ดู: 857|ตอบกลับ: 14

{ เมืองอันติง } โรงเตี๊ยมหมีเหมียวเหมียว

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-11-12 12:41:04 |โหมดอ่าน

โรงเตี้ยมหมีเหมียวเหมียว

{ เมืองอันติง }



โรงเตี๊ยมขนาดกลางชานเมืองอันติง ตั้งอยู่กลางป่าไผ่ใกล้น้ำตกเล็กๆ ที่ไหลมาจากยอดเขาทางเหนือ
 บรรยากาศร่มรื่นเย็นสบาย ราวกับว่าที่นี่ไม่ได้ตั้งอยู่ในเหลียงโจว ตกกลางคืนสามารถมองเห็นสัตว์ป่า
ออกมาหากินได้ในระแวกนี้ โดยที่โรงเตี๊ยมแห่งนี้จะมีกฏพิเศษอะไรบางอย่างเพิ่มขึ้นมา
 เนื่องจากว่าทางเถ้าแก่โรงเตี๊ยมนั้นค่อนข้างเป็นคนที่ระเบียบจัด อีกอย่างหากคุณเข้ามาทักผิดคนคงไม่แปลก 
เนื่องจากว่าเถ้าแก่โรงเตี๊ยมดันหน้าเด็กอย่างกับอะไรดี ที่แห่งนี้ขึ้นชื่อเรื่องความอบอุ่นเป็นกันเอง
ขนมพิเศษของว่างฟรีในทุกวันไม่มีซ้ำ ผลัดเปลี่ยนเดือนๆ หนึ่งกว่าร้อยรายการ



เถ้าแก่เนี้ยคนปัจจุบัน : หมี่ ฮูหยิน (อายุ 34 ปี) 
อุปนิสัย : มั่นใจในตัวเอง ตัดสินใจเด็ดขาด ตรงไปตรงมาเรื่องการเงิน เฉียบขาดเรื่องงานบ้าน 
และที่สำคัญ ชอบที่ตนเองหน้าเด็กมาก (แนะนำให้ทักผิดบ่อยๆจะเป็นเรื่องดี)

ชื่อกิจการ : โรงเตี้ยมหมีเหมียวเหมียว
เจ้าของกิจการ : หมี่ หลงเฟย
เปิดทำการตลอดวันและคืน ไม่มีหยุดนักขัตฤกษ์
ประเภทกิจการ : บริการที่พักอาหารสุราน้ำชาเลิศรส บริการงานแสดงร้องรำ
#ประทับตราเจ้าเมืองอันติง




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2017-12-15 22:43:36 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ซูเม่ย เมื่อ 2017-12-17 22:56

เรื่องราวที่ 3 (พิเศษ) - บุพผาความรักเบิกบาน
พาร์ท 3 - มุ่งสู่ทะเลทราย

        รถม้าที่ซูเม่ยนั่งมาได้เคลื่อนตัวเข้ามายังเมืองอันติงซึ่งเป็นเมืองที่นางจะต้องผ่านเพื่อไปยังด่านอี้เหมินกวง แต่กว่าที่นางจะมาถึงในเมืองเวลาก็ล่วงเลยเข้าสู่ปลายยามอิ่ว (17.00 น. -18.59 น.)

        " คุณชายขอรับ ตอนนี้เราเข้ามาในเมืองแล้วอันติงแล้วขอรับ " เสียงทหารหนุ่มที่บังคับรถม้าตะโกนบอกซูเม่ยที่นั่งอยู่ภายในรถม้า และสรรพนามที่เอ่ยเรียกนั้น ก็เป็นนางเองที่บอกให้ทหารทุกคนที่มากับนางเรียกนางแบบนี้ จะให้มาเรียกคุณหนูทั้งที่อยู่ในชุดบุรุษมันก็คงจะไม่เหมาะ

        " เช่นนั้นเราไปที่โรงเตี๊ยมเลยเถอะพวกท่านจะได้พัก และม้าพวกนี้ก็จะได้พักด้วย พรุ่งนี้เราจะได้ออกเดินทางกันแต่เช้า " ถึงแม้พวกทหารจะเรียกหญิงสาวว่าคุณชายหรือคุณหนู แต่ซูเม่ยก็ไม่เคยลืมตัวว่าจริงๆ แล้วนางไม่ได้เป็นคุณหนูจริงๆ นางก็แค่หญิงสาวธรรมดาเท่านั้น เพราะฉะนั้นนางจึงไม่ถือยศศักดิ์ใดๆ และปฏิบัติกับพวกเขาอย่างเท่าเทียม

        " ขอรับ " เสียงห้าวตอบรับออกมาแล้วบังคับรถม้าให้มุ่งหน้าไปยังป่าไผ่ ที่เป็นที่ตั้งของ 'โรงเตี๊ยมหมีเหมียวเหมียว' โรงเตี๊ยมประจำเมืองอันติง ที่ตั้งอยู่กลางป่าไผ่ใกล้น้ำตกเล็กๆ ที่บรรยากาศร่มรื่นเย็นสบาย



ยามซวี (19.00 น.-20.59 น.)  ณ  โรงเตี๊ยมหมีเหมียวเหมียว

         " ถึงโรงเตี๊ยมแล้วขอรับคุณชาย " เสียงนายทหารเอ่ยบอกพร้อมกับที่รถม้าจอดสนิทอยู่หน้าโรงเตี๊ยม

         " ข้าทราบแล้ว ขอบคุณท่านมาก " ซูเม่ยเอ่ยตอบแล้วลงจากรถม้าและอุ้มเสี่ยวเมาลงมาด้วย สายตาของหญิงสาวกวาดมองบรรยากาศรอบๆ โรงเตี๊ยมอย่างพอใจ นางชอบความร่มรื่นเช่นนี้นัก และยังเสียงน้ำตกที่แค่ฟังก็รู้สึกถึงความสดชื่นแล้วหากว่านางไม่ต้องรีบเดินทางคงได้พักอยู่ที่นี่อีกหลายวันเป็นแน่ ช่างหน้าเสียดายนัก

         " สวัสดีขอรับคุณชายโรงเตี๊ยมหมีเหมียวเหมียวของเรายินดีต้อนรับขอรับ " เสี่ยวเอ้อห์ของโรงเตี๊ยมออกมาต้อนรับเมื่อเห็นว่ามีแขกมาเยือน

         " สวัสดี ข้าต้องการห้องพักห้าห้อง พร้อมอาหารสักสองอย่าง นำไปส่งในแต่ละห้องนะ ส่วนห้องข้าขอนมแพะด้วยหนึ่งขวด แล้วก็น้ำอุ่นสำหรับอาบด้วย อ่อ แล้วก็ฝากดูม้าให้ข้าด้วยนะพี่ชาย " ซูเม่ยเรียกเสี่ยวเอ้อห์อย่างให้เกียรติแล้วยื่นงานค่าอาหารให้ พร้อมกับสินน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ ทำให้เสี่ยวเอ้อห์ผู้นั้นโค้งขอบคุณนางไม่หยุด

         เมื่อบอกสิ่งที่ต้องการไปทั้งหมดแล้วนางก็เดินถามเสี่ยวเอ้อห์ที่นำทางไปยังห้องนอนอย่างเร่งรีบ เพราะนางอยากอาบน้ำและนอนพักเป็นอย่างมาก เนื่องจากนั่งรถม้ามาเป็นเวลานาน เพราะนางไม่อยากให้เสียเวลาจึงมีการหยุดพักแต่ตอนทานข้าวกลางวันเท่านั้น แล้วจึงเร่งเดินทางต่อ พอมาเจอที่นอนนุ่มๆ ก็อยากจะทิ้งตัวลงไปนอนทันที แต่ก็ต้องไปอาบน้ำและทานอาหารก่อน

         ร่างบางแช่น้ำที่เสี่ยวเอ้อห์ยกมาให้เพียงพักเดียวก็รีบขึ้นมาแต่งตัว เมื่อออกมาจากฉากกั้นก็พอดีกับที่เสี่ยวเอ้อห์มาเคาะประตูเพื่อนำอาหารมาให้ นางรับมาแล้วถามขึ้นนายทหารที่มากับนางด้วย เมื่อได้คำตอบที่พอใจก็ให้เสี่ยวเอ้อห์ออกไปแล้วจึงเริ่มทานอย่างหิวโหย แต่ก็ไม่ลืมที่จะเทนมแพะใส่ชามให้เสี่ยวเมาดื่มด้วย

         หลังจากทานเสร็จแล้วก็เรียกเสี่ยวเอ้อห์ให้มาเก็บจานชามไป แล้วจึงอุ้มเสี่ยวเมามานอนด้วยกันบนเตียง

         " นอนกันนะเสี่ยวเมา เดี๋ยวพรุ่งนี้เราก็ต้องออกเดินทางแต่เช้าอีก อดทนหน่อยนะ อีกไม่นานเราก็จะถึงกันแล้ว " คล้ายสิ่งที่นางพูดกับเจ้าเสือน้อยจะเป็นการบอกกับตัวเองมากว่า อีกไม่นานเราคงได้พบกัน....

ต่อ
         ในรุ่งเช้าของวันถัดมาซูเม่ยและทหารที่ติดตามมาด้วยนั้นรีบตื่นกันตั้งแต่ฟ้ายังไม่สร้าง และลงมาทานอาหารเช้ากันโดยที่หญิงสาวได้บังคับนายทหารทั้งสี่ให้มาร่วมโต๊ะด้วยเพราะนางไม่อยากทานข้าวคนเดียว และอีกอย่างนางนั้นก็อยู่ในชุดบุรุษเลยไม่ต้องกลัวเรื่องที่ความไม่เหมาะสม
         " เดี๋ยวถ้าทานเสร็จแล้วพวกท่านไปเตรียมเดินทางได้เลยนะขอรับ เดี๋ยวข้าจะไปจ่ายเงินแล้วเดี๋ยวเดินตามออกไป " ซูเม่ยพูดขึ้นแล้วยกน้ำชาขึ้นจิบ
         " ได้ขอรับคุณชาย " นายทหารที่ขับรถม้าเอ่ยตอบแล้วลุกขึ้น
         " เช่นนั้นข้าไปจ่ายค่าที่พักกับค่าอาหารก่อนแล้วกัน " มือเรียววางถ้วยน้ำชาลงแล้วลุกขึ้นยืนจัดชุดเล็กน้อย ก่อนจะเดินไปจ่ายเงิน

         " มิทราบว่าคุณชายต้องการสิ่งใดเจ้าค่ะ? " เสียงหวานที่ฟังดูแล้วรู้สึกได้ว่าผู้ที่พูดนั้นมีความมั่นใจในตัวเองพอสมควรเอ่ยขึ้นทันทีที่ซูเม่ยเดินเข้าที่ โดยที่เจ้าของเสียงที่ถามนั้นก็คือเถ้าแก่เนี้ยของโรงเตี๊ยมแห่งนี้นั่นเอง
         " ข้าจะมาจ่ายค่าห้องพักน่ะขอรับ ทั้งหมด 5 ห้อง "
         " เป็นห้องธรรมดาใช่หรือไม่เจ้าคะ? " เถ้าแก่เนี้ยเอ่ยถามขึ้นเพื่อความแน่ใจ
         " ใช่แล้วขอรับ "
         " ถ้าเช่นนั้นทั้งหมด 750 ตำลึงเจ้าค่ะ "
         " นี่ขอรับ " ซูเม่ยที่แอบตกใจกับราคาห้องเตี๊ยมแอบชะงักขึ้นมาเล็กน้อยก่อนจะยืนเงินส่งไปให้
         " ได้รับมาพอดีนะเจ้าค่ะ ขอบคุณที่มาใช้บริการโรงเตี๊ยมเรา โอกาสหน้าเชิญใหม่นะเจ้าคะ " เถ้าแก่เนีียรับเงินมานับเมื่อนับได้ว่าครบตามจำนวนที่แจ้งไปก็โค้งตัวพร้อมรอยยิ้มการค้าออกมา
         " ไว้ถ้ามีโอกาสข้าจะมาอีกแน่นอนขอรับ เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน " ร่างบางพูดแล้วยิ้มบางออกมาพลางโค้งตัวตอบก่อนจะเดินออกจากโรงเตี๋ยมที่จอดรอไว้อยู่แล้ว
         " ไปได้ " เมื่อขึ้นรถม้ามาเรียบร้อยหญิงสาวก็บอกให้ออกเดินทางต่อได้เพื่อไม่ให้เสียเวลา
         






แสดงความคิดเห็น

ชำระค่าห้องพัก 5 ห้อง  โพสต์ 2017-12-16 01:19

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง -750 ชื่อเสียง +35 ความหิว -11 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin -750 + 35 -11 + 3

ดูบันทึกคะแนน

เหะ
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ฮั่นเสียหม่า
หวยหนานจื่อ
ขลุ่ย
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x9
x16
x100
x10
x50
x19
x4
x80
x10
x9
x250
x200
x3
x5
x45
x100
x100
x1
x50
x50
x74
x50
x310
x60
x488
x83
x80
x1
x25
x1
x20
x15
x5
x18
x10
x28
x9
x8
x4
x40
x46
x2
x8
x28
x10
x27
x15
x73
x17
x47
x30
x13
x519
x255
x9
x39
x65
x8
x397
x25
x3
x35
x5
x51
x18
x1
x51
x23
x126
x47
x171
x59
x49
x54
x47
x1
x1

145

กระทู้

1307

โพสต์

56หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
133120
เงินตำลึง
612546
ชื่อเสียง
210053
ความหิว
1261

ใบรับรองภาษาละตินใบรับรองภาษาอาร์เมเนียป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ใบรับรองภาษาฮิบรูใบรับรองภาษาเปอร์เชียใบรับรองภาษาฮั่น

คุณธรรม
21033
ความชั่ว
2869
ความโหด
6018
หงเฟิง
เลเวล 1

เหอ ซูมี่

สงบใจไว้นะเจ้าคะ...
pet
โพสต์ 2017-12-25 02:33:12 | ดูโพสต์ทั้งหมด
หลิงนูเดินทางมายังโรงเตี๊ยมทแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ในอันติง หลังจากแยกตัวออกมาจากสตรีคนนั้นและออกมาจากเขตตลาดแล้ว
เข้าไปพักดื่มน้ำชาสักประเดี๋ยวก่อนน่าจะดี


เมื่อก้าวเข้ามาในโรงเตี๊ยมแล้วจึงสั่งเสี่ยวเอ้อร์คนหนึ่งที่มารับออเดอร์
"ขอน้ำชาที่นึง..."


ก่อนจะไปนั่งที่โต๊ะเก้าอี้ว่างที่หนึ่งแล้วนั่งครุ่นคิด..
หุบเขาปีศาจ....
มันอยู่ที่ไหนกัน
เราเองก็ไม่มีเบาะแส หรือสิ่งที่คาดว่าสามารถใช้ตามหาที่แห่งนั้นได้เลย...
แม่ของเด็กคนนั้นก้ไม่อาจให้เบาะแสเราได้เลย ให้มาเพียงแต่ คำว่าหุบเขาปีศาจ
ราวกับว่าให้ไปไขปริศนาเองอย่างไงอย่างงั้น


ฮึ่ม ...เราเองก็ไม่ได้รู้รายระเอียดของที่นั่นอะไรแม้แต่นิด ให้มาเพียงชื่อสถานที่แล้วใครจะไปตามหาได้..


หลิงนูตีหน้าเครียด ส่งผลให้บรรยากาศรอบโต๊ะที่นั่งดูน่ากลัว
กึก กึก กึก กึก กึก


"เอ่อ..."
เสียงของเสี่ยวเอ้อร์ดังขึ้นข้างโต๊ะ ที่หลิงนูกำลังอารมณ์ครึ้ม
"น้ำชาได้แล้วเจ้าค่ะ..."
เสี่ยวเอ้อร์กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงแอบกลัวหลิงนูในขณะนี้


หลิงนูได้ยิน จึงหันมา พร้อมกับทำหน้าตาอารมณ์ปกติตามเดิม
"อ๊ะ เอ่อ ขอบคุณ... ขอโทษที่ทำให้ตกใจ..."
เธอกล่าวขอโทษเสี่ยวเอ้อร์ที่ทำให้กลัวจากเมื่อครู่นี้  หลังจากเสริฟ์น้ำชาแล้วเธอจึงกลับมาทำตัวปกติ หลังจากเกิดอารมณ์อึมครึ้มเมื่อครู่


หลิงนูค่อยๆจิบชา อย่างใจเย็น และให้อารมณ์นั้นเย็นลงไปด้วย
สักครู่ เธอดื่มชาจนหมดแล้ว จึงให้เสี่ยวเอ้อร์มาเก็บเงินให้เสร็จสรรพ์
ก่อนจะลุกออกจากโต๊ะไป แต่ว่ายังไม่ได้ออกร้านไปในทีเดียว
เธอเดินไปยังโต๊ะของเถ้าแก่โรงเตี๊ยม เพื่อถามบางอย่าง นั่นก้คือเรื่องของหุบเขาปีศาจ.... เธอเองก็อยากรู้เบาะแสให้มากกว่านี้


"ขออภัยเถ้าแก่.. ข้ารบกวนท่านอย่างหนึ่ง... "
"ท่านพอจะรู้เบาะแสของ หุบเขาปีศาจ รึไม่..."
เถ้าแก่ของร้านได้ยินคำถามของหลิงนู ก็เกิดอาการงงงวยเล็กน้อย และส่ายหน้าไม่รู้ถึงสถานที่ๆตามหานี้


หลิงนูพยักหน้าเข้าใจ ก่อนจะกลับออกมาจากโรงเตี๊ยมด้วยท่าทางไม่ค่อยมีหวังเท่าใดนัก
หลิงนูขึ้นขี่ม้า แล้วขี่ม้าจากไปจากโรงเตี๊ยม....


@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง -150 ความหิว -11 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin -150 -11 + 3

ดูบันทึกคะแนน

11112222
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
เซ็กเธาว์โหย่วอี้
ทวนมังกรเขียว
ชุดหวังเจี้ยน
หมวกเกราะหวังเจี้ยน
แหวนห้าสี
ตัวเบาขั้นสูง
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x4
x3
x1
x4
x2
x3
x1
x3
x60
x4
x3
x100
x50
x50
x100
x4
x4
x32
x10
x1
x4
x4
x2
x8
x4000
x150
x5
x8
x64
x121
x4
x138
x400
x151
x1400
x43
x18
x7
x1300
x161
x122
x16
x225
x25
x720
x120
x58
x1602
x120
x26
x480
x8
x1600
x19
x43
x15
x55
x7
x1402
x800
x1400
x3000
x400
x140
x14
x800
x10
x20
x8
x17
x9
x1200
x113
x54
x1600
x38
x64
x800
x14
x1
x9
x2200
x800
x9
x1302
x1400
x4
x1600
x121
x7
x35
x9
x1200
x138
x100
x1
x8
x121
x3
x1020
x3
x450
x1200
x278
x1800
x60
x1
x1500
x273
x1
x8
x28
x820
x430
x2050
x1490
x140
x2405
x19
x5
x13
x2655
x34
x8
x127
x72
x20
x1
x240
x55
x203
x2
x2050
x100
x8
x495
x179
x21
x17
x836
x163
x961
x1120
x700
x1238
x220
x43
x278
x1400
x1075
x2830
x2030
x819
x2260
x1755
x360
x1101
x1880
x840
x1
x1480
x112
x1592
x769
x464
x1282
x1597
x1058
x22
x153
x300
x1048
x87
x146
x708
x12
x300
x1410
x2772
x16
x731
x1
x950
x250
x857
x2960
x340
x750
x19
x243
x3
x14
x4230
x2264
x1759
x2949
x1
x1
x9999
x1
x2110
x1045
x222
x269
x57
x139
x2223
x2880
x1498
x3245
x2
x365
x625
x2655
x253
x8
x2600
x28
x98
x3
x131
x9999
x323
x86
x2074
x33
x10
x91
x72
x205
x16
x1100
x21
x7
x2065
x6047
x1246
x127
x1740
x6
x84
x19
x80
x8
x2462
x2
x20
x9
x928
x6
x2980
x1824
x1655
x13
x411
x118
x688
x2771
x2069
x1362
x2619
x2172
x1445
x1050
x2539
x181
x206
x9999
x211
x1390
x18
x1602
x1263
x1207
x29
x3226
x2630
x2806
x256
x16
x589
x369
x4
x461
x521
x880
x967
x2131
x2818
x19
x5572
x4739
x173
x29
x3708
x1882
x3962
x2378
x630
x1394
x2554
x24
x1962
x2822
x1220
x83
x2729
x539
x1
x297
x415
x2
x1075
x616
x626
x560
x1728
x56
x1026
x1188
x96
x25
x344
x2281
x2408
x168
x75
x76
x101
x152
x402
x1098
x384
x607
x337
x87
x1095
x1254
x1580
x9999
x24
x703
x2001
x518
x91
x2035
x98
x22
x1869
x1020
x944
x859
x818
x64
x215
x7
x1637
x317
x393
x1
x1
x2697
x1

153

กระทู้

1471

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
783255
เงินตำลึง
18336405
ชื่อเสียง
70816
ความหิว
87

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ป้ายวังหลังใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาอังกฤษ

คุณธรรม
6324
ความชั่ว
417
ความโหด
2499
ภูตปริศนา (วัยทารก)
เลเวล 1

เมิ่ง จื่อเหยา

ข้าไม่ได้เตี้ยบนหัวเจ้า
pet
โพสต์ 2018-2-7 01:01:07 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{ทำดีได้ดี}
[เลี้ยงข้าวชายแปลกหน้า]


  หลังจากที่จางฝุได้ช่วยยชาหนุ่มบัณฑิตคนหนึ่งมาเธอก็ตัดสินใจที่จะพาเขากลับไปส่งที่ตัวเมือง เพียงแต่ไปได้เพียงชานเมืองเท่านั้น ท้องฟ้าก็พันเปลี่ยนเป็นสีรัติกาลเสียแล้วทำให้เธอและชายหนุ่มจำเป็นต้องพักค้างคืนกันที่โรงเตี้ยมแห่งหนึ่งที่อยู่บริเวณนั้นซึ่งอยู่ใกล้กับน้ำตกเสียด้วยจัดเป็นโรงเตี้ยมที่มีบรรยากาศดีมากแห่งหนึ่งเลย


   พอจางฝูและชายยหนุ่มมาถึงโรงเตี้ยมเธอจึงให้เขาเข้าไปรอที่ด้านในส่วนเธอนั้นจะพาเฟยเทียนไปที่คอกพักสัตว์แล้วขนเอาสัมภาระส่วนตัวตามเข้าไป เพียงแต่ชายยคนนั้นกลับยืนยันที่จะช่วยเธอขนของเพียงเพราะว่าอยากจะตอบแทนที่เธอช่วยเขาไว้จากหมีป่าซึ่งเธอก็ไม่อยากขัดเท่าไหร่นัก
    “ไหวแน่นะเจ้าค่ะ” จางฝูที่ถือถุงห่อเสื้อผ้าของตัวเองไว้หันไปมองชายที่เดินแบกถุงสัมภาระจำพวกอุปกรร์ที่เธอใช้ทำอาหารตอนอยู่ในป่าเดินตามาอย่างทุลักทุเล


    “ข้า ไหวขอรับ”ชายหนุ่มฉีกยิ้มแข็งๆให้เธอก่อนพร้อมแบกเอาห่อสัมภาระเดินจำอ้าวนำเข้าไปในโรงเตี้ยม โดยมีหญิงสาวยืนยิ้มแหยะมองตามหลัง ก่อนจะเดินตามไปพร้อมกับลู่จิวที่พันอยุ่รอบค่อและฮุ่ยจือที่นอนอยู่ในอ้อมแขนเธอ


    จางฝูเดินเข้าประตูโรงเตี้ยมไปก่อนจะมองไปรอบๆโรงเตี้ยมอย่างสำรวจ ภายในโรงเตี้ยมแห่งนี้มีขนาดไม่ใหญ่มากนัก ตกแต่งอย่างเรียบๆ มีโต๊ะสำหรับให้ลูกค้านั่งรับประทานอาหารประมาณสิบกว่าโต๊ะเห็นจะได้ ไม่รอช้าหญิงรีบเดินไปยังหน้าเคาเตอร์เพื่อจองห้องพักและสั่งอาหารในทันที


    “เถ้าแก่เนี้ยะ ข้าขอจองห้องพักสองห้องเจ้าค่ะ”เธอเอ่ยยแล้วหันไปมองชายอีกคนที่ยืนหอบแหกอยู่ข้างๆ


    “ได้เจ้าค่ะ จ่ายรวมเลยนะเจ้าคะ”เถ้าแก่เนี้ยเอ่ยขณะที่มองเธอสลับกับชายหนุ่มก่อนที่ชายคนนั้นโบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน


    “แยกขอรับ แยก”ชายหนุ่มเอ่ยแล้วพยายามที่จะค้นหาถุงเงินของตัวเองก่อนที่จะชะงักไปพร้อมกับใบหน้าที่ซี้ดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด ก่อนที่เขาจะเงยหน้าขึ้นมามองจางฝูที่ยืนเอียงคอมองเขาอยู่อย่างสงสัย


     “ถุงเงินข้าหาย ต้องหายตอนหนีหมีแน่ๆเลย”


    “ถ้าไม่มีเงินก็พักไม่ได้นะเจ้าค่ะ”เถ้าเเก่เนี้ยเอ่ยอย่างเซ๊งๆก่อนจะหันกลับไปทำงานของตัวเองต่อแต่ก็ต้องหันกลับมาเมื่อได้ยินเสียงของหญิงสาวที่เอ่ยขึ้นมา
    “จ่ายรวมน่ะเจ้าค่ะ ข้ามีเงินติดตัวอยู่ จองห้องพักสองห้องแล้วก็ขอสั่งอาหารสำหรับสองคนด้วยเจ้าค่ะ”เธอเอ่ยก่อนจะหันไปมองชายหนุ่มที่ยืนมองเธออย่างตะลึงอยู่ข้างซึ่งเธอก็เพียงยิ้มตอบให้น้อยยก่อนจะหันไปจ่ายเงิยค่าที่พักก่อนจะเดินนำเอาของขึ้นไปไว้บนห้องโดยมีชายหนุ่มเดินตามช่วนขนของขึ้นไปไว้ที่ห้องให้ ก่อนที่ทั้งเธอและเขาและลู่จิวจะเดินลงมานั่งที่โต๊ะเพื่อรออาหารมาเสิร์ฟ


    “ทำไมถึงช่วยข้าขนาดนี้ขอรับ”ชายหนุ่มที่เงียบมาตลอดเอ่ยขึ้นแล้วมองไปยังหญิงสาวเบื้องหน้าที่กำลังเล่นกับงูอยู่เพื่อฆ่าเวลารออาหารมาเสิร์ฟ


   “ไม่รู้เจ้าค่ะ เพียงแต่ข้าแค่อยากช่วยเจ้าค่ะ  การที่เห็นคนที่กำลังลำบากแล้วไม่ช่วยมันทำให้ข้ารู้สึกไม่ดี เหตุผลก็มีเท่านั้นเจ้าค่ะ” จางฝูเอ่ยตอบก่อนจะยิ้มบางให้ชายหนุ่มที่นั่งค้างมองหน้าเธอนิ่ง


    “แล้วท่าน ไม่กลัวข้าหลอกหรือหวังร้ายท่านรึขอรับ”


    “ถ้ามั่วแต่คิดแบบนั้นจะช่วยคนที่ ต้องการความช่วยเหลือจริงๆได้รึเจ้าค่ะ”คำตอบบของหญิงสาวยิ่งตอกย้ำให้ชายหนุ่มยิ่งตะลึงเขาไปอีก ตลอดมาเขาทั้งระแวงคน กลัวไปต่างๆนาๆแต่ผู้หญิงต้องหน้ากลับกล้าที่จะข้ามความกลัวนั้นเพื่อเลือกที่จะช่วยคนอื่นแม้จะไม่รู้จักกันด้วยซ้ำ เขาอดที่จะนับถือหญิงสาวตรงหน้าไม่ได้เลยจริงๆ


    “ขอบคุณนะขอรับ ขอบคุณที่ช่วยข้าขอรับ”


    “ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ข้ายินดีช่วย”จางฝูเอ่ยตอบก่อนที่เสี่ยวเออร์จะยกเอาอาหารที่เธอสั่งไว้มาเสิร์ฟก่อนที่ทั้งเธอและชายจะลงมือทานอาหารมื้อนี้พร้อมกับคุยแลกเปลี่ยน เล่าเรื่องประสบการณ์ของกันและอย่างสนุกสนานจนมาถึงเรื่องที่เขาต้องการที่จะไปเก็บมันเทศในป่า


     “นี่ข้าสงสัยจริงว่าอะไรทำให้เจ้าไปเก็บมันเทศในป่าไผ่ ป่าไผ่มันก้มีแแต่หน่อไม้”จางฝูเอ่ยอย่างสงสัยแล้วมองหน้าชายหนุ่มตรงหน้า


    “ก็ข้าเป็นว่ามันเป็นป่าเหมือนกันมันก็น่าจะมี แต่พอไปดันไปเจอหมีป่าสะได้ โชคดีที่ไม่เจอพวกฝูกวานรยักษ์ ไม่งั้นคงตายแน่ๆ”ชายหนุ่มเอ่ยตอบเขิลๆพรางยกมือขึ้นมาเกาแก้มแล้วมองไปทางอื่น


    "วานรยักษ์หรอเจ้าค่ะ"เธอเอ่ยทวนขึ้นอย่างสนใจ


   "เป็นฝูงวานรขนาดใหญ่กว่าปกติที่มักจะอยู่กันบนยอดเขาน่ะขอรับ ข้าก็ไม่รู้อะไรมาก รู้เพียงแค่พวกมันอันตรายมาก"




    “เอ่อ..จริงสข้ามีเรื่องอยากจะรบกวนท่านน่ะ”ชายหนุ่นหันมามองหน้าเธอแล้วเอ่ยขึ้นเบาๆ “ข้าอยากไปเก็บมันเทศบนเขา เลยอยากให้ท่านช่วย เอ่อตะ..แต่ท่านจะไม่ช่วยก็ได้นะขอรับ”


    “ถ้าข้าช่วยอะไรได้ข้าก็จะช่วยเจ้าค่ะ”เธอเอ่ยแล้วยิ้มตอบชายหนุ่มทำเอาชายหนุ่มนั้นอดยิ้มออกมาอย่างดีใจไม่ได้ พวกเธอนั่งคุยถึงสถานที่ที่จะไปหาขุดมันเทศกันอีกเล็กน้อยก่อนที่พวกเะอจะแยกกันกลับห้องพักของตนเอง...


@Admin


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +77 ความหิว -8 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 77 -8 + 3

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
สุรากู่หลันหลาง
ตัวเบาขั้นสูง
เคล็ดวิชาวารีสิ้นขั้นสูง
คัมภีร์ละติน
ปราณคลุมวารี
กงจักรเฟิ่งหวง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x5
x100
x5
x177
x41
x800
x2
x17
x80
x94
x50
x595
x200
x3
x8
x4
x160
x1
x400
x3
x100
x3
x600
x600
x200
x90
x30
x220
x3
x56
x600
x400
x200
x5
x400
x1200
x75
x6
x30
x600
x4
x100
x1185
x2
x200
x200
x28
x4
x600
x40
x3
x10
x60
x59
x4
x250
x19
x600
x32
x44
x200
x100
x800
x183
x3
x600
x712
x200
x16
x200
x21
x600
x4
x1000
x400
x800
x30
x600
x50
x4
x5
x29