ดู: 585|ตอบกลับ: 22

{ เมืองฮั่นจง } ย่านการค้า

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-11-11 04:05:27 |โหมดอ่าน




ตลาดเฉินกวานซี

{ เมืองฮั่นจง }










ตลาดเฉินกว้านซี
『 ดินแดนการค้าตลาดโบราณ 』
ย่านการค้าขนาดกลางแห่งนี้ตั้งอยู่คู่กับเมืองฮั่นจงมานาน
ทั้งตรอกซอยและถนนที่คดเคี้ยว เต็มไปด้วยเหล่าพ่อค้าและชาวเมือง
มีมือปราบคอยลาดตระเวณให้ความปลอดภัยอยู่เสมอ วางใจได้
ปกติแล้วพ่อค้าคาราวานักจะจับจองลานกลางตลาดเพื่อเปิดประมูล
บางคราวยังมีสัตว์แปลกๆ หรือสมบัติล้ำค่ามาขายอีกด้วย

- ภาพสถานที่จาก สือเฉียงหรง -









@Admin 

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2017-11-12 01:07:47 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LuMifang เมื่อ 2017-11-12 05:27

0

             ตลาดฮั่นจง... ตลาดแห่งเดียวในเมืองฮั่นจงซึ่งถือว่าใหญ่ที่สุด มีร้านค้ามากมายตั้งอยู่ที่นั้น ของขายต่างๆล้วนเป็นสิ่งที่หาได้เฉพาะเมืองนี้ แขกไปใครมาหากจะกลับบ้านเกิดเมืองนอนหรือต้องออกเดินทางตลาดนี้แหละจะเป็นสถานที่เหมาะแก่การซื้อของที่ระลึกติดมือไป มี่ฟางเดินกางล่มพร้อมมีชูปิงเดินอยู่ข้างกาย เจ้าแมวเหมียวขนส้มร้องเรียกเหมียวๆพลางคลอเคลียชายหนุ่มในบางเวลาเมื่ออยากให้เขาอุ้มมันขึ้นมากอด และครั้งนี้เองก็เช่นกัน
           เมี๊ยววว เมี๊ยววววว~~~~~
           "ให้อุ้มอีกแล้วรึ?"
          เมี๊ยววว~~~
           ชูปิงร้องตอบ อุ้งเท้าหน้าตะกายชายหนุ่มแล้วร้องขึ้นอีก มี่ฟางอุ้มมันขึ้นไว้ในอ้อมกอด เขาคาดไว้ว่าจะไปซื้อเสบียงสำหรับออกเดินทางไปเป่ยผิง จงกระทั่งมีใครบางคนยืนขวางทางตนไว้ อีกฝ่ายสวมเสื้อผ้ามิดชิดจนมองแทบไม่ออกว่าเป็นใคร จนกระทั่งคนคนนั้นดึงผ้าพันคอออกมาเปิดเผยให้เห็นใบหน้า มี่ฟางจึงรู้สึกคุ้นเคยและจำได้ทันทีว่าอีกฝ่ายคือเสี่ยวเอ้อของโรงเตี๊ยมซิ่วฉิว นางจ้องมายังชายหนุ่มขณะเดียวกันเขาก็จ้องตอบ
          "ท่านชาย ข้าต้องขออภัยที่ต้องมาขัดจังหวะเวลารื่นรมย์ของท่าน" ร่างบางคุกเข่าลงกลางตลาด สองมือประสานกันทำความเคารพชายหนุ่ม
          มี่ฟางตกใจกับการกระทำนั้น เขารีบย่อตัวลงรับหญิงสาว
          "ลุกขึ้นเถิดแม่นาง ท่านไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้"
          "ไม่ได้... ข้าทำไม่ได้" นางกล่าว "ข้าจำเป็นขอร้องท่าน โรงเตี๊ยมซิ่วฉิวในตอนนี้กำลังขาดแคลนนักดนตรี การแสดงจะถูกยกเลิกหากไม่มีคนแสดงเพียงพอ"
          "ขออภัย ข้าขอถามท่านว่าเกิดอะไรขึ้นกับโรงเตี๊ยมขอรับ"
          "จู่ๆนักแสดงก็หายตัวไปเจ้าค่ะ"
          "หายตัว?"
          "เจ้าค่ะ ทางเราออกไปตามหาอยู่ แต่อีกไม่นานก็จะแสดงแล้วคงไม่ทันเวลาเป็นแน่จนข้าได้พบท่าน ขอร้องล่ะเจ้าค่ะโปรดช่วยพวกเราด้วย!"
          มี่ฟางทำหน้าระเหี่ยใจคนในโรงเตี๊ยมนี้แม้จะมี(ว่าที่)เถ้าแก่ประหลาดก็ยังคงรักโรงเตี๊ยมนั้นมาก คาดว่าหากการแสดงขาดตอนคงทำลายรายได้มิใช่น้อย แต่ทำไมพวกเขาไม่ทำสิ่งอื่นทดแทนกันนะ?
          "ช่วยลุกขึ้นก่อนเถิดแม่นาง เห้นแก่ข้าด้วย" ชายหนุ่มยิ้มอ่อน
          "ไม่จนกว่าท่านจะตอบตกลงเจ้าค่ะ"
          ขู่เข็ญทางอ้อมสินะ...
          "ข้าตกลง" สุดท้ายชายหนุ่มก็ตอบรับคำของนาง
         หญิงสาวลุกขึ้นทันใด "ขอบคุณมากเจ้าค่ะ" นางคารวะอีกหน
         "แล้ว... วิธีอื่นไม่มีแล้วรึ?" มี่ฟางถาม
         "เพราะว่าคืนนี้เป็นการแสดงพิเศษจึงไม่สามารถแสดงในแบบที่ธรรมดาได้อีก และข้าเคยได้ยินถึงชื่อเสียงของท่านมาบ้างจะยินดีมากหากท่านได้ทำการแสดงให้เรา และแน่นอนว่ามีค่าจ้างพิเศษให้ด้วยเจ้าค่ะ"
         "ขอรับ ข้ายังไงก็ได้"
         เมี๊ยวววว
         "ส่วนเรื่องแมว ข้าจะเป็นคนดูแลเองเจ้าค่ะ"
         "แล้วถ้าเถ้าแก่มาเห็นข้า เขาจะไม่ปฏิเสธข้าเอารึ?"
         "เรื่องนั้นเขายอมตกลงแล้ว หากท่านชำระร่างกายแล้วเปลี่ยนชุด เรื่องแมวก็ไม่ใช่ปัญหา" นางยิ้ม "ไปกันเถอะเจ้าค่ะ"
         เมี๊ยววววววว

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +35 ความหิว -8 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 35 -8 + 3

ดูบันทึกคะแนน

ตังๆๆๆ
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
คัมภีร์ละติน
เกราะทองคำ
ขวานต้วนหยู้ว
ธนูใหญ่
กำหนดลมหายใจ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x50
x100
x1
x50
x50
x2
x50
x4
x10
x60
x50
x58
x7
x1
x9
x125
x20
x25
x2
x27
x15
x40
x13
x1
x90
x120
x3
x1
x42
x15
x19
x8
x25
x199
x447
x1
x14
x65
x20
x20
x333
x1
x1
x11
x9
x3
x2
x87
x24

117

กระทู้

853

โพสต์

31หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
56132
เงินตำลึง
83824
ชื่อเสียง
113902
ความหิว
858

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
1650
ความชั่ว
65
ความโหด
301
หงเฟิง
เลเวล 1

เหอ ซูมี่

สงบใจไว้นะเจ้าคะ...
pet
โพสต์ 2017-11-20 04:29:46 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ภารกิจเสริม ความช่วยเหลือที่เนินดิน


หลังจากตื่นมาแล้ว พร้อมกับได้มีเทพไป๋เหมียวเข้าฝันของเธอ และส่งข้อความขอความช่วยเหลือมายังเธอ
ให้ไปช่วยคนที่ติดอยู่ในผาเนินดินนอกเมืองฮั่นจง


เธอคิดตาม ทำไมเขาคนนั้นถึงลงไปติดในผาเนินดินนั่นได้... แล้วขึ้นมาไม่ได้หรือยังไงกัน มันคงจะสูงชันน่าดู
แล้วถ้าหากตกลงไปจะรอดได้รึเปล่า..


"......."
เธอคิดไปคิดมาหาวิธีจนหายง่วง ยิ่งคิดก้ปวดหัวเปล่าๆ
เอาเป้นว่า ไหนๆเทพธิดาก้มาบอกว่า คนที่ติดอยู่ในหน้าผานั้นยังมีชีวิต และก้รับปากแล้วว่าจะช่วย..
เธอก้ต้องทำตามที่สาบานไว้จะดีกว่า ยิ่งอีกคนที่เป็นเทพด้วยนี่
ถ้าผิดคำพูดคงถูกลงโทษเป็นแน่แท้


เธอลุกขึ้นเดินออกจากเขตศาลา เข้าไปแก้มัดม้าที่ผูกล่ามไว้ออกแล้วขึ้นขี่ม้าของเธอ
ระหว่างขี่ม้าเดินไปก้คิดหาวิธีไป ว่าผาเนินดินนั่น มันสูงแค่ไหนต้องช่วยยังไง..
ถ้าหากผาสูงชันเกิน เราก้ไม่อาจจะช่วยออกมาได้
หรือว่า... อาจจะต้องใช้เชือก..!


หลิงนูคิดไปคิดว่า ถ้าหากเชือกนั้นไม่ยาวพอ ก้แย่อีกถ้าค้างเติ่งอยู่กลางผา น่าจะไม่ดี..
เธอคิดหามาหลายวิธี เริ่มเครียดจนเริ่มหิว
ว่าแล้วก้หยิบหมั่นโถวและซาลาเปามาทานแก้หิวซะ เผื่อจะได้มีแรงคิด


จนเธอขี่ม้ามาถึงตลาด บวกกับกินอาหารเรียบร้อยแล้ว
เธอจึงคิดบางอย่างออก...
ถ้าหากเป็นหน้าผาสูงชัน ก้ต้องมีเส้นทางพิเศษ ที่สามารถลงไปได้แน่ๆ อันนี้เพียงแค่คิดเท่านั้น


ว่าแล้วก็ลองควบม้า มุ่งหน้าไปยังผาเนินดินนอกเมืองฮั่นจงทันทีเพื่อดูพื้นที่จริงๆก่อน แล้วค่อยพิจารณาหาวิธีทีหลัง


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -9 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -9 + 3

ดูบันทึกคะแนน

11112222
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ไหเฟิงจิ่วจ้าน
ผ้าคลุมซู่ฮว่ากวง
ตัวเบาขั้นสูง
พัดหวงไจ้
กำหนดลมหายใจขั้นสูง
หลี่ซื่อชุนชิว
ม้าเทพอูซุน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x8
x10
x6
x1
x10
x36
x40
x1
x300
x30
x92
x495
x40
x170
x5
x60
x3
x10
x5
x300
x5
x74
x102
x241
x501
x1
x8999
x1
x10
x29
x61
x160
x6
x58
x3
x20
x74
x175
x2
x255
x15
x55
x186
x2
x1600
x4
x98
x3
x105
x5750
x78
x30
x1
x59
x5
x3
x25
x3
x41
x12
x1
x450
x5
x1
x175
x458
x5034
x87
x25
x60
x6
x50
x6
x8
x8
x62
x2
x6
x5
x52
x6
x2980
x18
x138
x13
x234
x21
x314
x196
x39
x130
x221
x278
x254
x54
x54
x121
x210
x9999
x1
x190
x7
x2
x183
x7
x10
x2858
x30
x266
x79
x1
x590
x147
x4
x125
x201
x219
x237
x131
x152
x9
x5012
x5139
x136
x17
x213
x357
x247
x250
x105
x1700
x134
x360
x7
x719
x231
x220
x73
x118
x37
x1
x132
x6
x10
x515
x96
x326
x180
x60
x55
x632
x718
x91
x447
x162
x417
x19
x121
x19
x29
x428
x23
x102
x18
x354
x147
x19
x25
x20
x24
x1125
x4977
x20
x163
x1
x138
x91
x20
x8
x10
x24
x5
x114
x198
x18
x34
x151
x8
x17
x76
x220
x1
x1
x1397
x1

10

กระทู้

93

โพสต์

8851

เครดิต

เงินชั่ง
2253
เงินตำลึง
5558
ชื่อเสียง
3976
ความหิว
44
ปิงปิง
เลเวล 1
โพสต์ 2017-11-25 10:30:49 | ดูโพสต์ทั้งหมด
[หลงทาง]




             หลังจากที่หลิน ลี่หลี่เดินทางไปยังยังเมืองฉางอัน และส่งโคมลอยของตัวเองไปเข้าร่วมการประจวนที่จวนของผู้ว่าการฉางอันเสร็จ เด็กสาวก็รีบบึ่งตัวที่จะกลับเมืองเจียงโจว เพื่อที่จะไปทำงานให้ทันในทันที หากแต่ว่าในระหว่างเส้นทางที่จะกลับนั้น ลี่หลี่ดันเกิดอาการมึนอึน จนตอนนี้เด็กสาวมาอยู่ที่แห่งไหนแล้วก็ไม่รู้ ตอนแรกตั้งใจว่าจะไปถามหาทางชาวบ้านที่นี่ หากแต่พอลองกวาดสายตาไปโดยรอบก็รู้สึกตัว ว่าตัวเองหลงมาอยู่กลางฝูงชนเข้าแล้ว ร่างบางคิดอย่างเหงื่อตก แย่แล้ว จะทำอย่างไรดี


             ก่อนที่จะเดินไปไกลมากกว่านี้ ร่างบางยืนอยู่ที่จุดเดิม ลองหมุนตัวเองมองไปรอบๆ พยายามกระโดดเพื่อมองหาเส้นทาง เสียจนชาวบ้านบางคนแถวนั้นหันมามองอย่างงุนงง บ้างก็หัวเราะคิกคัก แต่ลี่หลี่พยายามเป็นไม่สนใจท่าทางเยาะเย้ยเหล่านั้น


             และในระหว่างนั้นเอง เด็กสาวก็บังเอิญได้ยินเสียงร้องที่สอดแทรกเข้ามาในเสียงของฝูงชน ลี่หลี่หยุด ก่อนจะรีบมองหาจุดต้นต่อของเสียงร้องนั้น


              ก่อนที่เด็กสาวจะพบกับ เด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่ส่งเสียงร้องไห้โยเย หากแต่ว่าคนแถวนั้นกลับเดินผ่านไป บ้างก็ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ เพราะไม่อยากเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องยุ่งยาก ลี่หลี่ขมวดคิ้ว ก่อนจะเดินตรงรี่เข้าไปหาเด็กน้อย แล้วคุกเข่ายองๆ อยู่เบื้องหน้า พร้อมกับเผยรอยยิ้มหวานๆ ไม่ให้เด็กน้อยตกใจกลัว


               "เป็นอะไรไปหรือจ๊ะ? พี่สาวมาช่วยหนูแล้ว บอกพี่ได้ไหม?"


              "ฮืออ!!! ฮึก! ข้า.. ข้า.. ข้าหลงทางกับท่านแม่..."


               เหมือนเราเลย.... ลี่หลี่คิดในใจ แต่อย่างไรเสีย เธอก็ต้องช่วยเหลือเด็กคนนี้ให้ได้


               "ไม่เป็นไรนะจ๊ะ เดี๋ยวพี่สาวจะพาเจ้ากลับไปหาท่านแม่เอง อย่าร้องไห้เลย เจ้ามีใบหน้าที่น่ารัก ไม่เหมาะกับน้ำตาหรอก เอ้าฮึบ!"


               "ฮึก..."


                "เก่งมาก! พี่สาวชื่อว่าลี่หลี่นะ เรียกพี่ลี่ก็ได้จ๊ะ" ร่างบางยิ้มหวาน "วันนี้เจ้าโชคดีแล้วที่ข้ามาช่วย เอ้า! หิวมั้ยจ๊ะ ทานหมั่นโถวนี่รองท้องก่อนนะ"


                ลี่หลี่หยิบหมั่นโถวออกมายื่นให้เด็กตรงหน้า โชคดีที่เด็กสาวยังพอมีหมั่นโถวในกระเป๋า ที่แม้ตอนแรกตั้งใจจะเก็บไว้ทานรึหว่างทาง แต่ว่า ถ้าหากมอบให้เด็กคนนี้ แล้วเธอดีใจ ลี่หลี่ก็จะยอมอย่างไม่คิดจะลังเล


                "งับ!" เด็กน้อยกินหมั่นโถว "อร่อยจังเลย... ท่านพี่ลี่"


                ท่ะ... ท่านเลยหรือ


                พอลองมองเด็กคนนี้ดูดีๆ แล้ว ก็แต่งงานด้วยเสื้อผ้าอาภรณ์ที่ค่อนข้างดูดี ดูมีฐานะ ลี่หลี่กลืนน้ำลายลงคอ โอ้ หากเราทำอะไรผิดพลาด จะโดนท่านแม่ของเด็กคนนี้ว่ามั้ยนะ....


               ไม่! อย่าคิดเรื่องเล็กน้อย ข้าต้องช่วยเด็กคนนี้!


               "ว่าแต่เจ้าชื่ออะไรหรือจ๊ะ?"


                "ข้าชื่อเสี่ยวถิงเจ้าค่ะ"


                "โอ้เสี่ยวถิง ไปหาท่านแม่ของเจ้ากัน เอ้า จับมือข้าไว้นะ จะได้ไม่หลง" ลี่หลี่ว่าด้วยท่าทางที่ดูเป็นมิตร ก่อนจะยื่นมือไปจับกับมือของเด็กน้อยเอาไว้ แล้วพยายามเริ่มเดินไป โดยใช้ตัวเองกันฝูงชนให้เสี่ยวถิง ในระหว่างนั้นก็ถามคนอื่นด้วยว่า หากมีเด็กหลงให้ไปแจ้งที่ไหน เมื่อได้รับคำตอบก็เดินทางต่อ และพาเสี่ยวถิงไปแจ้งกับผู้ดูแลงานของที่นี่ว่ามีเด็กหลง และเมื่อท่านแม่ของเสี่ยวถิงยังไม่มา เด็กสาวจึงรอเป็นเพื่อน แม้ว่าเธออาจจะไปทำงานแทบไม่ทันแล้วก็ตาม


                "ไม่ต้องกังวลไปนะ ท่านแม่ของเจ้ากำลังมารับแล้ว ในระหว่างนั้น ข้าจะอยู่เป็นเพื่อนเจ้าเอง!"


                 "จริงหรือเจ้าคะ เย่!!"


                  เพื่อไม่ให้เด็กน้อยเบื่อ หรือกระวนกระวายใจ เด็กสาวจึงพยายามชวนคุยจิปาถะต่อไปเรื่อยๆ ก่อนที่จะมีผู้หญิงคนหนึ่งที่รูปร่างสัดส่วนดูดี ใบหน้างดงามหยาดย้อย เดินเข้ามาทางเธอและเด็กหญิง


                  "โอ้!!! เสี่ยวถิงลูกรัก เจ้าปลอดภัย!"


                   "ท่านแม่!!!"


                   หญิงงามผู้นั้นนั่งยองๆ ลง พร้อมอ้าแขนออก ก่อนที่เสี่ยวถิงจะรีบวิ่งเข้าอ้อมกอดนั้นเต็มรัก พลอยให้ลี่หลี่ที่ยืนมองอมยิ้มไปด้วยความดีใจ


                  "ท่านแม่ๆ พี่สาวคนนี้ช่วยข้าไว้ นางให้หมั่นโถวข้าด้วย อร่อยมากเลยเจ้าค่ะท่านแม่!"


                   "โอ้" หญิงงามคนนั้นเงยหน้ามองเธอด้วยรอยยิ้มหวาน ลี่หลี่ยิ้มตอบ "ขอบคุณท่านมากที่ช่วยลูกสาวของข้าไว้ หากอยากได้อะไรตอบแทนบอกข้า ข้าจะจัดหามาให้ท่านทันที"


                   ลี่หลี่ฟังด้วยความปลื้มปิติ รู้ว่าประโยคที่พูดหมายถึงอะไร เธอไม่ได้สนใจของตอบแทน แต่สนใจสิ่งที่ว่า ลูกสาวคนนี้เป็นคนสำคัญที่สูญเสียไปไม่ได้ เมื่อมีคนช่วยเหลือเอาไว้ จึงอยากตอบแทนเป็นอย่างสูง เพราะนั้นหมายถึง เธอได้ช่วยชีวิตที่ผู้หญิงคนนี้รักยิ่งชีพ แม้จะแค่หลงทางกันก็ตาม


                "ไม่เป็นไรเจ้าค่ะท่านหญิง ข้าทำไปด้วยความเต็มใจ ของตอบแทนนั้น อาจจะเป็นเส้นทางไปเมืองเจียงโจวเจ้าค่ะ" ร่างบางส่งเสียงหัวเราะ


                "เอาแบบนั้นหรือ?" หญิงงามยิ้ม "ย่อมได้ จากตรงนี้เมืองฮั่นจง ต้องผ่านจื่อถงไปยังเจียงโจว ให้ท่านเดินไปในเส้นทางนั้น........"


                หลังจากนั้นคนเบื้องหน้าก็อธิบายเส้นทางให้เธอฟังอย่างเสร็จสรรพ ลี่หลี่พยายามจำเอาไว้ ก่อนที่จะพูดคุยอะไรกันเล็กน้อย ก็ถึงเวลาของการแยกย้าย


                "ไว้เจอกันนะเจ้าคะท่านพี่ลี่!"


                 ร่างบางหันไปยิ้ม และโบกมือให้ ก่อนที่สองคนนั้นจะเดินจูงมือจากไป เด็กสาวมองตามแผ่นหลังของทั้งสองชั่วครู่ ก่อนที่จะเริ่มเดินไปในเส้นทางของตัวเอง


@admin



แสดงความคิดเห็น

แอดเพื่อนแอดมินก่อนลากจากปุ่ม @ ฟ้าๆด้านบนเน้อ ไม่งั้นจะไม่ขึ้นเตือน  โพสต์ 2017-11-30 00:31

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +75 ความหิว -11 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 75 -11 + 3

ดูบันทึกคะแนน

วันที่ห้า
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
บันทึกซางยาง
ทวนยาว
ช้างเผือก
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x1
x100
x1
x50
x50
x50
x100
x22
x1000
x1
x19
x19
x10
x110
x16
x50
x58
x1
x1
x10
x5
x24
x25
x20
x15
x22
x7
x1

650

กระทู้

2597

โพสต์

56หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
2789588
เงินตำลึง
39617
ชื่อเสียง
249420
ความหิว
1417

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
3084
ความชั่ว
1146
ความโหด
2590
♦ เหยากวง ♦
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" น้องหลานระวังตัวด้วย "
pet
โพสต์ 2017-11-30 01:22:42 | ดูโพสต์ทั้งหมด
เฮ่าเฮ่าผจญโชคชะตา

21

ชีวิตนี้ข้าใช้โชคช่วย

+++++++++++++++++++++++++++
โดดเด่นเกินไป เป็นที่จดจำมากไป
มิใช่เรื่องดี....
+++++++++++++++++++++++++++

         อาชาในดินแดนนี้มากสายพันธุ์หลากสัญชาติ ทว่าวัดกันที่ฝีเท้า ในตำราดูม้ากล่าวว่าอาชาที่มีกล้ามเนื้อมากลักษณะค่อนข้างล่ำขาทั้งสี่มีความหนา นิสัยอ่อนโยนรักสงบนั้นเหมาะใช้แบกหาม ยกของหนักด้วยมีความอดทนสูง ทว่าด้านความคล่องแคล่วปราดเปรียวนั้นจะเทียบกับอาชาที่มีลักษณะเพรียว ลำคอยาวไม่ได้เลย

        อวิ๋นหยาเป็นประเภทหลังนี่เอง ทั้งยังเป็นม้าเจ้าอารมณ์เสียด้วย... ระหว่างทางมานี้หลิงเฮ่าออกจากปาสู่เข้าสู่เหลียงโจวด้วยความรวดเร็ว มิใช่ว่าเขาเร่งเดินทาง

        แต่เป็นเพราะนิสัยประหลาดของเจ้าม้าขาวปลอดขี้วีนตัวนี้....

       มันไม่ชอบให้ใครมาตีฝีเท้าแข่ง....

       เมื่อมีตัวอื่นวิ่งแซงหน้าไปเมื่อใด ก็ไม่ต่างจากจุดสัญญาณการแข่งขันขึ้นทันที...

       และหนนี้ก็อีกครั้งหนึ่ง... เมื่อมีแม่นางผู้หนึ่งควบอาชาสีเหลืองทรายขึ้นนำหน้าไป หลิงเฮ่าที่เริ่มจะค้นชินแล้วก็ก้มลงกอดคออวิ๋นหยาแน่น

       แล้วนับหนึ่งถึงสามในใจ...

       ฮี้! (ห้าวนักหรอ! เดี๋ยวรู้เลย!)

       การห้อตะบึงเกิดขึ้นเป็นรอบที่ห้าในหนึ่งวัน แม้อวิ๋นหยาจะฝีเท้าเรียบแค่ไหน สะโพกน้อยๆของเสี่ยวเฮ่าที่ไร้อานมารองรับก็มีสภาพร่อแร่เต็มที

       "เห็นที....ต้องสวมอานให้เจ้าแล้ว"

       ฮู๊ก~~!! (สมน้ำหน้าเจ้าม้าห้าวเป้ง!)

       (...........) อวิ๋นหยาพ่นลมออกจมูกฟืดหนึ่ง

       +++++++++++++++++++


       หลังเตร่อยู่ในตลาดเมืองฮั่นจง หลิงเฮ่าก็ได้สิ่งยืนยันว่าสวัสดิภาพของก้น และสะโพกของเขาจะปลอดภัยเป็นที่เรียบร้อย ก็จัดการสวมเกือกติดโกลนให้อาชาเจ้าอารมณ์ไปด้วยเสียเลย

       แต่เขาก็สงสารมันอยู่บ้างจึงเลือกวัสดุที่เบาที่สุด ลองนึกถึงจุดที่ว่าลองเป็นคนอยู่ดีๆถูกตรวนมือตรวนเท้าก็ไม่ชอบใจเช่นกัน

       เสี่ยวเฮ่าเดินหาวพลางเติมเสบียงลงกระเป๋าไปพลาง เขาพกเอาเชือกและหินจุดไฟไปด้วย ระหว่างทางเดินผ่านแผงเครื่องประดับของสตรี จึงสะดุดตาเข้ากับกระจกพกเงินขัดบานหนึ่ง


       'ถิงเอ๋อร์น่าจะชอบ คราวก่อนเห็นหลบไปแต่งหน้า' ลองคิดว่าหญิงสาวอาจได้ใช้ หากเทียนยังไม่ฟื้นสภาพจิตใจของนางก็หมองลง เอาสิ่งนี้ไปคงพอให้ยิ้มได้บ้าง

       แล้วก็ไม่พ้นซื้อกระจกติดมือมาด้วย....

       หลังเตร่อยู่พักใหญ่ก็เห็นสมควรแก่เวลา หลิงเฮ่าขึ้นม้าเตรียมจะกลับฉางอัน ทว่า....

       "เจ้าเห็นชายผมเงินอายุประมาณ20ปี หน้าตาจัดว่างามเหนือเพศผ่านมาทางนี้บ้างไหม?" กลุ่มคนในชุดนายพรานปรากฎกายขึ้นกระทันหัน หลิงเฮ่ายังไม่ทันจะได้กระตุ้นม้าจากไป แม่ค้าแผงที่เขาซื้อเมื่อครู่ก็เอ่ยขึ้น

         "อ้อ! เห็นสิ หล่อขนาดนั้นลืมไม่ลงหรอก เขาพึ่งซื้อกระจกร้านข้าไป อยู่ทางนั้นแนะ"

          ไม่พูดเปล่าชี้มาทางนี้อีก!

           'ชาติก่อนข้าไปขุดศพท่านมาสับเล่นรึไง!'

           หลิงเฮ่ารีบกระทุ้งโกลนเร่งอวิ๋นหยา จากอาวุธที่พกตามตัว เขาก็พอจะเดาจุดประสงค์ของคนกลุ่มนั้นออกแล้ว ขืนอยู่ต่อมีหวังชะตาขาดเป็นแน่

          "เกศาเงิน สวมชุดขาว ท่าทางราวกับบัณฑิต...เป็นมัน! หยุดนะเสิ่นหลิงเฮ่า!"

          หยุดก็โง่สิ!

          "ไปเลยอวิ๋นหยา! ถ้าหนีพ้นข้าจะซื้อผิงกั่วให้เจ้ากินหนึ่งตะกร้า!"

          อาชาขาวปลอดได้ยินดั่งนั้นราวกับถูกฉีดยากระตุ้น วิ่งปราดเดียวดั่งสายธนูถูกปล่อย แล่นพรวดกระโจนข้ามแผงผักไป....

         "อวิ๋นหยา!! ไม่ใช่ทางนี้!!!"

         เจ้าม้าคล้ายเลือดขึ้นหน้าทั้งสมองมีแต่ผิงกั่ว(แอปเปิ้ล)หนึ่งตะกร้า ควบลิ่วๆไปยังเส้นทางสู้อู๋โต้ว เร็วจนเจาจวินที่บินตามมาไม่ทันถูกทิ้งไว้เบื้องหลังส่งเสียงประท้วงเป็นระยะ

+++++++++++++++++++++++++++





คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -11 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -11 + 5

ดูบันทึกคะแนน

เมื่อได้พบท่านจึงได้ทราบความหมายของชีวิต เมื่อคิดถึงท่านจึงได้รู้ว่าลมหายใจที่มีอยู่คุ้มค่าแล้ว
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ช้างเหลาหู่
ผ้าคลุมซู่ฮว่ากวง
กระบี่เง็กเซียน(เก๊)
พัดหวงไจ้
หมัดพื้นฐาน
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
ตัวเบาขั้นสูง
กำหนดลมหายใจขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x2
x46
x8
x4160
x12
x1
x64
x1
x2
x130
x110
x105
x6057
x80
x42
x4
x5
x3
x5
x30
x16
x70
x30
x1
x5
x4
x190
x98
x1452
x5
x5
x50
x100
x1
x100
x81
x4
x9999
x144
x1
x1
x12
x259
x338
x9999
x4470
x5
x144
x230
x69
x360
x9999
x899
x12
x237
x1
x100
x224
x5790
x193
x30
x4
x2
x6
x100
x7
x14
x22
x8
x1350
x1012
x174
x940
x200
x11
x9999
x9
x46
x3312
x3
x9
x394
x204
x6
x11
x147
x9999
x16
x6
x192
x715
x6
x15
x2
x51
x290
x61
x3
x70
x2
x15
x2
x3
x212
x1
x3
x2
x513
x560
x11
x619
x556
x340
x1950
x172
x2330
x1
x2
x5
x5
x283
x4312
x3350
x500
x715
x6
x306
x710
x110
x300
x52
x604
x600
x9999
x14
x199
x3229
x2632
x921
x1240
x861
x69
x76
x2
x1480
x31
x2147
x1118
x207
x50
x1
x187
x814
x462
x151
x103
x1692
x1035
x2124
x110
x7617
x1503
x3570
x1164
x2868
x769
x1308
x1689
x1514
x623
x20
x1
x29
x1291
x655
x33
x1
x8034
x3740
x67
x150
x20
x48
x387
x778
x60
x465
x150
x300
x18
x169
x157
x10
x45
x30
x9999
x105
x292
x70
x154
x35
x31
x2
x251
x71
x1
x273
x1099
x1870
x99
x10
x20
x10
x85
x9076
x10
x130
x1008
x7
x28
x758
x183
x2

49

กระทู้

662

โพสต์

23หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
15
เงินตำลึง
150
ชื่อเสียง
114559
ความหิว
-161
คุณธรรม
730
ความชั่ว
0
ความโหด
54

ฮว่า เจียวซิน

นี่ไม่ป่วน เขาเรียกสีสัน!
pet
โพสต์ 2017-12-4 18:02:45 | ดูโพสต์ทั้งหมด

{ เควสเรื่องราว 1วิกฤตการณ์ขาดแคลนแรงงาน}

[ไป๋ฟางหรง]

(ระหว่างทางไปเจียงโจว)

บทที่ 2 : สีสันที่ขาดหายไป


         โลกนี้เต็มไปด้วยผู้คนมากมาย
         โลกนี้เต็มไปด้วยเรื่องราวมากมาย

         แต่ละคนล้วนแต่เป็นตัวเอกในเรื่องราวของตนเอง  ชีวิตของบางคนก็เต็มไปด้วยความโลดโผนบางคนรุ่งโรจน์ บางคนขมขื่น หากเทียบกับสีสันก็คงแตกต่างกันไปไม่ซ้ำกัน   สำหรับไป๋ฟางหรง...นางไม่รู้ว่าสีสันของตนเป็นเช่นไร  แต่คงจะเป็นสีที่เรียบง่ายและจืดตา

หลังจากออกจากค่ายพยัคฆ์  ดรุณีในชุดขาวปลอดคาดผ้าโปร่งปิดหน้าก็ได้พบกับขบวนพ่อค้าที่จะเดินทางไปเมืองฮั่นจง นับเป็นโชคดีของฟางหรงที่ฮูหยินเจ้าของขบวนมีจิตใจงดงาม  อนุญาตให้คนนอกอย่างนางร่วมขบวนไปด้วย  มิเช่นนั้นนางคงได้ตายอยู่กลางทางแล้ว


ฟางหรงคนโง่... นางด่าตัวเอง
จะเลือกเวลาออกจากค่ายทั้งที เหตุใดจึงเลือกฤดูหนาวเล่า?!

อาจเป็นเพราะความเศร้าโศกต่อการจากไปของครูฝึก  ทำให้เด็กสาวขาดสติชั่วขณะ  หันหลังออกจากค่ายพยัคฆ์ไม่ดูดินฟ้าอากาศ   ดีที่ยังรู้จักติดอาหารแห้งและพอมีเงินทองให้พอประทังชีวิตอยู่บ้าง
ทว่าที่ไหนเลยสวรรค์จะประทานโชคให้เปล่า  ฮูหยินนั้นจิตใจงามน่านับถือจริงฟางหรงไม่ขัด  ทว่าสามีของฮูหยินนั้นกลับมองนางด้วยสายตาน่าอึดอัดทุกครั้ง

เป็นสตรีเดินทางคนเดียวนั้นไม่ง่ายจริงๆ
มีคนเคยเตือนนางมาตลอด

นางเพิ่งค้นพบว่าคำพูดนั้นมิได้หมายถึงความลำบากกาย  แต่น่าจะหมายถึงลำบากใจมากกว่า  ตลอดทางนางพยายามทำตัวติดกับฮูหยินเพื่อเลี่ยงภัยบางประการ  อาจเพราะความหัวอ่อนดูว่านอนสอนง่าย  และความสามารถเก่าๆที่ติดตัวมาจากสมัยถูกเคี่ยวเข็ญเป็นพระชายาในวัยเด็กทำให้ฮูหยินผู้ไม่มีธิดานึกเอ็นดูเด็กสาวอยู่หลายส่วนจนออกปากจะรับเป็นบุตรีบุญธรรม

อันที่จริงฟางหรงก็อยากจะรับ
แต่พอเห็นสายตานายท่านพ่อค้าแล้ว...ไม่ดีกว่า...


         หลังเดินทางถึงตลาดเมืองฮั่นจงดรุณีชุดขาวปลอดก็รีบขอตัวแยกทางแล้วออกเดินทางต่อทันที  แม้ฮูหยินจะไม่พอใจนักแต่ก็มอบของจำเป็นต่อการเดินทางให้นางไว้ติดตัว  พร้อมทั้งฝากฝังนางกับคนรู้จักที่จะเดินทางไปทางใต้เพราะฟางหรงไม่มีจุดหมายชัดเจน

ใช่แล้ว...
โดยธรรมชาติเด็กสาวไม่ใช่คนที่ชอบขยับไปไหน

ความปรารถนาของนางจึงมีแค่หาที่ลงหลักปักฐานใช้ชีวิตอย่างสงบพร้อมมิตรสหาย  ทว่าบรรดามิตรสหายที่นางมีก็ล้วนแต่เป็นคนจากค่ายพยัคฆ์  แต่ละคนล้วนออกพเนจรท่องยุทธภพไปทั่วจนไม่รู้ว่าชีวิตนี้จะมีโอกาสได้พบกันอีกหรือไม่...


เหตุผลหลักอีกประการ...ตัวนางเองก็ยังไม่เข้าใจนัก



บางทีนางอาจจะแค่อยากตามหาสีสันของตนเองก็ได้

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -14 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -14 + 3

ดูบันทึกคะแนน

........
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ดมกลิ่น
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x8000
x100
x14
x9000
x30
x5
x8
x1
x2
x25
x30
x2
x3
x1
x2
x2
x1
x10
x2
x1
x1
x46
x1
x1
x10
x1
x28
x97
x10