กรุณาเลือก แสดงผลรูปแบบอุปกรณ์พกพา | แสดงผลรูปแบบคอมพิวเตอร์
ดู: 424|ตอบกลับ: 14

{ เมืองซินเอี๋ย } โรงเตี๊ยมไข่ต้ม

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-11-11 19:32:07 |โหมดอ่าน


{ เมืองซินเอี๋ย - โรงเตี้ยมไข่ต้ม }

โรงเตี๊ยมขนาดเล็กที่มีห้องเพียงไม่กี่ห้อง มียุ้งฉางเลี้ยงสัตว์หลังร้าน มีอาหารง่ายๆ ถูกๆ บริการ
ห้องเล็ก ราคาถูก เหมาะสำหรับคนที่ต้องการพักแค่นอนสักคืนแล้วเดินทางออกไป



ชื่อกิจการ: โรงเตี๊ยมไข่ต้ม
เจ้าของกิจการ: โจว หยาง
ประเภทงาน: สุรา น้ำชา อาหารทั่วไป และ ที่พักค้างคืน
เวลาเปิด-ปิดร้าน: 24 ชั่วโมง

#ประทับตรา: ผู้ว่าเมืองซินเอี๋ย

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2017-11-13 18:08:28 | ดูโพสต์ทั้งหมด
[เด็กชายแปลกๆ]

                    เมื่ออี้เจียงมาถึงเมืองซินเอี๋ยก็เป็นช่วงตะวันตั้งอยู่กลางศีรษะหรือก็คือช่วงเที่ยงของวันอย่างพอดิบพอดี เธอตัดสินใจพักเล็กน้อยที่โรงเตี๊ยมในช่วงเที่ยง แม้เจ้าโต้วยู๋ว์ดูจะยังไม่เหนื่อยมากเท่าไหร่ แต่ถ้าไปเหนื่อยกลางทางทั้งคนและม้าจะลำบากเอา เจ้าจิ้นยู๋ว์ตัวเดียวไม่สามารถแบกทั้งสองได้ไหวแน่ๆ..

                    ' หากเดินทางต่อไปด้วยความเร็วเท่านี้แล้วล่ะก็ คงถึงกับเมืองเซียงหยางได้อย่างไม่ยากเย็นเป็นแน่... พักสักหน่อยก็คงไม่เป็นไรนะ'

                    เด็กสาวบิดขี้เกียจเล็กน้อยก่อนที่จะให้อาหารและเล่นกับเจ้าโต้วยู๋ว์อยู่ที่ด้านนอกบริเวณฝากม้าข้างโรงเตี๊ยมก่อนที่เธอจะให้มันนอนพัก

                    "หลับพักผ่อนก่อนให้หายเหนื่อยแล้วค่อยมาเดินทางกันต่อนะ" อี้เจียงพูจบก็เดินเข้าไปด้านในโรงเตี๊ยมไข่ต้ม

                    เด็กสาวนั่งพักทานอะไรเล็กน้อยก่อนที่จะเห็นกับเด็กชายคนหนึ่งที่จ้องมองมาที่เธอ

                    "มีอะไรรึเปล่าขอรับ?" อี้เจียงถามด้วยความสงสัย ไม่ใช่เรื่องปกติที่จะโดนคนอื่นจ้อง

                    "พี่ชาย พี่พอจะแบ่งอาหารให้ข้าได้หรือไม่?" เด็กชายตรงหน้าถามเธอด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง

                    "อื้ม ได้สิ.. " ถึงจะยังงงๆแต่นางก็ตอบตกลง หากเป็นการช่วยเหลือผู้อื่นนางก็ไม่ขัดอะไรอยู่แล้ว เด็กสาวค่อยๆห่อหมั่นโถวที่เหลือใส่ห่อผ้าแล้วยื่นให้อีกคน

                    เด็กชายคนนั้นรับมานิ่งๆก่อนที่จะเดินออกไปด้านนอก ด้วยความสงสัย อี้เจียงจึงจ่ายเงินไว้แล้วเดินตามออกไปดู


                    เมื่อตามไปเธอก็เห็นเด็กผู้ชายคนนั้นที่เดินเข้าไปในบ้านหลังหนึ่งแล้วมอบถุงผ้านั่นให้กับเด็กอีกคนที่นอนอยู่ในบ้านหลังนั้น...

                    "ท่านพี่ วันนี้ก็หมั่นโถวอีกแล้วหรอ?" เด็กชายตัวน้อยพูดขึ้นอย่างเบื่อหน่ายเล็กน้อย

                    "ใช่... ข้าขอโทษนะที่ข้าหาอะไรที่ดีกว่านี้ไม่ได้น่ะ" เด็กชายคนพี่พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ แต่ยังคงยิ้มให้กับน้องชายของตน


                    'พี่น้อง... งั้นเหรอ?' อี้เจียงที่แอบมองดูอยู่ได้ยินไม่ชัด จึงเข้าไปใกล้ขึ้นเพื่อฟังให้เข้าใจ

                    "เมื่อไหร่ท่านกับท่านแม่จะกลับมาหรอครับ?" น้องชายถามอย่างงองแงสีหน้าดูเหมือนคนที่กำลังป่วย

                    "อีกไม่นานหรอก... เจ้ารีบทานแล้วก็พักผ่อนก่อนเถอะนะ" คนพี่ลูบหัวอีกฝ่ายเล็กน้อยก่อนจะเดินออกมา

                    "ครับ ท่านพี่" เด็กตัวเล็กขานตอบแล้วทุกอย่างก็จบลงเมื่ออี้เจียงเห็นกับคนที่พี่กำลังเดินมาทางเธอ

                    "นี่พี่ชายแอบฟังข้าหรอ?"เด็กชายถาม

                    "ใช่... แต่.. ข้าขอโทษนะ ข้าก็แค่อยากรู้ว่าเจ้าเอาไปทำอะไรน่ะ.." อี้เจียงมองหน้าอีกฝ่ายด้วยความเป็นห่วง

                    "ไม่เป็นไรพี่ชาย ข้าผิดเองที่ไม่ปิดประตูให้ดี" เด็กชายคนนั้นพูดจบก็เดินต่อไปทันที

                    "นี่เจ้าจะไปไหนหรือ?" เด็กสาวถามเด็กชายคนนั้น

                    "ข้าจะไปทำงาน" เด็กชายพูดไปเดินไปเรื่อยๆ

                    "งั้นข้าขอช่วยพวกเจ้านะ"อี้เจียงพูดขึ้นพร้อมกับจับถุงเงินของตัวเอง

                    "ข้าไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้น... ข้ามีน้องชายคนเดียว ข้าก็อยากดูแลด้วยตัวเอง แค่อาหารก็พอแล้ว..." คำพูดของเด็กชายตรงหน้าทำให้เด็กสาวหยุดนิ่งลงก่อนที่จะพูดขึ้น

                    "เจ้าเป็นคนที่ดีนะ พยายามเข้าล่ะ ข้าขอให้เจ้าประสบความสำเร็จในเร็ววัน" เด็กสาวยิ้มไปพูดไปก่อนที่จะเดินไปที่ม้าของตัวเอง

                    "ขอบคุณท่าน..." เด็กหนุ่มลืมนึกไปว่ายังไม่ทราบชื่อของอีกฝ่าย

                    "ข้าชื่อหง อี้เจียง ไว้คราวหน้า ถ้าข้าผ่านมาทางนี้ ข้าจะหาของอร่อยๆมาฝากน้อยชายของเจ้านะ" อี้เจียงหันกลับมายิ้มให้

                    "ถ้าอย่างนั้น ข้าก็ยินดี.." เด็กชายพูดจบก็เดินกลับเข้าไปในร้านทันที

                    ส่วนทางของอี้เจียงก็รีบปลุกเจ้าโต้วยู๋ว์แล้วออกเดินทางต่อไป

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +25 ความหิว -11 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 25 -11 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หยกขาว
พัดหวงไจ้
ปรัมปราศิลาศักดิ์สิทธิ์
เตาถานมู่
หายใจใต้น้ำ
ตาสมุทร
กำหนดลมหายใจขั้นสูง
ฮั่นเสียทองเทวะ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x40
x40
x40
x40
x40
x5
x6742
x2
x30
x95
x1
x1
x30
x1
x1
x30
x25
x35
x30
x3
x1
x6
x60
x3
x18
x70
x1
x1
x1
x70
x497
x36
x1000
x200
x2280
x1000
x3332
x1379
x269
x300
x70
x394
x12
x100
x100
x298
x29
x57
x7
x20
x40
x90
x111
x1
x1
x30
x105
x3
x31
x1
x7
x7
x50
x1
x4

78

กระทู้

830

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
7478
เงินตำลึง
4270
ชื่อเสียง
65936
ความหิว
572
คุณธรรม
1017
ความชั่ว
0
ความโหด
133
ตู๋เหยียนหลง
เลเวล 1

หลิง เสวี่ยหลาน

"เจ้าป่วนไหน ข้าไปด้วย!"
pet
โพสต์ 2017-11-28 12:59:00 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ทำดีได้ดี 8.4




      "ชื่อพิลึกดี แต่ก็ทำเอาหิวเหมือนกัน" ผิงผิงว่าหลังจากพวกตนมาถึงเมืองซินเอี๋ยกันแล้ว โดยรอบนี้ผิงผิงให้เสี่ยวเหมยขี่หลังตนเอง ระหว่างทางเดินทางราบรื่นไม่ได้พบเจอกับอะไร แต่ลึกๆ ผิงผิงรู้สึกว่าตนต้องรีบไปให้ถึงเมืองเซียพีภายในวันนี้ มันคงจะแปลกแต่เธอก็สลัดความรู้สึกนั้นทิ้งไม่ได้ เมื่อเข้าเขตเมืองซินเอี๋ยแล้วก็สบายขึ้นนิดหน่อย "ข้ายังไม่หิวเจ้าค่ะ"

      "ก็กินมาตลอดทางนินะ" ผิงผิงว่า พลางเดินเข้าโรงเตี้ยมเพื่อพักขา มองเย่เสวีย

      "...." @Melonpang

      "หากเป็นไปได้ ถ้ามีม้าขี่ก็ดีนะ"

      "...." @Melonpang

      "เขามีให้จ้างม้าหรือไม่?"     

      "..." @Melonpang

      "ข้าน่าจะยืมเกวียนจากร้านสุขาวดีพาไปส่งจริงๆ ให้ตาย" ผิงผิงบ่นพลางขอน้ำหวานจากเสี่ยวเอ๋อร์และชาให้สองสาว

      "...." @Melonpang

      "ถึงยืมมาข้าก็บังคับม้ามิเป็นหรอก"

      "...." @Melonpang

      

      เมื่อพักหายเหนื่อยกันแล้วก็รู้สึกง่วงๆ แต่หลับมิได้ ไม่งั้นยาวแน่ๆ พวกตนจึงรีบเดินทางกันต่อ ดูสภาพของเสี่ยวเหมยแล้ว... จะถึงรึไม่?


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -14 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -14 + 5

ดูบันทึกคะแนน

ทำไมมันเช็กชื่อไม่ได้ฟะ!
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ปลอกสรรพสัตว์
ตัวเบาขั้นสูง
หยกขาว
คัมภีร์ละติน
หลอมจิตรวมหนึ่ง
สุริยันค้ำฟ้า
ฮั่นเสียหม่า
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x70
x40
x10
x22
x12
x54
x24
x72
x50
x70
x1
x2
x5
x100
x100
x50
x30
x30
x10
x1
x1
x26
x8
x3
x42
x10
x10
x26
x116
x2
x32
x1
x30
x1
x100
x35
x50
x266
x6
x4
x1
x30
x19
x63
x50
x150
x2
x2
x326
x10
x145
x386
x365
x20
x15
x88
x1
x54
x120
x1
x8
x7
x5
x152
x4092
x38
x126
x50
x800
x25
x85
x226
x12
x17
x25
x51
x57
x51
x1

23

กระทู้

149

โพสต์

1หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
1248
เงินตำลึง
125714
ชื่อเสียง
8682
ความหิว
223
เซ็น
เลเวล 1

ยายะ

pet
โพสต์ 2017-12-1 14:17:57 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Melonpang เมื่อ 2017-12-1 14:19

บทที่เจ็ดสิบห้า :: [ โรงเตี้ยมไข่ต้ม...เป็นชื่อที่น่าสนใจ ]


     " ชื่อพิลึกดี แต่ก็ทำเอาหิวเหมือนกัน "

     คำกล่าวนั้นเป็นของสาวน้อยในชุดสีเขียว หลิงผิงผิงนั้นกล่าวออกมาหลังจากที่เห็นชื่อร้านอาหารที่อยู่เบื้องหน้า
     อย่าว่าแต่นางเลย กระทั่งเย่เสวียยังอดคิดขึ้นมาไม่ได้เลยว่าชื่อร้านเช่นนี้ใครมันเป็นผู้ตั้ง?

     ' ....ไม่สิ '

     ทว่าพอตัวนางลอบขบคิดดูอีกที การที่มีชื่อร้านที่แปลกแหวกแนวเช่นนี้มันจะไม่เป็นการเชิญชวนลูกค้าให้มาเข้า
ใช้บริการหรือมาอุดหนุนทางอ้อมอย่างนั้นหรอกหรือ
     อีกทั้ง การใช้คำว่า 'ไข้ต้ม' ออกมาอย่างโจ่งแจ้งเช่นนี้ กล่าวได้ว่าโรงเตี้ยมแห่งนี้คงจะมีไข่ต้มที่อร่อยมากๆเลยก็
เป็นได้...น่าจะสื่อความหมายแบบนั้น...ใช่ไหม?
     จะว่าไป...พอลองคิดดูดีๆ หากร้านรวงต่างๆหันมาตั้งชื่อแหวกแนวที่สื่อถึงสินค้าเช่นนี้น่าจะเป็นการโฆษณาที่ยอด
เยี่ยมเลยนี่นะ...แน่นอนว่าก็คงจะมีความเสี่ยงอยู่บ้างหากร้านขายหมั่นโถว่ตั้งชื่อร้านว่า หมั่นโถว่เทพเจ้า แต่รสชาติ
กับไม่อร่อย..หรืออร่อยแต่ผลกระทบจากชื่อร้านก็จะทำให้ผู้คนคิดว่าไม่อร่อยเท่าที่ควร....อ่า...ดาบสองคมสินะ

     " งึมงำงึมงำงึมงำ........ "

     โดยไม่ได้สังเกตถึงหมิงเย่เสวียที่กำลังบ่นพึมพำอะไรบางอย่างอยู่คนเดียว เสี่ยวเหมยนั้นค่อยๆลงมาจากแผ่นหลัง
ของหลิงผิงผิงเพื่อยืนด้วยตนเองก่อนที่เด็กน้อยจะกล่าวออกมาว่า

     " ข้ายังไม่หิวเจ้าค่ะ "
     " ก็กินมาตลอดทางนินะ "

     ผิงผิงว่าขึ้น พลางเดินเข้าโรงเตี้ยมเพื่อพักคลายความเมื่อยล้า ก่อนจะหันมามองเย่เสวีย

     " ......อะไรหรือคะ "

     เมื่อรู้สึกถึงสายตาจ้องมอง หมิงเย่เสวียที่ยังไม่ได้หมกหมุ่นกับชื่อร้านจนเกินไปนั้นก็รู้สึกได้แล้วก็หันไปหาหลิงผิงผิง

     " หากเป็นไปได้ ถ้ามีม้าขี่ก็ดีนะ "
     " ...... "

     ....คำพูดนั้น...ทำเอาทางนี้เริ่มรู้สึกผิดขึ้นมา

     " เขามีให้จ้างม้าหรือไม่? "

     ส่วนประโยคนี้เป็นคำลงดาบชัดๆ...

     จ้างม้ารึ...มันก็ต้องมีอยู่แล้วละ แต่หากจะนำไปใช้ขี่เองก็มีแต่ซื้อเท่านั้น
     หากเป็นการจ้าง ก็ไม่ทราบว่าจะต้องตกลงราคากันเท่าไหร่กับเจ้าของม้า บางทีคงจะเป็นรถม้า..และนั่นจะทำให้การ
เดินทางล้าช้าลงไป อีกทั้งต้องอยู่ร่วมกับผุ้คนจำนวนมากอีกด้วย
     กับสาวน้อยผู้นี้ ถ้าจำไม่ผิดนางเคยบอกว่าไม่ชอบพวกผู้ชาย...ไม่ใช่ประหม่าเช่นนางแต่ไม่ชอบเลย
     เพราะฉะนั้น การจ้างม้าหรือการเดินทางนั้นคงเป็นไปไม่ได้เป็นแน่

     เมื่อสรุปความคิดทั้งหมดของตนเองและได้คำตอบซึ่งเป็นผลลัพท์ที่ต้องการแล้วนั้น หมิงเย่เสวียจึงตอบคำตอบที่น่า
จะสรุปบทสนทนานี้ไปว่า

     " ไม่มีค่ะ "

     พอกล่าวออกไปเช่นนั้น สาวน้อยด้านหน้าก็เผยให้เห็นสีหน้าเจ็บใจออกมา

     " ข้าน่าจะยืมเกวียนจากร้านสุขาวดีพาไปส่งจริงๆ ให้ตาย "

     สาวน้อยนั้นบ่นพลางขอน้ำหวานจากเสี่ยวเอ๋อร์และสั่งชามาให้กับนางและเสี่ยวเหมย

     " ว่าแต่ขี่ม้าเป็นด้วยสินะคะเนี่ย... "

     หมิงเย่เสวียพูดด้วยน้ำเสียงชื่นชม
     ตอนแรกนางเองก็ขี่ไม่เป็นเหมือนกัน ดีที่มีอาจารย์ดีคอยสอน นางจึงใช้เวลาไม่นานสำหรับการขี่ม้า
     ...ถึงหลักๆจะเป็นการทำให้ตัวเองหายกลัวม้าตัวใหญ่นั้นมากกว่าการขี่ก็เถอะ

     " ถึงยืมมาข้าก็บังคับม้ามิเป็นหรอก "

     อ้าว ...งั้นหรือคะ
     เพราะว่าเผลอชมเก้อไปเลย เย่เสวียจึงยกชาขึ้นมาทำทีเป็นจิบนิดๆพลางมีสีหน้าขึ้นสีระเรื่อเล็กๆ


     หลังจากที่พักเหนื่อยและจัดการเรื่องแผนป้ายประกาศ(ตรวจสอบความเรียบร้อยโดยสาวน้อยผู้ที่กำลังซัดซาลาเปา
ในเงามืดแล้ว)เสร็จสิ้นแล้ว ทั้งสามก็เตรียมตัวออกเดินทางกันต่อเพื่อไม่ให้ถึงเมืองต่อไปในยามมืดค่ำนัก
     ทว่าครั้งนี้ หมิงเย่เสวีย นางต้องเลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจเล็กน้อย เพราะตอนนี้ดูเหมือนจะมีแค่นางที่ยังรู้สึกสมบูรณ์
พร้อมอยู่ ในขณะที่สาวน้อยหลิงผิงผิงที่เป็นผู้สุดแกร่งมาตลอดทางนั้นเผยให้เห็นสีหน้าอ่อนเพลีย(หรือแค่กินอิ่มเลยง่วง
ขึ้นมาก็ไม่ทราบได้)

     ส่วนเสี่ยวเหมย.....เอ่อ......ไหวไหมคะ


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -15 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -15 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หวยหนานจื่อ
กำหนดลมหายใจ
บันทึกลับ #3
ธนูใหญ่
ม้าวายุทมิฬ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x10
x10
x4
x9
x2
x20
x40
x12
x30
x15
x6
x60
x200
x20
x60
x40
x3
x10
x10
x48
x8
x1
x4020
x10
x20
x28
x15
x38
x10
x30
x20
x1
x1
x1
x50
x20
x50
x100
x4
x8
x30
x115
x120
x8
x110
x160
x1
x38
x1

78

กระทู้

830

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
7478
เงินตำลึง
4270
ชื่อเสียง
65936
ความหิว
572
คุณธรรม
1017
ความชั่ว
0
ความโหด
133
ตู๋เหยียนหลง
เลเวล 1

หลิง เสวี่ยหลาน

"เจ้าป่วนไหน ข้าไปด้วย!"
pet
โพสต์ 2018-1-5 13:15:17 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ผิงผิง เมื่อ 2018-1-6 08:26

พี่มู่จิ้ง Pirt2



        “ถึงแล้ว โรงเตี๊ยมไข่ต้มนี่สินะ” มู่จิ้งถามขึ้นก่อนค่อยๆ วางร่างอีกฝ่ายบนเก้าอี้ในโรงเตี๊ยม
        “เอ๋… ไหนพี่ชายบอกว่าจะพาข้าไป… โคมไรนั้น?” ผิงผิงงุนงง
“โคมอะไรรึ(?)” มู่จิ้งยิ้มมองอีกฝ่ายขำๆ
        “มะ… ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ” ผิงผิงกล่าวแล้วพยายามลุกเพื่อที่จะคำนับขอบคุณอีกฝ่ายแต่ต้องรีบเกาะเก้าอี้ไว้
        “งั้นข้าขอตัวก่อนนะ” มู่จิ้งพูดขึ้นก่อนทำท่าจะเดินออกจากโรงเตี๊ยม
        “เดี๋ยวเจ้าค่ะ พี่ชาย” ผิงผิงใช้แรงที่พอมีอยู่วิ่งมาดักหน้า
        “หืม(?) มีอะไรรึผิงผิง” มู่จิ้งมองอีกฝ่ายที่วิ่งมาดักหน้า
        “พี่ชายแบกข้ามาคงเสียแรงไปเยอะ ข้าขอตอบแทนด้วยขนมเยว่ปิ้งเจ้าค่ะ” เด็กสาวกล่าว
        “ไม่เป็นไรหรอกหน่า ข้าช่วยคนไม่หวังสิ่งตอบแทนหรอก” มู่จิ้งพูดขึ้นก่อนตบบ่าเด็กสาวตรงหน้า “ขอเพียงเจ้ารู้จักช่วยผู้อื่นพอมีโอกาสก็เพียงพอแล้ว”
        “ข้าช่วยโจรไว้นะสิ…” เด็กสาวหันไปพึมพำทางอื่น
        “เจ้าพึมพำอะไร(?)” อีกฝ่ายสังเกตบางอย่างก่อนถามขึ้น
        “ข้าเคยช่วยเหลือผู้คนรวมทั้งคุณชายหลิวและก่อนจะมาที่นี่ข้าได้ช่วยเหลือคนผู้หนึ่ง… แต่พอเช้ามาเขาได้เอาเงินข้าไปแลกกับซาลาเปา” ผิงผิงเอ่ยขำๆ พลางส่ายหน้าแต่เหมือนได้ยินเสียงร้องดังมาจากด้านหลัง “เสี่ยวผิง?”
        “ไม่ดีรึ อย่างน้อยมีซาลาแลกหน่า” เขาพูดบอกอีกฝ่าย โดยไม่รู้ว่าจำนวนเงินที่แลกนั้นมีค่ามากกว่าซาลาเปามากนัก
        “เจ้าค่ะ อย่างน้อยก็มีซาลาเปาไปช่วยเหลือชาวบ้าน…”
        “เอาล่ะ ดูเหมือนพี่ชายเจ้าจะกลับมาแล้วนะ งั้นข้าขอตัวก่อนนะ” มู่จิ้งพูดขึ้นก่อนเดินอ้อมผิงผิงที่ดักหน้าออกไป
“โชคดีพี่ชาย! ขอบคุณท่าน” ผิงผิงตะโกนบอกแล้วปาขนมเยว่ปิงให้อีกฝ่าย
เขาคว้าขนมเยว่ปิงที่อีกฝ่ายโยนมาให้ ก่อนเดินจากไป “ของกินเช่นนี้อย่าโยนทิ้งสิ งั้นข้าจะเก็บไว้เองแล้วกันนะ”        
        “ถ้าข้าไม่โยน ท่านจะรับหรือ!”         
        ผิงผิงมองพี่ชายคนนั้นเดินจากไปก่อนจะต้องรีบหลบหลิวเทียนที่เดินมา “หายไปไหนกันนะ…” หลิวเทียนพึมพำ ผิงผิงยิ้มขำ เพราะเมื่อครู่เหมือนเธอจะดีขึ้น(?) บ้างแล้ว แต่ถ้าเกิดหน้ามืดอีกคงไม่ดีแน่ เด็กสาวจึงเดินอ้อมไปที่คอกม้าเพื่อให้จวื่จื่อพาไปส่งเธอที่โรงเงินตราปรองดอง


++++ ไปฝากเงิน ++++

       จวื่จื่อได้พาผิงผิงกลับมาที่โรงเตี้ยมโดยมีหลิวเทียนยืนรออยู่ เมื่อเขาพบร่างของเด็กสาวที่นอนหลับบนหลังจวื่จื่อแถมตัวร้อนจี๋เขาก็อดตกใจไม่ได้ “เด็กคนนี้นี่!”
        “คุณชาย…”
        “เจ้าช่วยพาน้องสาวข้าขึ้นห้องแล้วเชิญท่านหมอมาตรวจอาการให้ที” หลิวเทียนเอ่ยอย่างเป็นขั้นตอนก่อนจะเดินตามเสี่ยวเอ๋อห์ที่อุ้มร่างของผิงผิงขึ้นไปบนห้องพัก ก่อนที่เสี่ยวเอ๋อห์ผู้หญิงจะมาเป็นผู้เช็ดตัวและเปลี่ยนชุดที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อออกมา ไม่นานนักท่านหมอก็มาและตรวจอาการ… “ป่วยเป็นไข้แถมยังโดนน้ำเย็น ตากลม… สองสามวันนี้คงจะไม่ค่อยมีแรงมาก แต่เด็กคนนี้ฝึกวรยุทธจะฝืนตัวเร็วกว่าคนทั่วไป ข้าจะเขียนใบสั่งยาให้”
        “ขอบคุณท่านหมอครับ” หลิวเทียนเอ่ยขอบคุณก่อนจะเดินไปส่งท่านหมอ แล้วย้อนกลับมาที่ห้องของผิงผิง เขานำผ้าห่มที่ห้องมาปูที่ตั่งเพื่อเฝ้าไข้ของผิงผิง ยังดีที่ตลอดคืนไข้ของเด็กสาวไม่ขึ้นเลย….



@Admin

แสดงความคิดเห็น

ได้รับความสัมพันธ์จากการมอบของขวัญให้ [NPC อินซิง] {+20}   โพสต์ 2018-1-6 08:39

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -11 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -11 + 5

ดูบันทึกคะแนน

ทำไมมันเช็กชื่อไม่ได้ฟะ!
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ปลอกสรรพสัตว์
ตัวเบาขั้นสูง
หยกขาว
คัมภีร์ละติน
หลอมจิตรวมหนึ่ง
สุริยันค้ำฟ้า
ฮั่นเสียหม่า
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x70
x40
x10
x22
x12
x54
x24
x72
x50
x70
x1
x2
x5
x100
x100
x50
x30
x30
x10
x1
x1
x26
x8
x3
x42
x10
x10
x26
x116
x2
x32
x1
x30
x1
x100
x35
x50
x266
x6
x4
x1
x30
x19
x63
x50
x150
x2
x2
x326
x10
x145
x386
x365
x20
x15
x88
x1
x54
x120
x1
x8
x7
x5
x152
x4092
x38
x126
x50
x800
x25
x85
x226
x12
x17
x25
x51
x57
x51
x1

78

กระทู้

830

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
7478
เงินตำลึง
4270
ชื่อเสียง
65936
ความหิว
572
คุณธรรม
1017
ความชั่ว
0
ความโหด
133
ตู๋เหยียนหลง
เลเวล 1

หลิง เสวี่ยหลาน

"เจ้าป่วนไหน ข้าไปด้วย!"
pet
โพสต์ 2018-2-3 10:54:11 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ผิงผิง เมื่อ 2018-2-3 23:40



       ผิงผิงและเหมยถงเดินทางออกจากโรงเตี้ยมแต่เช้าเพื่อมาให้ถึงเมืองซินเอิ๋ยก่อนพระอาทิตย์ตกดิน โดยเธอเลือกที่จะเข้าพักในโรงเตี้ยมเพื่อสะดวกต่อความเป็นส่วนตัว
       "แม่นางเหมยถง ข้าต้องขอตัวไปทำธุระก่อน ท่านรอข้าที่โรงเตี้ยมได้หรือไม่?"
       "เจ้าค่ะ! ท่านหลิง ข้าจะรอท่าน" เด็กสาวเอ่ยรับปาก ผิงผิงยิ้มแป้นให้
       "ข้าจะซื้อชุดคลุมมาให้เจ้า เพราะดูท่าแล้ว... หากเจ้าแต่งตัวเช่นคนนี้คงไม่ค่อยสะดวก"
       "ขอรบกวนด้วยเจ้าค่ะ!"
       ผิงผิงส่งรอยยิ้มให้ก่อนจะเดินออกไปข้างนอก... เธอรู้สึกเพียงว่าพี่ชายเธอต้องอยู่ที่เมืองนี้

       หลังจากผิงผิงได้พบกับพี่เฮ่าแล้วเธอก็กลับมาที่โรงเตี้ยมก่อนจะนำชุดไปให้แม่นางเหมยถง
       "แม่นางเหมย" ผิงผิงเรียกอยู่ข้างนอกห้อง ไม่นานนักเจ้าของห้องก็เปิดก่อนจะผายมือให้ผิงผิงเข้าไป เด็กสาวเดินเข้าไป
       "ใส่ชุดบุรุษนี้แล้วสวมชุดคลุมทับจะได้ดูไม่รัดจนเกินไป" เด็กสาเอ่ยพลางมองหน้าอกที่ใหญ่โตมากของแม่นางเหมยถง
       "ขอบคุณท่านหลิงมากเจ้าค่ะ!" หญิงสาวรับไปด้วยรอยยิ้ม
       "เจ้าใส่ได้ก็ดีแล้ว เดี๋ยวข้าจะไปพักผ่อนก่อนนะ พรุ่งนี้เราก็ไปฉางซากัน" ผิงผิงเอ่ยก่อนจะออกจากห้องไปเพื่อกลับห้องตัวเอง...



@STAFF_Pixiu
@Admin


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 2เงินชั่ง +7 เงินตำลึง +350 ความหิว -11 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin -3 -150
STAFF_Pixiu + 10 + 500 -11 + 5

ดูบันทึกคะแนน

ทำไมมันเช็กชื่อไม่ได้ฟะ!
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ปลอกสรรพสัตว์
ตัวเบาขั้นสูง
หยกขาว
คัมภีร์ละติน
หลอมจิตรวมหนึ่ง
สุริยันค้ำฟ้า
ฮั่นเสียหม่า
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x70
x40
x10
x22
x12
x54
x24
x72
x50
x70
x1
x2
x5
x100
x100
x50
x30
x30
x10
x1
x1
x26
x8
x3
x42
x10
x10
x26
x116
x2
x32
x1
x30
x1
x100
x35
x50
x266
x6
x4
x1
x30
x19
x63
x50
x150
x2
x2
x326
x10
x145
x386
x365
x20
x15
x88
x1
x54
x120
x1
x8
x7
x5
x152
x4092
x38
x126
x50
x800
x25
x85
x226
x12
x17
x25
x51
x57
x51
x1

78

กระทู้

830

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
7478
เงินตำลึง
4270
ชื่อเสียง
65936
ความหิว
572
คุณธรรม
1017
ความชั่ว
0
ความโหด
133
ตู๋เหยียนหลง
เลเวล 1

หลิง เสวี่ยหลาน

"เจ้าป่วนไหน ข้าไปด้วย!"
pet
โพสต์ 2018-2-4 12:37:50 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ผิงผิง เมื่อ 2018-2-4 16:37

หวัดดี พี่มู่จิ้ง!


        เด็กสาวตื่นแต่เช้าพลางบิดขี้เกียจไปมาก่อนจะหันไปหยอกล้อเล่นกับเจียวเสวีย เห็นมันยังไม่อยากตื่นเธอก็ปล่อยให้นอนต่ออีกสักพักก่อนจะเดินไปล้างหน้าล้างตาพร้อมเปลี่ยนใส่ชุดสำหรับเดินทาง… ตอนนี้เธอเริ่มมีหน้าอกแล้วแม้จะไม่ใหญ่แต่ก็ทำให้เจ้าตัวรู้สึกอึดอัดเหมือนกัน
        “ให้ตายสิ ข้าไม่อยากมีหน้าอก ถ้าโตแบบแม่นางเหมยข้าคงประสาทตาย” ผิงผิงพึมพำก่อนจะถอดเสื้อตัวบนใหม่แล้วนำผ้ามาพันรัดหน้าอกตัวเองไว้เพื่อไม่ให้มันนูน… ก่อนจะสวมเสื้อทับแล้วมองดูความเรียบร้อยของตัวเองภายในกระจกแล้วก็พร้อมเดินทางก่อนจะเดินออกไปเคาะประตูห้องแม่นางเหมยถง
        “แม่นางเหมย”
        “เจ้าค่ะ ท่านหลิง” เหมยถงเอ่ยพร้อมกับเปิดประตูห้องตัวเอง เด็กสาวอยู่ในชุดที่คล่องตัวและสวมเสื้อทับสีเหลืองอ่อนสดใส ตัดกับชุดของผิงผิงที่มักเน้นสีเขียวประจำ
        “เราลงไปหาอะไรทานกันก่อนเดินทางเถิด” ผิงผิงเอ่ยชักชวนอีกฝ่าย
       “เจ้าค่ะ ข้าเองก็หิว” เหมยถงเอ่ยพลางลูบท้องตัวเอง สองสาวจึงเดินลงไปชั้นล่างของโรงเตี้ยมเพื่อหาอะไรทาน ทั้งสองเลือกโต๊ะข้างหน้าต่างเพื่อที่จะได้มองวิวด้านนอก
        “เจ้าชอบอะไรเป็นพิเศษหรือไม่?”
        “ข้าชอบอะไรที่ใส่สมุนไพรเจ้าค่ะ”
        “ปลานึ่งบ๊วยแล้วอย่างอื่นด้วย” ผิงผิงคิดรายชื่ออาหารที่อยากทานก่อนจะสั่งเสี่ยวเอ๋อห์ไป
        “วันนี้เราคงไปถึงเจียงหลิงตอนเช้าค่อยข้ามฝากไปอู่หลิงและฉางซา สองวันนี้ก็ถึงแล้วเพราะข้ามีจื่อจื่อกับลู่ลู่” ผิงผิงเอ่ยถึงการวางแผนเดินทางของเธอให้แม่นางเหมยถงฟัง
        “เพราะข้ายังต้องไปหาแร่ที่เหลียงโจว” เด็กสาวเอ่ยพลางยิ้มให้
        “ขอบคุณท่านหลิงจริงๆ เจ้าที่ช่วยเหลือข้า! ข้ามิรู้จะตอบแทนเช่นไรดี”
        “เจ้าช่วยแนะนำสมุนไพรให้ข้าไว้พบติดตัว เรื่องแผลอะไรทำนองนี้ก็เพียงพอ” ผิงผิงเอ่ยเพราะเธอยังจำสมุนไพรไม่หมดจริงๆ ถึงแม่นางถิง พี่หลิว จะค่อยสอนมาแล้วบ้างก็ตามที

        ผิงผิงได้ยินเสียงคุ้นเคยจากโต๊ะข้างๆ ไม่ไกล แต่เธอไม่แน่ใจนักก่อนจะหันไปมอง… พลางพบบุรุษสองคนที่นั่งอยู่แต่หนึ่งในนั้นเธอคุ้นหน้าคุ้นตาเหมือนเคยพบที่ไหนมาก่อน…
        ใครกันนะ?

        “พี่มู่จิ้ง?” ผิงผิงเอ่ยยังไม่แน่ใจนัก ส่วนแม่นางเหมยถงก็สงสัยเช่นเดียวกัน หรือจะเป็นคนรู้จักของท่านหลิง?
       “พี่มู่จิ้งเคยช่วยเหลือข้าคราวก่อน ตอนนั้นข้าป่วยแล้วไม่ระวังไปชนคนไม่ดีเข้า พี่เขาเลยมาช่วย” ผิงผิงอธิบายกับเหมายถงว่าทำไมเธอถึงได้รู้จักกับอีกฝ่ายแต่เธอไม่ได้เดินเข้าไปทักทายเพราะมีคนอื่นนั่งร่วมโต๊ะกับพี่มู่จิ้งด้วย

        ผิงผิงพบเห็นว่าบุรุษที่นั่งร่วมโต๊ะกับพี่มู่จิ้งเดินออกไปแล้ว เหมยถงเองคิดว่าผิงผิงคงมีเรื่องอยากคุยเจ้าตัวจึงขอตัวขึ้นห้องไปหยิบของเสียหน่อย…

        ผิงผิงจึงเดินเข้าไปทักทาย “พี่มู่จิ้ง สวัสดีเจ้าค่ะ”

        “เจ้าคือ(?)” อินซิงเอ่ยถามเด็กสาวที่เข้ามาทักอย่างไม่แน่ใจนัก

        “ข้า ผิงผิง ที่เคยหล่นมาทับคนอื่นอย่างไรเล่า” เด็กสาวเอ่ย ถ้าหากพูดแบบนี้เขาน่าจะจำได้มั่ง?

        “อ่อ เด็กสาวซุกซนวันนั้นนั่นเอง ว่าแต่เจ้ามีธุระที่ซินเอี๋ยงั้นเหรอ” อินซิงเอ่ยถามอีกฝ่าย เขาค่อนข้างจำได้ว่าหลายวันนี้ไม่เคยเห็นเด็กสาวเลย จึงคิดว่าเธอไม่น่าใช่คนซินเอี๋ย หากเป็นชาวซินเอี๋ยเขาต้องพบเจอบ้างสินะ

        “ข้ามาพบพี่เฮ่า เออ พี่ชายของข้าเจ้าค่ะและกำลังจะเดินทางไปฉางซา” เด็กสาวเอ่ยพลางคิดได้ว่าเขาไม่รู้จักพี่เฮ่าหรอก เลยบอกไปว่าพี่ชายจะดีกว่า

        “เจ้าหมายถึงเสิ่นหลิงเฮ่าเหรอ(?)” อินซิงกล่าวตอบอีกฝ่ายก่อนรู้สึกคุ้นชื่อเฮ่าตามที่อีกฝ่ายตอบ เขารู้สึกว่าเมื่อวันสองวันก่อนจะมีบุรุษที่มีชื่อเสิ่นหลิงเฮ่ามาขอให้พี่ใหญ่รักษาให้

        “ใช่! พี่มู่จิ้งรู้จักพี่ชายข้าได้อย่างไร?” ผิงผิงเอ่ยถามด้วยความสงสัย มือเล็กเผลอไปเกาะขอบโต๊ะอีกฝ่ายเพราะความตื่นเต้น เธออาจจะได้รู้เรื่องพี่เฮ่าเพิ่มก็ได้ เพราะนานๆ จะได้พบกันที

        “ข้ารู้มาจากเจ้าบ้านอินน่ะ บุรุษคนเมื่อกี้เขาคือเจ้าบ้านตระกูลอินนี้เอง ข้าเองก็ไม่เคยเจอเขาหรอกนะ” อินซิงกล่าวออกไป ถ้าเขาอยู่จวนพี่ใหญ่ก็มักให้เขาอยู่แต่ในห้องศึกษาตำราต่างๆ จึงไม่ค่อยได้เจอใครเว้นแต่ออกมาข้างนอกเดินเล่นในเมืองซินเอี๋ย เขาเพียงได้ยินจากสาวใช้คุยกัน

        “อืม… พี่เฮ่าไปทำอะไรนะแต่ก็ดูแข็งแรงดี…” ผิงผิงพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะเงยหน้ามองอีกฝ่าย

        “จริงสิ นี่ก็ใกล้เวลาข้าต้องไปทำธุระแล้ว ผิงผิงมีอะไรหรือเปล่า” อินซิงเอ่ยถามอีกฝ่าย แม้เขาอยากจะบอกชื่อจริงเธอ แต่เขายังไม่มั่นใจว่าเธอเป็นคนยังไงกันแน่ จึงต้องรอดูต่ออีกสักหน่อย ถ้าเด็กสาวเป็นคนไม่ดีขึ้นมาแล้วเขานำภัยมาสู่ตระกูลอินคงต้องผิดต่อตระกูลและพี่ใหญ่โกรธเขามากแน่

        “ข้าแวะมาทักทายเจ้าค่ะ เพราะพี่มู่จิ้งเคยช่วยเหลือข้า เดี๋ยวข้าต้องรีบเดินทางแล้ว ไม่งั้นคงส่งแม่นางเหมยกลับช้า… ข้าละไม่ชอบพวกโจรเลย ไม่ทำไมช่วงนี้มีดวงกับโจร ช่วยคนจากโจรบ่อยจริง” เด็กสาวพูดในสิ่งที่คิดออกมาก่อนจะนึกได้ว่าตัวเองพอมีขนมติดตัวบ้าง
        “ข้าหมอบขนมให้พี่มู่จิ้งนะ ถือว่าเป็นการพบกัน” ผิงผิงเอ่ยด้วยรอยยิ้มก่อนจะยื่นห่อกระดาษที่ข้างในมีขนมเยว่ปิง
        “อ้อ! อิน… พี่มู่จิ้ง ในบ้านอินมีผู้ที่ชื่อ อินซิงหรือไม่?” ผิงผิงเกือบลืมไป! นี่มันบังเอิญหรือยังไง?

        “เจ้าได้ยินมาจากไหนรึ” อินซิงเอ่ยถามอีกฝ่ายอย่างฉงน เขาไม่น่ามีชื่อเสียงอะไรขนาดนั้นที่คนอื่นจะรู้จักชื่อ

        “ข้าได้ยินมาจากพี่ซือ ซืออี้โหวนะเจ้าค่ะ” ผิงผิงบอก ก่อนจะขมวดคิ้ว ยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิด

        “ข้าก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน ข้ามักเจอท่านเจ้าบ้านอินข้างนอกนี่ล่ะ” อินซิงเอ่ยตอบผิงผิง
        “ว่าแต่ผิงผิงมีอะไรกับคนชื่ออินซิงงั้นเหรอ”

        “ก็ไม่มีอะไรหรอกเจ้าค่ะ… เพียงแต่พี่ซืออยากทำตัวเป็นพ่อสื่อให้ข้ากับบุรุษที่มีนามว่า อินซิง ข้าจึงอยากรู้ว่าเขาเป็นคนแบบไหนพี่ซือถึงอยากเป็นพ่อสื่อนัก” เด็กสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด
        “ข้าคิดไม่ออกจริงๆ”

        “แต่ถ้าเป็นคนตระกูลอินในซินเอี๋ยนี้ ข้าคิดว่าพวกเขาก็เป็นคนดีทุกคนนะ ผิงผิงหายห่วงได้ ในซินเอี๋ยนี้ชาวบ้านต่างรู้จักตระกูลอินดี” อินซิงเอ่ยตอบอีกฝ่ายก่อนยกจอกชาที่เหลือนิดนึงขึ้นจิบเพื่อเตรียมเก็บของสะพานขึ้นหลัง

        “พี่ซือบอกว่า พี่อินซิง ขอเรียกแบบนี้ดีกว่า… พี่เขาเป็นคนที่มีน้ำใจและกล้าหารมาก แต่ข้าคิดว่า เรื่องพวกนี้ควรเป็นไปตามธรรมชาติดีกว่า.. อ้อ พี่มู่จิ้ง ไว้คราวหน้าข้าพบท่านอีก ขอถามเรื่องพี่อินซิงนะเจ้าค่ะ ข้าจะได้นำกลับไปเล่าให้พี่ซือฟัง” เด็กสาวลุกขึ้นเตรียมตัวจะออกเดินทาง
        “ข้าเป็นสตรีเหล็กเช่นนี้ ไม่มีบุรุษไหนแลหรอก คิก ข้าขอตัวก่อนนะเจ้าค่ะ”

        “เช่นนั้นข้าขอตัวก่อนนะ…. ส่วนเรื่องสตรีเหล็กนั้นขอเพียงในใจเจ้าเป็นคนที่ดีก็เพียงพอแล้ว” อินซิงลุกขึ้นก่อนเดินออกจากโรงเตี๊ยมไป

        หลังจากพี่มู่จิ้งเดินจากไป เหมยถงก็เดินเข้ามาทั้งสองจัดการอาหารเที่ยงให้เรียบร้อยก่อนจะออกเดินทางต่อ...
        "แม่นางเหมย"
        "เจ้าคะ?"
        "เจ้าควรเที่ยว หาประสบการณ์ให้มากๆ อย่าเพิ่งรีบออกเรือนเลย" เด็กสาวกล่าว
        "ข้าไม่มีความคิดนั้นอยู่แล้วเจ้าค่ะ! ชีวิตนี้ข้าทุ่มเทแรงกายแรงใจให้กับสมุนไพร!"
        "แบบนี้ข้าต้องขอความรู้จากแม่นางเหมยแล้ว" เด็กสาวกล่าวก่อนทั้งสองจะคุยหยอกล้อกันไปมา
        





แสดงความคิดเห็น

ได้รับความสัมพันธ์จากการสนทนา {+5}  โพสต์ 2018-2-4 17:36
ได้รับความสัมพันธ์จากการมอบของขวัญให้ [อิน ซิง] {+20}   โพสต์ 2018-2-4 17:36

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +7 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +20 ความหิว -14 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 7 + 500 + 20 -14 + 5

ดูบันทึกคะแนน

ทำไมมันเช็กชื่อไม่ได้ฟะ!
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ปลอกสรรพสัตว์
ตัวเบาขั้นสูง
หยกขาว
คัมภีร์ละติน
หลอมจิตรวมหนึ่ง
สุริยันค้ำฟ้า
ฮั่นเสียหม่า
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x70
x40
x10
x22
x12
x54
x24
x72
x50
x70
x1
x2
x5
x100
x100
x50
x30
x30
x10
x1
x1
x26
x8
x3
x42
x10
x10
x26
x116
x2
x32
x1
x30
x1
x100
x35
x50
x266
x6
x4
x1
x30
x19
x63
x50
x150
x2
x2
x326
x10
x145
x386
x365
x20
x15
x88
x1
x54
x120
x1
x8
x7
x5
x152
x4092
x38
x126
x50
x800
x25
x85
x226
x12
x17
x25
x51
x57
x51
x1

617

กระทู้

2356

โพสต์

52หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
2881323
เงินตำลึง
9424840
ชื่อเสียง
223933
ความหิว
1236

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
1056
ความชั่ว
540
ความโหด
1202
♦ เหยากวง ♦
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" น้องหลานระวังตัวด้วย "
pet
โพสต์ 2018-2-5 23:30:07 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2018-2-6 22:35

เข้าพักห้องธรรมดา
จิ้งจอกและปลาทอง 1

✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙



          หลังออกจากสวนจวี๋ฮวาซั่นหลี่ หลิงเฮ่าที่เส้นผมยังคงเปียกชื้นโกรกลมปลายฤดูหนาวอยู่ครึ่งชั่วยาม เดิมทีคิดว่าไม่เป็นอะไรคาดไม่ถึงว่า อาการหนาวๆร้อนๆ วูบวาบประหลาดจะเกิดขึ้น เขารู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัว จึงกล่าวกับหลิวเว่ยว่าหาทีพักกันก่อน

          เดินสอบถามจากชาวเมืองและแม่ค้าร้านตลาด ฟังว่าโรงเตี้ยมของซินเอี๋ยที่สะดวกและราคาเป็นมิตรกับกระเป๋าเงินพวกเขาที่สุด คือโรงเตี้ยมไข่ต้ม

          ‘ม่อเจีย’ เจ้านกขุนทองหน้าใหม่ก็ต้องใส่ยาพอดี ท่านผู้กล้าจึงเห็นด้วย ตอนนี้มันเกาะบนฝ่ามือหลิวเว่ยปากก็เจื้อยแจ้วไม่หยุด นักกวีหนุ่มเดินจูงเยี่ยซาเข้าสู่โรงเตี้ยม หลังฝากม้าเสร็จเขาก็รู้สึกหน้ามืดแปลกๆ

         “สอง...ห้องธรรมดา” พูดได้เพียงเท่านั้นจึงวางเงิน ชายหนุ่มไม่สนสายตาของแขกเหรื่อที่จดจ้องมายังเขา เดินตามเสี่ยวเอ้อร์ไปที่ห้องพักอย่างเร็วรี่ เมื่อถึงห้องพักก็สั่งน้ำร้อนมาแช่ตัว เถ้าแก่คงสังเกตุเห็นว่าเขาคล้ายจะไม่สบายจึงให้คนนำน้ำขิงร้อนๆ มาให้เป็นบริการพิเศษ

       หลิงเฮ่านอนหลับไปด้วยความเพลีย จนสหายมาเคาะประตูห้องปลุกในตอนเย็น ด้วยความมึนตึงขมับเขาเกือบจะตอบไปแล้วว่าค่อยไปเที่ยวกันต่อพรุ่งนี้ เป็นหลิวเว่ยที่เอ่ยก่อนว่า “เจ้าอย่าลืมกินดีงูล่ะ! อ่ะนี่น้ำขิงรีบกินๆ เข้าแล้วพักซะ” แววตาของหลิวเว่ยคล้ายจะบอกว่า ‘ไม่เห็นเจ้ากินกับตา ข้าก็จะยืนอยู่แบบนี้ล่ะ!’ บางทีคนตัวเล็กคงรู้สึกผิดขึ้นมาที่มัวแต่ติดเล่นไม่ช่วยเขาให้เร็วกว่านี้ จนชายผมเงินเกือยจะป่วยอีกรอบ

          “อื้อ...ข้ากิน กินแล้ว..” ดีงูที่ฝาดขมก็ไม่ได้ทำให้เขาตื่นขึ้นมา ตรงกันข้ามความขม เจอความเฝื่อนของน้ำขิงยิ่งทำให้เขาง่วงงุน หนึ่งวันจึงจบลงไปเช่นนี้ทั้งที่ยังไม่ได้เที่ยวรอบเมือง



✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 2เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +15 ความหิว -35 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 15 -22
STAFF_Pixiu + 10 + 500 -13 + 5

ดูบันทึกคะแนน

เมื่อได้พบท่านจึงได้ทราบความหมายของชีวิต เมื่อคิดถึงท่านจึงได้รู้ว่าลมหายใจที่มีอยู่คุ้มค่าแล้ว
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ผ้าคลุมซู่ฮว่ากวง
ปราณสำนึก
กระบี่ราชาสามภพ(เก๊)
หมัดพื้นฐาน
เอ้อหูจั่วลู่
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
เซ็กเธาว์
ตัวเบาขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x16
x1
x4
x20
x30
x1
x5
x3
x130
x100
x15
x5
x5
x20
x50
x1
x5
x53
x64
x4
x9999
x160
x1
x1
x2
x12
x260
x280
x9999
x4500
x5
x20