ดู: 772|ตอบกลับ: 11

{ ด่านซันไห่กวน } โรงเตี๊ยมตระกูลจิ้น

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-11-8 21:47:11 |โหมดอ่าน


โรงเตี้ยมตระกูลจิ้น

{ ด่านซันไห่หวน }















【โรงเตี๊ยมตระกูลจิ้น】

โรงเตี๊ยมตระกูลจิ้น  ซึ่งตั้งอยู่บริเวณทุ่งหญ้าทางเหนือ 
(มันก็ต้องมีป่า มีโขดหินบ้างนะแหละ)
ลูกค้าที่แวะมาหลักๆ คือ พวกนักเดินทาง  พวกพ่อค้าคาราวานต่างๆ  
ไม่เว้นแม้แต่ ท ทหาร อดทน ก็มาพักเช่นกัน
เพราะตอนกลางคืนจะอันตรายมากๆ เสี่ยงต่อการถูกดักปล้น จี้ จากพวกชงหนู
ในยามเดินทางค่ำคืน  จึงต้องพักอาศัยที่นี่






ชื่อกิจการ: โรงเตี๊ยมตระกูลจิ้น
เจ้าของกิจการ: จิ้น หลงหู
ประเภทร้าน: บริการอาหาร, น้ำชา, สุรา และ การแสดงร่ายรำ ดนตรี และ บริการห้องพัก
เวลาเปิด-ปิดร้าน: 24 ชั่วโมง

#ประทับตรา: ผู้รักษาการชั่วคราวด่านซันไห่กวน


49

กระทู้

661

โพสต์

23หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
553
เงินตำลึง
5529
ชื่อเสียง
114559
ความหิว
-188

ใบรับรองภาษาฮั่น

คุณธรรม
589
ความชั่ว
0
ความโหด
0

ฮว่า เจียวซิน

นี่ไม่ป่วน เขาเรียกสีสัน!
pet
โพสต์ 2018-2-8 11:52:49 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{ เควสเรื่องราว 2 } ภัยสงคราม
[ไป๋ฟางหรง]
บทที่ 50: เริ่มอพยพ (ต่อ)


          เพราะการเดินทางยามค่ำคืนบริเวณทุ่งหญ้าตอนเหนือค่อนข้างเสี่ยง   แม้ว่าจะมีค่ายทหารหลวงตั้งคุมสถานการณ์อยู่  ก็ยังคงเสี่ยงต่อการถูกปล้นชิงโดยพวกชงหนูที่เล็ดรอดมา   จึงทำให้จำเป็นต้องแวะพักในโรงเตี๊ยมที่มีการคุ้มกันค่อนข้างแน่นหนา

โรงเตี๊ยมตระกูลจิ้งแห่งนี้ภายนอกก็ดูไม่ต่างจากโรงเตี๊ยมธรรมดา  การตกแต่ง ห้องพัก พนักงานมิได้หรูหราสวยงามอันใด   เป็นโรงเตี๊ยมแบบที่ท่านเดินเข้ามาแล้วให้ความรู้สึกว่าเคยพบเจอโรงเตี๊ยมแบบนี้ทุกหัวเมือง   จะมีที่โดดเด่นคือผู้คุ้มกันรูปร่างเหมือนหมีดูมีเรี่ยวแรงและพละกำลังราวขุนโจรที่ยืนรักษาความปลอดภัยให้แขกผู้มาพักรอบๆ



เหตุผลทุกอย่างข้างต้น  นางล้วนรับรู้และเห็นด้วย  แต่ค่าห้องมหาโหดแบบนี้นี่มันอะไรกัน? นี่ไม่ต่างจากการปล้นชัดๆ!  

ตลอดการสอบถามราคาค่าห้องจากเถ้าแก่นางได้เพียงส่งเสียงอืออา  ไม่มั่นใจว่าที่ได้ยินนี่คือหูฝาดหรืออะไร



“ยิ่งทุรกันดารแบบนี้  เรายิ่งต้องให้ค่าดำเนินการมาก… ทุกอย่างล้วนมีราคาของมัน  หากคิดดูดีๆค่าที่พักไม่แพงเลย  เพียงต้องบวกค่ารักษาความปลอดภัย ค่าขนส่งสิ่งของ อา...หรือหากคุณหนูจะเลือกห้องพักที่ไม่มีหน้าต่าง ไม่มีเตาไฟก็จะได้ราคาที่ถูกลง  ถ้าไม่รับน้ำอาบอุ่นๆก็จะราคาลดลง หรือไม่เอาน้ำอาบเลยก็ยิ่งถูกลงอีก--” เถ้าแก่พูดอธิบายพลางถูมือไปมามองไป๋ฟางหรงที่แต่งกายด้วยแพรพรรณชั้นสูงคล้ายมองหมูตัวใหญ่ “คุณหนูไม่ต้องกังวลโรงเตี๊ยมแห่งนี้ล้วนคิดราคาที่ชัดเจนและเป็นธรรม”


ยิ่งมองกิริยาโลภโมโทสันของเถ้าแก่ยิ่งทำให้นางรู้สึกรังเกียจยิ่ง   แต่หญิงสาวเพียงยิ้มบาง “เช่นนั้นขอรบกวนเถ้าแก่ช่วยเขียนรายการค่าใช้จ่ายทั้งหมดให้ข้าทราบได้หรือไม่ ข้าจะได้รู้ว่าจะเลือกใช้บริการไหนบ้าง”

กล่าวก่อนพยักหน้าให้ลี่ซือวางเงินตำลึงพวงหนึ่งแทนค่าหมึก  เถ้าแก่เห็นอีกฝ่ายโยนตำลึงง่ายนักก็ยิ้มกว้าง  เขียนรายการยาวเหยียดยิบย่อยให้อย่างเต็มใจยิ่ง เพียงครึ่งก้านธูปก็เสร็จสิ้น   ถูกบ้างไม่ถูกบ้างล้วนแต่เป็นการกะคะเนคร่าวๆเท่านั้น


ลี่ซือรับรายการนั้นมาส่งให้คุณหนูของตน   ไป๋ฟางหรงกวาดตาขึ้นลง “ที่แท้รายการนี้ไม่เลวเลยจริงๆ  หากค่าเลือกการบริการจากท่านก็คิดตามเฉพาะในรายการนี้ได้ใช่หรือไม่?”

เถ้าแก่ถูมือสีหน้ายินดีคล้ายคิดว่าเหยื่อติดเบ็ด “ขอรับคุณหนู ท่านเลือกได้ตามใจชอบเลย  รับรองว่าการบริการย่อมชั้นเลิศที่สุด”

“ค่ารักษาความปลอดภัยนี่แท้จริงแล้วเหมาจ่ายเป็นคณะไม่ได้คิดรายคนที่เข้ามาพัก?” เสียงหวานถามต่อ  สำเนียงของคุณหนูตางามน่าฟังน่าเจรจายิ่ง   เถ้าแก่พยักหน้าหงึกหงัก

“ถือว่าข้าคิดพิเศษแก่คุณหนูเลยนะขอรับ!”

“หากข้าอยากพักหย่อนใจในสวน…?” เสียงหวานถามดูเชิง

“ล้วนไม่คิดเงินเพิ่ม!”

“ขอบคุณท่านมาก” ไป๋ฟางหรงยิ้มหวาน  แม้ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกปิดซ่อนโดยผ้าบาง ทว่าเนตรซึ้งกลับมีประกายระยิบระยับราวดวงดารา “เช่นนั้นข้าขอเพียงเช่าโรงอาบน้ำหนึ่งชั่วยาม ห้องครัวหนึ่งชั่วยาม และจ้างวานคนคุ้มกันช่วยดูแลหนึ่งคืน”

“...คุณหนูหมายความว่า…?”

“ข้าต้องการใช้บริการเพียงเท่านี้แหละ”


สุ้มเสียงอ่อนหวาน ใบหน้าอ่อนโยน กิริยาล้วนชวนทะนุถนอมเช่นเดิม  ทว่าวินาทีนั้นเหล่าผู้ติดตามเพิ่งได้เห็นว่าแท้จริงแล้วคุณหนูที่ตนติดตามมานานนั้นมิใช่เล่นๆเลย  



          สุดท้ายเถ้าแก่จอมโลภที่หมายขูดเลือดขูดเนื้อหมูตัวอ้วนพีกลับต้องกัดผ้าเช็ดหน้า  น้ำตาแทบไหลเป็นสายเลือด  ยิ่งเห็นเด็กเร่ร่อนเนื้อตัวสกปรกหลายสิบเดินเข้าไปอาบน้ำชำระกายในโรงอาบน้ำแล้วยิ่งอยากกระอัก   แท้จริงคณะเดินทางของคุณหนูผู้นี้มิใช่เล็กๆเลย

เด็กน้อยแต่ละคนหลังอาบน้ำชำระกายก็เปลี่ยนมาใส่ชุดผ้าป่านที่ไป๋ฟางหรงได้ซื้อจัดเตรียมไว้  แม้ร่างกายยังผอมแกร็น  แต่ก็เรียบร้อยสะอาดสะอ้านน่ามองขึ้นมาก

เสร็จจากอาบน้ำก็พากันไปหาฟืนไฟกันเองตามป่าข้างๆ   ข้าวสาร แป้งข้าวเจ้า เนื้อสัตว์ล้วนหากันเองได้   หนึ่งชั่วยามที่เช่าไว้ย่อมเพียงพอต่อการปรุงอาหารง่ายๆเมื่อมีแรงงานพอเพียงอยู่แล้ว  

ไป๋ฟางหรงยอมควักเงินจ่ายเพื่อซื้อผักสดนิดหน่อยเพื่อคุณค่าทางอาหาร  นางเห็นร่างผอมบางของเด็กน้อยแล้วคิดว่าควรจะบำรุงร่างกายให้ได้รับอาหารที่หลากหลาย แม้จะแพงหน่อยก็นับว่าคุ้มค่า

เด็กน้อยทั้งหลายยังคงมีหน้าตาเซื่องซึม  แต่ก็ดูสดชื่นนัยน์ตามีความหวังขึ้นอยู่มาก   ทว่ากลับหาความร่าเริงแทบไม่ได้   พวกเขายังคงดูหวาดกลัวว่าจะทำอะไรผิดไปแล้วต้องโดนทิ้งให้โดดเดี่ยวอยู่ข้างหลัง



เมื่อเสร็จจากการเก็บล้างจาน มีเวลาว่าง  ไป๋ฟางหรงก็ให้เด็กน้อยเข้ามาในกระโจม  นางเล่านิทานพื้นบ้านที่มารดาเคยเล่าให้ฟังก่อนนอนสมัยยังเล็ก  เด็กเหล่านั้นก็นั่งฟังตาแป๋วอย่างตั้งอกตั้งใจยิ่ง   แม้ที่ทางจะแออัดคับแคบไปบ้าง  ก็นับว่าอบอุ่นดีไม่น้อย   ระหว่างเล่าหากมีคำศัพท์ง่ายๆ  ไป๋ฟางหรงก็จะถือโอกาสเขียนอักษรสอนเด็กน้อยเหล่านั้นไปด้วย  ให้พวกเขาได้มีอะไรเรียนรู้ไประหว่างทาง




@Admin


ส่งมอบซาลาเปา 30ชิ้น / ผัดผัก 20ชิ้น

แสดงความคิดเห็น

เหมาโรงเตี๊ยมสำหรับคณะเดินทาง  โพสต์ 2018-2-8 11:58

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง -30 ชื่อเสียง +111 ความหิว -28 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin -30 + 111 -28 + 5

ดูบันทึกคะแนน

........
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ดมกลิ่น
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x8000
x100
x14
x9000
x30
x5
x8
x1
x2
x25
x30
x2
x3
x1
x2
x2
x1
x10
x2
x1
x1
x46
x1
x1
x10
x1
x28
x97
x10
x65
x1202
x600
x4
x568
x13
x9
x77
x4
x120
x5
x60
x3
x18
x11
x2
x15
x3
x13
x1
x95
x24
x4
x82
x5
x4
x10
x12
x1
x30
x14
x32
x1

1265

กระทู้

4526

โพสต์

66หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
3815940
เงินตำลึง
3520020
ชื่อเสียง
285451
ความหิว
4597

ใบรับรองภาษามิดการ์ดใบรับรองภาษาคาเมล็อตตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)

คุณธรรม
25416
ความชั่ว
8502
ความโหด
53971
ปลาทองจวนอ๋อง♦หวั่งเหยียน
เลเวล 1

จื่อหลัว

"ต้าเกอ...เล่นกันเถอะ"
pet
โพสต์ 2018-4-2 02:43:21 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2018-4-2 03:58





สามพี่น้องพิศดาร
205
ตัวเบาเหินหาว



        ขุนเขาเยียนซานทอดตัวยาวจรดทะเลป๋อไห่ มองเผินๆ คล้ายกับงูตัวยักษ์ที่ทอดหางอยู่รอบนอกของเมืองเป่ยผิง ขุนเขาบางส่วนเขียวขจี บางส่วนเป้นหินผาแกร่งที่สูงชันยากต่อการเคลื่อนตัวผ่านเส้นทาง เคราะห์ดีว่าในบรรดาพวกเขามีทั้งจี๋เฟยเทียนและหลี่๋ไป๋หลง น้องรองน้องสามที่มีวิชาตัวเบาขั้นสูง สามารถทะยานพารถม้า(และตัวคน) ข้ามหุบเขามาได้โดยสะดวกโยธิน เป็นอีกครั้งที่หลิงเฮ่าต้องลอบอุทานในใจว่า ‘อภิสิทธิ์ของผู้มีวิชาตัวเบานี่มันดีจริง!!’

        ได้เห็นขุนเขาเขียวธารน้ำใสในมุมที่ระดับสูงกว่าพื้นโลกนับร้อยจั้ง เรียกว่าต่อคิวรอเป็นปียังไม่แน่ว่าจะมีวันนี้ สีหน้าของหลิงเฮ่าฉายแววของความบันเทิงเป็นอย่างมาก ไม่รู้สึกว่าความสูงเป็นอุปสรรคต่อชีวิตเลยแม้แต่น้อย เขากระชับอ้อมแขนที่คล้องคอน้องรองอย่างแม่นมั่น กะว่าถ้าถูกสลัดรึเกิดอะไรขึ้นก็จะตกไปด้วยกันนี่ล่ะ… พี่น้องต้องไม่ทอดทิ้งกัน!

        ตรงกันข้ามกับนักกวีหนุ่ม แม่นางหลันกลัวความสูงเป็นอย่างยิ่งนางส่งเสียงกรี้ดยาว กรี้ดลั่นที่แสบโสตประสาทจะหาไหนปานจนหนุ่มๆบอกให้นางเข้าไปในรถม้าแล้วปิดหน้าต่างแน่นๆ ถึงพื้นแแล้วจะบอกให้ยื่นหน้าออกมา…รับลมภาคผิวดิน

        พวกเขาใช้เวลาในช่วงเช้าเหาะทะยานผ่านหุบเขาด้วยวิชาตัวเบาขั้นสูงของคนแบก ก่อนจะมาถึงยังโรงเตี้ยมตระกูลจิ้นหน้าด่านซานไห่กวนก็เป็นเวลากลางวันพอดิบพอดี หลิงเฮ่ารู้สึกตัวเบา ใจเบา… ขาถึงพื้นแล้วมีเซบ้างเล็กน้อย สีหน้ายังยิ้มแย้มอย่างปกติสุข จนพี่จิ่วชักจะสงสัยว่าสมองของพี่ใหญ่ทำด้วยอะไรกันแน่….

        ทั้งห้าสั่งอาหารในโรงเตี้ยมมาเริ่มเติมเต็มกระเพาะที่ว่างเปล่า ก่อนจะหารือกันเรื่องแม่นางหมี่เจี๋ยว่าจะทำเช่นไรกันต่อ ทันทีที่ฟ้ามืดพวกเขาก็จองห้องพักในโรงเตี้ยม รอนแรมกันมานานหมี่เจี๋ยมีความสุขที่จะได้อาบน้ำเสียทีนางแยกไปพักอีกฝั่ง หลิงเฮ่ากับเหล่าพี่น้องเองก็ร่วมหัวกันพัก

        ประเด็นการพูดคุยก่อนเข้านอนวกมาถึงเรื่องการทะยานเล่นในขุนเขาวันนี้พี่จิ่วดูออกว่านักกวีผู้นี้ไม่กลัวความสูง ร่างกายมีพลังแฝงแยู่มากเหมาะกับการฝึกยุทธ์แต่กลับไม่มีวิชาตัวเบา นี่นับว่าน่าเสียดาย "จริงสิพี่ใหญ่เหตุใดท่านถึงไม่เรียนวิชาตัวเบาเล่า? พื้นฐานเช่นนี้ไม่เลวเลย"  นักกวีหนุ่มที่นอนเกยคางกับหมอนเอียงใบหน้าหวานมายิ้มๆ แล้วตอบอย่างปลอดโปร่งว่า "ข้าลืม... ตอนน้องสาวผิงสอนกำหนดลมหายใจให้ข้า ก็มีธุระต้องแยกกันเสียก่อน"

        "หาเอาจริงสิ? ฮ่าๆ ท่านนี่น้าเรื่องร้อยแปดกลับไม่ลืม มาลืมเรื่องเช่นนี้ได้" พี่จิ่วกลิ้งมายังฟูกของพี่ใหญ่หัวแทบจะซบอยุ่บนหมอนเดียวกัน "เช่นนั้นท่านให้พี่รองช่วยสอนให้ก็ได้นะ พี่รองเยี่ยมยุทธ์สุดแล้วในหมู่พวกเรา" หลี่ไป๋หลงที่ได้ยินการสนทนามาตั้งแต่ต้นเงยหน้าขึ้นจากโคมไฟแล้วส่งยิ้มอาสา "เอาสิพี่ใหญ่หากท่านสนใจล่ะก็ไม่ต้องเกรงใจ เราพี่น้องกันข้าสอนให้ได้อยู่แล้วล่ะ" กล่าวจบไม่พอลุกขึ้นมาเดินตึงตัง ลากึงจูงหลิงเฮ่าไปยังที่สงัด อาศัยพี่จิ่วช่วยเฝ้าต้นทางและเฟยเทียนที่หลับยามให้ก็เริ่มการสอนขึ้นทันที '....นี่ก็ดึกแล้วนะพวกเจ้าล่ะก็!' นักกวีหนุ่มโอดครวญในใจขันๆ วัยรุ่นหนอใจร้อนกันแท้

        "พี่ใหญ่เรามาเริ่มกันเลย... การกำหนดลมปราณพื้นฐานท่านคงทราบมาแล้ววิชาตัวเบาก็มีหลักการไม่ต่างกันเท่าใด ในขั้นต้นนั้นท่านต้องฝึกร่วมกับข้าก่อน หลังจากนั้นถ้าสามารถทำได้คล่องแล้วก็ฝึกเองต่อได้" หลี่ไป๋หลงเริ่มจัดท่านั่งขัดสมาธิ พยักหน้าให้เขาทำตามฝ่ายหลิงเฮ่ามิได้ชักช้านั่งตามในแบบเดียวกัน "ก่อนอื่นท่านต้องกำหนดลมปราณทั้งร่างกาย หรือก็คือ ชี่ เคลื่อนไปไว้ที่ท้องน้อยก่อนจะขับเคลื่อนให้วนอยู่ที่จุดเดียวจนสเถียรดีแล้ว จากนั้นกำหนดโคจรเวียนทางขวาก่อนลงจากท้องน้อยเคลื่อนสู่ทวารหนัก พอได้แล้วค่อยขับเคลื่อนไหลเวียนไปทั่วร่าง เอาล่ะเรามาลองกัน"

        หลิงเฮ่ามีพื้นฐานการขับเคลื่อนลมปราณอยุ่แล้วติดอยู่ที่ว่าพลังแฝงลึกในร่างกายยังไม่เคยถูกนำมาใช้งาน แรกๆยังกระท่อนกระแท่นอยู่บ้าง ได้อาศัยเสียงและการสาธิตของน้องร้องช่วยกรุยทางนับได้ว่าทำตามได้เป็นระยะ 'กำหนดลมปราณที่ท้องน้อย เคลื่อนวนทางส่วนขวาไหลสู่ทวารหนัก จากนั้นไหลเวียนไปทั่วร่าง' เขาทำเช่นนี้ซ็ำๆ จนรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ...อาการปวดท้องเฉียบพลันนั้นกลับมาอีกแล้ว กระโถนสองใบถูกยื่นมาจากพี่จิ่วอย่างเข้าใจ...

        พี่น้องส่งยิ้มต่อแถวรับกระโถนก่อนหันหลังมุมใครมุมมันปล่อยหนักกันไป 'โถ่เอ้ย! ข้านึกว่าจะหลุดพ้นจากโรคเฉียบพลันนี้แล้วเสียอีก!!'

    ฝึกตัวเบาวันที่ 1      


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +15 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -86 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 15 + 500 + 25 -86 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
แหวนฮวาปี่เหยา
ชุดหลานม่านเหยา
รูปปั้นเทพีวีนัส
ม้าเฟิ่งหวงสายใย
กระบี่ถานเซี่ย
ตัวเบาขั้นสูง
ปราณคลุมวารีขั้นสูง
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x166
x91
x308
x150
x83
x6
x1
x1
x22
x2
x2
x2
x3
x1
x1
x10
x40
x20
x1
x30
x2
x3
x89
x1
x4
x3
x14
x20
x6
x5
x2
x20
x15
x77
x3
x2
x3
x3
x3
x60
x13
x1
x2
x1
x1
x1
x1
x3
x1
x28
x2
x1
x10
x14
x40
x6
x1
x1
x3
x5
x10
x3
x310
x100
x100
x110
x125
x110
x161
x24
x32
x98
x2
x125
x210
x240
x8
x100
x2
x1
x7
x5
x24
x1600
x9999
x7
x1600
x8
x129
x11
x700
x1960
x600
x420
x2000
x41
x39
x26
x960
x740
x2201
x100
x21
x1800
x9
x1200
x1800
x973
x28
x27
x15
x102
x10
x1000
x18
x134
x1892
x225
x2025
x1301
x322
x2305
x3
x8100
x363
x85
x100
x4
x72
x143
x3273
x128
x302
x411
x2744
x2019
x20
x1670
x8
x508
x1803
x7
x1
x28
x2965
x2448
x9
x52
x6695
x50
x9999
x1802
x44
x3
x129
x15
x1040
x1
x1
x2345
x2
x1
x2425
x13
x25
x18
x681
x470
x580
x30
x128
x18
x37
x52
x6
x1180
x1502
x8213
x967
x200
x590
x200
x50
x48
x2365
x1
x1850
x2769
x3100
x4203
x338
x252
x5460
x9999
x567
x51
x42
x3548
x20
x16
x57
x179
x1000
x13
x3353
x193
x2885
x526
x1343
x9999
x2466
x2930
x1432
x1828
x2410
x90
x2223
x485
x1102
x129
x30
x6745
x1943
x3812
x1394
x89
x2415
x3626
x3871
x2005
x3533
x1252
x514
x1407
x463
x176
x1000
x327
x3
x24
x8
x1390
x77
x50
x3674
x840
x2
x524
x116
x9999
x2366
x2
x35
x2139
x3388
x5400
x7097
x374
x4961
x4370
x496
x794
x9999
x1759
x599
x10
x1010
x2349
x2940
x560
x92
x2
x19
x25
x25
x32
x9
x4298
x9240
x1807
x9999
x199
x24
x6054
x20
x5805
x20
x8
x957
x256
x25
x9
x101
x31
x8
x793
x3805
x7
x30
x203
x739
x81
x2705
x2127
x110
x16
x1410
x2578
x2400
x3
x280
x3676
x2540
x267
x7884
x509
x392
x3706
x3394
x9999
x10
x2252
x2441
x5805
x7800
x3120
x1241
x24
x2830
x855
x70
x328
x142
x2816
x2114
x9999
x40
x4183
x9999
x9999
x9999
x3150
x1889
x107
x3200
x4
x3696
x35
x3223
x3929
x741
x1
x756
x1514
x363
x951
x4545
x2207
x3530
x5004
x9999
x4328
x9999
x3079
x2092
x1843
x3256
x4204
x2422
x558
x61
x1
x20
x1919
x2766
x713
x1
x4517
x5907
x67
x9999
x673
x1293
x968
x2870
x103
x3011
x571
x420
x101
x825
x258
x8
x157
x25
x9999
x1123
x2060
x2366
x180
x661
x454
x103
x1201
x1059
x9999
x3360
x1076
x1230
x680
x215
x9999
x1501
x9999
x129
x713
x2227
x2

1265

กระทู้

4526

โพสต์

66หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
3815940
เงินตำลึง
3520020
ชื่อเสียง
285451
ความหิว
4597

ใบรับรองภาษามิดการ์ดใบรับรองภาษาคาเมล็อตตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)

คุณธรรม
25416
ความชั่ว
8502
ความโหด
53971
ปลาทองจวนอ๋อง♦หวั่งเหยียน
เลเวล 1

จื่อหลัว

"ต้าเกอ...เล่นกันเถอะ"
pet
โพสต์ 2018-4-8 23:36:03 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2018-4-9 23:38


สี่พี่น้องในท้องทุ่งหญ้า

216
ทำดีแม้แก้ไขอดีตไม่ได้


        หลังจบศึกคนสู้หมูราวกับสมรภูมิขนาดย่อมๆ ในป่าตอนใต้ของด่านซานไห่กวน อวี้เหวินหยางกล่าวว่ากลิ่นของเลือดจะนำทางสัตว์ป่ามาไม่ควรอยู่นาน แต่หลี่ไป๋หลงกลับพูดว่า “นำทางสัตว์ป่าหรือพวกที่ล่าตัวเจ้ากันแน่! เจ้าเด็กผีบอกมานะว่าไปทำเรื่องเลวร้ายอะไรไว้!” ชายชาติทหารคิดตรงเข้ากระชากคอเด็กมาถามจนแน่ชัด พี่จิ่วเรียกรั้งไว้ก่อนจะเกิดเหตุพลางแนะนำว่าไม่ควรรั้งอยุ่ในป่านานกว่านี้ ทั้งห้าเห็นพ้องจึงนำเนื้อหมูส่วนที่พอจะขนไปได้ชำแหละมาไว้เป็นเสบียงแล้วเร่งเข้าเมือง

        หลิงเฮ่ามองซากของหมูนำสิบตัวที่ตายมีหลายช่วงวัยพอให้นึกถึงบททดสอบในเกาะจู อดเกิดเมตตาสงสารขึ้นมาไม่ได้ ‘ขอโทษนะ… หากพวกเจ้าเกิดชาติหน้าก็อย่าตกเป็นเครื่องมือของมนุษย์เช่นนี้อีกเลย’ ถ้าพวกนี้ไม่ถูกควบคุมให้สู้ เขาอาจพาไปอยู่ที่เกาะจูสวรรค์ของเผ่าพันธุ์เหล่าหมูแทน

        ห้าชีวิตพร้อมหมาป่าหิมะแลพเสือดาวตัวโคร่งเร่งเดินทางเข้าด่านซานไห่กวน มีปัญหาเล็กน้อยเพราะอวี้เหวินหยางไม่มีใบผ่านทาง การเดินทางเข้าด่านจึงเป็นติดตามหลิงเฮ่าเข้าแดนฮั่นเพื่อรักษาตัว ร่องรอยบนหัวของเด็กหนุ่มช่วยยืนยันเรื่องนี้ได้เป็นอย่างดี…

        พวกเขาเดินทางเข้าพักในโรงเตี้ยมตระกูลจิ้นอีกครั้ง เลือกจองห้องใหญ่เพื่อแบ่งกันนอนและดูแลพี่น้อง แทนที่จะใช้ห้องเล็กเพียงลำพังเสี่ยงต่อการถูกปล้นทรัพย์ “เราพักกันก่อนเถอะ หลายวันมานี้นอนในที่กันดารต้องระวังตัวอยู่เสมอ...ที่ไหนก็ไม่อุ่นใจเท่าแดนฮั่นจริงๆ” พี่จิ่วเอ่ยขึ้นหลังพบว่าทุกคนมีสีหน้าอ่อนล้าจากการเร่งเดินทาง ทั้งยังฝ่าฝูงหมูมาอย่างดุเดือด “อื้ม… ข้าชักคิดถึงฉางอันขึ้นมาบ้างแล้วล่ะ” เฟยเทียนสนับสนุนความคิดนี้ ในเมืองหลวงอะไรก็สะดวกสบายขอแค่มีเงิน “นั่นสิ....พวกเราก็ออกมานานแล้วนี่นะ” หลี่ไป๋หลงปัดฝุ่นออกจากเสื้อคลุม เดินไปรับจานหมูย่างเหลือที่เสี่ยวเอ้อร์นำมาส่งวางลงที่กลางโต๊ะไม้กลางห้อง กลิ่นหมูย่างถ่านร้อนๆ ทั้งความสดใหม่และหอมยั่วยวนชวนน้ำลายสอ กระตุ้นเสียงร้องจ้อกของแต่ละคนได้เป็นอย่างดี

        “อื้ม… กินให้อิ่มแล้วค่อยพักเอาแรงกันเถอะ”

        หลังหลิงเฮ่าเปลี่ยนใส่ยาให้อวี้เหวินหยางก่อนร่วมรับประทานมื้อเย็นกับทุกคน พวกเขาเข้านอนไวกว่าปกติจากอาหารเหนื่อยล้าสะสม ในตอนดึกสงัดนักกวีหนุ่มรู้สึกได้ถึงเงาที่ขยับไปมาในห้องจึงลืมตามอง พบว่าเงาน้อยๆนั้นจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากอวี้เหวินหยาง “ทำไมยังไม่นอนอีก ตื่นสายขึ้นมาจะถูกทิ้งเอานะ” ด้วยเห็นใจน้องทั้งสามที่กำลังพักผ่อนจึงใช้น้ำเสียงแผ่วเบาเอ่ย หนุ่มน้อยชงหนูสะดุ้งเบาๆ แล้วคลานมาหาหลิงเฮ่ากล่าว “นี่… หากเจ้าหน้าดุคนนั้นพูดถูกล่ะ ถ้าก่อนหน้านี้ข้าเคยทำเรื่องเลวร้ายมาจริงๆ เจ้าจะยังช่วยข้าอยู่ไหม?”

        นักกวีหนุ่มหรุบดวงตาลง นิ่งเงียบครู่ใหญ่ทันทีที่เปิดเปลือกตาขึ้น แสงจันทร์สลัวเข้ามายังหน้าตางส่องสะท้อนใบหน้าหดหู่เต็มไปด้วยแววกังวลของอวี้เหวินเยว่ ดูน่าสงสารและเหว่ว้าในเวลาเดียวกัน “ช่วยสิ ถ้าเจ้าเลือกที่จะกลับตัวและแก้ไขในสิ่งที่ผิด...รู้ไหมการทำความดีแม้จะลบล้างอดีตไม่ได้ อย่างน้อยก็ช่วยให้จิตใจเราผ่องใสขึ้น” เขายกมือตบไหล่อีกฝ่ายเบาๆ คืนนี้ดึกเกินไปที่จะสนทนา พลางเรียกให้เด็กหนุ่มชงหนูเข้านอนพรุ่งนี้ยังต้องเดินทางกันอีกไกล อาหยางกระพริบตามองฝ้าเพดานเก่าครึคิดทบทวนไปมาในใจตลอดทัง้คืน ‘ทำความดีช่วยให้จิตใจผ่องใสขึ้นงั้นหรอ?’



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +12 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +35 ความหิว -16 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 12 + 500 + 35 -16 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
แหวนฮวาปี่เหยา
ชุดหลานม่านเหยา
รูปปั้นเทพีวีนัส
ม้าเฟิ่งหวงสายใย
กระบี่ถานเซี่ย
ตัวเบาขั้นสูง
ปราณคลุมวารีขั้นสูง
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x166
x91
x308
x150
x83
x6
x1
x1
x22
x2
x2
x2
x3
x1
x1
x10
x40
x20
x1
x30