ดู: 915|ตอบกลับ: 18

{ เมืองฮองหง } โรงเตี๊ยมแดนตะวันลับ

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-11-11 13:53:22 |โหมดอ่าน

โรงเตี๊ยมแดนตะวันลับ 
[ เ มื อ ง ฮ อ ง ห ง ]



【โรงเตี๊ยมแดนตะวันลับ】
โรงเตี๊ยมที่ถูกสร้างมาอย่างยาวนาน เนื่องจากอยู่เมืองฮองหง
ที่เป็นจุดเส้นทางแยกออกเหนือกลางจากเมืองหลวง
ทำให้มีคนผ่านมาพักแรมมาก จึงทำให้ที่โรงเตี๊ยมแห่งนี้เป็นกึ่งจุดซื้อขายเล็กๆ
สำหรับสินค้าบางอย่างที่ไม่ออกขายตลาด 
ถึงจะดูเก่า แต่ด้านในนั้นสะอาด และเต็มไปด้วยการแสดงเล่นดนตรีที่ไพเราะ
และการฟ้อนรำที่สวยงามในยามค่ำคืน




ชื่อกิจการ: แดนตะวันลับ
เจ้าของกิจการ: หวังเฉา
ประเภทร้าน: สุรา-น้ำชา บริการอาหาร, เสียงดนตรีขับกล่อม  บริการที่พัก และตลาดซื้อขายขนาดเล็ก(กึ่งประมูล)
เวลาเปิด-ปิดร้าน: 24 ชั่วโมง

#ประทับตรา: ผู้ว่าเมืองฮองหง

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

61

กระทู้

316

โพสต์

7หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
56294
เงินตำลึง
10887
ชื่อเสียง
32057
ความหิว
628

ใบรับรองภาษาฮั่นป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)

คุณธรรม
481
ความชั่ว
0
ความโหด
130
นกแก้วฟ้า
เลเวล 1

ปิงเยว่

"บทกวีของข้าจะนำทางท่าน"
pet
โพสต์ 2017-11-12 06:26:58 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย HongYijiang เมื่อ 2017-11-12 06:29

[คนขับรถม้าขี้เหงา]


                อี้เจียงเดินทางออกมาจากฉางอันโดยมีเจ้ามิ้งค์ตัวน้อยจิ้นยู๋ว์ที่อยู่บนหลังของเจ้าม้าสีดำโต้วยู๋ว์ที่เธอลากเดินให้ตามมาด้วย จนหลายคนสงสัย มีม้าเร็วทำไมถึงไม่ขี่.. ไม่ใช่เพราะบาดเจ็บ... ไม่ใช่เพราะอบากเดินชมวิวมากกว่า... แต่ปัญหาหลักคือขี่ม้าไม่เป็นต่างหาก ครั้งจะไปขอให้ใครสอนขี่ม้าก็คงจะไม่ได้ จึงได้แต่จูงมันเดินมาไกลถึงที่นี่..

                "กว่าจะถึงกับเซียงหยางคงใช้เวลาสักพักใหญ่ๆเลย เราคงต้องพักผ่อนบ้างแล้วล่ะนะ..." เด็กสาวที่แต่งกายปลอมตัวเป็นชายพูดขึ้นด้วยเสียงนุ่มทุ่มก่อนที่จะมองหาโรงเตี๊ยมใกล้ๆ

                 "ใหญ่จัง แต่ดูเก่าไปนิดนะ.." เมื่อเห็นโรงเตี๊ยมด้านหน้าอี้เจียงก็มองด้วยท่าที่สนใจไม่น้อย จนลืมสนใจเสียงเดินของรถม้าด้านหลังไป

                 "ใช่แล้วล่ะ.. โรงเตี๊ยมนี้คือจุดเข้าออกของฝั่งเหนือและช่วงกลางสู่เมืองหลวงของอาณาจักรฮั่นเลยนะ!" เสียงหนึ่งดังขึ้นที่ด้านข้างของนางคุ้นจนต้องหันไปมอง..

                  "ท่านพี่จิ่วเอี้ยน.." เด็กสาวมองอีกฝ่ายนิ่งๆ


                  "อ้า ข้าเอง ว่าไง น้องอี้เจียง นี่เจ้าได้ม้ามาแล้วหรือ? ข้าว่าเจ้าอยากจะเป็นแบบข้าสินะ? ฮ่ะๆๆ" ชายหนุ่มตอบกลับมาด้วยรอยยิ้มแล้วถามกลับอย่างร่าเริง

                  "แบบท่านนี่คือแบบไหนกันน่ะ? ว่าแต่ท่านพี่จิ่วเอี้ยนจะเดินทางไปที่ใดกันหรือ?" เด็กสาวมองอีกฝ่ายนิ่งๆก่อนจะถามด้วยความสงสัย


                  "เรื่องนั้นเอาไว้คุยตอนไปพักในโรงเตี๊ยมแล้วกันนะ" ว่าแล้วชายคนนั้นก็ขับรถม้านำไปที่โรงเตี๊ยมทันที...

                   ถึงแม้ว่าจะยังงงๆอยู่บ้างแต่อี้เจียงก็เดินตามไป แล้วฝากโต้วยู๋ว์ไว้ด้านนอก

                   "ขอโทษนะที่พาเข้าไปด้วยไม่ได้... ช่วยนอนพักตรงนี้ดีๆก่อนได้ไหมจ๊ะ?" เธอแอบใช้เสียงสาวพูดกับมันเบาๆ แล้วอี้เจียงก็ให้อาหารและลูบหัวมัน ก่อนที่เจ้าโต้วยู๋ว์ก็เข้าใจนอนพักอยู่ตรงนั้นอย่างว่าง่าย เด็กสาวจึงยิ้มเล็กน้อยแล้วเดินเข้าไปในโรงเตี๊ยม

                   เมื่อถึงด้านในเธอเห็นกับทางของ หลง จิ่วเอี้ยนที่นั่งรอที่โต๊ะ เมื่อเขาหันมาเห็นเธอก็โบกมือให้ไปนั่งที่โต๊ะ เด็กสาวก็เดินไปนั่งอย่างไม่ว่าอะไร


                   "ท่านพี่จิ่วเอี้ยน--" เมื่อนั่งลงก็เริ่มจะพูดถามแต่ก็ถูกอีกฝ่ายยกมือห้ามไว้

                    "อย่าพึ่งถามอะไรสิ ทานก่อนๆ" ชายหนุ่มผายมือไปทางของอาหารบนโต๊ะที่สั่งไว้

                    "ก็ได้.." เด็กสาวคีบอาหารเหล่าทานอย่างช้าๆ จริงอยู่ที่เธอแทบไม่ได้พักผ่อนเลย เจ้าจิ้นยู๋ว์ กับ โต้วยู๋ว์ก็เช่นกัน...

                     "ข้ากำลังจะเดินทางไปส่งของที่เมืองว่านเฉิง คืนนี้จะนอนพักที่นี่ แล้วเจ้าล่ะ..?" จิ่วเอี้ยนพูดไปขณะทานแต่ก็ปิดปากพูดช้าๆ อี้เจียงเมื่อโดนถามแบบตั้งตัวไม่ทันก็รีบก่อนจะพูดออกมา

                      "ข้า... ข้ากำลังจะเดินทางไปหาคนรู้จักที่เซียงหยาง แล้วก็คงจะพักที่นี่เหมือนกัน"

                      "งั้นหรอ...?" ชายหนุ่มมองไปที่อีกฝ่ายเล็กน้อยก่อนที่จะยกสุราขึ้นดื่ม

                       "งั้น... คืนนี้เจ้ากับข้านอนด้วยกันไหม?" จิ่วเอี้ยนยิ้มขำก่อนที่อี้เจียงจะทำหน้าบอกบุญไม่รับใส่เล็กน้อย

                       "ท่านพี่จิ่วเอี้ยน ข้าไม่ชอบนะ.." เด็กสาวพูดตรงๆก่อนที่จะตักอาหารขึ้นทานนิ่งๆ แต่ถ้าสังเกตุดีๆก็มองออกได้ว่ามีอารมณ์ไม่พอใจอยู่


                       "อ๊ะ ข้าขอโทษๆ ฮ่ะๆ ข้าพูดเล่นน่า อย่าทำหน้าจริงจังสิ ฮ่ะๆ" ชายหนุ่มยิ้มร่าก่อนที่จะยกมือห้ามอย่างขอโทษขอโพย

                        "แล้วเจ้าม้าตัวนั้นล่ะ? เจ้าได้มาจากไหนเหรอ?" จิ่วเอี้ยนยกสุราขึ้นมาดื่มเล็กน้อย


                        "ข้าเห็นมันโดนกับดักอยู่ในป่าน่ะ.. ข้าขี่ม้าไม่เป็นหรอก..." อี้เจียงทานให้หมดก่อนจะพูดตอบแต่ก็ทานต่อไป

                        "เจ้าจะโชคดีได้ม้าวายุทมิฬมาเลยหรอ?" ชายหนุ่มกล่าวอย่างตกใจ

                        "วายุทมิฬ?" เด็กสาวทวนคำพูดของอีกฝ่าย

                        "ใช่.. ว่ากันว่าเป็นม้าที่แข็งแรงและฝีเท้าคล่องแคล่วว่องไวมากๆ เห็นว่ามาจากทางทุ่งหญ้าตอนเหนือ ที่ตอนนี้ชงหนูยึดครองด้วย.." ชายหนุ่มทานอาหารไปยกสุราขึ้นดื่มไปด้วยสีหน้าจริงจัง

                        "พวกชงหนูหรอ...?" อี้เจียงก้มลงมองอาหารที่โต๊ะสายตาของเธอดูเศร้าสร้อยเล็กน้อยก่อนที่จะตักทานช้าๆ

                        "มีอะไรรึเปล่า เจ้าน่ะ...?" เมื่อเห็นสีหน้าของอี้เจียงสายตาของจิ่วเอี้ยนก็จริงจังขึ้นมาและจ้องมองด้วยความเป็นห่วง

                        "ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ แค่นึกถึงอดีตนิดหน่อย..." เด็กสาว หันหน้ากับมามองอีกคนเห็นสายตาแบบนั้นก็ยิ้มให้อีกฝ่ายบางๆ

                        "ข้าไม่เป็นไร.." อี้เจียงมองเจ้าจิ้นยู๋ว์ที่ทานปลาย่างจนหมดแล้วนอนซบที่แขนของเธอแล้วยิ้มเบาๆ

                        "งั้นก็ไม่เป็นไร ข้าไม่คาดเค้นเจ้าหรอก ในฮั่นใครๆก็มีประสบการณืไม่ดีกับชงหนูมาทั้งนั้น เจ้าเนี่ย.. เป็นชายที่สมชายกว่าข้าสะอีกนะ ฮ่ะๆ" ชายหนุ่มยิ้มแล้วหัวเราะมองก่อนที่อี้เจียงจะหัวเราะด้วยเบาๆ

                         "จะว่าไป.. แล้วเจ้าจะอ้อมภูเขาไปคนเดียวเนี่ย รู้ทางแล้วหรอ?" จิ่วเอี้ยนกลับมาทานไปคุยไปเช่นเคย

                         "อ้อมภูเขา..?" เด็กสาวถามด้วยสีหน้างุงงง

                         "ใช่ การเดินทางไปยังเมืองไปยังเมืองว่านเฉิงจะต้องใช้เส้นทางอ้อมภูเขาเอาน่ะ บนเขามีทั้งสัตว์ร้ายแล้วก็โจร เจ้าคงไม่คิดจะขึ้นเขาไปตรงๆหรอกนะ?" ชายหนุ่มเลิกคิ้วมองจนเด็กสาวต้องหน้านิ่งแล้วหลบตาเล็กน้อย

                          "เปล่านะ.. ข้าคงตามคาราวานไปเหมือนที่เคยนั่นแหละ" อี้เจียงพยายามกลับมามองหน้านิ่งๆเฉไฉกับเรื่องที่อีกฝ่ายพูด

                           "งั้นหรอ? งั้นข้าคงไม่ต้องคิดว่าคนที่ขี่ม้าไม่เป็นจะวิ่งตามรถม้าไม่ทันสินะ.. ข้าว่าจะสอนขี่ม้าแล้วก็พาเดินทางไปด้วยกันก่อนสักหน่อย งั้นออกแต่ช่วงเช้าไม่ต้องรอใครเลยดีไหมน๊า~~~" ชายหนุ่มพูดยั่วทำเป็นไม่ใส่ใจอีกฝ่ายก่อนเทสุราที่เหลือไม่มากใส่ปากเล็กน้อย จนทำอี้เจี้ยงเขม่นมองนิดๆ

                          "ก็ได้.." เด็กสาวพูดเบาๆด้วยน้ำเสียงอ่อนๆ

                           "ก็ได้อะไร..?" จิ่วเอี้ยนกับมาพูดกวนๆทวนคำถามของเธออีกครั้ง

                           "ข้าน้อยจะไปกับท่านก็ได้.. ถ้าข้า.. ไม่เป็นภาระ.. ทำให้งานของท่านพี่จิ่วเอี้ยนต้องล่าช้า.." เด็กสาวก้มลงทานอาหารไปพูดไปจนทานหมดทั้งชาม

                            "ตกลง งั้นคืนนี้นอนห้องเดียวกับข้า---"

                            "ท่าน!"

                            "ข้าจะจ่ายเอง เจ้านอนบนเตียงข้านอนที่พื้นได้ ตกลงนะ?" เขาพูดพลางทานอาหารคำสุดท้ายไปจนหมดโดยไม่มองอีกคน

                            "ก็ได้.." แล้วทั้งคู่ก็เดินกันเข้าห้องไปก่อนที่จะแบ่งที่กันอย่างเสร็จสรรพ อี้เจียงจะขออาบน้ำแต่งตัวก่อนให้จิ่วเอี้ยนไปนอกห้องแล้วเดี๋ยวจะเรียกถ้าเกิดเสร็จแล้ว จิ่วเอี้ยนก็ยืนรอหน้าห้องอย่างไม่ว่าอะไร เมื่ออี้เจียงจัดการแต่งตัวเสร็จเรียกแล้วก็เคาะประตูห้องอีกฝ่ายเข้ามา ก่อนที่จะวิ่งมาคลุมผ้าแล้วนอนกอดจิ้นยู๋ว์อยู่บนเตียง ชายที่เดินเข้ามาแล้วอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อในห้องน้ำทันทีแล้วเดินออกมาในเวลาไม่นาน

                            "นี่เจ้า... ใช้เครื่องหอมตลอดเลยหรอ?" ชายหนุ่มเช็ดผมพยายามไม่มองคนบนเตียง

                            "ไม่นะ.. ข้า.. ข้ามีกลิ่นนี้ติดตัวมาตั้งนานแล้ว.." เด็กสาวเมื่อเห็นอีกคนเดินมานอนที่ข้างเตียงก็หันหน้าไปทางกำแพงอีกด้าน

                            "เจ้านี่มันจริงๆเลยนะ... ตอนเป็นเด็กสาวก็น่ารักดีแท้ๆ" ชายหนุ่มพูดหยอกแล้วนอนตัวลง


                             "นี่ท่าน!!" อี้เจียงหันกลับมาหาอีกฝ่ายด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย ก็เห็นอีกฝ่ายหลับและกรนเบาๆไปแล้ว..

                             'หลับเร็วไปแล้ว...' เด็กสาวมองก่อนที่จะนอนลงช้าๆแล้วหลับไป

                              เมื่อตื่นมาในยามเช้าอี้เจียงเห็นอีกฝ่ายกำลังออกจากห้องไป เธอค่อยๆตั้งสติเล้กน้อย เมื่อได้สติจึงรีบไปจัดการตัวเองให้เรียบร้อยแล้วตามออกไป

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -7 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -7 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
รถม้าหรูหรา
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
เตาถานมู่
ขวานเหยาเจี่ย
หายใจใต้น้ำ
ตาสมุทร
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
กุหลาบสีทอง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x5
x8
x6
x14
x100
x2
x10
x18
x40
x30
x35
x12
x10
x40
x40
x40
x40
x40
x5
x6742
x10
x30
x1
x28
x1
x1
x30
x26
x52
x30
x3
x1
x6
x60
x7
x18
x70
x1
x1
x1
x70
x684
x132
x1000
x200
x2280
x1000
x3332
x1379
x269
x300
x70
x394
x12
x102
x130
x298
x29
x57
x4
x20
x40
x90
x111
x1
x1
x30
x105
x3
x29
x1
x7
x7
x50
x1
x4

61

กระทู้

545

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
818
เงินตำลึง
2146939385
ชื่อเสียง
91202
ความหิว
280

ใบรับรองภาษาฮั่นป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)

คุณธรรม
30
ความชั่ว
0
ความโหด
0
ทอมโม่
เลเวล 1

กงซุน หลัน

ข้าก็มีบทนะคะ!!
pet
โพสต์ 2017-12-8 16:23:07 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย YutaIzumi เมื่อ 2017-12-8 22:38

- เควสเรื่องราว 3 - บุญคุณ-ความแค้น
สืบสวนคดีซานตง 20

     หลังจากที่คุมตัวเปาอวิ๋นเฟย ขึ้นรถม้าเดินทางออกจากเมื่องซานตง ก็มุ่งหน้าเข้าสู่ภูมิภาคกวนจง และพวกเขานั้นก๋ตัดสินใจหยุดพักกันที่เมืองฮองหงก่อนมุ่งหน้าสู่เมืองฉางอันต่อไป
     หลังจากที่คุมตัวเปาอวิ๋นเฟยและบ่าวในจวนทั้งหลายเข้าไปขังในโรงเตียมเรียบร้อยแล้ว
    "พวกมันจะไม่หนีไปได้ใช้มั้ยครับ"
     ยูตะกล่าวถามไต้เท้าถิงเว่ยขึ้น
     "ไม่หรอก ข้าเลือกห้องคุมขังอย่างดี ทางออกถูกปิดตายหมดจนเหลือทางเดียว และข้ายังให้ทหารที่ไว้ใจผลัดเวรเฝ้าดูตลอดสิบสองชั่วยาม เป็นไปได้ยากมากที่พวกนั้นจะหนีไปได้ แถมห้องที่พวกเราพักอยู่นั้นก็เป็นห้องตรงข้ามกับห้องคุมขัง ถ้าหากเกิดอะไรขึ้นพวกเราก็ต้องรู้อย่างแน่นอน"
     ไต้เท้าถิงเว่ยกล่าวขึ้น ถึงสิ่งที่ตัวเองเตรียมการณ์มามาเป็นอย่างดี
    "อย่างงั้นสินะครับ ได้ยินแบบค่อยเบาใจไปได้นึดหน่อย"
     ยูตะกล่าวออกมาพร้อมกับถอนหายใจออกมา
     "ตอนนี่ทางกงซุนหลันจะเป็นยังไงแล้วบ้างนะครับ"
     แล้วยูตะก็กล่าวถามถึงเพื่อนร่วมทางของเขา
     "ข้าคิดว่าตอนนี่น่าจะเดินทางถึงจวนข้าเรียบร้อยแล้วละ เจ้าไม่ต้องเป็นห่วงไป ทหารของข้าก็ไปด้วยสี่นายเธอไม่เป็นอะไรหรอก"
     ไต้เท้าถิงเว่ยตอบขึ้นพร้อมกับลูบคางตัวเองเล็กน้อย
     "ข้าคงกัลวลใจมากไปอย่างนั้นสินะครับ"
     ยูตะกล่าวออกมาพร้อมกับเอามือกุมหน้าของตัวเอง
     "เหตุใดหรืออะไรที่รบกวนจิตใจจน ทำให้เจ้ากัลวลอย่างงั้นรึ"
     แล้วไต้เท้าถิงเว้ยก็ถามขึ้นมาจากท่าทางของยูตะ
    "คือข้ารู้สึกว่าเรื่องการจับกุมเจ้าเปาอวิ๋นเฟยมันง่ายจนเกินไปนะครับ จากที่ข้าเคยเล่าไปโดยปกติเจ้านั้นจะมีลูกน้องคนหนึ่งที่ชื่อซุนเหอเหอ หมอนั้นร้ายกาจมากและหมอนั้นสามารถพาเปาอวิ๋นเฟยหนีได้อย่างสบายๆ แต่ว่าทำไมการจับกุมครั้งนี่มันถึงไม่ให้ซุนเหอเหอพาหนีกันนะ ราวกับว่ายอมให้จับกุมตัวง่ายๆ ซะอย่างงั้น เหมือนกับว่าต้องการให้ถูกจับกุมตัวมากกว่า ข้าว่าเจ้านั้นจะต้องมีแผนอะไรซ่อนอยู่อีกแน่ๆ ยังไม่นับรอยยิ้มที่สุดแสนกวนใจของเจ้าหมอนั้นตอนจับกุมตัวอีก มันไม่ได้มีท่าหวาดกลัวอะไรเลยแม้แต่น้อย.........หรือบ้างที่ข้าอาจจะคิดมากไปเอง........."
     ยูตะเล่าความในใจของเขาออกมาจนหมด
     " ไม่หรอกเจ้าไม่ได้คิดมากไป การคาดการณ์ถึงความเป็นไปได้ นับว่าเป็นเรื่องที่ดี ข้าขอบใจมากสับหรับข้อมูลพวกนี่ ข้าจะเก็บไปคิดดู เพื่อว่าเจ้านั้นจะมีแผนการณ์อะไรเตรียมไว้อีกจริงๆ"
     ไต้เท้าถิงเว้ยตอบขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับทำท่าครุ่นคิดหนักกว่าเดิม
     แล้วทั้งคู่ก็สนทนาต่อกันอีกสักเล็กน้อยก่อนที่จะ เดินกลับเข้าห้องพักของตัวเองไป......

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +35 ความหิว -11 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 35 -11 + 5

ดูบันทึกคะแนน

今でもあなたはわたしの光
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x30
x12
x8
x5
x11
x6
x2
x8
x20
x25
x71
x6
x10
x60
x35
x12
x25
x40
x520
x710
x10
x9999
x107
x375
x2
x5
x8
x7
x20
x120
x30
x30
x2
x4
x1
x50
x90
x1247
x2
x900
x18
x162
x125
x499
x148
x6
x20
x482
x311
x37
x163
x10
x2
x400
x19
x50
x4
x20
x1
x1
x19
x1

53

กระทู้

411

โพสต์

6หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
84648
เงินตำลึง
109578
ชื่อเสียง
17300
ความหิว
-36

ใบรับรองภาษาฮั่น

คุณธรรม
334
ความชั่ว
0
ความโหด
0
ไก่บ้าน
เลเวล 1

ชิง หลิ่งอี้

ของขวัญจาก Admin
pet
โพสต์ 2017-12-12 17:58:25 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LIN เมื่อ 2017-12-15 23:30

151
        ฝึกตัวเบาพื้นฐานวันที่ 8
        เมื่อถึงเมืองฮองหงก็เกือบจะย่ำค่ำแล้วหลินควบอาชาสีดำฝ่าความหนาวเย็นกระทั่งเห็นโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง ฝีเท้าของม้าวายุทมิฬค่อยๆ ชะลอลงและหยุดที่หน้าโรงเตี๊ยม
        "พักที่นี่สักคืนไหม?" หญิงสาวกล่าวกับเจ้าจงจงม้าวายุทมิฬ
        "ฮรี่ ~" มันขานตอบรับราวกับว่าเห็นด้วยอย่างนั้น
        ภายในโรงเตี๊ยมแห่งนี้มีผู้คนมาพักแรมอยู่มากทีเดียวแม้ภายนอกจะดูทรุดโทรมเล็กน้อยทว่าภายในกลับดูสะอาดตากว่าที่คิดดังนั้นหลิน เจ้าม้าจงจง และเจ้างูเขียวฉางโฉ่วจึงพักแรมที่โรงเตี๊ยมในค่ำคืนนี้ก่อนออกเดินทางต่อ
        ห้องพักที่จองเป็นเพียงห้องพักเดี่ยวเล็กๆ หญิงสาววางสัมภาระก่อนออกไปหาอะไรรองท้องด้านล่างของโรงเตี๊ยมเสียก่อนเพราะระหว่างเดินทางยังไม่ได้พักหาอะไรลงกระเพาะเลยแม้แต่อย่างเดียว
        ด้านล่างของโรงเตี๊ยมมีการแสดงร่ายรำและบรรเลงดนตรีคลอเหมาะแก่การนั่งพักทานอาหารเสียนี่กระไร หลินหาอะไรลงท้องจนกระทั่งอิ่มหนำสำราญแล้วจึงกลับไปยังห้องพักโดยไม่ลืมส่วนของเจ้าฉางโฉ่วด้วย ส่วนเจ้าจงจงอยู่ในโรงพักม้าของโรงเตี๊ยม
        เมื่อท้องอิ่มแล้วหลินจึงเข้าสู่การฝึกวิชาตัวเบาในวันที่แปด นั่งสมาธิทำจิตใจให้สงบลงภายในห้องเงียบงันจนได้ยินเสียงลมกระโชกแผ่วเบาผ่านทะลุเข้ามาถึงด้านในห้องพัก เมื่อใจสงบลงแล้วจึงกำหนดลมปราณทั้งร่างกายหลอมรวมไปยังท้องน้อยขับเคลื่อนลมปราณไปยังจุดเดียวแล้วโคจรลมปราณเวียนขวาผ่านจากท้องน้อยเคลื่อนคล้อยสู่ทวารพยายามขับเคลื่อนลมปราณเหล่านั้นให้ไหลเวียนไปทั่วทั้งร่างแต่ก็ยังไม่เป็นผลเสียทีเดียว ลมปราณส่วนมากยังคงอัดแน่นอยู่ที่ทวารและลำไส้เป็นสาเหตุให้ปวดท้องอีกครั้งแต่ก็นับว่าดีขึ้นกว่าวันที่ผ่านมาอยู่ไม่น้อย เมื่อฝึกเสร็จแล้วจึงต้องไปหาที่ปลดหนักในห้องน้ำของโรงเตี๊ยมอย่างที่เคยเป็น
        หลังจากฝึกฝนวิชาตัวเบาในวันที่แปดเรียบร้อยแล้วเวลาก็ล่วงเลยไปพอควรหญิงสาวจึงรีบเข้านอนเพื่อที่จะออกเดินทางไปยังฉางอันในวันถัดไป


@Admin

        

แสดงความคิดเห็น

LIN
ฝึกตัวเบาพื้นฐาน 8/10  โพสต์ 2017-12-15 23:31

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -57 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -57 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
สุราไผ่เขียว
ฮั่นเสียทองเทวะ
เกราะทองคำ
รูปปั้นไป๋เหมียว
กระบี่ไม้
ตัวเบาพื้นฐาน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x2
x32
x15
x5
x25
x8
x2
x5
x28
x10
x1
x1
x1
x764
x1
x1
x6
x30
x6000
x100
x100
x5
x1
x5
x11
x50
x60
x2
x26
x128
x100
x50
x200
x5
x10
x110
x50
x280
x4
x84
x10
x10
x15
x15
x165
x20
x130
x682
x22
x74
x5000
x158
x22
x360
x1
x105
x259
x33
x5
x9999
x50
x30
x10
x34
x1
x5
x100
x1075
x50
x1
x3
x221
x10
x5
x20
x30
x20
x25
x35
x100
x25
x25
x10
x200
x3
x200
x150
x92
x120
x125
x400
x170
x20
x250
x20
x205
x50
x6
x115
x50
x640
x25
x1
x92
x7
x24
x20
x1
x1

209

กระทู้

1806

โพสต์

59หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
467856
เงินตำลึง
19114491
ชื่อเสียง
265938
ความหิว
237

ตราสายลับจิ่วเทียนหวงป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ป้ายวังหลังใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาอังกฤษ

คุณธรรม
7027
ความชั่ว
1273
ความโหด
3689
ไข่ปริศนา(1)
เลเวล 1

เมิ่ง จื่อเหยา

ข้าไม่ได้เตี้ยบนหัวเจ้า
pet
โพสต์ 2018-1-5 01:19:49 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Zhangfu เมื่อ 2020-5-20 18:09



Story 36


      จางฝูนั่งมองป้ายชื่อโรงเตี้ยมก่อนที่จะทำสัญญาณให้ช้างเผือกเฟยเทียนนั้นย่อตัวให้เธอและลู่จิวปีนลงได้อย่างสะดวกเหมือนยังเคย ร่างบางของหญิงสาวมองสำรวจรอบๆโรงเตี้ยม ที่นี่เป็นโรงที่ก่อตั้งมานานแล้วตามที่เธอได้ยินมาจากชาวบ้านในเมืองแต่โรงเตี้ยมนี่ก็เป็นโรงเตี้ยมที่ดีที่นึงเลย ทั้งบรรยากาศรอบๆที่แสนสงบให้ความสะดวกสบายแก่เหล่านักเดินทางได้พักผ่อนกันอย่างเต็มที


       “พักที่นี่เนอะ”เธอก้มมองลู่จิ่วก่อนจะพาเดินเจ้าไปที่ด้านในโรงเตี้ยมเพื่อจองห้องพักกับเถ้าแก่โรงเตี้ยมก่อนจะเดินออกมาเพื่อพาเฟยที่เที่ยืนรออยู่ด้านนอกไปที่คอกพักสัตว์หลังโรงเตี้ยม ที่คอกพักสัตว์นั้นจัดเพป็นเพิงขนาดใหญ่และกว้างขวาง ภายในปูด้วยฟางแห้งจนดูหนานุ่มเพื่อให้พวกสัตว์ที่ผ่านการเดินทางมาอย่างเหน็ดเหนือยได้พักผ่อนอย่างเต็มที่


        ที่ด้านในของที่คอกพักนั้นมีผักผลไม้ใส่ไว้สสำหรับให้เหล่าสัตว์ได้กินอย่างอิ่มหน่ำ ทางด้านเหล่าเจ้าแมวในรถลากนั้นเธอได้สั่งอาหารสำหรับพวกมันไว้แล้วซึ่งดูท่าแล้วพวกมันก็คงจะอยากนอนกับพี่ใหญ่ของพวกมันอย่างเฟยเทียนสะมากกว่า


        จางฝูยืนมองจำนวณแมวที่ตอนนี้เหลือเพียงสิบเจ็ดหรือสิบแปดตัว จะว่าไปพวกมันก็สามารถปรับตัวกับการเดินทางที่ทรหดของเธอได้ดีแถมตลอดทางที่ผ่านมายังทำตัวน่ารักเสียคนที่ผ่านไปมาตกหลุบรักจนรับไปเลี้ยงแล้วกว่าครึ่ง เธอมองยิ้มก่อนจะหมุนตัวเดินกลับเข้าไปโรงเตี้ยมพร้อมกับสั่งอาหารของตัวเองและลู่จิวมาทานที่โต๊ะติดหน้าต่าง


       “ที่นี่สงบดีเนอะลู่จิว”


       ฟ่ออ(สงบเงียบมากเลยเจ้านาย) ลู่จิวเลื้อยลงไปขดตัวเป็นวงอยู่ที่โต๊ะเพื่อรออาหารมาเสิร์ฟ
       และในที่สุดอาหารที่จางฝูนั้นสั่งก็ถยอยมาวางที่โต๊ะแม้เสี่ยวเออร์นั้นจะหวั่นตอนวางจานอาหารต่อหน้าลู่จิวหน่อยๆเมื่อเห็นดังนั้นจางฝูเลยดึงตัวเจ้างูมาอยู่บนตักตัวเองเพื่อให้เสี่ยวเออร์ได้ทำงานของตนเองอย่างสะดวก


        เมื่ออาหารถูกนำมาเสริฟ์จนครบเธอจึงค่อยปล่อยให้ลู่จิวเลื้อยไปกินอาหารในส่วนของมันก่อนที่เธอจะใช้ตะเกียบคีบเอาผัดเต้าหู้ขึ้นมากินชิ้นหนึ่ง


      “อื้มม อร่อยแหะ แถวเต้าหู้ก็นุ่มมากเสียด้วย” เธอพึมพัมพร้อมกับตวัดตะเกียบคีบนู่นนี่กินอย่างเอร็ดอร่อย เพียงไม่นานอาหารทุกอย่างก็ถูกกวาดลงไปอยู่ในท้องของทั้งหญิงสาวและงูสีเขียวเสียจนเกลี้ยง


       “อิ่มจัง”เธอเอ่ยขึ้นมาพร้อมกับลูบท้องของตัวเองที่ป่องขึ้นมาหน่อยๆก่อนจะวางเงินไว้ที่โต๊ะพร้อมกับอุ้มลูจิ่วที่นอนอิ่มอยู่ที่โต๊ะขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนก่อนที่ทั้งคู่จะเดินขึ้นยังห้องพักของตนเองที่เถ้าแก่บอกไว้ว่าอยู่ที่ชั้นสองทางขวามือห้องสุดท้าย


       ประตูของห้องพักเปิดออกพร้อมกกับร่างของหญิงสาวที่ก้าวเข้าไปยืนที่ด้านใน ภายในห้องนั้นผ่านการทำความสะอาดมาอย่างดีเรียกได้ว่าแทบไม่มีฝุ่นเกาะให้ลำคาณใจเลยแม้แต่น้อย เธอเดินเอาของไปว่างที่หลังตู้ข้างเตียงและว่างลู่จิวที่นอนหลับไปแล้วที่ข้างหมอนก่อนที่เธอจะล้ตัวนอนลงไปที่เตียงไม้เบาๆ


      เบาะที่ปูเตียงไม่นุ่มแล้วก่อนไม่แข๊งจนเกินไปทำให้คนมาพักนั้นได้พักผ่อนอย่างสบายที่สุดเท่าที่โรงเตี้ยมโรงหนึ่งจะทำได้ ร่างบางของหญิงสาวที่นอนอยู่ค่อยๆหรี่ลงอย่างห้ามไม่ได้ก่อนที่เธอจะค่อยก้าวย่างเข้าสู่ห้วงนิทราที่แสนหวาน โดยมีสายยลมเบาๆที่ลอยพัดผ่านม่านสีเขียวอ่อนเข้ามาในห้องช่วยให้ภายในห้องนั้นเย็นสบายกำลังดีทำให้ร่างบางนั้นหลับไปอย่างรวดเร็ว ทั้งที่ปกตินั้นเธอเป็นคนที่ค่อนข้างที่จะหลับยากพอสมควร


       แต่ก็นั้นแหละอาจเป็นเพราะการเดินทางที่ทรหดของเธออีกนั้นแหละ ใครก็ต่างมองเธอเป็นหญิงตัวเล็กบอบบางที่ชอบทำห้าวเกินตัว เป็นอย่างนั้นมาตั้งแต่ยังเด็กๆ แต่แม้เธอจะทำตัวห้าวขนาดไหนก็คงหนีไม่พ้นคำว่าเเรงหญิงหรือจะสู้เเรงชายไม่ได้อยู่ดี เธอต้องพักผ่อน...


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง -150 ความหิว -11 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin -150 -11 + 3

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
รูปปั้นดาร์ธเวเดอร์
ม้าเทพอูซุนขาวเทวะ
เคล็ดวิชาวารีสิ้นขั้นสูง
ทวนยาว
ตัวเบาขั้นสูง
ปราณคลุมวารี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x6
x100
x3
x8
x30
x3
x1
x3
x8
x4
x10
x1
x5
x1
x1
x1
x1
x1
x30
x30
x30
x30
x130
x30
x1
x4
x5
x3
x4
x160
x1
x20
x200
x240
x100
x1
x140
x5
x177
x800
x2
x23
x80
x50
x50
x587
x196
x3
x9
x5
x160
x1
x400
x3
x3
x600
x600
x187
x90
x30
x240
x3
x44
x600
x399
x100
x4
x400
x1200
x75
x7
x27
x595
x5
x100
x1185
x2
x163
x197
x4
x585
x39
x3
x20
x58
x31
x4
x250
x19
x577
x32
x84
x200
x100
x800
x4
x333
x727
x200
x16
x200
x35
x600
x1
x1000
x400
x850
x30
x600
x83
x5
x5
x31
x400
x74
x1
x8
x1676
x1
x2
x1080
x2045
x58
x1521
x3
x6
x6
x90
x2
x120
x1
x1
x3
x1
x4
x225
x2
x9
x136
x290
x130
x1
x30
x30
x2
x41
x5
x741
x410
x1500
x132
x218
x481
x340
x320
x510
x245
x131
x175
x578
x38
x111
x426
x970
x1
x23
x604
x5
x450
x144
x366
x293
x520
x1441
x127
x67
x774
x480
x4
x2
x694
x716
x450
x158
x9999
x1839
x500
x325
x55
x42
x17
x69
x23
x359
x1032
x7
x1864
x810
x340
x1
x4
x88
x1
x9
x138
x259
x698
x5450
x73
x11
x198
x446
x141
x2400
x8
x527
x630
x500
x37
x1
x3
x430
x5
x40
x141
x2
x1500
x584
x1692
x780
x108
x195
x107
x11
x95
x282
x7
x42
x3
x2
x7
x157
x5
x10
x15
x4
x162
x263
x500
x2
x51
x1803
x8
x158
x200
x6662
x702
x280
x8
x59
x2