่อยใช่ไหม?" ร่างบางยิ้มหวาน "แต่การขโมยนั้นไม่ใช่สิ่งที่ถูกต้องนะ... ข้าเข้าใจถึงความยากลำบากดี แต่เพราะฉะนั้น เจ้าต้องดิ้นรนด้วยตัวเอง ไม่ใช่การทำในสิ่งที่ผิดและระรานผู้อื่น บางครั้ง เจ้าอาจจะไปขโมยของจากคนที่ไม่มีเหมือนเจ้าก็ได้ เขาอาจจะเหลือเงินแค่ก้อนสุดท้าย แล้วไปซื้ออาหารให้ครอบครัวประทังชีวิต จากนั้นก็ถูกเจ้าชกไป นั่นไม่น่าสงสารหรือ?"


              "......"


              "ทีนี้ ข้านั้นอยากช่วยเจ้า เจ้าช่วยเล่าเรื่องของเจ้าหน่อยได้ไหม เงียบแบบนี้ ข้าก็ไม่รู้ว่าจะช่วยเจ้าอย่างไรดี"


             "ข้า...." แววตาของเด็กตรงหน้าสั่นไหว ฉายแววเศร้าสร้อยอย่างสังเกตเห็นได้ "...ครอบครัวของข้า... ยากจน... แม่ข้าก็ป่วย.... พ่อข้าก็ทิ้งแม่กับข้าไป.... ข้า... ข้าไม่รู้จะทำอย่างไรดี.... ฮือ...."


               ชีวิตของเด็กคนนี้ช่างอาภัพ เขาเสียพ่อไปเหมือนกับข้า แต่เสียไปในแบบที่ยังมีชีวิต เขาน่าสงสาร


              "ข้า.. ข้าจะช่วยเจ้าเองนะ ก่อนอื่น ข้าจะไปซื้อของกิน แล้วไปหาแม่เจ้ากันนะ ข้าทำงานอยู่ที่โรงหมอ ข้าจะรักษาแม่เจ้าให้ได้"


              "จริงหรือ...?"


              "ข้าสัญญา"


              ข้าได้เอื้อนเอ่ยคำมั่น ในขณะที่หัวใจของข้าสั่นไหว ข้าไม่ใช่หมอ เป็นคนที่ทำงานชั่วคราว ที่ไม่รู้จะทำอย่างที่พูดได้หรือไม่ แต่ข้ากลับเอ่ยคำพูดนั้นไปโดยที่ลืมใส่ใจความรู้สึกของเด็กคนนี้


              หลังจากนั้นลี่หลี่จึงไปซื้ออาหารมา ให้กับเด็กคนนี้เพราะรู้สึกสงสาร ก่อนที่จะมอบให้ และบอกให้เด็กชายพาเธอไปยังสถานที่ที่แม่ของเด็กคนนี้อยู่ โดยหวังว่าตัวเองจะสามารถช่วยเหลือครอบครัวของเด็กคนนี้ได้ ไม่มากก็น้อย....


บริจาค : ซาลาเปา 10 ลูก

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +111 ความหิว -11 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 111 -11 + 3

ดูบันทึกคะแนน

วันที่ห้า
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
บันทึกซางยาง
ทวนยาว
ช้างเผือก
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x1
x100
x1
x50
x50
x50
x100
x22
x1000
x1
x19
x19
x10
x110
x16
x50
x58
x1
x1
x10
x5
x24
x25
x20
x15
x22
x7
x1
โพสต์ 2017-12-10 12:42:43 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{บทเสริม}
[ไช่ฟ่านเหลียน]
เมืองเจียงโจว : ใช่! ข้าไม่เข้าใจ ไยสตรีจะต้องเรื่องมากกับเครื่องประดับสีเดียวกัน

ย้อนกลับไปในช่วงพลบค่ำของเมื่อวาน ดรุณีวัยเลยปักปิ่นมาห้าถึงหกปีได้ให้ถุงหอมถักสีแดงสวยภายในบรรจุเครื่องหอมกลิ่นดีไว้ และตัวไช่ฟ่านเหลียนก็รับมา นั่งมองพิจารณาก็ยังไม่เข้าใจถึงเหตุผลเท่าไหร่นักที่ลู่ฟางให้มันแก่เขา ความซื่อบื้อในเรื่องนี้ของไช่ฟ่านเหลียนมีมากนักจนใครเห็นก็คงด่าว่าโง่เสียจริง หญิงงามให้ถุงหอมขนาดนี้ยังไม่รู้อีกหรือว่านางหมายถึงสิ่งใด

แต่ไช่ฟ่านเหลียนหาได้สนใจไม่ ไม่รู้ก็คือไม่รู้ จะคิดยากไปทำไม สิ่งที่ต้องน่าคิดตอนนี้มีเพียงเรื่องความเกรงใจเสียมากกว่า การที่รับของมาแบบนั้นโดยที่อีกฝ่ายไม่ได้บอกเหตุผลที่ให้ ให้แจ่มชัด ย่อมทำให้เขาคิดมากเรื่องนี้ มือเรียวเนียนดั่งสตรีหยิบถุงหอมขึ้นมาดู พิจารณารอยปักผ้าที่สวยงาม แต่ก็งามไม่เท่าของท่านอาหญิงของเขานัก แต่ก็จัดว่างามอยู่ดี

จนพิจารณาดูสักพักก็เก็บมันเข้ากระเป๋าเสื้อภายใน ดวงตาสีน้ำตาลไหม้เหลือบมองร้านค้าในย่านการค้าค้นหาร้านที่ถูกใจ แต่ทำอย่างไรก็ไม่เจอสักที สิ่งที่เห็นมีเพียงร้านขายของทั่วๆไป ผ้าแพรพรรณ ร้านสมุนไพร ร้านขายของทั่วไปเฉยๆแต่เพียงเท่านั้น

“ร้าน...อยู่ไหนนะ..”

บ่นพึมพำเบาๆผ่านอากาศไป ดวงตาเหลือบมองเหมยฮวาที่สวยงามตามริ้วทางที่ปลูกไปทั่ว เดินมองไปมาอยู่สักพัก รอยยิ้มหวานจึงยกขึ้นแล้วรีบตรงปรี่ไปที่ร้านทันที ร้านที่ว่าที่ไช่ฟ่านเหลียนนั่นก็คือ...ร้านเครื่องประดับสตรีนั่นล่ะ

ไช่ฟ่านเหลียนไล้นิ้วมือจับเครื่องประดับของอิสตรีมาพิจารณา ดีที่ว่าเมื่อครั้งยังเด็กเวลาท่านอาหญิงอยากได้เครื่องประดับอะไร ก็มักจะติดสอยห้อยพวงเจ้าตัวป้อมอย่างเขาไปด้วย ความรู้พื้นฐานเรื่องเครื่องประดับสตรีจึงมีประดับกระโหลกของเขาบ้าง เมื่อคิดถึงเวลานั้นตอนเหล่าสตรีเลือกเครื่องประดับ ยังไงเขาก็ย่อมเป็นบุรุษ เวลาท่านอานำมาให้เลือก ดวงหน้าที่หวานในครั้งเยาว์ของเขาก็ส่ายหน้าพัลวันในทันที บางทีแค่เฉดสีเพียงคล้ายคลึงกัน สตรีก็บอกแตกต่าง ชั่งเป็นอะไรที่ชอบทำให้ยุ่งยากแท้สตรีเนี่ย พอตัวเขาบอกว่า มันก็เหมือนๆกันนะขอรับ กลับยิ่งทำให้ท่านอาทอดถอนหายใจพลางเอ่ยกลับมาอีกว่า ยังไงเหลียนเอ๋อร์ก็เป็นผู้ชายนี่นา แถมก็เด็กด้วย คงไม่เข้าใจอะไรหรอก เฮ้อ…

ใช่! ข้าไม่เข้าใจ ไยจะต้องเรื่องมากกับเครื่องประดับสีเดียวกัน ปัญหาแผ่นดินแตกนี้ข้าไม่อาจตอบท่านได้หรอกท่านอาหญิง… ฉะนั้นปล่อยให้สตรีเลือกเองนั่นล่ะดีสุด แต่ปัญหาคือตอนนี้ข้าจะซื้อไปให้สตรีเสียเองไง พอรู้เรื่องเวลาเลือกก็จริง แต่บางเรื่องที่มีรายละเอียดมากๆนี่ไช่ฟ่านเหลียนก็ไม่ไหวเหมือนกัน ฉะนั้นแล้วต้องถาม...

“แม่นางต้องการสิ่งใดหรือเจ้าคะ” นี่ไงมาแล้ว! แต่ทำไมข้าต้องเป็นสตรีอีกแล้วข้าไม่เข้าใจ!

“ข้าเป็นบุรุษ”

“โอ้! ขอประทานอภัยท่าน ข้ามิรู้จริงๆ” เจ้าของร้านรีบขอโทษขอโพยเขาเป็นการใหญ่ ทำให้ไช่ฟ่านเหลียนไม่ติดใจนัก

“มิเป็นไร แต่ตอนนี้ข้ามีเรื่องให้ท่านช่วยซักนิด”

“อะไรหรือเจ้าคะท่าน”

“ท่านว่าสตรีส่วนใหญ่ชอบเครื่องประดับอะไร?”

ถามจบคำถาม มหกรรมเดินชมเครื่องประดับตั้งแต่ต้นร้านยันท้ายร้านก็เกิดขึ้น เครื่องประดับนานาร้อยแปดพันสิ่งทำเอาเขาแทบจะคลื่นไส้เวียนหัวเสียให้ได้ ตุ้มหูเอย เครื่องสำอางเอย ปิ่นเอย อื่นๆอีกหลายสิ่งเอย เลือกไม่ถูกเลยสักชิ้น ที่สำคัญคือหาที่ถูกใจไม่ได้ด้วยอีกนั่นล่ะ

“ถูกใจชิ้นไหมบ้างไหมเจ้าคะ” ไช่ฟ่านเหลียนส่ายหน้าดวงตามองกวาดไปทั่วแผงปิ่นจนสะดุดเข้ากับปิ่นไม้สวยงามสลักประทับอัญมณีสีชมพูอ่อนที่ลักษณะเจียระไนแล้วเหมือนดอกเหมย มือเรียวหยิบขึ้นมาพิจารณา

“ข้าว่าข้าเจอแล้วล่ะ...”

“ราคาเท่าไหร่หรือ...”

“สามชั่งเจ้าค่ะ” ห้ะ? ใบหน้าเหลอหลาเกิดขึ้นภายในใจ กระพริบตาปริบๆมองปิ่นไม้ในมือ.. เนี่ยแค่เนี้ยสามชั่ง ข้าร้องไห้ได้หรือไม่? มองปิ่นแล้วคิดเรื่องราคาปากก็เอ่ยออกมาไม่รู้ตัว

“ลดได้หรือไม่...”

“ไม่ได้เจ้าค่ะ”

“สักสองร้อยตำลึงก็ยังดีนะ”

“ไม่ได้เจ้าค่ะ”

“นะ...สองร้อยตำลึงก็ยังดี” ใบหน้าติดหวานจนสตรียังอายได้แต่กระพริบตาปริบๆ ควักมารยาร้อยเล่มเกวียนแบบท่านอาหญิงมาใช้ อย่างที่ถูกสอนและที่ท่านอาเคยกล่าวเอาไว้วา

ใช้ความงามกับความน่ารักเจ้าให้เกิดประโยชน์นะเหลียนเอ๋อร์

“นะขอรับ” เขาพูดต่ออีกสักนิด ดูเหมือนเจ้าของร้านคงจะแพ้ของน่ารักนุ่มนิ่มจนสุดท้ายก็ได้แต่ตอบมา

“ฮือ..ก็ได้เจ้าค่ะ ลดก็ลด ท่านอย่าทำหน้าอ้อนเช่นนี้ได้หรือไม่ ข้ายอมแล้ว”

และแล้วไช่ฟ่านเหลียนก็ได้ปิ่นมาครองในราคาสองชั่งแปดร้อยตำลึง ประหยัดไปอีก...


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง -2 เงินตำลึง -800 ชื่อเสียง +35 ความหิว -14 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin -2 -800 + 35 -14 + 3

ดูบันทึกคะแนน

สวัสดี
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ม้าตี๋หลูทมิฬ
คัมภีร์ละติน
กราดิอุสทอง
เกราะทองคำ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x18
x100
x1
x15
x20
x10
x100
x1
x50
x50
x50
x30
x1
x17
x10
x58
x50
x20
x28
x24
x10
x80
x25
x20
x20
x2
x2
x3
x156
x25
x11
x4
x19
x2
x10
x10
x10
x10
x10
x15
x29
x45
x1
x1
x20
x25
x15
x15
x4
x180
x15
x20
x1
x1
โพสต์ 2017-12-15 11:18:51 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{ วิกฤตการขาดแคลนแรงงาน }
ch.21
วันที่ 4.3

     เสียงจ้องแจ้กจอแจดังผ่านกำแพงนอกเมืองออกมาเข้าโสตประสาทหรั่นซิ่นหลี่บนหลังม้า เวลานี้เป็นยามไฮ่ ตะวันลับฟ้าไปแล้ว และนางควรหาที่พักทว่าเหตุใดเมื่อไปเมืองไหนๆก็ต้องหลงมาย่านการค้าก่อนอยู่เสมอ? คงเพราะเสียงผู้คนทำให้นางอุ่นใจว่าที่แท้ยังมีผูคนอยู่กระมัง ร่างบางลงจากหลังม้าก่อนจะเปลี่ยนมาเป็นจูงมันเดินแทน เสี่ยไป๋เดินตามเจ้านายมันเงียบๆพลางมองซ้ายขวาอย่างสนอกสนใจ ไม่เคยมีผู้ใดขี่มันมาก่อนเพราะไม่ว่าใครก็ตามมักจะกระทำกับมันทรามยิ่งนัก เสี่ยไป๋จึงทำให้คนเหล่านั้นบาดเจ็บอยู่ร่ำไป หรั่นซิ่นหลี่เป็นคนแรกที่เข้าหามันอย่างสุภาพ ม้างามจึงยอมให้สาวเจ้าเป็นนายแต่โดยดี นี่จึงเป็นครั้งแรกที่มันได้ออกมาข้างนอก และดูท่าหญิงงามคู่ม้าขาวจะดึงความสนใจชาวบ้านพอสมควร ดวงตาหลายคู่จับจ้องมาที่ทั้งสองจนหญิงสาวอึดอัด

     "เสี่ยไป๋ เหตุใดคนถึงมองมาที่เรากันนัก เพราะเจ้าแน่ๆ งามเกินไป" หรั่นซิ่นหลี่พึมพำ ทว่าหูแหลมได้ยินจึงกระดิกไปมาอย่างเขินอาย

     "นี่ก็ยามไฮ่แล้ว ผู้คนยังเดินขวักไขว่อยู่เลย ที่แห่งนี้คงเป็นที่ชื่นชอบของผู้คนมากเป็นแน่" นัยย์ตาดำขยับซ้ายขวาไปทางไปก็เห็นผู้คนเต็มไปหมดทว่าเป็นระเบียบ สิ่งก่อสร้างก็ล้วนดูมีสง่าราศีราวกับได้รับการดูแลอย่างดี เป็นไปได้ว่าผู้ดูแลที่นี่ไม่ขาดตกบกพร่องเรื่องการบริหารและการดูแลการจัดการเลยแม้แต่นิดเดียว

      เดินได้สักพักยังคงหาโรงเตี๊ยมไม่เจอ เหตุใดนางจึงหลงทางบ่อยเช่นนี้..

    "แม่นาง กำลังเดือดร้อนอยู่ใช่หรือไม่?" ร่างสูงในชุดผ้าไหมแดงเลือดนกทับด้วยเสื้อคลุมสีดำเดินเข้ามาทักหรั่นซิ่นหลี่ที่กำลังมองซ้ายขวาและมีสีหน้าราวกับจะร่ำไห้เต็มที เพราะนางเหนื่อยเหลือเกิน

      นางเงยหน้ามองบุรุษแปลกหน้าก่อนจะพบว่าเขาคงเป็นคนมีตำแหน่งสังเกตุได้จากเครื่องประดับและการแต่งกาย ทว่าเขายังเดินมาทักนางก่อนได้เช่นนี้แสดงว่าเป็นคนมีน้ำใจ หรั่นซิ่นหลี่จึงไม่รีรอที่จะถามทางกับคนแปลกหน้า "ใช่ ท่านพอจะทราบไหมว่าข้าจะหาโรงเตี๊ยมได้ที่ใด? ย่านการค้าแห่งนี้กว้างขวางนัก! ข้าไม่อาจหาทางออกได้เลย" นางกล่าวถามด้วยเสียงสุภาพ

     "แม่นาง เมืองเจียงโจวแห่งนี้มีโรงเตี๊ยมแห่งเดียวชื่อ โรงเตี๊ยมไม่หวนกลับ เมื่อท่านเดินตรงไปจะพบทางแยก ให้เลี้ยวขวา เมื่อเดินตรงไปอีกสักพักจะพบคฤหาสน์ไม้เก่าที่มีโคมไฟแดงใหญ่ประดับ ที่แห่งนั้นคือโรงเตี๊ยม" ชายแปลกหน้าอธิบายจนนางเห็นภาพ

     "ขอบคุณท่านมาก!" รอยยิ้มสดใสประดับบนใบหน้างามพร้อมคำขอบคุณ ร่างบางโค้งคำนับ

    "เป็นความยินดีของข้าเอง" ชายแปลกหน้ายิ้มไม่เห็นฟันก่อนจะเดินจากไป หรั่นซี่หลี่มองแผ่นหลังเขาไปจนลับตาก่อนจะคิดถึงเรื่องหนึ่งได้ เหตุใดช่วงนี้นางจึงพบคนแปลกหน้าบ่อยนัก อีกทั้งส่วนมากยังเป็นผู้ชาย ช่างปะไร! หากเป็นคนรูปงาม นางก็ยินดี เป็นอาหารตาเสียอีก ดีจะตาย! คิดพลางจูงม้าขาวเดินออกจากจตุรัสใหญ่ไป

     @Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -12 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -12 + 3

ดูบันทึกคะแนน

แปะ
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
รถม้าหรูหรา
เกราะทองคำ
คัมภีร์ฮูหยิน
สายใย
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x3000
x1
x1
x3
x4
x1
x2
x2
x2
x2
x178
x334
x5
x33
x1957
x100
x49
x4
x6
x22
x940
x1000
x59
x1
x20
x56
x1
x1
x5
x600
x1
x14
x1
x1
x314
x1
x1
x1
x280
x60
x45
x30
x2
x9999
x19
x50
x255
x1
x227
x178
x273
x4
x1
x22
x2000
x1
x1
x2
x1
x20
x211
x330
x700
x42
x880
x26
x243
x355
x200
x76
x589
x90
x80
x10
x2
x356
x1216
x12
x3266
x39
x2500
x28
x23
x69
x731
x7
x2553
x128
x22
x142
x257
x379
x415
x1
x279
x1036
x1
x25
x30
x5330
x199
x82
x5310
x888
x1263
x40
x3200
x1109
x2
x22
x40
x5
x4660
x2
x2
x16
x4098
x4069
x87
x15
x20
x10
x30
x30
x20
x10
x34
x757
x214
x60
x50
x21
x1