ดู: 452|ตอบกลับ: 10

{ ด่านซันไห่กวน } โรงเตี๊ยมตระกูลจิ้น

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-11-8 21:47:11 |โหมดอ่าน


โรงเตี้ยมตระกูลจิ้น

{ ด่านซันไห่หวน }















【โรงเตี๊ยมตระกูลจิ้น】

โรงเตี๊ยมตระกูลจิ้น  ซึ่งตั้งอยู่บริเวณทุ่งหญ้าทางเหนือ 
(มันก็ต้องมีป่า มีโขดหินบ้างนะแหละ)
ลูกค้าที่แวะมาหลักๆ คือ พวกนักเดินทาง  พวกพ่อค้าคาราวานต่างๆ  
ไม่เว้นแม้แต่ ท ทหาร อดทน ก็มาพักเช่นกัน
เพราะตอนกลางคืนจะอันตรายมากๆ เสี่ยงต่อการถูกดักปล้น จี้ จากพวกชงหนู
ในยามเดินทางค่ำคืน  จึงต้องพักอาศัยที่นี่






ชื่อกิจการ: โรงเตี๊ยมตระกูลจิ้น
เจ้าของกิจการ: จิ้น หลงหู
ประเภทร้าน: บริการอาหาร, น้ำชา, สุรา และ การแสดงร่ายรำ ดนตรี และ บริการห้องพัก
เวลาเปิด-ปิดร้าน: 24 ชั่วโมง

#ประทับตรา: ผู้รักษาการชั่วคราวด่านซันไห่กวน


49

กระทู้

662

โพสต์

23หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
15
เงินตำลึง
150
ชื่อเสียง
114559
ความหิว
-161
คุณธรรม
730
ความชั่ว
0
ความโหด
54

ฮว่า เจียวซิน

นี่ไม่ป่วน เขาเรียกสีสัน!
pet
โพสต์ 2018-2-8 11:52:49 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{ เควสเรื่องราว 2 } ภัยสงคราม
[ไป๋ฟางหรง]
บทที่ 50: เริ่มอพยพ (ต่อ)


          เพราะการเดินทางยามค่ำคืนบริเวณทุ่งหญ้าตอนเหนือค่อนข้างเสี่ยง   แม้ว่าจะมีค่ายทหารหลวงตั้งคุมสถานการณ์อยู่  ก็ยังคงเสี่ยงต่อการถูกปล้นชิงโดยพวกชงหนูที่เล็ดรอดมา   จึงทำให้จำเป็นต้องแวะพักในโรงเตี๊ยมที่มีการคุ้มกันค่อนข้างแน่นหนา

โรงเตี๊ยมตระกูลจิ้งแห่งนี้ภายนอกก็ดูไม่ต่างจากโรงเตี๊ยมธรรมดา  การตกแต่ง ห้องพัก พนักงานมิได้หรูหราสวยงามอันใด   เป็นโรงเตี๊ยมแบบที่ท่านเดินเข้ามาแล้วให้ความรู้สึกว่าเคยพบเจอโรงเตี๊ยมแบบนี้ทุกหัวเมือง   จะมีที่โดดเด่นคือผู้คุ้มกันรูปร่างเหมือนหมีดูมีเรี่ยวแรงและพละกำลังราวขุนโจรที่ยืนรักษาความปลอดภัยให้แขกผู้มาพักรอบๆ



เหตุผลทุกอย่างข้างต้น  นางล้วนรับรู้และเห็นด้วย  แต่ค่าห้องมหาโหดแบบนี้นี่มันอะไรกัน? นี่ไม่ต่างจากการปล้นชัดๆ!  

ตลอดการสอบถามราคาค่าห้องจากเถ้าแก่นางได้เพียงส่งเสียงอืออา  ไม่มั่นใจว่าที่ได้ยินนี่คือหูฝาดหรืออะไร



“ยิ่งทุรกันดารแบบนี้  เรายิ่งต้องให้ค่าดำเนินการมาก… ทุกอย่างล้วนมีราคาของมัน  หากคิดดูดีๆค่าที่พักไม่แพงเลย  เพียงต้องบวกค่ารักษาความปลอดภัย ค่าขนส่งสิ่งของ อา...หรือหากคุณหนูจะเลือกห้องพักที่ไม่มีหน้าต่าง ไม่มีเตาไฟก็จะได้ราคาที่ถูกลง  ถ้าไม่รับน้ำอาบอุ่นๆก็จะราคาลดลง หรือไม่เอาน้ำอาบเลยก็ยิ่งถูกลงอีก--” เถ้าแก่พูดอธิบายพลางถูมือไปมามองไป๋ฟางหรงที่แต่งกายด้วยแพรพรรณชั้นสูงคล้ายมองหมูตัวใหญ่ “คุณหนูไม่ต้องกังวลโรงเตี๊ยมแห่งนี้ล้วนคิดราคาที่ชัดเจนและเป็นธรรม”


ยิ่งมองกิริยาโลภโมโทสันของเถ้าแก่ยิ่งทำให้นางรู้สึกรังเกียจยิ่ง   แต่หญิงสาวเพียงยิ้มบาง “เช่นนั้นขอรบกวนเถ้าแก่ช่วยเขียนรายการค่าใช้จ่ายทั้งหมดให้ข้าทราบได้หรือไม่ ข้าจะได้รู้ว่าจะเลือกใช้บริการไหนบ้าง”

กล่าวก่อนพยักหน้าให้ลี่ซือวางเงินตำลึงพวงหนึ่งแทนค่าหมึก  เถ้าแก่เห็นอีกฝ่ายโยนตำลึงง่ายนักก็ยิ้มกว้าง  เขียนรายการยาวเหยียดยิบย่อยให้อย่างเต็มใจยิ่ง เพียงครึ่งก้านธูปก็เสร็จสิ้น   ถูกบ้างไม่ถูกบ้างล้วนแต่เป็นการกะคะเนคร่าวๆเท่านั้น


ลี่ซือรับรายการนั้นมาส่งให้คุณหนูของตน   ไป๋ฟางหรงกวาดตาขึ้นลง “ที่แท้รายการนี้ไม่เลวเลยจริงๆ  หากค่าเลือกการบริการจากท่านก็คิดตามเฉพาะในรายการนี้ได้ใช่หรือไม่?”

เถ้าแก่ถูมือสีหน้ายินดีคล้ายคิดว่าเหยื่อติดเบ็ด “ขอรับคุณหนู ท่านเลือกได้ตามใจชอบเลย  รับรองว่าการบริการย่อมชั้นเลิศที่สุด”

“ค่ารักษาความปลอดภัยนี่แท้จริงแล้วเหมาจ่ายเป็นคณะไม่ได้คิดรายคนที่เข้ามาพัก?” เสียงหวานถามต่อ  สำเนียงของคุณหนูตางามน่าฟังน่าเจรจายิ่ง   เถ้าแก่พยักหน้าหงึกหงัก

“ถือว่าข้าคิดพิเศษแก่คุณหนูเลยนะขอรับ!”

“หากข้าอยากพักหย่อนใจในสวน…?” เสียงหวานถามดูเชิง

“ล้วนไม่คิดเงินเพิ่ม!”

“ขอบคุณท่านมาก” ไป๋ฟางหรงยิ้มหวาน  แม้ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกปิดซ่อนโดยผ้าบาง ทว่าเนตรซึ้งกลับมีประกายระยิบระยับราวดวงดารา “เช่นนั้นข้าขอเพียงเช่าโรงอาบน้ำหนึ่งชั่วยาม ห้องครัวหนึ่งชั่วยาม และจ้างวานคนคุ้มกันช่วยดูแลหนึ่งคืน”

“...คุณหนูหมายความว่า…?”

“ข้าต้องการใช้บริการเพียงเท่านี้แหละ”


สุ้มเสียงอ่อนหวาน ใบหน้าอ่อนโยน กิริยาล้วนชวนทะนุถนอมเช่นเดิม  ทว่าวินาทีนั้นเหล่าผู้ติดตามเพิ่งได้เห็นว่าแท้จริงแล้วคุณหนูที่ตนติดตามมานานนั้นมิใช่เล่นๆเลย  



          สุดท้ายเถ้าแก่จอมโลภที่หมายขูดเลือดขูดเนื้อหมูตัวอ้วนพีกลับต้องกัดผ้าเช็ดหน้า  น้ำตาแทบไหลเป็นสายเลือด  ยิ่งเห็นเด็กเร่ร่อนเนื้อตัวสกปรกหลายสิบเดินเข้าไปอาบน้ำชำระกายในโรงอาบน้ำแล้วยิ่งอยากกระอัก   แท้จริงคณะเดินทางของคุณหนูผู้นี้มิใช่เล็กๆเลย

เด็กน้อยแต่ละคนหลังอาบน้ำชำระกายก็เปลี่ยนมาใส่ชุดผ้าป่านที่ไป๋ฟางหรงได้ซื้อจัดเตรียมไว้  แม้ร่างกายยังผอมแกร็น  แต่ก็เรียบร้อยสะอาดสะอ้านน่ามองขึ้นมาก

เสร็จจากอาบน้ำก็พากันไปหาฟืนไฟกันเองตามป่าข้างๆ   ข้าวสาร แป้งข้าวเจ้า เนื้อสัตว์ล้วนหากันเองได้   หนึ่งชั่วยามที่เช่าไว้ย่อมเพียงพอต่อการปรุงอาหารง่ายๆเมื่อมีแรงงานพอเพียงอยู่แล้ว  

ไป๋ฟางหรงยอมควักเงินจ่ายเพื่อซื้อผักสดนิดหน่อยเพื่อคุณค่าทางอาหาร  นางเห็นร่างผอมบางของเด็กน้อยแล้วคิดว่าควรจะบำรุงร่างกายให้ได้รับอาหารที่หลากหลาย แม้จะแพงหน่อยก็นับว่าคุ้มค่า

เด็กน้อยทั้งหลายยังคงมีหน้าตาเซื่องซึม  แต่ก็ดูสดชื่นนัยน์ตามีความหวังขึ้นอยู่มาก   ทว่ากลับหาความร่าเริงแทบไม่ได้   พวกเขายังคงดูหวาดกลัวว่าจะทำอะไรผิดไปแล้วต้องโดนทิ้งให้โดดเดี่ยวอยู่ข้างหลัง



เมื่อเสร็จจากการเก็บล้างจาน มีเวลาว่าง  ไป๋ฟางหรงก็ให้เด็กน้อยเข้ามาในกระโจม  นางเล่านิทานพื้นบ้านที่มารดาเคยเล่าให้ฟังก่อนนอนสมัยยังเล็ก  เด็กเหล่านั้นก็นั่งฟังตาแป๋วอย่างตั้งอกตั้งใจยิ่ง   แม้ที่ทางจะแออัดคับแคบไปบ้าง  ก็นับว่าอบอุ่นดีไม่น้อย   ระหว่างเล่าหากมีคำศัพท์ง่ายๆ  ไป๋ฟางหรงก็จะถือโอกาสเขียนอักษรสอนเด็กน้อยเหล่านั้นไปด้วย  ให้พวกเขาได้มีอะไรเรียนรู้ไประหว่างทาง




@Admin


ส่งมอบซาลาเปา 30ชิ้น / ผัดผัก 20ชิ้น

แสดงความคิดเห็น

เหมาโรงเตี๊ยมสำหรับคณะเดินทาง  โพสต์ 2018-2-8 11:58

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง -30 ชื่อเสียง +111 ความหิว -28 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin -30 + 111 -28 + 5

ดูบันทึกคะแนน

........
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ดมกลิ่น
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x8000
x100
x14
x9000
x30
x5
x8
x1
x2
x25
x30
x2
x3
x1
x2
x2
x1
x10
x2
x1
x1
x46
x1
x1
x10
x1
x28
x97
x10
x65
x1202
x600
x4
x568
x13
x9
x77
x4
x120
x5
x60
x3
x18
x11
x2
x15
x3
x13
x1
x95
x24
x4
x82
x5
x4
x10
x12
x1
x30
x14
x32
x1

650

กระทู้

2597

โพสต์

56หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
2789588
เงินตำลึง
39617
ชื่อเสียง
249420
ความหิว
1417

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
3084
ความชั่ว
1146
ความโหด
2590
♦ เหยากวง ♦
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" น้องหลานระวังตัวด้วย "
pet
โพสต์ 2018-4-2 02:43:21 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2018-4-2 03:58





สามพี่น้องพิศดาร
205
ตัวเบาเหินหาว



        ขุนเขาเยียนซานทอดตัวยาวจรดทะเลป๋อไห่ มองเผินๆ คล้ายกับงูตัวยักษ์ที่ทอดหางอยู่รอบนอกของเมืองเป่ยผิง ขุนเขาบางส่วนเขียวขจี บางส่วนเป้นหินผาแกร่งที่สูงชันยากต่อการเคลื่อนตัวผ่านเส้นทาง เคราะห์ดีว่าในบรรดาพวกเขามีทั้งจี๋เฟยเทียนและหลี่๋ไป๋หลง น้องรองน้องสามที่มีวิชาตัวเบาขั้นสูง สามารถทะยานพารถม้า(และตัวคน) ข้ามหุบเขามาได้โดยสะดวกโยธิน เป็นอีกครั้งที่หลิงเฮ่าต้องลอบอุทานในใจว่า ‘อภิสิทธิ์ของผู้มีวิชาตัวเบานี่มันดีจริง!!’

        ได้เห็นขุนเขาเขียวธารน้ำใสในมุมที่ระดับสูงกว่าพื้นโลกนับร้อยจั้ง เรียกว่าต่อคิวรอเป็นปียังไม่แน่ว่าจะมีวันนี้ สีหน้าของหลิงเฮ่าฉายแววของความบันเทิงเป็นอย่างมาก ไม่รู้สึกว่าความสูงเป็นอุปสรรคต่อชีวิตเลยแม้แต่น้อย เขากระชับอ้อมแขนที่คล้องคอน้องรองอย่างแม่นมั่น กะว่าถ้าถูกสลัดรึเกิดอะไรขึ้นก็จะตกไปด้วยกันนี่ล่ะ… พี่น้องต้องไม่ทอดทิ้งกัน!

        ตรงกันข้ามกับนักกวีหนุ่ม แม่นางหลันกลัวความสูงเป็นอย่างยิ่งนางส่งเสียงกรี้ดยาว กรี้ดลั่นที่แสบโสตประสาทจะหาไหนปานจนหนุ่มๆบอกให้นางเข้าไปในรถม้าแล้วปิดหน้าต่างแน่นๆ ถึงพื้นแแล้วจะบอกให้ยื่นหน้าออกมา…รับลมภาคผิวดิน

        พวกเขาใช้เวลาในช่วงเช้าเหาะทะยานผ่านหุบเขาด้วยวิชาตัวเบาขั้นสูงของคนแบก ก่อนจะมาถึงยังโรงเตี้ยมตระกูลจิ้นหน้าด่านซานไห่กวนก็เป็นเวลากลางวันพอดิบพอดี หลิงเฮ่ารู้สึกตัวเบา ใจเบา… ขาถึงพื้นแล้วมีเซบ้างเล็กน้อย สีหน้ายังยิ้มแย้มอย่างปกติสุข จนพี่จิ่วชักจะสงสัยว่าสมองของพี่ใหญ่ทำด้วยอะไรกันแน่….

        ทั้งห้าสั่งอาหารในโรงเตี้ยมมาเริ่มเติมเต็มกระเพาะที่ว่างเปล่า ก่อนจะหารือกันเรื่องแม่นางหมี่เจี๋ยว่าจะทำเช่นไรกันต่อ ทันทีที่ฟ้ามืดพวกเขาก็จองห้องพักในโรงเตี้ยม รอนแรมกันมานานหมี่เจี๋ยมีความสุขที่จะได้อาบน้ำเสียทีนางแยกไปพักอีกฝั่ง หลิงเฮ่ากับเหล่าพี่น้องเองก็ร่วมหัวกันพัก

        ประเด็นการพูดคุยก่อนเข้านอนวกมาถึงเรื่องการทะยานเล่นในขุนเขาวันนี้พี่จิ่วดูออกว่านักกวีผู้นี้ไม่กลัวความสูง ร่างกายมีพลังแฝงแยู่มากเหมาะกับการฝึกยุทธ์แต่กลับไม่มีวิชาตัวเบา นี่นับว่าน่าเสียดาย "จริงสิพี่ใหญ่เหตุใดท่านถึงไม่เรียนวิชาตัวเบาเล่า? พื้นฐานเช่นนี้ไม่เลวเลย"  นักกวีหนุ่มที่นอนเกยคางกับหมอนเอียงใบหน้าหวานมายิ้มๆ แล้วตอบอย่างปลอดโปร่งว่า "ข้าลืม... ตอนน้องสาวผิงสอนกำหนดลมหายใจให้ข้า ก็มีธุระต้องแยกกันเสียก่อน"

        "หาเอาจริงสิ? ฮ่าๆ ท่านนี่น้าเรื่องร้อยแปดกลับไม่ลืม มาลืมเรื่องเช่นนี้ได้" พี่จิ่วกลิ้งมายังฟูกของพี่ใหญ่หัวแทบจะซบอยุ่บนหมอนเดียวกัน "เช่นนั้นท่านให้พี่รองช่วยสอนให้ก็ได้นะ พี่รองเยี่ยมยุทธ์สุดแล้วในหมู่พวกเรา" หลี่ไป๋หลงที่ได้ยินการสนทนามาตั้งแต่ต้นเงยหน้าขึ้นจากโคมไฟแล้วส่งยิ้มอาสา "เอาสิพี่ใหญ่หากท่านสนใจล่ะก็ไม่ต้องเกรงใจ เราพี่น้องกันข้าสอนให้ได้อยู่แล้วล่ะ" กล่าวจบไม่พอลุกขึ้นมาเดินตึงตัง ลากึงจูงหลิงเฮ่าไปยังที่สงัด อาศัยพี่จิ่วช่วยเฝ้าต้นทางและเฟยเทียนที่หลับยามให้ก็เริ่มการสอนขึ้นทันที '....นี่ก็ดึกแล้วนะพวกเจ้าล่ะก็!' นักกวีหนุ่มโอดครวญในใจขันๆ วัยรุ่นหนอใจร้อนกันแท้

        "พี่ใหญ่เรามาเริ่มกันเลย... การกำหนดลมปราณพื้นฐานท่านคงทราบมาแล้ววิชาตัวเบาก็มีหลักการไม่ต่างกันเท่าใด ในขั้นต้นนั้นท่านต้องฝึกร่วมกับข้าก่อน หลังจากนั้นถ้าสามารถทำได้คล่องแล้วก็ฝึกเองต่อได้" หลี่ไป๋หลงเริ่มจัดท่านั่งขัดสมาธิ พยักหน้าให้เขาทำตามฝ่ายหลิงเฮ่ามิได้ชักช้านั่งตามในแบบเดียวกัน "ก่อนอื่นท่านต้องกำหนดลมปราณทั้งร่างกาย หรือก็คือ ชี่ เคลื่อนไปไว้ที่ท้องน้อยก่อนจะขับเคลื่อนให้วนอยู่ที่จุดเดียวจนสเถียรดีแล้ว จากนั้นกำหนดโคจรเวียนทางขวาก่อนลงจากท้องน้อยเคลื่อนสู่ทวารหนัก พอได้แล้วค่อยขับเคลื่อนไหลเวียนไปทั่วร่าง เอาล่ะเรามาลองกัน"

        หลิงเฮ่ามีพื้นฐานการขับเคลื่อนลมปราณอยุ่แล้วติดอยู่ที่ว่าพลังแฝงลึกในร่างกายยังไม่เคยถูกนำมาใช้งาน แรกๆยังกระท่อนกระแท่นอยู่บ้าง ได้อาศัยเสียงและการสาธิตของน้องร้องช่วยกรุยทางนับได้ว่าทำตามได้เป็นระยะ 'กำหนดลมปราณที่ท้องน้อย เคลื่อนวนทางส่วนขวาไหลสู่ทวารหนัก จากนั้นไหลเวียนไปทั่วร่าง' เขาทำเช่นนี้ซ็ำๆ จนรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ...อาการปวดท้องเฉียบพลันนั้นกลับมาอีกแล้ว กระโถนสองใบถูกยื่นมาจากพี่จิ่วอย่างเข้าใจ...

        พี่น้องส่งยิ้มต่อแถวรับกระโถนก่อนหันหลังมุมใครมุมมันปล่อยหนักกันไป 'โถ่เอ้ย! ข้านึกว่าจะหลุดพ้นจากโรคเฉียบพลันนี้แล้วเสียอีก!!'

    ฝึกตัวเบาวันที่ 1      


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +15 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -86 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 15 + 500 + 25 -86 + 5

ดูบันทึกคะแนน

เมื่อได้พบท่านจึงได้ทราบความหมายของชีวิต เมื่อคิดถึงท่านจึงได้รู้ว่าลมหายใจที่มีอยู่คุ้มค่าแล้ว
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ช้างเหลาหู่
ผ้าคลุมซู่ฮว่ากวง
กระบี่เง็กเซียน(เก๊)
พัดหวงไจ้
หมัดพื้นฐาน
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
ตัวเบาขั้นสูง
กำหนดลมหายใจขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x2
x46
x8
x4160
x12
x1
x64
x1
x2
x130
x110
x105
x6057
x80
x42
x4
x5
x3
x5
x30
x16
x70
x30
x1
x5
x4
x190
x98
x1452
x5
x5
x50
x100
x1
x100
x81
x4
x9999
x144
x1
x1
x12
x259
x338
x9999
x4470
x5
x144
x230
x69
x360
x9999
x899
x12
x237
x1
x100
x224
x5790
x193
x30
x4
x2
x6
x100
x7
x14
x22
x8
x1350
x1012
x174
x940
x200
x11
x9999
x9
x46
x3312
x3
x9
x394
x204
x6
x11
x147
x9999
x16
x6
x192
x715
x6
x15
x2
x51
x290
x61
x3
x70
x2
x15
x2
x3
x212
x1
x3
x2
x513
x560
x11
x619
x556
x340
x1950
x172
x2330
x1
x2
x5
x5
x283
x4312
x3350
x500
x715
x6
x306
x710
x110
x300
x52
x604
x600
x9999
x14
x199
x3229
x2632
x921
x1240
x861
x69
x76
x2
x1480
x31
x2147
x1118
x207
x50
x1
x187
x814
x462
x151
x103
x1692
x1035
x2124
x110
x7617
x1503
x3570
x1164
x2868
x769
x1308
x1689
x1514
x623
x20
x1
x29
x1291
x655
x33
x1
x8034
x3740
x67
x150
x20
x48
x387
x778
x60
x465
x150
x300
x18
x169
x157
x10
x45
x30
x9999
x105
x292
x70
x154
x35
x31
x2
x251
x71
x1
x273
x1099
x1870
x99
x10
x20
x10
x85
x9076
x10
x130
x1008
x7
x28
x758
x183
x2

650

กระทู้

2597

โพสต์

56หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
2789588
เงินตำลึง
39617
ชื่อเสียง
249420
ความหิว
1417

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
3084
ความชั่ว
1146
ความโหด
2590
♦ เหยากวง ♦
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" น้องหลานระวังตัวด้วย "
pet
โพสต์ 2018-4-8 23:36:03 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2018-4-9 23:38


สี่พี่น้องในท้องทุ่งหญ้า

216
ทำดีแม้แก้ไขอดีตไม่ได้


        หลังจบศึกคนสู้หมูราวกับสมรภูมิขนาดย่อมๆ ในป่าตอนใต้ของด่านซานไห่กวน อวี้เหวินหยางกล่าวว่ากลิ่นของเลือดจะนำทางสัตว์ป่ามาไม่ควรอยู่นาน แต่หลี่ไป๋หลงกลับพูดว่า “นำทางสัตว์ป่าหรือพวกที่ล่าตัวเจ้ากันแน่! เจ้าเด็กผีบอกมานะว่าไปทำเรื่องเลวร้ายอะไรไว้!” ชายชาติทหารคิดตรงเข้ากระชากคอเด็กมาถามจนแน่ชัด พี่จิ่วเรียกรั้งไว้ก่อนจะเกิดเหตุพลางแนะนำว่าไม่ควรรั้งอยุ่ในป่านานกว่านี้ ทั้งห้าเห็นพ้องจึงนำเนื้อหมูส่วนที่พอจะขนไปได้ชำแหละมาไว้เป็นเสบียงแล้วเร่งเข้าเมือง

        หลิงเฮ่ามองซากของหมูนำสิบตัวที่ตายมีหลายช่วงวัยพอให้นึกถึงบททดสอบในเกาะจู อดเกิดเมตตาสงสารขึ้นมาไม่ได้ ‘ขอโทษนะ… หากพวกเจ้าเกิดชาติหน้าก็อย่าตกเป็นเครื่องมือของมนุษย์เช่นนี้อีกเลย’ ถ้าพวกนี้ไม่ถูกควบคุมให้สู้ เขาอาจพาไปอยู่ที่เกาะจูสวรรค์ของเผ่าพันธุ์เหล่าหมูแทน

        ห้าชีวิตพร้อมหมาป่าหิมะแลพเสือดาวตัวโคร่งเร่งเดินทางเข้าด่านซานไห่กวน มีปัญหาเล็กน้อยเพราะอวี้เหวินหยางไม่มีใบผ่านทาง การเดินทางเข้าด่านจึงเป็นติดตามหลิงเฮ่าเข้าแดนฮั่นเพื่อรักษาตัว ร่องรอยบนหัวของเด็กหนุ่มช่วยยืนยันเรื่องนี้ได้เป็นอย่างดี…

        พวกเขาเดินทางเข้าพักในโรงเตี้ยมตระกูลจิ้นอีกครั้ง เลือกจองห้องใหญ่เพื่อแบ่งกันนอนและดูแลพี่น้อง แทนที่จะใช้ห้องเล็กเพียงลำพังเสี่ยงต่อการถูกปล้นทรัพย์ “เราพักกันก่อนเถอะ หลายวันมานี้นอนในที่กันดารต้องระวังตัวอยู่เสมอ...ที่ไหนก็ไม่อุ่นใจเท่าแดนฮั่นจริงๆ” พี่จิ่วเอ่ยขึ้นหลังพบว่าทุกคนมีสีหน้าอ่อนล้าจากการเร่งเดินทาง ทั้งยังฝ่าฝูงหมูมาอย่างดุเดือด “อื้ม… ข้าชักคิดถึงฉางอันขึ้นมาบ้างแล้วล่ะ” เฟยเทียนสนับสนุนความคิดนี้ ในเมืองหลวงอะไรก็สะดวกสบายขอแค่มีเงิน “นั่นสิ....พวกเราก็ออกมานานแล้วนี่นะ” หลี่ไป๋หลงปัดฝุ่นออกจากเสื้อคลุม เดินไปรับจานหมูย่างเหลือที่เสี่ยวเอ้อร์นำมาส่งวางลงที่กลางโต๊ะไม้กลางห้อง กลิ่นหมูย่างถ่านร้อนๆ ทั้งความสดใหม่และหอมยั่วยวนชวนน้ำลายสอ กระตุ้นเสียงร้องจ้อกของแต่ละคนได้เป็นอย่างดี

        “อื้ม… กินให้อิ่มแล้วค่อยพักเอาแรงกันเถอะ”

        หลังหลิงเฮ่าเปลี่ยนใส่ยาให้อวี้เหวินหยางก่อนร่วมรับประทานมื้อเย็นกับทุกคน พวกเขาเข้านอนไวกว่าปกติจากอาหารเหนื่อยล้าสะสม ในตอนดึกสงัดนักกวีหนุ่มรู้สึกได้ถึงเงาที่ขยับไปมาในห้องจึงลืมตามอง พบว่าเงาน้อยๆนั้นจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากอวี้เหวินหยาง “ทำไมยังไม่นอนอีก ตื่นสายขึ้นมาจะถูกทิ้งเอานะ” ด้วยเห็นใจน้องทั้งสามที่กำลังพักผ่อนจึงใช้น้ำเสียงแผ่วเบาเอ่ย หนุ่มน้อยชงหนูสะดุ้งเบาๆ แล้วคลานมาหาหลิงเฮ่ากล่าว “นี่… หากเจ้าหน้าดุคนนั้นพูดถูกล่ะ ถ้าก่อนหน้านี้ข้าเคยทำเรื่องเลวร้ายมาจริงๆ เจ้าจะยังช่วยข้าอยู่ไหม?”

        นักกวีหนุ่มหรุบดวงตาลง นิ่งเงียบครู่ใหญ่ทันทีที่เปิดเปลือกตาขึ้น แสงจันทร์สลัวเข้ามายังหน้าตางส่องสะท้อนใบหน้าหดหู่เต็มไปด้วยแววกังวลของอวี้เหวินเยว่ ดูน่าสงสารและเหว่ว้าในเวลาเดียวกัน “ช่วยสิ ถ้าเจ้าเลือกที่จะกลับตัวและแก้ไขในสิ่งที่ผิด...รู้ไหมการทำความดีแม้จะลบล้างอดีตไม่ได้ อย่างน้อยก็ช่วยให้จิตใจเราผ่องใสขึ้น” เขายกมือตบไหล่อีกฝ่ายเบาๆ คืนนี้ดึกเกินไปที่จะสนทนา พลางเรียกให้เด็กหนุ่มชงหนูเข้านอนพรุ่งนี้ยังต้องเดินทางกันอีกไกล อาหยางกระพริบตามองฝ้าเพดานเก่าครึคิดทบทวนไปมาในใจตลอดทัง้คืน ‘ทำความดีช่วยให้จิตใจผ่องใสขึ้นงั้นหรอ?’



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +12 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +35 ความหิว -16 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 12 + 500 + 35 -16 + 5

ดูบันทึกคะแนน

เมื่อได้พบท่านจึงได้ทราบความหมายของชีวิต เมื่อคิดถึงท่านจึงได้รู้ว่าลมหายใจที่มีอยู่คุ้มค่าแล้ว
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ช้างเหลาหู่
ผ้าคลุมซู่ฮว่ากวง
กระบี่เง็กเซียน(เก๊)
พัดหวงไจ้
หมัดพื้นฐาน
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
ตัวเบาขั้นสูง
กำหนดลมหายใจขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x2
x46
x8
x4160
x12
x1
x64
x1
x2
x130
x110
x105
x6057
x80
x42
x4
x5
x3
x5
x30
x16
x70
x30
x1
x5
x4
x190
x98
x1452
x5
x5
x50
x100
x1
x100
x81
x4
x9999
x144
x1
x1
x12
x259
x338
x9999
x4470
x5
x144
x230
x69
x360
x9999
x899
x12
x237
x1
x100
x224
x5790
x193
x30
x4
x2
x6
x100
x7
x14
x22
x8
x1350
x1012
x174
x940
x200
x11
x9999
x9
x46
x3312
x3
x9
x394
x204
x6
x11
x147
x9999
x16
x6
x192
x715
x6
x15
x2
x51
x290
x61
x3
x70
x2
x15
x2
x3
x212
x1
x3
x2
x513
x560
x11
x619
x556
x340
x1950
x172
x2330
x1
x2
x5
x5
x283
x4312
x3350
x500
x715
x6
x306
x710
x110
x300
x52
x604
x600
x9999
x14
x199
x3229
x2632
x921
x1240
x861
x69
x76
x2
x1480
x31
x2147
x1118
x207
x50
x1
x187
x814
x462
x151
x103
x1692
x1035
x2124
x110
x7617
x1503
x3570
x1164
x2868
x769
x1308
x1689
x1514
x623
x20
x1
x29
x1291
x655
x33
x1
x8034
x3740
x67
x150
x20
x48
x387
x778
x60
x465
x150
x300
x18
x169
x157
x10
x45
x30
x9999
x105
x292
x70
x154
x35
x31
x2
x251
x71
x1
x273
x1099
x1870
x99
x10
x20
x10
x85
x9076
x10
x130
x1008
x7
x28
x758
x183
x2

650

กระทู้

2597

โพสต์

56หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
2789588
เงินตำลึง
39617
ชื่อเสียง
249420
ความหิว
1417

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
3084
ความชั่ว
1146
ความโหด
2590
♦ เหยากวง ♦
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" น้องหลานระวังตัวด้วย "
pet
โพสต์ 2018-7-30 19:11:57 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2018-7-30 20:01

ข้าเป็นกวีที่ชีพจรลงขา
374
{ เผยแพร่ลำนำหานซิ่น }
นี่ล่ะงานเดินสายขึ้นเวที

        โรงเตี้ยมขนาดกลางซ่อนตัวอยู่ระหว่างขุนเขา มักจะมีห้องว่างอยู่เสมอด้วยราคาวัตถุดิบที่ค่อนข้างรุนแรงทำร้ายกระเป๋านักเดินทาง แต่ก็ไม่มีตัวเลือกมากนักเพราะในด่านซันไห่กวนมีเปิดบริการห้องพักแค่ที่นี่ที่เดียว การมายังด่านปราการแห่งนี้หนแรกของพวกผานซุ่นแต่ว่าเป็นหนสองของนักกวีหนุ่มที่ได้เหยียบย่างเข้าสู่โรงเตี้ยมตระกูลจิ้นพร้อมพ่อค้าคาราวานที่นำตก ก่อนจะแยกกันผู้นำขบวนได้มอบกระบองสยบทักษิณพร้อมชีวประวัติเล่ออี้ และตำรา... 'สามเชื่อฟังสี่คุณธรรม' ให้แก่หลิงเฮ่าเป็นสินน้ำใจ "ตำรานี้ท่านผู้มีพระคุณเก็บเอาไว้นะขอรับ อาจเป็นประโยชน์กับภรรยาหรือบุตรสาวท่านในอนาคต"

        เรื่องนี้หลิงเฮ่าเห็นด้วยเป็นอย่างมาก... อันที่จริงเขานึกถึงหลิงผิงผิง และกระรอกน้อยจื่อหลัวขึ้นมาทันที!!

        หนก่อนเขามาที่นี่พร้อมพวกพี่จิ่วเพื่อส่งแม่นางหมี่เจีย ยังได้เด็กอวี้เหวินหยางติดตามกลับฮั่นไปอีกคนด้วย จูหรงเยว่ดูแลนำม้าไปเก็บขณะเดียวกันผานซุ่นก็เดินไปจองที่พัก พวกเขาค้างแรมคืนหนึ่งก่อนจะเริ่มปรึกษา “คิดว่าพอพวกเราออกจากด่านนี้แล้วจะไปที่ใดต่อดี”
        “สมควรผ่านท้องทุ่งหญ้าทางใต้ก่อน” หลิงเฮ่ากล่าวตอบขณะคีบแพะผัดหอม
        ผานซุ่นพลันส่ายหน้า “ลูกพี่... ท่านอย่าทานเลยน้ำมันเคลือบขนาดนี้ เสียดายวัตถุดิบจริงๆ”
        “จริงด้วยของมันจัดทานมากจะไม่เป้นผลดีต่อสุขภาพนะขอรับ” ตะเกียบโดนหยุดด้วยคำปราบของผู้ติดตามทั้งสอง นักกวีหนุ่มเลิกคิ้วหลังหน้ากากเงิน หากตนไม่ทานอันนี้แล้วจะให้หาอะไรมายาใส้
        คล้ายเข้าใจดีถึงความเงียบพ่อครัวเอกค่อยลุกขึ้นยืน “วัตถุดิบของเรายังมีอีกมาก ถ้าอย่างไรข้าจะไปขอยืมครัวทำของบำรุงให้ลูกพี่สักหลายอย่าง!!” ไหนๆก็จะออกนอกด่านแล้วจัดมื้อใหญ่ไปเลย ไม่แน่ว่ากว่าจะได้กลับมามีครัวเต็มเครื่องพร้อมตนคงคันมือไปอีกนาน

        ดวงตาหงส์หรี่ลงมองเจ้าพ่อคัววิ่งตัวปลิวไปหาเถ้าแก่ ขณะกำลังจะคีบมาทานเล่นเพราะความเสียดายเงิน จานแพะเคลือบน้ำมันก็ถูกคนชุดครามฉวยไปยกไว้อีกทาง “ก็บอกว่าจานนี้ทานไม่ได้ขอรับ!!”

         เสิ่นหลิงเฮ่าหัวเราะมิได้ร้องไห้ไม่ออกตกลงอีกฝ่ายกลายเป็นบิดาเขาแต่เมื่อใดกัน!!

         เพราะต้องรอผานซุ่นปรุงอาหาร นักกวีหนุ่มไม่มีทางเลือกนอกจากหาเรื่องทำฆ่าเวลา หันไปพบยกพื้นที่มีนักดนตรีสีซอเอ้อร์หูไปสัปหงกไปก็นึกบางอย่างขึ้นมา บุรุษผมเงินคิดอ่านว่าในเมื่อเป็นเขตข้ามดินแดนทั้งที่ ผู้คนมากมายปะปนถือเป็นโอกาสสุดวิเศษที่จะเผยแพร่ลำนำขุนพลสยบทักษิณ ก่อนจะเข้าไปเจรจากับเถ้าแก่แล้วเริ่มต้นการทำงานเสียงหวานทุ้มเริ่มขับลำนำของตนเอง ราวกับว่าบทกวีนี้เป็นผู้อื่นแต่งตนแค่นำมาร่ายต่อ




      
{ หานซินแห่งซางหยง }

ยินคำเล่าลือหรือสู้พานพบ
วีรบุรุษแดนใต้ผู้นำทัพรบ
ชนเถื่อนคร้ามครั่นในหนึ่งนาม
หากหยามกร้ำกรายได้เป็นศพ

กรีฑาแปดพันชีวีสู่เยว่สุ่ยนครา
ปาสู่ไม่แคล้วกรุ่นไอสงคราม
ทัพสามพันล้อมค่ายรักษา
แค้นนักชนเถื่อนมากเล่ห์กล

ผ่านบึงพิษคิดเพื่อพี่น้องฮั่น
กำราบเตี๋ยนสู้พิทักษ์เขตแดน
แม้น้ำน้อยหาได้หวาดหวั่น
เหลือเพียงหนึ่งก็จะต้านจนสุดตัว

สูญร่วมสี่พันทหารกล้าไม่สิ้นแรง
ท้าประลองขุนพล 'ซือฮุ่ยจง'
ชิงชัยอุบายกลมากแอบแฝง
บั่นคอชนเถื่อนเซ่นมาตุภูมิ

นำชิงชัยนำอิสระสู่ผองชน
ขุนศึกหาญสยบทักษินคืนดินแดน
หาคำใดสรรเสริญเกินคำคน
แกร่งดั่งกล้าด้วยจิตาชาติใจเพชร


ประพันธ์โดย :: ปราชญ์แห่งกวีหลิ่งจือ เสิ่นหลิงเฮ่า
@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +70 เงินตำลึง +2500 ชื่อเสียง +333 ความหิว -19 Point +8 ย่อ เหตุผล
Admin + 70 + 2500 + 333 -19 + 8

ดูบันทึกคะแนน

เมื่อได้พบท่านจึงได้ทราบความหมายของชีวิต เมื่อคิดถึงท่านจึงได้รู้ว่าลมหายใจที่มีอยู่คุ้มค่าแล้ว
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ช้างเหลาหู่
ผ้าคลุมซู่ฮว่ากวง
กระบี่เง็กเซียน(เก๊)
พัดหวงไจ้
หมัดพื้นฐาน
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
ตัวเบาขั้นสูง
กำหนดลมหายใจขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x2
x46
x8