ดู: 379|ตอบกลับ: 11

{ เมืองจินเฉิง } ร้านบะหมี่ชามเดียวไม่เคยพอ

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-11-12 12:44:33 |โหมดอ่าน
ร้านบะหมี่ชามเดียวไม่เคยพอ


[ เมืองจินเฉิง ]




ร้านบะหมี่ขึ้นชื่อของเมืองจินเฉิง ไม่เพียงแต่บะหมี่ของที่นี่จะอร่อยล้ำแล้ว
ยังมีอาหารตามสั่งอื่นๆ ที่มีรสชาติอร่อยถูกปากไม่แพ้กัน
ใครได้มาใช้บริการเป็นต้องสั่งอาหารจานที่สองแทบทุกคน สมกับชื่อร้านบะหมี่ชามเดียวไม่เคยพอ
ที่ชั้นสองเปิดให้บริการห้องพักราคาถูกอีกด้วย
เส้นบะหมี่เหนียวนุ่ม น้ำซุปเด็ด เนื้อดี อร่อยด้วย
ชามเดียวมันจะพออะไร? อีกสักชามสิ!!



ชื่อกิจการ: ร้านบะหมี่ชามเดียวไม่เคยพอ
เจ้าของกิจการ: หลิว เอ้อร์
ประเภทร้าน: บริการอาหารประเภทเส้น (บะหมี่), น้ำชา และ สุรา รวมถึงบริการห้องพักเล็กๆ
เวลาเปิด-ปิดร้าน: 05.00 - 22.30 น.
#ประทับตรา: ผู้ว่าเมืองจินเฉิง


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2018-1-18 23:23:27 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ร้านบะหมี่+ที่พัก = ?

“ อะไรกัน พระอาทิตย์จะขึ้นแล้วเหรอเนี่ย~ ห้าว~ “

ข้าเดินทางมาทั้งวันทั้งคืน จากเมืองเทียนซุยมาเมืองจินเฉิง

“ เจ้าหนุ่มไหวไม๊เนี่ย “

ชายหาบกระเป๋าขนาดใหญ่คนหนึ่งถามข้า

“ หวายสิขอร้าบ “

ข้าที่หน้าแนบหลังม้าอยู่นั้นชูบังเหียนขึ้นก่อนจะมือตกลงไปเช่นเดิม

“ เจ้าเมาใช่มั้ยเนี่ย “

“ ข้าไม่ได้มาววน้า ขอรับ “

ข้าตอบด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ

“ คนเมาก็พูดเช่นนี้ทุกคนนั่นแหละ “

เอ้าก็ข้าไม่ได้เมา จะให้ข้าพูดว่าเมาจากคนเมาจะเปลี่ยนเป็นคนบ้าแทนซะหรอก

“ เอาที่ท่านสะบายใจเล้ยย “

ข้าเอ่ยก่อนถอนหายใจ หลังจากนั้นชายคนนั้นก็เอ่ยขึ้นมา พร้อมชี้ไปที่ร้านบะหมี่ร้านนึง

“ ข้างหน้ามีที่พักราคาถูกอยู่.. “

“ นั่นมันร้านบะหมี่ขอรับ… “

ข้าพูดขัดขึ้นมา ก็นั่นมันร้านบะหมี่ ใครกันแน่ที่เมา ชายคนนั้นส่ายหัวไปมา

“ มีที่พักเปิดอยู่ชั้น 2 ด้วย ข้าช่วยได้เท่านี้แล้วกัน “

ชายคนนั้นพูดแล้วเมินหน้าหนี ส่วนข้าที่หน้าแนบอยู่นั้นก็ก้าวจากหลังม้า พร้อมลากเจ้าม้านี่ ไปที่หน้าร้าน… ข้าชักเมาเมา ก็หันกลับ นำม้าไปฝากที่โรงพักม้า แล้วเดินกลับมาที่เดิม หน้าร้านบะหมี่(?)นี่

“ อรุณสวัสดิ์ยามเช้าขอรับ “

“ อรุณสวัสดิ์พ่อหนุ่ม จะเอาอะไรดีล่ะ “

ชายที่อยู่ที่เค้าเตอร์มองข้าด้วยรอยยิ้ม… การค้าแน่นอน จากลักษณะแบบนี้

“ ที่พักขอรั... “

“ ชั้น 2 ห้องสุดทางเดิน “

เดี๋ยวนะ ไวไปแล้วท่านนี่หรือที่เรียกว่ามืออาชีพ ข้ายังพูดไม่จบเลย

“ จะรับอะไรเพิ่มอีกหรือไม่ “

“ มะ...ไม่ขอรับ “

มาร้านบะหมี่ไม่สั่งบะหมี่ ข้าจะสั่งที่พัก ไม่มีอารมณ์ทานหมี่นะ

“ *** “

เขาบอกค่าที่พักมาค่าจ่ายไปก่อนจะเดินขึ้นไปที่ห้องสุดทางเดินที่ชั้น 2 เมื่อเปิดประตูดูสภาพที่พักเหมาะสมกับราคาใช้ได้เลย ข้าปิดประตู ง่วงสุดสุดไปเลย-- ข้ายังไม่อยากหลังพังเลยไม่ล้มลงบนเตียงไม้แน่ ข้าเลยค่อยๆเอนตัวแทน

“ ราตรีสวัสดิ์ “

และในเช้าของวันนี้ข้าก็ได้หลับไป…

@STAFF_Pixiu


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 2เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +150 ความหิว -16 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin -150
STAFF_Pixiu + 5 + 300 -16 + 3

ดูบันทึกคะแนน

อืม สวัสดี
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
มีดสั้นฟูจิโอ
เกราะทองแดง
ม้าขาว
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
โพสต์ 2018-3-19 02:33:15 | ดูโพสต์ทั้งหมด
นายเลี้ยง

            เดินทางจากทะเลทรารอบเมืองจนมาถึงภายในตัวเมืองก็เลยยามเฉินที่หญิงสาวกำหนดเอาไว้แล้วเหวินที่มองอาเค่อเหมือนกับว่าเห็นความหงุดหงิดออกมาจากตัวอีกคนแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรพอเอาแต่มองรอบด้านโดยไม่รู้ว่าคนข้างหน้าหยุดเดินเมื่อไหร่ ทำให้เหวินเหวินชนหลังหญิงสาวเข้าอีกครั้งผมดำหางม้าถูกสะบัดไปมาไล่ความมึนในหัวออก พลางมองหญิงสาวที่ยังหยุดมองร้านหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลจากตรงนี้

            “ชั้นจะกินบะหมี่

            “บะหมี่?” พูดขณะที่มองร้านบะหมี่ชามเดียวไม่เคยพอเหวินเหวินหันไปมองอาเค่อแล้วยักไหล่ขึ้นเล็กน้อย “เอาสิขอรับตั้งแต่เมื่อวานก็ยังไม่ได้กินอะไรเลย

            รอยยิ้มที่ผุดขึ้นจากใบหน้าหญิงสาวผมขาวเล็กน้อยเธอตบไหล่เหวินเบาๆแล้วเดินเข้าไปในร้าน โดยมีเหวินและอาเค่อตามไปติดๆเพราะนกแก้วเอาแต่ติดม้าตัวใหญ่จึงไม่ได้บินตามมาถือว่าเป็นเรื่องดีที่จะไม่ได้มาสร้างความวุ่นวายในร้านนี้

            “บะหมี่ชามหนึ่งน้ำชาด้วย” ทันทีที่เสี่ยวเออร์มารับรายการอาหาร หญิงสาวก็สั่งขึ้นมาทันทีทหารหนุ่มมองเล็กน้อยแล้วชูสองนิ้วให้เสี่ยวเออร์ต่อ

            “ขออย่างละอีก2 นะขอรับ

            ขณะที่รอให้บะหมี่นำมาให้ตนเหวินเหวินก็มองไปรอบๆร้านเหมือนกำลังสำรวจบรรยากาศแม้จะดูเหมือนกับว่าเป็นการตกแต่งที่เรียบง่ายแต่ผู้คนที่เข้ามารับประทานบะหมี่ที่นี่ก็ไม่ใช่น้อยๆ

            คงจะอร่อยละมั้ง

            “นี่แม่นาง” กำลังจะเอ่ยปากถามอะไรออกไปแต่เจ้าตัวเลือกที่จะเงียบลงเสียดีกว่าก็ในเมื่อก่อนหน้านี้เขาเคถามอะไรแต่กลับถูกหยิ่งกลับมาตลอด เหวินเหวินเลือกที่จะสนทนากับอาเค่อที่นั่งอยู่ข้างๆตนแทน

            “อาเค่อคิดว่าพวกเราจะไปถึงเมื่อไหร่กันหรือ

            “น่าจะไม่เกินสองวันนี้แหละ

            “งั้นหรือเจินเจินเองตอนนี้ก็คงรอข้าจนตัวแห้งแล้วกระมั้ง ฮ่าๆ”พูดออกไปขณะที่แววตาฉายแววถึงความเศร้าขึ้นมาทันทีที่นึกถึงมันในเมื่อมันเป็นสัตว์ตัวแรกของเขาที่ตั้งใจว่าจะเลี้ยงและดูแลมันอย่าง

            จะบอกว่าเพราะเขาหรือเปล่า

            หรือเพราะเจินเจินที่เลือกจะหนีเขาตอนนั้น

            อย่างไรก็ตามในเมื่อเจินเจินคือแมวของเขาแล้วถึงตอนนี้การตามหาอย่างถึงที่สุดก็คงเป็นทางเลือกเดียวที่สามารถทำได้ในตอนนี้ถึงจะออกตระเวนไปทั่วต้าฮั่น

            หากไม่เจอในต้าฮั่นเขาก็พร้อมจะออกจากต้าฮั่นเพื่อออกตามหามัน

            จนกว่าจะเจอ

            เพราะสัญญาไว้แล้วว่าจะดูแล

            บะหมี่สามชามถูกวางเรียงตรงหน้าทั้งสามคนเหวินเหวินมองเล็กน้อยก่อนจะหยิบตะเกียบขึ้นมาเพื่อลิ้มลองรสชาติของบะหมีร้านนี้ทันทีที่เขาเอาเข้าปากก็สัมผัสได้ถึงรสชาติที่ไม่เคสัมผัสมาจากที่ไหนมาก่อนจะบอกว่าแปลกไหม ก็ไม่ค่อยแปลกนัก แต่มันกลับอร่อยอย่างบอกไม่ถูก

            คิดถูกแล้วสินะที่มาร้านนี้

            เพียงชั่วครู่เดียวบะหมี่ทั้งสามชามจากทั้งสามคนก็หมดลงอย่างรวดเร็เหวินเหวินที่นั่งเท้าแขนกับโต๊ะรอให้เสี่ยวเออร์มาเก็บเงินเขาก็มองหญิงสาวที่อยู่ๆก็ยกมือขึ้นพร้อมอาเค่อ

            “ขออีกชาม/ขออีกชามครับ

            ให้น้อยหรือก็ไม่น่าจะใช่นะไม่รู้ว่าพวกเขามีความสามารถที่จะยัดบะหมี่ทั้งสองชามลงท้องได้อย่างไรเหวินเหวินที่เท้าคางกับโต๊ะมองบะหมี่สองชามใหม่ที่ถูกวางไว้ที่หน้าอาเค่อและหญิงสาวอย่างละถ้วย

            พอมองดูคนอื่นกินแล้วรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นพวกขอทานที่เอาแต่จ้องขอเศษอาหารเหลือจากคนที่กำลังกินอยู่เลยแต่ก็ช่วยอะไรไม่ได้นี่นา ในเมื่อเขาอิ่มมันไปแล้ว

            ถ้วยน้ำชาถูกยกซดขึ้นอีกครั้งคราวนี้เหวินเหวินเห็นว่ามันหมดไปแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ เขาถอนหายใจพลางหัวเราะหึหึออกมาแล้ววางมันลงที่เดิมพอรอคอยทั้งสองกินบะหมี่ให้อิ่มมันช่างยาวนานไม่เหมือนช่วงที่เขาได้ลิ้มรสชาติมันเลย

            หรืออาจเป็นเพราะมีอะไรทำหรือเปล่านะ

            ทหารหนุ่มหาวเล็กน้อยเขาเอียงคอกดข้อมือที่เค้าโต๊ะลงไปเรื่อยๆ เพียงไม่นานเขาก็ได้ยินเสียงหญิงสาวที่เรียกให้เสี่ยวเออร์มาเก็บเงินถุงเงินที่ถูกหยิบออกมาจากมือเรียวของหญิงสาวเป็นจังหวะที่เหวินเหวินขัดเอาไว้พอดี

            “เดี๋ยวข้าจ่ายทั้งหมดเอง”พูดขณะวางถุงเงินให้ตรงกับค่าบริการทั้งหมดที่เสี่ยวเออร์กล่าวออกมาชายหนุ่มที่บิดขี้เกีจเล็กน้อยเพื่อไล่ความง่วงจากการรอคอยเมื่อครู่ออกไปให้หมดก่อนจะเหล่ตามองหญิงสาวและอาเค่อที่หันมามองตน

            “อะไรหรือขอรับ? ก็ข้าจ่ายไง” พูดแล้วก็เอนตัวพิงเสาเล็กน้อยเพียงแค่รอใครสักคนเปิดประเด็นขึ้นมาหรือว่าลุกขึ้นออกจากร้านเท่านั้น

            “เอาล่ะ เจ้าอยากตอบแทนบุญคุณข้าไหม

            “อะไรนะขอรับ?

            “ตามข้ามา

            พูดจบหญิงสาวก็ลุกขึ้นเดินนำทั้งคู่ไปเหวินเหวินดันอาเค่อให้รีบออกจากที่นั่งแล้วดันหลังอีกฝ่ายให้รีบเดินตามหญิงสาวไป

            “แล้วไปไหนหรือขอรับ

            “ข้ามีที่ที่อยากไปที่หนึ่ง

-----------------------------------------------------------------------------------------------
บะหมี่ 5 ถ้วย
น้ำชา 3 จอก
-----------------------------------------------------------------------------------------------


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง -180 ชื่อเสียง +77 ความหิว -7 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin -180 + 77 -7 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
มีดสั้น
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x10
x50
x40
x50
x50
x5
x15
x15
x1
x10
x8
x8
x30
x5
x2
x100
x50
x324
x106
x80
x100
x259
x9999
x64
x384
x10
x19
x27
x50
x28
x8
x1
x5
x30
x1
x100
x100
x50
x30
x35
x13
x13
x3
x8000
x9999
x8000
x42
x42
โพสต์ 2018-5-1 13:30:16 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย MingLong เมื่อ 2018-5-1 13:32

อาหารยามเช้า


       การเดินทางผ่านมาใกล้จะจบแล้ว หากเลือกทางเดียวกับขาเดินทางออกจากฉางอันคงเหลืออีกเมืองเดียว แต่โจวอู๋เลือกที่จะเดินทางผ่านเมืองจินเฉิงแทน นานๆทีจะได้ออกเดินทางใกล้ๆบ้างก็ขอใช้เวลานอกฉางอันให้คุ้มค่าที่สุดแล้วกัน
รถม้าเคลื่อนตัวเข้าสู่เมืองจินเฉิง บัดนี้เป็นเวลารุ่งสาง โจวอู๋รับหน้าที่ในการควบคุมรถม้าในกะนี้ แต่พอเป็นเวลารุ่งสางบวกกับอากาศเย็นๆ ลมพัดสบายๆแบบนี้ทำให้เปลือกตาของชายหนุ่มหนักอึ้งจนแทบปิดลงอยู่แล้ว ผิดกลับเจ้าเพื่อนสนิทที่นอนไม่รู้เรื่องพิงผนังรถม้าที่ยืมเถ้าแก่โรงเตี๊ยมฉางจิ้นฮั่ว จะว่าไปเถ้าแก่คงไม่หัวฟัดหัวเหวี่ยงหรอกนะ รถม้าของเถ้าแก่ถูกยืมมาเกือบเดือนซะแล้ว หึหึ
        โจวอู๋ที่มีอาการสะลึมสะลือไม่ได้สติมากอยู่นั้นจงเลือกที่จะควบคุมรถม้าไปเรื่อยๆ เขาเลือกที่จะใช้เส้นทางตัดผ่านย่านการค้าเพื่อให้มีอะไรน่าสนใจสร้างความตื่นตัวให้ตนเอง พวกเขาผ่านร้านรวงต่างๆที่ยังคงปิดสนิบ บรรยากาศเงียบสงบๆ ผู้คนที่ยังคงอยู่ในมิติแห่งความฝันบนเตียงผ้าที่นุ่มนวลในบ้านของตน ร้านข้าที่ไม่มีแม้แต่แสงไฟเล็ดลอดออกมา เสียงใบไม้หล่นกระทบพื้นคงดังสุดแล้วล่ะมั้งในเวลาแบบนี้ บรรยากาศเหล่านี้ไม่ทำให้ร่างกายเขาอยากตื่นแม้แต่น้อย ท่ามกลางความเงียบสงบ โจวอู๋ได้พบกับร้านค้าที่สาดแสงสว่างท่ามกลางความมืดและเงียบสงบของเมือง ร้านบะหมี่ชามเดียวไม่เคยพอ โจวอู๋ที่มองไปยังชื่อร้านถึงกับปากกระตุก ร้านอะไรชื่อแปลกชะมัดเหอะๆ ถึงจะว่างั้นแต่เขาก็เลือกที่จะจอดเทียบที่หน้าร้านเพื่อทานอะไรให้ตื่นตัวเล็กน้อย
        “ตื่นๆ ลงไปหาอะไรทานก่อนไป๊” โจวอู๋เข้าไปในรถม้าเพื่อปลุกเจ้าเพื่อนสนิทที่ไม่ยอมตื่นจากห้วงนิทราของตนสักที สงสัยเหลือเกินว่าเจ้าเพื่อนคนนี้มันไปเหนื่อยมาจากไหน เขาปลุกเพื่อนตนนสักพักจิ้นจงก็ค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมา หน้าตาดูหม่นๆเล็กน้อย แน่สิใครจะชอบให้คนอื่นมาขัดความสุขตอนนอนกันล่ะ แต่จิ้นจงก็พยายามฝืนความขี้เกียจก้าวลงไปแล้เข้าไปในร้านบะหมี่ตามเพื่อนสนิทไป

        ทันทีที่ทั้งสองคนก้าวเข้ามาในร้านกลิ่นของน้ำซุปกระดูกหมูที่ถูกต้มมานานกว่า 4 ชั่วโมงโฉยเข้ามาเตะจมูกของชายหนุ่มทั้งสอง โจวอู๋ที่มีทักษะการทำอาหารอยู่นั้นรู้ได้ทันทีว่าน้ำซุปของที่นี้คงมีรสชาติที่เข้มข้นมากถึงมากที่สุดเป็นแน่ เนื่องจากเป็นเวลาเช้าตรู่ในร้านจึงยังไม่มีลูกค้า ทั้งสองคนจึงเลือกที่จะนั่งโต๊ะที่ติดกับห้องครัว จิ้นจงที่ยังตื่นไม่เต็มที่นั้นเอาหัวพิงกับกำแพงแล้วทำท่าคล้ายจะหลับไปอีกทีนึง ต่างกับโจวอู๋ที่แค่ได้กลิ่นน้ำซุปที่หอมหวานก็ตื่นตัวในระดับนึงแล้ว
        "เอาบะหมี่หมูแดง 2 ชาม กับ ชาร้อน 2 เหยือกแล้วกันขอรับ" โจวอู๋ที่ตื่นตัวแล้วออกตัวสั่งอาหารให้ตนและเพื่อนที่ทำท่าจะหลับอยู่นั้น เขาเลือกเมนูที่น่าจะเป็นเมนูขึ้นชื่อของร้านมาทาน
        เถ้าแก่ร้านที่ออกมารับรายการอาหารเมื่อทราบแล้วก็พยักหน้าตอบรับทันที แล้วก็เดินเข้าครัวไปเพื่อทำอาหาร โจวอู๋ปล่อยให้เจ้าเพื่อนสนิทตรงหน้าตนหลับไป ใบหน้าของเจ้าเพื่อนสนิทตรงหน้าแม้จะเป็นเวลาหลับก็ยังมีเสน่ห์มิใช่น้อย โจวอู๋นั่งมองหน้าเพื่อนตนตรงหน้าไปเรื่อยๆ ความขี้เกียจเริ่มครบงำเข้าบ้างแล้วแต่ไม่นานอาหารก็ถูกนำมาวางลงตรงหน้าของชายหนุ่มทั้งสองคน
        "ขอบคุณขอรับ" โจวอู๋กล่าวขอบคุณเถ้าแก่เล็กน้อยก่อนที่จะจับตะเกียบเพื่อเริ่มทานอาหารสีสันหน้าทานตรงหน้า เขาไม่ลืมที่จะปลุกจิ้นจงเพื่อนมาทานอาหาร จิ้นจงก็ไม่ได้โวยวายอะไรที่ถูกปลุกให้ตื่นเขาจับตะเกียบและเริ่มทานอาหารอย่างว่างาย โจวอู๋เลือกที่จะชิมน้ำซุปก่อน น้ำซุปรสกลมกล่อม ความหวานความเค็มถูกผสานกันอย่างลงตัว กลิ่นหอมของกระดูกหมูที่ถูกต้มอย่างนานจนเปื่อยพอที่เนื้อจะหลุดออกมาลอยกับน้ำซุปในถ้วยของเขา ช่างเป็นอาหารที่เลอค่าเสียจริงๆ ส่วนของเส้นนั้นถูกลวกด้วยเวลาที่พอเหมาะทำให้เส้นไม่อืดหรือแข็งจนเกินไป หมูแดงถูกปรุงอย่างดี รสชาติของเครื่องหมักเป็นสิ่งที่แทบจะทำให้หลงไหล แน่นอนว่าตามชื่อร้านว่าชามเดียวไม่เคยพอ ทั้งสองคนจึงสั่งบะหมี่เพิ่มอีกคนละชาม ส่วนโจวอู๋ที่หลงไหลในรสชาติก็พยายามที่จะแกะสูตรน้ำซุปจึงสั่งน้ำซุปมาเพิ่มอีก 2 ชามต่างหากมาทานเพื่อหารสชาติต่างๆของน้ำซุปเพื่อปรับเป็นสูตรของตน แต่ด้วยความกลมกล่อมนั้นทำให้แกะสูตรได้ยากมาก
        ทั้งสองคนจ่ายค่าอาหารแล้วขึ้นรถม้าเพื่อเตรียมเดินทางต่อ ร่างกายของทั้งสองคนตื่นตัวในระดับหนึ่งแล้ว จิ้นจงผลัดมาเป็นผู้คุมรถม้าบ้าง โจวอู๋จึงถือโอกาสนี้เพื่อวิเคราะห์สูตรน้ำซุปจากรสชาติเมื่อสักครู่ สงสัยว่าวิญญาณพ่อครัวคงเข้าสงเข้าแล้วล่ะมั้ง นานแล้วที่ไม่ได้ทานอะไรอร่อยๆแบบนี้

----------------------------------------------------------
รายการอาหาร
บะหมี่หมูแดง 4 ถ้วย
น้ำซุป 2 ถ้วย
ชา 2 เหยือก
----------------------------------------------------------

        [ JX007 (1/16) ]

        @Admin

แสดงความคิดเห็น

ชำระค่าอาหาร  โพสต์ 2018-5-1 13:34

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง -539 ชื่อเสียง +35 ความหิว -4 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin -539 + 35 -4 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หลี่ซื่อชุนชิว
กราดิอุสทอง(ซ้าย)
กราดิอุสทอง
ม้าขาวเทวะ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x40
x10
x30
x40
x10
x100
x100
x100
x108
x50
x15
x10
x45
x29
x9
x17
x1
x1
x60
x58
x100
x1
x50
x70
x13
x50
x6
x80
x10
x6
x108
x60
x30
x104
x36
x50
x30
x100
x60
x117
x20
x30
x1
โพสต์ 2018-8-4 21:27:16 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Yoshifumi เมื่อ 2018-8-4 22:43


ร้านบะหมี่+ที่พัก=?



" ห๊าววว "


ข้าตื่นขึ้นมาในยามสายที่แสนสดใสเพราะแสงตะวันที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาแยงตา นับเป็นการหลับเต็มอิ่มมากๆในช่วงเวลาที่ผ่านๆมาเลยล่ะนะ! แต่ถึงจะสายตะวันแยงขนาดนี้แล้ว แต่ว่า ข้าก็ยังไม่อยากลุกหรอกนะ! ต้องมีซักวันที่เป็นวันพักของข้าข้าดิ้นอย่างเกรี้ยวกราดให้กับความในใจของตัวเอง ข้าคงจะนอนต่อถ้าไม่มีเสียงๆหนึ่งดังแทรกขึ้นมา

โครก~

ข้าดั้นหิวซะงั้น ก็ตั้งแต่ข้ามาถึงเมืองนี้ข้ายังไม่ได้แตะของกินใดๆเลยนะเออ-- ไม่แปลกนักที่ท้องของข้าจะส่งเสียงร้องโหยหวนน่าเวทนาเช่นนี้ ด้วยเหตุฉะนี้ข้าจึงต้องออกหากินซะแล้ว!

" อูออออออ "


ข้าส่งเสียงร้องครวญขณะไหลลงเตียงราวกับของเหลวบางอย่าง ก่อนจะค่อยๆพลิกตัวกลับมายืนขึ้นได้แบบโงนไปเงนมาราวกับพวกคนเมาสุรา

" งืมมมๆ ไปด้ายย "


ข้าชูมือขึ้นเล็กน้อยราวกับเป็นความยินดีอย่างใหญ่หลวงที่ตื่นขึ้นมา แล้วออกเดินทางด้วยระยะไม่กี่เมตรเพื่อลงไปข้างล่างโดยไม่ลืมที่จะหอบของที่ตัวเองนำมาด้วยถึงจะมีเล็กน้อยก็ตาม(ถึงข้าจะง่วงก็มีสตินะเออ) สัมภาระข้านี่เบาดีจริงๆ--ถึงแม้จะมีบางครั้งบางครา ที่ข้าเอาหน้าไปแนบผนังเพราะอาการง่วงที่ยังไม่สร่างดีเจ้าของร้านต้องลดให้ข้าซะแล้ว! ถึงแม้ข้าจะไม่ได้ตั้งใจขัดผนังให้เขาด้วยใบหน้าของข้าก็เถอะนะ...แน่นอนว่าข้าล้อเล่นน่ะ เมื่อมาถึงข้างล่างดูเหมือนว่าถ้าเป็นช่วงสายผู้คนไม่เยอะมากนัก คงเยอะช่วงเช้าๆ ไม่ก็เย็นๆสินะ ป่านนี้คงออกไปทำงานทำการกันแล้ว ข้าปรายตามองจำนวนคนในร้านเล็กน้อยแล้วนั่งลงบนเก้าอี้ก่อนจะเอ่ยปากด้วยเสียงอันงัวเงีย

" บะหมี่ 1ถ้วย ชา 1ชุดขอร้าบบ "


ซึ่งไม่นานนักบะหมี่กับชาก็มาเสิร์ฟ ไม่แน่ใจว่าเพราะความเร็วของร้านหรือเพราะคนน้อยล่ะนะ ถึงทำให้ข้าไม่ต้องรอนาน ข้ามองกาชาสลับกับถ้วยบะหมี่ด้วยสายตาไม่ค่อยตื่นเต้นเท่าไหร่สำหรับคนที่กำลังหิวจนท้องร้องโครมคราม คงเพราะความง่วงนี้ด้วยกระมัง ข้าค่อยๆจัดแจงรินชาแล้วหยิบตะเกียบอย่างช้าๆ...



อย่างน้อยนั่นก็คือสิ่งที่ข้าคิดล่ะนะ เห็นอย่างนี้ข้าก็กำลังหิวนะเออ จุดๆนั้นข้าแทบไม่สนใจชื่อร้าน ไม่ยักสนใจด้วยว่ารสชาติจะชวนให้คิดถึงชื่อร้านรึเปล่า ข้านำตะเกียบคีบเส้นบะหมี่เข้าปาก และแล้วข้าก็ได้ค้นพบว่า

" อ.อร่อย "


ข้าเผลออุทานเป็นภาษาบ้านเกิดอย่างไม่ตั้งใจ ความหิวบวกกับรสชาติบะหมี่ที่ร้านน้ทำออกมาดีอยู่แล้วนี่ช่างดีจริงๆ ข้าคิดในใจ ก่อนจะทานบะหมี่ต่อด้วยสีหน้าอันสดชื่น และไม่นานนัก

" เพิ่มบะหมี่อีกถ้วยขอรับ "


ข้าก็สั่งบะหมี่เพิ่ม บะหมี่ถ้วยแรกนั้นหมดไปภายในเวลาไม่นาน แน่นอนถ้วยที่สองก็เช่นกัน แต่ว่าพอหมดถ้วยที่2 ข้าก็เริ่มอิ่มซะแล้ว ข้าคงไม่ขุนตนเองไปมากกว่านี้หรอกนะ ข้ายิ้มกริ่มอย่างมีความสุขก่อนจะซดชาถ้วยสุดท้ายให้คุ้ม แล้วจัดการจ่ายค่าอาหารให้เรียบร้อย เอ ข้าควรจะเดินทางต่อเลยดีมั้ยนะ ลองไปเดินเที่ยวเมืองนี้ซักหน่อยก็คงไม่แย่ข้าเองก็ไม่ได้รีบซักหน่อย ข้าคิดในใจก่อนจะเดินออกจากร้านไป

----------------------

บะหมี่ 2 ถ้วย
น้ำชา 1 ชุด

----------------------[
/size]


@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +500 ความหิว -7 Point +8 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 500 -7 + 8

ดูบันทึกคะแนน

อืม สวัสดี
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
มีดสั้นฟูจิโอ
เกราะทองแดง
ม้าขาว
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1

854

กระทู้

3309

โพสต์

51หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
1179860
เงินตำลึง
77681
ชื่อเสียง
176543
ความหิว
1020

ใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
15589
ความชั่ว
8244
ความโหด
24028
โฮ่วชื่อ ♦ 后赤
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" ระวังตัวบ้างน้องสาว "
pet
โพสต์ 2018-9-28 22:56:44 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2018-10-2 21:52


ขึ้นชื่อว่าคนก็ไม่พ้นออกเดินทาง
547
{ ระบำหงส์แปดทิศ 7 }
ข่าวคราวจากสายลม

        วิ่งวุ่นช่วยจัดหาแพรพรรณและวัตถุดิบเพื่อช่วยเตรียมงาน ที่ลานจว๋ออี้เหม่าทั้งพับจีบประดับ ส่งจูหรงเย่วไปช่วยจัดโต๊ะเก็บดอกไม้จากสวนมาประดับแจกัน(?) ส่วนบุรุษผมเงินนั้นด้วยไม่ให้เด่นสะดุดตาเกินไป จึงหลบด้านหลังลานลองเคี่ยวซูปถั่วเขียว ฝานขิงลงไป เพื่อคลายความเหนื่อยล้าของคนงานตามสูตรในบันทึกงานครัว ที่หลิงหลานจดเอาไว้ให้ ‘นางเข้าใจทำนักเอาแผ่นหนังชุบน้ำมันห่อกันความชื้นคั่นด้วยผงถ่าน แบบนี้ต่อให้เปียกน้ำหรือฝนตก อักษรที่เขียนก็ไม่เลือนหาย’

        กว่าจะถึงช่วงเย็นงานที่เตรียมไว้เริ่มเป็นรูปเป็นร่าง ลานแสดงถูกเนรมิตด้วยผืนไหมประดับ และยกพื้นด้วยไม้สลักงดงามเห็นว่าวันจริงจะมีการจุดดอกไม้ไฟเพิ่มบรรยากาศ ร่วมกับกำยานหอมเขาต้องเตรียมตัวแล้ว

       ทำงานมาทั้งวันบุรุษทั้งสองต้องการสารอาหารที่เพียงพอ ได้ข่าวร้านบะหมี่ขึ้นชื่ออยู่ไม่ไกล จูหรงเยว่หาเรื่องสนทนาอยู่แล้วไม่วายจะออกปากชวน คนเผ่าเหมียวเดินนำไปยังย่านการค้า เสาะหาร้านบะหมี่ชามเดียวไม่เคยพอก่อนจะสั่งมื้ออาหารอย่างง่าย บะหมี่หมูน้ำซุปใสคนละสองชาม เพิ่มน้ำชาด้วยอีกหนึ่งชุด

      กลิ่นหอมหวน น้ำซุปใสโรยต้นหอมเพิ่มความสดชื่อให้กระเพาะ นางเอกอย่างเส้นหมี่ดึงกันสดๆ ให้เห็นด้านข้างทั้งเหนียวและนุ่มลื่นคอ ซัดอาหารเย็นกันจนอิ่มคิดออกไปหาที่พักในคืนนี้ก็มีนกพิราบท่าทางเหน็ดเหนื่อยบินลงมา จูหรงเยว่ปลิดข้อความส่งให้นักกวีหน้ากากทองแล้วได้แต่นึกในใจ ‘ช่วงนี้คนติดต่อคุณชายบ่อยจริง.. เหมือนจะรู้ว่าเขากลับมาแล้ว’

ถึงพี่เฮ่า
        สวัสดีค่ะพี่เฮ่า ตอนนี้ข้าอยู่บนเกาะเผิงไหลเพื่อมาฝึกเคล็ดวิชากับท่านอาจารย์ ข้าลืมบอกท่านเลยว่าตอนนี้ข้าได้กราบอาจารย์แล้วเจ้าค่ะ คืออาจารย์ตงฟางชั่ว และอาจารย์หญิง การพบเจอท่านอาจารย์อาจเป็นโชคชะตาของข้าก็ได้ ตอนนี้ข้าอาจจะยังไม่ได้กลับแผ่นดินใหญ่เท่าไรเพราะข้าเหมือนจะโดนพรรคเมฆาไล่ล่าเสียแล้วพี่ ฮ่าๆ แต่ข้าปลอดภัยดีบนเกาะเผิงไหล
        เพราะข้าหิ้ว หมิงจงลู่ 1 ในผู้คุมกฎของพรรคเมฆามาด้วยเลยทำให้พวกเขาไล่ล่าข้าน่ะ แต่เมื่อปลอดภัยแล้วข้าจะกลับเข้าแผ่นดินใหญ่นะคะ พี่เฮ่ารักษาตัวด้วย!
จากสายลมน้อย


        หลิงเฮ่าอ่านข้อความในสานส์แล้วก็ทราบดีว่าอีกฝ่ายคงเจอเรื่องหนักหนามา แต่ถึงขนาดกลับแผ่นดินไม่ได้ ออกจะเกินคำว่า ‘สาหัส’ ไปมากโข ไล่ชื่อดูอีกครั้งว่าอ่านไปไม่ผิดค่อยคลี่ยิ้มส่ายหน้าอย่างจนใจ ‘ซินแซตงฟาง.. เป็นซินแซผู้นี้อีกแล้ว พบข้ามีแต่ใช้งานแต่พอเจอน้องสาวข้าท่านให้นางกราบเป็นอาจารย์ ฮ่ะๆๆๆ นี่มันสองมาตราฐานชัดๆ’ แต่เขากลับยินดีที่หลิงผิงผิงได้อาจารย์เก่งกาจ แบบนี้จึงเดิมพันชีวิตอยู่ในยุทธจักรที่มากไปด้วยอันตรายได้ นักกวีหนุ่มเขียนจดหมายตอบในทันที

ถึงสายลมน้อย
@ผิงผิง
        น้องสาวตัวเล็ก...ในที่สุดก็เติบโตแล้ว ดีนัก เจ้าไม่จำเป็นต้องอยู่ใต้ปีกของพี่ๆ ตลอดไป จงออกตามหาเส้นทางของจนเองและโบยบินอย่างอิสระเช่นเดียวกับสายลม ซินแซตงฟางเป็นผู้อาวุโสมากความสามารถ เจ้าต้องหมั่นเรียนรู้อย่าเกียจคร้านสิ่งเหล่านี้จะเป็นประโยชน์ในวันข้างหน้า พี่จะไม่ถามถึงเรื่องสาเหตุว่าทำไมเราไปมีเรื่องกับพรรคเมฆา น้องสาวพี่โตแล้ว… เชื่อว่าเราไม่ทำเรื่องอันตรายอย่างไร้เหตุผลแน่นอน เกาะเผิงไหลเคยได้ยินมาบ้างแต่ไม่เคยไปสักครั้งหากอาจารย์ของเจ้าเลือกที่นั่นแปลว่าปลอดภัยแล้ว หลังจากนี้เฝ้าฝึกฝนและถนอมรักษาตัวให้ดีอย่าหักโหมจนเสียสุขภาพล่ะ
       ปล.หากเขาคือหมิงจงลู่คนเดียวกันกับที่ได้ข่าวมา จากสายข่าวของพรรคกระยาจกเขาคือลูกของ ‘หมิงจงฉาง’ ที่ถูกคนพรรคเมฆาเก็บไปเลี้ยง เรื่องราวฟังดูซับซ้อนแต่คาดว่าประมุขพรรคกระยาจกพยายามตามเรื่องนี้อยู่
จากบัวสีเงิน     






แสดงความคิดเห็น

ลืมเขียนไปเลยค่ะว่า เขาคือคนนั้น 555  โพสต์ 2018-9-28 23:34

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +75 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 75 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ปราณคลุมวารี
มุกอัคคี
หน้ากากยักษ์ม่วง
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
ดาบมรกต
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
เซ็กเธาว์
ตัวเบาขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x10
x1
x1
x6
x900
x3
x1
x7378
x35
x2
x141
x90
x90
x90
x1
x12
x165
x1
x120
x500
x500
x580
x1
x9
x1
x2
x5
x5
x35
x1250
x9999
x4
x5
x1
x41
x4
x452
x2
x3
x6
x3
x2
x9
x2
x20
x38
x7
x445
x103
x620
x18
x319
x31
x4140
x2
x620
x1002
x82
x1980
x28
x7
x485
x515
x853
x100
x3
x916
x188
x4024
x148
x35
x792
x1773
x1709
x205
x4252
x74
x222
x362
x624
x2
x93
x64
x70
x115
x1
x5
x1
x980
x77
x20
x1166
x120
x1
x122
x4
x9999
x898
x2
x17
x272
x935
x4200
x3837
x5
x938
x1230
x62
x444
x9999
x899
x20
x70
x1
x210
x526
x2770
x356
x31
x10
x2
x6
x7
x14
x22
x9
x90
x5767
x77
x3070
x199
x12
x3823
x9
x17
x3312
x3
x9
x544
x203
x7
x9
x141
x16
x6
x202
x715
x6
x16
x60
x387
x59
x3
x100
x5
x12
x2
x3
x138
x1
x3
x1
x1478
x200
x61
x5439
x401
x334
x2508
x870
x9999
x2
x9
x2
x283
x3793
x5350
x910
x842
x10
x299
x800
x100
x300
x50
x564
x2100
x9999
x11
x1105
x9999
x9984
x2172
x1225
x389
x67
x1110
x1
x1418
x30
x1963
x928
x225
x1
x267
x556
x777
x151
x609
x1716
x1660
x2435
x9999
x2374
x3656
x1329
x2924
x339
x1941
x2224
x2092
x58
x43
x1
x29
x1769
x1057
x33
x1
x7965
x4465
x67
x325
x70
x98
x388
x1812
x60
x1619
x187
x300
x18
x244
x167
x8
x65
x30
x9999
x5
x360
x959
x164
x25
x31
x251
x18
x1
x281
x8058
x2422
x521
x10
x20
x5
x99
x9999
x110
x2984
x111
x713
x176
x2
โพสต์ 2018-12-7 18:03:17 | ดูโพสต์ทั้งหมด
โพสต์นี้มีการป้องกันรหัสผ่านไว้ กรุณากรอกรหัสผ่าน 
https://xn--12cn8be2ck0h5b.com/source/plugin/levsign/statics/images/e3.jpgดั่งนรกชัง หรือสวรรค์แกล้ง??
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x60
x15
x22
x36
x20
x10
x775
x500
x13
x104
x2118
x191
x73
x1038
x12
x2
x373
x664
x5
x5
x110
x120
x9999
x15
x82
x260
x624
x85
x395
x3789
x5803
x2700
x1
x1
x1
x48
x98
x6
x192
x143
x78
x4
x835
x2
โพสต์ 2018-12-7 18:13:32 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Baoling เมื่อ 2018-12-7 18:14


จะตะกละตะกรามเกินไปแล้ว

        และแล้วการเดินทางก็เข้ามาสู่เมืองของต้าฮั่นสักทีเด่นด้านนี้ดูเหมือนว่าจะเป็นดินแดนที่พิศวงไม่ได้ต่างไปอะไรกับดินแดนอื่นสำหรับเธอแล้วมันก็คือบ้านเกิดอยู่ดี

        เด็กสาวนั้นเดินทางมาจนถึงเมืองจินเฉิง ตอนแรกคิดว่าจะเดินทางรวดเดียวเพื่อไปที่เมืองเทียนซุยแต่พอมาคิดดีๆเมืองนั้นมันค่อนข้างที่จะเป็นเหมือนที่เธอไม่ชอบเท่าไหร่นะเพราะพื้นที่หลายพื้นที่เป็นพื้นที่ที่ไม่ค่อยดีสำหรับเธอเท่าไหร่

        นัยน์ตาสีม่วงดอกพวงครามของเด็กสาวถอนหายใจในขณะที่เธออยู่บนหลังม้าเฟิ่งหวงเทวะ ดูเหมือนว่าตอนนี้เธอควรที่จะหาอะไรทำมากกว่านี้ ที่ฉางอันจะมีหอบัณฑิตหรือว่าเธอควรจะไปที่หอบัณฑิตตรงนั้นเพื่อให้เขาคัดลอกประวัติศาสตร์ที่เธอมีที่เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับเทวะตำนาน แต่ทว่าเมื่อนึกถึงเรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับประวัติศาสตร์กับนึกถึงใบหน้าของบุรุษผู้หนึ่งที่เธอกลับกระฟัดกระเฟียดไม่อยากจะเจอเขา

        ใช่แล้วบุรุษผู้นั้นก็คือ ซือหม่า เซียน ขุนนางบันทึกประวัติศาสตร์ ที่เธอบอกเขาว่าถ้าเกิดไม่มีอะไรก็ไม่จำเป็นที่จะต้องเรียกเธอมาตั้งแต่ครั้งนั้นเธอก็ยังโมโหเขาไม่หายจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่หายสนิทเลยเธอไม่ชอบที่เขานั้นๆก็จะมาถามหาเรื่องงานและงานและงานคนอย่างเขาคงไม่สนใจอย่างอื่นนอกจากงาน

        เด็กสาวนั้นแวะพักที่ร้านบะหมี่ชามเดียวไม่เคยพอโดยที่เธอจำเป็นที่จะต้องลากบุตรชายของตนเองลงมาด้วยเนื่องจากว่าถ้าเกิดเขาไม่ทานอาหารอะไรเลยมันคงจะไม่ดีแน่แต่คนที่ดูตะกะตะกามมากที่สุดก็คงจะเป็นเจ้าหมูวาสนานามเจินจูจิ้วจาง

        ที่กินบะหมี่ไปทั้งหมด 4 ชาม หลังจากกินบะหมี่ไปทั้งหมดแล้วมันก็นอนแอ้งแม้งอยู่ด้านในตะกร้าของตนเองเหมือนเดิมอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาวจนเด็กสาวนั้นอยากที่จะจับตระกร้าของมันไปลอยอังคารหรือไม่ก็จับตัวมันประหยัดไฟในกองไฟทำเป็นหมูหันต้าฮั่นซะเลย

        และแล้วการเดินทางก็กลับมาอีกครั้งเมื่อทั้ง 4 อันนี้รวมเจ้าผีเสื้อตัวน้อยด้วยนะได้ทานอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้วพวกเขาก็เดินทางเพื่อกลับไปยังเมืองหลวงแห่งดินแดนตะวันออก "ฉางอัน”





แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +5 คุณธรรม +2 ความชั่ว +1 ความโหด โพสต์ 2018-12-7 18:31

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -84 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -84 + 5

ดูบันทึกคะแนน

https://xn--12cn8be2ck0h5b.com/source/plugin/levsign/statics/images/e3.jpgดั่งนรกชัง หรือสวรรค์แกล้ง??
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x60
x15
x22
x36
x20
x10
x775
x500
x13
x104
x2118
x191
x73
x1038
x12
x2
x373
x664
x5
x5
x110
x120
x9999
x15
x82
x260
x624
x85
x395
x3789
x5803
x2700
x1
x1
x1
x48
x98
x6
x192
x143
x78
x4
x835
x2

33

กระทู้

497

โพสต์

21หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
183544
เงินตำลึง
9995813
ชื่อเสียง
104156
ความหิว
152

ใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละติน

คุณธรรม
605
ความชั่ว
0
ความโหด
140
ภูตวารี
เลเวล 1

เฉียน เฟยหมิง

ของขวัญจาก Admin
pet
โพสต์ 2019-1-22 11:34:08 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย arttytack เมื่อ 2019-1-22 12:17

                หลังจากเสร็จกิจกรรมกินข้าวเที่ยงที่เมืองหลงซีเมิร์กและม่อเซียงก็ได้เดินทางมาถึงเมืองจินเฉิงแล้วในที่สุด
                เขาพาม่อเซียงเดินเข้าไปในเมืองและพาม่อเซียงเดินลัดเลาะไปตามเส้นทางภายในเมืองนี้
                เขาหันไปถามทางขวาทีซ้ายทีเพื่อหาที่พักให้ใกล้ที่สุด เขาออกเดินแยกตัวไปถามชาวเเมืองโดยปล่อยม่อเซียงให้เจ้าจิ้งจอกสองหางสีแดงไว้เล่นด้วยกันกับเขา เมิร์กก็เดินแยกไปถามทางอย่างมีมารยาททำให้ชาวเมืองให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี
                เพราะเขาไม่อยากให้ม่อเซียงต้องเหนื่อยมาก เขาหวังจะให้นางมาพักผ่อนอยู่แล้ว ทำให้เขาไม่อยากจะทำให้นางต้องเสียเวลามาเหนื่อยกับเรื่องไม่เป็นเรื่องอย่างการช่วยถามทางอีกอย่าง
                ยิ่งใกล้ถึงจุดหมายแล้วจะพักผ่อนหน่อยก็ไม่เป็นอะไร จริงไหม? เพราะยังไงเขาก็อยากจะทำให้นางได้ฟื้นตัวมากที่้สุดก่อนจะถึงที่หมายสุดขอบเหนือยต้าฮั่นอย่างหุบเขาสายรุ้งนั่นเอง
                ไม่ต้องรีบมากขนาดนั้นก็ได้เพราะจะได้รับรู้ความสุขยามไปถึงปลายทาง นางสามารถเล่นสนุกได้ตามต้องการหากไร้ซึ่งความเหนื่อยล้า หรืออย่างน้อยก็เหนื่อยน้อยมากๆ
                เพราะเขาสายรุ้งนั้นห่างออกไปเพียงแค่สามเมืองเพียงเท่านั้น
                แถมเมืองจินเฉิงนี่เองก็มีสิ่งที่เขาอยากจะทำอยู่
                อย่างการขุดแร่หาแร่เพราะเขาอยากเก็บเกี่ยวอัญมณีจำนวนมากให้ดีที่สุด
                เพราะตอนนี้ตัวเขานั้นไม่มีของล้ำค่าเลยแม้แต่ชิ้นเดียว
                หากเป็นเช่นนี้ต่อไปเขาต้องหมดตัวเป็นแน่
                แม้จะมีเงินเก็บอยู่บ้างแต่รายจ่ายเองก็เข้ามาไม่ขาดสาย
                ยิ่งพอมีเวลาที่ของที่เขาต้องการออกขายก็ยิ่งต้องรีบหาเงินก่อนไม่งั้นเดี๋ยวจะไม่ทันกาลได้
                “ม่อเซียงเจ้าพักที่นี่กับเจ้าจิ้งจอกน้อยก่อนนะ”เมิร์กพาม่อเซียงพาถึงร้านบะหมี่ชามเดียวไม่เคยพอ
                พวกเขาอิ่มแล้วจึงอยากให้ม่อเซียงได้นอนพักสบายๆ
                และจากคำแนะนำจากชาวเมืองที่ได้รับมาสถานที่แห่งนี้มีห้องพักเล็กๆรับรองอยู่
                “ขอบคุณนะซีฟ่านแต่เจ้าจะไปไหนรึ?”ม่อเซียงกล่าวถามด้วยสีหน้าสงสัย
                “ข้าจะไปขุดเหมืองหาทรัพยากรนิดหน่อยนะเจ้าพักให้สบายเถอะ”เมิร์กลูบหัวน้อยๆของม่อเซียง
                ก่อนจะติดต่อเจ้าของร้านและเปิดห้องให้ม่อเซียงเข้าไปพัก
                ส่วนตัวเขาก็ออกเดินทางสู่เหมืองใหญ่แห่งจินเฉิง


  @Admin

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับความสัมพันธ์กับ ม่อเซียง เพิ่มขึ้น 15 โพสต์ 2019-1-22 12:22

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -36 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -36 + 5

ดูบันทึกคะแนน

6056
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
เกวียนขนส่ง
คัมภีร์พ่อค้า
ตาเหยี่ยว
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x12
x100
x18
x5
x8
x10
x15
x10
x14
x1
x6
x32
x3
x15
x5030
x30
x6889
x2
x9999
x4963
x1998
x100
x10
x10
x10
x25
x4
x6
x1
x10
x1
x20
x1
x15
x140
x108
x30
x10
x10
x306
x3056
x2
x5
x5
x78
x8
x4
x555