ดู: 778|ตอบกลับ: 28

{ เมืองจื่อถง } เหลาสุราหมื่นฝันพันคำนึง | เชียนอี้ว่านเมิ่ง

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-11-14 22:00:52 |โหมดอ่าน






✿ เหลาสุราหมิ่นฝันพันคำนึง ✿ 
夢萬意千

{ เมืองจื่อถง }

ร้อยเรื่องเล่า ดั่งสหายเก่าได้พบปะกันอีกหน
พันคิดคำนึง ถึงเรื่องราวแต่หนหลัง
หมื่นความฝัน เริงราตรีท่องแดนหฤหรรษ์ไม่รู้จบ

สุรา อาหาร นารี
ดนตรี ไพเราะ เสนาะโสต
ราตรี แสงไต้ ลุกโชติ
ปราโมทย์ ชีวี ดั่งเซียน





【เชียนอี้ว่านเมิงเหลา】
'ร้อยเรื่องเล่า พันความคิด หมื่นความฝัน' 
 คือคำนิยามที่ดีที่สุดของเหลาสุราแห่งนี้ คหบดี เฝิงซาน จาง 
นำมรดกเกินครึ่งของตนมาลงทุนในเมืองจื่อถง 
จุดประสงค์ครึ่งหนึ่งเพื่อเติมเต็มความใฝ่ฝันของบุรุษทุกคน 
นั่นคือ ลิ้มลองอาหารโอชา แกล้มสุราเลิศรส ด้วยการปรนนิบัติของสาวงาม



♦ เถ้าแก่ : เผิงซาน จาง { วัย 31 ปี } ♦
อุปนิสัย :: คุณชายเจ้าสำราญ ใช้จ่ายมือเติบ หลงใหลในสุราและนารี มีใจเมตตา(ต่อสาวๆ) ไม่ทำร้ายสตรีหากไม่จำเป็น เนื่องจากเป็นคนเจ้าชู้จึงหวงน้องสาวมาก กังวลว่าน้องสาวถูกคนไม่ดีหลอก


♦ น้องสาวเถ้าแก่ : เผิงซาน อี้อิง { วัย 16 ปี } ♦
อุปนิสัย :: ขี้เล่น รักการทำขนม ชื่นชอบของสวยของงามไม่ว่าจะเป็นการแต่งตัว ประทินโฉม เครื่องประดับ ดอกไม้ และผู้คนที่หน้าตางดงาม //คลั่งความงดงามทุกประเภท




ชื่อกิจการ : เหลาสุราหมื่นฝันพันคำนึง
เจ้าของกิจการ : เผิงซาน จาง
เวลาปิดบริการ : 12.00-03.00 น. 
ประเภทร้าน :บริการอาหาร-ขนม, สุรา-น้ำชา, เสียงดนตรี, ฟ้อนรำ, กลางคืนมีขายบริการทางเพศ
# ประทับตราผู้ว่าเมืองจื่อถง









คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2017-11-14 22:32:09 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{ เควสเรื่องราว 1 } วิกฤตการณ์ขาดแคลนแรงงาน
- Part 1 -


หลังออกจากค่ายพยัคฆ์ หยางอวี้ถิงมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ จากนครฉางอันผ่านเมืองฮั่นจงก็ใช้เวลาไปพอสมควร จนในที่สุดนางก็เดินทางมาถึงเมืองจื่อถงอันคลาคล่ำไปด้วยผู้คน


ที่นี่แลดูจะเป็นจุดเริ่มต้นที่ดี…


ว่าแต่… เมืองนี้มีหอสุราดีๆ หรือไม่นะ


ระหว่างครุ่นคิด หญิงสาวร่างอรชรในอาภรณ์มิดชิดก็เดินผ่านร้านรวงต่างๆ มากมาย นางสังเกตว่ามีหลายร้านทีเดียวที่ติดประกาศรับคนสมัครงาน ถ้าหากให้เดา… ดูเหมือนว่าจะขาดแคลนแรงงานอยู่จำนวนมากกระมัง


ระยะนี้คงต้องหางานทำเพื่อเก็บเบี้ยเก็บตำลึงไปก่อน


“ท่านป้า ท่านป้าเจ้าคะ” หยางอวี้ถิงเอ่ยเรียกสตรีสูงวัยผู้หนึ่งที่กำลังเดินจ่ายตลาด แล้วจึงแย้มรอยยิ้มเป็นมิตรไปให้ กายค้อมลงเล็กน้อยเป็นการให้เกียรติอีกฝ่าย “ขออภัยที่ข้าน้อยผู้นี้รบกวน แต่อยากจะเรียนถามสักเล็กน้อยว่า… ในเมืองนี้มีหอสุราชื่อดังบ้างหรือไม่เจ้าคะ”


“หอสุราอย่างนั้นหรือ” สตรีสูงวัยผู้นั้นขมวดคิ้ว “หากเอ่ยถึงหอสุราเลื่องชื่อ ก็เห็นจะมีหอสุราเกียปิ่ง กับเหลาสุราเชียนอี้ว่านเมิ่ง ซึ่งข้าได้ยินมาว่ากำลังรับสมัครคนงานเช่นกัน”


“รับสมัครคนงานหรือเจ้าคะ”


“ใช่แล้วๆ ระยะนี้มีวิกฤตขาดแคลนแรงงาน เห็นเถ้าแก่หลายร้านพากันติดประกาศรับคนอยู่เทียว หากแม่นางกำลังหางานอยู่ล่ะก็ มิลองไปสมัครดูเล่า”


รอยยิ้มบนใบหน้าหญิงสาวขยับกว้างขึ้น ส่งให้ความงามของนางยิ่งเพิ่มพูน “ขอบคุณท่านป้ามากเจ้าค่ะ!”


คู่สนทนาของนางเพียงโบกไม้โบกมือ กล่าวว่าเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น ก่อนจะเดินจากไป


ชื่อเชียนอี้ว่านเมิ่ง หมื่นฝันพันคำนึงฟังดูไพเราะถูกใจนางนัก


นางเลือกที่นี่แหละ!






เที่ยวๆๆๆๆ
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ฮั่นเสียทอง
เกราะทองคำ
เต๋าเต๋อจิง
ง้าวมังกรเขียว
ตัวเบาพื้นฐาน
กำหนดลมหายใจ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x14
x5
x1
x6
x5
x10
x1
x42
x2
x1
x16
x19
x1
x80
x8
x5
x100
x4
x152
x2
x10
x4
x20
x5
x302
x54
x28
x162
x6
x435
x1
x625
x807
x20
x467
x780
x26
x525
x126
x1
x25
x10
x505
x31
x20
x15
x15
x25
x20
x100
x2
x1086
x473
x50
x268
x1013
x10
x50
x768
x15
x150
x185
x90
x300
x300
x100
x40
x40
x3
x179
x40
x21
x13
x15
x21
x100
x666
x18
x42
x12
x19
x20
x10
x23
x13
x100
x9
x8
x1
x136
x46
x3
x38
x30
x51
x93
x64
x1
x73
x32
x6
โพสต์ 2017-11-15 00:18:09 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย YuTing เมื่อ 2017-11-15 02:06

{ เควสเรื่องราว 1 } วิกฤตการณ์ขาดแคลนแรงงาน
- Part 2 -
อาศัยถามทางจากชาวบ้านร้านตลาด ไม่นานก็เดินมาหยุดอยู่หน้าเหลาสุราหมื่นฝันพันคำนึง เชียนอี้ว่านเมิ่ง ใหญ่โตโอ่อ่าสมเป็นเหลาสุราชั้นเลิศ มุมปากนางขยับเป็นรอยยิ้มบางอย่างเจอสถานที่ถูกใจ มองป้ายตัวอักษร  夢萬意千 (เชียนอี้ว่านเมิ่ง - อ่านจากขวาไปซ้าย) ที่อ่อนช้อยแต่แฝงความหนักแน่นทรงพลังก็ยิ่งรู้สึกถูกชะตา จึงก้าวเข้าไปอย่างมิลังเล


“แม่นางผู้นี้ เชิญเจ้าค่ะ เชิญ” เสียงหวานใสของสตรีงามจิ้มลิ้มนางหนึ่งเอ่ยทักทาย กระวีกระวาดเชื้อเชิญหยางอวี้ถิง “มาท่านเดียวหรือเจ้าคะ ต้องการโต๊ะชั้นบนหรือไม่เจ้าคะ”


“มิได้ ข้ามิได้มาในฐานะลูกค้าหรอกเจ้าค่ะ ฟังว่าเหลาสุราแห่งนี้กำลังเปิดรับคนเพิ่ม ข้าจึงลองมาสมัครดู” นางเอ่ยตอบพร้อมกับรอยยิ้มจางๆ บนดวงหน้า


สตรีผู้นั้นเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะแย้มยิ้มดีใจ “เช่นนั้นโปรดนั่งรอสักประเดี๋ยว ข้าน้อยจะไปตามเถ้าแก่มาให้นะเจ้าคะ”


หยางอวี้ถิงกวาดตามองภายในเหลาสุราที่โอ่อ่าอลังการมิแพ้ภายนอก ดูท่าที่นี่คงจะรับแต่ลูกค้าชั้นดี ทั้งบรรดาคุณหนูลูกหลานจากตระกูลร่ำรวยที่นิยมพากันมาจิบชาในยามกลางวัน และคุณชายเจ้าสำราญที่… อะแฮ่ม มองหาความสำเริงสำราญในยามราตรี นั่งรออยู่มินานนัก ร่างสูงโปร่งของบุรุษผู้หนึ่งก็ปรากฏในคลองจักษุ ท่วงท่าสง่างามภูมิฐาน ริมฝีปากของเขาอมยิ้มน้อยๆ เดินมานั่งโต๊ะเดียวกับนางอย่างไม่รีบร้อน


“เจ้าจะมาสมัครเข้าทำงานที่นี่สินะ” เขาถามด้วยเสียงทุ่มนุ้มรื่นหู


“เจ้าค่ะ” หยางอวี้ถิงเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลรื่นหูมิแพ้กัน


“ข้าเป็นเถ้าแก่ของที่นี่ นามว่าเฝิงซานจาง แม่นางชื่ออะไร อายุเท่าใดรึ”


“ข้าน้อยนามอวี้ถิงเจ้าค่ะ อายุสิบเก้า…”


“เจ้าแซ่อวี้?”


“มิใช่เจ้าค่ะ ข้าน้อยแซ่หยาง หยางอวี้ถิง” นางเอ่ยแซ่ที่โยนทิ้งไปแล้วเมื่อปีก่อนโดยมิทันคิด มานึกอีกที นางน่าจะปลอมแซ่เสีย แต่ก็มิทันเสียแล้ว


“แซ่หยางอย่างนั้นหรือ เจ้า...เกี่ยวข้องอันใดกับสกุลหยางในเมืองฉางอันหรือเปล่านี่”


หยางอวี้ถึงคิ้วกระตุก ในหัวคิดหาคำตอบเป็นพัลวันภายใต้ท่าทางอันสงบเสงี่ยมอ่อนช้อย “มิได้เจ้าค่ะ สกุลหยางของข้าน้อยไหนเลยจะเป็นสกุลเดียวกับสกุลหยางแห่งฉางอัน ข้าน้อยเป็นเพียงผู้ต่ำต้อย...”


“อืม…” นางเห็นชายหนุ่มเคาะพัดจีบในมือขณะส่งเสียงเบาๆ ในลำคอเป็นเชิงครุ่นคิด เขามองนางอย่างพินิจพิจารณาก่อนจะเอ่ยถามต่อ “เจ้าว่าเจ้าอายุสิบเก้า… เลยวัยปักปิ่นมานานนมแล้วนี่ รูปร่างหน้าตาผิวพรรณจัดว่ามิเลวเลย แปลกนัก ป่านนี้ไยยังมิออกเรือนแต่กลับมาเร่หางานถึงที่นี่กันเล่า”


“ข้าน้อยแท้จริงแล้วเป็นเพียงเด็กกำพร้าบิดามารดา แซ่หยางนี้เป็นมรดกเดียวจากบุพการีเจ้าค่ะ วัยสิบขวบมีผู้มีพระคุณพาข้าน้อยไปเลี้ยงดูไว้ในค่ายพยัคฆ์ ข้าน้อยเติบใหญ่ในค่ายแห่งนั้น จนเพิ่งได้ออกมาเพื่อหาเลี้ยงชีพนี่ล่ะเจ้าค่ะ” หญิงสาวเอ่ยเล่ายาวเหยียด


“แล้วเจ้าทำอะไรได้บ้าง”


คำถามนี้ล่ะที่นางรอคอย!


“โตมาในค่าย มีโอกาสชิมสุราจากเหล่าทหาร จึงพอมีความรู้เรื่องสุราอยู่บ้างเจ้าค่ะ ข้าน้อยรินสุราต้อนรับลูกค้า หรือแม้กระทั่งอยู่เป็นเพื่อนสนทนากับลูกค้าก็ยังได้ เรื่องร่ายรำ แม้มิถึงกับเชี่ยวชาญ แต่ก็พอถูไถเจ้าค่ะ”


“ประเสริฐยิ่ง!” รอยยิ้มจางๆ บนริมฝีปากเถ้าแก่เหลาสุราขยับกว้าง “หากข้ารับเจ้าเข้าทำงานเป็นเวลาสี่วัน เจ้าจะว่าอย่างไร”


“ข้าน้อยยินดีอย่างยิ่งเจ้าค่ะ นายท่านเฝิงซาน…”


เถ้าแก่เฝิงซานจางหัวเราะ “เช่นนั้นวันพรุ่งนี้เจ้าก็มาเริ่มงานได้ ข้าจะให้คนเตรียมที่พักให้เจ้าด้วย”



“เจ้าค่ะ!”






คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1ชื่อเสียง +200 ความหิว -14 Point +8 ย่อ เหตุผล
Admin + 200 -14 + 8

ดูบันทึกคะแนน

เที่ยวๆๆๆๆ
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ฮั่นเสียทอง
เกราะทองคำ
เต๋าเต๋อจิง
ง้าวมังกรเขียว
ตัวเบาพื้นฐาน
กำหนดลมหายใจ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x14
x5
x1
x6
x5
x10
x1
x42
x2
x1
x16
x19
x1
x80
x8
x5
x100
x4
x152
x2
x10
x4
x20
x5
x302
x54
x28
x162
x6
x435
x1
x625
x807
x20
x467
x780
x26
x525
x126
x1
x25
x10
x505
x31
x20
x15
x15
x25
x20
x100
x2
x1086
x473
x50
x268
x1013
x10
x50
x768
x15
x150
x185
x90
x300
x300
x100
x40
x40
x3
x179
x40
x21
x13
x15
x21
x100
x666
x18
x42
x12
x19
x20
x10
x23
x13
x100
x9
x8
x1
x136
x46
x3
x38
x30
x51
x93
x64
x1
x73
x32
x6
โพสต์ 2017-11-16 00:23:54 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ทำงานในเหลาสุรา


วันที่ 1
- Part 1 -


หยางอวี้ถิงรู้สึกตัวตื่นตั้งแต่ยามเหม่า (05.00 น. ถึง 06.59 น.) ตะวันยังมิทันโผล่แต่แลเห็นสีครามอยู่ ณ ขอบฟ้าที่เป็นสัญญาณแห่งรุ่งอรุณ นางเหยียดแขนขาบิดกายคลายความเมื่อย สูดลมหายใจลึกเต็มปอดก่อนจะค่อยๆ ลุกขึ้น


จัดแจงตนเองจนเรียบร้อย รวบผมไว้ครึ่งศีรษะและปักปิ่นราคาถูกไว้อย่างง่ายๆ ออกจากบริเวณเรือนพักของคนงานก็พบสตรีหน้าจิ้มลิ้มที่ได้พบกันเมื่อวานยืนยิ้มให้


“เสี่ยวถิง เถ้าแก่ให้ข้านำเสื้อผ้ามาให้เจ้า ลองดูเถิดว่าพอดีหรือไม่” ว่าพลางยื่นอาภรณ์สีเหลืองอ่อนเนื้อบางเบาให้นาง “เสร็จแล้วข้าจะบอกรายละเอียดของงานที่ต้องทำในวันนี้ให้ฟัง ว่าเจ้าต้องทำอะไรบ้าง”


“เจ้าค่ะ”


หยางอวี้ถิงรับอาภรณ์ชุดใหม่มาผลัดเปลี่ยนหลังฉากกั้น เป็นครั้งแรกในชีิวิตเลยกระมังที่ได้สวมภัสตราเนื้อผ้าดีเช่นนี้ ลองขยับตัวไปมาก็พบว่ามันพลิ้วตามจังหวะการเคลื่อนไหวของร่างกาย ยิ่งเมื่อสตรีสวมใส่ก็ยิ่งเย้ายวนชวนพิศ เพียงดูจากของเหล่านี้ ดูท่าว่าเถ้าแก่ก็คงมั่งมีมิน้อย ถึงขั้นลงทุนกับเครื่องนุ่งห่มของลูกจ้างเช่นนาง


เหลาสุราแห่งนี้นี่นับว่าชั้นเลิศจริงๆ


นางมองเห็นประกายความพึงพอใจในดวงตาของสตรีหน้าจิ้มลิ้มผู้นั้นเมื่อเดินออกมาอีกครั้ง จากนั้นก็พาเดินชมรอบบริเวณเพื่อให้คุ้นเคยกับสถานที่ขณะอธิบายรายละเอียดของงาน งานในวันนี้ที่ต้องทำคือจัดโต๊ะ ทำความสะอาด ต้อนรับลูกค้าหน้าร้าน ซึ่งถือว่ามิใช่งานยากสำหรับนาง เมื่อครั้งยังอยู่ค่ายพยัคฆ์นางเองก็ผ่านงานเหล่านี้มานับครั้งมิถ้วน หากมินับการต้อนรับลูกค้า แต่นั้นก็มินับว่ายากเกินจะรับมือเช่นกัน เสร็จจากงานเหล่านั้นเถ้าแก่ก็ให้นางไปซ้อมร่ายรำกับคณะนางรำประจำเหลาสุรา


“เจ้าเข้าใจแล้วนะ เสี่ยวถิง”


“ข้าน้อยเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ เอ่อ…”


“เรียกเจี่ยเจียก็ได้” สตรีผู้นั้นยิ้มเอ็นดู “ข้าอายุมากกว่าเจ้าเล็กน้อย”


“เจ้าค่ะเจี่ยเจีย”


เหลาสุราหมื่นฝันพันคำนึงเปิดในกลางยามอู่ (11.00 น. ถึง 12.59 น.) แต่หยางอวี้ถิงต้องช่วยเสี่ยวเอ้อร์คนอื่นๆ เตรียมจัดโต๊ะเพื่อเปิดร้านตั้งแต่ก่อนยามอู่ เสี่ยวเอ้อร์วัยสิบหกท่าทางกระฉับกระเฉงผู้หนึ่งจัดให้ดูเป็นตัวอย่างก่อนแล้วจึงให้นางทำตาม ซึ่งรูปแบบการจัดโต๊ะก็มิได้ซับซ้อนเกินไป แต่ก็มิได้ง่ายดายไร้พิธีรีตองเหมือนในค่ายทหารของนางเช่นกัน


อาศัยมองผู้อื่นทำเป็นตัวอย่างแล้วลอกเลียนแบบเอา ไม่ช้าก็จัดได้เป็นระเบียบสวยงาม นางมิลืมที่จะตรวจดูรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ เพื่อมิให้มีข้อผิดพลาดใดๆ (แหงล่ะนางมิอยากโดนตำหนิตั้งแต่วันแรกหรอกนะ!) จากนั้นเมื่อได้เวลาเปิดร้านก็ออกมารอต้อนรับแขก


“ยินดีต้อนรับเจ้าค่ะ…” หยางอวี้ถิงค้อมกายให้คุณหนูผู้หนึ่งที่เดินเข้ามา


“เปิ่นเสี่ยวเจียต้องการโต๊ะส่วนตัวชั้นบน จัดชาปี้หลัวชุนมาให้ด้วยสำรับหนึ่ง” เสียงหวานใสไพเราะแต่คงไว้ซึ่งความถือดีทรนงเอ่ยสั่งห้วนๆ “แล้วก็ขนมที่เคยสั่งประจำ เอามาด้วย”


หยางอวี้ถิงมิชอบกิริยาเช่นนั้น กระนั้นด้วยหน้าที่จึงต้องปั้นยิ้มสู้ “แน่นอนเจ้าค่ะ ชั้นบนเรามีห้องสำหรับคุณหนู โปรดตามข้าน้อยมาเถิดนะเจ้าคะ”


เดินนำไปด้วยท่าทางอ่อนหวานนุ่มนวล ทว่าในใจกลับแตกตื่นนัก ขนมที่สั่งประจำหรือ อันใดคือขนมที่สั่งประจำ นางจะไปรู้ได้อย่างไรกันนี่!


ขืนถามกลับไป ดูจากลักษณะท่าทางคุณหนูผู้นี้ มีหวังได้เกิดเรื่อง นางเองก็มิอยากให้มีเรื่องเสียด้วยสิ


แต่นั่นก็หมายความว่านี่เป็นแขกประจำ ต้องมีคนรู้แน่นอนว่าขนมที่สั่งประจำที่ว่านี่คืออะไร ที่นางต้องทำก็แค่วิ่งถามเอา เจี่ยเจียน่าจะช่วยได้


หายใจเข้าลึกๆ ไล่ความประหม่ากังวล ขึ้นมาถึงชั้นสามคุณหนูก็ไม่สนใจนาง เดินมานั่งในมุมหนึ่งที่ค่อนข้างเป็นส่วนตัวซึ่งนางคาดว่าน่าจะเป็นมุมประจำ หยางอวี้ถิงเดินกลับลงมา รีบแจ้งคนครัวว่าแขกที่อยู่ชั้นสามต้องการชาปี้หลัวชุนหนึ่งสำรับ


ส่วนขนมนั้น…


“เจี่ยเจีย เจี่ยเจียเจ้าคะ”


“หืม อันใดรึเสี่ยวถิง” เจี่ยเจียที่กำลังเดินผ่านมาพอดีหันมาหานางที่รี่เข้ามาใกล้


“เอ่อ… เมื่อครู่นี้ข้าน้อยรับแขกท่านหนึ่ง ไม่ทราบว่าเจี่ยเจียจะทันสังเกตเห็นหรือไม่” นางบรรยายลักษณะของคุณหนูผู้นั้นให้ฟังคร่าวๆ “ข้ามิทราบว่าขนมที่สั่งประจำคือขนมชนิดใด ครั้นจะถามก็กระไรอยู่น่ะเจ้าค่ะ”


คำตอบที่ได้รับคือเสียงหัวเราะขบขัน “เสี่ยวถิงเอ๋ยเสี่ยวถิง… ต้อนรับแขกรายแรกก็เจอคุณหนูผู้นั้นเข้าให้เสียแล้ว เรื่องขนมให้ข้าจัดการเถิด ไม่เป็นไร”


หยางอวี้ถิงรู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก กล่าวขอบคุณเจี่ยเจียแล้วรีบมาช่วยต้อนรับแขกหน้าร้านต่อ จนเมื่อเริ่มมีแขกจ่ายเงินลุกออกจากโต๊ะไป นางก็กระวีกระวาดเก็บโต๊ะทำความสะอาด แล้วจัดโต๊ะใหม่เพื่อเตรียมรองรับแขกท่านอื่นๆ


มือขาวเรียวยกป้านชาและจอกชาใส่ถาดอย่างคล่องแคล่ว นำถาดนั้นวางไว้บนเก้าอี้ใกล้ๆ แล้วใช้ผ้าเช็ดคราบเปรอะเปื้อนบนโต๊ะ แลเห็นแขกคนใหม่เดินตรงมาทางที่นางกำลังทำความสะอาดอยู่จึงเร่งมือ


“ยินดีต้อนรับคุณชายเจ้าค่ะ” เงยหน้าขึ้นแย้มยิ้มเผยฟันขาว ย่อกายคารวะอย่างชดช้อยแล้วรีบหยิบถาดสำรับชาที่ดื่มแล้วเพื่อไปส่งให้คนงานล้างหลังโรงครัวเมื่อแน่ใจว่าแขกผู้มาใหม่มีเสี่ยวเอ้อร์คนอื่นๆ ดูแล


ก็มิใช่งานยากอะไร นางมั่นใจว่ารับมือไหวแน่นอน







คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -14 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -14 + 3

ดูบันทึกคะแนน

เที่ยวๆๆๆๆ
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ฮั่นเสียทอง
เกราะทองคำ
เต๋าเต๋อจิง
ง้าวมังกรเขียว
ตัวเบาพื้นฐาน
กำหนดลมหายใจ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x14
x5
x1
x6
x5
x10
x1
x42
x2
x1
x16
x19
x1
x80
x8
x5
x100
x4
x152
x2
x10
x4
x20
x5
x302
x54
x28
x162
x6
x435
x1
x625
x807
x20
x467
x780
x26
x525
x126
x1
x25
x10
x505
x31
x20
x15
x15
x25
x20
x100
x2
x1086
x473
x50
x268
x1013
x10
x50
x768
x15
x150
x185
x90
x300
x300
x100
x40
x40
x3
x179
x40
x21
x13
x15
x21
x100
x666
x18
x42
x12
x19
x20
x10
x23
x13
x100
x9
x8
x1
x136
x46
x3
x38
x30
x51
x93
x64
x1
x73
x32
x6
โพสต์ 2017-11-16 00:24:59 | ดูโพสต์ทั้งหมด


- Part 2 -


มิทันไรแขกก็แน่นเหลาสุรา หยางอวี้ถิงโปรยรอยยิ้มจนรู้สึกเมื่อยแก้มเล็กน้อย กระนั้นดวงตาก็ยังกระจ่างใสเป็นประกาย ต้อนรับแขกอย่างขยันขันแข็งจนมิรู้โมงยาม


“คุณชายเชิญทางนี้เจ้าค่ะ” เอ่ยประโยคทำนองนี้เป็นรอบที่เท่าไรไม่รู้ของวัน น้ำเสียงยังคงอ่อนหวานนุ่มนวล ตามองหาที่นั่งดีๆ ให้แก่คุณชายที่เดินตามหลัง เมื่อได้ที่นั่งแล้วนางก็รู้สึกเหมือนมีผู้ใดมาสะกิดบ่า


เจี่ยเจียนี่เอง


“เสี่ยวถิง ข้าว่าเจ้าไปซ้อมรำกับคณะนางรำได้แล้วล่ะ ปกติเวลานี้พวกนางใกล้จะเริ่มแล้ว โรงซ้อมรำอยู่ด้านหลังเยื้องไปทางขวา จำทางได้ใช่ไหม”


นางนึกถึงโรงซ้อมขนาดไม่ใหญ่ไม่เล็กที่เจี่ยเจียพาไปดูตั้งแต่เช้า


“จำได้เจ้าค่ะ”


“เช่นนั้นก็รีบไปเถิด”


รับคำเสร็จร่างอรชรก็รุดไปยังโรงซ้อมของคณะร่ายรำประจำเหลาสุรา มองเห็นนางรำที่มาถึงที่นั่นก่อนแล้วหลายนาง แต่ละนางล้วนมีเรือนร่างที่จัดว่าดึงดูดบุรุษเพศยิ่งนัก ท่วงท่าการเคลื่อนไหวแม้เพียงการก้าวเดินก็ยังเป็นจังหวะจะโคนชวนเพ่งพิศ เพียงเห็นพวกนางเหลือบมองมา ความมั่นใจของหยางอวี้ถิงก็ลดฮวบไปในทันที


นางเรียนมาแบบครูพักลักจำ จะสู้นางรำที่ได้รับการเคี่ยวกรำฝึกฝนมาอย่างหนักหน่วงงั้นหรือ!


รวบรวมความกล้าอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ด้วยท่าทีอ่อนน้อม หวังว่าพวกนางเหล่านั้นจะไม่รังแกคนมาใหม่หรอกนะ… หยางอวี้ถิงนึกในใจ ยังไม่ทันที่ริมฝีปากอิ่มสวยกำลังจะอ้าเพื่อกล่าวฝากเนื้อฝากตัว สตรีอาวุโสนางหนึ่งซึ่งนั่งอยู่ห่างออกไปก็ร้องทักขึ้นก่อน


“เจ้าน่ะ”


“จะ-เจ้าคะ?” นางหันไปตามเสียงเรียกนั้น


“เถ้าแก่ส่งเจ้ามารึ” เจ้าของเสียงเอ่ยถาม ลุกจากที่นั่งเดินเข้ามาพินิจหญิงสาวในระยะใกล้ ดวงตาตวัดมองตั้งแต่หัวจรดเท้า


“ใช่เจ้าค่ะ” นางตอบ ก้มหน้าลงมองต่ำทว่ายังลอบสังเกตสตรีอาวุโสเบื้องหน้า เดาว่าน่าจะเป็นหัวหน้านางรำหรือไม่ก็ผู้ฝึกสอน


“เงยหน้าให้ข้าดู”


ขณะที่หยางอวี้ถิงกำลังเงยหน้า พัดจีบด้ามหนึ่งก็ยื่นมาเชยคางหญิงสาวขึ้น นางเหลือบตามาสบอยู่เพียงแวบหนึ่งแล้วหลุบมองลงเบื้องล่างด้วยจรรยามารยาท


“ดูหน้าตา ดูหน่วยก้านก็มิเลว… ไหนลองร่ายรำให้ข้าดู เถ้าแก่บอกข้ามาว่าฝีมือของเจ้านั้น...พอถูไถ”


นางตอบรับ ในหัวรีบขุดหาท่าร่ายรำที่คิดว่าตนน่าจะทำได้ดีที่สุดออกมา ม้วนข้อมือกางแขนออกอย่างแช่มช้า ขาข้างหนึ่งก้าวไปข้างหน้าแล้วย่อลงได้ระดับ เอียงศีรษะและหันไปด้านข้าง แขนขวาม้วนเข้ามา หยางอวี้ถิงใช้หลังมือข้างนั้นบดบังใบหน้า ก่อนจะค่อยๆ วาดลงมาตามรูปคาง…


ก้าวอีกก้าว หมุนกายสะบัดผ้าพัดพลิ้ว อาศัยแขนเสื้อที่กว้างอยู่แล้วเป็นตัวช่วย โน้มกายไหวเอนดุจกิ่งหลิวยามต้องลม…


จวบจนการร่ายรำสั้นๆ ของนางจบลง สตรีอาวุโสผู้นั้นก็มีสีหน้าครุ่นคิด เหล่านางรำทั้งหลายบ้างก็ยิ้ม บ้างก็วางเฉย มิมีปฏิกิริยา


หัวใจนางกระตุกวูบ


นี่นางร่ายรำได้แย่ถึงเพียงนั้นเทียวหรือ!


“การจะเป็นนางรำที่ดีได้นั้นเจ้ายังต้องฝึกปรืออีกมาก” ในที่สุดสตรีนางนั้นก็เอ่ยขึ้นหลังจากที่ผ่านไปครู่หนึ่ง ระหว่างนั้นหยางอวี้ถิงก็ได้เตรียมใจรับคำตำหนิไว้ล่วงหน้า “แลดูมีทักษะอยู่... หากได้ขัดเกลาเสียหน่อยรับรองว่าฝีมือพัฒนา แต่…”


อย่าแต่แล้วทิ้งช่วงนานนักเลยเจ้าค่ะ ข้าใจไม่ดี… นางคิด


“ข้าเดาว่าเจ้ามิเคยผ่านการเรียนร่ายรำมาอย่างจริงจัง อาศัยจดจำท่าแล้วทำตามใช่หรือไม่”


หญิงสาวแทบสะดุ้ง


นี่… นี่ถึงกับมองออก… แต่สำหรับผู้เชี่ยวชาญ จะมองออกก็มิแปลกอันใด


“เช่นนั้นเจ้าก็จงเร่งฝึกซ้อม! ส่วนพวกเจ้าน่ะ เร็วๆ เข้าสิอย่ามัวยืนนิ่ง เราควรรีบซ้อมกันได้แล้ว” กล่าวจบประโยคแรกก็หันไปสั่งนางรำที่เหลือ ก่อนจะหันมาสั่งนางต่อ “ส่วนเจ้าก็ไปยืนฝั่งขวาทางโน้น ตามให้ทันล่ะ”


“เจ้าค่ะ!”


แล้วการฝึกฝนร่ายรำของจริงก็ได้เริ่มต้นขึ้น สตรีสูงวัยผู้นั้นให้นางเรียกว่ากูกู กว่าจะร่ายรำท่าหนึ่งให้ถูกใจกูกูก็เล่นเอาเหนื่อยมิน้อยทีเดียว กางแขนองศาเบี้ยวไปแม้แต่เล็กน้อยก็โดนพัดเคาะแรงๆ เคลื่อนไหวมิอ่อนช้อยพอก็โดนจับดัดกล้ามเนื้อ หยางอวี้ถิงได้รู้ซึ้งว่าแท้จริงแล้วศาสตร์แห่งการเริงระบำรำฟ้อนนั้นมิได้ง่ายดังตาเห็นเลย


“เอาใหม่…”


นางรำทั้งหมดร่ายรำใหม่เป็นคราที่สาม…


“เอาใหม่...”


นางรำทั้งหมดร่ายรำใหม่เป็นคราที่เจ็ด…


“เอาใหม่ อวี้ถิง สามท่าสุดท้ายเจ้าต้องตามให้ทัน”


นางรำทั้งหมดร่ายรำใหม่เป็นคราที่สิบ…


พยายามจนสุดความสามารถ เหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นตามไรผมแม้อากาศจะไม่ร้อนเลยก็ตาม ในที่สุดก็ร่ายรำตามได้ทันจนกูกูพึงพอใจ สั่งเลิกซ้อมและอนุญาตให้พวกนางแยกย้าย หยางอวี้ถิงรู้สึกอ่อนล้าไปทั้งตัว รีบกล่าวขอบคุณกูกูและขออภัยนางรำรุ่นพี่ที่พาพวกนางเหนื่อยไปด้วย เพื่อจะได้กลับไปพักผ่อนเสียที


“กูกูเข้มงวดเช่นนี้เสมอ หนักกว่านี้พวกข้าก็เจอกันมาแล้ว เจ้ามิต้องขอโทษขอโพยหรอก” นางรำคนหนึ่งว่า


หญิงสาวยิ้มแห้งๆ กลับไป


วันทำงานของนางวันแรกก็หมดไปเช่นนี้… กลับไปหัวถึงหมอนก็นอนหลับแทบจะในทันทีทีเดียว





คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +20 เงินตำลึง +300 ความหิว -11 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 20 + 300 -11 + 4

ดูบันทึกคะแนน

เที่ยวๆๆๆๆ
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ฮั่นเสียทอง
เกราะทองคำ
เต๋าเต๋อจิง
ง้าวมังกรเขียว
ตัวเบาพื้นฐาน
กำหนดลมหายใจ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x14
x5
x1
x6
x5
x10
x1
x42
x2
x1
x16
x19
x1
x80
x8
x5
x100
x4
x152
x2
x10
x4
x20
x5
x302
x54
x28
x162
x6
x435
x1
x625
x807
x20
x467
x780
x26
x525
x126
x1
x25
x10
x505
x31
x20
x15
x15
x25
x20
x100
x2
x1086
x473
x50
x268
x1013
x10
x50
x768
x15
x150
x185
x90
x300
x300
x100
x40
x40
x3
x179
x40
x21
x13
x15
x21
x100
x666
x18
x42
x12
x19
x20
x10
x23
x13
x100
x9
x8
x1
x136
x46
x3
x38
x30
x51
x93
x64
x1
x73
x32
x6

884

กระทู้

3367

โพสต์

67หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
918103
เงินตำลึง
69171
ชื่อเสียง
179451
ความหิว
2995

ใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
16291
ความชั่ว
8136
ความโหด
25073
เยว่หมิง ♦ 夜明
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" ระวังตัวบ้างน้องสาว "
pet
โพสต์ 2017-11-16 18:42:41 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2018-3-17 20:16

เฮ่าเฮ่าท่องยุทธภพ
1

คนค่ายเดียวกันแค่มองตากันก็เข้าใจอยู่

++++++++++++++++++++++++++++
กับแกล้มสุราที่โอชาที่สุดนั้นคือ 'บุรุษ'

++++++++++++++++++++++++++++

          หลังช่วยงานตามกำหนดและอำลาเหยียนฮูหยินเหยียนแล้ว รอยยิ้มที่อ่อนโยนดั่งมารดาปราณีบุตรยังคงไม่เลือนไปจากความรู้สึก หลิงเฮ่ารู้สึกเคว้งคว้างอยู่ชั่วขณะด้วยยังใจหายรำพึงถึงกาลเวลา ว่าไม่เคยปราณีสิ่งใด
           'พัดพาทุกสิ่งเข้ามาในชีวิตก่อนจะพรากเอาทุกอย่างไป' ความสะทกสะท้อนใจนี้นำพาให้สองเท้าก้าวเดินอย่างไร้จุดหมาย เมื่อชายหนุ่มได้สติอีกครั้งก็มาหยุดอยู่ตรงเบื้องหน้าเหลาสุราลือชื่อแห่งเมืองจื่อถง 'เชียนอี้ว่านเมิ่ง'
            "เหลาสุราหมื่นฝันพันคำนึง ? ช่างเข้าใจตั้งนามนัก...ดื่มด่ำยอดสุราดี นวลนารีเคล้าเคียงกายจะยังมีเรื่องใดให้คิดคำนึงอีก หึ!" หลิงเฮ่าปกติมิใช่นักเลงสุรา อีกทั้งเรื่องในหมอนมุ้งพรรค์นั้นเขายังไม่คิดสนใจ เพื่อความหนักของทรัพย์ในถุง ชายหนุ่มหันหลังกลับในทันใด
            "นั่นพี่หลิงเฮ่าใช่รึไม่! ว้าวว ท่านมาจริงๆ ด้วย เข้ามาก่อนสิ!! เด็กๆ เตรียมห้องประจำให้ข้า เอาขนมขึ้นชื่อของเรามารับรองแขกของข้าด้วย!" เท้าสองยังไม่ทันเก้าดรุณีแรกรุ่นในชุดสีฟ้าส่งเสียงลงมาจากด้านบนทันที
              ฟางเฝิงอี้อิง! เขาลืมไปได้อย่างไรว่าที่นี่ร้อยไม่คิดพันไม่ควรก้าวขามา!
              หมื่นฝันพันคำนึงคือถิ่นของข้า ของข้า ถิ่นของงงข้า!
ผู้สัญจรผ่านทางต่างร่วมทำตาปริบๆ มองหนึ่งบุรุษรูปงามในชุดสีน้ำเงินถูกสาวใหญ่ท่าทีขึงขังหิ้วปีกคนละข้างเข้าเหลาสุราไป
.
.

              สวรรค์....ข้าเสิ่นหลิงเฮ่าชาติก่อนไปสังหารบุพการีเทพลิขิตชะตาไว้รึอย่างไร...
ผ่านไปสามชั่วยามตะวันจะลับเหลี่ยมเขาเต็มที นับตั้งแต่ถูกหิ้วขึ้นมาฟังคุณหนูประทัดร้อง ปังๆๆๆ มิได้หยุด เขาอยากจะทำจารึกกิติคุณด้านวิชาปอดเป็นเลิศให้นางจริงๆ ช่างหาเรื่องมาจ้อได้ชนิดคนฟังอยากเอาหัวโขกเสาตายเสียตรงนี้ กระนั้นก็ยังมีข้อดี... ขนมของเหลาสุรามีรสชาติไม่เลว เทียบได้กับร้านขนมลือชื่อในเมืองเจียงเยี่ยทีเดียว ดูอย่างขนมโก๋มรกต ตัวแป้งเหนียวนุ่ม เขียวใสจนเห็นใส้ถั่วกวนด้านในรางๆ ทั้งยังพิมพ์ออกมาเป็นรูปดอกไม้นานาชนิดคาดว่าเป็นที่นิยมในหมู่สตรีมากทีเดียว
           แต่เมื่อทราบว่าขนมชนิดนี้เป็นความคิดของสาวประทัดตรงหน้า....เขาก็เลิกล้มความคิดที่จะกล่าวชมทันที ขณะที่นั่งแกร่วอยู่ชั้นสองนั่นเอง ก็มีกลิ่นหอมเย้ายวนสายหนึ่งปะทะนาสิก คล้ายกล้วยไม้ป่าล้ำค่าหายากที่ซ่อนตัวอยู่ในพงไพร หลิ่งเฮ่าเบยสายตาลงหาทิศทางของหลิ่นหอมประหลาดแล้วพลันอุทานในใจ
           ที่แท้...ใต้หล้านี้ยังมีหญิงงามที่คู่ควรกับคำว่า จันทร์หลบโฉมสุดา มากกว่าเตียวเสี้ยนอยู่รึนี่!
           เรือนร่างในชุดผ้าพลิ้วสีแดงเลือดนกอวบอิ่ม เอวอรชรเยื้องย่างดั่งหงส์เหิน แววตาดอกท้อดวงหน้าแผ่รัศมีขาวผ่องดุจจันทร์เพ็ญ ดวงตากลมโตเปี่ยมชีวิตคล้ายลูกกวาง เครื่องหน้า คิ้ว ตา ปากล้วนบรรจงจัดวางอย่างเสริมส่งให้นางงามประพายเทียบเคียงชาวสวรรค์
           "พี่หลิงเฮ่า ท่านสนใจนางรำใหม่ของเราหรือจ้องไม่วางตาเชียว? จะเรียกขึ้นมาคุยก็ได้นะ" อี้อิงยิ้มขัน ที่นางชมชอบที่สุดคือสิ่งงดงาม จะบุรุษรึสตรีก็ล้วนไม่ต่างกัน ตอนนี้นางเห็นอีกฝ่ายเป็นสหาย ดั่งนั้นมีของดีต้องแบ่งกันชม
           หลิงเฮ่าได้ยินดังนั้นจึงพยักหน้า ไม่ทราบเหตุใดเขารู้สึกคุ้นเคยกับสตรีนางนี้แปลกๆ
           "....................." @YuTing
           "ข้าเสิ่นหลิงเฮ่า ขออภัยที่ต้องถาม เสี่ยวถิงนี่ใช่มาจาก อวี้ถิง รึไม่?" เขาขมวดคิ้วถาม ยิ่งนางเดินเข้ามาใกล้ยิ่งรู้สึกคุ้นเคย รึจะเป็นโฉมงามแห่งค่ายผู้นั้นกันนะ
           "....................."@YuTing
           "แซ่หยาง นามอวี้ถิง... ฮ่าๆ ที่แท้มิใช่คนอื่นไกล ตัวข้าเองก็มาจากค่ายพยัคฆ์เช่นกัน ออกเดินทางก่อนเจ้าไม่นานนัก เราพอจะนับเป็นพี่น้องร่วมฝึก สหายร่วมค่ายได้ ในเมื่ออายุเท่ากัน เช่นนั้นเรียกข้าหลิงเฮ่าเถอะ...ข้าจะเรียกเจ้าว่าถิงถิงแล้วกัน"
            ชายหนุ่มยินดีนัก อย่างน้อยสิ่งนี้ก็ทำให้เขารู้สึกว่าตนมิได้โดดเดี่ยว เขาเชิญชวนถิงถิงร่วมทานขนมสนทนากันอยู่พักใหญ่ ก่อนจะมอบกระเป๋าใส่ของให้ใบหนึ่ง
            "สตรีมักมีของใช้กระจุกกระจิก รับไว้ใช้งานเถิด"
            "..................." @YuTing
            "ไม่เป็นไรเพียงของเล็กน้อยเท่านั้นถิงถิงอย่าได้ถือเป็นบุญคุณไปเลย พวกเราก็เหมือนคนบ้านเดียวกัน ต่อไปหากมีสิ่งใดที่ข้าช่วยเหลือก็ติดต่อมาได้เลยมิต้องเกรงใจ"
            ชายหนุ่มวางกระเป๋าใส่ของลงบนมือหยางอวี้ถิงอีกคน ไม่เปิดโอกาสให้ปฎิเสธ ก่อนทั้งสามจะสนทนาอีกพักหนึ่ง ฝ่ายสตรีมีงานคอยท่าอยู่ก่อนด้วยต้องขึ้นร่ายรำในคืนนี้ หลิงเฮ่ายังมีธุระต่อจึงอำลาทั้งสองและออกจากเหลาสุราไป

@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +25 ความหิว -6 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 25 -6 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หวงตี้เน่ย์จิง
หน้ากากจิ้งจอกหิมะ
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
เซ็กเธาว์
ตัวเบาขั้นสูง
โล่ห์สกูตุม
ธนูเจย์วิน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x3
x1
x1
x4
x1
x1
x25
x5
x1
x1
x1
x30
x100
x2
x1
x15
x16
x8
x34
x3
x10
x5
x900
x2
x1
x5834
x4
x84
x90
x30
x140
x1
x16
x165
x1
x120
x500
x500
x903
x15
x2
x5
x5
x35
x1250
x9999
x5
x5
x41
x4
x546
x3
x4
x11
x3
x2
x27
x2
x30
x38
x8
x535
x146
x620
x18
x406
x37
x4340
x17
x700
x1052
x98
x2010
x32
x275
x541
x515
x853
x100
x3
x1114
x244
x4024
x290
x42
x792
x1785
x1719
x205
x4322
x74
x318
x392
x740
x2
x223
x72
x70
x115
x1
x6
x1
x1010
x77
x35
x1506