ดู: 674|ตอบกลับ: 6

( เมืองฉางซา ) ย่านการค้าเมืองฉางซา

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-11-4 22:53:23 |โหมดอ่าน
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ไม่ระบุชื่อ เมื่อ 2017-11-7 09:26

--------------------------------------------------



--------------------------------------------------------------

ย่านการค้าเมืองที่ใหญ๋ที่สุดและเป็นศูนย์รวม
การค้าที่เจริญที่สุดในแถบฉางซาไม่ว่า
ยามเช้าหรือยามค่ำก็ยังคึกคักไปด้วยผู้คน
แต่ช่วงค่ำๆคือช่วงเวลาที่คึกคักที่สุดเพราะ
บรรดาพ่อค้าแม่ค้าจะพากันลดกระน่ำราคา
แข่งกันอย่างดุเดือด

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +5 ดีนาเรียส +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2018-9-5 21:24:19 | ดูโพสต์ทั้งหมด
[เมืองฉางซา]

      หลังจากร่ำลาท่านหรั่นและเหล่าคนที่จวนเติ่งจนเป็นที่เรียบร้อยแล้วเธอก็เร่งออกเดินทางเพื่อไปยังฉางซาทันทีโดยมีเจี๋ยเฟยนั้นเป็นผู้รบเร้าให้เธอนั้นเร่งเดินทางเพื่อกลับไปยังบ้านเกิดตนและไปเจอกับพ่อแม่ของตนที่ปาดนี้น่าจะคิดถึงบุตรชายที่หลงทางไปกว่าห้าปีได้ เเม้ว่าตัวของจางฝูเองนั้นจะค่อนข้างที่จะอดตื่นเต้นไม่ได้ที่จะต้องไปเจอพ่อและแม่ของชายหนุ่มอีกทั้งเรื่องประเพณีของตนแล้วแม้ว่าเจี๋ยเฟยจะยอมรับได้แต่พ่อแม่ของเขานั้นจะรับได้หรือไม่นั้นก็ต้องมาค่อยนั่งลุ้นกันไป


     “จะไปฉางซาจะต้องเดินทางผ่านเมืองกี่เมือง”เสียงหวานของจางฝูเอ่ยขึ้นแล้วหันมองเจี๋ยเฟยที่นั่งกำแผนที่อยู่ในมือ ไม่ใช่ว่าครั้งนี้เธอให้เขานำทางหากเเต่เป็นเธอนั้นแหละที่นำทางแต่ที่ให้ชายหนุ่มนั้นถือแผนที่ก็เพราะต้องการฝึกและทดสอบเกี่ยวกับการดูแแผนที่ของชายหนุ่มจอมหลงทางนี้ไปในตัวด้วย


      “เอ่อ… ผ่านสอง เมืองใช่ไหม”เสียงทุ้มเอ่ยตอบโดยท่าที่ไม่มั่นใจพรางเหลือบสายตาของมามองหญิงสาวที่นั่งไพร่ขามองเข้าอยู่ด้านหน้า


      “ใช่สองเมือง แล้วสองเมืองนั้นชื่อเมืองอะไร แล้วอยู่ไปทางทิศไหนของเมืองซินเอี๋ย”เธอยังคงเอ่ยถามต่อแล้วมองดูใบหน้ายุ่งๆของชายหนุ่มที่ก้มลงไปมองแผนที่ในมือจนหน้ากับแผนที่นั้นจะรวมกันเป็นเนื้อเดียวกันอยู่แล้วก่อนที่ใบหน้าคมเข้มนั้นจะเงยขึ้นมาคิ้วเข้มขมวดมุ่นเข้าหากันอย่างหนักใจหยดเหงื่อใสๆซึมไหลย้อยลงจากหน้าผาก ‘ดูเเล้วช่างน่าสงสารจริงๆ’


     “เอ่อ.. สองเมืองนั้นคือเอ่อ..เมืองเจียงหลินกับเมืองอู้หลิง รึป่าว”เขาเอ่ยเป็นเเนวๆถามแต่มีรึที่เธอจะเอ่ยตอบเฉลยออกมาง่ายๆ นี่มันเป็นการทดสอบนะจะเฉลยออกมาง่ายๆได้อย่างไรกัน


      “ทิศไหนของซินเอี๋ย”


       “ทิศ เอ่อ…”เจี๋ยเฟยยังคงพลิกแผนที่ขึ้นลงไปมาเพื่อดูตามที่จางฝูสั่งหากแต่มันก็ไม่ได้ช่วยให้เขารู้คำตอบอยู่ดี เพราะไอ้เจ้าสองเมืองนี้ดันอยู่ระหว่างทิศใต้กับตะวันออกเขาจึงไม่รู้ว่าจะตอบว่าเป็นทิศไหมดี “ข้าไม่รู้อ่ะ มันอยู่ตรงกลางระวห่างทิศตะวันออกกับทิศใต้ ข้าไม่รู้ว่ามันเรียกทิศอะไร” เจี๋ยเฟยเอ่ยออกมาแล้ววางเเผนที่ในมือลงบนหน้าขาตัวเองแล้วเงยหน้ามองจางฝุด้วยสีหน้าทรมาณว่าไม่รู้ว่าจะตอบออะไรให้เธอพอใจกับคำตอบดี “ข้า..ข้าไม่รู้นี่ มันอยู่ตรงกลางระหว่างใต้กับตะวันออกข้าเลือกตอบไม่ถูกอย่าตีข้าเลยนะ”


      เธอมองท่าทีของเจี๋ยเยก่อนจะยิ้มออกมาบ้างไแล้วยกมือขึ้นมาลูบหัวชายหนุ่มเบาๆ “ข้าจะตีเจ้าทำไมเล่าในเมื่อที่เจ้าตอบมามันถูกต้อง”


      เจี๋ยเฟยที่ได้ยินคำเฉลยถึงกับยิิ้มออกมาอย่างดีใจก่อนที่ชายหนุ่มนั้นจะโผเข้าไปกอดเอวบาางของหญิงสาวคนรักเอาไว้พร้อมกับซุกหน้าลงกับไหล่มนของเธอหลังจากผ่านเหตุการที่ต้องใช้สมองในการคิดเเเละดูเส้นทางจนหัวเเทบระเบิด


     คณะเดินทางของพวกจางฝูนั้นยังคงก้าวเดินทางกันต่อไปอย่างไม่เร่งรีบมากนัก เพราะในยามนี้พวกเธอเองนั้นก้พึ่งจากผ่านเมืองเจียงหลิงมาอีกแค่เมืองเดียวก็จะเข้าฉางซาเพราะรีบไปก็รั้งเเต่จะทำให้เหนื่อยไปป่าวๆ เเละเมื่อพวกเธอมาถึงยังเมืองอู้หลิงพวกเธอก่อนตัดสินใจที่จะหยุดแวะพักผ่อนเพื่อทานอาหารกลางวันกันเพียงครู่ก่อนที่จะเริ่มเดินทางต่อไปยังฉางซาที่อยู่เบื้องหน้า


    นี่เป็นครั้งแรกเลยก็ว่าที่เธอเดินทางมายังแถบๆนี้เพราะส่วนใหญ่ที่มานั้นก็จะเฉียดไปเฉียดมาไม่ได้ว่าแวะที่เมืองฉางซาเสียที นับเป็นโอกาสดีอีกอย่างเธอจะหาโอกาสได้มาเที่ยวยังเมืองและสถานที่ที่เธอนั้นยังไม่เคยมา และเดาว่าที่นี่ก็น่าจะมีที่เที่ยวเยอะน่าดูที่เดียวอีกทั้งใช่ช่วงนี้เป็นฤดูใบไม้ร้องอากาศก็เริ่มเย็นลงบ้างทำให้การเดินทางของพวกเขานั้นเป็นได้ได้อย่างไม่ลำบากมากนักเมื่อเทียบกับการเดินทางในหน้าร้อนที่้องทนผจญกับเเดดเสียอยากจะเป็นลมไปให้รู้แล้วรู้รอด


    “เจี๋ยเฟย เห็นประตูเมืองฉางซาแล้ว”เธอเอ่ยแล้วชี้ให้เจี่ยเฟยนั้นมองไปยังยอดกำแพงเมืองที่อยู่ด้านหน้าก่อนที่เธอนั้นจะบังคับเฟยเทียนให้เดินตรงเข้าไปยังด้านในเมืองฉางซาและเดินตรงไปยังย่านการค้าของเมืองที่ชายหนุ่มนั้นเป้นผู้เอ่ยบอกว่าจะไปยังบ้านของเขานั้นจำเป็นจะต้องผ่านย่านการค้าของเมืองไปเสียก่อนซึ่งระหว่่างที่เธอกำลังเดินทางเพื่อไปยังที่ที่เจี่ยเฟยบอกอยู่ดวงตาสีน้ำตาลก็เหลือบมองไปยังบริเวณสองข้างทางที่มีเเผงขายของต่างวางเรียงรายกันอยู่มากมายนัก ดูเเล้วที่นี่ค่อนข้างที่จะสงบมากเมื่อเทียบกับเมืองอื่นๆที่เธอผ่านทางมาตลอดๆ ผู้คนในเมืองก็ดูยิ้มเเย้มและดูมีความสุขกันดีนั้นทำให้เธออดยิ้มไม่ได้


     ‘เป็นเมืองที่ดีจริงๆนะเนี่ย’


@Admin


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -26 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -26 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ชุดผีเสื้อมายา
ปิ่นจูฟางเหมยฮวา
รูปปั้นเทพีเวสต้า
เคล็ดวิชาวารีสิ้นขั้นสูง
ตัวเบาขั้นสูง
แส้จิ่วเทียน
ปราณคลุมวารี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x8
x2
x20
x1
x1
x1
x2
x2
x1
x50
x100
x1
x6
x1
x2020
x1
x100
x3
x8
x30
x6
x5
x3
x9
x3
x10
x1
x5
x1
x1
x1
x1
x3
x30
x30
x30
x30
x130
x80
x1
x4
x55
x13
x24
x160
x2
x20
x200
x240
x100
x1
x140
x10
x177
x800
x2
x23
x80
x40
x50
x580
x196
x3
x9
x7
x160
x1
x400
x3
x3
x600
x600
x180
x90
x30
x240
x3
x35
x600
x399
x90
x9
x400
x1200
x75
x8
x27
x594
x5
x100
x1213
x2
x156
x197
x4
x583
x38
x3
x20
x54
x28
x4
x250
x19
x540
x32
x56
x190
x100
x800
x6
x320
x727
x190
x16
x200
x30
x600
x1
x1000
x400
x950
x30
x600
x96
x5
x5
x30
x390
x74
x1
x13
x1676
x1
x2
x1995
x2670
x3
x1523
x4
x6
x10
x90
x2
x120
x1
x1
x3
x1
x4
x225
x2
x9
x136
x290
x130
x1
x30
x30
x2
x40
x5
x751
x460
x1500
x132
x218
x481
x340
x320
x510
x270
x140
x275
x606
x46
x111
x532
x1020
x1
x23
x638
x5
x492
x162
x366
x293
x520
x1456
x127
x67
x834
x514
x4
x2
x828
x978
x450
x165
x9999
x1914
x500
x325
x23
x26
x17
x69
x22
x359
x1032
x7
x1864
x810
x340
x1
x4
x66
x1
x9
x153
x262
x710
x5450
x123
x11
x290
x446
x143
x2700
x8
x527
x630
x500
x37
x1
x3
x430
x5
x40
x141
x2
x1500
x632
x2204
x880
x108
x230
x100
x13
x141
x282
x7
x42
x3
x2
x7
x159
x5
x10
x15
x4
x192
x263
x500
x2
x51
x721
x10
x158
x200
x6662
x702
x310
x8
x58
x2
x2
x1446
x2072
x690
x648
x219
x192
x284
x279
x4
x30
x15
x678
x8
x1439
x9
x1748
x318
x1008
x1174
x1108
x1030
x667
x221
x134
x213
x745
x1634
x807
x92
x153
x179
x906
x608
x145
x161
x6
x312
x287
x619
x460
x1297
x680
x194
x2122
x2318
x587
x40
x1010
x705
x23
x280
x1245
x154
x248
x1440
x8160
x1960
x1490
x30
x31
x41
x81
x697
x1
โพสต์ 2018-9-7 01:02:44 | ดูโพสต์ทั้งหมด
[ซื้อของตามประสาสาวๆ]

    “ไม่เป็นไรเจ้าคะที่ฮูหยินเอ่ยมาข้ามีครบทุกอย่าง”คำตอบของจางฝูยิ่งทำให้สองพ่อลูกะกูลหลินนั้นต้องเป็นอันตะลึงมากกว่าสิ่งที่ผู้เป็นฮูหยินเเละมารดาเอ่ยก่อนที่จางฝูนั้นจะค่อยยันตัวลุกขึ้นยืนมองทั้งสามยิ้มๆ “ถ้าไม่ลำบากขอเชิญพวกท่านมากับข้าเพียงครู่”


    “ข้าพาเจ้าไปเอง”เจี๋ยเฟยเอ่ยเสนอตัวแล้วหันมาจับมือเธอแล้วพาเดินออกไปจากจวนแทบในทันทีโดยมีจู๋เว่ยนั้นคอยเดินตามหลังไปเงียบๆตามนิสัยและเป็นเจ้าบ้านตะกูลหลินและฮูหยินหลิงและเจี๋ยหมิงเป้นผู้เดินปิดท้าย คนทั้งหมดเดินตามเจี๋ยเฟยไปยังคอกพักสัตว์ของจวนก่อนจะเดินหมาหยุดที่หน้าช้างเฟยของหญิงสาว


      “ช้างเผือกนี่ของนางรึเจี๋ยเฟย”เจี๋ยเฟยมองช้างเผือกตรงหน้าด้วยท่าทีตื่นตะลึงและหันไปมองอาชาฮั่นเสียที่เป็นม้าชื่อดังที่ราคาเรียกได้ว่าเเพงหลายพันชั่งที่ยืนกินฟางหญ้าอยู่ช้างๆช้างเผือก


      “อืม ของนาง”


      บู๊วววว….บู๊ววว…


      แฮ่.. กรร...


       สิ้นคำตอบของเจี๋ยเฟยเสียงหอนของหมาป่าก็ดังขึ้นพร้อมกับเสียงขู่ที่ดังตามขึ้นมาพร้อมกับร่างของฝูงหมาป่าขนาดย่อมๆนำโดยร่างของหมาป่าสีขาวสวยสง่าตัวหนึ่งนั้นจะวิ่งตรงมานั่งกระดิกหางอยู่เบื้องหน้าร่างของจางฝูที่ยืนมองยิ้มๆ


      “ชู่วๆ เด็กดีไม่ดื้อเรียบร้อยหน่อย”เธอก้มไปเอ่ยก่อนจะเดินไปยังรถเทียบที่ถูกถอดเทียบออกจากร่างของเฟยเทียบเพื่อให้เจ้าช้างได้ขยับพักผ่อนได้ตามใจบ้างหลังจากที่มันเดินทางมานานเธอกระโดดปีนขึ้นไปบนรถเทียบ “เจี๋ยเฟยรับที”


     เสียงตะโกนเอ่ยสั้นๆพร้อมกับถุงห่อของบางอย่างสองถึงสามถุงจะถูกโยนออกมาให้ชายหนุ่มนั้นคอยรับก่อนที่เธอนั้นจะค่อยปีนลงมาจากรถเทียบแล้วเดินไปเปิดห่อผ้าในมือเจี๋ยเฟยออกที่ละถุงก่อนที่ชายหนุ่มนั้นจะเดินนำเอาของทั้งหมดไปให้กับมารดาของตนดู ถุงแรกเป็นถุงห่อผ้าสีม่อแต่ด้านในบรรจุเพชรเม็ดงามเอาไว้กว่าสองร้อยเม็ด อีกถุงใหญ่ขึ้นมาหน่อยบรรจุเงินจำนวนหนึ่งแสนตำลึงและถุงสุดท้ายคือเเร่อเมทิสจำนวนสิบก้อนดั่งที่ฮูหยินหลินได้เอ่ยขอมาในตอนเเรก


     คนทั้งสามในบ้านตะกูลหลินมองของสินสอดในมือบุตรชายคนรองแล้วเงยหน้าขึ้นมามองหญิงสาวที่ยืนยิ้มอยู่ทางด้านหลังพรางคิดว่านางเป็นคนอย่างไรถึงได้พกของมีค่ามากขนาดนี้ติดตัวไปไหนมาไหนด้วยเช่นนี้ แถมยังเอาใส่ในห่อผ้าโทรมๆนี่อีก


     “เป็นว่าของครบแต่งได้แล้วสินะขอรับท่านแม่”เจี๋ยเฟยเอ่ยออกมาพร้อมกับเอาห่อผ้าทั้งสามถุงวางใช่เมือของผู้เป็นมารดาแล้วเดินกลับไปโอบเอวสาวคนรักแม้ว่าใจจริงนั้นเข้าอยากจะจับเธอหอมแก้มเสียเดี๋ยวนั้นแต่ก็ต้องพยายามห้ามใจเอาไว้ไม่ให้ก้มลงไปหอมมิเช่นนั้นคงโดนสาวเจ้าตบเอาจนหน้าหันเป็นเเน่


     “เป็นว่าเรื่องสินสอดก็เสร็จจบไป งั้นก็เรื่องฤกษ์ยาม อืมเป็นวันที่สิบ เดือนเก้าฤกษ์ดีเหมาะที่บ่าวสาวจะครองรักตลอดไป”เจ้าบ้านหลินเอ่ยแล้วหันไปรับถุงห่อผ้าจากภริยาตนเองาถือแล้วมองร่างของฮูหยินที่เธอตรงไปหาว่าที่ลูกสะใภ้


    “ไปลูกสาวข้าเราไปหาชุดสำหรับงานเเต่งกัน”ท่าที่นิ่งๆและวางมาดฮูหยินของตะกูลหลินพลันถูกสะบัดทิ้งไปพร้อมกับร้อยยิ้มสดใสที่ฉาบฉายอยู่บนใบหน้าพร้อมกับร่างนั้นที่โออกเเรงดึงลากร่างของว่าที่ลูกสะใภ้อย่างจางฝูเดินตรงไปยังรถม้าที่แอบไปสั่งคนในจวนไว้ตั้งเเต่เมื่อไห่ก็ไม่ทราบได้แล้วพลักเธอให้ขึ้นไปนั่งด้านใน ส่วนเจี๋ยเฟยก็ถูกทั้งน้องชายฝาแฝดและผู้เป็นบิดาจับคุมตัวเอาไว้เพื่อไม่ให้ตามสองสาวไปก่อนจะลากเอาชายหนุ่มนั้นให้เข้าไปรอในจวนดีๆเพราะพวกเขานั้นยังมีเรื่องที่ต้องสอบถามเกี่ยวกับเรื่องราวต่างๆจากปากของเขาอยู่นั้นเอง ส่วนทางจู๋เว่ยนั้นเมื่อไม่มีอะไรทำก็ขอตัวไปพักยังห้องพักเพื่อที่ว่าเขานั้นจะได้เตรียมข้าวของเขียนจดบันทึกของเขาต่อไปนั้นเอง


      ตัดกลับมาที่จางฝุที่จู่ๆก็ถูกฮูหยินหลินจับลากขึ้นรถม้ามาเมื่อลองสอบถามนางก็ตอบเพียงว่าจะพาเธอนั้นไปเลือกซื้อชุดสำหรับแต่งานเพราะถึงนางจะยืนยันว่าจะไปแต่งที่ต้าหว่างแต่อย่างไรเจี๋ยเฟยก็เป็นชาวฮั่นจึงอยากจัดงานแต่ในเเบบของชาวฮั่นก่อนนั้นเอง รถม้าของจวนสกุลหลินหยุดลงที่เบื้องหน้าร้ายขายผ้าร้ายหนึ่งในย่านการข้าพร้อมกับคนขับรถม้านั้นที่เดินมาเป็นประตูให้พวกเธอทั้งคู่ลง


     “หนูจางฝูชอบเสื้อผ้าแบบไหนหรือจ๊ะ”ฮูหยินหลินเอ่ยถามขึ้นพรางเดินนำเข้าไปเลือกดูผ้าและชุดเเต่งงานที่ถูกเย็บสำเร็จแล้วด้านในร้าน


    “ข้าชอบแบบนี้เรียบง่ายเจ้าค่ะ ไม่ชอบที่หวือหวาเท่าไหร่เจ้าค่ะ”เธอเอ่ยตอบออกมาตามจริงเพราะตัวเธอเองก็ไม่ใช่คนเเต่งตัวเท่าไหร่นักจึงไม่ค่อยที่จะมีความรู้ในเรื่องการเลือกเสื้อผ้าหรือใส่อะไรแล้วจะเหมาะกับตัวเองเท่าไหร่นัก


     “แบบนั้นไม่ได้นะ มานี่ขะจะจับเจ้าลองมันทุกตัวไม่ถูกใจข้าก็ไม่ต้องกลับจวน เก้าแก่เอาชุดมา”ฮูหยินหลินร้องตะโกนสั่งพร้อมกับเถ้าแก่ที่เกรณ์บรรดาคนงานในร้านนั้นมาช่วยกับแบกและถือชุดแต่งงานที่มีทั้งหมดในร้านมาให้ฮูหยินผู้นี้เลือก


     “เอ่อ..ท่านฮูหยินหลินข้าว่าไม่ต้องถึงขนาดนั้นก็ได้นะเจ้าคะ”เธอเอ่ยแล้วมองดุบรรดาชุดที่ถูกค้นมาวางเรียงรายให้เธอเลือกเบื้องหน้าจนตาลายไปหมด


     “เรียกใครฮูหยินต้องเรียกข้าว่าท่านเเม่สิ เดี๋ยวปั๊ดจับฟาดก้นเลยนิ”ฮูหยินหลินเอ่ยแล้วแล้วหันมามองดูๆ


      “อ่าเจ้าค่ะ ท่านฮู...ท่านแม่เจ้าค่ะ”


      “ดีมาก  เอาไปลองชุด”


      สุดท้ายแล้วเธอก็ถูกฮูหยินหลินหรือท่านเเม่ของเจี๋ยเฟยนั้นจับเปลี่ยนชุดลองชุดไปมาเป็นว่าเล่นราวเธอเป็นตุ๊กตารอฮูหยินผู้นี้จับเปลี่ยนเล่นไปเรื่อยๆจนกว่านางจะเบื่อนั้นแหละ หลังจากผ่านช่วงเวลาแห่งการถูกจับใส่จับถอดชุดสุ้ดท้ายการลองชุดก็จบลงเมื่อชุดสุ้ดท้ายของร้านถูกสวมใส่ลงมาบนตัวของเธอพร้อมกับปิ่นปักและที่ประดับของชุดจะถูกวาดปักลงมาเพื่อให้ดูสวยงาม ซึ่งพอฮูหยินหลินเห็นเข้าก็รู้สึกพอใจอย่างมาและตัดสินใจเลือกชุดนี้ให้เป็นชุดสำหรับว่าที่ลูกสะใภ้ของเธอ


@Admin


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +5 ดีนาเรียส +300 ชื่อเสียง +77 ความหิว -18 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 77 -18 + 3

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ชุดผีเสื้อมายา
ปิ่นจูฟางเหมยฮวา
รูปปั้นเทพีเวสต้า
เคล็ดวิชาวารีสิ้นขั้นสูง
ตัวเบาขั้นสูง
แส้จิ่วเทียน
ปราณคลุมวารี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x8
x2
x20
x1
x1
x1
x2
x2
x1
x50
x100
x1
x6
x1
x2020
x1
x100
x3
x8
x30
x6
x5
x3
x9
x3
x10
x1
x5
x1
x1
x1
x1
x3
x30
x30
x30
x30
x130
x80
x1
x4
x55
x13
x24
x160
x2
x20
x200
x240
x100
x1
x140
x10
x177
x800
x2
x23
x80
x40
x50
x580
x196
x3
x9
x7
x160
x1
x400
x3
x3
x600
x600
x180
x90
x30
x240
x3
x35
x600
x399
x90
x9
x400
x1200
x75
x8
x27
x594
x5
x100
x1213
x2
x156
x197
x4
x583
x38
x3
x20
x54
x28
x4
x250
x19
x540
x32
x56
x190
x100
x800
x6
x320
x727
x190
x16
x200
x30
x600
x1
x1000
x400
x950
x30
x600
x96
x5
x5
x30
x390
x74
x1
x13
x1676
x1
x2
x1995
x2670
x3
x1523
x4
x6
x10
x90
x2
x120
x1
x1
x3
x1
x4
x225
x2
x9
x136
x290
x130
x1
x30
x30
x2
x40