ดู: 495|ตอบกลับ: 12

{ เมืองอันติง } โรงเตี๊ยมหมีเหมียวเหมียว

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-11-12 12:41:04 |โหมดอ่าน

โรงเตี๊ยมหมีเหมียวเหมียว
[ เ มื อ ง อั น ติ ง ]





โรงเตี๊ยมขนาดกลางชานเมืองอันติง ตั้งอยู่กลางป่าไผ่ใกล้น้ำตกเล็กๆ ที่ไหลมาจากยอดเขาทางเหนือ
บรรยากาศร่มรื่นเย็นสบาย ราวกับว่าที่นี่ไม่ได้ตั้งอยู่ในเหลียงโจว
ตกกลางคืนสามารถมองเห็นสัตว์ป่าออกมาหากินได้ในระแวกนี้

โดยที่โรงเตี๊ยมแห่งนี้จะมีกฏพิเศษอะไรบางอย่างเพิ่มขึ้นมา เนื่องจากว่าทางเถ้าแก่โรงเตี๊ยมนั้นค่อนข้างเป็นคนที่ระเบียบจัด
อีกอย่างหากคุณเข้ามาทักผิดคนคงไม่แปลก เนื่องจากว่าเถ้าแก่โรงเตี๊ยมดันหน้าเด็กอย่างกับอะไรดี


เถ้าแก่เนี้ยคนปัจจุบัน : หมี่ ฮูหยิน (อายุ 34 ปี)
อุปนิสัย : มั่นใจในตัวเอง ตัดสินใจเด็ดขาด ตรงไปตรงมาเรื่องการเงิน เฉียบขาดเรื่องงานบ้าน และที่สำคัญ ชอบที่ตนเองหน้าเด็กมาก 
(แนะนำให้ทักผิดบ่อยๆจะเป็นเรื่องดี)

ชื่อกิจการ: โรงเตี๊ยมหมีเหมียวเหมียว
เจ้าของกิจการ: หมี่ หลงเฟย
ประเภทร้าน: บริการอาหาร, น้ำชา, สุรา และ การแสดงร่ายรำ ดนตรี และ บริการห้องพัก
เวลาเปิด-ปิดร้าน: 24 ชั่วโมง

#ประทับตรา: ผู้ว่าเมืองอันติง

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2017-12-15 22:43:36 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ซูเม่ย เมื่อ 2017-12-17 22:56

เรื่องราวที่ 3 (พิเศษ) - บุพผาความรักเบิกบาน
พาร์ท 3 - มุ่งสู่ทะเลทราย

        รถม้าที่ซูเม่ยนั่งมาได้เคลื่อนตัวเข้ามายังเมืองอันติงซึ่งเป็นเมืองที่นางจะต้องผ่านเพื่อไปยังด่านอี้เหมินกวง แต่กว่าที่นางจะมาถึงในเมืองเวลาก็ล่วงเลยเข้าสู่ปลายยามอิ่ว (17.00 น. -18.59 น.)

        " คุณชายขอรับ ตอนนี้เราเข้ามาในเมืองแล้วอันติงแล้วขอรับ " เสียงทหารหนุ่มที่บังคับรถม้าตะโกนบอกซูเม่ยที่นั่งอยู่ภายในรถม้า และสรรพนามที่เอ่ยเรียกนั้น ก็เป็นนางเองที่บอกให้ทหารทุกคนที่มากับนางเรียกนางแบบนี้ จะให้มาเรียกคุณหนูทั้งที่อยู่ในชุดบุรุษมันก็คงจะไม่เหมาะ

        " เช่นนั้นเราไปที่โรงเตี๊ยมเลยเถอะพวกท่านจะได้พัก และม้าพวกนี้ก็จะได้พักด้วย พรุ่งนี้เราจะได้ออกเดินทางกันแต่เช้า " ถึงแม้พวกทหารจะเรียกหญิงสาวว่าคุณชายหรือคุณหนู แต่ซูเม่ยก็ไม่เคยลืมตัวว่าจริงๆ แล้วนางไม่ได้เป็นคุณหนูจริงๆ นางก็แค่หญิงสาวธรรมดาเท่านั้น เพราะฉะนั้นนางจึงไม่ถือยศศักดิ์ใดๆ และปฏิบัติกับพวกเขาอย่างเท่าเทียม

        " ขอรับ " เสียงห้าวตอบรับออกมาแล้วบังคับรถม้าให้มุ่งหน้าไปยังป่าไผ่ ที่เป็นที่ตั้งของ 'โรงเตี๊ยมหมีเหมียวเหมียว' โรงเตี๊ยมประจำเมืองอันติง ที่ตั้งอยู่กลางป่าไผ่ใกล้น้ำตกเล็กๆ ที่บรรยากาศร่มรื่นเย็นสบาย



ยามซวี (19.00 น.-20.59 น.)  ณ  โรงเตี๊ยมหมีเหมียวเหมียว

         " ถึงโรงเตี๊ยมแล้วขอรับคุณชาย " เสียงนายทหารเอ่ยบอกพร้อมกับที่รถม้าจอดสนิทอยู่หน้าโรงเตี๊ยม

         " ข้าทราบแล้ว ขอบคุณท่านมาก " ซูเม่ยเอ่ยตอบแล้วลงจากรถม้าและอุ้มเสี่ยวเมาลงมาด้วย สายตาของหญิงสาวกวาดมองบรรยากาศรอบๆ โรงเตี๊ยมอย่างพอใจ นางชอบความร่มรื่นเช่นนี้นัก และยังเสียงน้ำตกที่แค่ฟังก็รู้สึกถึงความสดชื่นแล้วหากว่านางไม่ต้องรีบเดินทางคงได้พักอยู่ที่นี่อีกหลายวันเป็นแน่ ช่างหน้าเสียดายนัก

         " สวัสดีขอรับคุณชายโรงเตี๊ยมหมีเหมียวเหมียวของเรายินดีต้อนรับขอรับ " เสี่ยวเอ้อห์ของโรงเตี๊ยมออกมาต้อนรับเมื่อเห็นว่ามีแขกมาเยือน

         " สวัสดี ข้าต้องการห้องพักห้าห้อง พร้อมอาหารสักสองอย่าง นำไปส่งในแต่ละห้องนะ ส่วนห้องข้าขอนมแพะด้วยหนึ่งขวด แล้วก็น้ำอุ่นสำหรับอาบด้วย อ่อ แล้วก็ฝากดูม้าให้ข้าด้วยนะพี่ชาย " ซูเม่ยเรียกเสี่ยวเอ้อห์อย่างให้เกียรติแล้วยื่นงานค่าอาหารให้ พร้อมกับสินน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ ทำให้เสี่ยวเอ้อห์ผู้นั้นโค้งขอบคุณนางไม่หยุด

         เมื่อบอกสิ่งที่ต้องการไปทั้งหมดแล้วนางก็เดินถามเสี่ยวเอ้อห์ที่นำทางไปยังห้องนอนอย่างเร่งรีบ เพราะนางอยากอาบน้ำและนอนพักเป็นอย่างมาก เนื่องจากนั่งรถม้ามาเป็นเวลานาน เพราะนางไม่อยากให้เสียเวลาจึงมีการหยุดพักแต่ตอนทานข้าวกลางวันเท่านั้น แล้วจึงเร่งเดินทางต่อ พอมาเจอที่นอนนุ่มๆ ก็อยากจะทิ้งตัวลงไปนอนทันที แต่ก็ต้องไปอาบน้ำและทานอาหารก่อน

         ร่างบางแช่น้ำที่เสี่ยวเอ้อห์ยกมาให้เพียงพักเดียวก็รีบขึ้นมาแต่งตัว เมื่อออกมาจากฉากกั้นก็พอดีกับที่เสี่ยวเอ้อห์มาเคาะประตูเพื่อนำอาหารมาให้ นางรับมาแล้วถามขึ้นนายทหารที่มากับนางด้วย เมื่อได้คำตอบที่พอใจก็ให้เสี่ยวเอ้อห์ออกไปแล้วจึงเริ่มทานอย่างหิวโหย แต่ก็ไม่ลืมที่จะเทนมแพะใส่ชามให้เสี่ยวเมาดื่มด้วย

         หลังจากทานเสร็จแล้วก็เรียกเสี่ยวเอ้อห์ให้มาเก็บจานชามไป แล้วจึงอุ้มเสี่ยวเมามานอนด้วยกันบนเตียง

         " นอนกันนะเสี่ยวเมา เดี๋ยวพรุ่งนี้เราก็ต้องออกเดินทางแต่เช้าอีก อดทนหน่อยนะ อีกไม่นานเราก็จะถึงกันแล้ว " คล้ายสิ่งที่นางพูดกับเจ้าเสือน้อยจะเป็นการบอกกับตัวเองมากว่า อีกไม่นานเราคงได้พบกัน....

ต่อ
         ในรุ่งเช้าของวันถัดมาซูเม่ยและทหารที่ติดตามมาด้วยนั้นรีบตื่นกันตั้งแต่ฟ้ายังไม่สร้าง และลงมาทานอาหารเช้ากันโดยที่หญิงสาวได้บังคับนายทหารทั้งสี่ให้มาร่วมโต๊ะด้วยเพราะนางไม่อยากทานข้าวคนเดียว และอีกอย่างนางนั้นก็อยู่ในชุดบุรุษเลยไม่ต้องกลัวเรื่องที่ความไม่เหมาะสม
         " เดี๋ยวถ้าทานเสร็จแล้วพวกท่านไปเตรียมเดินทางได้เลยนะขอรับ เดี๋ยวข้าจะไปจ่ายเงินแล้วเดี๋ยวเดินตามออกไป " ซูเม่ยพูดขึ้นแล้วยกน้ำชาขึ้นจิบ
         " ได้ขอรับคุณชาย " นายทหารที่ขับรถม้าเอ่ยตอบแล้วลุกขึ้น
         " เช่นนั้นข้าไปจ่ายค่าที่พักกับค่าอาหารก่อนแล้วกัน " มือเรียววางถ้วยน้ำชาลงแล้วลุกขึ้นยืนจัดชุดเล็กน้อย ก่อนจะเดินไปจ่ายเงิน

         " มิทราบว่าคุณชายต้องการสิ่งใดเจ้าค่ะ? " เสียงหวานที่ฟังดูแล้วรู้สึกได้ว่าผู้ที่พูดนั้นมีความมั่นใจในตัวเองพอสมควรเอ่ยขึ้นทันทีที่ซูเม่ยเดินเข้าที่ โดยที่เจ้าของเสียงที่ถามนั้นก็คือเถ้าแก่เนี้ยของโรงเตี๊ยมแห่งนี้นั่นเอง
         " ข้าจะมาจ่ายค่าห้องพักน่ะขอรับ ทั้งหมด 5 ห้อง "
         " เป็นห้องธรรมดาใช่หรือไม่เจ้าคะ? " เถ้าแก่เนี้ยเอ่ยถามขึ้นเพื่อความแน่ใจ
         " ใช่แล้วขอรับ "
         " ถ้าเช่นนั้นทั้งหมด 750 ตำลึงเจ้าค่ะ "
         " นี่ขอรับ " ซูเม่ยที่แอบตกใจกับราคาห้องเตี๊ยมแอบชะงักขึ้นมาเล็กน้อยก่อนจะยืนเงินส่งไปให้
         " ได้รับมาพอดีนะเจ้าค่ะ ขอบคุณที่มาใช้บริการโรงเตี๊ยมเรา โอกาสหน้าเชิญใหม่นะเจ้าคะ " เถ้าแก่เนีียรับเงินมานับเมื่อนับได้ว่าครบตามจำนวนที่แจ้งไปก็โค้งตัวพร้อมรอยยิ้มการค้าออกมา
         " ไว้ถ้ามีโอกาสข้าจะมาอีกแน่นอนขอรับ เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน " ร่างบางพูดแล้วยิ้มบางออกมาพลางโค้งตัวตอบก่อนจะเดินออกจากโรงเตี๋ยมที่จอดรอไว้อยู่แล้ว
         " ไปได้ " เมื่อขึ้นรถม้ามาเรียบร้อยหญิงสาวก็บอกให้ออกเดินทางต่อได้เพื่อไม่ให้เสียเวลา
         






แสดงความคิดเห็น

ชำระค่าห้องพัก 5 ห้อง  โพสต์ 2017-12-16 01:19

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง -750 ชื่อเสียง +35 ความหิว -11 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin -750 + 35 -11 + 3

ดูบันทึกคะแนน

เหะ
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ฮั่นเสียหม่า
หวยหนานจื่อ
ขลุ่ย
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x9
x16
x100
x10
x50
x19
x4
x80
x10
x9
x250
x200
x3
x5
x45
x100
x100
x1
x50
x50
x74
x50
x310
x60
x488
x83
x80
x1
x25
x1
x20
x15
x5
x18
x10
x28
x9
x8
x4
x40
x46
x2
x8
x28
x10
x27
x15
x73
x17
x47
x30
x13
x519
x255
x9
x39
x65
x8
x397
x25
x3
x35
x5
x51
x18
x1
x51
x23
x126
x47
x171
x59
x49
x54
x47
x1
x1

117

กระทู้

853

โพสต์

31หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
56132
เงินตำลึง
83824
ชื่อเสียง
113902
ความหิว
858

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
1650
ความชั่ว
65
ความโหด
301
หงเฟิง
เลเวล 1

เหอ ซูมี่

สงบใจไว้นะเจ้าคะ...
pet
โพสต์ 2017-12-25 02:33:12 | ดูโพสต์ทั้งหมด
หลิงนูเดินทางมายังโรงเตี๊ยมทแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ในอันติง หลังจากแยกตัวออกมาจากสตรีคนนั้นและออกมาจากเขตตลาดแล้ว
เข้าไปพักดื่มน้ำชาสักประเดี๋ยวก่อนน่าจะดี


เมื่อก้าวเข้ามาในโรงเตี๊ยมแล้วจึงสั่งเสี่ยวเอ้อร์คนหนึ่งที่มารับออเดอร์
"ขอน้ำชาที่นึง..."


ก่อนจะไปนั่งที่โต๊ะเก้าอี้ว่างที่หนึ่งแล้วนั่งครุ่นคิด..
หุบเขาปีศาจ....
มันอยู่ที่ไหนกัน
เราเองก็ไม่มีเบาะแส หรือสิ่งที่คาดว่าสามารถใช้ตามหาที่แห่งนั้นได้เลย...
แม่ของเด็กคนนั้นก้ไม่อาจให้เบาะแสเราได้เลย ให้มาเพียงแต่ คำว่าหุบเขาปีศาจ
ราวกับว่าให้ไปไขปริศนาเองอย่างไงอย่างงั้น


ฮึ่ม ...เราเองก็ไม่ได้รู้รายระเอียดของที่นั่นอะไรแม้แต่นิด ให้มาเพียงชื่อสถานที่แล้วใครจะไปตามหาได้..


หลิงนูตีหน้าเครียด ส่งผลให้บรรยากาศรอบโต๊ะที่นั่งดูน่ากลัว
กึก กึก กึก กึก กึก


"เอ่อ..."
เสียงของเสี่ยวเอ้อร์ดังขึ้นข้างโต๊ะ ที่หลิงนูกำลังอารมณ์ครึ้ม
"น้ำชาได้แล้วเจ้าค่ะ..."
เสี่ยวเอ้อร์กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงแอบกลัวหลิงนูในขณะนี้


หลิงนูได้ยิน จึงหันมา พร้อมกับทำหน้าตาอารมณ์ปกติตามเดิม
"อ๊ะ เอ่อ ขอบคุณ... ขอโทษที่ทำให้ตกใจ..."
เธอกล่าวขอโทษเสี่ยวเอ้อร์ที่ทำให้กลัวจากเมื่อครู่นี้  หลังจากเสริฟ์น้ำชาแล้วเธอจึงกลับมาทำตัวปกติ หลังจากเกิดอารมณ์อึมครึ้มเมื่อครู่


หลิงนูค่อยๆจิบชา อย่างใจเย็น และให้อารมณ์นั้นเย็นลงไปด้วย
สักครู่ เธอดื่มชาจนหมดแล้ว จึงให้เสี่ยวเอ้อร์มาเก็บเงินให้เสร็จสรรพ์
ก่อนจะลุกออกจากโต๊ะไป แต่ว่ายังไม่ได้ออกร้านไปในทีเดียว
เธอเดินไปยังโต๊ะของเถ้าแก่โรงเตี๊ยม เพื่อถามบางอย่าง นั่นก้คือเรื่องของหุบเขาปีศาจ.... เธอเองก็อยากรู้เบาะแสให้มากกว่านี้


"ขออภัยเถ้าแก่.. ข้ารบกวนท่านอย่างหนึ่ง... "
"ท่านพอจะรู้เบาะแสของ หุบเขาปีศาจ รึไม่..."
เถ้าแก่ของร้านได้ยินคำถามของหลิงนู ก็เกิดอาการงงงวยเล็กน้อย และส่ายหน้าไม่รู้ถึงสถานที่ๆตามหานี้


หลิงนูพยักหน้าเข้าใจ ก่อนจะกลับออกมาจากโรงเตี๊ยมด้วยท่าทางไม่ค่อยมีหวังเท่าใดนัก
หลิงนูขึ้นขี่ม้า แล้วขี่ม้าจากไปจากโรงเตี๊ยม....


@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง -150 ความหิว -11 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin -150 -11 + 3

ดูบันทึกคะแนน

11112222
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ไหเฟิงจิ่วจ้าน
ผ้าคลุมซู่ฮว่ากวง
ตัวเบาขั้นสูง
พัดหวงไจ้
กำหนดลมหายใจขั้นสูง
หลี่ซื่อชุนชิว
ม้าเทพอูซุน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x8
x10
x6
x1
x10
x36
x40
x1
x300
x30
x92
x495
x40
x170
x5
x60
x3
x10
x5
x300
x5
x74
x102
x241
x501
x1
x8999
x1
x10
x29
x61
x160
x6
x58
x3
x20
x74
x175
x2
x255
x15
x55
x186
x2
x1600
x4
x98
x3
x105
x5750
x78
x30
x1
x59
x5
x3
x25
x3
x41
x12
x1
x450
x5
x1
x175
x458
x5034
x87
x25
x60
x6
x50
x6
x8
x8
x62
x2
x6
x5
x52
x6
x2980
x18
x138
x13
x234
x21
x314
x196
x39
x130
x221
x278
x254
x54
x54
x121
x210
x9999
x1
x190
x7
x2
x183
x7
x10
x2858
x30
x266
x79
x1
x590
x147
x4
x125
x201
x219
x237
x131
x152
x9
x5012
x5139
x136
x17
x213
x357
x247
x250
x105
x1700
x134
x360
x7
x719
x231
x220
x73
x118
x37
x1
x132
x6
x10
x515
x96
x326
x180
x60
x55
x632
x718
x91
x447
x162
x417
x19
x121
x19
x29
x428
x23
x102
x18
x354
x147
x19
x25
x20
x24
x1125
x4977
x20
x163
x1
x138
x91
x20
x8
x10
x24
x5
x114
x198
x18
x34
x151
x8
x17
x76
x220
x1
x1
x1397
x1

75

กระทู้

844

โพสต์

12หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
59910
เงินตำลึง
16449
ชื่อเสียง
49797
ความหิว
511

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
749
ความชั่ว
372
ความโหด
319
เสวี่ยนอู่
เลเวล 1

จาง จู๋เวย

ไม่เป็นไรแน่หรอ
pet
โพสต์ 2018-2-7 01:01:07 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{ทำดีได้ดี}
[เลี้ยงข้าวชายแปลกหน้า]


  หลังจากที่จางฝุได้ช่วยยชาหนุ่มบัณฑิตคนหนึ่งมาเธอก็ตัดสินใจที่จะพาเขากลับไปส่งที่ตัวเมือง เพียงแต่ไปได้เพียงชานเมืองเท่านั้น ท้องฟ้าก็พันเปลี่ยนเป็นสีรัติกาลเสียแล้วทำให้เธอและชายหนุ่มจำเป็นต้องพักค้างคืนกันที่โรงเตี้ยมแห่งหนึ่งที่อยู่บริเวณนั้นซึ่งอยู่ใกล้กับน้ำตกเสียด้วยจัดเป็นโรงเตี้ยมที่มีบรรยากาศดีมากแห่งหนึ่งเลย


   พอจางฝูและชายยหนุ่มมาถึงโรงเตี้ยมเธอจึงให้เขาเข้าไปรอที่ด้านในส่วนเธอนั้นจะพาเฟยเทียนไปที่คอกพักสัตว์แล้วขนเอาสัมภาระส่วนตัวตามเข้าไป เพียงแต่ชายยคนนั้นกลับยืนยันที่จะช่วยเธอขนของเพียงเพราะว่าอยากจะตอบแทนที่เธอช่วยเขาไว้จากหมีป่าซึ่งเธอก็ไม่อยากขัดเท่าไหร่นัก
    “ไหวแน่นะเจ้าค่ะ” จางฝูที่ถือถุงห่อเสื้อผ้าของตัวเองไว้หันไปมองชายที่เดินแบกถุงสัมภาระจำพวกอุปกรร์ที่เธอใช้ทำอาหารตอนอยู่ในป่าเดินตามาอย่างทุลักทุเล


    “ข้า ไหวขอรับ”ชายหนุ่มฉีกยิ้มแข็งๆให้เธอก่อนพร้อมแบกเอาห่อสัมภาระเดินจำอ้าวนำเข้าไปในโรงเตี้ยม โดยมีหญิงสาวยืนยิ้มแหยะมองตามหลัง ก่อนจะเดินตามไปพร้อมกับลู่จิวที่พันอยุ่รอบค่อและฮุ่ยจือที่นอนอยู่ในอ้อมแขนเธอ


    จางฝูเดินเข้าประตูโรงเตี้ยมไปก่อนจะมองไปรอบๆโรงเตี้ยมอย่างสำรวจ ภายในโรงเตี้ยมแห่งนี้มีขนาดไม่ใหญ่มากนัก ตกแต่งอย่างเรียบๆ มีโต๊ะสำหรับให้ลูกค้านั่งรับประทานอาหารประมาณสิบกว่าโต๊ะเห็นจะได้ ไม่รอช้าหญิงรีบเดินไปยังหน้าเคาเตอร์เพื่อจองห้องพักและสั่งอาหารในทันที


    “เถ้าแก่เนี้ยะ ข้าขอจองห้องพักสองห้องเจ้าค่ะ”เธอเอ่ยยแล้วหันไปมองชายอีกคนที่ยืนหอบแหกอยู่ข้างๆ


    “ได้เจ้าค่ะ จ่ายรวมเลยนะเจ้าคะ”เถ้าแก่เนี้ยเอ่ยขณะที่มองเธอสลับกับชายหนุ่มก่อนที่ชายคนนั้นโบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน


    “แยกขอรับ แยก”ชายหนุ่มเอ่ยแล้วพยายามที่จะค้นหาถุงเงินของตัวเองก่อนที่จะชะงักไปพร้อมกับใบหน้าที่ซี้ดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด ก่อนที่เขาจะเงยหน้าขึ้นมามองจางฝูที่ยืนเอียงคอมองเขาอยู่อย่างสงสัย


     “ถุงเงินข้าหาย ต้องหายตอนหนีหมีแน่ๆเลย”


    “ถ้าไม่มีเงินก็พักไม่ได้นะเจ้าค่ะ”เถ้าเเก่เนี้ยเอ่ยอย่างเซ๊งๆก่อนจะหันกลับไปทำงานของตัวเองต่อแต่ก็ต้องหันกลับมาเมื่อได้ยินเสียงของหญิงสาวที่เอ่ยขึ้นมา
    “จ่ายรวมน่ะเจ้าค่ะ ข้ามีเงินติดตัวอยู่ จองห้องพักสองห้องแล้วก็ขอสั่งอาหารสำหรับสองคนด้วยเจ้าค่ะ”เธอเอ่ยก่อนจะหันไปมองชายหนุ่มที่ยืนมองเธออย่างตะลึงอยู่ข้างซึ่งเธอก็เพียงยิ้มตอบให้น้อยยก่อนจะหันไปจ่ายเงิยค่าที่พักก่อนจะเดินนำเอาของขึ้นไปไว้บนห้องโดยมีชายหนุ่มเดินตามช่วนขนของขึ้นไปไว้ที่ห้องให้ ก่อนที่ทั้งเธอและเขาและลู่จิวจะเดินลงมานั่งที่โต๊ะเพื่อรออาหารมาเสิร์ฟ


    “ทำไมถึงช่วยข้าขนาดนี้ขอรับ”ชายหนุ่มที่เงียบมาตลอดเอ่ยขึ้นแล้วมองไปยังหญิงสาวเบื้องหน้าที่กำลังเล่นกับงูอยู่เพื่อฆ่าเวลารออาหารมาเสิร์ฟ


   “ไม่รู้เจ้าค่ะ เพียงแต่ข้าแค่อยากช่วยเจ้าค่ะ  การที่เห็นคนที่กำลังลำบากแล้วไม่ช่วยมันทำให้ข้ารู้สึกไม่ดี เหตุผลก็มีเท่านั้นเจ้าค่ะ” จางฝูเอ่ยตอบก่อนจะยิ้มบางให้ชายหนุ่มที่นั่งค้างมองหน้าเธอนิ่ง


    “แล้วท่าน ไม่กลัวข้าหลอกหรือหวังร้ายท่านรึขอรับ”


    “ถ้ามั่วแต่คิดแบบนั้นจะช่วยคนที่ ต้องการความช่วยเหลือจริงๆได้รึเจ้าค่ะ”คำตอบบของหญิงสาวยิ่งตอกย้ำให้ชายหนุ่มยิ่งตะลึงเขาไปอีก ตลอดมาเขาทั้งระแวงคน กลัวไปต่างๆนาๆแต่ผู้หญิงต้องหน้ากลับกล้าที่จะข้ามความกลัวนั้นเพื่อเลือกที่จะช่วยคนอื่นแม้จะไม่รู้จักกันด้วยซ้ำ เขาอดที่จะนับถือหญิงสาวตรงหน้าไม่ได้เลยจริงๆ


    “ขอบคุณนะขอรับ ขอบคุณที่ช่วยข้าขอรับ”


    “ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ข้ายินดีช่วย”จางฝูเอ่ยตอบก่อนที่เสี่ยวเออร์จะยกเอาอาหารที่เธอสั่งไว้มาเสิร์ฟก่อนที่ทั้งเธอและชายจะลงมือทานอาหารมื้อนี้พร้อมกับคุยแลกเปลี่ยน เล่าเรื่องประสบการณ์ของกันและอย่างสนุกสนานจนมาถึงเรื่องที่เขาต้องการที่จะไปเก็บมันเทศในป่า


     “นี่ข้าสงสัยจริงว่าอะไรทำให้เจ้าไปเก็บมันเทศในป่าไผ่ ป่าไผ่มันก้มีแแต่หน่อไม้”จางฝูเอ่ยอย่างสงสัยแล้วมองหน้าชายหนุ่มตรงหน้า


    “ก็ข้าเป็นว่ามันเป็นป่าเหมือนกันมันก็น่าจะมี แต่พอไปดันไปเจอหมีป่าสะได้ โชคดีที่ไม่เจอพวกฝูกวานรยักษ์ ไม่งั้นคงตายแน่ๆ”ชายหนุ่มเอ่ยตอบเขิลๆพรางยกมือขึ้นมาเกาแก้มแล้วมองไปทางอื่น


    "วานรยักษ์หรอเจ้าค่ะ"เธอเอ่ยทวนขึ้นอย่างสนใจ


   "เป็นฝูงวานรขนาดใหญ่กว่าปกติที่มักจะอยู่กันบนยอดเขาน่ะขอรับ ข้าก็ไม่รู้อะไรมาก รู้เพียงแค่พวกมันอันตรายมาก"




    “เอ่อ..จริงสข้ามีเรื่องอยากจะรบกวนท่านน่ะ”ชายหนุ่นหันมามองหน้าเธอแล้วเอ่ยขึ้นเบาๆ “ข้าอยากไปเก็บมันเทศบนเขา เลยอยากให้ท่านช่วย เอ่อตะ..แต่ท่านจะไม่ช่วยก็ได้นะขอรับ”


    “ถ้าข้าช่วยอะไรได้ข้าก็จะช่วยเจ้าค่ะ”เธอเอ่ยแล้วยิ้มตอบชายหนุ่มทำเอาชายหนุ่มนั้นอดยิ้มออกมาอย่างดีใจไม่ได้ พวกเธอนั่งคุยถึงสถานที่ที่จะไปหาขุดมันเทศกันอีกเล็กน้อยก่อนที่พวกเะอจะแยกกันกลับห้องพักของตนเอง...


@Admin


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +77 ความหิว -8 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 77 -8 + 3

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
คัมภีร์ละติน
หน้ากากยักษ์แดง
ปราณคลุมวารี
ตัวเบาขั้นกลาง
ดอกม่วง
กงจักรเฟิ่งหวง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x43
x2
x8
x8
x6
x800
x1
x1
x16
x14
x20
x100
x817
x102
x150
x27
x20
x30
x10
x22
x3
x105
x128
x5
x9264
x10
x110
x8
x1
x3
x4
x1
x9
x131
x1
x55
x62
x1
x550
x6
x1
x13
x1
x1
x15
x2160
x6
x150
x50
x1000
x15
x6
x3
x3
x40
x4
x40
x31
x2
x2500
x110
x129
x15
x60
x65
x1
x114
x7
x8
x60
x1
x3
x39
x2
x55
x2
x3
x12
x3
x109
x60
x30
x4
x30
x50
x70
x1
x15
x2545
x3
x30
x33
x68
x47
x15
x432
x102
x172
x4
x118
x4
x2
x75
x66
x77
x143
x70
x99
x44
x320
x184
x259
x6
x30
x13
x348
x3
x393
x5
x1508
x51
x295
x264
x200
x2100
x456
x67
x39
x125
x356
x421
x236
x92
x84
x329
x310
x8
x60
x1
x4
x103
x152
x675
x477
x785
x630
x126
x271
x3202
x521
x31
x3
x1040
x45
x80
x1210
x12
x7
x22
x4450
x571
x790
x6
x1990
x25
x17
x49
x25
x41
x81
x342
x1

10

กระทู้

93

โพสต์

8851

เครดิต

เงินชั่ง
2253
เงินตำลึง
5558
ชื่อเสียง
3976
ความหิว
44
ปิงปิง
เลเวล 1
โพสต์ 2018-2-20 21:05:48 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{ ทำดีได้ดี } (9)


ออกเดินทางสู่ฉางอัน

            
            จากเมืองอู๋เว่ยมายังเมืองอันติงใช้เวลาอยู่นาน ระยะทางพอๆ กับการเดินทางผ่านเมืองหนึ่งโดยไม่หยุดพัก แม้ว่าหญิงสาวและสหายร่วมเดินทางจะออกเดินทางกันมาตั้งแต่ยามเช้าตรู่ แต่กว่าจะถึงเมืองอันติงฟ้าก็มืดเสียแล้ว ลี่หลี่ที่ไม่เคยผ่านเส้นทางนี้มาก่อนได้แต่ขอโทษขอโพยทุกคน ไม่เว้นแม้แต่ช้างเผือกหรือหมีขาวตัวโตอย่างปิงปิงเลย พวกนั้นดูท่าทางจะเหนื่อยอยู่ไม่ใช่น้อย เพราะระหว่างทางจะมาที่นี่ บ้างก็ต้องหยุด และหันไปให้น้ำให้อาหาร เพราะกลัวว่าจะขาดใจตายกันเสียก่อน


            "เหนื่อยกันหน่อยนะเจ้าคะ" หญิงสาวว่า และคงเป็นอย่างที่เธอพูดจริงๆ เพราะเหมือนว่าแม้แต่ปิงปิงยังไม่มีแรงแม้แต่จะตอบกลับมาว่า โฮก ด้วยซ้ำ


            "ข้าไม่เป็นไรขอรับ"


            "แต่ข้ารู้สึกไม่ดีนัก ให้คนเจ็บเช่นท่าน ต้องเดินทางไกลขนาดนี้" หญิงสาวว่าพร้อมกับกล่าวคำขอโทษอีกครั้ง "ถ้าเช่นนั้นก็ไปพักผ่อนกันเสียเถิด ฟื้นฟูพละกำลังกายที่เสียไป แล้วค่อยออกเดินทางกันใหม่ในรุ่งเช้าของวันพรุ่งนี้กันนะเจ้าคะ"


            "ขอรับ"


            "ฮ...โฮก"


            "ว่าแต่ ท่านหิวรึเปล่าเจ้าคะ?"


            "นิดหน่อยขอรับ" ลี่หลี่คิดว่าเขาคงเกรงใจ เพราะถ้าฟังไม่ผิด เหมือนเธอจะได้ยินเสียงท้องร้อง


            และเมื่อได้ยินคำขานตอบรับ หญิงสาวก็ไปติดต่อขอที่พักกับเหล่าเสี่ยวเอ้อห์ที่โรงเตี๊ยมหมีเหมียวเหมียวทันที


            "สวัสดีขอรับ โรงเตี๊ยมหมีเหมียวเหมียวยินดีต้อนรับขอรับ ไม่ทราบว่ามีอะไรให้ข้าช่วยหรือไม่ขอรับ"


            "สวัสดีเจ้าค่ะ ข้าต้องการห้องพักสองห้อง ข้าขออาหาร นำไปส่งที่ห้องพักท่านชายคนนี้ด้วยนะเจ้าคะ" หญิงสาวบอกด้วยรอยยิ้ม  ลี่หลี่คิดว่าทุกคนคงได้พักกันเต็มอิ่ม ไม่แม้แต่ปิงปิง เพราะที่เมืองแห่งนี้มีป่าไผ่ ที่คิดว่าปิงปิงคงหลับสบายได้ทีเดียวเชียว และก่อนที่จะเข้าห้องพัก ลี่หลี่ก็วานขอเหล่าเสี่ยวเอ้อห์ ฝากดูช้างเผือกและหมีขาวให้ด้วย ซึ่งพวกเขาก็ดูเป็นการเป็นการ ไม่ได้ตื่นตระหนกตกใจอะไรแต่อย่างใด แต่ขานรับพร้อมกับรอยยิ้ม


            และเมื่อบอกสิ่งที่ต้องการเสร็จแล้ว โดยไม่ลืมให้อาหารปิงปิงและช้างเผือกก่อนไป เหล่าเสี่ยวเอ้อห์ก็นำทางทั้งลี่หลี่และพ่อค้าหนุ่มไปยังห้องพักในทันที ต่างคนต่างแยกย้ายเข้าห้องของตัวเองไป ลี่หลี่เดินตรงไปอาบน้ำ แช่น้ำอุ่นให้ร่างกายรู้สึกสบายเนื้อสบายตัวมากยิ่งขึ้น หลังจากเดินทางไกล เสร็จแล้วหญิงสาวจึงตรงดิ่งไปยังที่นอนนุ่มๆ แล้วทิ้งตัวลงหลับสบาย เพื่อเก็บแรงไว้ออกเดินทางในวันรุ่งขึ้น


@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง -300 ความหิว -29 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin -300 -29 + 5

ดูบันทึกคะแนน

วันที่ห้า
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
บันทึกซางยาง
ทวนยาว
ช้างเผือก
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x1
x100
x1
x50
x50
x50
x100
x22
x1000
x1
x19
x19
x10
x110
x16
x50
x58
x1
x1
x10
x5
x24
x25
x20
x15
x22
x7
x1
โพสต์ 2018-4-10 19:57:33 | ดูโพสต์ทั้งหมด
การเดินทาง I


    ครืน ครืน... เสียงรถม้าดังขึ้น ความเร็วในการเดินทางช้าๆ รวมกับบรรยากาศเมืองอันติงที่ไม่ค่อยจะมีผู้คนนัก ทำให้การเดินทางของโจวอู๋เป็นไปอย่างสบาย ไม่มีปัญหาใดๆมากนัก

    โจวอู๋เดินทางมาสักพักแล้ว เขาค่อนข้างรู้สึกเหนื่อย จึงบังคับรถม้าผ่านมายังโรงเตี๊ยมในเมือง เขาจอดรถม้าไว้หน้าโรงเตี๊ยมและเดินลงจากม้าอย่างช้าๆ

    "ยินดีต้อนรับค่าา คุณชาย"เสียงของเถ้าแก่เนี๊ยโรงเตี๊ยมดังขึ้น หลังจากที่โจวอู๋ลงจากรถม้ามา

    "สวัสดีเถ้าแก่เนี๊ย ไม่ทราบว่าโณงเตี๊ยมเปิดใช่หรือไม่"

    "เปิดสิเจ้าค่ะ เชิญเลยค่าา" เถ้าแก่เนี๊ยเดินนำโจวอู๋เข้าไปในโรงเตี๊ยม โจวอู๋จึงค่อยๆเดินตามเข้าไป

    จากการดูรอบๆด้วยสายตานั้น โรงเตี๊ยมแห่งนี้เล็กกว่าโรงเตี๊ยมฉางจิ้นฮั่วเล็กน้อย น่าจะเป็นโรงเตี๊ยมขนาดกลาง ไม่ได้มีผู้คนมากมายนัก เมื่อโจวอู๋นั่งบริเวณโต๊ะด้านหน้าสักพัก เถ้าแก่เนี๊ยก็เดินเข้ามา

    "สวัสดีเจ้าค่ะ โรงเตี๊ยมหมีเหมียวเหมียว ยินดีต้อนรับค่าา ไม่ทราบว่าคุณชายจะรับอะไรหรือไม่เจ้าค่ะ" เสียงสดใสของเถ้าแก่เนี๊ยดังขึ้น โจวอู๋อดคิดไม่ได้ว่า เถ้าแก่เนี๊ยคนนี้เรียกแขกกว่าเถ้าแก่โรงเตี๊ยมฉางจิ้นฮั่วอีก เหอๆๆ

    "ขอเป็นชาร้อนสักกาล่ะกันขอรับ"

    "สนใจอาหารด้วยมั้ยเจ้าค่ะ"

    "อ่าา ไม่เป็นไรขอรับ ข้ามาแวะพักให้สดชื่นเฉยๆ" โจวอู๋สายหัวให้กับคำเชิญชวนของเถ้าแก่เนี๊ย

    "อ่อ ที่แท้ท่านก็เป็นนักเดินทางนี้เอง ข้าก็ว่าไม่คุ้นหน้าเจ้าเท่าไหร่เลย..."

    "ข้ามิใช่นักเดินทางหรอก ข้าเป็นเพียงบุรุษไร้งานที่กำลังเดินทางไปช่วยคนที่หมู่บ้านไป๋จื่อเท่านั้นเอง"

    "ท่านช่างเป็นคนจิตใจงามนัก ข้าเองก็ได้ข่าวคราวของหมู่บ้านไป๋จื่อมาพอสมควรเหมือนกัน รู้สึกว่าจะเกิดสงครามสินะ ข้าละสงสารคนในหมู่บ้านจริงๆ" เถ้าแก่พูดให้โจวอู๋ฟังระหว่างที่กำลังยกชามาเสิร์ฟ "นี่เจ้าค่ะ นี่เป็นชาขึ้นชื่อของเมืองนี้เลยนะเจ้าค่ะ ลองลิ้มรสดู"

    โจวอู๋เมื่อได้รับชามาก็ยกดื่มขึ้นอย่างช้าๆ เมื่อชาสีเขียมอ่อนไหลลงสู่คอของโจวอู๋เพียง 3 - 4 อึก เขาก็พูดขึ้นมาว่า "ชานี่เลิศรสมากเลยเถ้าแก่ ข้าชื่นชอบเหลือเกิน"

    "ข้าดีใจนะเจ้าค่ะที่คุณชายชอบชาของเรา เอาเป็นว่าข้าไม่คิดเงินสำหรับอาหารมื้อนี้ล่ะกันนะเจ้าค่ะ ถือว่าเป็นสินน้ำใจที่ท่านอุตส่าห์เดินทางไปช่วยหมู่บ้านไป๋จื่อ"

    "โอ้ๆ ไม่เป็นไรหรอกเถ้าแก่เนี๊ย ของทำมาหากินอย่าให้ข้าฟรีๆเลย" โจวอู๋เกล้าก่อนวางเงงินไว้บนโต๊ะแล้วเดินออกไป

    "คุณชายช่างมีจิตใจที่ดีนัก งั้นข้าฝากนี้ไปช่วยคนที่เมืองด้วยนะ" เถ้าแก่ยื่นห่ออาหารมาให้ จากกลิ่นคาดว่าคงเป็นกุ้งผัดพริก โจวอู๋รับมาและนำไปวางบนรถม้า

    "งั้นข้าขอลานะเถ้าแก่เนี๊ย ภ้าหากข้าผ่านมาอีกข้าจะแวะมาอุดหนุนเป็นแน่แท้" โจวอู๋กล่าวลาและโค้งให้เถ้าแก่เนี๊ยเล็กน้อย

    เมื่อโจวอู๋ขึ้นไปบนรถม้าก็บังคับรถม้าให้ออกตัวไปตามทางเพื่อมุ่งหน้าสู่จุดหมายปลายทาง..




    @Admin


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 2เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +150 ความหิว -11 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin -150
STAFF_Pixiu + 5 + 300 -11 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หลี่ซื่อชุนชิว
กราดิอุสทอง(ซ้าย)
กราดิอุสทอง
ม้าขาวเทวะ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x100
x100
x100
x100
x50
x15
x10
x45
x44
x9
x17
x1
x1
x67
x58
x100
x1
x50
x50
x13
x50
x6
x80
x10
x6
x108
x60
x30
x104
x36
x50
x30
x100
x60
x117
x20
x30
x1
โพสต์ 2018-8-15 14:41:22 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ซูเม่ย เมื่อ 2018-9-11 00:37

เรื่องราวที่ 3 (พิเศษ) - ลำนำทะเลทราย
พาร์ท 8 - เดินทางกลับฉางอัน


        การเดินทางจากเมืองอู๋เว่ยมาเพื่อมายังเมืองอันติงเป็นไปอย่างราบลื่น ไม่มีปัญหาใดเกิดขึ้นระหว่างการเดินทาง มีบางช่วงที่ซูเม่ยและชวี่ปิ้งจะแวะข้างทางเพื่อพักม้าและทานอาหารกลางวันกัน

        “ ชวี่ปิ้ง..อีกนานหรือไม่กว่าเราจะเดินทางถึงฉางอัน? ” เพราะนางนั้นไม่ได้เชี่ยวชาญเรื่องเส้นทางนัก จึงไม่แน่ใจว่าอีกนานหรือไม่กว่าจะถึงฉางอัน

“ อีกไม่นานหรอกเม่ยเอ๋อห์ หากเราเดินทางถึงเมืองอันติงได้ภายในวันนี้ อีกไม่เกินสองวันเราก็น่าจะถึงฉางอัน ” ชวี่ปิ้งเอ่ยตอบพลางยื่นกระบอกน้ำให้ซูเม่ยได้ดื่มหลังจากที่นางทานมื้อกลางวันเสร็จเรียบร้อยแล้ว

ถ้าจะให้กะเวลาของการณ์เดินทางก็ต้องมีหลายๆ ปัจจัยที่เข้ามาเกี่ยวข้อง แต่หากพวกเขาทั้งคู่เดินทางเหมือนที่ผ่านมาโดยการแวะพักแค่ที่จำเป็น และด้วยฝีเท้าอันยอดเยี่ยมของเจ้าม้าฮั่นเสียนี้แล้ว อีกไม่นานก็ต้องถึงฉางอันอย่างแน่นอน

“ เช่นนั้นหรือเจ้าคะ ดียิ่ง เสด็จป้าคงดีใจที่จะได้เจอท่าน ”

“ นั่นสิ ข้านี่แย่เสียจริง ที่ทำให้ทุกคนต้องเป็นห่วง ” ชายหนุ่มอดที่จะกล่าวโทษตนเองไม่ได้ที่ทำให้คนสำคัญที่เขารักทุกคนต้องเป็นห่วง

“ ท่านอย่าได้โทษตัวเองเลยเจ้าค่ะ ไม่มีใครอยากให้เกิดเหตุการณ์เช่นนี้หรอก ” ซูเม่ยที่เห็นท่าทีที่หงอยลงของชายหนุ่มก็รีบเอ่ยปลอบใจ และลืมตัวเผลอเอื้อมมือไปแตะหลังมืออีกฝ่ายอย่างปลอบโยน

“ ก็ได้ ข้าไม่โทษตัวเองแล้วก็ได้ ขอบใจเจ้ามากนะเม่ยเอ๋อห์ ”

หลังจากที่เอ่ยออกมาจบ มือหนาที่หยาบกร้านเพราะต้องจับอาวุธมาตั้งแต่เล็กแต่กลับให้ความรู้สึกที่อบอุ่นและปลอดภัยยิ่งนัก ค่อยๆ ยกมือเรียวเล็กขึ้นมาแล้วจรดริมฝีปากได้รูปลงไปจุมพิตที่หลังมือซูเม่ยอย่างอ่อนโยน จนแก้มนวลของหญิงสาวซับสีเลือดขึ้นมาอย่างเขินอาย

“ เอ่อ ขะ..ข้าว่าพวกเราออกเดินทางกันต่อเถิดเจ้าค่ะ ประเดี๋ยวจะมืดค่ำซะก่อน ” เพื่อไม่ให้นางต้องเขินอายอยู่แบบนี้นานๆ นางจึงรีบเอ่ยเปลี่ยนเรื่องทันที

“ หึหึ ก็ได้ ” ชวี่ปิ้งที่ได้เห็นท่าทางน่าเอ็นดูของนางก็ให้อารมณ์ดียิ่งนัก

ทั้งสองที่ทานมื้อกลางวันจนอิ่มหนำพร้อมสำหรับการเดินทางต่อ ก็ขึ้นหลังม้าก่อนจะเดินทางกันต่ออย่างรวดเร็วด้วยฝีเท้าของม้าพันธุ์ดีตัวที่ซูเม่ยได้มา ไคว่เล่อเองก็อึดใช่ย่อย วิ่งตามหลังของเจ้าม้าอยู่ไม่ห่าง

ณ โรงเตี๊ยมหมีเหมียวเหมียว

ยามซวี (19.00 น.- 20.59 น.) ในที่สุดซูเม่ยและชวี่ปิ้งก็เดินทางมาถึงเมืองอันติง และได้เข้าพักในโรงเตี๊ยมที่ตั้งอยู่กลางป่าไผ่ รู้สึกได้ถึงบรรยากาศที่ร่มรื่นเย็นสบาย เหมาะแก่การพักผ่อนทั้งกายและใจยิ่งนัก

ทันที่เข้ามาในโรงเตี๊ยมชวี่ปิ้งนั้นก็ได้จัดการเรื่องห้องพักในคืนนี้ทันที และเพราะทั้งคู่ได้แวะทานอาหารก่อนที่จะเข้ามายังโรงเตี๊ยมเรียบร้อยแล้ว จึงให้เสี่ยวเอ้อห์นำทางไปยังห้องพักเลย โดยห้องพักก็ยังคงเป็นห้องเดียวกันเหมือนเดิม จนซูเม่ยเริ่มที่ชินและไม่รู้จะเถียงยังไงกับอีกฝ่ายเลยได้แต่ปล่อยเลยตามเลย

“ เจ้าอาบน้ำก่อนเลยเม่ยเอ๋อห์ ”

เสียงทุ้มเอ่ยบอกหลังจากที่คนงานของโรงเตี๊ยมยกน้ำอุ่นเข้ามาให้ภายในห้องพักเรียบร้อยแล้ว และดูจากที่ดวงตาคู่สวยเหมือนจะปรืดปิดได้ตลอดเวลานั้นเขาเลยคิดว่านางควรจะไปอาบก่อน มิฉะนั้นวันนี้ก็คงไม่ได้อาบน่าจะหลับไปซะก่อน

“ ก็ได้เจ้าค่ะ ” และซูเม่ยเองก็ไม่ปฏิเสธในความหวังดีที่อีกฝ่ายมอบให้ เพราะร่างกายของนางเพลียจากการเดินทางจนอยากจะนอนหลับพักผ่อนเต็มที แต่ก็อยากจะอาบน้ำให้สบายตัวเหมือนกันจึงลุกขึ้นเดินแช่น้ำหลังฉากกั้น

ชวี่ปิ้งเองก็อดที่จะหัวเราะในลำคอออกมาไม่ได้กับท่าเดินที่เหมือนกับคนกำลังละเมออยู่ของนาง

“ สงสัยคงจะเหนื่อยจริงๆ ” ชายนุ่มเอ่ยขึ้นกับตัวเองแล้วเลิกมองตามเมื่อร่างเล็กนั้นเดินเข้าไปหลังฉากกั้นจนพ้นครรลองส