ดู: 252|ตอบกลับ: 8

{ เมืองเซียงหยาง } ลานกลางเมืองเซียงหยาง

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-11-13 20:36:05 |โหมดอ่าน

ลานกลางเมืองเซียงหยาง





ลานกว้างอเนกประสงค์ เป็นที่ที่มีไว้สำหรับงานเทศกาล
หรือจัดกิจกรรมของผู้คนเมืองเซียงผิง
บริเวณนี้จะคึกครื้น เดินกวักไกว่ ไปมากันมากมาย
หรือแม้แต่ยามปกติจะมีแผงพ่อค้าแม่ขายมาตั้งเรียงราย


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

60

กระทู้

308

โพสต์

7หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
45621
เงินตำลึง
9307
ชื่อเสียง
32057
ความหิว
793

ใบรับรองภาษาฮั่นป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV3)

คุณธรรม
585
ความชั่ว
0
ความโหด
234
พิราบขาว
เลเวล 1

ปิงเยว่

"บทกวีของข้าจะนำทางท่าน"
pet
โพสต์ 2017-11-13 23:56:11 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{ เควสเรื่องราว 3 } บุญคุณ-ความแค้น



[หากเจ้าพยายาม สักวันทุกคนจะเชื่อในเจ้า...]

                   เมื่อมาถึงกับเมืองเซียงหยาง อี้เจียงก็รีบไปเดินตามหา หมิงจู และ ถัน เหวิน แต่ต้องถามหาจากคนหลายๆคนก่อน เธอจึงเดินทางไปที่ลานกลางเมือง มองหาคนที่พอจะถามได้ ถือโอกาสเป็นการเรียนรู้เมืองนี้ไปในตัวด้วยเช่นกัน เมื่อเดินไปสักพักก็เห็นกับหญิงชราคนหนึ่งที่กำลังเดินมาท่าทางใจดี เด็กสาวจึงเร่งเข้าไปทักในทันที

                   "สวัสดีขอรับท่านหญิง ข้าน้อยมีเรื่องอยากจะขอถามสักเล็กน้อยท่านพอจะช่วยข้าน้อยได้รึเปล่าขอรับ?" เด็กสาวที่แต่งเป็นชายหนุ่มพูดขึ้นพร้อมกับยกมือก้มหัวคาราวะอีกฝ่ายเล็กน้อย

                   "โอ้ มีอะไรรึพ่อหนุ่ม?" หญิงชราถามพร้อมกับรอยยิ้มอย่างใจดี

                   "คือว่า ข้ากำลังตามหาบ้านของท่าน ถัน เหวิน น่ะขอรับ ท่านพอจะรู้จักรึเปล่า?" อี้เจียงยิ้มถามไปด้วยความนอบน้อม

                   "โอ้ ถันเหวิน.. ตาเฒ่าขี้เมาคนนั้นเองเรอะ ร้านของตาเฒ่าคนนั้นอยู่ทิศใต้ของเมือง เป็นร้านขายเสื้อผ้าน่ะ ร้านสามชั้น เดินไปก็เจอ...  ว่าแต่ทำไมเจ้าถึงตามหาเขาล่ะ? มาทวงหนี้รึ?" หญิงชราพูดขึ้นอย่างไม่ชอบใจเท่าไหร่ อี้เจียง จึงหาคำแก้ทางขัดเคือง

                   "เปล่าๆ ท่านเข้าใจผิดแล้ว ข้าเคยได้รับความช่วยเหลือจากท่าน ถัน เหวิน ครั้งนึง ท่านผู้นั้นเคยเล่าให้ข้าฟังว่า ท่านเคยทำผิดต่างๆมามากมาย แต่จะปรับปรุงตัวให้ดีขึ้น เพื่อลูกสาวของตน ตอนนี้ข้าไปทำธุระบางอย่างให้ แล้วจะกลับมาเยี่ยมเยียนน่ะขอรับ" เด็กสาวยิ้มหวานดวงตาอ่อนนอมอย่างเป็นมิตร

                   "อ่า.. งั้นเองรึ? จริงๆข้าก็เห็นๆว่าเจ้าคนนี้มันก็แปลกๆไปบ้างเหมือนกัน อย่างนี้นี่เอง" หญิงชราดูสีหน้าดีขึ้นเล็กน้อยพยักหน้าเข้าใจ

                   "หากท่านจะรับของตอบแทนเล็กๆน้อยๆถือเป็นคำขอบคุณน้ำใจจากข้าได้ไหมขอรับ?"อี้เจียงหยิบกระเป๋าเงินออกมาแต่ในจังหวะนั้นเองหญิงชราก็ยกมือห้าม

                   "โอ้ย.. ไม่เป็นไรๆ ข้าไม่ต้องการอะไรหร๊อก แค่มีคนเข้ามาคุยให้ข้าหายเหงาบ้าง ข้าก็ดีใจแล้ว" หญิงชราโบกมือไปมาประมาณว่าขอไม่รับของจากอีกฝ่าย

                   "ถึงยังไง ข้าก็ต้องขอบคุณท่านหญิงมากขอรับ" อี้เจียงโค้งคำนับให้อีกครั้ง

                   "จ้าๆ งั้นข้าไปก่อนนะ เจ้าก็รีบไปหาตาเฒ่านั้นด้วยล่ะ เดี๋ยวจะมืดค่ำเอาซะก่อน" ว่าจบหญิงชราก็เดินผ่านไป

                   "โชคดีขอรับท่านหญิง" เมื่อว่าจบเด็กสาวก็เดินไปทางใต้ของเมือง

                    แต่ในจังหวะนั้นเอง..

                    "ใครก็ได้!! จับไอเด็กนั้นที!!" มีเสียงของชายคนหนึ่งที่ตะโกนมาแต่ไกล ก่อนที่จะอี้เจียงจะรีบมองไปทางนั้น

                    เธอเห็นกับเด็กชายคนหนึ่งที่กำลังวิ่งหน้าตั้งมาทางนี้ในมือถือถุงบางอย่างอยู่เช่นกัน เด็กสาวเห็นก็รู้ได้ว่าเป็นการขโมย จึงรีบพุ่งตัวไปจับเด็กคนนั้นไว้

                    "ช้าก่อน.." อี้เจียงล็อคอีกฝ่ายจากด้านหลัง เด็กชายคนนั้นยังพยายามดิ้นอยู่ แต่ดินเท่าไรก็ดิ้นไม่หลุด

                    "เออ จับได้แล้วสินะ ข้าขอบคุณท่านมาก" ชายวัยกลางคนคนหนึ่งพูดขึ้นมา

                    "ปล่อยข้านะ! ปล่อย!" เด็กชายยังคงดิ้นอยู่ไม่ยอมนิ่ง แต่อี้เจียงก็ยังคงคุมเอาไว้ได้

                     "เด็กคนนี้ไปทำอะไรมารึท่าน?" อี้เจียงถามอีกฝ่ายอย่างใจเย็น

                      "จะอะไรอีกล่ะ? ก็เจ้าเด็กคนเนี่ย มันขโมยอาหารมาจากร้านข้าน่ะสิ!" ชายตรงหน้าพูดขึ้นอย่างหัวเสีย


                      "อะไรเล่า! ก็แค่ขอนิดหน่อยเองอ่า แบร่!!" เด็กชายไม่ยอมแพ้ ยังคงแลบลิ้นปลิ้นตาแกล้งชายที่ตนพึ่งขโมยของมา

                      "หน่อย!!" ชายตรงหน้าทนไม่ไหวยกฝ่ามือขึ้นมาพร้อมที่จะตบลงบนหน้าของเด็กชายตรงหน้าเด็กคนนั้นกลัวจนหลบตาปี๋

                      "ช้าก่อน!!" อี้เจียงพูดขึ้นมาเสียงดัง จนทำให้ชายตรงหน้าหยุดมือ

                      "ใจเย็นก่อนท่าน หากท่านต้องการ ข้าจะขอจ่ายแทนส่วนของเด็กคนนี้ได้รึไหมขอรับ?" เด็กสาวพูดขึ้น ชายตรงหน้ามองหน้าของอี้เจียงเล็กน้อยก่อนที่จะมองนิ่งๆอย่างงงๆ

                      "อะไรของเจ้าน่ะ?" ชายคนนั้นถามด้วยความสงสัย

                      "ท่านรับไปเถอะขอรับ" เด็กสาวยื่นเงินให้

                      "เอ่อ.. ขอบคุณ.. เจ้าเด็กนั่นเจ้าจัดการเองละกันนะ..." ชายวัยกลางคนเดินจากไปอย่างงุนงง ไม่ใช่เพียงแค่ชายคนนั้น เด็กคนที่ถูกจับก็มองหน้าอี้เจียงเช่นกัน

                      "ทำไมท่านถึงช่วยข้า?" เด็กหนุ่มมองด้วยความมึนงง

                      "เจ้าขโมยเพราะเจ้าไม่มีกินรึเปล่าล่ะ?" อี้เจียงปล่อยตัวแล้วจับอีกฝ่ายหมุนหันหน้ามามองกัน

                      "ใช่ขอรับ..." เด็กชายตอบอย่างงงๆอยู่

                      "ทำไมเจ้าไม่งานหาทำล่ะ?" เด็กสาวถามด้วยเสียงนุ่มนวล

                      "ข้า... ข้าไม่รู้จะทำอะไร?" เด็กชายหลบตาแล้วมองลงที่พื้น

                      "ลองไปขอหางานทำดูสิ ของาน ตั้งใจ อุตสาหมากกว่านี้อีกสิ" อี้เจียงยิ้มให้อีกคน

                      "ทุกคนสนใจนะ ถ้าเจ้ายังเป็นอย่างนี้ เจ้าก็จะไม่มีที่ให้ไปใช่ไหมล่ะ?" อี้เจียงหันหน้าออกไปมองรอบๆเมือง

                      "เจ้าเห็นไหม เมืองที่สวยงามในยามที่พระอาทิตย์ตกนี้ เจ้าลืมอะไรไปรึเปล่า? ถ้าเกิดมานั่งเครียดกับการขโมยอาหาร ถ้าได้ทานของดีๆที่มาจากแรงของตัวเองก็ดีสินะ บนบรรยากาศดีๆแบบนี้น่ะ" เด็กสาวพูดขึ้นแล้วชี้ไปที่แม่น้ำรอบๆเมือง

                     "เจ้าอาจจะเหนื่อย แต่เมื่อเจ้าได้พัก เจ้าจะรู้ว่า ความสุขน่ะไม่ได้มาจากใคร แต่มาจากเจ้าเอง แม้ว่าเขาจะว่าอะไร แต่สักวันเขาต้องเห็นความดีของเจ้า เช่นข้า ตกลงนะ...?" อี้เจียงหันมามองหน้าของอีกคนจนเด็กหนุ่มหันไปทางอื่นเล็กน้อย

                      "ข้าไม่รู้..." เด็กหนุ่มมองหน้าของอีกฝ่ายอีกครั้งเห็นกับสายตาที่จริงใจและใสซื่อของอีกฝ่าย

                       "ท่านชื่อว่าอะไรหรือ?" เด็กหนุ่มกระพริบตามองคนตรงหน้า

                       "ข้ามีชื่อว่า หง อี้เจียง หากเจ้าอยากให้ข้าช่วยอะไรบอกข้าได้นะ.." อี้เจียงยังคงยิ้มให้อีกฝ่ายอย่างนั้น

                      "ข้าจะพยายาม" เด็กชายปัดมือของอี้เจียงออกแล้วรีบวิ่งหนีไป

                      "พยายามเข้านะ" อี้เจียงพูดตามหลังอีกเพื่อส่งพลังให้อีกฝ่าย

                       "เอาล่ะ คงต้องไปต่อแล้วล่ะ.." ว่าแล้วอี้เจียงก็เริ่มเดินทางต่อไปที่ร้านของ ถัน เหวิน

.................



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +10 ความหิว -9 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 10 -9 + 4

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ทวนเสี้ยวพระจันทร์
ไหเฟิงจิ่วจ้าน
รถม้าหรูหรา
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
เตาถานมู่
หายใจใต้น้ำ
ตาสมุทร
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x2
x8
x6
x14
x100
x2
x10
x18
x40
x30
x35
x12
x10
x40
x40
x40
x40
x40
x5
x6742
x10
x30
x1
x30
x1
x1
x30
x26
x52
x30
x3
x1
x6
x60
x7
x18
x70
x1
x1
x1
x70
x684
x132
x1000
x200
x2280
x1000
x3332
x1379
x269
x300
x70
x394
x12
x102
x130
x298
x29
x57
x4
x20
x40
x90
x111
x1
x1
x30
x105
x3
x29
x1
x7
x7
x50
x1
x4
โพสต์ 2017-11-14 01:17:15 | ดูโพสต์ทั้งหมด

            ไม่น่าเลย… ก็ทำได้แต่เพียงคิดแบบนี้ ระหว่างการเดินทางมี่ฟางดันพลาดท่าเสียได้ ชายหนุ่มอยากจะร่ำไห้น้ำตาร่วงยิ่งนัก เส้นทางที่วางไว้อย่างดีบนแผนที่กลับเหมือนไม่ได้ใช้ เป็นเพราะตนอยากลองนั่งรถม้าไปเมืองเป่ยผิงแท้ๆ แต่กลับหลับยาวจนมันเดินทางไปเมืองอื่นแทน
           เซียงหยาง… เป็นจุดพักรถม้าที่มี่ฟางได้ลองขึ้นมา ในตอนนี้ชายหนุ่มต้องนั่งหาที่เรียบเรียงข้อมูลใหม่ เขามองแผนที่ในมือ พยายามร่างภาพในหัว หาเส้นทางเดินทางใหม่อย่างใจจดใจจ่อ
            เมี๊ยวววว ชูปิงเอาอุ้งเท้าตบแผนที่มี่ฟาง ชายหนุ่มย้ายที่ดูแต่มันก็ยังเดินตามมาเล่นอีก สุดท้ายมี่ฟางก็ต้องเก็บแผนที่นี้ไปอย่างช่วยไม่ได้ เขาได้พาชูปิงไปหาซื้ออะไรกินที่ตลาดก่อน จากนั้นค่อยเตรียมตัวออกเดินทางใหม่อีกรอบ ความผิดพลาดในครั้งนี้ชายหนุ่มโทษตัวเองคนเดียว เขาแค่อยากพักจากเดินทางเท้าไปนั่งรถม้าเองแท้ๆ แต่นึกไม่ถึงเลยว่าตนจะหลับยาวแล้วยังไม่มีใครปลุกอีกต่างหาก
               ปึก!
              มีเด็กคนหนึ่งวิ่งชนเขา มี่ฟางเสียการทรงตัว ชายหนุ่มมองร่างเด็กน้อยที่กำลังเบะปากเตรียมจะร้องไห้เต็มที่ “ขะ ข้าขอโทษ...” นางกล่าว
             “ข้าต่างหากที่ขอโทษ ไม่บาดเจ็บใช่หรือไม่?” ชายหนุ่มถามพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน อย่างน้อยก็ช่วยกล่อมเกลาจิตใจให้เด็กน้อยไปช่วงหนึ่ง
             “ขะ ข้าไม่เป็นไร พี่ชาย ทำไมพี่ชายใจดีจัง...” นางเช็ดน้ำตาออก
             “เรื่องนั้นไว้ก่อนเถิด แต่คราวหลังวิ่งเดินระวังๆด้วยนะขอรับ”
            “ข้าหลงทางกับท่านแม่” เด็กสาวว่า “ข้าอยากไปหาท่านแม่” แล้วร้องไห้ออกมาราวท่อน้ำแตก
         ด้วยความที่เป็นมี่ฟาง จึงอดไม่ได้ที่จะช่วยเหลือ ชายหนุ่มลูบศีรษะเล็กเป็นการปลอบขวัญแล้วกล่าว “ไม่เป็นไร ข้าอยู่ทั้งคน เดี๋ยวข้าจะพาเจ้าไปหาท่านแม่เอง”
           “จริงเหรอ” นางสะอึกสะอื้น
           “อื้ม!” มี่ฟางพยักหน้า “จับมือข้าไว้นะ กันหลง”
            เมี๊ยวววว
        “ออ ส่วนนี่คือเจ้าชูปิง แมวข้าเอง สามารถเล่นได้นะ” ชายหนุ่มกล่าวเพิ่ม จากนั้นพวกเขาก้พากันไปหาแม่ของเด็กจนกระทั่งเกิดเสียงดังสนั่นปานฟ้าร้อง ท้องน้อยๆของเด็กสาวร้องครวญครางเลยทีเดียว
             “ข้าหิวแล้ว” นางกล่าวพลางลูบหน้าท้อง
             เมี๊ยววววววววว
             ชูปิงมองอ้อนมาทางมี่ฟาง ชายหนุ่มเห็นแล้วยิ้มบางอย่างนึกเอ็นดู “งั้นไปหาอะไรกินกันก่อนแล้วกันนะ” เขากล่าวแล้วพาเด็กสาวไปทานอาหารในโรงเตี๊ยมพร้อมชูปิง อีกฝ่ายยิ้มเริงร่าแลดูมีความสุขมากนัก มี่ฟางว่าจะซื้อแบบเดินกินเพื่อย่นเวลาตามหาแม่ของเด็ก และเมนูที่เขาจะให้เป็นเจียวจือนั่นเอง


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -9 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -9 + 3

ดูบันทึกคะแนน

ตังๆๆๆ
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ธนูใหญ่
กำหนดลมหายใจ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x1
x50
x100
x1
x50
x50
x2
x50
x4
x10
x60
x50
x58
x9
x1
x9
x125
x20
x25
x2
x27
x15
x40
x13
x1
x90
x120
x3
x1
x42
x15
x19
x8
x25
x199
x447
x1
x14
x65
x20
x20
x333
x1
x1
x11
x9
x3
x2
x87
x24

60

กระทู้

308

โพสต์

7หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
45621
เงินตำลึง
9307
ชื่อเสียง
32057
ความหิว
793

ใบรับรองภาษาฮั่นป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV3)

คุณธรรม
585
ความชั่ว
0
ความโหด
234
พิราบขาว
เลเวล 1

ปิงเยว่

"บทกวีของข้าจะนำทางท่าน"
pet
โพสต์ 2017-11-14 04:51:33 | ดูโพสต์ทั้งหมด
[หูที่ยาวเกินไป...]

                   เมื่อช่วยเด็กคนนั้นได้สำเร็จ อี้เจียงก็เดินออกไปตามหาบ้านของถันเหวิน แต่ในระหว่างทางเธอก็ได้เจอกับร้านขายเครื่องประดับที่ดูน่ารักๆ เหมาะแก่การที่จะให้เป็นของขวัญหมิงจูอย่างยิ่ง สินค้าในร้านนั้นมีมากมายไม่ว่าจะเป็นสร้อยคอ กำไลข้อมือ แหวน ต่างหู หรือแม้กระทั้งปิ่นปักผม เด็กสาวมองของในร้านและเลือกซื้อไปมา

                   'เอ๋..  หมิงจูจะชอบสีไหนกันนะ?' เธอมองไปที่ชั้นวางสร้อยด้วยสายตามุ่งมั่น

                   'อื้ม... สีแดงก็ดี สีฟ้าก็ใช่ สีเหลือง... ไม่ๆๆ หมิงจูต้องเหมาะกับสีชมพูไม่ก็สีฟ้ามากกว่า... เอ.. ไม่รู้จักการแต่งตัวของหมิงจูตอนนี้ด้วยสิ..' เด็กสาวมองไปรอบๆชั้นอย่างเลือกไม่ถูก

                   'เพราะปากอวบอิ่มควรจะเป็นสีเข้มรึเปล่านะ ที่เหมาะก็น่าจะมี น้ำตาลเข้ม แดงสด ชมพู แล้วก็น้ำเงิน'

                   เธอลองหยิบมันขึ้นมาดูแล้วยกขึ้นส่องช้าๆ

                   'ถ้าพูดถึงความหมายแล้วล่ะก็ สีน้ำตาลก็หมายถึงความเข้มข้น เชี่ยวชาญ แข็งแกร่ง...  มันก็ดีหรอกนะ.. แต่มันดูแก่ไปหน่อย' อี้เจียงหันไปดูจี้สร้อยอันที่เหลือ

                  'สีแดงจะเป็นความร้อนแรง ความรัก และความรู้สึก... อื้ม... อันนี้ก็ร้อนแรงไป.. สีชมพูล่ะ.. พลังงาน ความร่าเริงเบิกบาน... สีน้ำเงินก็น่าจะเป็นความลึกล้ำและสติปัญญา.. เอ๊ะ!' อี้เจียงที่แต่งเป็นชายอยู่กำลังมองพวกเครื่องประดับแล้วเหงื่อตกเล็กน้อยก่อนจะมองไปเห็นสร้อยเส้นหนึ่ง..

                  'สีส้มสดใส... ความแข็งแรง สุขภาพดี ความสดชื่น และความรัก! ใช่... อันนี้ต้องเหมาะกับหมิงจูแน่ๆ'

                   เมื่อคิดได้ดังนั้น นางก็ตัดสินใจซื้อสร้อยเส้นนั้นได้ในทันที ก่อนที่จะรีบวิ่งไปยังพื้นทางใต้ต่อ
                   ในขณะที่เด็กสาวกำลังจะเดินทางต่อไปยังบ้านของถันเหวิน เวลาก็ผ่านไปเป็นมืดค่ำเสียแล้ว เจ้าจิ้นยู๋ว์ มิ้งค์ตัวน้อยบนไหล่ของเธอหลับลงอย่างรวดเร็ว อี้เจียงใส่มันลงในกระเป๋า เนื่องจากต้องรีบเดิน กลัวว่าจะทำให้อีกฝ่ายตกจากไหล่ของตนได้

                   'สายซะแล้วสิ... แบบนี้กว่าจะไปถึงบ้านของท่านถันเหวินและหมิงจูก็คงค่ำพอดี...'

                   ยิ่งเดินเข้าไปซอยยิ่งเปลี่ยวและมืด หากไม่แต่งกายเป็นชายนางคงกลัวที่จะเดินเข้ามาที่นี่ แต่ก็เป็นเพราะความเลินเล่อของเธอเองที่เที่ยวแวะหาของฝาก แต่ในขณะนั้นเธอได้ยินเสียงแปลกๆบางอย่าง


                   'เสียงของคนกำลังคุยกัน...? หรือพวกเขากำลังมีเรื่องกัน!?' นางมองซ้ายมองขวาเล็กน้อยก่อนที่จะได้ยินเสียงนั้นชัดเจนขึ้น เด็กสาวหันหน้าไปมองตามต้นเสียงก่อนที่จะเดินไปช้าๆ และในจังหวะนั้นเองเธอก็ได้ยินอะไรบางอย่างที่ดูแปลกๆ เธอจึงเดินอย่างเงียบลองเข้าไปแนบหูแล้วเงี่ยหูฟังดูในที่เปลี่ยวๆที่ไม่มีใครเห็นเธอ.. เมื่อฟังดูอีกทีมันเหมือนคนกำลังปรึกษาอะไรกันสักอย่างในตรอกข้างๆ...

                    'พวกเขาปรึกษาอะไรในที่ลับตาคนแบบนี้กันนะ..? ฉันรู้สึกไม่ดีเลยสิ' อี้เจียงฟังต่อไปช้าๆด้วยความฉงน สายตาของยังคงเธอมองดูทางซ้ายขวาจนแน่ใจว่าไม่มีใครที่มองเห็นเธออยู่

                    เมื่อตั้งใจฟังดีๆเธอก็ได้ยินชัดเจนขึ้น
                    “เจ้าคิดว่าไง พวกเราจับธิดาเทพไม่ได้ ควรหาตัวแทนดีไหม?” เสียงชายคนนึงพูดขึ้น
                   'ลักพาตัว!!  ธิดาเทพ... คืออะไรกันนะ?' เด็กสาวกระพริบตาฟังด้วยความสนใจ
                   “มันต้องฉลาดๆ แบบเด็กคนนั้นน่ะสิ ท่านประมุขน่าจะชอบความฉลาดเฉลียวแบบเด็กนั่น” เสียงชายอีกคนหนึ่งตอบ
                    'ประมุข... พรรคมารเราะ!?' อี้เจียงเก็บเสียงให้เงียบกว่าเดิม
                  “ลักพาตัวเด็กสักคนแล้วกัน” ชายคนแรกตอบกลับมา

                   '... ไม่ดีแน่...'

                  “งั้นก็ดี”
                  'ต้องรีบขอความช่วยเหลือ'

                 ในระหว่างที่กำลังจะเดินออกไปเด็กสาวก็เหลือบไปเห็นชายทั้งสองคนนั้นที่ใส่ชุดสีดำทั้งตัว ที่ต้นแขนขวาเปิดแสดงต้นแขน ให้เห็นกับรอยสักของกระต่าย
                 'นี่มัน... พวกมือสังหารรึเปล่านะ? ไม่สิ.. ถ้ามีประมุขก็ต้องเป็นสำนักน่ะสิ... เป็นไปได้ว่าเป็นพรรคใหม่..'
                แต่ในระหว่างนั้นเองที่อี้เจียงกำลังจะเดินถอยออกไป...
               แกล๊บ!!
               เด็กสาวเผลอเหยียบกับอะไรบางอย่าง
               'แย่ล่ะ!!'
              ชายทั้งสองคนนั้นรู้สึกตัวแล้ว อี้เจียงจึงรีบวิ่งออกมาจากตรอกนั้นให้เร็วที่สุดไปยังด้านในตลาด
              'ต้องหนีก่อน.. แล้วเอาเรื่องนี้ไปบอกคนอื่น..' เด็กสาวมองไปข้างหน้า เจอกับถนนที่มีผู้คน
              'ไม่นะ... ไม่ใช่ตอนนี้สิ!!' ถึงจะรู้สึกแย่แค่ไหน แต่นางยังคงต้องวิ่งต่อไป

              ในขณะนั้นชายทั้งสองคนนั้นเองก็รีบวิ่งตามมา ชาวบ้านต่างพากันแตกตื่น ร้องตกใจ เมื่อเห็นคนใส่ชุดดำกลางตลาดจนคนวิ่งอลหม่านกันไปทั่วด้วยความกลัว
              'เพราะข้าไม่ระวัง... ไม่สิ ตอนนี้ต้องหาทางหนีก่อน..' เด็กสาววิ่งไปพลางมองไปรอบๆเห็นกับทางตรงข้างหน้าของตัวเองมีสะพานข้ามแม่น้ำอยู่
              'ตรงนั้นแหละที่หนีได้ แล้วทุกคนจะปลอดภัย' เมื่อคิดได้ดังนั้นก็รีบวิ่งไปในทันที

               แต่ในจังหวะนั้นเองเธอก็เห็นกับอีกฝ่ายที่ใช้วิชาตัวเบาที่มาโผล่ขึ้นที่ด้านหน้าของนาง..
              'ไม่นะ.. ใจเย็นๆ สงบนิ่งไว้ก่อน... ตัวเรา..' เธอมองอีกฝ่ายด้วยสายตาที่มุ่งมั่น
              'จะมาตายที่นี่ไม่ได้'

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -9 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -9 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ทวนเสี้ยวพระจันทร์
ไหเฟิงจิ่วจ้าน
รถม้าหรูหรา
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
เตาถานมู่
หายใจใต้น้ำ
ตาสมุทร
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x2
x8
x6
x14
x100
x2
x10
x18
x40
x30
x35
x12
x10
x40
x40
x40
x40
x40
x5
x6742
x10
x30
x1
x30
x1
x1
x30
x26
x52
x30
x3
x1
x6
x60
x7
x18
x70
x1
x1
x1
x70
x684
x132
x1000
x200
x2280
x1000
x3332
x1379
x269
x300
x70
x394
x12
x102
x130
x298
x29
x57
x4
x20
x40
x90
x111
x1
x1
x30
x105
x3
x29
x1
x7
x7
x50
x1
x4

60

กระทู้

308

โพสต์

7หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
45621
เงินตำลึง
9307
ชื่อเสียง
32057
ความหิว
793

ใบรับรองภาษาฮั่นป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV3)

คุณธรรม
585
ความชั่ว
0
ความโหด
234
พิราบขาว
เลเวล 1

ปิงเยว่

"บทกวีของข้าจะนำทางท่าน"
pet
โพสต์ 2017-11-14 18:03:03 | ดูโพสต์ทั้งหมด

[คำขอโทษ...ถูกจับตัว]

               ในระหว่างที่กำลังคิดอยู่นั้นชายตรงหน้าก็ชักกระบี่พุ่งตรงมายังทางอี้เจียง เด็กสาวชายตามองสองข้างทางอย่างรวดเร็ว..
               'ผ้าใบ..'   อี้เจียงพุ่งตัวฟันผ้าใบกันน้ำฝนของร้านให้ตกลงมาที่ด้านหน้าแล้วเบี่ยงตัวหลบไปอีกทาง เมื่อชายตรงหน้ารู้ตัวอีกทีเขาก็โดนผ้าใบนั้นปิดบังทัศนะการมองเห็นไป ในขณะนั้นเอง อี้เจียงได้เปิดขวดราดน้ำหมึกกันคนที่จะเข้ามาจากทางด้านหลังในระหว่างที่พุ่งตัวไปด้วย
               "เจ้าหมอนี่!?" ชายชุดดำมองผ้าใบที่ร่วงลงมาแล้วฟันด้วยความหงุดหงิดเล็ก
               ก่อนที่ชายอีกคนที่เข้ามาดังทางด้านหลังจะเห็นกับอี้เจียงเขาจึงพุ่งเข้าหาพร้อมที่จะแทงทันที
               "แก!!"  เด็กสาวที่ได้ยินเสียงมาจากด้านหลังก็ทำการเหวี่ยงถังที่อยู่ข้างๆไปก่อนในจังหวะนั้นชายคนที่ฟันถังนั้นทิ้งจะลื่นกับของเหลวที่พื้นจนหงายหลังไป
               "โอ๊ย!! นี่มันอะไรเนี่ย?" ชายที่ล้มลงพยายามลุกขึ้นมา
               ปึก!! "อ๊ากกก" จังหวะนั้นก็โดนอี้เจียงทุบไปที่ท้องด้วยลังไม้ที่อยู่ข้างๆ
                'ขอโทษนะเจ้าคะคุณเจ้าของร้าน!!' เด็กสาวร่ำร้องในใจในตอนนั้นเองเธอก็ได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้นมา
                 "บังอาจนัก!" เสียงที่ดังมาจากข้างหลังทำให้เด็กสาวเบี่ยงตัวหลบ และยกกระบี่ขึ้นมากัน แต่ก็ไม่อาจรับแรงของอีกฝ่ายไว้ได้ จนต้องเบี่ยงตัวออก เธอสัมผัสได้ว่าแรงของคนๆนี้ต่างกับที่ผ่านๆมาอย่างชัดเจน
                 'เดี๋ยวสิ... ถ้าอย่างนั้น... อีกคนแกล้งสลบงั้นหรอ?' อี้เจียงคิดว่าทั้งสองนี้ต้องเก่งกว่าที่ผ่านมา และการล้มนั่นอาจจะเป็นกลอุบาย นางจึงรีบเหวี่ยงหมุนกระบี่กลับไปกันที่ด้านหลังทันที

                 เกร๊ง!  "นี่แก!! มองออกด้วยเราะ!!" แรงของชายอีกคนก็เยอะมากเช่นเดียวกัน มากกว่าตอนที่สู้กับชายร่างยักษ์สามคนเสียอีก หากเป็นกระบี่ไม้ไม่ใช่กระบี่ที่ยูตะให้ไว้ เธออาจจะตายไปแล้วก็ได้ เด็กสาวไม่ตอบกลับอะไรมองหาทางหนีทีไล่ที่เป็นไปได้..
                  "ไหวพริบดีจริงๆนะแก เสียดาย...ที่แรงน้อยไปหน่อย" เสียงข้างหลังดังขึ้นก่อนจะแทงกระบี่เข้ามาอีกที
                   อี้เจียงปักกระบี่ลงบนพื้นเป็นจุดหมุนแล้วใช้แรงทั้งหมดลงที่เท้าเหวี่ยงตัวเองออกจากจุดนั้นได้อย่างฉิวเฉียด...
                  "ฮึ้ย!! อีกแล้วหรอเนี่ย?!" ชายคนแรกยังคงพูดด้วยความโมโห
                  "เอาน่า แบบนี้ค่อยน่าสนุก... จัดให้เต็มที่ไปเลย!!" ชายคนที่สองเช็ดเท้าที่เปื้อนหมึกเล็กน้อยก่อนจะพุ่งตัวเข้ามา

                 เด็กสาวเห็นการโจมตีของกระบี่สองเล่มที่พุ่งแทงเข้ามาก็ทำได้แค่หลบและปัดป้อง แต่เหมือนยิ่งหลบและปัดนานไปเรื่อยๆกลับพบว่ามันยิ่งแรงขึ้นและเร็วมากขึ้น
   'การโจมตีของคนพวกนี้เร็วและแรงขึ้นจริงๆ'
                 "ฮ่าๆ เจ้าหมอนี่ ถึงแรงน้อยแต่การเอาตัวรอดใช้ได้เลยนี่" ชายคนที่สองกล่าว
                 "เลิกเล่นได้แล้วน่า!!" แต่ชายคนแรกที่ยังคงหงุดหงิดอยู่นั้นเบื่อที่จะเล่นด้วย หันกระบี่พุ่งตรงไปที่ตัวของนาง จนอี้เจียงต้องพยายามเบี่ยงตัวหลบแต่ในจังหวะนั้นกระบี่ที่พลาดเป้าหมายไปก็แทงเข้าไปที่มัดผมของเธอทำให้ผมของเธอที่ถูกรวบไว้สยายออกมาด้วยกระบี่ของอีกฝ่าย
                 "นี่แก? ผู้ชายไว้ผมยาวเราะ?" ชายคนที่สองถามด้วยตาที่เบิกกว้าง
                 "จะบ้าเราะ!! มองดูดีๆสิ นั่นมันผู้หญิงชัดๆ" ชายคนแรกพูดขึ้นพลางมองที่อีกฝ่ายด้วยแววตาสนใจ
                 "อ๊ะ อย่างนี้นี่เอง.. ฮึๆ" ชายคนที่สองหันมามองเด็กสาวด้วยสายตาเดียวกัน
                 'แย่ล่ะสิ..'
                 อี้เจียงที่เห็นสายตาคู่นั้นแล้วรู้สึกไม่ดีจึงคิดที่จะหนี แต่ในจังหวะนั้นเองทั้งสองก็พุ่งเข้าหาเธออย่างรวดเร็วก่อนที่เธอจะโดนสกัดจุดเข้าอย่างจัง ภาพทุกอย่างค่อยๆพร่าเลือนลงไปก่อนที่จะดับลง เธอเริ่มไม่รู้สึกตัวถึงอะไร แต่ในขณะนั้นเธอยังพอมีสติอยู่บ้างเล็กน้อย สิ่งที่พวกเขากำลังพูด เธอจับใจความได้แค่ว่า พวกเขาจะให้เธอเป็นธิดาเทพของพรรค...

เอาแต่พึ่งคนอื่น...
แม้ว่าบอกว่าตนเองจะเข้มแข็งและแข็งแร่งขึ้น
ขอโทษนะเจ้าคะ...



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -24 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -24 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ทวนเสี้ยวพระจันทร์
ไหเฟิงจิ่วจ้าน
รถม้าหรูหรา
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
เตาถานมู่
หายใจใต้น้ำ
ตาสมุทร
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x2
x8
x6
x14
x100
x2
x10
x18
x40
x30
x35
x12
x10
x40
x40
x40
x40
x40
x5
x6742
x10
x30
x1
x30
x1
x1
x30
x26
x52
x30
x3
x1
x6
x60
x7
x18
x70
x1
x1
x1
x70
x684
x132
x1000
x200
x2280
x1000
x3332
x1379
x269
x300
x70
x394
x12
x102
x130
x298
x29
x57
x4
x20
x40
x90
x111
x1
x1
x30
x105
x3
x29
x1
x7
x7
x50
x1
x4

75

กระทู้

844

โพสต์

3หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
11991
เงินตำลึง
5137
ชื่อเสียง
15782
ความหิว
74

ใบรับรองภาษาฮั่น

คุณธรรม
509
ความชั่ว
0
ความโหด
0
กวนอวี่ | 关羽
เลเวล 1

อวี้ เสี่ยวมี่

คุณชาย! โปรดอย่าก่อเรื่อง
pet
โพสต์ 2018-1-6 14:32:19 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ผิงผิง เมื่อ 2018-1-6 22:26

มันเผาสิ อร่อยสุดๆ



      พวกเขาเดินเล่นจนมาถึงลานกว้างของเมืองเซียงหยางที่มีผู้คนมากมายแม้จะในวันอากาศที่หนาวก็ตาม ทั้งสองนั้นก่อนจะมาได้นำจวื่จื่อ ซือจู่และฟูฟูไปฝากไว้ที่โรงเตี้ยมดอกหญ้าแล้ว จึงออกมาเดินเล่นกันและกะว่าจะหาอะไรอร่อยๆ อุ่นๆ ทานกัน ส่วนมากก็เจอแต่หมั่นโถวและซาลาเปา แต่ผิงผิงนั้นอยากกินอย่างอื่นบ้างและเธอคงหน่ายซาลาเปาไปอีกนาน… ซาลาเปา 60 ลูกที่เจ้าหัวขโมยนั้นแลกกับเงิน 50 ชั่งของเธอ!
       “มันเผา!” ผิงผิงร้องออกมาก่อนจะเดินจับแขนเสื้อหลิวเทียนเดินตรงไปที่แผงลอยขายมันเผา เจ้าของร้านท่าทางใจดี(?) กำลังเผามัน และมีลูกค้าต่อคิวอยู่บ้างพอสมควร ทั้งสองยืนรอและพูดคุยกันไป... "มันเผาๆ ทานตอนอุ่นๆ จะอร่อยและหวานเจ้าค่ะ"
      "ข้าก็เคยกิน แต่ไม่หวานเนี่ยสิ"
      "แต่เจ้านี้คงหวานอร่อยแน่ๆ เจ้าค่ะ มิเช่นนั้นคงไม่มีคนรอต่อคิวมากแบบนี้" ผิงผิงพูดตามที่เห็นเพราะมีคนรอคิวยาวหลังจากเธอไปอีก ไม่นานนักก็ถึงคิวพวกตน "มันเผา 5 ลูกเจ้าค่ะ"
      "จ้า ลูกละ 30 ตำลึง 5 ลูก 150 ตำลึงจ้า"
      "นี่เจ้าค่ะ" ผิงผิงยื่นเงินให้พร้อมกับรับมันเผาในห่อใบตองมา ก่อนจะยื่นให้หลิวเทียน เขารับมาเปาๆ ก่อนจะกัดคำเล็กๆ
      "หวาน!"
      "อูย อร่อย ร้อนๆ" ผิงผิงกินไปพลางลวกปากไปด้วยแต่เจ้าตัวกลับชอบ ทั้งสองเดินมานั่งกินดีๆ "ได้นั่งกินมันเผาแล้วดูผู้คนจับจ่ายใช้ช่อยไปมาก็ได้อารมณ์อีกแบบนะเจ้าค่ะ"
      "ให้ความรู้สึกผ่อนคลายไม่หน่อยเลยทีเดียว" หลิวเทียนเอ่ยพลางกัดกินมันเผาในมือ เขากินไปสองผิงผิงกินไปสาม เมื่อพวกเขากินเสร็จแล้วก็ไปเดินเล่นต่อ "คราวนี้ไปที่ย่านการค้าดีกว่าเจ้าค่ะ"
      "ยังไม่ได้แวะไปเลยนะครับ"
      "พี่หลิว"
      "ครับ?"
      "เรียกเฉยๆ เจ้าค่ะ ฮ่าๆ" ผิงผิงหัวเราะ
      "น้องผิง" หลิวเทียนเอามั่ง ตอนนี้พวกเขาเรียกคานกันเป็นพี่น้อง...



@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +7 เงินตำลึง +500 ความหิว -6 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 7 + 500 -6 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ขลุ่ยบุพเพ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x2
x2
x2
x4
x38
x60
x110
x57
x1
x1
x1
x13
x4
x5
x28
x40
x4
x3
x2
x1
x12
x20
x1
x16
x68
x42
x54
x30
x14
x40
x10
x74
x58
x2
x20
x416
x16
x6
x90
x444
x40
x86
x1
x80
x169
x98
x42
x90
x30
x15
x65
x1
x15
x32
x1
x20
x492
x755
x301
x209
x152
x72
x2
x35
x123
x529
x78
x10
x10
x10
x4
x47
x1
x64
x1
x100
x89
x50
x1612
x12
x6
x2
x69
x456
x2
x2
x398
x145
x386
x365
x20
x38
x86
x3
x120
x1
x8092
x38
x771
x4150
x867
x1301
x12
x17
x25
x171
โพสต์ 2018-12-10 19:36:07 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LanXinLi เมื่อ 2018-12-10 19:43

หนิวหลางจื่อหนี่ ( 2 )
ขยายกิจการ ( 162 ) อินฮูหยิน ( 58 )



    เสียงอื้ออึงดังเซ็งแซ่ที่ลานกลางเมืองเซียงหยาง  มีทั้งกลองและผู้คนโห่ร้อง ยังเห็นเปลวเพลิงลอยขึ้นในอากาศจากนักแสดงที่กำลังพ่นน้ำใส่คบเพลิง มีกายกรรมแสดงผาดโผนอย่างน่าหวาดเสียว ยิ่งไปกว่านั้นคือคนที่กำลังแทงแท่งเหล็กเข้าปาก และกลืนกระบี่ ทั้งหมดเรียกเสียงกู่ร้องจากผู้คนได้เป็นอย่างดี ยิ่งทำให้หยางเสี่ยวเยว่ที่อยู่บนรถม้าอยากลงไปชมบ้าง

    "อาหมาง หยุดรถม้าก่อน ข้าอยากลงไปดูกายกรรม" นางบอกกับผู้ติดตาม หมางหมิงซื่อจึงคุมบังเหียนเคลื่อนรถม้าไปชิดริมทาง

    "ขอรับ" เขาตอบก่อนเดินลงมาเปิดประตูประคองนางเมื่อรถม้าจอดสนิทแล้ว

     หยางเสี่ยวเยว่ตรงรี่เข้าไปดู "ดูสิอาหมาง! นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าได้ดูกายกรรมเลยนะ น่าตื่นตาตื่นใจมากๆ!" นางยิ้มแย้มอย่างร่าเริง

    "เอ๋? ถ้าอย่างนั้นคุณหนูเชิญมาตรงนี้หน่อย" หนึ่งในนั้นกล่าวแล้วยื่นมือให้นาง เมื่อครู่เขาเห็นคนแต่ไกลเดินเข้ามาชมการแสดง สตรีที่โดดเด่นท่ามกลางกลุ่มคนนั้นหาได้ยาก เขาจึงรีบดึงนางเข้ามาหาทันทีที่เห็นว่าคนสนใจการแสดง

    "เห..." หยางเสี่ยวเยว่กระพริบตาแล้วยื่นมือออกไป นางโดนร่างสูงดึงเข้าหาตัว

    "ทุกท่าน! ข้าจะทำให้มีดอกไม้บานทั้งตัวนาง ขอให้จับตามองให้ดี!!!" เขาหยิบกระดาษออกมากำหนึ่งก่อนโปรยขึ้นฟ้าแล้วปรบมือ ทันใดนั้นทั้งหมดก็กลายเป็นดอกไม้โปรยลงมาบนร่างของหยางเสี่ยวเยว่

    "ว้าววววว!!! คนงามกับดอกไม้ คู่ควรกันยิ่งนัก!!"

    "นางเป็นใครน่ะ? ดูไม่เหมือนชาวฮั่นเลย"

     เสียงเซ็งแซ่ดังขึ้นเรียกให้คนแถบนั้นเข้ามาดู หมางหมิงซื่อเห็นท่าไม่ดีที่เริ่มจะมีบุรุษแปลกหน้าจำนวนมากถือดอกไม้เข้ามายื่นให้นาง หยางเสี่ยวเยว่แทบจะรับทั้งหมดไว้ไม่ไหว เป็นใบหน้านี้อีกแล้วที่ทำให้นางลำบากใจ..

    "นายหญิง ซื้อหมวกไผ่ผ้าคลุมมาสวมเถอะขอรับ.."

     ข้าเห็นด้วย..
คืนดอกไม้ทั้งหมดให้คนที่มอบ
บริจาคให้คณะกายกรรม 1000 ชั่ง

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +10 คุณธรรม โพสต์ 2018-12-10 19:58

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +222 ความหิว -36 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 222 -36 + 5

ดูบันทึกคะแนน

แปะ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x12
x200
x10
x6
x2
x2
x100
x20
x115
x26
x62
x33
x80
x100
x240
x32
x30
x148
x100
x10
x1
x1
x20
x1
x5
x13
x1
x1
x100
x36
x50
x1
x1
x22
x20
x153
x8
x7
x76
x10
x8
x1
x1
x15
x220
x5
x22
x17
x60
x5
x2
x2
x15
x20
x35
x19
x19
x33
x51
x50
x1
โพสต์ 2018-12-10 19:41:55 | ดูโพสต์ทั้งหมด
โพสต์นี้มีการป้องกันรหัสผ่านไว้ กรุณากรอกรหัสผ่าน 
แปะ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x12
x200
x10
x6
x2
x2
x100
x20
x115
x26
x62
x33
x80
x100
x240
x32
x30
x148
x100
x10
x1
x1
x20
x1
x5
x13
x1
x1
x100
x36
x50
x1
x1
x22
x20
x153
x8
x7
x76
x10
x8
x1
x1
x15
x220
x5
x22
x17
x60
x5
x2
x2
x15
x20
x35
x19
x19
x33