{ เมืองเทียนซุย } โรงเตี๊ยมอู่หลาง

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-7-21 19:26:22 |โหมดอ่าน

โรงเตี๊ยมอู่หลาง
[ เ มื อ ง เ ที ย น ซุ ย ]




โรงเตี๊ยมประจำเมืองเทียนซุย เปิดกิจการโดยเถ้าแก่อู่ให้บริการที่พักและอาหารราคากันเอง
มีห้องพักให้บริการหลายระดับตั้งแต่ห้องเตียงเดี่ยวราคาถูก
และห้องพักรับรองขนาดใหญ่ที่สามารถเข้าพักได้ทั้งครอบครัว
รวมถึงยังมีบริการอาหารอร่อย ถูกใจ ใส่ใจสุขภาพ

จนที่นี่กลายเป็นที่ถูกอกถูกใจของนักเดินทาง ใส่ใจอาหารและสุขภาพของตนเอง
รับรองว่าคุ้มค่าคุ้มราคาที่จ่ายไปแน่นอน




เจ้าของโรงเตี๊ยมคนปัจจุบัน : อู่ ซัว (อายุ 37 ปี)
อุปนิสัย : ขี้เล่น ฉลาด เจ้าเล่ห์ ภายนอกดูเหมือนคนไม่ดี แต่ภายในเป็นคนจิตใจดีช่วยเหลือผู้อื่น




ชื่อกิจการ: โรงเตี้ยมอู่หลาง
เจ้าของกิจการ: อู่ ซัว
ประเภทร้าน: บริการอาหาร, สุรา-น้ำชา, ห้องพัก, ตกกลางคืนมี การฟ้อนรำ และ เสียงดนตรี ทั่วไป
เวลาเปิด-ปิดร้าน: เปิดตลอด 24 ชม.
ประทับตรา: ผู้ว่าเมืองเทียนซุย




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +5 ดีนาเรียส +200 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200

ดูบันทึกคะแนน

85

กระทู้

422

โพสต์

214748หมื่น

เครดิต

เงินตำลึง
2147464562
ดีนาเรียส
0
ชื่อเสียง
0
ความหิว
2147483244
โพสต์ 2017-7-25 00:47:47 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย KABUTO เมื่อ 2017-7-27 03:54

{ เควสเรื่องราว 2 } น้ำใจในแดนใต้


PART XV


     รถม้าจากอู๋โต่วเดินทางมาถึงเทียนซุยโดยใช่เวลานานกว่าปกติ ดูเหมือนว่าคนขับรถม้าจะท้องเสียเลยแวะเข้าข้างทางแทบจะตลอดเวลา คาบูโตะ ซูปี้ และบัณฑิตนิรนามมองหน้าปรึกษากันว่าจะเอาอย่างไรต่อหรือว่าจะเดินเท้าต่อกันดี แต่ดูจากสภาพแล้วไม่ไหว คาบูโตะเหนื่อยเกินไปและเขาเพิ่งจะช็อคกับเหตุการณ์ที่ร้านหมอที่ตอนนี้กลายเป็นร้านหมอร้าง ฝ่ายบัณฑิตหนุ่มก็ยังเจ็บขาจากบาดแผลงูกัด กว่าจะหายดีคงใช้เวลาให้เขาอยู่นิ่งๆ คงเป็นการดีที่สุด คนที่เหลือเรี่ยวแรงเยอะที่สุดคงเป็นซูปี้แต่เธอก็ยังเป็นเพียงเด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่ไม่ได้มีแรงเดินมากนักและไม่อาจแบกสัมภาระขึ้นมาได้ ทั้งสามจึงได้แต่รอคนขับรถม้าทำธุระส่วนตัวไปขับรถม้าไป จากเวลาที่ควรจะเดินทางมาถึงภายในหนึ่งชั่วยามกลับกลายเป็นวันๆ

     เมื่อเดินทางมาถึงเทียนซุยบัณฑิตก็เป็นผู้ออกค่าใช้จ่ายเรื่องรถม้าให้เอง สองพี่น้องบุญธรรมมองไปรอบๆ ตอนนี้พวกเขาได้มาเยือนซีเหลียงแล้วหากว่าเจียงหนานคือตะวันออกสุดของต้าฮั่นซีเหลียงก็เป็นดินแดนที่อยู่ทิศตะวันตกสุดของอาณาจักร ไม่ต้องไปให้ถึงเมืองสุดเขตแผ่นดินแค่นี้ก็นับว่าพวกเขามาไกลมากเลยทีเดียวในแง่ของระยะทาง ส่วนเงินในกระเป๋าก็ยังต้องหาอีกเยอะ อาจจะลองหาอะไรทำที่เทียนซุยดูก่อนเพื่อหาทุนเดินทางต่อไปยังฉางอันที่ว่าจะไปๆ ก็ไม่ได้ไปเสียที
     คาบูโตะประคองบัณฑิตหนุ่มและพาเขาไปพักยังโรงเตี๊ยมตามคำบอกของอีกฝ่าย ท่าทางว่าเขาน่าจะช่ำชองพื้นที่แถบนี้แต่ก็ไม่ใช่เรื่องที่แปลกอะไรพวกเขาสองพี่น้องเองต่างหากที่แปลกเพราะเป็นคนต่างถิ่น บัณฑิตคนนั้นเป็นผู้จ่ายค่าเข้าที่พักรวมถึงอาหารทั้งหมด นอกจากเป็นคนพื้นที่แล้วยังกระเป๋าหนาสุดๆ อีกต่างหาก ไม่แน่ว่าอาจจะเป็นคุณชายจากบ้านไหนก็เป็นได้
     ในระหว่างทานอาหารทั้งสามทานอะไรได้ไม่มากนักแม้ว่าจะถูกเลี้ยงด้วยอาหารชั้นดีก็ตาม ภาพการตายของหมอยังคงติดตาทั้งสามอยู่จนทำให้กินอาหารไม่ลง เพียงแค่เห็นเนื้อสัตว์ก็รู้สึกอยากจะอาเจียนทั้งที่ปกติเนื้อจะเป็นสิ่งโปรดปรานสำหรับคาบูโตะและซูปี้แท้ๆ พวกเขาเพียงแต่เลือกทานหมั่นโถวและน้ำซุปร้อนๆ ให้ความอบอุ่นแก่ร่างกายเท่านั้น หลังมื้ออาหารก็ผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันไปอาบน้ำชำระร่างกายให้สะอาดหลังจากที่เหน็ดหนื่อยหมักเหงื่อไคลมาเป็นเวลานาน

     "หาอะไรเล่นกันดีไหมขอรับ?" บัณฑิตหนุ่มเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบและบรรยากาศอึมครึมหลังจากอาบน้ำเสร็จ หลังเกิดเหตุสะเทือนขวัญก็ดูเหมือนว่าชายหนุ่มที่มักจะตื่นตัวตลอดเวลาซึมกระทือไปเลยเหมือนกัน
    "เอาสิคะพี่ชาย" ซูปี้อมยิ้มตอบไปพลางตรงเข้าไปเขย่าแขนคาบูโตะรบเร้าให้ตกลงเล่นด้วยโดยแสร้งทำตัวหน้ารักเป็นซูมี่อีกครั้งหลังจากที่เธอหลุดแอ๊บมาทั้งวัน "นะพี่จ๋า"
    "หะ.. โอ้ เอาสิ พวกเจ้าจะทำอะไรกันล่ะ?" คาบูโตะถูกเขย่าแขนจนตื่นจากภวังค์ เรื่องที่เขาครุ่นคิดนอกจากจะเรื่องหมอที่ตายไปแล้วยังหวนนึกไปถึงความทรงจำที่สะเปะสะปะภายในหัวอีก
     "เล่นเกมจับคู่ไพ่ดีไหมขอรับ?" บัณฑิตหนุ่มเสนอขึ้นมาแล้วโขยกเขยกไปลองเปิดลิ้นชักในห้องพักดู ปกติภายในโรงเตี๊ยมจะมีสำรับไพ่ทิ้งเอาไว้และก็เป็นอย่างที่คิดจริงๆ เขาถือมันออกมาวางที่ฟูกนอนสามผืนที่ปูเรียงกัน
     "ก็ได้ เล่นยังไงล่ะ?" คาบูโตะเอ่ยถาม ทั้งชีวิตเขาไม่ค่อยได้เล่นอะไรใช้หัวสมองมากนัก มากที่สุดก็เล่นซ่อนแอบกับน้องๆ ซึ่งก็แทบจะไม่ได้ใช้สมองอยู่ดี
     "แบบนี้ขอรับ คละไพ่ก่อนแล้วนำมาเรียงจากนั้นก็จับคู่ไพ่ที่เหมือนกันที่ไม่ถูกไพ่ตัวอื่นล้อมเอาไว้ขอรับ" เขาอธิบายพร้อมกับจัดเรียงไพ่ให้ดูเป็นตัวอย่าง
     "ก็ไม่น่ายากนะ เอาสิ" คาบูโตะรับคำมันไม่ยากนัก ใช่สมองนิดหน่อยแต่ใช้สายตามากกว่าในการรับคู่ไพ่ที่เหมือนกันไปหมด
     เกมที่เล่นไม่ได้แข่นขันเอาแพ้ชนะหรือกินเงินอะไร เพียงแต่ให้บรรยากาศผ่อนคลายลงเท่านั้น และการหันเหความสนใจมายังสิ่งใดสิ่งหนึ่งจะช่วยให้ลืมเรื่องที่เคยคิดมากมาตลอดอาจจะแต่ชั่วเวลาหนึ่งแต่ก็ดี บัณฑิตหนุ่มเริ่มเห็นความสนุกในแววตาของสองพี่น้องก็รู้สึกโล่งอก อย่างน้อยเขาก็บรรลุวัตถุประสงค์ของการเล่นเกมแล้วล่ะนะ
     "จริงสิ ข้าแนะนำตัวไปหรือยังนะ ข้าแซ่เปา ชื่ออวิ้นเฟย" บัณฑิตหนุ่มแนะนะตัวด้วยน้ำเสียงสุภาพ อยู่ด้วยกันมาแล้วเป็นวันๆ แต่ยังไม่ได้แนะนำชื่อรู้สึกว่าตนเองนั้นเสียมารยาทจริงๆ จนอยากจะเอาพัดเขกศีรษะตนเองเบาๆ เพราะว่าเขาได้ยินชื่อสองพี่น้องจากการที่ทั้งคู่สนทนาแล้วจึงทำให้ยิ่งลืมไปเสียสนิท
    "จริงดิ ข้าก็ยังไม่ได้แนะนำตัวเลยนี่หว่า ข้าคาบูโตะ" ชายหนุ่มผู้มีเรือนผมตัดสั้นที่บัดนี้ผ้าพันศีรษะไปพันอยู่กับข้อเท้าของบัณฑิตเงยหน้าขึ้นมาจากไพ่ มือหนาตบที่อกตัวเองดังป้าบบอกชื่อเสียงเรียงนามตนออกไปเสียงดังฟังชัด
     "หนูซูมี่ค่ะ" ซูปี้บอกชื่อน้องสาวคนเล็กออกไปด้วยรอยยิ้มใสบริสุทธิ์
     "นึกสงสัยมานานแล้ว ชื่อท่านแปลกประหลาดฟังดูไม่คุ้นหู เป็นชาวนอกด่านหรือขอรับ?" เปาอวิ้นเฟยเอ่ยถามออกไป เขาไม่นึกรังเกียจชาวนอกด่านอย่างคาบูโตะที่ช่วยชีวิตเอาไว้หรอก เพียงแต่นึกสงสัยจะเป็นชาวโหรวหราน หรือซงหนูก็ไม่คุ้นสำเนียงชื่อแบบนี้
    "ไม่รู้สิ ข้าความจำเสื่อม จำเรื่องก่อนหน้าสองปีที่แล้วไม่ได้เลยสักนิด ก็ได้ตาแก่พ่อของยัยนี่ช่วยชีวิตไว้แล้วรับข้ามาเลี้ยงดูนั่นแหล่ะ" คาบูโตะตอบไป เขาไม่คิดสนใจอดีตของตนเองเท่าไร แต่รำคาญภาพความทรงจำที่ไม่แจ่มชัดชวนปวดหัวมากกว่า "เรื่องบางเรื่อง ไม่รู้เข้ามันก็ดีกว่านะ" มือหนาที่กำลังจะหยิบไพ่จับคู่ชะงักเล็กน้อย นั่นสิ.. หากว่าเขาไม่รู้ไม่เห็นเรื่องที่โจรป่าคุยกันมันอาจจะทำให้เข้ารู้สึกดีขึ้นมากว่านี้นิดนึง
     "เช่นนั้นเองขอรับ แล้วพวกท่านมาจากไหนกันหรือ หน้าตาไม่ค่อยคุ้นหน้าเลยขอรับ"
    "อู๋จวิ้นน่ะ ก็แค่มาหางานทำที่เมืองหลวง" คาบูโตะตอบออกไปแล้วหยิบไพ่จับคู่ขึ้นมาเก็บไว้ ยังเหลือไพ่อีกหลายตัวแต่เหลือแต่ตัวที่ถูกล้อมไว้ทั้งนั้น มันเริ่มจะยากขึ้นมาแล้วจนเขาต้องขมวดคิ้วเพิ่งมอง แต่คงเป็นเรื่องง่ายสำหรับซูปี้ ในระหว่างที่ชายหนุ่มมัวแต่ขมวดคิ้วอยู่นั้นเด็กสาวก็เก็บไพ่ไปได้สองคู่ติดกัน
     "อู๋จวิ้น... ไกลเลยนะขอรับ ความจริงข้าก็กำลังจะเดินทางไปฉางอันเหมือนกัน" บัณฑิตหนุ่มเอ่ยขึ้น มันคงดีไม่น้อยหากได้เพื่อนร่วมทางไปจนถึงเมืองหลวง
     "โอ้ จริงสิ งั้นก็เดินทางไปพร้อมกันเลยไหมล่ะ?" ชายหนุ่มเอ่ยถามขึ้น เขายกมือขึ้นมากอดอกมองดูน้องสาวเล่นดีกว่าเพราะว่าตัวเขาเองเริ่มจะหัวไม่ทันแล้วสิ
     "ก็ได้นะขอรับ เช่นนั้นพรุ่งนี้เช้าก็ออกเดินทางกันเลยแล้วกันขอรับ" เปาอวิ้นเฟยเอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้ม เพราะว่าการเดินทางเสียเวลามากหากชักช้าไปกว่านี้อาจจะไปสอบจองหงวนไม่ทัน
    "ได้เลย!" คาบูโตะรับคำด้วยรอยยิ้มกว้างอย่างที่เขาไม่ได้ยิ้มมานาน ในเมื่อร่วมทางไปด้วยกันมันก็ดีเพราะอีกฝ่ายก็เพิ่งจะหายเจ็บมาได้ไม่นานหากเป็นอะไรไประหว่างการเดินทางก็คงจะแย่
     เมื่อเล่นไพ่จับคู่จบตาพวกเขาทั้งสามก็เข้านอนเพื่อเตรียมเดินทางในตอนเช้า คาบูโตะแทบจะหลับไปในทันทีที่ศีรษะถึงหมอน ฟูกนอนของโรงเตี๊ยมมันช่างนุ่มสบายอย่างที่ไม่เคยสัมผัสที่ไหนมาก่อนแม้แต่ที่กระท่อมตระกูลซู แล้วยิ่งออกมาผจญเคราะห์กรรมแล้วแค่มีเสื่อก็นับว่าหรูแต่ส่วนมากจะไม่มี ทำเอาชายหนุ่มแทบจะไม่อยากตื่นมาเลยทีเดียว





คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +20 ดีนาเรียส +1000 ชื่อเสียง +200 ความหิว +2 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 20 + 1000 + 200 + 2 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←ไอเท็มที่มีอยู่→
x9999
x9999
x9999
x9999
โพสต์ 2017-10-11 09:56:03 | ดูโพสต์ทั้งหมด
93
          ระยะทางจากเมืองฉางอันไปถึงเมืองเทียนซุยห่างกันไม่มากเท่าไรนักแต่ทว่าอากาศโดยรอบกลับร้อนระอุไม่น้อยทั้งสี่จึงใช้เวลาเดินทางด้วยเท้ากว่าครึ่งวันเลยทีเดียวจึงถึงยังเมืองเทียนซุย โชคไม่ดีนักที่ระหว่างเดินทางด้วยอากาศที่ร้อนเช่นนี้จึงทำให้เด็กสาวลูกคุณหนูอย่างซ่งเหมยฮัวเกิดเป็นไข้แดดขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ เมื่อถึงยังที่หมายแล้วนักเดินทางทั้งสี่จึงตัดสินใจหาโรงเตี๊ยมกันก่อนเพื่อรักษาอาการป่วยของซ่งเหมยฮัวแล้วจึงค่อยออกตามหาเบาะแสภายในเมือง

          ทั้งสี่มาถึงยังโรงเตี๊ยมอู่หลาง ที่นี่มีห้องพักรับรองที่มีขนาดใหญ่จึงทำให้แม้จับจองห้องพักมาได้เพียงหนึ่งห้องก็สามารถที่จะนอนได้หลายคนภายในห้องเดียว
          "เฮ้อ ยัยหนูดันมาป่วยเป็นไข้แดดเสียได้" เจียนหลิวบ่นพึมพัมเสียงเบา ตอนนี้ชายหนุ่มอยากที่ออกตามหาเบาะแสจะแย่อยู่แล้วแต่มันก็เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้เพราะโรคภัยไข้เจ็บนั้นเป็นเรื่องธรรมดา

          "ข้าต้องขออภัยด้วยนะคะ..." ซ่งเหมยฮัวเอ่ยเสียงแผ่วเพราะพิษไข้

          "เจ้าอย่าเพิ่งพูดเลยพักผ่อนก่อนเถอะ" ซ่งหยางหมิงมองเด็กสาวผู้เป็นน้องด้วยความเป็นห่วง
          "ข้าขอไปเดินเล่นในเมืองรอแล้วกัน แต่อากาศร้อนชะมัด" เจียนหลิวรู้สึกเหนื่อยใจเล็กน้อย
          "เช่นนั้นข้ากับเจียนหลิวจะออกไปดูลาดเลาในเมือง ส่วนเจ้าอยู่ดูแลน้องสาวไปแล้วกัน" หลินเอ่ยเสนอแนะ

          "ฟังดูไม่เลว!" เจียนหลิวดีดนิ้วแล้วพยักหน้าหงึกหงักอย่างเห็นด้วย

          หลังจากนั้นหลินและเจียนหลิวจึงออกจากโรงเตี๊ยมอู่หลางเพื่อไปสำรวจรอบเมืองโดยให้สองพี่น้องตระกูลซ่งได้อยู่ดูแลกันไปพลางก่อน






คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +5 ดีนาเรียส +300 ความหิว -8 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -8 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x20
x100
x2
x50
x2
x1
x40
x10
x95
x14
x9
x1
x1
x2
x15
x80
x200
x1
x20
x30
x100
x4
x100
x25
x200
x200
x200
x10
x400
x25
x1
x45
x15
x40
x1
x200
x2
x35
x200
x2
x1
x500
x3
x2
x70
x250
x1
x1
x50
x1
x2
x2
x50
x1
x2
x1
x50
x1
x1
x1
x28
x1
x1
x1
x15
x3
x50
x50
x30
x50
x2000
x8
x50
x50
x2
x5
x12
x1
x1
x9
x10
x50
x1
x18
x5
x30
x1
x250
x1
x105
x8
x160
x200
x2
x1
x200
x1
x1
x5
x200
x400
x2
x115
x100
x300
x8
x5
x200
x150
x2
x100
x400
x4
x3
x100
x600
x300
x28
x200
x20
x25
x500
x240
x25
x3
x400
x3
x200
x400
x10
x30
x80
x2
x28
x400
x20
x90
x15
x50
x2
x1
x49
x250
x3
x2
x6
x550
x50
x20
x100
x50
x50
x1
x9
x3
x80
x20
x40
x57
x2
x5
x432
x101
x58
x3
x115
x28
x1
x3
x1
x764
x1
x1
x14
x6000
x100
x300
x57
x1
x91
x180
x226
x100
x50
x234
x75
x62
x170
x450
x330
x164
x20
x210
x20
x10
x160
x20
x130
x930
x22
x70
x6000
x158
x22
x360
x1
x305
x459
x43
x57
x9999
x50
x30
x10
x87
x35
x500
x1221
x350
x101
x211
x60
x5
x320
x80
x120
x225
x85
x300
x25
x25
x30
x400
x4
x200
x550
x292
x520
x125
x1200
x370
x35
x250
x120
x205
x50
x120
x250
x690
x25
x1
x93
x7
x43
x20
x1
x1

85

กระทู้

422

โพสต์

214748หมื่น

เครดิต

เงินตำลึง
2147464562
ดีนาเรียส
0
ชื่อเสียง
0
ความหิว
2147483244
โพสต์ 2017-10-12 01:46:37 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย KABUTO เมื่อ 2017-10-18 00:19

{ เควสเรื่องราว 3 } บุญคุณ - ความแค้น

PART CXXIV


     ซูเทียนเหมินหรือนามเดิมคือคาบูโตะ รู้สึกคุ้นเคยกับโรงเตี๊ยมนี้เป็นอย่างมากและเมื่อนึกไปนึกมาเขาก็จำได้ลางๆ ว่าเคยมาพักที่นี่หลังจากที่ช่วยบัณฑิตหนุ่มคนหนึ่งจากการถูกงูกัดแล้วยังเจอเคราะห์ร้ายซ้ำซากที่ร้านหมออีกเมืองถูกโจรป่าฆ่าหมอตายอย่างน่าสยดสยอง แต่เขาไม่ควรคิดถึงเรื่องนั้นมากนักและใช้ภาษามือคุยกับเสี่ยวเอ้อห์เพื่อขอห้องพัก
     @LIN
     เทียนเหมินฟังที่หลินบอกว่าหลินเปิดห้องพักขนาดใหญ่อยู่ก่อนหน้าแล้วจึงเปิดแค่ห้องเล็กๆ ของตนเองกับเจ้าขาว สาเหตุที่เขาไม่ขอนอนร่วมกับคณะเดินทางของหลินเพราะกลัวว่าที่นอนจะไม่พอ แล้วอีกอย่างยังมีเจ้าขาวตามมาด้วยอีกตัวนึงคงเป็นการรบกวนอีกฝ่ายอยู่มาก แล้วเขาเองก็ต้องฝึกวิชาเดินลมปราณในที่สงบ การอยู่ท่ามกลางคนเยอะแยะอาจจะไม่เหมาะสมนัก
     @LIN
     แต่เมื่อได้ห้องมาแล้วเทียนเหมินก็ได้ไปที่ห้องของหลินก่อนเพื่อปรึกษาหารือเรื่องที่เจอกันมาเมื่อตอนหัวค่ำ
     @LIN   
     เมื่อได้พบซ่งหยางหมิงและซ่งเหมยฮั่วก็รู้ได้ว่าทางด้านของหลินยังอยู่กันครบและได้สหายใหม่มาเพิ่มด้วย ชายหนุ่มจึงยิ้มให้ทั้งสองเป็นการทักทายพร้อมกับชี้ที่คอและปากของตัวเองแล้วทำมือเป็นกากบาดเชิงว่าตอนนี้เขาพูดไม่ได้
     @LIN
     เทียนเหมินจำได้ว่าห้องพักขนาดใหญ่นี้มีเครื่องอำนวยความสะดวกอย่างไพ่นกกระจอกและเครื่องเขียนเอาไว้รองรับด้วย เขาจึงเดินไปหาของดังกล่าวในลิ้นชักโต๊ะเครื่องแป้งแล้วนำมันออกมาเขียนทักทายทุกคนด้วยตัวอักษรหวัดๆ ที่อ่านค่อนข้างยาก 'สวัสดี แล้วก็ขอบคุณพวกเจ้าที่ช่วยข้าออกมา'
     @LIN
     ชายหนุ่มจรดพู่กันแล้วเริ่มเขียนตัวอักษรยึกยือลงไปบนกระดาษ 'ก่อนอื่น เมื่อกี้ข้าไปดูดวงมาซินแสแนะนำให้ข้าเปลี่ยนชื่อใหม่เป็น เทียนเหมิน เรื่องนี้หลินรู้แล้ว ถ้าหากมันดีจริงข้าก็จะเริ่มใช้ดู'
     @LIN
     เทียนเหมินเริ่มเขียนตอบคำถามของทุกคนเป็นข้อๆ 'ที่ข้ามีสภาพแบบนี้เพราะว่าได้ฝึกเคล็ดวิชาใจน้ำแข็งมา เลยทำให้ผมขาวและตัวเย็นเฉียบตลอดเวลา' เมื่อเขียนถึงตรงนี้ชายหนุ่มจึงยื่นมือออกไปให้ทุกคนได้สัมผัสว่าสิ่งที่เขาได้พูดไปเป็นความจริงแล้วเขียนต่อลงไปในกระดาษ 'ข้ามีม้วนวิชาอยู่กับตัว แต่พอฝึกแล้วก็พบทั้งข้อดีและข้อเสียเลยไม่รู้ว่าจะแนะนำให้เจ้าฝึกดีไหม เพราะผลข้างเคียงมันมีผลต่อชีวิต'
     @LIN
     เขาก้มหน้าเขียนต่อ 'แต่เรื่องฝึกวิชาเอาไว้ก่อน ดูเหมือนว่าจะได้เจอคนร้ายใหม่เพิ่มอีกแล้ว...' ชายหนุ่มพรูลมหายใจออกมาเป็นไอเย็นยะเยือกก่อนจะเขียนต่อ 'ตอนนั้นข้ากับเลี่ยงเหลียงตกหน้าผาลงมาแต่โชคยังดีที่ตัวไปติดอยู่บนชะง่อนหน้าผาแล้วก็เจอเคล็ดวิชา หลังจากฝึกวิชาสำเร็จทำให้หนีกันออกมาจากหน้าผากได้ ข้าไปตามหาซูปี้ที่บนยอดผาแต่ก็ไม่พบใครเลย เลยลงเขากลับไปยังว่านเฉิง'
     @LIN
     'ในตอนนี้ว่านเฉิงกลายเป็นเถ้าถ่าน แม่ทัพฮั่วช่วยเหลือชาวบ้านเกณฑ์ทหารช่วยสร้างค่ายลี้ภัย แต่เมื่อคืนก่อนเกิดไฟไหม้กองเสบียงตอนนั้นข้าไม่ได้อยู่กับเลี่ยงเหลียงจึงไปช่วยดับไฟคนเดียว แล้วบังเอิญไปพบคนชุดดำมีรอยสักกระต่ายอยู่หลังกองเพลิงเลยไล่ตามไปแล้วต่อสู้กัน ข้าชนะแต่ก็รู็ว่าคนร้ายไม่ใช่พรรคลมดำเพราะเจ้าขาว...' เขียนถึงตรงนี้เทียนเหมินชี้ไปที่สุนัขป่าหิมะที่มาด้วยกันแล้วเขียนต่อ 'เข้าไปเลียที่รอยสัก มันคงได้กลิ่นอะไรสักอย่าง เลยได้รู้ว่านั่นคือรอยสักปลอมที่ลบได้แล้วข้าก็ชิมไปด้วย ดูเหมือนที่รอยสักปลอมจะมียาสลบผสมอยู่เลยทำให้สลบแล้วพวกมันที่เหลือก็จับตัวไป'
     @LIN
     'ส่วนสิ่งที่ได้ยินมาจากคนร้ายก็คือ หนึ่ง... มันพูดถึงเด็กสาวคนหนึ่งไม่รู้ว่าใช่ซูปี้หรือเปล่าบอกว่าถูกพวกนั้นที่ข้าก็ไม่รู้ว่าเป็นพวกไหนจับตัวไปไม่รู้ว่าจะทำอะไรเธอหรือเปล่า' เทียนเหมินเขียนยิกๆ ลงในกระดาษจนเริ่มจะรู้สึกชินกับการสนทนาด้วยการเขียนเสียแล้ว
     @LIN
    'สอง.. มันบอกว่าพวกนั้นไม่รอให้เราทำงานเสร็จก่อนหรอก ถ้าไม่เสียเวลาเพราะจับข้ามา สาม.. มันบอกว่าหรือว่าข้าจะเป็นพวกนั้นและรู้ว่าพวกมันจงใจป้ายสี ตรงนี้ข้ามั่นใจว่าคนพวกนั้นน่าจะทำเรื่องชั่วเพื่อใส่ร้ายพรรคลมดำ และสุดท้ายพวกมันพยายามจะพาหาข้าไปนายใหญ่ที่มีชื่อว่าต่ง' เมื่อเขียนเสร็จเทียนเหมินก็ลากพู่กันวงกลมล้อมรอบตัวอักษรคำว่า 'ต่ง' ทันที
     @LIN
     เทียนเหมินเลิกคิ้วมองไปทางหลินและซ่งหยางหมิงที่ดูจะมีปฏิกิริยากับคำว่า 'ต่ง' จึงเลิกคิ้วถามแล้วเขียนตัวอักษรว่า 'ทำไม' ลงไปบนกระดาษทันที และรอเพื่อให้ทั้งสองเล่าเรื่องราวที่เคยรู้ให้ฟัง...
     @LIN



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +5 ดีนาเรียส +300 ความหิว -8 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -8 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←ไอเท็มที่มีอยู่→
x9999
x9999
x9999
x9999
โพสต์ 2017-10-12 19:07:11 | ดูโพสต์ทั้งหมด
KABUTO ตอบกลับเมื่อ 2017-10-12 01:46
{ เควสเรื่องราว 3 } บุญคุณ - ความแค้น
PART CXXIII ...

97
         ทั้งสามบวกอีกหนึ่งตัวกลับมาถึงโรงเตี๊ยมอู่หลางอีกครั้ง จากนั้นคาบูโตะหรือซูเทียนเหมินจึงใช้ภาษามือคุยกับเสี่ยวเอ้อห์เพื่อขอห้องพัก
          "เจ้าจะพักกับเราก็ได้นะ" เจียนหลิวเอ่ยบอกเมื่อเห็นบุรุษอีกคนกำลังทำท่าจะสื่อสารเพื่อขอห้องพักจากเสี่ยวเอ้อ เขาเอ่ยถามหลินอีกรอบ "ใช่ไหม?"
          "ห้องใหญ่พอควร" หลินเอ่ยตอบ
          "หากเจ้าต้องการความเป็นส่วนตัวเราก็ไม่ได้ว่าอะไรหรอกนะ ฮะๆ" เจียนหลิวเอ่ยต่อพลางเกาหัวแกรกๆ
          ซูเทียนเหมินตัดสินใจเปิดห้องเล็กๆของตนกับสุนัขของเขา อาจด้วยเหตุว่าเขาอาจต้องการฝึกฝนวิชาในที่สงบซึ่งเมื่ออยู่ท่ามกลางคนหมู่มากคงไม่เหมาะสมนัก แต่เมื่อได้ห้องมาแล้วเทียนเหมินก็ได้ไปที่ห้องของหลินก่อนเพื่อปรึกษาหารือเรื่องที่เจอกันมาเมื่อตอนหัวค่ำ

          "คาบูโตะจริงหรือ!? เป็นอย่างไรบ้างขอรับ?" ซ่งหยางหมิงตื่นตกใจปนยินดีไม่น้อยเมื่อได้เห็นหน้าคนที่ได้ข่าวว่าตกผาไปอีกครั้ง
          "พี่ชายปลอดภัยสินะคะ ดีจังเลย" ซ่งเหมยฮัวเอ่ย ตอนนี้เด็กสาวดีขึ้นจากพิษไข้แดดมากแล้วเมื่อได้ทราบข่าวของคนรู้จักก็ทำให้นางรู้สึกใจชื้นไม่น้อย
          "สหาย ที่ท่านพ่อว่าก็คือคาบูโตะนั่นเอง" ซ่งหยางหมิงพึมพัมเสียงเบาลูบคางครุ่นคิดจากสิ่งที่ได้ยินในฝัน
          เมื่อคาบูโตะหรือซูเทียนเหมินได้พบซ่งหยางหมิงและซ่งเหมยฮั่วก็รู้ได้ว่าทางด้านของหลินยังอยู่กันครบและได้สหายใหม่มาเพิ่มด้วย ชายหนุ่มจึงยิ้มให้ทั้งสองเป็นการทักทายพร้อมกับชี้ที่คอและปากของตัวเองแล้วทำมือเป็นกากบาดเชิงว่าตอนนี้เขาพูดไม่ได้
          "พูดไม่ได้งั้นเหรอคะ เกิดอะไรขึ้นกัน?" เมื่อได้เห็นท่าทางของอีกฝ่ายซ่งเหมยฮัวก็นึกกังวลและเห็นใจไม่น้อย
          ซูเทียนเหมินจำได้ว่าห้องพักขนาดใหญ่นี้มีเครื่องอำนวยความสะดวกอย่างไพ่นกกระจอกและเครื่องเขียนเอาไว้รองรับด้วย เขาจึงเดินไปหาของดังกล่าวในลิ้นชักโต๊ะเครื่องแป้งแล้วนำมันออกมาเขียนทักทายทุกคนด้วยตัวอักษรหวัดๆ ที่อ่านค่อนข้างยาก 'สวัสดี แล้วก็ขอบคุณพวกเจ้าที่ช่วยข้าออกมา'
          ทุกสายตาจับจ้องไปบนกระดาษที่ปรากฏตัวอักษรหวัดๆ และรอดูว่าชายหนุ่มกำลังจะสื่อสารอะไรต่อ
          ชายหนุ่มจรดพู่กันแล้วเริ่มเขียนตัวอักษรยึกยือลงไปบนกระดาษ 'ก่อนอื่น เมื่อกี้ข้าไปดูดวงมาซินแสแนะนำให้ข้าเปลี่ยนชื่อใหม่เป็น เทียนเหมิน เรื่องนี้หลินรู้แล้ว ถ้าหากมันดีจริงข้าก็จะเริ่มใช้ดู'
          "เปลี่ยนชื่อแล้วงั้นหรือหรือ?" ซ่งหยางหมิงเอ่ยทักเมื่อเห็นข้อความในกระดาษ "เทียนเหมิน เป็นชื่อที่ความหมายดีนะขอรับ"
          "พี่ชายไปทำอะไรมาเหรอคะ เส้นผมจึงขาวโพลนเช่นนั้น" ซ่งเหมยฮัวเอ่ยถามอย่างใคร่สงสัย
          ซูเทียนเหมินเริ่มเขียนตอบคำถามของทุกคนเป็นข้อๆ 'ที่ข้ามีสภาพแบบนี้เพราะว่าได้ฝึกเคล็ดวิชาใจน้ำแข็งมา เลยทำให้ผมขาวและตัวเย็นเฉียบตลอดเวลา' เมื่อเขียนถึงตรงนี้ชายหนุ่มจึงยื่นมือออกไปให้ทุกคนได้สัมผัสว่าสิ่งที่เขาได้พูดไปเป็นความจริงแล้วเขียนต่อลงไปในกระดาษ 'ข้ามีม้วนวิชาอยู่กับตัว แต่พอฝึกแล้วก็พบทั้งข้อดีและข้อเสียเลยไม่รู้ว่าจะแนะนำให้เจ้าฝึกดีไหม เพราะผลข้างเคียงมันมีผลต่อชีวิต'
          "เป็นเช่นนี้เอง" ซ่งหยางหมิงเมื่อลองสัมผัสที่มือของคาบูโตะหรือซูเทียนเหมินก็พบว่าเย็นยะเยือกดุจน้ำแข็งจริงๆ "ว่าแต่เลี่ยงเหลียงไม่ได้อยู่ด้วยกันรึขอรับ?" เขาเอ่ยถามเมื่อไม่เห็นสหายเก่าอีกคน
          เขาก้มหน้าเขียนต่อ 'แต่เรื่องฝึกวิชาเอาไว้ก่อน ดูเหมือนว่าจะได้เจอคนร้ายใหม่เพิ่มอีกแล้ว...' ชายหนุ่มพรูลมหายใจออกมาเป็นไอเย็นยะเยือกก่อนจะเขียนต่อ 'ตอนนั้นข้ากับเลี่ยงเหลียงตกหน้าผาลงมาแต่โชคยังดีที่ตัวไปติดอยู่บนชะง่อนหน้าผาแล้วก็เจอเคล็ดวิชา หลังจากฝึกวิชาสำเร็จทำให้หนีกันออกมาจากหน้าผากได้ ข้าไปตามหาซูปี้ที่บนยอดผาแต่ก็ไม่พบใครเลย เลยลงเขากลับไปยังว่านเฉิง'
          ทุกคนพยักหน้ารับรู้จากข้อความที่ซูเทียนเหมินเขียนลงในกระดาษ
          'ในตอนนี้ว่านเฉิงกลายเป็นเถ้าถ่าน แม่ทัพฮั่วช่วยเหลือชาวบ้านเกณฑ์ทหารช่วยสร้างค่ายลี้ภัย แต่เมื่อคืนก่อนเกิดไฟไหม้กองเสบียงตอนนั้นข้าไม่ได้อยู่กับเลี่ยงเหลียงจึงไปช่วยดับไฟคนเดียว แล้วบังเอิญไปพบคนชุดดำมีรอยสักกระต่ายอยู่หลังกองเพลิงเลยไล่ตามไปแล้วต่อสู้กัน ข้าชนะแต่ก็รู็ว่าคนร้ายไม่ใช่พรรคลมดำเพราะเจ้าขาว...' เขียนถึงตรงนี้เทียนเหมินชี้ไปที่สุนัขป่าหิมะที่มาด้วยกันแล้วเขียนต่อ 'เข้าไปเลียที่รอยสัก มันคงได้กลิ่นอะไรสักอย่าง เลยได้รู้ว่านั่นคือรอยสักปลอมที่ลบได้แล้วข้าก็ชิมไปด้วย ดูเหมือนที่รอยสักปลอมจะมียาสลบผสมอยู่เลยทำให้สลบแล้วพวกมันที่เหลือก็จับตัวไป'
          "เป็นเช่นนี้เอง" ซ่งหยางหมิงพยักหน้าอ่าน
          'ส่วนสิ่งที่ได้ยินมาจากคนร้ายก็คือ หนึ่ง... มันพูดถึงเด็กสาวคนหนึ่งไม่รู้ว่าใช่ซูปี้หรือเปล่าบอกว่าถูกพวกนั้นที่ข้าก็ไม่รู้ว่าเป็นพวกไหนจับตัวไปไม่รู้ว่าจะทำอะไรเธอหรือเปล่า' เทียนเหมินเขียนยิกๆ ลงในกระดาษจนเริ่มจะรู้สึกชินกับการสนทนาด้วยการเขียนเสียแล้ว
          ทั้งหมดตั้งใจอ่านข้อความที่ค่อยๆปรากฏบนกระดาษแม้บางคนจะอ่านไม่ค่อยคล่องไม่ค่อยออกก็ตาม
          'สอง.. มันบอกว่าพวกนั้นไม่รอให้เราทำงานเสร็จก่อนหรอก ถ้าไม่เสียเวลาเพราะจับข้ามา สาม.. มันบอกว่าหรือว่าข้าจะเป็นพวกนั้นและรู้ว่าพวกมันจงใจป้ายสี ตรงนี้ข้ามั่นใจว่าคนพวกนั้นน่าจะทำเรื่องชั่วเพื่อใส่ร้ายพรรคลมดำ และสุดท้ายพวกมันพยายามจะพาหาข้าไปนายใหญ่ที่มีชื่อว่าต่ง' เมื่อเขียนเสร็จเทียนเหมินก็ลากพู่กันวงกลมล้อมรอบตัวอักษรคำว่า 'ต่ง' ทันที
          "ต่ง!??" ซ่งหยางหมิงดูตกใจหน้าซีดกับอักษรตัวนี้ไม่น้อยซึ่งสิ่งเดียวที่เขาคิดได้ก็คือชื่อของจอมโจรพยัคฆ์ที่โหดเหี้ยม
          "เจ้าก็คิดเช่นเดียวกับข้าอยู่ใช่ไหม?" หลินเอ่ยเสียงเรียบนิ่งแล้วครุ่นคิด
          ซูเทียนเหมินเลิกคิ้วมองไปทางหลินและซ่งหยางหมิงที่ดูจะมีปฏิกิริยากับคำว่า 'ต่ง' จึงเลิกคิ้วถามแล้วเขียนตัวอักษรว่า 'ทำไม' ลงไปบนกระดาษทันที และรอเพื่อให้ทั้งสองเล่าเรื่องราวที่เคยรู้ให้ฟัง...
          "บางทีอาจจะเป็นต่งอี้ จอมโจรพยัคฆ์ที่มีชื่อเสียงด้านความโหดเหี้ยมในแถบซีเหลียงก็เป็นได้ขอรับ" ซ่งหยางหมิงบอกเหงื่อพลั่กเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่เมืองอู๋เว่ย
          "ต่งอี้ อสูรกายแห่งเหลียงโจวชายโฉดที่เขาร่ำลือกันน่ะรึ...?" เจียนหลิวเสริมแม้ว่าเขาจะไม่เคยได้พบเห็นมาก่อนแต่ชื่อเสียงของชายผู้นั้นนับว่ากระฉ่อนไปไกลมากทีเดียว
          "ข้ากับหลินเคยเห็นเขาโดยบังเอิญตอนบังเอิญหลงทางไปโผล่ยังเมืองอู๋เว่ยขอรับ" ซ่งหยางหมิงนึกรู้สึกสะพรึงไม่น้อย
          "ที่หุบเขาเหยาก้วยนั่นเอง" เมื่อได้ฟังที่ซ่งหยางหมิงอธิบายหลินจึงเริ่มนึกออกทันที "แล้วเราจึงได้ไปเจอฮูหยินหานที่นั่น" นางพูดถึงหญิงสาวอีกคนที่ได้พบเจอเมื่อนานมาแล้วเพราะจำได้ว่าหญิงสาวนามว่า หานเยว่ฉาน ผู้นั้นมีส่วนช่วยเหลือคาบูโตะหรือซูเทียนเหมิงออกมาจากคดีบางอย่างนั่นเอง


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +5 ดีนาเรียส +300 ชื่อเสียง +25 ความหิว -5 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 25 -5 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x20
x100
x2
x50
x2
x1
x40
x10
x95
x14
x9
x1
x1
x2
x15
x80
x200
x1
x20
x30
x100
x4
x100
x25
x200
x200
x200
x10
x400
x25
x1
x45
x15
x40
x1
x200
x2
x35
x200
x2
x1
x500
x3
x2
x70
x250
x1
x1
x50
x1
x2
x2
x50
x1
x2
x1
x50
x1
x1
x1
x28
x1
x1
x1
x15
x3
x50
x50
x30
x50
x2000
x8
x50
x50
x2
x5
x12
x1
x1
x9
x10
x50
x1
x18
x5
x30
x1
x250
x1
x105
x8
x160
x200
x2
x1
x200
x1
x1
x5
x200
x400
x2
x115
x100
x300
x8
x5
x200
x150
x2
x100
x400
x4
x3
x100
x600
x300
x28
x200
x20
x25
x500
x240
x25
x3
x400
x3
x200
x400
x10
x30
x80
x2
x28
x400
x20
x90
x15
x50
x2
x1
x49
x250
x3
x2
x6
x550
x50
x20
x100
x50
x50
x1
x9
x3
x80
x20
x40
x57
x2
x5
x432
x101
x58
x3
x115
x28
x1
x3
x1
x764
x1
x1
x14
x6000
x100
x300
x57
x1
x91
x180
x226
x100
x50
x234
x75
x62
x170
x450
x330
x164
x20
x210
x20
x10
x160
x20
x130
x930
x22
x70
x6000
x158
x22
x360
x1
x305
x459
x43
x57
x9999
x50
x30
x10
x87
x35
x500
x1221
x350
x101
x211
x60
x5
x320
x80
x120
x225
x85
x300
x25
x25
x30
x400
x4
x200
x550