ดู: 246|ตอบกลับ: 8

{ นอกเมืองเหอไน่ } ป่านอกเมือง

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-11-14 14:34:38 |โหมดอ่าน

ป่ า ไ น่ เ ห่ อ ติ ง
[ นอกเมืองเหอไน่ ]
 






【ป่าไน่เหอติง - ป่านอกเมืองเหอไน่

ป่านอกเมืองทิศเหนือของเมืองเห่อไน่เป็นป่าที่อุดมสมบูรณ์ 
ส่วนใหญ่เป็นป่าโปร่งทึบที่มีแสงลอดตามกิ่งก้านสาขาของต้นไม้
อีกทั้งยังมีดอกไม้ขึ้นบ้างประปราย  แต่เพราะเป็นทางตอนเหนือต้นสนก็จะมากกว่า
หากเดินทางให้ใช้เส้นทางที่มี อย่าพยายามออกนอกเส้นทาง ไม่เช่นนั้นอาจจะต้องหลงไปที่อื่นได้
เพราะเส้นทางคดเคี้ยวของที่ราบสูง ก่อนถึงเมืองเหอไน่
ระหว่างทางก็จะเห็นสัตว์ตัวเล็กๆ คอยหาอาหารไม่ค่อยมีสัตว์ใหญ่ให้พบเจอเท่าไร

---หากเดินทางเข้ามาจากเส้นทางทั้งสองฝั่งจะเห็นป้ายเด่น---
*แนะนำว่าหากใครอยากจะเดินเส้นทางลัด ไม่แนะนำ เพราะคนที่ไม่ชำนาญทางอาจหลงได้*
เตือนด้วยความหวังดี โดย เดอะปี่ อินต้าฮั่น


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

38

กระทู้

272

โพสต์

1หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
270
เงินตำลึง
21368
ชื่อเสียง
8227
ความหิว
80

ใบรับรองภาษาฮั่น

เจียวจือ
เลเวล 1
โพสต์ 2017-11-14 15:05:54 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย wenshang เมื่อ 2017-11-14 17:02

ตามหาหมูกันเถอะ


        หลังจากที่วิ่งออกมาจากฟาร์มสัตว์เลี้ยงของตะกูลเฟยแล้วเขาก็เริ่มตามหาเจ้าหมูน้อยจากใกล้ๆนี้ก่อน นั้นก็คือ ป่านอกเมืองฮองหง เขาได้อธิบายเรื่อมตามหาหมูให้กับเจียวจือและพุทราเรียบร้อยแล้ว พวกมันทั้งสองก็วิ่งตรงออกไป ไม่นานก็แยกทางกันหา ทางเจียวจือเริ่มพยายามดมกลิ่นไปตามกองดอกไม้ไม่ก็ใต้ต้นไม้ ไม่รู้ว่ามันเคยเจอหมูตัวจริงๆหรือยัง แต่ดูจาดขนาดตัวแล้วก็คงมีอายุไม่กี่ปีอาจเคยเห็นตามตลาดสดหรืออะไรแบบนั้นก็ได้ แล้วตามพุ่มไม้หรือใต้ต้นไม้ก็มันจะมีกลิ่นสัตว์ที่ทำอาณาเขตไว้ บางที่เจ้าเจียวจือก็พ้นลมหายใจแรงๆออกมาเหมือนไม่ชอบกลิ่นพวกนั้น แต่สุดท้ายก็แค่เปลี่ยนจุดไปหาที่อื่นต่ออยู่ดี



        ในส่วนของพุทราแล้วมันก็เริ่มปีต้นไม้ขึ้นเกาะสูงๆแล้วหันซ้ายทีขวาที คงตั้งใจจะมองหาจากทางด้านบนแทน เมื่อไม่เห้นอะไรมันก็กระโดดไปจ่ออีกที่ยอดไม้ของอีกต้นนึง แล้วก็เริ่มต้นมองหาใหม่ มีบางทีที่อยุ่ๆก็รีบลงจากต้นไม้แล้วพุ่งตัวไปยังจุดๆนึง แต่สุดท้ายก็วิ่งกลับมาแล้วปีนขึ้นต้นไม้ใหม่ คงคิดว่าเป็นหมู..แต่ก็ไม่ใช่ล่ะมั้ง บนที่สูงมันก็ดีที่มองเห็นในมุมกว้างได้ แต่บางจุดที่เป็นมุมอับก็คงพลายให้เข้าใจผิดได้เหมือนกัน ถึงพวกมันทั้งสองจะเริ่มตามหาด้วยตามวิธีทีที่ตนถนัด แต่ทั้งคู่ก็ไม่ได้ห่างจากเหวินซ่างเท่าไร อย่างมากก็แค่ให้เห็นอยู่ในสายตาก็เป็นพอแล้ว ส่วนหมั่นโถวนั้น..เวลานี้อยู่ในช่วงสาย มันก็เลยนอนหลังอุตุอยู่ในกระเป๋าของเขาตอนนี้



        ตัวเขาเองก็พยายามมองหาจากที่ไกลๆ ไม่ก็เดินมองหา หามันซ่อนอยู่ตามพุ่มไม้เจ้าเจียวจือก็จะทำหน้าที่หาในส่วนนั้นอยู่ดีเขาเลยไม่ได้แหวกหญ้าที่ขึ้นสูงไปดูทุกๆจุด แต่หาบางจุดที่มันเป็นพุ่มหญ้าขนาดใหญ่แทน จากที่ท่านเฟยว่า เจ้าหมูตัวนี้มันไม่เดินออกจากเมืองเหอไน่ เพราะงั้นเขาเลยเลือกจะเดินหาป่านอกเมืองแล้วเลี้ยวเข้าทางในเมืองเรื่อยๆ มันอาจเดินทาแถวนี้แล้วก็เข้าไปในตัวเมืองก็ได้ แต่ยังไงก้ควรสำรวจทางที่มันน่าจะเคยมาก่อนก็ดี

        ระหว่างที่เหวินซ่างกำลังเดินหาอยู่ป่านั้นเอง เจ้าพุทราก็วิ่งตรงเข้ามาพร้อมกับอะไรบางอย่างอยู่ในปาก "เหมียว~" มันวางผลไม้ลูกเล็กสีแดงสดลงแล้วร้องเสียงใส ชายหนุ่มย่อตัวลงแล้วหยิมขึ้นมาดู ยังไงมันก็คือลูกไม้ธรรมดา แต่สีมันสดเอามากๆ ถ้าจำไม่ผิดลูกไมชนิดนี้จะเป็นอาหารของพวกนก รสชาติหวานสามารถกินได้เลย เขายิ้มให้หับพุทราก่อนจะลูบหัวเบาๆ "ขอบใจนะพุทรา แต่ข้ากินมาแล้ว หมูที่เราตามหาก็มีด้ายสีแดงผูกที่หางมันเหมือนที่เจ้าเอามานั้นแหละ ลองหาอีกทีนะ" มันหลับตาพริ้มให้ลูบหัว พอเขาพูดจบมันก็ออกตัววิ่งขึ้นไปปีนต้นไม้แล้วมองหาต่อ

        "อืม... ปกติหมูเนี่ยกินอะไรเป็นอาหารนะ?" ระหว่างเดินหาอยู่เขาก็คิดขึ้นมาได้ว่า หากเอาอาหารมาล่อมันก็น่าจะตามกลิ่นมาหาได้ แต่ว่าเขาไม่รู้ว่าหมูกินอะไรเปนอาหารเนี่ยสิ ถึงจะทำอาหารจากเนื้อหมูเป้นแต่ใช่ว่าจะรู้แม้กระทั้งอาหารที่หมูกินด้วย "แต่ท่านเฟยก็ปล่อยให้มันหากินเองด้วยล่ะมั้ง ถ้างั้นพวกของป่ามันก็คงได้แต่.. ของป่าที่ว่ามันคืออะไร?" หากเป็นลูกไม้สีแดงที่พุทราให้มาแต่เล็กเกินไป แถมที่อยู่ของลูกไม้นี้ก็มาจากต้นไม้สูง ยังไงก็ยากเกินว่าที่หมูตัวนึงจะขึ้นไปถึง

        "เฮ้าๆ!" อยู่ๆเจียวจือก็วิ่งมาหาชายหนุ่มมแล้วรีบกัดชายกางเกงของเขาก่อนจะพยายามดึมมันเขาต้องยันไว้ก่อนที่ตัวเขาจะล้มลงเสียเอง "มีอะไรเหรอเจียวจือ" เหวินซ่างถามพร้อมกับพยายามดึงชายขากางเกงกลับมออกมาก่อนมันจะขาดเพราะฝีมือคู่หูตัวเอง เมื่อเจ้าจิ้งจอกเห็นดังนั้นก็ปล่อยผ้าที่ดึงไว้เป็นอิสระก่อนจะวิ่งตรงไปยังทิศทางนึงอย่างรวดเร็ว ไม่นานเจ้สพุทราก็รีบลงจากต้นไม้แล้วตามเจียวจือไปด้วย "เจียวจือ! รอก่อน!" เขาพยายามตะโกนเรียกพร้อมกับวิ่งตามไปด้วย แต่ตัวมันเองก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดวิ่งเลย เมื่อวิ่งไปเรื่อยๆเข้าก็เริ่มเห้นทางเข้าของเมืองเหอไน่ ดูท่าว่าเจียวจือจะเจออะไรเข้าแล้ว

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -9 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -9 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นกลาง
บันทึกลับ #2
ทวนเฟิ่งอวิ๋น
กำหนดลมหายใจ
มีดบิน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x10
x10
x100
x100
x1
x12
x10
x11
x20
x10
x10
x15
x5
x49
x49
x5
x9
x20
x5
x5
x15
x8
x49
x1
x1
x19
x1
x5
x7
x10
x9
x30
x1
x1

38

กระทู้

272

โพสต์

1หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
270
เงินตำลึง
21368
ชื่อเสียง
8227
ความหิว
80

ใบรับรองภาษาฮั่น

เจียวจือ
เลเวล 1
โพสต์ 2017-11-15 17:35:16 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{ หมู หมู หมู }



        "อืม...ยังเหลือลานกว้าง โรงหมออีกสินะ" ชายหนุ่มพืมพำกับต้นเองพลางเดินอยู่ในป่าของนอกเมือง ตอนนี้เข้าออกจากท่าเรือข้ามฟากแล้ว แต่ก็กะจะแวะเข้าป่าก่อนเผื่อว่าจะเจอหมูของตระกูลเฟยระหว่างทางก่อนจะเข้าไปในเมืองกันอีกครั้งนึง สถานที่ที่เหลือจะเป็นที่ที่เสี้ยวเอ้อไม่ได้บอก แต่จะไปดูเพิ่มเสียหน่อยก็ไม่ได้เสียหายอะไร เจ้าพุทราเองก็มีทีท่าว่าจะเริ่มขี้เกียจแล้ว มันเอาตัวนอนบนไหล่ทั้งสองฝั่งของเขาก่อนจะเริ่มหาวเป้นรอบที่เท่าไรแล้วก็ไม่รู้ ส่วนเจียวจือก็ยังดูตื่นเต้น วิ่งหาไปพุ้มไม้นึงแล้วก็โพล่มาอีกทีก็บนกิ่งไม้ของต้นต้นนึง


        ระหว่างนั้นเองจู่ๆก็มีเสียง "ฮู้ดๆ" ดังขึ้น ด้วยประสาทสัมผัสของพุทราและเจียวจือที่ดีกว่ามนุษย์ก็หูตั้งขึ้นพร้อมกันก็พุ้งตัวตรงไปทางเสียงก่อนที่เหวินซ่างจะออกคำสั่งเสียอีก เขารีบวิ่งตามที่ที่น่าจะเป็นหมูไป ยิ่งตนวิ่งเข้าไปในป่าลึกเข้าไปเรื่อยๆเสียงก็ยิ่งดังขึ้นเท่านั้น แต่แล้วเจียวจือก็รีบเบรกตัวเองก็ยืนจ้องตรงไป ส่วนพุทราก็รีบปีนขึ้นไม้แล้วหายไปไหนก็ไม่ทราบ เมื่อชายหนุ่มวิ่งไปถึงจุที่เจียวจืออยู่ก็เจอกับ.. หมูป่าประมาณสิบตัวได้ หนึ่งในนั้นเขาเจอกับหมูบ้านสีชมพูสวย อ้วนกลมสมบูรณ์ ที่หางของมันก็มีด้ายแดงที่ผูกเป็นโบว์อยู่ด้วย  เห็นได้ชัดว่าเจ้าหมูบ้านตัวนนี้คงได้ฝูงใหม่เป้นหมูป่าไปแล้ว แต่ในเมื่อเขามีหน้าที่พามันกลับก็ต้องพามันกลับจริงๆ เหวินซ่างเริ่มเดินเข้าไปใกล้ๆฝูงหมูป่าก่อนจะพยายามพูดขึ้นเผื่อมันจะเข้าใจ "คุณหมูด้ายแดงครับ คุณเฟยเรียกกลับแล้วนะ"


        หมูบ้านตัวนั้นหันควับมาทางชายหนุ่มแล้วรีบวิ่งไปหลบหลังของหมูป่าตัวนึงที่อยู่ใกล้ตัว หมูป่าที่เหลืออีกแปดตัวก็เดินเข้ามาหาชายหนุ่มเข้ามารุม หน้าตาของมันดูจะไม่พอใจเท่าไร แต่ก็ไม่ได้ทำร้ายอะไรเขา "คงต้อง.. พาไปทั้งฝูงสินะ ฮะๆ" เหวินซ่างหัวเราะแห้งๆแล้วหยิบขนมเยวืปิ่งมาวางบนฝามือของตนเองแล้วยื่นไปให้หมูป่าที่เข้ามาใกล้สุด พวกมันชะงักลงนิดหน่อย จากนั้นก็เริ่มทำจมูกฟุตฟิดดมขนมตรงนั้น ไม่นานมันก็เริ่มเลีย ดูเหมือนจะรับรสอะไรบางอย่างได้ก็รีบเอาลิ้นมาดุนมือของเขาเพื่อที่จะเอาขนมเข้าไปในปาก เมื่อเห็นหมูป่าตัวนั้นกินดูก้มีสีหน้าที่มองเขาดีขึ้น เขาค่อยๆย่อตัวลงแล้วหยิบถุงใส่ขนมเยว่ปิ่งขึ้นมาอีกแปดชิ้นแล้วเริ่มเดินป้อนขนมให้แต่ละตัว หมูป่าพวกนั้นเมื่อเห็นตัวแรกกินแล้วไม่มีอะไร แถมทำท่าอยากจะกินอีก ก็เลยไม่มีใครคิดจะขัดขืนไม่ยอมกินเลยซักตัว ระหว่างนั้นเหวินซ่างก็เห็นว่าหมูบ้านตัวนั้นกำลังคลอเคลียกับหมูป่าตัวนึงอยู่ "พวกเจ้าคงเป็นคู่กันสินะ เอาเถอะข้าไม่ได้จะกันพวกเจ้าให้จากกันหรอก ข้าแค่พาพวกเจ้าไปเจอเจ้านายก็เท่านั้น"


        เขาพยายามอธิบายพลางยื่นขนมไปให้ แน่นอนว่าตัวมันเองก็ยอมกินจนหมด พอเริ่มชิ้นที่สอง เขาก็เริ่มถอยลง ฝูงหมูป่าก็เดินตาม ชายหนุ่มหันไปส่งสายตากับเจียวจือและพุทรา ไม่นานนัก ทุกครั้งที่เขาถอยลงพวกหมูป่าก็จะเดินตาม เมื่อเดินกันไกลซักระยะก็จะแจกขนมให้ทุกตัวก่อนจะเริ่มถอยหลังให้มันตามอีกครั้ง ตัวไหนที่ไม่เดินตามมาก็จะมีเจียวจือและพุทราค่อยกันเอาไว้ บ้างก็เข้าไปเล่นด้วย ไม่ก็เข้าไปพันเข้งพันขาของหมูป่าจนมันต้องเดินกลับเข้าไปในฝูง ทำแบบนี้ไปเรื่อยๆจนอีกไม่ช้าก็ใกล้จะถึงฟาร์มของตระกูลเฟยแล้ว

@Admin




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -9 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -9 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นกลาง
บันทึกลับ #2
ทวนเฟิ่งอวิ๋น
กำหนดลมหายใจ
มีดบิน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x10
x10
x100
x100
x1
x12
x10
x11
x20
x10
x10
x15
x5
x49
x49
x5
x9
x20
x5
x5
x15
x8
x49
x1
x1
x19
x1
x5
x7
x10
x9
x30
x1
x1

38

กระทู้

272

โพสต์

1หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
270
เงินตำลึง
21368
ชื่อเสียง
8227
ความหิว
80

ใบรับรองภาษาฮั่น

เจียวจือ
เลเวล 1
โพสต์ 2017-11-16 17:39:50 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{ หมู หมู หมู }



        เหวินซ่างเองก็ไม่รู้วิธีเลี้ยงหมูหรอก อยากมากก็รู้วิธีแล่กับวิธีทำให้มันอร่อยขึ้นเท่านั้น ไม่ต้องพูดถึงเรื่องต้อนฝูงเลย แต่เขาก็คิดว่าหมูน่าจะชอบกิน เพราะงั้นขนมที่มีเฉพาะเทศกาล หรือก็คืออาหารที่ไม่เคยกินแน่นอนนั้นน่าสนใจ ง่ายๆก็แค่ล่อด้วยของกินที่มันไม่เคยเจอก็เท่านั้น เริ่มจากให้ซักตัวเริ่มกิน หายังไม่ยอมก็ลองแบ่งครึ่งแล้วกินให้ดู.. ว่าปลอดภัยไม่มีอะไรในนั้นแน่นอน จากนั้นก็ค่อยๆแบ่งให้ทีละตัวอย่างเท่าเทียม และด้วยอาการของตัวแรกที่ยังอยากกิน ก็กลายเป็นอุปทานหมูว่าอยากกินอีกแม้ว่าบางตัวจะไม่ได้รู้ชอบขนาดนั้นก็ตาม ยังไงตัวที่กล้ากินถ้าไม่ใช่หัวหน้าฝูงก็ต้องเป็นตัวได้รับความไว้วางใจรองลงมา



        จากนั้นก็เรื่องให้มันตามมา เริ่มจากเดินถอยหลังพลางหยิบขนมเยว่ปิ่งให้ดู เมื่อห่างกันพอประมาณถึงจะยื่นมาป้อนให้ครบทุกตัว จากนั้นก็ถอยหลังใหม่ ทำวนแบบนี้จนแน่ใจว่าทุกตัวจะตามมา หรือต่อให้มีหลุดฝูงตัวสองตัวก็ยกให้เป็นหน้าที่ของพุทราและเจียวจือเป็นคนคอยคุมด้านหลัง พยายามเดินข้างไม่ให้ไปบ้าง เล่นด้วยกันแล้วค่อยพากับมาบ้าง ก่อกวนเฉพาะทางที่ไม่ให้ไปจนกว่าจะกลับเข้ากลุ่ม เมื่อตัวที่หลุดฝูงน้อยลงแล้วเหวินซ่างก็จะเปลี่ยนจะส่งขนมและถอยหลังเป็นไม่หยิบขนมให้แต่ยังเดินถอยหลังอยู่ และระยะที่ให้ก็จะไกลกว่าเดิม แต่พอถึงจุดนึงเขาก็จะป้อนขนมให้เหมือนเดิม มีบางครั้งที่เปลี่ยนจากขนมเยว่ปิ่งเป็นเจืยวจือ ไม่ก็หมั่นโถวเพื่อไม่ให้กินอย่างเดิมจนรู้สึกเอียน





        เมื่อทำแบบนี้ไปจนไม่มีหมูป่าในกลุ่มตัวไหนหลุดฝูงอีกก็กลับเป็นหันหลัง เดินไปตามปกติ ระยะห่างเองก็ไกลขึ้น แต่ของที่ให้ก็จะสลับเหมือนเดิม มีเพิ่มเป็นปลานึ่งบ้าง หากเกิดตัวไหลหลุดจริงๆเขาจะหยุดเดิน ไม่ให้ขนมแต่จะรอให้เจียวจือหรือพุทราคอยต้อนกลับฝูง เมื่อกลับมาแล้วก็ค่อยเดิน จนในที่สุดเขาก็เดินข้ามสะพานเข้ามายังฟาร์มสัตว์เลี้ยงของตระกุลเฟยเข้ามาจนได้ สุดท้ายเขาก็พามาทั้งหมูที่มีด้ายสีแดงผูกเป็นโบว์ที่หางพร้อมด้วยฝูงหมูป่าอีกเก้าตัว เหวินซ่างเคาะประตูที่หน้าบ้านพร้อมกับส่งเสียงเรียก "ท่านเฟย! ข้าพาหมูของท่านกลับมาแล้ว!"

@Admin



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -14 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -14 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นกลาง
บันทึกลับ #2
ทวนเฟิ่งอวิ๋น
กำหนดลมหายใจ
มีดบิน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x10
x10
x100
x100
x1
x12
x10
x11
x20
x10
x10
x15
x5
x49
x49
x5
x9
x20
x5
x5
x15
x8
x49
x1
x1
x19
x1
x5
x7
x10
x9
x30
x1
x1
โพสต์ 2018-5-2 21:57:51 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{ ความลับเกาะห้าสี }
พบกันอีกครั้ง

            ดูเหมือนว่าคราวนี้นกพิราบตัวนั้นจะตามเขามาจริงๆเหวินเหวินมองนกพิราบตัวเดิมที่ตามมาตั้งแต่ในศาลเจ้าก็ถอนหายใจออกมาเล็กน้อยจะให้เดาว่าตามมาเอาอาหารแต่นี่ก็ไกลออกมาจากศาลเจ้าแล้วมาถึงเขตนอกเมืองตั้งไกลแล้ว เขาที่เอื้อมมือจะไปจับมันแต่กลับเหมือนกับว่านกพิราบตัวนี้จะไม่ค่อยชอบให้แตะต้องสักเท่าไหร่นัก

            “นี่ต้องการอะไรหรือ?

            ถึงจะรู้ว่าไม่มีการตอบรับใดๆจากนกตัวนี้มันที่ทำตัวเหมือนกับว่าจะตามเขามาตลอดแต่ก็ไม่ยอมรับว่าจะให้เขาเป็นเจ้าของมันซะอย่างนั้น

            เหมือนกับว่าตามมาแค่อาศัยขออาหารเฉยๆ

            ก็..ไหนๆก็ไหนๆแล้วเลี้ยงเป็นเพื่อนเกอจื่อเอาไว้ก็ได้ละมั้ง หากตามมาขนาดนี้แล้วจะใช้งานให้ไปส่งจดหมายเหมือนเกอจื่อได้ไหมนั่นก็อีกเรื่อง

            ในเมื่อนกตัวนี้กลับไม่ยอมห้เขาแตะตัวเลยสักนิดเนี่ยสิ

            “ถ้าอย่างนั้นชื่อจือเกอไปก็แล้วกัน ข้าขี้เกียจคิดชื่อแล้วล่ะ”เอ่ยออกไปก่อนจะถอนหายใจแล้วมองรอบๆป่าแห่งนี้ผ่านแสงอาทิตย์ก่อนที่จะเที่ยงความร่มรื่นของเงาต้นไม้ที่มาบดบังแสงแดดไม่ให้โดนตัวเขาง่ายๆก็ไม่ใช่ว่าจะทำให้รู้สึกดีขึ้นเลย

            ในเมื่อขาที่เดินมาตลอดเริ่มจะปวดที่ต้องเดินทางเท้าข้ามเมืองแบบนี้

            รู้อย่างนี้น่าจะปฏิเสธคนขับเรือคนนั้นก็ดีโชคยังดีที่ถูกปล่อยลงเหอไน่ ไม่ใช่ผู๋หยางไม่อย่างนั้นเขาเองก็ไม่รู้ว่าจะใช้เวลาเท่าไหร่ในการเดินกลับลั่วหยาง

            บางครั้งม้าของเขาก็อาจจะเตลิดกลับจวนของเขาที่ฉางอันไปแล้วก็ได้

            ถ้าอย่างนั้นก็แย่เลย

            “จือเกอส่งจดหมายเป็นใช่ไหมข้าฝากส่งถึงคนที่อยู่ฉางอันได้ไหม

            ไม่มีคำตอบรับจากนกพิราบตัวใหม่ของเขาอย่างที่คิดจริงๆว่าตามมาอาศัยเพียงแค่อหารเท่านั้นเขาเองก็ไม่รู้หรอกว่าก่อนหน้านี้นกพิราบตัวนี้ไปเจออะไรมาบ้างแต่ก็จะพยายามเข้าใจว่าสัตว์ที่อยู่ร่วมโลกกับเขา

            ถึงจะไม่มองเขาเป็นมิตรเขาเองก็ไม่อยากจะบังคับให้เปลี่ยนความคิดสักเท่าไหร่

            ลมที่พัดผ่านเพียงวูบเดียวทำให้เขาเริ่มสั่นสะท้นกับความหนาวจากชุดที่ยังไม่แห้งดีเหวินเหวินมองไปตามทางที่ไม่ว่าจะมองออกไปสุดลูกหูลูกตาอย่างไรก็ยังไม่มีวี่แววที่จะออกจากป่าแห่งนี้ง่ายๆเลย

            การเดินทางข้ามเมืองโดยผ่านทางนอกเมืองจะใช้ระยะทางสั้นกว่าแต่ก็อันตรายมากกว่า เพราะไม่ใช่เขตชุมชนที่จะมีใครมาช่วยเหลือเขาได้หากเกิดเหตุการณ์ในยามคับขันหรือแม้แต่ถูกสัตว์ร้ายโจมตี

            ก็คงต้องช่วยเหลือตัวเองไปก่อน

            ชายหนุ่มที่เดินไปตามทางไปเรื่อยๆเอาแต่กระชับผ้าคลุมให้แน่นขึ้นเท่านั้นเขาที่อยากจะหาทางออกจากเขตป่าแห่งนี้เร็วๆ ก็ตัดสินใจเดินลัดเส้นทางออกไปรองเท้าผ้าใบที่ย่ำตามเศษใบไม้และพื้นหญ้าจนได้ยินเสียงดังกร็อบแกร็บทั่วบริเวณนั้นเหวินเหวินมองไปอีกทางหนึ่งเพื่อคาดเดาทิศทางขณะที่ยังเดินตรงไป เมื่อเห็นว่าจะชนกับต้นไม้ก็หยุดเท้าได้ทันเสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ดังขึ้นเมื่อเขาเองก็ไม่ใช่พวกชำนาญทางป่าหากมีเจินเจินมาด้วยสักตัวก็คงออกจากที่นี่ได้เร็วยิ่งขึ้น

            นัยต์ตาสีน้ำตาลกวาดมองรอบๆก็สะดุดกับกลุ่มผู้ชายสี่คนที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลเหมือนกับกำลังว่าจะเดินทางออกไปไหนสักที่ชายหนุ่มรู้สึกเหมือนกับว่าจะคุ้นหน้าคุ้นตาทั้งสี่เหมือนเคยเจอกันที่ไหนมาก่อนก็เอาแต่นึกภาพย้อนไปเท่าที่จำได้

            ชายสี่คนนี้เคยเจอกันที่ไหนสักที่

            รู้สึกว่าจะคุ้นๆในหัวว่าสี่จตุรเทพแต่ให้จำยิบย่อยไปถึงชื่อของแต่ละคนก็จำไม่ค่อยจะได้หรอก ถึงการแนะนำตัวที่เคยจำได้ว่าทั้งสี่แนะนำให้เขาได้เห็นมันดูน่าจดจำมากขนาดไหนก็ตามแต่ท่าทางของทั้งสี่นี้ดูน่าตลกมากกว่าน่าเกรงขาม

            พอรู้ว่าทั้งสี่คนนี้ไม่ใช่คนที่จะมาเป็นมิตรกับเขาได้แน่ๆเพราะการเจอกันครั้งล่าสุดนั้นก็แทบจะตายไปกับการถูกรุมทำร้าย เพื่อจะนำตัวสหายของเขาไป

            เหวินเหวินจึงตัดสินใจถอยหลังหนีสี่คนนี้อย่างไม่ให้เกิดซุ่มเสียงใดๆชายหนุ่มถอยออกไปได้สักครู่หนึ่งรู้สึกว่าระดับพื้นที่แตกต่างจะทำให้เขาแทบจะเสียหลังเสียงใบไม้ต้นหญ้าที่ถูกกระแทกลงดังขึ้นโครมใหญ่จนเกิดเป็นจุดสนใจของสี่คนที่เดินผ่านอยู่ไม่ไกลจากเขาสักเท่าไหร่

            เหวินเหวินพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นหลังจากที่เสียหลักล้มก้นจ้ำเบ้าไปเขาปัดเศษใบไม้ใบหญ้าก่อนจะชะงักไปเพราะว่าขณะที่ก้มหน้าอยู่ก็เห็นเท้าสี่คู่ที่มาปรากฏต่อหน้าเขาจนทำให้หน้าเริ่มซีดลงอย่างเห็นได้ชัด

            นกพิราบที่เห็นว่าท่าไม่ค่อยจะดีก็ไม่ทำอะไรเอาแต่เกาะมองอยู่ห่างๆบนต้นไม้เพราะช่วยอะไรไม่ได้

            เหวินเหวินเงยหน้าขึ้นมองสี่คนที่ยืนมองเขาอยู่ก่อนจะยิ้มแห้งๆออกมาแล้วถอยหลังเพื่อเตรีมจะวิ่งหนีทั้งสี่คนนี้ได้ทันท่วงที

            “ที่แท้ก็ยังไม่ตาย หนังเหนียวจริงๆ

            เสียงพูดที่เอ่ยออกมาทำให้ชายหนุ่มเอาแต่กลืนน้ำลายลงคอที่เริ่มฝืดเคืองเมื่อครู่ที่ขอพรกับศาลเจ้า ก็ไม่สามารถลบล้างความซวยที่เขามีอยู่จริงๆ

            “เด็กนั่นอยู่ไหนส่งตัวมา!



{ JX003 3/15}

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
มีดสั้น
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x10
x50
x40
x50
x50
x5
x15
x15
x1
x10
x8
x8
x30
x5
x3
x100
x50
x324
x106
x80
x100
x259
x9999
x64
x384
x10
x19
x26
x50
x28
x8
x1
x5
x30
x1
x100
x100
x50
x30
x35
x13
x13
x3
x8000
x9999
x8000
x42
x42
โพสต์ 2018-5-2 22:05:57 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{ ความลับเกาะห้าสี }
ยื่นมือมาช่วย

            “เขา.. เขาไม่ได้อยู่ที่นี่”เอ่ยออกไปตามความจริงแต่ก็ไม่ได้บอกว่าอาเค่ออยู่ที่ไหน เหวินเหวินที่เห็นหนึ่งในสี่หรี่ตาลงเมื่อได้ยินคำพูดของเขาอย่างไม่ค่อยน่าเชื่อถือสักเท่าไหร่ ชายหนุ่มที่ก้าวถอยหลังออกมาก่อนจะรีบวิ่งออกจากจุดนั้นทันที

            ครั้งที่แล้วที่ต่อสู้กันสี่คนนี้มีกำลังมากมายขนาดที่ว่าเขาเองไม่สามารถต่อกรได้อย่างง่ายๆ

            ฟึ๊บ!!

            ชายผมขาวที่ใช้ตัวเบาบินมาดักตรงหน้าเขาทำให้เหวินเหวินชะงักแล้วทำท่าจะวิ่งไปอีกทางเขาที่เห็นการเคลื่อนไหวรวดเร็วก็ถอยหลบกระบี่ที่เกือบจะปลิดชีพเขาได้แล้ว

            “โกหก..

            หมัดหลุนๆถูกส่งไปที่ชายถือกระบี่อยู่แต่ก็หลบได้ทัน เหวินเหวินมองออกไปอีกสองคนที่มาสมทบแล้วล้อมเขาทั้งสี่ทิศก็เอาแต่กัดฟันแน่น เพราะรู้สึกถึงความเสียเปรียบที่เขาได้เจอมาตอนนี้

            วันนี้ไม่ได้พกอาวุธใดๆมาด้วยทั้งทวนที่ไปกับม้า ทั้งมีดสั้นที่หายไปตอนที่ตกผา ตอนนี้เหลือแค่กระเป๋าสัมภาระและตัวเขาที่สามารถนำมาปกป้องกันตัวเองเพื่อถ่วงเวลาไปก่อน

            หากเป็นแบบนี้คงต้องแพ้แล้วถูกสังหารเป็นแน่ๆ

            เหวินเหวินพุ่งไปหาคนตรงหน้าแต่อีกฝ่ายหักหลบออกได้ชายหนุ่มที่มองออกไปเป็นท่อนไม้ที่ยังมีใบไม้และกิ่งไม้ติดอยู่ก็หยิบขึ้นมาเป็นอาวุธเอาหน้าไปพลางๆก่อนอย่างไรเสียก็ดีกว่าต้องใช้หมัดหรือฝ่ามือโดยที่ไม่มีวรยุทธใดๆมาต่อกรกับสี่คนนี้ที่ใช้ทั้งกระบี่กริซ ฝ่ามือ และเสียงเพลง มาสยบเขา

            ชายผู้มีความอึดทนตอนนี้ถูกพ่วงไปด้วยคำว่าตัวซวยที่นำพาความซวยมาเยือนแก่ตัวเองเอาแต่ตัดพ้อกับโชคชะตาขณะที่สองมือยังถือท่อนไม้ที่ไม่ค่อยถนัดมือ แต่ก็พอจะเป็นอาวุธสำหรับเขาได้

            ชายสวมหน้ากากครึ่งหน้าพุ่งเข้าพร้อมกริซให้เหวินเริ่มฟาดท่อนไม้นั้นไปเพื่อสกัดเอาไว้ ความเร็วที่ยังมีไม่พอทำให้ชายคนนั้นหักหลบอย่างว่องไวเป็นจังหวะเดียวกับที่กระบี่เล่มนั้นพุ่งเข้ามาทางตนทันที

            เพราะความเสียเปรียบด้านกำลังและด้านจำนวนทำให้มีแต่เขาที่ได้รับบาดเจ็บในครั้งนี้

            รอยคมกระบี่ที่ปาดผ่านไหล่ออกไปเป็นรอยบาดจนทำให้เกิดเลือดซิบเหวินเหวินที่ถูกปัดท่อนไม้ออกจากมือตัวเองจากชายที่ไม่มีอาวุธใดๆนอกจากฝ่ามือนั้นจนทำให้สะอึกไป

            คมกระบี่ที่เข้ามาจ่อคอตนให้อยู่นิ่งๆเหวินเหวินมองก่อนลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ไม่รู้ว่าต่อจากนี้จะโดนอะไรแต่ว่าตั้งแต่เมื่อวานจนถึงตอนนี้ ความซวยของเขาก็ยังไม่ยอมหมดไปสักที

            หวังว่าหากใช้ความซวยไปหมดในคราวเดียวหลังจากนั้นจะเจอแต่ความโชคดีหรือเปล่า

            ตอนแรกที่ออกเดินทางมาเพื่อแค่แจกจ่ายข้าวแก่ชาวบ้านไม่ใช่หรือไง

            “ส่งเด็กนั่นมา!

            “ข้าบอกแล้วไงว่าไม่ได้อยู่กับข้า

            เหมือนเพิ่มแรงโทสะแก่ชายที่สวมหน้ากากครึ่งหน้าเขาที่พุ่งเข้ามาพร้อมกับกริซในมือหวังจะสั่งสอนคนที่ไม่ยอมพูดอะไรออกมาแต่กริซในมือกลับถูกปัดกระเด็นจากใครบางคนที่เข้ามาแทรกระหว่างการต่อสู้ครั้งนี้

            คมกระบี่จากชายอีกคนที่นำมาจ่อหน้าชายผมดำที่ถือกระบี่อยู่จนเขาลดกระบี่ลงแล้วนำมาตวัดสู้กับผู้ที่มาใหม่แทนเหวินเหวินมองภาพตรงหน้ากับการต่อสู้ด้วยกระบี่จนเกิดเสียงดังไปทั่วบริเวณป่าแห่งนี้ชายหนุ่มที่มองชายอีกคนที่เอาแต่ยืนมองไม่เข้ามาร่วมสู้ด้วยเพียงครู่เดียวก็เห็นชายสวมหน้ากากที่จะเข้าไปทำร้ายจึงเข้าไปล็อคคอเอาไว้แล้วสบัดออก

            เหมือนกับว่าวรยุทธในเพลงกระบี่ของชายปริศนาที่อยู่ๆก็มาช่วยเขาจะเหนือกว่าอีกฝ่ายเขาหันมาทางเหวินก่อนจะพุ่งเข้าไปต่อสู้กับคนที่พร้อมจะพุ่งเข้ามาหาเขาได้ทุกเมื่อ

            เหวินเหวินที่ดูเหมือนเป็นตัวถ่วงในครั้งนี้เขาเองไม่มีอาวุธหรือแม้แต่วรยุทธใดๆที่จะมาชนะได้มีเพียงความช่วยเหลือเล็กน้อยที่พอจะทำให้ชายคนที่มาช่วยเขาได้

            “ข้างหลัง!” เหวินตะโกนออกมาเมื่อเห็นถึงความเสียเปรียบของชายที่มาช่วยเขาที่กลายเป็นจุดสนใจของชายทั้งสามคนที่พยายามจะกำจัดเขาไปก่อนง
            ไม่ใช่สิ.. ตอนนี้เขาเองก็เห็นชายที่เอาแต่ยืนมองการต่อสู้เริ่มจับขลุ่ยขึ้นมาเพื่อเริ่มบรรเลงเพลงคลอไปด้วย

            ชายคนนี้มีอาวุธเป็นเสียงเพลง

            “ท่าน!!” ชายหนุ่มตะโกนเรียกออกมาอีกครั้งเขาเข้าไปแทรกแซงระหว่างการต่อสู้จากคนอีกสองคนที่พร้อมจะพุ่งไปทำร้ายได้ทุกเมื่อเหวินเหวินพุ่งเข้าไปช่วยจัดการทั้งสองคนเพื่อช่วยในการแบ่งเบาภาระของชายปริศานาที่พยายามมาช่วยตนครั้งนี้เสียงดนตรีที่ดังเข้าคลอมาขัดกับเหตุการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นมา

            เหมือนกับว่าแค่บรรเลงคลอไประหว่างรอเพียงเท่านั้นไม่ได้ตั้งใจที่จะร่วมสู้ด้วย

            กริซที่พุ่งเข้ามาเฉียดไปมาตรงหน้าทำให้เหวินเหวินถอยหลังหนีทันที วรยุทธจากฝ่ามือที่พร้อมจะพุ่งเข้ามาจัดการเข้าไปด้วยยิ่งให้ความรู้สึกถึงสุนัขจนมุม

            แรงดึงชุดจากข้างหลังผลักเข้าให้ถอยออกทันก่อนที่ชายผู้เข้ามาช่วยเหลือคนนี้เข้าไปช่วยสกัดไว้ได้ทันโดยที่ยังไม่ได้คิดหรือเรียบเรียงอะไรต่อจากนี้เพราะรู้สึกถึงความเสียบเปรียบทั้งๆที่มีวรยุทธเหนือกว่า แต่ถ้านับตามจำนวนคนแล้วสองคนต่อสี่คนมันก็ย่อมเสียเปรียบอยู่แล้ว

            ยิ่งเหวินเหวินที่เหมือนจะมีแต่พละกำลังแต่ไม่มีวรยุทธอะไรที่จะมาต่อกรจนเหมือนเป็นเหยื่อพยายามหนีแต่สุดท้ายก็ต้องรอโดนเชือดอยู่ดี

            ข้อแขนของเหวินเหวินถูกดึงขึ้นไปกระโดดหนีตามชาปริศนานั้นไปเขาที่ไม่มีแม้แต่วิชาตัวเบาก็เหมือนเป็นตัวถ่วงไปด้วย แต่ก็พยายามกระโดดตามถึงจะมีแต่แรงดึงที่ช่วยกระชากให้ไปได้ไวๆเพียงเท่านั้น

            รู้สึกเหมือนกับว่าสี่คนที่พยายามใช้วิชาตัวเบาตามมาตอนนี้จะทิ้งห่างไปไกลจนรู้สึกโล่งอกไปเปราะหนึ่งว่ารอดแล้ว

            แต่ว่า…

            ชายคนนี้ที่มายื่นมือช่วยเหลือเขา ทั้งๆที่ไม่รู้จักกันแบบนี้

            เป็นบุญคุณครั้งใหญ่ซะแล้วสิ



{ JX003 4/15 }

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -64 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -64 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
มีดสั้น
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x10
x50
x40
x50
x50
x5
x15
x15
x1
x10
x8
x8
x30
x5
x3
x100
x50
x324
x106
x80
x100
x259
x9999
x64
x384
x10
x19
x26
x50
x28
x8
x1
x5
x30
x1
x100
x100
x50
x30
x35
x13
x13
x3
x8000
x9999
x8000
x42
x42
โพสต์ 2019-1-22 22:30:01 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Baoling เมื่อ 2019-1-23 19:54

เก็บสมุนไพร : โสมร้อยปีตัวร้ายกับยายตอแหล
(การเดินทางของฉันและเธอคือการเรียนรู้ 9)
{การเดินทาง แห่งการปั่นพ้อย }

        สตรีร่างเล็กนามเป่าหลิงนั้นในที่สุดเธอก็เดินทางจากเมืองซานตงอย่างหูหลับตับไหม้ แถมในระยะเวลาแห่งการเดินทางนั้นเธอก็ได้เห็นอะไรบางอย่างอีกครั้ง.. ใช่แล้ว เธอควรที่จะพักม้าของตนเองสักหน่อย แถมแถวนี้ยังเป็นป่าทึบอีกต่างหาก เธอควรที่จะหยุดพัก เพื่อที่จะได้เดินทางอย่างดีๆ นัยต์ตาสีม่วงดอกพวงครามนั้นหยุดพัก ปล่อยให้ม้าของเธอได้ไปดื่มน้ำอาบท่า กินหญ้ากินปลาในท้องเล-- แค่ก ไม่ใช่ล่ะ..

        ‘.....ข้าจะทำให้เจ้ากินยานั้นให้ได้เป่าหลิง’ เสียงของฝ้าเฉี่ยนั้นกล่าวขึ้น ดูเหมือนว่าทั้งสองนั้นจะทะเลาะกันตลอดทาง เรื่องที่ฝ้าเฉี่ยอยากให้เป่าหลิงนั้นเป็นผู้เป็นคนขึ้นมาหน่อย แต่ทว่าเป่าหลิงกลับไม่ยอมท่าเดียว เธอบอกว่าแบบนั้นไม่ได้เรียกว่าผู้คน แบบนั้นมันเรียกว่างามล้มเมือง และเธอคงไม่มีทางเป็นเช่นนั้น…

        เด็กสาวนั้นเดินไปนั่งตรงต้นไม้ใหญ่ ก่อนที่จะพักหายใจหายคอ “ฝันไปเถอะฝ้าเฉี่ย” เป่าหลิงกล่าว “อย่าลืมสิ ว่าข้าคือผีเสื้อมายา” ฝ้าเฉี่ยกล่าวยิ้มๆ ราวกับว่าเขารู้ว่านางนั้นจะต้องดื่มมนแน่ ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง.. และนั้นอาจจะ..เป็นการปลอมตัวที่แนบเรียนที่สุด

          นัยต์ตางามของเป่าหลิงนั้นเหลือบมองไปรอบๆ จมูกของเธอนั้นเชิดรั่งขึ้นราวกับว่าได้กลิ่นของอะไรบางอย่างที่แตะจมูกอยู่ มันคือกลิ่นของโสมใต้ดินที่ว่าเป็นโสมร้อยปี นั้นคงไม่แปลกที่มันจะมาขึ้นแถวนี้ เนื่องจากว่าตรงนี้เป็นป่าเกือบทึบ แม้ว่าจะดูโปร่งไปบ้าง แต่สายลมและแสงแดดก็เหมาะแก่การที่มันจะขึ้น เป่าหลิงนั้นเดินไปตามกลิ่น เธอใช้มือเรียวบางนั้นในการแหวกพงหญ้าหรือพุ่มไม้ใหญ่ เพื่อที่จะได้พบเจอกลิ่นที่ดีมากกว่านี้..

          เป่าหลิงนั้นลุกเดินไปเรื่อยๆ ในระหว่างที่ฝ้าเฉี่ยนั้นกำลังมองนาง เด็กสาวนั้นกำลังค้นหาบางสิ่งบางอย่างที่เรียกว่าโสมร้อยปี ที่มีกลิ่นและแบบแปลกไปมากกว่าชาวบ้านนัก เป่าหลิงนั้นจำได้ว่าลักษณะของโสมร้อยปีเป็นเช่นไรลักษณะลำต้นของโสมป่ามีความกลม ตั้งตรง และมีความฉ่ำน้ำ ส่วนรากมีขนาดอวบกลมและแตกเป็นแขนง 2 อันคล้ายกับขาคน ซึ่งมีตำรากล่าวว่าหากรากโสมป่ามีลักษณะใกล้เคียงกับมนุษย์มากเท่าไร ก็ยิ่งแสดงว่าโสมนั้นมีคุณค่าและมีราคาแพงมากเท่านั้น

          มือบางของเป่าหลิงนั้นพยายามที่จะแหวพงหญ้า มือข้างที่เหลือของเธอในการสอดส่องและแหวกพุ่มไม้ใบหญ้าในการที่จะค้นหาเจ้ากลิ่นที่แตะจมูกของเธออยู่แปลบๆ แห่งนี้

       เอาตามความจริงตั้งแต่ครั้งก่อนแล้วการค้นหาโสมป่าในอดีตเป็นเรื่องยากและต้องใช้เวลานานมาก เพราะโสมป่ามักขึ้นบนยอดเขาสูงชันที่มีความอุดมสมบูรณ์สูงมาก และจะเจริญเติบโตได้ดีเมื่อไม่มีสิ่งรบกวน...สถานที่ตรงนี้อาจจะมีสิ่งรบกวนอยู่บ้างแต่ทว่าคงไม่มากเกินไปฯฯ

          เธอพยายามเดินไปในสถานที่ ที่ไม่มีพืชชนิดอื่นไม่เติบโตในบริเวณรอบ เพราะหากมันเป็นจริงละก็...เจ้าตัวนั้นจะต้องอยู่ตรงนั้นแน่นอน เพราะถูกโสมป่าแย่งแร่ธาตุจากดินไปจนหมด เธอพยายามหาต้นสนที่เป็นต้นสนใบสีออกเหลืองในส่วนปลาย เพื่อที่จะดูว่าเจ้าโสมตัวร้ายนั้นอยู่ที่ไหน

          ตอนนี้เธอเดินมาเรื่อยๆจนถึงต้นไม้ใหญ่ที่กำลังยืนต้นตายอย่างน่าประหลาด หญิงสาวนั้นเดินเข้าไปด้านใน ก่อนที่จะจ้องมองตัวต้นที่อยู่ภายด้านบน แล้วใช้มือปล่าวนั้นกวักนำกล้าบนของต้นโสมนั้นมา ใช่แล้ว ไม่ผิดแน่ นี้จะต้องเป็นต้นโสมร้อยปีอย่างไม่ต้องสงสัย เป่าหลิงนั้นใช่มือและท่อนไม้เล็กๆในการที่จะค่อยๆแซะโสมนั้นออกมาจากดิน โดยที่ไม่ทำให้รากของต้นโสมนี้ช้ำ

        “นี้ไง..เจอตัวคนร้ายแล้ว” เป่าหลิงกล่าวยิ้มๆ เธอคิดว่าการหาของป่านี้เป็นการหาที่สนุกสนานน่าดู ราวกับว่าได้หาสมบัติ...แต่เธอต้องทะนุถนอมมันไว้ยิ่งชีพ

          เนื่องจากว่ารากฝอยของโสมในรากฝอยจะมีปมอาหาร ถ้าปมอาหารยิ่งมากยิ่งถี่ ยิ่งแสดงว่าโสมเป็นโสมที่ดีมีคุณค่าทางยาสูงมากๆ เพราะฉะนั้นเธอจำเป็นที่จะต้องใช้อะไรแซะๆ ดินบริเวณตรงนั้นออกอย่างเบามือโดยแต่ละรากหรือปม เธอนั้นจะดูแลมันเป็นพิเศษ โดยจัดการใช้เจ้าพู่กันจำเป็นนั้นมาปัดๆๆ เจ้าดินนั้นออกไป ดูเหมือนว่าสภาพมันจะดีมากเลย

          “ว้าว...เจ๋งไปเลย..นี้มันเป็นโสมที่สมบูรณ์แบบมากๆเลย” เป่าหลิงนั้นกล่าวเช่นนั้น เด็กสาวคลียิ้มหวาน ก่อนที่จะจับมันมาดูโดยที่ไม่ได้รากของมันช้ำไปหมด ปมแต่ละช่อนั้นช่างงดงาม ช่างเป็นโสมที่สภาพดีจริงๆ โชคดีที่เดินทางผ่านมาทางนี้นะเนี้ย.. เป่าหลิงคิดเช่นนั้น ก่อนที่เธอจะเดินไปหามอสแถวนั้นเพื่อที่เธอจะใช้ห่อมันในการเก็บไว้..

          ใช่แล้วเพราะว่าโสมนั้นจำเป็นที่จะต้องอยู่กับดินและได้รับความชื้นที่เหมาะสม ไม่เช่นนั้นคงจะยากน่าดูสำหรับเป่าหลิง เพราะว่าหากแห้งเกินไป มันก็จะไม่สน และหากมันได้รับน้ำมากเกินไปเดี๋ยวมันจะต้องเน่าแน่นอน ซึ่งเป่าหลิงคงไม่ยอมให้เกิดเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นเป็นแน่..

        ‘จริงด้วย..เป็นโสมที่ดีเลยนะเนี้ย อวบกินน้ำ คลายมนุษย์มีหลายขาหลายปม...ชั้นดีเลยนะเนี้ยเป่าหลิง’ เสียงของฝ้าเฉี่ยนั้นกล่าว ดูเหมือนว่ามันจะเป็นจริงอย่างที่ว่าจริงๆนั้นล่ะ

          นัยต์ตาสีม่วงดอกพวงครามของเธอนั้นเดินไปลอกมอสหรือพวกตะไคร่ขนออกมาจากเปลือกไม้ที่อยู่แถวนี้ ก่อนที่เธอนั้นจะได้รับโสมป่าหัวดีร้อยปีมาอย่างสบาย..ความจริงก็ไม่สบายเท่าไร เพราะเป่าหลิงของเรานั้นไม่ค่อยชอบการเดินทางเช่นนี้.. หมายถึงการที่ต้องมานั่งทะนุถนอมอะไรที่มันบอบบาง แต่น่าแปลกที่เป่าหลิงสามารถทำงานบ้านได้อย่างไม่มีปัญหา เรียกได้ว่าแม่ศรีเรือนที่แท้ทรู

           เด็กสาวคลียิ้มหวาน แล้วเธอก็จัดการเก็บมันเข้าห่อผ้าอีกครั้งหนึ่ง เพราะเดี๋ยวต้องเดินทางเข้าเมืองเหอไน่แล้ว ต้องเดินทางไปนอนพักเสียหน่อย

@Admin


แสดงความคิดเห็น

(10) ได้รับโสมร้อยปี 3371  โพสต์ 2019-1-23 20:38

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +7 เงินตำลึง +500 ความหิว -62 Point +7 ย่อ เหตุผล
Admin + 7 + 500 -62 + 7

ดูบันทึกคะแนน

https://xn--12cn8be2ck0h5b.com/source/plugin/levsign/statics/images/e3.jpgดั่งนรกชัง หรือสวรรค์แกล้ง??
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x60
x15
x22
x36
x20
x10
x775
x500
x13
x104
x2118
x191
x73
x1038
x12
x2
x373
x664
x5
x5
x110
x120
x9999
x15
x82
x260
x624
x85
x395
x3789
x5803
x2700
x1
x1
x1
x48
x98
x6
x192
x143
x78
x4
x835
x2

126

กระทู้

1602

โพสต์

43หมื่น

เครดิต

อิงฮวาในวันเดอร์แลนด์

เงินชั่ง
13248
เงินตำลึง
370702571
ชื่อเสียง
196998
ความหิว
757

ตราเมเปิ้ลพวกเรามาอธิษฐานขอลูกแฝดกับเจ้าแม่ใบรับรองภาษาฮั่นป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV3)ป้ายตลาดมืดตราหนูตราหุบเขาปีศาจ

คุณธรรม
10439
ความชั่ว
7278
ความโหด
15187
ห่านฟ้า
เลเวล 1

สรวงสุรางค์

ข้าอยากผจญภัย!
pet
โพสต์ 2019-7-3 07:17:16 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{ เควสลับ } ความในใจของเหอเหอ
พาร์ท 8 - บัณฑิตเซียวแห่งเหอไน่ (2)

          "คารวะท่านเจ้าสั่วเล่อหยูเฟย ข้าเล้งหูขอรับ" ศิษย์แห่งของสำนักหัวซานยกมือขึ้นคารวะไม่ได้เอ่ยบอกชื่อจริงออกไป มาในฐานะคนสวมบทบาทเท่านั้น

          "อืม จะไปกันต่อเลยไหม" เล่อหยูเฟยเตรียมตัวขึ้นไปนั่งบนรถม้า เขาไม่ชอบเดินเท้าไม่อยากให้ตนเองต่ำต้อยทำตัวเป็นคนสูงส่ง นัยน์ทั้งสองมองเซียวไน่ต้องการที่จะเร่งไปหามารดา

          "ท่านเจ้าสัวนั่งบนรถม้าคนเดียวเถิด ข้ามีเรื่องอยากจะคุยคุณชายเล้งหูอีกหลายเรื่องตามประสาบัณฑิตเหมือนกัน ย่อมชอบแลกเปลี่ยนความรู้กันเป็นธรรมดา" เสียงทุ้มติดหวานบอกระรื่นหูให้เล่อขึ้นไปนั่งบนรถม้าคนเดียว ใครมันจะไปอยากนั่งกับคนแบบเอ็งวะ

          "อืมแล้วแต่เจ้าเลย" ร่างโปร่งที่นั่งอยู่ข้างบนรถม้าบอกไม่ได้สงสัยในตัวอีกฝ่าย คนนี้ๆไม่น่าจะโกหกเห็นทั้งสองคุยกันเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย ก่อนจะหันไปองครักษ์ทั้งสาม "จับตาดูทั้งสองไว้"

          เก่อหูซวงเอ่ยเข้ามาใกล้ๆร่างสูงแล้วกระซิบกระซาบเสียงแผ่วเบาให้ได้ยินกันเพียงสองคน "เจ้านี่เนียนเก่งจริงๆเลย ข้าเกือบคิดว่าจะถูกจับได้ซะแล้ว" พี่ต้าเหลียงเคยบอกไว้คุณชายท่านนี้ตอนที่เจอกันครั้งก็ปลอมตัวเป็นสตรีมาหาเขา

          "เล้งหู อ่า...นั่นคงจะไม่ใช่ชื่อจริงของท่านสินะ" ชายหนุ่มถามแล้วเดินไปเรื่อยๆเพื่อที่จะได้เข้าเมืองเหอไน่ ดูเหมือนทางฝั่งนี้จะเตรียมการกันดี ก่อนที่เขาจะเดินทางไปเยี่ยเฉิง ได้แวะไปคุยกับต้าเหลียงแล้วเล่าแผนการให้ฟัง  

          "เดี๋ยวจะแนะนำชื่อจริงหลังเสร็จงาน" นัยน์ตาสีอำพันก้มลงมองกระบี่ที่คาดเอวเซียวไน่อย่างสนอกสนใจ เป็นกระบี่ล้ำค่าอีกทั้งยังเป็นของแท้

          สังเกตเล้งหูจ้องกระบี่เขาตาประกายเอียงคอขายาวก้าวเดินก่อนที่จะบอกเส้นทาง เพราะในเมืองเหอไน่เป็นบ้านเกิดปลอมๆของเขาจึงต้องแสร้งพูดทำทีเป็นรู้ทุกอย่างไม่ว่าจะการเดิน ในตอนนี้ก็เข้าในป่านอกเมืองแล้วคงจะเดินอีกสักพักใหญ่กว่าจะเข้าตัวเมือง

          "เตรียมการไว้เรียบร้อยแล้วใช่ไหม นั่นซุนเหอเหอชายที่ทำให้กับเล่อหยูเฟย ข้าพยายามกล่อมให้เขาไปสารภาพกับทางการอยู่ แต่ดูเหมือนจะมีเรื่องทุกข์ใจจึงจำต้องช่วยเหลือให้เขาไม่สงสัยในตัวข้า จะได้ง่ายต่อการนำตัวเป็นพยานให้ปากคำ" หันไปหาซุนเหอเหอที่ส่งซิกให้อยู่เป็นระยะๆ

          ศิษย์เอกสำนักหัวซานฟัง โชคดีที่ชายคนนี้อยู่ฝ่ายเดียวกับเขา สามารถพูดจาจนคนสนิทเล่อหยูเฟยถึงกับยอมเล่าเรื่องทุกอย่าง หากอยู่ฝ่ายตรงข้ามอาจจะถูกอีกฝ่ายล้วงก็มูลก็เป็นได้… "พี่ต้าเหลียงกับคนพรรคกระยาจกสาขาเหอไน่เตรียมพร้อมแล้ว"

          "ดี" พยักหน้าในเมื่อเตรียมการกันพบถ้าเกิดเรื่องร้ายแรงขึ้นจะได้รับมือทัน แถมงานนีจะต้องชิงพริบชิงไหวกันเป็นหลักเขาจะต้องโกหกเช่นนี้ต่อไปจนกว่าจะทำงานจบ 'คิดถึงอี้หลงจริงๆ ฮูหยินที่รักทั้งสองนางป่านนี้จะเป็นอย่างไรบ้างนะ'

          หยินหยูรู้สึกแปลกๆกับทั้งสองเหมือนทั้งสองคนจะพูดคุยกันให้ได้ยินแค่เฉพาะตนเอง มีลับลมคมในอะไรกัน จู่ๆโผล่พรวดเข้ามากอดคอเซียวไน่กับเล้งหูแล้วยื่นสอดใบหน้าอยู่ตรงกลาง "ข้าว่าพวกท่านรีบเดินดีกว่า"

           เส้าเทียนหันขวับไอ้เวรรร!!ภายใจในก่นด่าแทบจะยันบุพการี ก่อนจะหันอีกฝ่ายหันมายิ้มยียวนกวนประสาทให้ "ไม่ต้องกอดข้าแน่นขนาดนั้น ข้าอึดอัด" บอกกับด้วยน้ำเสียงหน้าตาย

          "คุณชายเซียวล่ะก็ ข้าก็อยากจะเรื่องที่พวกคุณชายคุยกันด้วยเห็นบอกจะแลกเปลี่ยนความรู้" หยินหยูเลิกคิ้วไม่สนใจในสิ่งที่อีกฝ่ายบอก ก่อนจะหันไปดมซอกคอเล้งหูเพราะติดนิสัยชอบดมซอกคอเหยื่อ

          มือหนายกมือดันหน้าไอ้เจ้าตัวปัญหาโรคจิตเอาไว้ไม่ให้มาดมซอกคอเขา เห็นคาตามันสูดดมซอกเล้งหูจนอีกฝ่ายติดสตั๊นกันเลยทีเดียว "อย่ามายุ่งกับข้า" น้ำเสียงที่พูดจริงจังจนน่ากลัว

          เก่อหูซวงที่ถูกบุรุษเพศด้วยกันดมซอกคอถึงกับเงียบจนได้สติเมื่อได้ยินเสียงเซียวไน่ "ฮาฮ่าๆ เอาหน่าพี่ชายเขาแค่หยอกล้อ" ทำทีเป็นไม่ได้ใส่ใจเรื่องของอีกคน

          ร่างโปร่งถูกมือเซียวไน่ดันก่อนที่จะได้ก้มไปดม "หึๆ คุณชายเล่นตัวแบบนี้ดีแล้ว" นัยน์ตาสีม่วงประกายทองเห็นเขาชูนิ้วกลางให้ต่อหน้า รูปร่างที่ชวนยั่วยวนเช่นนี้ไม่นึกสนใจเลยรึไง

           "อย่าทำให้ข้ารำคาญได้ไหม?" ไม่ชอบใครมาวุ่นวายใกล้เนื้อใกล้ตัว เป็นคนขี้รำคาญอ่ะเข้าใจไหมวะ ไม่ว่าจะเป็นใครก็ทำให้เขารำคาญกันไปหมดเลย

           "ใจเย็นหน่า พี่ชาย...คุณชายเซียวเขาเป็นคนแบบนี้แหละ" เก่อหูซวงหันไปคุยกับร่างโปร่งแล้วทำเชิงบอกว่าอีกฝ่ายเป็นเช่นนี้? ต้องห้ามทัพดูหน้าแล้วเซียวไน่โมโหจนแสดงอาการออกมา

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +6 คุณธรรม +5 ความโหด โพสต์ 2019-7-3 10:22
คุณได้รับ +20 คุณธรรม +10 ความชั่ว +15 ความโหด โพสต์ 2019-7-3 10:21

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -42 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -42 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
สุราพันตา
ผ้าปิดตา
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x20
x40
x1
x1
x1
x20
x2
x40
x2
x1
x1
x2
x2
x2
x1
x887
x2
x8
x21
x2
x554
x1
x23
x6
x3
x3
x34
x1
x1
x1
x101
x3
x3
x1
x756
x46
x52
x1
x1
x1
x2
x1
x20
x10
x2
x1
x135
x10
x3
x6
x1
x630
x620
x620
x620
x9
x39
x20
x23
x30
x9999
x74
x428
x24
x3
x1
x8
x4
x1
x10
x8
x10
x166
x3
x35
x51
x98
x1
x11
x100
x2
x1
x4
x3
x2608
x2600
x2696
x2245
x2500
x15
x30
x260
x62
x2
x2
x9999
x100
x746
x15
x3
x1319
x310
x1964
x116
x1500
x3
x1916
x3469
x1740
x2966
x2327
x2435
x2703
x300
x2411
x162
x6095
x40
x15
x84
x26
x19
x8
x9999
x3071
x30
x16
x10
x64
x19
x1326
x40
x1880
x2597
x7114
x9999
x739
x885
x9
x430
x4
x376
x52
x81
x7567
x1
x5890
x9999
x730
x129
x7
x1
x3401
x215
x2831
x10
x10
x31
x1
x9999
x2845
x265
x174
x1396
x119
x2
x18
x4
x214
x178
x392
x369
x360
x739
x2
x9999
x9999
x1
x9999
x3
x81
x38
x2355
x10
x500
x16
x34
x385
x12
x115
x190
x11
x10
x7
x2
x1145
x173
x4
x3050
x12
x11
x708
x499
x24
x88
x13
x92
x15
x10
x36
x161
x1231
x13
x4
x547
x514
x4641
x10
x5686
x325
x14
x17
x240
x9999
x472
x10
x15
x37
x15
x2956
x9
x7
x84
x1513
x9999
x211
x2195
x3771
x693
x6325
x9999
x814
x870
x3485
x9999
x6722
x9892