ดู: 103|ตอบกลับ: 2

{ เมืองเหอไน่ } ย่านการค้า

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-11-14 15:29:27 |โหมดอ่าน
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ไม่ระบุชื่อ เมื่อ 2017-12-22 23:02





{ ย่านการค้า - เมืองเหอไน่ }

ย่านการค้าของเมืองเหอไน่นั้นอยู่บริเวณทางตะวันตกของเมือง มีทั้งร้านขนาดใหญ่และเล็กปะปนกันไป
ของขายมีทั้งอาหาร ผลไม้สด ขนมหวาน เครื่องดนตรี เสื้อผ้าแพรไหม เครื่องสำอาง ไปจนถึงอาวุธทั่วไปก็มีให้เห็นกัน


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

38

กระทู้

272

โพสต์

1หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
270
เงินตำลึง
21368
ชื่อเสียง
8227
ความหิว
80
เจียวจือ
เลเวล 1
โพสต์ 2017-11-14 18:06:48 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ตามหาหมูกันเถอะ




        เจียวจืงที่วิ่งตงเข้าไปในเมืองเรื่อยๆ เมื่อมันเห็นว่าเหวินซ่างเริ่มจะถามเข้าไม่ทันแล้วมันก้หลุดลงแล้วร้อง "เฮ้า!" เมื่อเห้นว่าชายหนุ่มเริ่มทันแล้วมันก็เริ่มวิ่งฉิ่วต่อ ส่วนเจัสพุทรานั้นมันเริ่มวิ่งตามทันกับเจียวจือแล้วก็หยุดรอมาเลียทำความสะอาดขนตัวเอง หากเห็นว่าเขาวิ่งมาถึงที่มันอยู่ถึงจะวิ่งตามเจียวจือต่ออีกที ส่วนเหวินซ่างนั้นก็ได้แต่วิ่งตามไปโดยไม่หยุดพัก จนเมื่อเขามาถึงย่านการค้าของเมืองเหอไล่แล้วถึงจะเห็นเจียวจือหยุดวิ่ง ชายหนุ่มย่อตัวลงหอบหายใจ ปกติเลยเขาแต่เดินตลอดนานๆจะได้วิ่งทีถ้าไม่ใช่เพื่อเอาตัวรอด เหวินซ่างหยิบน้ำที่เก็บเอามายกขึ้นดื่มอย่างกระหายก่อนจะเอาขนมเยว่ปิ่งขึ้นมากิน "ค่อยดีขึ้นหน่อย ตกลงเจ้าเจออะไรล่ะหืม?"



        ชายหนุ่มก้มลงไปถามจิ้งจอกน้อยที่วิ่งวนรอบตัวเขาอยู่อย่างตื่นเต้น ก่อนจะเดินตรงเข้าไปในย่านการค้านั้น เหวืนซ่างถอนหายใจแล้วเดินตามไปพร้อมกับพุทราที่เดินตามหลังมาด้วย ทั้งสองข้างทางของย่านการค้ามีของขายอยู่มากมาย ทั้งเครื่องประดับหรือเครื่องสำอางสำหรับหญิงสาว ผ้าแพรไหมแม้ไม่ได้ชั้นดีมากแต่ก็สวยงาม ผ้าสำหรับชุดสำหรับผู้ชายก็มี อาหารก้มีขายตามซุ่มย่อยๆ ทั้งซาลาเปาหอมๆ ขนมจีบสีสวยวางอยู่เรียงราย ขนมหวานก็ใช่ว่าไม่มี พุทราเชื่อมออกสีสวยขนมหน้าตาน่ารักและงดงาม ผลไม้ก็ดูสดใหม่ บางอย่างก็เหมือนถูกพามาจากต่างแดน ต่อมาก็เป็นร้านขายอาวุธ แม้คุณภาพจะไม่ได้ชั้นเลิศแต่ก็ดีพอเอาไว้ใช้เอาตัวรอดในป่าได้ ของสดอย่างปลาหรือเนื้อก็มี กลิ่นคาวของสัตว์ทำเอาเขารู้สึกคิดถึงบ้านขึ้นมา



       "เฮ้าๆ!!" เมื่อเหวินซ่างเดินไปในส่วนของสดเจียวจือก็วิ่งตรงไปยังร้านค้าร้านนึงแล้วเหาใส่เขา เมื่อชายหนุ่มเดินไปถึงก็เริ่มเข้าใจแล้วว่าเจียวจือถึงได้ตื่นเต้นและดูรีบร้อนขนาดนั้น... มันคือร้านขายเนื้อหมู เหวินซ่างกุมขมับตัวเองเบาๆ ก็เข้าใจอยู่ว่าเขาบอกให้ตามหาหมู แต่ดันพามาร้านขายเนื้อหมูนี้ทำเอาชายหนุ่มเกือบใจหาย ยังไงหมูตัวนั้นก็ไม่น่าจะโดยจับแล้วขายภายในวันเดียวได้หรอก ทั้งรีดเลือด ทั้งเอาขนออก แล้วยังแล่ออกอีก ถ้าทำได้เร็วขนาดนั้นบ้านเขาก็เลี้ยงหมูตัวเป็นๆมาทำกันเองไปนานแล้ว เหวินซ่างย่อตัวลงแล้วลูบหัวมันอย่างอ่อนโยน "ขอบใจเจ้ามากนะที่หาหมูมาให้ แต่ที่เราหากอยู่คือหมูที่ยังมีชีวิตอยู่ แล้วมันก็มีด้ายสีแดงผูกไว้ที่ห่างมันด้วย ถ้าหาเจอข้าจะให้ขนมนะ ตกลงไหม?"



        "เฮ้า!" เจียวจือส่งเสียงรับคำก่อนจะวิ่งหายเข้าไปในย่านการค้า ส่วนพุทราก็เดินไปสำรวจหาแต่ก็ยังอยู่ในสายตา บางทีก็มีพ่อค้าแม่ค้าเขามาเล่นกับมันอย่างเอ็นดู เมื่อเขาลุกขึ้นมาดูที่ร้านขายหมูที่เจียวจือพามา เจ้าของร้านเป็นหญิงสาวร่างใหญ่ เธอส่งยิ้มมาให้เขาเองก็ยิ้มตอบอย่างเป็นมิตรก่อนจะคุยด้วย "ขออภัยด้วย สัตว์เลี้ยงของข้าค่อนข้างซน พอดีว่าข้ามาช่วยงานท่านเฟยนิดหน่อย..ฟาร์มสัตว์เลี้ยงที่อยู่นอกเมืองน่ะ แม่นางพอจะเห็นหมูที่ผูกด้ายสีแดงที่หางบ้างไหม มันเป็นหมูของฟาร์มตระกูลเฟย" เหวินซ่างโค้งขอโทษก่อนจะเงยหน้าขึ้นอธิบายให้นางฟัง เธอเองก็พยักหน้าเข้าใจก่อนจะวางมีดที่กำลังหันหมูอยู่ลง



        "ไม่เป็นไรหรอกจ๊ะ สัตว์เลี้ยงเจ้าน่ารักดีนะ อืม...เจ้าหมูตัวนั้น ปกติก็เห็นมันมาเดินเล่นแถวนี้อยู่หรอก แต่มันไม่มาแถวนี้นะท่านก็รู้นิ มันคงไม่อยากมาเห็นเพื่อนร่วมชะกรรมเท่าไรใช่ไหมฮะๆ แต่วันนี้ข้าได้ยินมาว่ามันก็มาแล้วนะแต่ปานนี้คงไปที่อื่นแล้วล่ะค่ะ" หญิงสาวอธิบายพร้อมหัวเราะเบาๆ เรื่องหมูของตระกูลเฟยไม่มีใครในเมืองเหอไน่ที่ไม่รู้ ชายหนุ่มพยักหน้ารับ อย่างน้อยมันก็เคยผ่านมาแล้วจะได้ไม่ต้องหาที่นี้นาน "ขอบคุณแม่นางมาก ไว้ข้าจับมันกลับไปแล้วจะมาอุดหนุนแม่นางนะ" เขาโค้งขอบคุณแล้วเดินออกไปพร้อมโบกมือลา แม่ค้าของร้านก็โบกมือตอบเช่นกัย "ข้าจะรอนะจ๊ะ"

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -9 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -9 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นกลาง
บันทึกลับ #2
ทวนเฟิ่งอวิ๋น
กำหนดลมหายใจ
มีดบิน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x10
x10
x100
x100
x1
x12
x10
x11
x20
x10
x10
x15
x5
x49
x49
x5
x9
x20
x5
x5
x15
x8
x49
x1
x1
x19
x1
x5
x7
x10
x9
x30
x1
x1

59

กระทู้

1039

โพสต์

54หมื่น

เครดิต

ก็มาดิครับ

เงินชั่ง
101406
เงินตำลึง
567560
ชื่อเสียง
206533
ความหิว
883

ตราหนูตราหุบเขาปีศาจ

คุณธรรม
5358
ความชั่ว
5550
ความโหด
7992
หนูเทา
เลเวล 1

สรวงสุรางค์

ข้าอยากผจญภัย!
pet
โพสต์ 2019-3-25 23:12:52 | ดูโพสต์ทั้งหมด
เดินทางไปตบนู้ป (5)
การเดินทางของฉันและฉัน…

          เมื่อผ่านพ้นวิกฤตการณ์เจอเกรียนที่ตัวเองก็ตบเกรียนไปก่อนที่จะเดินทางเข้ามาในย่านการค้าเพื่อซื้อข้าวของแล้วเดิน ให้คลายเครียดสักพักนึง


         ตั้งแต่เดินทางมาในวันนี้ก็รู้สึกอย่างเดียวคำว่าอะไรวะ!?!


          ก่อนที่จะนั่งมองหาร้านที่ขายอาหารยามดึก ข้าวต้มโต้รุ่งเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดในตอนนี้ ไม่รอช้าเส้าเทียนก็รีบเดินไปต่อคิวแล้วสั่งกับเถ้าแก่


         “เถ้าแก่เอาข้าวต้มชามนึง” เมื่อสั่งข้าวต้มเสร็จเขาก็เดินไปจับจองที่นั่งซึ่งในร้านก็มีคนไม่มากสักเท่าไหร่เขาจึงได้นั่งโต๊ะคนเดียวเพียงลําพังหว่าเว้ หันมองรอบข้าง...


         แล้วใครจะเป็นในฝันว่าไอ้กลุ่มอันธพาลที่เขานั้นเพิ่งไล่ตบเกรียนแตกไปเมื่อกี้พวกมันจะมานั่งกินข้าวต้มโต้รุ่งอยู่ในร้านเดียวกับเขาหรอวะ


         เพราะว่าดูท่าทางพวกมันนั้นจะไม่ได้สนใจเขาเนื่องจากเส้าเทียนนั้นนั่งอยู่ตรงมุมอับสายตา แต่เสียงที่พวกมันคุยกันนั้นดังจนมาถึงตรงที่เขานั่งอยู่เลย


          “ข้าว่ามันฝีมือไม่ธรรมดาว่ะแค่นี้คงไม่พอหรอก” เสียงพี่ใหญ่เลยบอกรู้สึกเจ็บแค้นที่โดนจัดการอย่างง่ายดาย


          “.....” เอาตามตรงเส้าเทียนก็พยายามบอกแล้วว่าไม่อยากจะสู้ด้วยคือเขารีบเดินทางไปช่วยเหลือสหายนะแต่ดูเหมือนว่าเมื่อกี้ใช้พลังงานไปก็เลยรู้สึกหิวอยากกินอาหารยามค่ำคืน


         “เดี๋ยวพวกเรากินข้าวต้มเสร็จแล้วกลับไปดักรอมันที่เดิมกันดีกว่าข้าว่ามันคงกำลังรอพวกเราอยู่แน่ๆเลย” โดยหารู้ไม่ว่าคนที่กำลังนินทาอยู่นั้นได้ยินหมดทุกคำพูดไปแล้ว


          “มันจะรออยู่ที่เดิมจริงๆหรอ” คนที่ดูเหมือนว่าจะมีสมองที่สุดในกลุ่มเลยถามด้วยความสงสัย


          “ข้าว่ามันต้องอยู่หรอหรือไม่แน่มันอาจจะไม่คิดถิ่นที่พวกเราอยู่ก็ได้นะ” แต่ละคนนั้นคิดไปไกลตลอดเลยจนไม่สามารถกลับมาตรงเดิมได้


          “ร้ายกาจ!!!”


          “.....” เส้าเทียนนั้นก็ยังคงกินข้าวต้มต่อไปโดยไม่ได้สนใจเสียงนกเสียงกาที่พวกมันพูดกันดูเหมือนว่าสติปัญญาของอันธพาลกลุ่มนี้จะติดลบ หรือว่าเขากระแทกกระบี่แรงไปหน่อยจนสติสตางค์ที่เคยมีหายไป


          “เดี๋ยวต้องเล่นงานมันคืนเอาให้สาสมกับที่มันทำกับพวกเรา ฮาฮ่าๆๆๆ” ไม่พูดเปล่าแล้วก็หัวเราะขึ้นมาอย่างตกลงที่มักจะหัวเราะอย่างชั่วร้าย




          มือหนาที่ตักข้าวต้มใส่ปากขมวดคิ้วขึ้นมา “เล่นเชี่ยไร…”

         เดี๋ยวกินข้าวต้มเสร็จแล้วเขาก็คงเดินทางต่อไปเลยไม่มีทางที่จะแวะกลับไปทางเดิมไม่อยากจะไปใช้กระบี่ไล่ตบพวกมันอีกเดี๋ยวสติสตางค์ปัญญาที่เคยมีมันจะลดหนักกว่าเดิม


          นี่ขนาดแค่ใช้กระบี่เองนะเนี่ย ถ้าเกิดว่าเขาใช้เคล็ดวิชาทานตะวันในการต่อสู้คนพวกนี้ไม่เละเป็นโจ๊กไปแล้วหรอ


          “พวกเราไปกันได้แล้วในเมื่อกินเสร็จก็ต้องไปจัดการทวง ความแค้นคืน” กลุ่มอันธพาลพูดขึ้นพลางลุกขึ้นเตรียมตัวเดินกลับไปแถวท่าเรือ เพื่อกลับไปหาคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่ง


          “กินข้าวต้มเติมพลังแล้วยังไงซะพวกเราก็ต้องชนะ”


           ตรรกะบ้านไหนวะกินข้าวต้มแล้วชนะนี่ถ้าเกิดว่าเขากินหลายหม้อไม่ฝีมือเก่งกาจมากกว่าเดิมอย่างนั้นเหรอ


          “ข้ารู้สึกเหมือนกำลังโดนนินทาอยู่เลย ตามันกระตุกน่ะ”


         “ต้องเป็นไอ้เจ้านั่นแน่กำลังนินทาพี่ใหญ่” ครั้งนี้พวกมันพร้อมที่จะจัดการคู่ต่อสู้คืนอย่างสาสมที่ทำเอาไว้ด้วยความเจ็บแสบทั้งต่อยเบ้าตาทั้งเตะไข่แล้วเอากระบี่ฟาดหัวราวกับพวกมันเป็นแค่ผักปลา


        เส้าเทียนลุกขึ้นก่อนที่จะรีบออกมาจากร้านข้าวต้มโต้รุ่งหลังจากที่จ่ายเงินให้กับเถ้าแก่เสร็จแล้วเข้าไม่สามารถที่จะทนฟังอะไรแบบนั้นได้อีกต่อไป


          ทั้งที่เรื่องที่มันเกิดขึ้นก็เป็นเพราะกลุ่มอันธพาลพวกนั้นต่างหากที่จะมาดักปล้นเขาก่อนร่างสูงก็แค่ป้องกันตัวไม่ใช่เหรอ ทำไมมันถึงบานปลายกันไปขนาดนั้นหรอเนี่ย


แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +30 คุณธรรม +18 ความชั่ว +35 ความโหด โพสต์ 2019-3-26 00:08

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -42 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -42 + 5

ดูบันทึกคะแนน

นี่ลูกหรือนักโทษ..ตามติดชีวิตเปลี่ยน
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ปีกผีเสื้อมายา
ชุดมารจื่อเซ่อ
ดาบราชันย์ทุ่งหญ้า
ตำราข่านผู้ยิ่งใหญ่
หน้ากากพุทธะ
ปิ่นเหมยกุ้ย
ฝ่ามือพิษงูทวาร
ปราณทานตะวัน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x2
x1
x50
x4
x2
x5
x2
x1
x4
x1
x6
x1000
x500
x496
x425
x1000
x111
x15
x30
x665
x6
x8
x13
x2
x1
x6899
x100
x390
x4
x2
x997
x30
x454
x12
x1500
x1
x420
x766
x1040
x556
x108
x489
x431
x1
x1
x116
x6
x100
x4995
x20
x15
x100
x20
x15
x5
x5
x9999
x539
x10
x18
x10
x30
x19
x434
x24
x500
x218
x7144
x9999
x205
x161
x1
x400
x2
x260
x32
x174
x2835
x1
x133
x7880
x1100
x28
x7
x1
x3
x1351
x105
x2
x1100
x10
x10
x15
x1
x9999
x468
x201
x110
x977
x13
x2
x17
x4
x11
x56
x159
x619
x97
x171
x324
x2
x1577
x9999
x1
x9999
x1
x53
x37
x1315
x6
x510
x15
x30
x166
x7
x19
x130
x11
x5
x3
x1
x315
x175
x2
x1730
x4
x3
x360
x190
x24
x88
x13
x8
x15
x6
x35
x118
x367
x13
x4
x127
x449
x4599
x10
x8233
x325
x14
x17
x240
x9999
x472
x9
x12
x25
x15
x2900
x6
x7
x84
x962
x9999
x139
x1085
x758
x195
x1896
x9999
x554
x332
x3485
x9999
x6552
x4800
x17
x5221
x101
x189
x23
x1
x100
x6
x231
x72
x70
x96
x150
x17
x8125
x9999
x7756
x5424
x928
x170
x75
x9999
x944
x269
x15
x9999
x5506
x9999
x930
x1398
x9958
x799
x255
x652
x312
x5800
x1105
x505
x67
x2028
x63
x1679
x507
x275
x721
x3347
x72
x690
x8210
x2220
x141
x3000
x8494
x306
x1005
x804
x8104
x1491
x475
x1

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2019-4-21 00:23

ขึ้นไปด้านบน