ดู: 360|ตอบกลับ: 7

( เมืองฉางซา ) ย่านการค้าเมืองฉางซา

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-11-4 22:53:23 |โหมดอ่าน
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ไม่ระบุชื่อ เมื่อ 2017-11-7 09:26

--------------------------------------------------



--------------------------------------------------------------

ย่านการค้าเมืองที่ใหญ๋ที่สุดและเป็นศูนย์รวม
การค้าที่เจริญที่สุดในแถบฉางซาไม่ว่า
ยามเช้าหรือยามค่ำก็ยังคึกคักไปด้วยผู้คน
แต่ช่วงค่ำๆคือช่วงเวลาที่คึกคักที่สุดเพราะ
บรรดาพ่อค้าแม่ค้าจะพากันลดกระน่ำราคา
แข่งกันอย่างดุเดือด

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

24

กระทู้

140

โพสต์

1หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
385
เงินตำลึง
40970
ชื่อเสียง
6909
ความหิว
103

ใบรับรองภาษาฮั่น

ซูซาคุ
เลเวล 1
โพสต์ 2017-11-5 08:06:48 | ดูโพสต์ทั้งหมด
(เรื่องราวที่3)เควส:บุญคุญ-ความแค้น

บทพิเศษ:หุบเขาสวรรค์ หรือแดนนรก


หลังจากที่อากิโกะ ทานอาหารในโรงเตี๊ยมจนหมด ในระหว่างที่กำลังจ่ายเงินค่าอาหารอยู่นี้เองอากิโกะ ก็ลองถามหญิงวัยกลางคนที่ดูเป็นเก้าแก่โรงเตี๊ยมว่า

"ท่านยายคะ เมืองฉางซามีอะไรน่าสนใจบ้างงั้นรึ" อากิโกะพูดไปขณะหยิบเงินตำลึงออกมาจ่าย ค่าอาหารไปด้วย

"อ่า แม่หนูน้อยที่ฉางซามีอะไร น่าสนใจงั้นรึ ข้าแนะนำให้เจ้าไปเดินเที่ยวย่านการค้านะจ๋า" หญิงวัยกลางคนผู้เป็นเจ้าของผมสีขาวพูดแนะนำที่เที่ยวในเมืองฉางซา ขณะรับเงินตำลึงที่เป็นค่าอาหารมาด้วย

"ย่านการค้างั้นรึ?" อากิโกะทำหน้าสนใจขณะ อุ้มเจ้าไก่ฟ้าตัวโปรดของเธอไปด้วย

"ใช้แล้วละ ย่านการค้าที่นี้ใหญ่ไม่แพ้เมืองหลวงฉางอันเลยนะ ลองไปเที่ยวดูสิ แล้วเจ้าจะสนุกนะแม่" หลังจากพูดจบหญิงวัยกลางคนท่านนั้นก็กลับไปทำงานของเธอต่อทันที

------------------------------------------------------------------------------
ณ.ย่านการค่าเมืองฉางซา

"ว้าว..ที่นี้ก็ใหญ่ไม่แพ้ฉางอันนะเนี่ย พวกเจ้าว่าไม ซูซาคุ คัทสึโอะ ฟุมิโอะ" อากิโกะที่กำลังเดินเล่นชมบรรยากาศตลาดก็ได้ถามคู่หูทั้งสามตัวของเธอไปด้วย

"กุ๊กๆ" เจ้าไก่ฟ้าร้องตอบคำถามเจ้านายของมัน ขณะอยู่บนหลังของคัทสึโอะ

"ฮี่!" เจ้าม้าสีดำทมิฬร้องตอบเจ้านายของมันเช่นกัน

"ZZZ" เจ้านกฮูกสีขาวหลับอยู่และกรนแทนคำตอบของมัน

และในระหว่างที่อากิโกะและสหายของเธอทั้งสามตัวกำลังเพลิดเพลินกับการเดินเล่นชมบรรยากาศอยู่นั้นเอง เธอก็บังเอิญได้เห็นบางอย่างที่ด้านหน้าของเธอเข้า
เธอเห็นบุรุษเนื้อตัวมอมแมม แต่งกายเหมือนขอทาน ถูกเถ้าแก่โรงเตี๊ยมไล่ออกมา

"ที่นี้ ไม่ใช้ที่ขอทานไปที่อื่นไป!" เก้าแก่โรงเตี๊ยมตวาดลั่นใส่ขอทานตรงหน้าเขา

"แต่ได้โปรดเถอะ เถ้าแก่ข้าขอเงินซักนิดก็ยังดี" ชายหนุ่มขอทานคนนั้นพยามๆอ้อนวอนเถ้าแก่โรงเตี๊ยม แต่ก็โดนเถ้าแก่โรงเตี๊ยมผลักให้ล้มลงไป

"เจ้าจะไปขอทานที่ ไหนก็ได้ แต่ไม่ใช้โรงเตี๊ยมของข้า" หลังจากเถ้าแก่คนนั้นพูดจบ เขาก็หันหลังกลับเดินเข้าไปในโรงเตี๊ยม ทิ้งให้ขอทานคนนั้นนั่งกองอยู่กับพื้น
ขณะทางอากิโกะ เมื่อเห็นชายหนุ่มขอทานคนนั้นแล้ว ด้วยความที่เธอเป็นคนสาบานกับตัวเองแล้วว่า ถ้ามีคนเดือดร้อนก็ต้องเข้าไปช่วยเหลือ อากิโกะจึงเดินเข้าไปหาขอทานคนนั้นทันที

"ลุกไหวไมคะ..พี่ชาย" อากิโกะเดินจูงม้าของเธอ เข้ามาหาขอทานคนนั้นแล้วยื่นมือให้เขาเพื่อจะช่วยดึงเขาขึ้นมา

".....!?" ขอทานคนนั้นเมื่อได้เห็นอากิโกะ เขาไม่พูดอะไร ได้แต่ทำหน้าตื่นตกใจแล้วรีบลุกขึ้นวิ่งหนีไปในทันที

"อ..อะไรกันข้าหน้าตาหน้ากลัวขนาดขอทานคนนั้นวิ่งหนีเลยงั้นรึ" อากิโกะทำหน้า งงๆ แต่ด้วยความสงสัยของเธอ อากิโกะจึงพูดขึ้นอีกรอบว่า

"ทำไมเขาต้องหนีข้านะ เห็นที่ข้าต้องตามเขาไปแล้ว ไปกันเถอะ! ซูซาคุ! คัทสึโอะ! ฟุมิโอะ!" หลังจากพูดจบอากิโกะ ก็ได้ออกตัววิ่งเพื่อตามขอทานหนุ่มคนนั้นไปทันที โดยมีเจ้าม้าวายุทมิฬวิ่งตามเธอไปติดๆ ขณะเจ้าไก่ฟ้ากับเจ้านกฮูกเกาะเจ้าม้าแน่นไปด้วย

-----------------------------------------------------------------------------------------
ช่วงเวลาการวิ่งไล่จับ

หลังจากวิ่งมาสักพักดูเหมือนว่า อากิโกะจะเห็น ว่าขอทานคนนั้น ยังวิ่งอยู่ ยิ่งเขาเห็นว่า อากิโกะตามมาก็ยิ่งวิ่งเร็วขึ้นไปอีก

"หน่อย ถ้าแบบนี้ ซูซาคุ ตามไป!คัทสึโอะไปดักอีกทาง" เธอออกคำสั่งให้คู่หูทั้งสองตัวของเธอในทันที

"แกว๊ด!" เจ้าไก่ฟ้า บินตามชายคนนั้นไปทันที

"ฮี่!" ขณะทางเจ้าม้าสีดำทมิฬก็วิ่งลัดเลาะเข้าไปในตรอกอีกทาง เพื่อไปดักหน้าชายหนุ่มขอทานคนนั้น

"อ..อะไรกัน ทำไมเจ้าไก่ฟ้า ถึงบินตามข้ามากัน แถมตามจิกอีกตังหาก!" ชายหนุ่มขอทานคนนั้นเริ่มวิ่งช้าลงเพราะโดน ไก่ฟ้าตามจิก ไม่หยุด

"ฮึฮึฮึ!ดีมากซูซาคุ" อากิโกะแสยะยิ้มอย่างดีใจและเร่งฝี่เท้าขึ้นไปอีก

ทางด้านขอทานคนนั้น เหลือบไปเห็นอากิโกะ กำลังวิ่งเข้ามาเรื่อยๆขณะเขากำลังป้องกัน การจิกของไก่ฟ้าอยู่

"หน่อย เจ้าไก่นี้น่ารำคาญจริงๆแบบนี้ ต้องใช้นี้!" ขอทานคนนั้นหยิบหมั่นโถว ขึ้นมาแล้วปาไปไกลทันที

"แกว็ด!" เจ้าไก่ฟ้าเมื่อเห็นหมั่นโถวลอยไปตรงหน้า มันก็ละจากเป้าหมายบินไปตามเก็บหมั่นโถวทันที จนชายคนนั้นวิ่งหนีออกไปได้

"ซูซาคุ! แก!เจ้าไก่งี่เง่า!" อากิโกะบ่นอย่างหัวเสีย ขณะวิ่งตามขอทานคนนั้นต่อไป ขณะ เจ้าไก่ฟ้าก็จิกกินหมั่นโถวอยู่แถวนั้นละ

"แฮ่กๆสลัดไม่พ้นซะที ข้าคงต้องวิ่งเข้าซอย แว๊ก!?" ในระหว่างที่ขอทานหนุ่มคนนั้นกำลังวิ่งเข้าซอยไปเขาก็ต้องตกใจหงายหลัง เมื่อปรากฏว่ามีม้าสีดำทมิฬ ดักหน้าเขาหน้าตรอกซอกซอยทีเขาที่จะวิ่งเข้าไป จนทางอากิโกะวิ่งตามมาพอดี

"แฮ่กๆกว่าจะตามทันนะคะ" อากิโกะพูดไขณะกำลังจะเดินเข้าไปใกล้หนุ่มขอทานคนนั้น

"จ..เจ้าต้องการอะไร?" ชายหนุ่มคนนั้นทำหน้าหวาดระแวงขณะมองอากิโกะไปด้วยอย่างหวาดระแวง

"ใจเย็นๆพี่ชาย ข้าไม่รู้ว่าพี่ชายกลัวอะไรข้า แต่ว่าไยท่านต้องหนีข้าด้วย" อากิโกะทำหน้าสงสัยขณะเริ่มสนทนากับหนุ่มขอทานคนนั้น

"ก..ก็ข้านึกว่าเจ้าจะเข้ามาทำร้ายข้านะสิ" ขอทานหนุ่มคนนั้นพูดไปขณะยังทำหน้าหวาดกลัวอากิโกะ

"ข้าไม่คิดทำร้ายพี่ชายหรอกนะ เมื่อกี่ตรงหน้าโรงเตี๊ยม ข้าพยามๆเข้าไปช่วยท่านด้วยซ้ำ แต่พอท่านเห็นข้า ท่านกก็หนีซะงั้น" อากิโกะพูดไปขณะ เจ้าไก่ฟ้าก็บินกลับมาพอดี

"ช..ช่วย?..เจ้าเนี่ยนะอยากช่วยข้า" ขอทานหนุ่มคนนั้นยังทำหน้าหวาดระแวงอยู่ แต่ก็เริ่มคลายความระวังตัวลงแล้ว และค่อยๆลุกขึ้นยืน

"แน่นอน ข้าอยากช่วยพี่ชายด้วยใจจริง มิได้มาทำร้าย ท่านแต่อย่างใด ว่าแต่พี่ชายมีอะไรให้ข้าช่วยรึเปล่า" อากิโกะถามขึ้นขณะมองขอทานหนุ่มคนนั้น เพื่อรอคำตอบ

......

..........

หลังจากชายหนุ่มขอทานคนนั้นเงียบอยู่พักหนึง เขาก็ได้ตัดสินใจ เล่าให้อากิโกะฟังในทันที

"คือว่า แต่เดิมข้าไม่ใช้ขอทานหรกนะ" ชายคนนั้นพูดจนอากิโกะคิ้วกระตุก

"ห๊ะ? ว่าไงนะ แต่เดิมเจ้าไม่ใช้ขอทานงั้นเหรอ" อากิโกะยิ้มคิ้วกระตุกและหักข้อมือตัวเอง เตรียมซัดหน้าของชายคนนั้น จนชายคนนั้นต้องยกมือห้าม

"เฮ้ยๆฟังข้าก่อนแม่นาง ข้ายังพูดไม่จบนะ อย่าเพิ่งอัดข้า"

"หืม..ก็ได้ท่านเล่าต่อสิ" อากิโกะเอาข้อมือที่ตัวเองหักลงแล้วกอดอกยิ้มหวานคิ้วกระตุกหนักมาก

"คือ เหตุผลที่ข้าปลอมเป็นขอทานนี้ก็เพราะว่า ข้าถูกคนตามฆ่า ตระกูลของข้าโดนฆ่าตายหมดสิ้น" เขาพูดไปขณะกำหมัดตัวเองแน่นและพยามๆกลั่นน้ำตาตัวเอง

"......" อากิโกะนางไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่นางฟังอยู่เงียบๆเพื่อให้เขาพูดให้จบ

"สุดท้าย ก็เหลือแต่ข้า ด้วยในวันนั้นข้ากลับบ้านช้ากว่าทุกที เมื่อข้ากลับไปถึง..จนสุดท้าย ข้าก็วิ่งหนีมาตลอด" ชายคนนั้นพูดไปด้วยอาการสั่นกลัวมาก

"พี่ชาย..ไม่ต้องห่วงนะ ข้าอาสาจะช่วยท่านเอง" อากิโกะพูดไปขณะยิ้มอย่างหมั่นใจในตัวเอง

"จ..เจ้าจะช่วยข้าจริงงั้นรึ?" ชายหนุ่มคนนั้นถามอากิโกะ

"แน่นอน ข้าช่วยท่านแน่ๆแต่ตอนนี้ พวกเรา2คนไปหาที่พักกันดีกว่านะท่านพี่"

หลังจากพูดจบอากิโกะก็เข้าไปจูงม้าสีดำของเธออกมา แล้วพาชายหนุ่มคนนั้นไปหาที่พักในทันที

.......................

......................

หลังจากเดินมาสักพัก อากิโกะก็มองเห็นโรงเตี๊ยมอยู่ ไม่ไกล

"เอาละพี่ชาย พวกเราไปพักกันที่โรงเตี๊ยมตรงนั้นกันดีกว่านะ" อากิโกะพูดไปขณะชี้โรงเตี๊ยมที่อยู่ไม่ไกล

"แต่ข้าไม่มีเงินนะ แม่นางเฮ้อ" ชายหนุ่มคนนั้นถอนหายใจ

"ไม่เป็นไร เดียวข้าออกเงินค่าที่พักให้ท่านก็ได้พี่ชาย" อากิโกะพูดไปขณะหันไปยิ้มให้ชายหนุ่ม

"เจ้านี้นำใจงามจริงๆแม่นาง"

"เอาน่า เดียวเข้าที่พักกันได้ก่อนแล้วค่อยวางแผนกันต่อ"

"อื้ม" ชายหนุ่มคนนั้นพยักหน้าให้อากิโกะ

หลังจากตกลงกันได้แล้วอากิโกะ ก็เดินจูงม้าสีดำของเธอไปด้วยขณะชายหนุ่มที่แต่งชุดขอทานก็เดินตามเธอข้างๆไปด้วย แต่พอใกล้ถึงโรงเตี๊ยมแล้วนี้เอง
ก็ได้มีกลุ่มคนชุดดำโผล่มา ขวางหน้าของอากิโกะและชายคนนั้น

"พ...พวกมันมาแล้ว!?" ชายหนุ่มคื่นตกใจเป็นอย่างมากแล้วไปหลบข้างหลังอากิโกะ

"เจ้าพวกนี้สินะ ที่ตามล่าพี่ชาย" อากิโกะพูดไปขณะดึงทวนอสรพิษ ออกมาจากกระเป๋าสัมภาระออกมา ตั้งท่าเตรียมสู้

"ช..ใช้แล้วละแม่นาง ช่วยข้าด้วยนะ พวกมันจะมาฆ่าข้าแน่นอน" ชายคนนั้นพูดไปขณะหลบอยู่ด้านหลังอากิโกะ ด้วยอาการตื่นกลัว

"พวกแกเป็นใคร!" อากิโกะชี้ทวนอสรพิษไปทางพวกกลุ่มชุดดำด้วยเสียงเกรียวกราด

"พวกข้า ไม่จำเป็นต้องตอบ" หนึงในกลุ่มชุดดำพูดขึ้น

"เจ้าก็แค่ส่งตัวเขามามาให้พวกข้าดีๆไต้เท้าของเราต้องการพบเขา!!" หนึงในชุดดำที่อยู่ตรงกลางพูด แล้วพร้อมชักกระบี่ออกมาแน่นอน นอกจากเขาแล้วพวกที่เหลือก็ชักกระบี่ตามออกมาติดๆ ขณะชาวเมืองที่อยู่รอบๆเมื่อเห็นว่าจะมีการตีกัน ก็รีบหลบไปให้ไว บางคนรีบปิดประตู หน้าต่างบ้านช่องในทันที

"แล้วถ้าข้าบอกว่าไม่ละ?" อากิโกะพูดเสียงแข็งขณะแววตาของเธอเริ่มเกรียวกราดขึ้นแล้วกระชับทวนในมือแน่น

"ถ้างั้นพวกข้าก็ไม่เกร็งใจแล้วนะ พวกเราลุย!" หลังจากชุดดำตรงกลางกลุ่มพูดจบ พวกเขาก็พุ่งเข้ามาพร้อมกันเพื่อจะจับตัวชายคนนั้นและอากิโกะไปด้วย

"มันมาแล้ว!" ชายคนนั้นร้องลั่นขณะสั่นมากขึ้น

"ช่วยไม่ได้..ซูซาคุ! คัทสึโอะ! ลุย!" หลังจากสิ้นเสียงคำสั่ง พวกสัตว์เลี้ยงของเธอทั้งสองก็เข้าไปลุยกับพวกชุดดำในทันที

"แกว๊ด!!!" เจ้าไก่ฟ้า บินขึ้นไปจิกหัวพวกชุดดำคนหนึง เพื่อรบกวนการต่อสู้

"ฮี่!!" เจ้าอาชาสีดำทมิฬ ได้ใช้ขาดีดและและเหยีบพวกมันไปบ้าง

"เฮ้! พี่ชาย ถ้าท่านไม่อยากตายท่านต้องสู้พวกมันนะ!" อากิโกะพูดไปขณะใช้ทวนรับกระบี่ที่เหวี่ยงเข้ามาแล้วดันกลับไป พร้อมกับใช้ทวนของเธอฟาด พวกมันไปด้วย

"ข้าเนี่ยนะ สู้พวกมัน" ชายคนนั้นพูดไปขณะมองสถานนะการณ์ตรงหน้าเขาที่สู้กันจนฝุ่นตลบอย่างสับสน

"ย้าก!" หนึงในชุดดำ คนหนึงอาศัยจังหวะที่ ชายคนนั้น ไม่ทันระวังตัวและจะจับเขาจากด้านหลัง

"อ๊ะ!? พี่ชายหมอบลงย้าก!" หลังจากอากิโกะพูดจบก็ได้หยิบมีดบินจากใต้ชุดกิโมโนพุ่งออกไปทันที

"เฮ้ย!?" ชายหนุ่มรีบหมอบลงหลบมีดบินเล่มนั้นทันที

"อ๊าก!!มือข้า!?" หนึงในชุดดำคนนั้น โดนมีดบินของอากิโกะปักเข้าที่มือจนร้องอย่างเจ็บปวด

"ย้าก!! เป็นไงเป็นกัน!" ชายหนุ่มลุกขึ้นแล้วพุ่งหมัดเข้าซัดหน้า ชุดดำคนนั้น ในทันที แล้วหยิบกระบี่ขึ้นมา ร่วมสู้กับอากิโกะด้วยคน

หลังจากทั้งอากิโกะและชายหนุ่มและเหล่าสหายสัตว์ทั้งสองของเธอ(ฟุมิโอะยังหลับเหมือนเดิมเลยยังไม่นับว่าสู้ด้วย) สู้กับพวกชุดดำนับ10เวลาก็ผ่านไป2ก้านธูป
และตอนนี้ อากิโกะและชายหนุ่มในชุดขอทานก็ได้รู้ว่าพวกมันทั้ง10ทั้งฝีมือและกำลังภายในสูงกว่าทั้งสองคนมาก ทั้งพวกอากิโกะและพวกชุดดำต่างฝ่ายต่างเหนื่อย
เพราะสู้กันอยู่นาน จนสุดท้าย หนึงในชุดดำที่ดูเหมือนผู้นำกลุ่มก็พูดขึ้นว่า

"ล้อมพวกมันไว้!"

"ขอรับ!!" พวกชุดดำนับ10ล้อมพวกอากิโกะเอาไว้จนทั้งอากิโกะชายหนุ่มและสัตว์เลี้ยงของเธอต้องหันหลังชนกัน

"ร..เราโดนพวกมันล้อมแล้วแม่นาง!" ชายหนุ่มพูดไปขณะกระชับกระบี่ในมือแน่น

"พวกมันทั้งฝีมือและกำลังภายในสูงมาก จัดการไปเท่าไรก็ลุกขึ้นมาได้ตลอด"  อากิโกะพูดไปขณะเอาหลังตัวเองชนหลังของชายหนุ่มและกำทวนในมือทั้งสองมือแน่นมาก

"แกว๊ด!" เจ้าไก่ฟ้า กระพือปีกขู่พวกชุดดำ

"ฮี่!!" เจ้าอาชาสีดำก็ร้องลั่นขณะยกขาทั้งสองข้างคู่เหมือนจะเหยีอบไปด้วย

สถานนะการในตอนนี้ พวกอากิโกะ โดนพวกชุดดำล้อมไว้ซะแล้วละ

..........................

..............

หลังจากที่พวกชุดดำล้อมพวกอากิโกะอยู่สักพัก ผู้นำกลุ่ม จึงพูดขึ้นว่า

"พวกเจ้าทั้งหมดโจมตี พวกมันด้วยฝ่ามือ!"

หลังจากตัวคนนำ สั่งจบพวกมันทั้งหมดเข้าไปโจมตีพวกิโกะทันทีนับ10คน

"เป็นไง เป็นกันย้าก!" อากิโกะพุ่นเข้าไปโจมตีทันที และตามด้วยชายหนุ่ม พร้อมสัตว์เลี้ยงของนาง

แต่ว่ายิ่งสู้ ทั้งอากิโกะ และชายหนุ่มคนนั้นเริ่มเหนื่อยขึ้นเรื่อยๆขณะที่พวกชุดดำแถบไม่เหนื่อยลงไปเลยจนสุดท้าย

"อึ๊ก!? หน่อยแน่!" อากิโกะถึงแม้เธอจะรวมปราณส่งไปที่หน้าท้องตัวเองเพื่อลดแรงกระแทกจากฝ่ามือที่พวกชุดดำโจมตีมา
ถึงจะรอดจากชุดแรกไปได้ แต่สุดท้ายเธอไม่สามรถป้องกันฝ่ามือนับ10ที่กระน่ำโจมตีมาได้
จนสุดท้ายเธอก็โดนซัดจนใกล้ล้มเต็มทน

("กรอด! นี้ข้าต้องมาแพ้งั้นรึ") อากิโกะที่โดนพวกชุดดำใช้ฝ่ามือเล่นงาน จนสายตาเริ่มพร่ามัวเต็มทนและใกล้จะสลบ ภาพสุดท้านที่เธอก็คือ
ภาพของชายหนุ่มลงลงไปกองกับพื้นก่อน

"ข้าคง มาได้แค่นี้สินะ" หลังจากพูดจบจบอากิโกะก็ล้มลงไปกองกับพื้นถนนในทันที และสลบไปในที่สุด






( ส่วนที่ 4- jMrGzO0ES )
#แสดงความคิดเห็น ทักทายเพื่อนด้วยนะคะ

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +35 ความหิว -7 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 35 -7 + 3

ดูบันทึกคะแนน

ผิดไปข้อ1
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กลยุทธ์ซุนปิน
ง้าวมรกต
ม้าวายุทมิฬ
มีดบิน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x12
x7
x30
x4
x5
x3
x18
x19
x1
x4
x29
x30
x3
x5
x3
x30
x21
x79
x124
x109
x11
x46
x4
x86
x2
x2
x2
x14
x15
x1

98

กระทู้

1097

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
79445
เงินตำลึง
100429
ชื่อเสียง
50817
ความหิว
1431

ใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินป้ายวังหลังป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
2128
ความชั่ว
623
ความโหด
1200
ไข่ปริศนา(4)
เลเวล 1

จาง จู๋เวย

ไม่เป็นไรแน่หรอ
pet
โพสต์ 2018-9-5 21:24:19 | ดูโพสต์ทั้งหมด
[เมืองฉางซา]

      หลังจากร่ำลาท่านหรั่นและเหล่าคนที่จวนเติ่งจนเป็นที่เรียบร้อยแล้วเธอก็เร่งออกเดินทางเพื่อไปยังฉางซาทันทีโดยมีเจี๋ยเฟยนั้นเป็นผู้รบเร้าให้เธอนั้นเร่งเดินทางเพื่อกลับไปยังบ้านเกิดตนและไปเจอกับพ่อแม่ของตนที่ปาดนี้น่าจะคิดถึงบุตรชายที่หลงทางไปกว่าห้าปีได้ เเม้ว่าตัวของจางฝูเองนั้นจะค่อนข้างที่จะอดตื่นเต้นไม่ได้ที่จะต้องไปเจอพ่อและแม่ของชายหนุ่มอีกทั้งเรื่องประเพณีของตนแล้วแม้ว่าเจี๋ยเฟยจะยอมรับได้แต่พ่อแม่ของเขานั้นจะรับได้หรือไม่นั้นก็ต้องมาค่อยนั่งลุ้นกันไป


     “จะไปฉางซาจะต้องเดินทางผ่านเมืองกี่เมือง”เสียงหวานของจางฝูเอ่ยขึ้นแล้วหันมองเจี๋ยเฟยที่นั่งกำแผนที่อยู่ในมือ ไม่ใช่ว่าครั้งนี้เธอให้เขานำทางหากเเต่เป็นเธอนั้นแหละที่นำทางแต่ที่ให้ชายหนุ่มนั้นถือแผนที่ก็เพราะต้องการฝึกและทดสอบเกี่ยวกับการดูแแผนที่ของชายหนุ่มจอมหลงทางนี้ไปในตัวด้วย


      “เอ่อ… ผ่านสอง เมืองใช่ไหม”เสียงทุ้มเอ่ยตอบโดยท่าที่ไม่มั่นใจพรางเหลือบสายตาของมามองหญิงสาวที่นั่งไพร่ขามองเข้าอยู่ด้านหน้า


      “ใช่สองเมือง แล้วสองเมืองนั้นชื่อเมืองอะไร แล้วอยู่ไปทางทิศไหนของเมืองซินเอี๋ย”เธอยังคงเอ่ยถามต่อแล้วมองดูใบหน้ายุ่งๆของชายหนุ่มที่ก้มลงไปมองแผนที่ในมือจนหน้ากับแผนที่นั้นจะรวมกันเป็นเนื้อเดียวกันอยู่แล้วก่อนที่ใบหน้าคมเข้มนั้นจะเงยขึ้นมาคิ้วเข้มขมวดมุ่นเข้าหากันอย่างหนักใจหยดเหงื่อใสๆซึมไหลย้อยลงจากหน้าผาก ‘ดูเเล้วช่างน่าสงสารจริงๆ’


     “เอ่อ.. สองเมืองนั้นคือเอ่อ..เมืองเจียงหลินกับเมืองอู้หลิง รึป่าว”เขาเอ่ยเป็นเเนวๆถามแต่มีรึที่เธอจะเอ่ยตอบเฉลยออกมาง่ายๆ นี่มันเป็นการทดสอบนะจะเฉลยออกมาง่ายๆได้อย่างไรกัน


      “ทิศไหนของซินเอี๋ย”


       “ทิศ เอ่อ…”เจี๋ยเฟยยังคงพลิกแผนที่ขึ้นลงไปมาเพื่อดูตามที่จางฝูสั่งหากแต่มันก็ไม่ได้ช่วยให้เขารู้คำตอบอยู่ดี เพราะไอ้เจ้าสองเมืองนี้ดันอยู่ระหว่างทิศใต้กับตะวันออกเขาจึงไม่รู้ว่าจะตอบว่าเป็นทิศไหมดี “ข้าไม่รู้อ่ะ มันอยู่ตรงกลางระวห่างทิศตะวันออกกับทิศใต้ ข้าไม่รู้ว่ามันเรียกทิศอะไร” เจี๋ยเฟยเอ่ยออกมาแล้ววางเเผนที่ในมือลงบนหน้าขาตัวเองแล้วเงยหน้ามองจางฝุด้วยสีหน้าทรมาณว่าไม่รู้ว่าจะตอบออะไรให้เธอพอใจกับคำตอบดี “ข้า..ข้าไม่รู้นี่ มันอยู่ตรงกลางระหว่างใต้กับตะวันออกข้าเลือกตอบไม่ถูกอย่าตีข้าเลยนะ”


      เธอมองท่าทีของเจี๋ยเยก่อนจะยิ้มออกมาบ้างไแล้วยกมือขึ้นมาลูบหัวชายหนุ่มเบาๆ “ข้าจะตีเจ้าทำไมเล่าในเมื่อที่เจ้าตอบมามันถูกต้อง”


      เจี๋ยเฟยที่ได้ยินคำเฉลยถึงกับยิิ้มออกมาอย่างดีใจก่อนที่ชายหนุ่มนั้นจะโผเข้าไปกอดเอวบาางของหญิงสาวคนรักเอาไว้พร้อมกับซุกหน้าลงกับไหล่มนของเธอหลังจากผ่านเหตุการที่ต้องใช้สมองในการคิดเเเละดูเส้นทางจนหัวเเทบระเบิด


     คณะเดินทางของพวกจางฝูนั้นยังคงก้าวเดินทางกันต่อไปอย่างไม่เร่งรีบมากนัก เพราะในยามนี้พวกเธอเองนั้นก้พึ่งจากผ่านเมืองเจียงหลิงมาอีกแค่เมืองเดียวก็จะเข้าฉางซาเพราะรีบไปก็รั้งเเต่จะทำให้เหนื่อยไปป่าวๆ เเละเมื่อพวกเธอมาถึงยังเมืองอู้หลิงพวกเธอก่อนตัดสินใจที่จะหยุดแวะพักผ่อนเพื่อทานอาหารกลางวันกันเพียงครู่ก่อนที่จะเริ่มเดินทางต่อไปยังฉางซาที่อยู่เบื้องหน้า


    นี่เป็นครั้งแรกเลยก็ว่าที่เธอเดินทางมายังแถบๆนี้เพราะส่วนใหญ่ที่มานั้นก็จะเฉียดไปเฉียดมาไม่ได้ว่าแวะที่เมืองฉางซาเสียที นับเป็นโอกาสดีอีกอย่างเธอจะหาโอกาสได้มาเที่ยวยังเมืองและสถานที่ที่เธอนั้นยังไม่เคยมา และเดาว่าที่นี่ก็น่าจะมีที่เที่ยวเยอะน่าดูที่เดียวอีกทั้งใช่ช่วงนี้เป็นฤดูใบไม้ร้องอากาศก็เริ่มเย็นลงบ้างทำให้การเดินทางของพวกเขานั้นเป็นได้ได้อย่างไม่ลำบากมากนักเมื่อเทียบกับการเดินทางในหน้าร้อนที่้องทนผจญกับเเดดเสียอยากจะเป็นลมไปให้รู้แล้วรู้รอด


    “เจี๋ยเฟย เห็นประตูเมืองฉางซาแล้ว”เธอเอ่ยแล้วชี้ให้เจี่ยเฟยนั้นมองไปยังยอดกำแพงเมืองที่อยู่ด้านหน้าก่อนที่เธอนั้นจะบังคับเฟยเทียนให้เดินตรงเข้าไปยังด้านในเมืองฉางซาและเดินตรงไปยังย่านการค้าของเมืองที่ชายหนุ่มนั้นเป้นผู้เอ่ยบอกว่าจะไปยังบ้านของเขานั้นจำเป็นจะต้องผ่านย่านการค้าของเมืองไปเสียก่อนซึ่งระหว่่างที่เธอกำลังเดินทางเพื่อไปยังที่ที่เจี่ยเฟยบอกอยู่ดวงตาสีน้ำตาลก็เหลือบมองไปยังบริเวณสองข้างทางที่มีเเผงขายของต่างวางเรียงรายกันอยู่มากมายนัก ดูเเล้วที่นี่ค่อนข้างที่จะสงบมากเมื่อเทียบกับเมืองอื่นๆที่เธอผ่านทางมาตลอดๆ ผู้คนในเมืองก็ดูยิ้มเเย้มและดูมีความสุขกันดีนั้นทำให้เธออดยิ้มไม่ได้


     ‘เป็นเมืองที่ดีจริงๆนะเนี่ย’


@Admin


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -26 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -26 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หมวกไผ่ผ้าคลุม
ม้าเทพอูซุน
ตัวเบาขั้นสูง
กงจักรไท่หยาง
แส้จิ่วเทียน
คัมภีร์ละติน
ปราณคลุมวารี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x500
x10
x1
x30
x30
x30
x30
x10
x8
x18
x104
x3
x10
x104
x172
x1
x25
x118
x1
x68
x32
x46
x28
x120
x3
x116
x89
x1
x20
x66
x60
x784
x1
x2
x114
x202
x150
x129
x5113
x554
x150
x113
x9
x30
x20
x29
x1
x115
x566
x1
x9264
x10
x110
x1
x4
x9
x1
x2
x131
x186
x62
x3085
x6
x3
x45
x1
x1
x90
x1400
x8
x150
x65
x1000
x9
x3
x3
x40
x4
x40
x71
x2
x1500
x120
x414
x135
x60
x95
x100
x7
x26
x90
x3
x39
x3
x20
x1
x3
x80
x2
x60
x29
x4
x100
x50
x100
x1
x15
x1075
x3
x30
x68
x35
x30
x2777
x102
x180
x5
x114
x4
x2
x360
x902
x77
x64
x99
x44
x254
x259
x6
x30
x12
x448
x4
x563
x5
x1468
x86
x295
x264
x417
x780
x456
x32
x39
x133
x352
x652
x209
x92
x73
x329
x310
x8
x60
x1
x3
x127
x141
x669
x503
x838
x660
x128
x3071
x2330
x521
x20
x3
x1162
x28
x130
x1210
x6
x35
x3444
x2798
x3960
x4990
x9
x35
x20
x41
x81
x377
x1

98

กระทู้

1097

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
79445
เงินตำลึง
100429
ชื่อเสียง
50817
ความหิว
1431

ใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินป้ายวังหลังป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
2128
ความชั่ว
623
ความโหด
1200
ไข่ปริศนา(4)
เลเวล 1

จาง จู๋เวย

ไม่เป็นไรแน่หรอ
pet
โพสต์ 2018-9-7 01:02:44 | ดูโพสต์ทั้งหมด
[ซื้อของตามประสาสาวๆ]

    “ไม่เป็นไรเจ้าคะที่ฮูหยินเอ่ยมาข้ามีครบทุกอย่าง”คำตอบของจางฝูยิ่งทำให้สองพ่อลูกะกูลหลินนั้นต้องเป็นอันตะลึงมากกว่าสิ่งที่ผู้เป็นฮูหยินเเละมารดาเอ่ยก่อนที่จางฝูนั้นจะค่อยยันตัวลุกขึ้นยืนมองทั้งสามยิ้มๆ “ถ้าไม่ลำบากขอเชิญพวกท่านมากับข้าเพียงครู่”


    “ข้าพาเจ้าไปเอง”เจี๋ยเฟยเอ่ยเสนอตัวแล้วหันมาจับมือเธอแล้วพาเดินออกไปจากจวนแทบในทันทีโดยมีจู๋เว่ยนั้นคอยเดินตามหลังไปเงียบๆตามนิสัยและเป็นเจ้าบ้านตะกูลหลินและฮูหยินหลิงและเจี๋ยหมิงเป้นผู้เดินปิดท้าย คนทั้งหมดเดินตามเจี๋ยเฟยไปยังคอกพักสัตว์ของจวนก่อนจะเดินหมาหยุดที่หน้าช้างเฟยของหญิงสาว


      “ช้างเผือกนี่ของนางรึเจี๋ยเฟย”เจี๋ยเฟยมองช้างเผือกตรงหน้าด้วยท่าทีตื่นตะลึงและหันไปมองอาชาฮั่นเสียที่เป็นม้าชื่อดังที่ราคาเรียกได้ว่าเเพงหลายพันชั่งที่ยืนกินฟางหญ้าอยู่ช้างๆช้างเผือก


      “อืม ของนาง”


      บู๊วววว….บู๊ววว…


      แฮ่.. กรร...


       สิ้นคำตอบของเจี๋ยเฟยเสียงหอนของหมาป่าก็ดังขึ้นพร้อมกับเสียงขู่ที่ดังตามขึ้นมาพร้อมกับร่างของฝูงหมาป่าขนาดย่อมๆนำโดยร่างของหมาป่าสีขาวสวยสง่าตัวหนึ่งนั้นจะวิ่งตรงมานั่งกระดิกหางอยู่เบื้องหน้าร่างของจางฝูที่ยืนมองยิ้มๆ


      “ชู่วๆ เด็กดีไม่ดื้อเรียบร้อยหน่อย”เธอก้มไปเอ่ยก่อนจะเดินไปยังรถเทียบที่ถูกถอดเทียบออกจากร่างของเฟยเทียบเพื่อให้เจ้าช้างได้ขยับพักผ่อนได้ตามใจบ้างหลังจากที่มันเดินทางมานานเธอกระโดดปีนขึ้นไปบนรถเทียบ “เจี๋ยเฟยรับที”


     เสียงตะโกนเอ่ยสั้นๆพร้อมกับถุงห่อของบางอย่างสองถึงสามถุงจะถูกโยนออกมาให้ชายหนุ่มนั้นคอยรับก่อนที่เธอนั้นจะค่อยปีนลงมาจากรถเทียบแล้วเดินไปเปิดห่อผ้าในมือเจี๋ยเฟยออกที่ละถุงก่อนที่ชายหนุ่มนั้นจะเดินนำเอาของทั้งหมดไปให้กับมารดาของตนดู ถุงแรกเป็นถุงห่อผ้าสีม่อแต่ด้านในบรรจุเพชรเม็ดงามเอาไว้กว่าสองร้อยเม็ด อีกถุงใหญ่ขึ้นมาหน่อยบรรจุเงินจำนวนหนึ่งแสนตำลึงและถุงสุดท้ายคือเเร่อเมทิสจำนวนสิบก้อนดั่งที่ฮูหยินหลินได้เอ่ยขอมาในตอนเเรก


     คนทั้งสามในบ้านตะกูลหลินมองของสินสอดในมือบุตรชายคนรองแล้วเงยหน้าขึ้นมามองหญิงสาวที่ยืนยิ้มอยู่ทางด้านหลังพรางคิดว่านางเป็นคนอย่างไรถึงได้พกของมีค่ามากขนาดนี้ติดตัวไปไหนมาไหนด้วยเช่นนี้ แถมยังเอาใส่ในห่อผ้าโทรมๆนี่อีก


     “เป็นว่าของครบแต่งได้แล้วสินะขอรับท่านแม่”เจี๋ยเฟยเอ่ยออกมาพร้อมกับเอาห่อผ้าทั้งสามถุงวางใช่เมือของผู้เป็นมารดาแล้วเดินกลับไปโอบเอวสาวคนรักแม้ว่าใจจริงนั้นเข้าอยากจะจับเธอหอมแก้มเสียเดี๋ยวนั้นแต่ก็ต้องพยายามห้ามใจเอาไว้ไม่ให้ก้มลงไปหอมมิเช่นนั้นคงโดนสาวเจ้าตบเอาจนหน้าหันเป็นเเน่


     “เป็นว่าเรื่องสินสอดก็เสร็จจบไป งั้นก็เรื่องฤกษ์ยาม อืมเป็นวันที่สิบ เดือนเก้าฤกษ์ดีเหมาะที่บ่าวสาวจะครองรักตลอดไป”เจ้าบ้านหลินเอ่ยแล้วหันไปรับถุงห่อผ้าจากภริยาตนเองาถือแล้วมองร่างของฮูหยินที่เธอตรงไปหาว่าที่ลูกสะใภ้


    “ไปลูกสาวข้าเราไปหาชุดสำหรับงานเเต่งกัน”ท่าที่นิ่งๆและวางมาดฮูหยินของตะกูลหลินพลันถูกสะบัดทิ้งไปพร้อมกับร้อยยิ้มสดใสที่ฉาบฉายอยู่บนใบหน้าพร้อมกับร่างนั้นที่โออกเเรงดึงลากร่างของว่าที่ลูกสะใภ้อย่างจางฝูเดินตรงไปยังรถม้าที่แอบไปสั่งคนในจวนไว้ตั้งเเต่เมื่อไห่ก็ไม่ทราบได้แล้วพลักเธอให้ขึ้นไปนั่งด้านใน ส่วนเจี๋ยเฟยก็ถูกทั้งน้องชายฝาแฝดและผู้เป็นบิดาจับคุมตัวเอาไว้เพื่อไม่ให้ตามสองสาวไปก่อนจะลากเอาชายหนุ่มนั้นให้เข้าไปรอในจวนดีๆเพราะพวกเขานั้นยังมีเรื่องที่ต้องสอบถามเกี่ยวกับเรื่องราวต่างๆจากปากของเขาอยู่นั้นเอง ส่วนทางจู๋เว่ยนั้นเมื่อไม่มีอะไรทำก็ขอตัวไปพักยังห้องพักเพื่อที่ว่าเขานั้นจะได้เตรียมข้าวของเขียนจดบันทึกของเขาต่อไปนั้นเอง


      ตัดกลับมาที่จางฝุที่จู่ๆก็ถูกฮูหยินหลินจับลากขึ้นรถม้ามาเมื่อลองสอบถามนางก็ตอบเพียงว่าจะพาเธอนั้นไปเลือกซื้อชุดสำหรับแต่งานเพราะถึงนางจะยืนยันว่าจะไปแต่งที่ต้าหว่างแต่อย่างไรเจี๋ยเฟยก็เป็นชาวฮั่นจึงอยากจัดงานแต่ในเเบบของชาวฮั่นก่อนนั้นเอง รถม้าของจวนสกุลหลินหยุดลงที่เบื้องหน้าร้ายขายผ้าร้ายหนึ่งในย่านการข้าพร้อมกับคนขับรถม้านั้นที่เดินมาเป็นประตูให้พวกเธอทั้งคู่ลง


     “หนูจางฝูชอบเสื้อผ้าแบบไหนหรือจ๊ะ”ฮูหยินหลินเอ่ยถามขึ้นพรางเดินนำเข้าไปเลือกดูผ้าและชุดเเต่งงานที่ถูกเย็บสำเร็จแล้วด้านในร้าน


    “ข้าชอบแบบนี้เรียบง่ายเจ้าค่ะ ไม่ชอบที่หวือหวาเท่าไหร่เจ้าค่ะ”เธอเอ่ยตอบออกมาตามจริงเพราะตัวเธอเองก็ไม่ใช่คนเเต่งตัวเท่าไหร่นักจึงไม่ค่อยที่จะมีความรู้ในเรื่องการเลือกเสื้อผ้าหรือใส่อะไรแล้วจะเหมาะกับตัวเองเท่าไหร่นัก


     “แบบนั้นไม่ได้นะ มานี่ขะจะจับเจ้าลองมันทุกตัวไม่ถูกใจข้าก็ไม่ต้องกลับจวน เก้าแก่เอาชุดมา”ฮูหยินหลินร้องตะโกนสั่งพร้อมกับเถ้าแก่ที่เกรณ์บรรดาคนงานในร้านนั้นมาช่วยกับแบกและถือชุดแต่งงานที่มีทั้งหมดในร้านมาให้ฮูหยินผู้นี้เลือก


     “เอ่อ..ท่านฮูหยินหลินข้าว่าไม่ต้องถึงขนาดนั้นก็ได้นะเจ้าคะ”เธอเอ่ยแล้วมองดุบรรดาชุดที่ถูกค้นมาวางเรียงรายให้เธอเลือกเบื้องหน้าจนตาลายไปหมด


     “เรียกใครฮูหยินต้องเรียกข้าว่าท่านเเม่สิ เดี๋ยวปั๊ดจับฟาดก้นเลยนิ”ฮูหยินหลินเอ่ยแล้วแล้วหันมามองดูๆ


      “อ่าเจ้าค่ะ ท่านฮู...ท่านแม่เจ้าค่ะ”


      “ดีมาก  เอาไปลองชุด”


      สุดท้ายแล้วเธอก็ถูกฮูหยินหลินหรือท่านเเม่ของเจี๋ยเฟยนั้นจับเปลี่ยนชุดลองชุดไปมาเป็นว่าเล่นราวเธอเป็นตุ๊กตารอฮูหยินผู้นี้จับเปลี่ยนเล่นไปเรื่อยๆจนกว่านางจะเบื่อนั้นแหละ หลังจากผ่านช่วงเวลาแห่งการถูกจับใส่จับถอดชุดสุ้ดท้ายการลองชุดก็จบลงเมื่อชุดสุ้ดท้ายของร้านถูกสวมใส่ลงมาบนตัวของเธอพร้อมกับปิ่นปักและที่ประดับของชุดจะถูกวาดปักลงมาเพื่อให้ดูสวยงาม ซึ่งพอฮูหยินหลินเห็นเข้าก็รู้สึกพอใจอย่างมาและตัดสินใจเลือกชุดนี้ให้เป็นชุดสำหรับว่าที่ลูกสะใภ้ของเธอ


@Admin


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +77 ความหิว -18 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 77 -18 + 3

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หมวกไผ่ผ้าคลุม
ม้าเทพอูซุน
ตัวเบาขั้นสูง
กงจักรไท่หยาง
แส้จิ่วเทียน
คัมภีร์ละติน
ปราณคลุมวารี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x500
x10
x1
x30
x30
x30
x30
x10
x8
x18
x104
x3
x10
x104
x172
x1
x25
x118
x1
x68
x32
x46
x28
x120
x3
x116
x89
x1
x20
x66
x60
x784
x1
x2
x114
x202
x150
x129
x5113
x554
x150
x113
x9
x30
x20
x29
x1
x115
x566
x1
x9264
x10
x110
x1
x4
x9
x1
x2
x131
x186
x62
x3085
x6
x3
x45
x1
x1
x90
x1400
x8
x150
x65
x1000
x9
x3
x3
x40
x4
x40
x71
x2
x1500
x120
x414
x135
x60
x95
x100
x7
x26
x90
x3
x39
x3
x20
x1
x3
x80
x2
x60
x29
x4
x100
x50
x100
x1
x15
x1075
x3
x30
x68
x35
x30
x2777
x102
x180
x5
x114
x4
x2
x360
x902
x77
x64
x99
x44
x254
x259
x6
x30
x12
x448
x4
x563
x5
x1468
x86
x295
x264
x417
x780
x456
x32
x39
x133
x352
x652
x209
x92
x73
x329
x310
x8
x60
x1
x3
x127
x141
x669
x503
x838
x660
x128
x3071
x2330
x521
x20
x3
x1162
x28
x130
x1210
x6
x35
x3444
x2798
x3960
x4990
x9
x35
x20
x41
x81
x377
x1

98

กระทู้

1097

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
79445
เงินตำลึง
100429
ชื่อเสียง
50817
ความหิว
1431

ใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินป้ายวังหลังป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
2128
ความชั่ว
623
ความโหด
1200
ไข่ปริศนา(4)
เลเวล 1

จาง จู๋เวย

ไม่เป็นไรแน่หรอ
pet
โพสต์ 2018-9-10 12:51:37 | ดูโพสต์ทั้งหมด
[ขบวนเเห่]

      เสียงปี่แปรและเสียงโห่ร้องที่ดังก้องไปทั่วทั้งม้องถนนสายหลักในเมืองฉางซานั้นเรียกสายตาของเหลาชาวบ้านให้หันมาดูกันอย่างสนใจและชาวบ้านบางคนก็พร้อมใจกันชะเง้อหน้ามองส่องเข้าไปในเกี้ยวของเจ้าสาวเผื่อว่าจะได้เห็นใบหน้าของสตรีผู้โชคดีที่ได้ออกเรือนกับคุณชายตะกูลใหญ่ในเมืองฉางซา


      “คนเยอะจริง”จางฝูที่มองรอดผ่านช่องหน้าต่างเอ่ยพึมพัมออกมา พรางมองดูเหลาชาวบ้านที่พากันมายืนมุงดูอยู่เต้มสองข้างทางด้วยความสนใจใคร่รู้สวนเธอน่ะหรือทั้งตื่นเต้น ทั้งตึงหัวแล้วก็ง่วงนอน แต่ถ้าหลับตอนนี้มีหวังให้มีคอพับตกออกไปนอกม่านเป็นแน่ ‘เห้อ..การเป็นเจ้าสาวมันเหนื่อยอะไรขนาดนี้กันนะ’


    ในระหว่างที่เธอกำลังนั่งเบื่ออยู่ที่ด้านในเกี้ยวทางด้านเจี๋เฟยที่นั่งอยู่บนหลังม้านำขบวนโดยมีเจี๋ยหมิงน้องชายฝาแฝดนั้นค่อยขี่ม้าเคียงคู่ไปด้วยเพื่อไม่ให้พี่ชายตัวเองพาขบวดเดินหลงทางจนไปโผล่เมืองอื่น


     “ยิ้มหน้าบานหมดแล้วนั้น”เจี๋ยหมิงที่ขี่ม้าอยู่เคียงข้างพี่ชายฝาแฝดตนเอ่ยขึ้นพรางยิ้มขำเมื่อเห็นใบหน้าที่ยิ้มกว้างอย่างเบอกบานใจที่ไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนักหลังจากที่เจ้าพี่บ้าของเขานั้นหลงทางไปเกือบห้าปี


     “คนมีความสุขจะให้นั่งหน้าบึ้งหรืออย่างไร มีความสุขก็ต้องยิ้ม หรือเจ้าไม่ดีใจกับข้า อิจฉาข้าหรือเจี๋ยหมิง”เจี๋ยเฟยหันไปเอ่ยตอบน้องชายตนเองแล้วพรางหรี่ตามองน้องชายอย่างหยอกล้อก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างคนชนะในเรื่องที่ตนนั้นสามารถเเต่งภริยาได้ก่อน


     “เหอะ คอยดูเถอะข้าก็จะหาภริยาให้ได้ไม่นานนี่หรอก”เจี๋ยเฟยยังคงเอ่ยตอบไปแม้ว่าจะเริ่มหัวอุ่นๆจากการหยอกล้อของพี่ชายตน เเม้ว่าตัวเขาเองนั้นจะรู้ว่าว่าพี่ตัวเองนั้นเป็นพวกขี้เเกล้งและยิ่งเมื่อเห็นคนที่เห็นคนที่ตนเเกล้งเต้นตามเจ้าพี่บ้านนี้ก้ยิ่งสนุก นับถือเเม่นางจางฝูจริงๆเลยที่สามารถรับมือกับเจ้าพี่ชายตนได้เสียอยู่หมัดแถมเชื่องป่านนี้ ‘เห็นทีต้องไปขอวิธีจากแม่นางจางดูบ้างเสียแล้วแฮะ’


     “จะรอดู ข้าก็อยากจะรู้ว่าเจ้าจะหาน้องสะใถ้นิสัยอย่างไรมาอวดข้า”เจี่ยเฟยยังคงเอ่ยต่อไปอย่างอารมณ์ดีพรางคุมบังเหียนม้าขาวที่ตนขี่อยู่นั้นให้หันเลี้ยวไปทางด้านซ้ายของถนนเพื่อเดินเเห่อีกรอบหนึ่งก่อนที่จะเดินทางกลับไปยังจวนสกุลหลินเพื่อเตรียมตัวเข้าพิธีต่อๆไป “ว่าแต่เจียวหย่ากับพี่จิ้นอันจะมาร่วมงานด้วยไหมข้ายังไม่เห็นพวกเขาเลย”


      “เจ้ายังไม่รู้เรื่องสินะ ก่อนหน้านี้เจียวหย่าส่งจดหมายมาบอกว่ากำลังเดินทางส่วนพี่จิ้นอันเห้นว่าออกโกนหัวบวชละทางโลกไปแล้ว”เจี๋ยหมิงหันไปตอบโดยที่เจี๋ยเฟยนั้นเพียงหันไปมองอย่างแปลกใจว่าสิ่งที่น้องตนเอ่ยมานั้นหมายความว่าอย่างไร


      “คือเมื่อไม่กี่วันก่อนที่เจ้าจะมาเจียวหย่าส่งจดหมายมาบอกว่านางอยู่ที่นอกด่านที่นั้นมีวัดหรือสำนักบุญอะไรสักอย่างแล้วพี่จิ้นอันเกิดความเลื่อมใสเลยไปบวชแล้วก็ไม่สนทางโลกอีกเลย”เจี๋ยหมิงยังคงเอ่ยอธิบายต่อไปพรางมองไปยังเส้นทางเบื้องหน้าที่เเค่เลี้ยวและววนไปหน้าย่านการค้าอีกเพียวครั้งเดียวก็สามารถเดินทางกลับไปยังบ้านได้เสียที


      “เอ๋ เเบบนี้ก็เท่ากับหนีไปรับสืบทอดตะกูล โธ่ๆเจี๋ยหมิงเอ่ยรีบหาเมียสะนะ”เจี๋ยเฟยยังคงเอ่ยหยอกล้อกับน้องชายตัวเองต่อไปพร้อมกับคุมบังเหีนม้าให้เร่งความเร็วในการเดินขึ้นเพราะป่านนนี้คนบนเกี้ยวคงใกล้เบื่อเต็มที่แล้วกระมัง อีกทั้งเเต่งเสียมากมายเช่นนั้นคงตื่นมาตั้งแต่ฟ้าไม่สางเป็นแน่ ขนาดเขาที่ไม่ต้องเเต่งอะไรมากยังต้องตื่นเร็วกว่าปกติเลย แล้วนางที่เเต่งขนาดนั้นจะตื่นมาตั้งแต่กี่โมงกัน หรือเป็นได้ที่แทบไม่ได้นอนเพราะกว่าที่นางจะไปตามหาเขาและมาส่งเขานั้นมันก็ดึกมากแล้วเสียด้วย ‘ควรรีบไปให้ถึงบ้านเร็วๆนางจะได้มีเวลาพัก’


     “ใจร้อนเกินนะเจี๋ยเฟยกว่าจะแต่งก็ค่ำนู่นจะรีบเร่งม้าเดินทำไมเล่าสงสารคนแบกเกี้ยวด้วยสิ”เจี๋ยหมิงที่เร่งม้าให้เดินตามให้ทันพี่ชายเอ่ยแล้วมองไปยังเส้นทางที่จะใช้ออกไปนอนกเมืองเพื่อมุ่งหน้าไปยังจวนสกุลหลินหรือที่บ้านของพวกเขานั้นเอง...


@Admin


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -18 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -18 + 3

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หมวกไผ่ผ้าคลุม
ม้าเทพอูซุน
ตัวเบาขั้นสูง
กงจักรไท่หยาง
แส้จิ่วเทียน
คัมภีร์ละติน
ปราณคลุมวารี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x500
x10
x1
x30
x30
x30
x30
x10
x8
x18
x104
x3
x10
x104
x172
x1
x25
x118
x1
x68
x32
x46
x28
x120
x3
x116
x89
x1
x20
x66
x60
x784
x1
x2
x114
x202
x150
x129
x5113
x554
x150
x113
x9
x30
x20
x29
x1
x115
x566
x1
x9264
x10
x110
x1
x4
x9
x1
x2
x131
x186
x62
x3085
x6
x3
x45
x1
x1
x90
x1400
x8
x150
x65
x1000
x9
x3
x3
x40
x4
x40
x71
x2
x1500
x120
x414
x135
x60
x95
x100
x7
x26
x90
x3
x39
x3
x20
x1
x3
x80
x2
x60
x29
x4
x100
x50
x100
x1
x15
x1075
x3
x30
x68
x35
x30
x2777
x102
x180
x5
x114