ดู: 247|ตอบกลับ: 4

{ เมืองซานตง } โรงเตี๊ยมเมาเมา

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-11-12 21:04:37 |โหมดอ่าน
{โรงเตี๊ยมเมาเมา}



โรงเตี๊ยมเมาเมา เป็นสถานที่พักผ่อนสำหรับนักเดินทางและคนในเมือง
เป็นโรงเตี๊ยมธรรมดาที่มีราคาอาหารและที่พักแบบเป็นกันเอง
ทั้งยังมีแมวมากมายอยู่ภายในโรงเตี๊ยมอีกด้วย แถมมีบริการฝากเลี้ยงแมวด้วยนะ!


ชื่อกิจการ: โรงเตี๊ยมเมาเมา
เจ้าของกิจการ: จวง ไท่
ประเภทงาน: สุรา-น้ำชา บริการอาหาร ที่พักค้างคืน ดูแลแมว และอื่นๆ
เวลาเปิด-ปิดร้าน: 24 ชั่วโมง

#ประทับตราผู้ว่าการซานตง



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

61

กระทู้

545

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
837
เงินตำลึง
2146939575
ชื่อเสียง
91202
ความหิว
264

ใบรับรองภาษาฮั่นป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)

คุณธรรม
6
ความชั่ว
0
ความโหด
0
ทอมโม่
เลเวล 1

กงซุน หลัน

ข้าก็มีบทนะคะ!!
pet
โพสต์ 2017-11-14 21:35:44 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย YutaIzumi เมื่อ 2017-11-15 15:38

- เควสเรื่องราว 3 - บุญคุณ-ความแค้น
หยกเสวียนอู่ 6

     หลังจากที่เรื่องวุ่นวายจบลง พวกเขาก็มากันยังที่โรงเตี้ยมแห่งนี่
     "แล้วเรื่องที่ท่านต้องการจะถามนั้นคือเรื่องอะไรอย่างงั้นหรอ" ยูตะถามขึ้นอย่างสงสัย
    "ยูตะ ส่งมือมาทางนี่ค่ะ" หลันเอ๋อห์พูดขึ้นก่อนที่จะเริ่มแผลให้กับยูตะ
     "อ้า ข้าอยากจะรู้เรื่องทั่วไปเกียวกับเมืองซานตงนี่ และก็เกียวกับคนที่ทำร้ายเจ้านะ"
     "อืม........อย่างงั้นสินะ เรื่องเกียวกับเมืองนี่ฉันเองก็ไม่ค่อยจะรู้อะไรสักเท่าไรหรอกนะ แต่จากการมาเทียวที่เมืองนี่เมื่อครั้งที่แล้วก็เป็นเมืองที่คึกคักมีชีวิตชีวา อาหารตามร้านค้าต่างๆ ก็มีให้เลือกมากมาย อร่อยดีด้วย ส่วนโรงเตี้ยมก็บริการดี โดยรวมก็ไม่แย่อะไรละนะ" ยูตะเริ่มเล่าเกียวกับเมืองนี่ให้เปาอวิ๋นเฟยฟัง
    เปาอวิ๋นเฟยไม่ตอบเพียงแต่พยักหน้า
    "ต่อไปเจ็บนิดนึงนะคะ"  หลันเอ๋อห์พูดก่อนที่จะหยิบเข็มขึ้นมา
    "อืมหลันเอ๋อห์ อ้า....ส่วนต่อไปก็เรื่องไอ้มหาเศรษฐีนั้นสินะ.....เรื่องมันยาวละนะ จะเล่าย่อก็แล้---โอ้ย!!" แล้วอยู่ๆ ยูตะก็ร้องขึ้นด้วยความเจ็บที่จากที่หลันเอ๋อห์แทงเข็มเย็บแผลลงไปที่มือของเขา
    "อะ ขอโทษนะคะ" หลันเอ๋อห์กล่าวขึ้นมาแต่มือก็ยังเย็บแผลต่อไป จนเสร็จด้วยความรวดเร็ว
     "แฮกๆ ขอโทษที่นะ จะเล่าต่อเดียวนี่และ....." ยูตะหอบเล็กน้อยจากการกัดฟันอดทนต่อความเจ็บปวด
     "จะเล่าแบบย่อๆ ก็คือเรื่องของเรื่องมันมีอยู่ว่าขณะวันนึงที่ฉันเดินทางอยู่ ฉันก็เจอไอ้เล่อหยูเฟย หรือก็คือไอ้คนเมือกี้นั้นและ กำลังดื่นเหม้าเมากร่างอยู่ในโรงแรม ฉันก็เลยซัดมันไปเต็มดอกจนมันสลบไป มันก็แค้นฉัน.......ก็นะ ฉันก็ไม่เถียงว่าไม่ผิด ฮะฮะฮะ เอาละเข้าเรื่องต่อ ที่นี่มันก็ยกพวกมาเอาคืนฉันตอนแรก ฉันก็ชนะละนะ จนกระทั้งไอ้กร่างนั้นส่งจอมยุทธฝีมือออกมาจัดการฉัน ซี้งแน่นอนฉันก็เล่นหมอบ ขณะที่ฉันกำลังจะโดนปิดฉาก เจ้าจอมยุทธนั้นหรือก็คือ ซุน เหอเหอ ก็ดันกลับใจมาช่วยฉันซะอย่างงั้น ฉันก็เลยรอดตายอย่างหวุดหวิด แต่ว่าเรื่องมันจบเพียงแค่นั้น พอฉันหนีไปต่อยังเมืองจี้โจวได้แล้ว เจ้าลูกน้องของเล่อหยูเฟย ก็ยังตามมาหาเรื่องต่อ แต่ฉันก็หนีเอาตัวรอดได้และนะ แต่ว่าฉันก็สลบไปด้วยบาดพิษแผลแต่ก็ได้กงซุน หลัน หรือเธอคนนี้ช่วยไว้อีกรอบ และตอนนี่ฉันก็เดินทางกับหลันเอ๋อห์อีกรอบด้วยเหตุบางอย่างเลยต้องกลับมาที่เมืองนี่อย่างช่วยไม่ได้ และก็มาเจอกับเล่อหยูเฟยอีกรอบ แล้วเรื่องก็เป็นอย่างที่ท่านเห็นนี่และ......รู้สึกเหมือนว่าสุดท้ายก็เล่าเรื่องยาวอยู่ดี....." ยูตะพูดพร้อมกับทำท่าครุ่นคิด
     "อ้อใช้ ส่วนเล่อหยูเฟยนั้นก็น่าจะเป็นมหาเศรษฐีของเมืองนี่ละมั้งเห็นเจ้าตัวบอกมาเอง ดูท่าทางแล้วไม่น่าจะใช้คนดีเท่าไร..... ก็อย่างที่เห็นละนะ.......เรื่องที่ฉันรู้ก็ประมาณนี่และนะ......" แล้วยูตะก็จบการเล่าเรื่องของเขาลง
     "แล้วทำไมเจ้าจึงไม่แจ้งทางการให้มาจัดการกับเรื่องนี่ซะละ" เปาอวิ๋นเฟยถามกลับมา
    "เออ.....นั้นสิ......... ทำไมเราไม่แจ้งทางการกันนะ ขอคิดแปปนึงนะ....... อ้อใช้ตอนนั้น ฉันต้องรีบไปส่งของให้ฮองเฮา แล้วหลังจากนั้นก็มีเรื่องวุ่นวายตามมามากมายจนฉันลืมไปซะสนิทเลย...... " ยูตะตอบออกมาพร้อมกับเกาหน้า
    "แต่ว่าพอมาคิดๆ ดูแล้วการที่ไอ้หมอนั้นมีอำนาจได้ถึงขนาดนี่ก็แสดงว่าผู้ดูแลเมืองนี่ต้องมีความเกียวข้อง หรืออยู่เบื่องหลังแน่ๆ" ยูตะพูดพร้อมกับทำท่าคุ้นคิด
     "อืม......ข้าเข้าใจเรื่องแล้วละ" เปาอวิ๋นเฟยพยักหน้าออกมา ก่อนครุ่นคิดเล็กน้อยแล้วจะพูดต่อ
     "ข้ามีเรื่องจะให้จะช่วยอะไรหน่อยได้มั้ย?" แล้วเขาก็พูดออกมาต่อ
     "อะไรอย่างงั้นหรอครับ?"
     "ข้าอยากให้เจ้าช่วยสืบคดีทุจริตเจ้าเมืองที่รับสินบนนะ" เล่อหยูเฟยพูดเข้ามาใกล้พร้อมพูดเสียงเบา
     "แน่นอนข้ามีข้อแลกเปลียน ในทางกับกันข้าจะช่วยคุ้มครองแม่นางกงซุนในระหว่างที่เจ้าช่วยงาน และหลังเสร็จงานข้าจะคุ้มครองพวกเจ้าทั้งสองไปฉางอันอย่างปลอดภัย" แล้วเปาอวิ๋นเฟยก็ยื่นข้อเสนอมาให้
    "หะ! " ยูตะร้องขึ้นอย่างตกใจ
    "ว่าไงละดูเป็นข้อเสนอที่ไม่เลวสำหรับเจ้าเลยนะ จากที่ข้าเห็น"
    "ขะ...ขอผมปรึกษากับเพื่อนก่อนนะได้มั้ยครับ"
    "ได้เลย ข้าเข้าใจว่ามันเป็นเรื่องใหญ่"
    ก่อนที่ยูตะจะมองซ้ายมองขวาหาหลันเอ๋อห์ที่เดินเอาของไปเก็บ ก่อนที่จะลุกเดินไปหา
   "มีอะไรอย่างงั้นหรอคะ?  ร้องเสียงดังขนาดนั้น" หลันเอ๋อห์ถามขึ้นพร้อมกับเอียงคอ
    "ไต้เท้าถิงเว่ย บอกว่าจะให้ฉันช่วยสืบคดีทุจริตเจ้าเมือง โดยแลกเปลียนกับการคุ้มครองพวกเรานะจนไปถึงฉางอันนะ เธอคิดว่าไงละ?" ยูตะพูดกระซิบถามขึ้น
    "เอ้! เรื่องใหญ่เลยไม่ใช้หรอค่ะนั้น" หลันเอ๋อห์กล่าวขึ้น
     "ก็นั้นนะสิ.... แต่ว่าแลกกับความปลอดภัยของเธอ ฉันว่าก็ไม่เลว" ยูตะพูดต่อพร้อมกับทำท่าคุ้นคิด
     "อย่างงั้นหรอค่ะ แต่ว่าข้าว่าเขาก็ดูไม่ใช้คนไม่ดีอะไรนะคะ ดูจากที่ช่วยยูตะไว้"
     "เธอก็คิดอย่างสินะ หลันเอ๋อห์.....เอาละ ช่วยก็ช่วย" แล้วยูตะก็ตัดสินใจได้
     หลังจากที่ทั้งสองซุบซิบกันเรียบร้อยแล้วพวกเขาก็เดินกับมาหาเปาอวิ๋นเฟยอีกครั้ง
    "ได้ครับ ผมรับข้อเสนอครับ" ยูตะตอบกลับไป
     "ยอดเยียมไปเลย ข้าขอบใจเจ้ามากนะ"
    "แต่ว่าผมคำถามครับ"
     "ได้เลย อะไรอย่างงั้นหรือ"
     "ทำไมไต้เท้าถิงเว่ย ถึงไม่ทำด้วยตัวเองอย่างงั้นหรอครับ เป็นขุนนางน่าจะเคลื่อนไหวง่ายกว่าให้นักเดินทางที่ไม่อะไรเลยอย่างผมมาจัดการ?"
     "ไม่เลยกลับกันตั่งหากละ ข้าพยายามจะไม่เปิดเผยตัวมากนัก เพราะถ้าเกิดเจ้าเมืองรู้เข้าก็ จะเปลี่ยนเป็นสองหน้าทันทีนะสิ ในทางกลับกันถ้าเป็นนักเดินที่มาจากที่ไหนก็ไม่รู้อย่างเจ้าพวกนั้นก็จะระวังตัวน้อยลง" เปาอวิ๋นเฟยอธิบายขึ้น
     "อ้อ....อย่างงี้นี่เอง...." ยูตะเริ่มเข้าใจอะไรบ้างอย่าง
     "แล้วถ้างั้นท่านต้องการให้ผมไปสืบอะไรบ้างอย่างงั้นหรอครับ?" ยูตะเริ่มถามต่อเกียวกับลายละเอียดสิ่งที่เข้าต้องไปทำ
     "อะไรก็ได้ที่จะเป็นหลักฐาน หรือสิ่งที่พิรุธ แต่ไม่ต้องห่วงข้ามีแผนการให้เจ้า"
     "แผนการอะไรอย่างงั้นหรอครับ?"
     "ระหว่างทางที่ข้ามาที่นี่ข้าได้ข่าวว่า เจ้าเมืองซานตงได้รับสมัครพ่อบ้านอยู่ ข้าจะให้เจ้าไปสมัครเป็นพ่อบ้านและสาวน้อยคนนั้นก็จะสมัครเป็นสาวใช้ แล้วข้าจะให้ทหารปลอมตัวเป็นชาวบ้านหาอะไรทำอยู่หน้าจวนเพื่อดูลาดเลาคอยช่วยอีกแรง ส่วนข้าจะไปสืบดูเรื่องเจ้าเมืองซานตงกับตระกูลเล่อว่ามีเบื้องหลังอะไรกัน" เปาอวิ๋นเฟยอธิบายแผนการออกมา
    "ผมเห็นด้วยกับแผนการนี่นะ แต่ว่าหลันเอ๋อห์ เธอละว่ายังไง?" ยูตะพูดพร้อมกับหันไปถามหลันเอ๋อห์
     "ค่ะ ไม่มีปัญหาอะไรค่ะ" หลันเอ๋อห์ตอบกลับมาง่ายๆ
    "เธอแน่ใจนะ" ยูตะถามอีกรอบเพื่อความแน่ใจ
     "ค่ะ แน่ใจค่ะ" เธอยืนยันคำเดิม
    "ถ้าเธอว่าอย่างงั้นละก็...." ยูตะไม่พูดอะไรต่อ
     "ถ้าอย่างงั้น พวกเธอก็ควรจะไปเตรียมตัวกันเถอะ ส่วนข้าจะไปเตรียมตัวกับเหล่าทหารด้วย" เปาอวิ๋นเฟยกล่าวขึ้นเมือเห็นทั้งคู่ตกลงกันได้แล้ว
     แล้วเมื่อทั้งสามตกลงอะไรกันเรียบพวกเขาก็แยกย้ายกันไปเตรียมตัว โดยยูตะและหลันเอ๋อห์นั้นต้องไปเปลียนชุดให้ดูเข้ากับชาวบ้านที่จะมาสมัครงาน และเก็บของอะไรให้เรียบร้อยเพราะต้องไปอยู่ที่จวนผู้ว่าอีกเป็นเวลานาน......

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +45 ความหิว -18 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 45 -18 + 3

ดูบันทึกคะแนน

今でもあなたはわたしの光
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x30
x12
x8
x5
x11
x6
x2
x8
x20
x25
x71
x6
x10
x60
x35
x12
x25
x40
x520
x710
x10
x9999
x107
x375
x2
x5
x8
x7
x20
x120
x30
x30
x2
x4
x1
x50
x90
x1247
x2
x900
x18
x162
x125
x499
x148
x6
x20
x482
x311
x37
x163
x10
x2
x400
x19
x50
x4
x20
x1
x1
x19
x1

61

กระทู้

545

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
837
เงินตำลึง
2146939575
ชื่อเสียง
91202
ความหิว
264

ใบรับรองภาษาฮั่นป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)

คุณธรรม
6
ความชั่ว
0
ความโหด
0
ทอมโม่
เลเวล 1

กงซุน หลัน

ข้าก็มีบทนะคะ!!
pet
โพสต์ 2017-12-7 21:08:48 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย YutaIzumi เมื่อ 2017-12-8 13:29

- เควสเรื่องราว 3 - บุญคุณ-ความแค้น
สืบสวนคดีซานตง 18

     หลังจากที่ยูตะและกงซุนหลัน พร้อมกับเหล่าทหารอีกสักสองสามคน ได้อย่างเรียบร้อย
     "พวกเจ้าขึ้นไปรอบนห้องก่อนเลยนะ เดียวพวกข้าจะดูแลข้างหน้าห้องให้เอง"
     นายทหารคนหนึ่งกล่าวขึ้น
    "โอ้ ขอบใจพวกเจ้ามากนะ แล้วไต้เท้าถิงเว่ยละ เขาอยู่ที่ไหนรึ"
     ยูตะตอบนายทหารคนนั้นกลับไปและถามขึ้นมา
     "อ้อ ถ้าท่านไต้เท้าละก็กำลังสืบเรื่องเล่อหยูเฟยอยู่นะ พวกเจ้าขึ้นไปรอก่อนได้เลย"
     นายทหารนคนนั้นตอบกลับมา
     "อ้า ข้าเข้าใจแล้ว งั้นเราก็ขึ้นไปกันเถอะ หลันเอ๋อห์"
     ยูตะกล่าวต่อ และหันไปพูดกับกงซุนหลัน ก่อนที่ทั้งตู่จะเดินขึ้นห้องนายทหารที่จัดไว้ให้
    "หวังว่าไต้เท้าถิงเว่ยจะไม่เป็นไรนะ"
     กงซุนหลันกล่าวออกมา หลังจากที่เข้ามาในห้องแล้ว
     "เขาเป็นถึงขุนนางได้ คงไม่เป็นอะไรง่ายๆ นักหรอก"
     ยูตะกล่าวออกมาขณะที่กำลังเริ่มนั้งทำสมาธิ
    "ยูตะกำลังทำอะไรรึ?"
     กงซุนหลันถามขึ้นจากท่าทางของยูตะ
    "ข้ากำลังจะฝึกวิชาตัวเบานะ ข้าขอทำสมาธิสักครู่นะ"
     ยูตะตอบกลับไป พร้อมกับเริ่มหายใจเข้าและออกช้าๆ
     "ได้ค่ะ ข้าเข้าใจแล้ว"
     กงซุนหลันกล้าวตอบพร้อมกับล้มตัวลงนอนบนเตียง
     ก่อนที่ยูตะจะเริ่มทำการฝึกวิชาตัวเบาโดยนั่งสมาธิเหมือนฝึกลมปราณหัวใจเข้าหายใจออกรวบรวมสมาธิ ก่อนที่จะกำหมดจุดรวบรวมลมปราณไปที่ท้องน้อย ขับเคลื่อนไปให้อยู่ในจุดๆ เดียว
     ก่อนที่จะพยายามโคจรลมปราณเวียนขวา ผ่านจากท้องน้อยเคลื่อนคล้อยสู่ทวาร แต่ว่าวันนี่นั้นกลับต่างกับทุกวันที่ผ่านอย่างลิบลับการโคจรลมปราณนั้นเหมือนจะสามารถทำได้แล้ว ได้โดยอย่างที่ไม่ติดขัดด้วย
    (ในที่สุด!!! นี่และใช้เลย แบบนี่เอง!......)
     และหลังจากที่ผ่านไปได้สักสองชั่วยามของการฝึก ยูตะก็ไม่รู้สึกปวดท้องเลยเพียงแต่มีความรู้สึกตัวเบาเท่านั้น
     (โอ้......รึว่าเราจะฝึกสำเร็จแล้วกันนะ)
     ยูตะคิดในอย่างงั้น ก่อนที่จะลุกขึ้นและขยับร่างกายดู
     แต่ก่อนที่ยูตะจะได้ทดลองกระโดด หรือทำอะไรในห้อง เขาก็ได้ยินเสียงเคาะประตูห้องขึ้น
     "เดียวข้าไปเปิดให้นะคะ"
     กงซุนหลันพูดก่อนที่จะลุกไปเปิดประตูห้องขึ้นดู
     พวกเขาทั้งสองก็พบกับ ไต้เท้าถิงเว่ย เดินเข้ามาในสภาพเสื้อผ้าบ่าวไพร่ของจวน ก่อนที่จะปิดประตูลง
    "ไต้เท้าถึงเว่ยครับ พวกผมได้หลักฐานการทุจริตของเจ้าเมื่องมาแล้ว"
     ยูตะรีบกล่าวขึ้นก่อนที่จะส่งม้วนกระดาษไม้ไผ่ให้ดู
     "อืม..... ดีมาก เจ้าทำได้ดีมาก อิซุมิยูตะ ข้าขอขอบคุณในความเสียสละของเจ้ามาก"
     ไต้เท้าถิงเว่ยกล่าวขึ้นพร้อมๆ กับเปิดม่วนกระดาษนั้นขึ้นอ่านเล็กน้อย
    "แล้วทางไต้เท้าเป็นอย่างไรบ้างครับ ได้ว่าไปสืบที่ทางบ้านของเล่อหยูเฟยมา"
     ยูตะกล่าวถามขึ้น
     "ทางฝั่งข้าเองก็ได้เบาะแสว่าเจ้านั่นค้ามนุษย์มา ข้าแอบตามเข้าไปจนเห็นเจ้านั่นลงไปในห้องลับ จึงหาโอกาสเหมาะๆ แอบเข้าไปตอนเจ้านั่นออกไปไหนไม่รู้เมื่อหลายสัปดาห์ก่อนก็พบเจออวัยวะมนุษย์ ซากศพเต็มห้อง"
     ไต้เท้าถิงเว่ยเล่าสิ่งที่ตัวเองได้พบเจอมา
    "ว่าแล้ว เชียวข้าก็แอบได้ยินว่ามาว่าเจ้านั้นแอบสบคบคิดกับเจ้าทำการค้ามนุษย์ด้วยละ"
     ยูตะกล่าวเล่าข้อมูลทางเข้าขึ้นมาเช่นกัน
     "เจ้าเมืองก็มีส่วนเกียวข้องด้วยอย่างงั้นสินะ"
     ไต้เท้าถิงเว่ยลูบคางเล็กน้อย ก่อนที่จะเก็บหลักฐานใส่หีบและสั่งทหารให้เตรียมรถม้าให้พร้อม
     "พวกเจ้าทั้งสองทำได้ดีมากแล้วละ ตามที่สัญญาไว้ ข้าจะให้ทหารคุ้มกันพวกเจ้าไปยังเมืองฉางอัน โดยไปรอที่จวนของข้าก่อน ส่วนข้าจะนำทหารไปจับเล่อหยูเฟย"
     ไต้เท้าถิงเว่ย กล่าวขึ้นตามสัญญาที่ให้ไว้
     "จะนำกำลังไปจับเจ้านั้นอย่างงั้นหรอครับ? ขอให้ข้าไปด้วยเถอะ!"
     ยูตะรีบกล่าวขึ้นมาได้ยินดังนั้น
     "ถ้าเจ้าพูดอย่างงั้นละก็ข้าก็ยินดี รับกำลังผลเพิ่มเสมอ"
     ไต้เท้าถิงเว่ยตอบกลับมา
     "ขอบคุณมากครับ"
     ยูตะตอบกลับไป
     "พรุ่งนี่เราจะออกจับกุมกันตอนเช้า ขอให้พวกเจ้าพักผ่อนซะ"
     ไต้เท้าถิงเว่ยกล่าวต่อ
     ...........
     ..............
     .................
     เช้าวันรุ่งขึ้นก็มาถึง
     "ถ้าอย่าง ข้าไปก่อนนะหลันเอ๋อห์ แล้วเดียวข้าจะไปเจอที่เจ้าที่จวนไต้เท้าถิงเว่ย"
     ยูตะกล่าวขึ้น
     "ขอให้ปลอยภัยนะคะ"
     เธอกล่าวกลับมา ก่อนที่รถมาจะเคลื่อนตัวออกมาไป
     "ถ้าอย่างงั้นพวกเราก็ไปกันเถอะ"
     ไต้เท้าถิงเว่ยกล่าวขึ้น ก่อนที่จะมุ่งหน้าสู่คฤหาศน์ตระกูลเล่อ

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -41 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -41 + 5

ดูบันทึกคะแนน

今でもあなたはわたしの光
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x30
x12
x8
x5
x11
x6
x2
x8
x20
x25
x71
x6
x10
x60
x35
x12
x25
x40
x520
x710
x10
x9999
x107
x375
x2
x5
x8
x7
x20
x120
x30
x30
x2
x4
x1
x50
x90
x1247
x2
x900
x18
x162
x125
x499
x148
x6
x20
x482
x311
x37
x163
x10
x2
x400
x19
x50
x4
x20
x1
x1
x19
x1
โพสต์ 2018-10-10 13:17:16 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{เดินทางบนแผ่นดินฮั่น}
20 : เดินทางเก็บภาษี - 2

        เสียงคลื่นน้ำสาดซัดกระทบจนเรือโคลงไปมาบนแม่น้ำฮวงโห จื้อหาวนั่งอยู่บนเรือรอให้เข้าเทียบฝั่ง ในขณะที่ฟังเสียงเซ็งแซ่ของคนบนเรือบอกว่าเข้าใกล้ท่าเมืองเหอไน่แล้ว เขาหันมองไปทางลั่วหยางที่อยู่อีกฝั่งของแม่น้ำ ระยะห่างจากบ้านเกิดก็ไกลออกมาทุกที
        ชายหนุ่มเดินลงไปยังชั้นโดยสารที่เก็บสัตว์พาหนะ และเข้าไปดูแลม้าที่ตนพามาด้วย เจ้าม้าสีหมอกกระทืบเท้าอยู่ในคอกอย่างอยากจะออกไปวิ่งเสียเต็มแก่ จื้อหาวตบคอมันลูบเบาๆเป็นเชิงปลอบให้มันนิ่ง จนกระทั่งมีเสียงเรียกลงมาว่าเรือเทียบท่าแล้ว ค่อยนำมันออกจากคอกและจูงลงจากเรือ
        สายน้ำนิ่งไหลผ่านแม่น้ำฮวงโห บรรยากาศคึกคักของกลุ่มคนที่กำลังเดินทางข้ามฟากไปมาและพ่อค้าแม่ขายที่นำปลาและสัตว์น้ำมาขายบนตลาดริมน้ำ ดวงตาของจื้อหาวกวาดมองรอบๆซึมซับบรรยากาศของสถานที่ เขาเองก็อยากพาสาเดินทางมาด้วย หากแต่เขาจำเป็นที่จะต้องฝากนางเอาไว้กับขบวนคาราวาน ไม่เช่นนั้นนางคงมาอยู่ตรงนี้กับเขาด้วยแล้ว
        “พี่ชาย มีปลาสดๆนะเออ สนใจซื้อปลาสักหน่อยไหม” เสียงร้องเรียกของแม่ค้าในตลาดดังขึ้น ในกระจาดด้านหน้าของนางมีปลาหลากหลายอย่าง หอยและปลาหมึก
        “ขออภัยด้วยแม่นาง ข้าคงซื้อไม่ได้ตอนนี้ ไว้ข้าจะกลับมาซื้อวันหลังนะขอรับ” เขาว่าพลางขึ้นหลังม้า ขี่เดินทางต่อ ชายหนุ่มรู้ดีว่าการเดินทางที่เขาเลือกนั้นใช่ว่าเขาอาจจะได้เดินทางมาอีก ทว่าเขาเองก็เป็นห่วงลูกพี่ลูกน้องมากเกินกว่าที่จะเอ้อระเหยเที่ยวเล่นในต่างเมืองระหว่างที่นางยังอยู่กับกองคาราวาน ต่อให้รู้ว่าเถ้าแก่ลู่นั้นมีจิตใจที่ดีและรับปากที่จะดูแลให้ก็ตาม
        เส้นทางที่เดินนั้นเป็นการขี่ขึ้นเขาจึงทำให้การเดินทางล่าช้าลงพอสมควร ม้าสีหมอกนั้นส่งเสียงพ่นลมอย่างเหนื่อยหอบจากความรีบร้อนของชายหนุ่ม แม้จะอยากเดินทางต่อไปให้ถึงเมืองจินหยางโดยไวก็ตาม หากเขาไม่พักเสียก่อน ม้าของเขาอาจขาดใจตายจากความเหนื่อยล้าก็เป็นได้
        กว่าจะเดินทางมาถึงซานตงก็ย่ำค่ำเสียแล้ว จื้อหาวตัดสินใจเข้าพักที่โรงเตี๊ยมเมาเมา เขาเอาม้าไปฝากไว้ที่คอก เสียงของมันหายใจหนักๆหลายต่อหลายครั้งหืดหอบ ก่อนพ่นลมหนักๆหลังได้น้ำและอาหาร
        “ขอโทษที่ต้องให้แกเหนื่อยขนาดนี้นะ ทนอีกสักหน่อย เดี๋ยวก็กลับกันแล้ว” ชายหนุ่มปลอบ มือลูบขนนุ่มของมัน ก่อนผละไปจองห้องพักและพักผ่อนหลังเดินทางมานาน


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง -150 ชื่อเสียง +25 ความหิว -18 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin -150 + 25 -18 + 3

ดูบันทึกคะแนน

หาวงานท่วมคับ
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หมวกไผ่ผ้าคลุมดำ
รูปปั้นไป๋เหมียว
ตะกร้าสาน
สกิลตุ่น
ดมกลิ่น
ฮั่นเสียหม่า
มวยไทพื้นฐาน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x1
x1
x1
x15
x1
x1
x5
x1
x1
x1
x1
x1
x10
x10
x50
x50
x30
x30
x30
x30
x30
x30
x30
x50
x1
x1
x50
x15
x200
x7
x30
x2
x200
x200
x30
x200
x40
x200
x240
x200
x50
x400
x200
x40
x200
x200
x200
x200
x15
x200
x20
x70
x400
x1
x215
x1000
x200
x2
x2
x1
x15
x200
x200
x50
x2
x1
x3
x200
x25
x200
x30
x55
x1
x2
x2
x2
x30
x2000
x100
x200
x15
x200
x1
x2
x200
x25
x2
x400
x200
x200
x100
x20
x20
x3
x4
x1
x600
x400
x1
x20
x120
x2000
x400
x8
x19
x6
x3
x1
x1
x6
x7
x77
x30
x32
x220
x220
x148
x1
x300
x310
x10
x90
x32
x1100
x15
x50
x60
x11
x46
x100
x320
x201
x42
x215
x10
x300
x359
x20
x274
x300
x55
x1
x1
x1
x1
x412
x510
x74
x8
x5
x24
x2
x320
x10
x5034
x67
x3
x2
x205
x110
x10
x20
x1
x924
x720
x2000
x310
x75
x413
x498
x3
x17
x50
x9
x10
x5
x40
x30
x14
x90
x50
x1
โพสต์ 2018-10-10 23:27:39 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LinZhiHao เมื่อ 2018-10-10 23:30

{เดินทางบนแผ่นดินฮั่น}
21 : โรลอิสระ

        ในโรงเตี๊ยมเมาเมา หลังจากจ่ายเงินค่าห้องพักและค้างแรมอยู่ภายในโรงเตี๊ยม ตัวจื้อหาวนั้นกลับรู้สึกไม่ผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย กลับกันเขารู้สึกกังวลขึ้นมาเสียอีก เมื่อเขาอยู่ว่างความเป็นห่วงในตัวญาติผู้พี่นั้นทำให้เขารู้สึกอยากรีบกลับไปที่ขบวนคาราวานมากกว่าเก่า
        ป่านนี้สาจะนอนแล้วหรือยัง? นางจะพลัดหลงจากขบวนคาราวานหรือไม่? ถ้าเขาไม่ได้อยู่ใกล้ๆนางแล้วใครจะคอยแปลคำพูดของนางให้คนอื่นฟัง? นางจะคุยกับคนเขารู้เรื่องใหม?  นางจะซื้อขายของเองได้หรือเปล่าเมื่อไม่มีเขา?
        ความคิดของเขาเริ่มฟุ้งซ่านและไปไกลเมื่อสองมือของเขาไม่ได้ทำอะไร ชายหนุ่มไม่คิดว่าการที่เขาแยกทางกับสามาเพื่อทำภารกิจชั่วคราวนี้จะทำให้เขาคิดมากได้ถึงขนาดนี้ ทั้งๆที่ตอนอยู่ที่เขาช้างนั้นเขาแทบไม่ต้องเป็นห่วงอะไรเลย หนำซ้ำเป็นนางเสียอีกที่เป็นคนคอยดูแลเขาและคนอื่นๆในบ้านไม่ขาด เมื่อมาอยู่ในสถานที่ที่เขาเป็นเพียงคนเดียวที่ดูแลนางได้จะกังวลมากกว่าที่เขาคาดนัก
        บรรยากาศในโรงเตี๊ยมคึกคักและเต็มไปด้วยแมว ยกเว้นตามห้องพัก เสียงครางและร้องของแมวหลากหลายพันธุ์เรียกความสนใจของคนจากหลากหลายที่ที่รักแมวเข้ามาพักอาศัย สำหรับจื้อหาวที่สนใจเพียงเรื่องหาที่พักเพื่อให้ม้าของเขาได้พักผ่อนแล้ว แมวที่เป็นจุดดึงดูดของโรงเตี๊ยมนั้นเขาแทบไม่ได้สนใจเลย ในหัวของเขาเต็มไปด้วยเรื่องของลูกพี่ลูกน้องที่อยู่ห่างออกไปหลายร้อยพันลี้  สองมือยกขึ้นประสานกัน สวดไหว้และวิงวอนขอสิ่งศักดิ์สิทธ์ของแผ่นดินต้าฮั่นให้ดูแลสาระหว่างที่เขาอยู่ห่างไกล และยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือในยามจำเป็นของนาง
        เมื่อสวดเสร็จชายหนุ่มลุกขึ้นจากโต๊ะกลางห้อง ส่ายศีรษะไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกไป ก่อนตัดสินใจที่จะไปนอนเสียแทน เขาขี่ม้ามาทั้งวันจนปวดเมื่อยไปทั้งตัว แต่ความกังวลที่เข้ามาแทนที่นั้นทำให้เขาแทบพักผ่อนไม่ได้ จนกลายเป็นว่าเขานอนตาเบิกโพลงอยู่อยู่บนเตียงหลายชั่วยาม กว่าที่ความง่วงจะกลืนสติของเขาไปเหลือเพียงความมืดมิดของยามราตรี


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -21 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -21 + 3

ดูบันทึกคะแนน

หาวงานท่วมคับ
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หมวกไผ่ผ้าคลุมดำ
รูปปั้นไป๋เหมียว
ตะกร้าสาน
สกิลตุ่น
ดมกลิ่น
ฮั่นเสียหม่า
มวยไทพื้นฐาน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x1
x1
x1
x15
x1
x1
x5
x1
x1
x1
x1
x1
x10
x10
x50
x50
x30
x30
x30
x30
x30
x30
x30
x50
x1
x1
x50
x15
x200
x7
x30
x2
x200
x200
x30
x200
x40
x200
x240
x200
x50
x400
x200
x40
x200
x200
x200
x200
x15
x200
x20
x70
x400
x1
x215
x1000
x200
x2
x2
x1
x15
x200
x200
x50
x2
x1
x3
x200
x25
x200
x30
x55
x1
x2
x2
x2
x30
x2000
x100
x200
x15
x200
x1
x2
x200
x25
x2
x400
x200
x200
x100
x20
x20
x3
x4
x1
x600
x400
x1
x20
x120
x2000
x400
x8
x19
x6
x3
x1
x1
x6
x7
x77
x30
x32
x220
x220
x148
x1
x300
x310
x10
x90
x32
x1100
x15
x50
x60
x11
x46
x100
x320
x201
x42
x215
x10
x300
x359
x20
x274
x300
x55
x1
x1
x1
x1
x412
x510
x74
x8
x5
x24
x2
x320
x10
x5034
x67
x3
x2
x205
x110
x10
x20
x1
x924
x720
x2000
x310
x75
x413
x498
x3
x17
x50
x9
x10
x5
x40
x30
x14
x90
x50
x1


ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2020-8-4 03:08

ขึ้นไปด้านบน