ดู: 409|ตอบกลับ: 14

{ เมืองเทียนซุย } โรงหมอทังเล่อ

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-11-3 23:23:43 |โหมดอ่าน


{เมืองเทียนซุย - โรงหมอทังเล่อ}

โรงหมอทังเล่อ เป็นโรงหมอประจำเมืองเทียนซุุย มีขนาดใหญ่ที่สุดในเมือง
เปิดรักษาประชาคนในเมืองมาอย่างยาวนาน รับรักษาทุกคน ทุกชนชั้น
ในราคาที่ย่อมเยา

ชื่อกิจการ: โรงหมอทังเล่อ
เจ้าของกิจการ: ทัง ปากู่
ประเภทงาน: ผลิต/จำหน่ายยา, รักษาอาการบาดเจ็บต่างๆ
เวลาเปิด-ปิดร้าน: 08.00 - 20.00

ประทับตราโดย: ผู้ว่าเมืองเทียนซุย

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2019-6-10 21:28:23
{ วิธีการชื้อสินค้า }
(1) เขียนโรลเพลย์ซื้อ และ กำกับตัวหนาและขีดเส้นใต้ที่สินค้า พริกไทย
(2) จ่ายเงินสด งดเชื่อ เบื่อทวง
(3) เขียนโรลเพลย์ซื้อเป็น ชุด เท่านั้น ซื้อทีละนิดไม่ได้
(4) ซื้อได้สูงสุด 100 ชิ้น
** ซื้อได้ทุกคนที่ผ่านทางมา **

{ รายการสินค้าปัจจุบัน }
** ซื้อได้วันละ 1 ชุด **

ตงเฉ่า (ถังเซ่า) ชุดละ 100 อัน
ราคาพ่อค้าและเถ้าแก่: 4,599 ชั่ง
ราคาคนทั่วไป: 9,599 ชั่ง



←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x2
x1
x1
x1
x20
x1
x1
x1
x1
x7
x1
x2
โพสต์ 2017-11-4 00:47:33 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ซูเม่ย เมื่อ 2017-11-4 16:00



      หลังจากที่ซูเม่ยนั่งพักจนหายเหนื่อยแล้วจึงหันมองคนข้างกายว่าจะทำอย่างไรต่อไปดี จะให้มานอนตากแดดตากลมอยู่ตรงนี้ก็ไม่ได้
      " เฮ้ออ ถ้าจะช่วยก็ต้องช่วยให้ถึงที่สุดสินะ ท่านรออยู่ตรงนี้ก่อนนะ ข้าจะไปตามคนมาช่วย " เสียงหวานใสที่ไม่ได้ดัดเป็นเสียงบุรุษเอ่ยกับคนที่นอนไม่ได้สติทั้งๆที่เขาไม่ได้รับรู้ที่นางพูดสักนิด สองขาเรียววิ่งออกจากจุดนั้นตรงไปหาท่านลุงเปา เพื่อนขอให้ท่านลุงช่วยพาชายที่นอนไม่ได้สติไปส่งโรงหมอในเมือง
      " ทะ..ท่านลุง แฮ่ก " ซูเม่ยที่วิ่งมาไกลพอสมควรยืนหอบตัวโยนอยู่ตรงหน้าของท่านลุงเปาอย่างต้องการจะพูดบางอย่างแต่กลับยังพูดไม่ออก
      " อ้าว เจ้ามาพอดีเลย ข้าคุยธุระเสร็จแล้วหละ เราไปกัน " ท่านลุงเปาที่เห็นว่าเด็กหนุ่มวิ่งมาพอดีก็เอ่ยขึ้น
      " ดะ..เดี๋ยวขอรับ ยังไปไม่ได้ ข้า..ข้าเจอคนนอนหมดสติอยู่ทางนู้น มองจากชุดแล้วเขาน่าจะเป็นทหารของทางการ ท่านลุงช่วยพาเขาไปส่งที่โรงหมอได้ไหมขอรับ? " นางหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่แล้วรีบพูดออกมาทีเดียว เพราะต้องการที่จะพาชายหนุ่มไปหาหมอให้เร็วที่สุด
      " ฮะ คนหมดสติรึ? ถ้าเช่นนั้นก็รีบไป ขึ้นรถม้าไปเลย เราจะได้เอาเขาขึ้นรถม้าแล้วพาไปที่โรงหมอ " ท่านลุงที่ดูจะตกใจเมื่อได้ฟังที่นางเล่า แต่ก็ยังมีสติดี รีบสั่งให้คนขับรถม้าเตรียมเอารถม้าออกทันที โดยที่ซูเม่ยนั้นก็รีบกระโดดขึ้นนั่งแล้วชี้บอกทางทันที
      เมื่อรถม้ามาถึงจุดที่นางวางร่างชายหนุ่มไว้ท่านลุงเปาและคนขับรถม้าก็ลงไปช่วยกันนำร่างที่ไม่ได้สติขึ้นมาไว้บนรถ โดยนางเป็นผู้จับประคองเขาเอาไว้ ไม่ได้ศีรษะกระแทกขณะที่รถม้ากำลังวิ่ง โชคดีที่นางมากับท่านลุงเปาที่เป็นคนใจดี หากเป็นคนอื่นอาจจะไม่ยอมช่วยคนแปลกหน้าเช่นนี้


     ณ โรงหมอ เมืองเทียนซุย
     ทันทีที่มาถึงโรงหมอท่านลุงเปาและคนขับรถม้าก็มาช่วยกันพยุงชายหนุ่มออกจากรถม้า โดยให้ซูเม่ยเข้าไปแจ้งแก่ท่านหมอก่อน ท่านหมอที่เพิ่งทำการตรวจคนไข้รายล่าสุดเสร็จก็รีบเดินออกมาดู เป็นเวลาเดียวกับที่ร่างของชายหนุ่มถูกพาเข้ามาในโรงหมอพอดี ท่านหมอจึงบอกให้พาไปนอนที่เตียงริมสุด ก่อนจะทำการตรวจชายหนุ่มที่ไม่ได้สติ
     ในระหว่างที่ท่านหมอกำลังตรวจชายหนุ่มอยู่นางก็บอกให้ท่านลุงเปากลับไปพักที่โรงเตี๊ยมก่อน แล้วนางจะอยู่ดูทางนี้เอง แค่นี้นางก็รบกวนท่านลุงเปามากแล้ว
      " จะเอาเช่นนั้นรึ? "

      " ขอรับท่านลุงกลับไปพักผ่อนก่อนเถิด ถ้าทางนี้เสร็จเรียบร้อยแล้วข้าจะตามกลับไป "
      " อืม งั้นข้าไปก่อนนะ ถ้ามีอะไรเร่งด่วนก็ไปเรียกข้าล่ะ " ท่านลุงเปาพยักหน้าอย่างยอมทำตามที่นางพูด
      " ได้ขอรับ ข้าขอบคุณท่านลุงอักครั้ง " ซูเม่ยโค้งคำนับขอบคุณท่านลุงเปาก่อนจะพาไปส่งขึ้นรถม้าที่หน้าโรงหมอ ก่อนที่นางจะเดินกลับเข้าไปด้านในและพบว่าท่านหมอกำลังเดินออกมาจากเตียงคนป่วย
      " ท่านหมอตรวจเสร็จแล้วหรือขอรับ? " เสียงห้าวหวานถามออกมาอย่างสงสัย
      " อ่อ เจ้าเป็นญาติกับเจ้าหนุ่มนั่นสินะ ข้าตรวจเสร็จแล้วหละ ตอนนี้เข้าปลอดภัยแล้ว ข้าได้ให้เขากินยาลูกกลอนของข้าไปแล้ว สาเหตุที่เป็นเช่นนี้เป็นเพราะเขาขาดอาหาร คงไม่ได้กินอะไรมาหลายวันและยังเป็นลมแดดอีก เจ้าก็น่าจะรู้ว่าแดดแถวนี้มันแรงแค่ไหน ถ้ามาหาข้าช้าอีกนิดอาจตายได้ตายเลยนะ " หมอชราบอกอาการของคนไข้อย่างละเอียด " นอนพักอีกสักนิดก็คงดีขึ้น และถ้าฟื้นขึ้นมาก็หาอาหารอ่อนๆ ให้ได้กิน แล้วก็ตามด้วยยาต้ม แค่นี้ไม่นานก็หายดีแล้ว "
      " เช่นนี้เอง ขอบคุณท่านหมอมากขอรับ แล้วที่โรงหมอมีครัวหรือไม่ขอรับถ้าข้าอยากจะขอยืมท่านทำโจ๊กให้คนป่วย " ซูเม่ยที่ได้ฟังที่หมอชราพูดก็รู้สึกโล่งอก และโชคดีที่นางพาเขามาหาท่านหมอได้ทันเวลา มินั้นคงได้พาไปที่สุสานแทนแน่ และที่นางจะทำโจ๊กให้กับคนป่วยเองก็เพราะไม่แน่ใจว่าร้านขายอาหารแถวนี้จะมีโจ๊กขายในเวลานี้หรือไม่ นางจึงเลือกที่จะทำเองมากกว่า
      " มีสิ อยู่ด้านหลังน่ะ เจ้าไปใช้ได้เลย ที่คนจะมีคนครัวอยู่ปกติเราก็จะมีการทำอาหารให้คนไข้ด้วยถ้าหากญาติต้องการ "
      " เช่นนี้เอง ขอบคุณท่านหมอมากนะขอรับ " ซูเม่ยโค้งตัวคำนับ
      " เรื่องเล็กน้อยๆ แต่ว่าเจ้ารู้จักกับเขาใช่หรือไม่? งั้นก็ช่วยเช็ดตัวให้เขาหน่อยแล้วกันนะ ร่างกายจะได้คลายความร้อนออกมา เดี๋ยวข้าจะให้คนไปต้มยาเอาไว้ให้ "
      " อะ..เอ๋ ข้าน่ะหรือขอรับ ชะ..เช็ดตัว? " ซูเม่ยชี้นิ้วเข้าหาตัวเองหน้าตาดูเหลอหลาตลกยิ่งนักในสายตาของหมอชรา
      " ฮ่าๆๆ ก็เจ้าน่ะสิ จะมีใครอีกเล่าที่รู้จักเจ้าหนุ่มนั่น? ไปๆ เป็นบุรุษเหมือนกันไยต้องคิดมาก เดี๋ยวข้าให้คนเอาผ้ากับอ่างน้ำมาให้ " มือเหี่ยวย่นตามอายุของท่านหมอตบไหล่ซูเม่ยเบาๆ แล้วดันนางให้เดินไปที่เตียงที่ชายหนุ่มนอนหลับอยู่

      ซูเม่ยที่ได้สติกลับมามองตรงไปที่ร่างของชายหนุ่มที่นอนนิ่งอยู่บนเตียง ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างปลงๆ นางต้องทำจริงๆ สินะ เกิดมาทั้งชีวิตนางไม่เคยได้เช็ดตัวให้ใคร และยิ่งคนตรงหน้าเป็นบุรุษด้วยแล้วยิ่งไม่ต้องคิดต้องฝันเลย ถึงแม้นางจะเป็นสตรีจากนอกด่านแต่นางก็ไม่เคยมีความคิดที่จะแตะต้องร่างกายของบุรุษอื่นที่มิใช่สามี แม้ตอนที่อยู่ที่ร้านฟาไฉนางจะได้เห็นคนงานเปลือยท่อนบนมาบ้าง แต่ก็ใช่ว่านางจะไปจับนี่นา

      " เฮ้ออ ท่านควรจะดีใจนะที่ได้เป็นคนแรกที่ข้าจะเช็ดตัวให้ " เสียงถอนหายใจดังขึ้นเมื่อนางนั่งลงตรงที่ว่างข้างเตียงคนไข้ ถือซะว่าเป็นการฝึกเช็ดตัวแล้วกัน
      " แล้วข้าต้องทำอะไรก่อนหละเนี่ย " คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันอย่างคิดหนักและจู่ๆ ก็มีเสียงดังแทรกความคิดของนางขึ้นมา
      " อ้าว เจ้ายังไม่ได้ถอดเสื้อเขาออกอีกหรือ รีบถอดรีบเช็ดตัวเข้าล่ะ " เด็กหนุ่มที่ดูท่าว่าจะเป็นคนงานของโรงหมอเอ่ยถามขึ้นพลางยื่นอ่างใส่น้ำที่มีผ้าเล็กอยู่
      " ขะ..ข้ารู้แล้ว ขอบใจเจ้ามากนะ " ซูเม่ยยิ้มฝืดๆ ออกมาแล้วยื่นมือออกไปรับอ่างใส่น้ำมาวางไว้ข้างๆ ตัว
      " ถ้าเช็ดเสร็จแล้วก็เอาอ่างวางไว้ที่ปลายเตียงนะ เดี๋ยวข้ามาเก็บเอง "เด็กหนุ่มพยักหน้าตอบรับแล้วเดินหันหลังออกไป ทำให้เหลือเพียงนางและคนบนเตียงเอาไว้สองคน
      " ให้ตายเถอะ ข้าจะมิถือแล้วกัน ถือว่าเช็ดให้พี่ชายคนนึงในฐานะน้องชาย " เมื่อหาเหตุผลให้ตัวเองเสร็จ มือเรียวของนางก็เอื้อมไปถอดเสื้อเกราะอย่างงกๆ เงิ่นๆ
      " ถอดยากถอดเย็นจริงๆ ข้าสาบานเลยว่านี่จะเป็นครั้งแรงและครั้งสุดท้ายที่จะต้องมาถอดชุดทหารแบบนี้ " เสียงหวานบ่นงึมงำในขณะที่มือเรียวก็จัดการถอดเสื้ออีกชั้นของชายหนุ่มออก โดยที่นางต้องฉุดร่างกำยำขึ้นมาจากที่นอนเพื่อดึงเสื้อออกทางหัว กว่าจะถอดเสร็จก็เล่นเอาเหงื่อนางแทบตก ตอนนี้ไม่หลงเหลืออาการกระดากอายใดๆ แล้วทั้งสิ้น และในตอนที่ถอดเสื้อให้อยู่นั้นนางก็เห็นกระดาษอะไรสักอย่างแต่นางมิใช่คนชอบสอดรู้เรื่องของคนอื่นจึงเอาวางไว้ที่ข้างหมอนของชายหนุ่ม

      ซูเม่ยที่จัดการถอดเสื้อให้ชายหนุ่มเรียบร้อยแล้วก็หยิบผ้าในอ่างมาบิดน้ำให้หมาดแล้วเช็ดที่ใบหน้าของคนที่นอนหลับหมดสติอยู่ เมื่อฝุ่นผงและคราบต่างๆ ถูกเช็ดออกจากใบหน้าชายหนุ่ม ทำให้ได้เห็นเครื่องหน้าได้อย่างชัดเจน ซึ่งชายหนุ่มจัดเป็นคนที่หล่อมากคนนึงที่นางเคยพบ คิ้วเข้มเป็นทรง จมูกโด่งสวยรับกับใบหน้า ดวงตาที่ปิดสนิททำให้เห็นแต่แพขนตาดำขลับ  อยากรู้นักเชียวว่าพอลืมตาขึ้นมาแล้วจะเป็นเช่นไร ไหนจะริมฝีปากที่ไม่หนาและบางจนเกินไปแต่เมื่อทุกอย่างประกอบเข้ากันนั้นกลับลงตัวได้อย่างดี

      " มะ..ไม่ได้นะซูเม่ย เจ้าเป็นสตรีจะมาจ้องหน้าบุรุษเช่นนี้ได้อย่างไร " หัวเล็กส่ายไปมาเพื่อไรความคิดบ้าๆ ออกมจากหัว แล้วเอาผ้าชุบน้ำใหม่เพื่อเช็ดตัวให้ เมื่อเช็ดแล้วก็ได้เห็นผิวกายที่ชัดเจนบนร่างกายที่เรียกได้ว่าดูดีเลยทีเดียว ผิวของชายหนุ่มออกเป็นสีเข้มเนื่องจากโดนแดดมาก แต่ผิวกลับละเอียดสวย มิได้เข้มมากจนเกินไป
      มือนางที่เช็ดไปสั่นไป พยายามที่จะไม่มองเรือนร่างตรงหน้ารีบเช็ดตัวให้จนเสร็จแล้วสวมเสื้อกลับให้อย่างทุลักทุเล
      " เฮ้ออ เสร็จเสียที ข้าหัวใจจะหยุดเต้น " หลังจากที่นางเช็ดตัวเสร็จได้สักพักเด็กหนุ่มที่คนเดิมก็เดินเอากาน้ำและแก้วมาวางไว้ให้ก่อนจะยกอ่างออกไป
      " อืม ตอนนี้คงยังไม่ตื่นหรอกมั้ง งั้นขอไปทำโจ๊กมให้ก่อนแล้วกัน เผื่อท่านตื่นมาแล้วจะได้ทานเลย อย่าเพิ่งตื่นนะ " นางเอ่ยปากสั่งคนที่นอนหลับทั้งๆที่ร่างนั้นไม่สามารถลุกขึ้นมารับคำสั่งจากนางได้

      ซูเม่ยถามทางไปครัวจากคนงานคนหนึ่งที่โรงหมอ เมื่อไปถึงนางก็บอกกับคนครัวว่านางเป็นญาติกับคนไข้จะมาขอทำอาหารให้คนไข้เอง แล้วก็หยิบเงินส่งให้เป็นค่าวัตถุดิบที่นางต้องใช้ นางใช้เวลาอยู่ในครัวนานพอสมควรเพื่อทำโจ๊กให้กับชายหนุ่มที่นอนไม่ได้สติอยู่ เมื่อนางทำเสร็จแล้วซูเม่ยจึงตักโจ๊กใส่ถ้วย แล้วนำถ้วยมาวางในถาด ก่อนจะยกไปพร้อมถ้วยน้ำแกงที่นางได้รับแบ่งมาจากในครัวอีกด้วย ช่างโชคดีจริงๆ

      " นะ..น้ำ หิวน้ำ " เสียงทุ้มแหบแห้งดังขึ้นมาจากร่างที่นอนอยู่บนเตียง ทำให้ซูเม่ยที่กำลังถือถาดใส่อาหารเดินอย่างระวังต้องรีบเร่งฝีเท้ามากขึ้นเพื่อเอาถาดอาหารวางไว้ที่โต๊ะข้างเตียงคนป่วย
      " น้ำหรือ ได้ๆ รอสักครู่นะ " นางรีบรินน้ำใส่แก้ว แล้วช่วยพยุงคนป่วยให้ลุกขึ้นเพิ่งดื่มน้ำ โดยที่นางต้องริมให้เขาถึงสี่แก้ว ถึงจะพอ
      " ท่านหิวหรือไม่? ข้าเพิ่งจะทำโจ๊กเสร็จ ท่านจะทานเลยหรือไม่? " ด้วยความดีใจที่อีกฝื้นขึ้นมานางจึงลืมที่จะดัดเสียงในตอนที่ถาม
      " เจ้าเป็นใคร? " เสียงเข้มที่แหบแห้งเล็กน้อยเอ่ยถามนางด้วยสายตาดุๆ
      " ข้าหรือ? อ่อ ข้ามีนามว่า ลู่เพ่ย ขอรับ ข้าเป็นคนไปเจอท่าน " นางดัดเสียงให้ห้าวขึ้นแล้วตอบกลับไป
      " เจ้าเป็นบุรุษ? " ดวงตาคมดุหรี่มองนางอย่างจับพิรุธ
      " ชะ..ใช่ขอรับ ข้าเป็นบุรุษ เอ่อ ว่าแต่ท่านรอข้าก่อนนะ เดี๋ยวข้าไปบอกท่านหมอก่อนว่าท่านฝื้นแล้ว " เพื่อที่นางจะได้ไม่อยู่ให้เขาได้จับพิรุษจึงรีบผละออกมาแล้วเดินไปบอกท่านหมอ

      เมื่อหมอชราเดินมาถึงเตียงที่คนป่วยนอนอยู่ก็ตรวจอาการให้อีกรอบโดยบอกว่าอาการไม่น่าเป็นห่วงอะไรแล้ว สามารถทานอาหารได้เลย และถ้าทานเสร็จแล้วให้ซูเม่ยไปรับยามาให้ชายหนุ่มดื่มหลังอาหารทันที ตลอดเวลาที่ท่านหมอตรวจคนป่วยจนถึงตอนที่ท่านเดินกลับไป นางรับรู้ได้ถึงสายตาที่มองมาเป็นระยะ ซึ่งนั้นทำให้นางกลัวว่าความลับนางจะแตกแล้วหรือไม่ แต่ถ้าหากยิ่งคิดในแง่ร้ายก็จะยิ่งเผยพิรุธ นางจึงทำเนียนเป็นปกติเหมือนเดิม

      " ท่านดื่มน้ำแกงนี่ก่อนนะ แล้วค่อยทานโจ๊ก ถือไหวหรือไม่? " ชายหนุ่มพยักหน้าเชิงบอกว่าไหว นางจึงส่งถ้วยน้ำแกงให้ แต่ก็ยังคอยช่วยประคองอยู่บ้าง เพราะกลัวว่าจู่ๆ คนป่วยจะทำถ้วยหลุดมือ

      เมื่อคนตรงหน้าดื่มน้ำแกงจนหมดซูเม่ยก็ยกถ้วยโจ๊กมา โดยที่นางปล่อยให้เขาตักทานเอง แต่นางเป็นคนถือถ้วนให้ ตลอดระยะเวลาในการทานอาหารนั้นไม่มีการพูดคุยใดๆ ออกมาแม้แต่น้อย ทำให้รู้สึกเหมือนบรรยากาศอึมครึมแปลกๆ พอคนป่วยทานโจ๊กที่นางทำจนหมดก็ดื่มน้ำตาม โดยที่นางเดินไปขอยาต้มจากท่านหมอมาให้ชายหนุ่มได้ดื่มต่อทันที

      " นี่ทำไมเจ้าถึงช่วยข้า? " หลังจากที่ชายหนุ่มมองการกระทำของนางมาสักระยะ ในที่สุดก็ได้เอ่ยปากถามขึ้น
      " ก็ไม่ทำไม ข้าแค่ไม่อยากเป็นคนใจดำที่เห็นคนหมดสติอยู่ตรงหน้าแล้วไม่ช่วยเหลือ แถมถ้าข้าพาท่านมาที่นี่ช้าไป ข้าก็อาจจะได้บาปเพิ่มขึ้นมาโทษฐานที่ปล่อยให้ท่านตายก็ได้ "
      " แน่ใจรึ ไม่ได้หวังอะไรจากการช่วยเหลือข้า? " ดวงตาของชายหนุ่มหรี่ลงอย่างคาดคั้น
      " นี่ ท่านช่วยดูตัวเองก่อนเถอะว่าตัวท่านมีขอมีค่าอะไรที่มากพอจะทำให้ข้าต้องยอมมานั่งเฝ้าท่านอยู่นี่? และถึงหากมีข้าก็ไม่เอา ถ้ามีมือ มีเท้า ทำมาหากินเลี้ยงตัวเองได้ มิจำเป็นต้องมาช่วยเหลือใครเพื่อหวังสิ่งตอบแทน " ซูเม่ยพูดออกมาด้วยอารมณ์ที่เริ่มขุ่นมัว เมื่อชายหนุ่มพูดดูถูกน้ำใจของนาง
      " ขออภัยที่ข้าพูดไปแบบนั้น แต่ข้าแค่อยากจะมั่นใจ ว่าเจ้าจะสามารถช่วยข้าในเรื่องสำคัญได้ "
      " ข้าน่ะหรือจะช่วยอะไรท่านได้ " นางชี้นิ้วเข้าหาตัวอย่างมิค่อยอยากจะเชื่อ และลืมเรื่องที่่ทำให้นางอารมณ์ขุ่นไปทันที
      " ใช่ ข้ารู้ดีว่าสังขารข้าตอนนี้่มันเป็นอย่างไร จึงอยากขอร้องเจ้าให้ช่วยส่งข่าวแทนได้หรือไม่? นี่เป็นข่าวทางทหารที่ข้าจะต้องนำส่งแก่ท่านฉางผิงโหว " ชายหนุ่มพูดพร้อมกับยื่นม้วนสาส์น
      " ทำไมท่านถึงยอมให้ข้าไปส่งของสำคัญนี้แทนท่านหละ ท่านไม่กลัวข้าจะเป็นคนไม่ดีรึ? " คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันอย่างสงสัย ก็เมื่อครู่เขายังทำท่าว่าเห็นนางเป็นคนไม่ดีอยู่เลย
      " ข้าคิดว่าข้าดูคนมิผิด แต่ถ้าเจ้าไม่สะดวกข้ามิฝืนใจ ข้าคงต้องฝืนร่างกายไปส่งเอง "
      " นี่ ข้าไม่ได้ช่วยท่านเพื่อให้ทันพาตัวเองไปหมดสติที่อื่นต่อหรอกนะ ข้าจะส่งให้ก็ได้ แต่ท่านจะให้ข้าส่งยังไง และส่งที่ไหน? ข้ามิได้รู้เรื่องแบบนี้สักเท่าไหร่ " ก็นางเป็นเพียงคนนอกด้าน ถ้ารู้เรื่องแบบนี้ดีก็คงแปลก
   
ต่อ

       " ที่จวนฉางผิงโหว เจ้าต้องเอาสารไปส่งที่นั้น ต้องเร่งเดินทางให้เร็วที่สุด เพราะนี่เป็นเรื่องเร่งด่วน " ชายหนุ่มบอกนางเสียงเครียดอย่างจริงจัง
       " เรื่องเร่งด้วยเช่นนั้นหรือ? " คิ้วนางขมวดเป็นปมอย่างสงสัยว่าทำไมถึงต้องเร่งด้วยขนาดนั้น คงจะเป็นเรื่องคอขาดบาดตายเป็นแน่
       " ใช่เป็นเรื่องเร่งด่วน ชายแดนตะวันตกพบเห็นกองทัพม่อเป่ยเคลื่อนใกล้เข้ามาแล้ว และข้าได้ยินตอนเดินทางผ่านอู๋เว่ย ว่าม่อเป่ยจะให้ต้าฮั่นยกทัพไปตีโหรวหราน แค่กๆ " เสียงไอที่ดังขึ้นขัดการเล่าทำให้นางต้องริมน้ำแล้วส่งให้ชายหนุ่มได้ดื่มแก้คอแห้ง เมื่อเขาดื่มเสร็จก็เริ่มเล่าต่อ
       " พวกเขากำลังไล่ล่าองค์หญิงโหรวหรานกับพระมารดาที่กำลังมาส่งบรรณาการ หากฮ่องเต้ไม่รู้เรื่องนี้ เกรงจะเกิดสงคราม ชาวโหรวหรานนับหมื่นนับแสนจะต้องตาย " ดวงตาดุของชายหนุ่มฉายแววเป็นกังวลและเคร่งเครียดมากกว่าเดิมเมื่อเล่าจบ
       " ถะ..ถึงกับเกิดสงครามเลยหรือ " ดวงตาของนางเบอกกว้างขึ้นเมื่อได้ฟังที่อีกฝ่านเล่ามา ให้ตายเถอะในชีวิตนางไม่เคยคิดเลยว่าจะต้องมารับรู้เรื่องที่สำคัญเช่นนี้
       " ใช่ สงครามที่ใครๆ ก็ไม่ต้องการ เพราะมันมีแต่ความสูญเสีย แต่ถ้าหากเจ้าจะปฎิเสธก็ได้ "
       " ข้า..ข้าก็อยากช่วย แต่ว่างานที่ร้านของข้าหละ? " นางรู้สึกลังเลเป็นอย่างยิ่ง ที่ต้องเลือกสิ่งหนึ่งก็คือชีวิตของคนนับหมื่นนับแสน อีกสิ่งก็คือเรื่องงานของนาง
       " เฮ้ออ ข้าอยากจะเป็นคนเห็นแก่ตัว ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นเรื่องใดๆ ทั้งสิ้น แต่ข้าก็ทำไม่ได้ ตกลง ข้าจะไปส่งสาส์นแทนท่านเอง " นางตัดสินใจแล้ว ถึงนางจะต้องลางานนางก็ต้องช่งยให้ถึงที่สุด ไหนๆ ก็ช่วยมาขนาดนี้แล้วนี่

............................................................


@Admin

      



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +50 ความหิว -9 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 50 -9 + 3

ดูบันทึกคะแนน

เหะ
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ฮั่นเสียหม่า
หวยหนานจื่อ
ขลุ่ย
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x9
x16
x100
x10
x50
x19
x4
x80
x10
x9
x250
x200
x3
x5
x45
x100
x100
x1
x50
x50
x74
x50
x310
x60
x488
x83
x80
x1
x25
x1
x20
x15
x5
x18
x10
x28
x9
x8
x4
x40
x46
x2
x8
x28
x10
x27
x15
x73
x17
x47
x30
x13
x519
x255
x9
x39
x65
x8
x397
x25
x3
x35
x5
x51
x18
x1
x51
x23
x126
x47
x171
x59
x49
x54
x47
x1
x1

76

กระทู้

848

โพสต์

3หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
12342
เงินตำลึง
510
ชื่อเสียง
15282
ความหิว
101
คุณธรรม
542
ความชั่ว
0
ความโหด
0
กวนอวี่ | 关羽
เลเวล 1

อวี้ เสี่ยวมี่

คุณชาย! โปรดอย่าก่อเรื่อง
pet
โพสต์ 2017-12-11 22:17:15 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ผิงผิง เมื่อ 2017-12-12 08:28

คนงาม เจ้าช่างอ่อนแอเสียจริง

     ผิงผิงแบกบุรุษหน้าหวานคนนี้จนมาถึงโรงหมอประจำเมืองเทียนซุย เธอเอ่ยกับหมอชราว่าพี่สาวที่เธอพามาด้วยมีอาการปวดท้องหน้ามืด ชายชรารีบนำไปที่เตียงคนป่วยทันที หมอชราเดินออกไปเอาเครื่องมือ ส่วนผิงผิงนั้นเมื่อลับสายตาหมอชราแล้วก็โยนร่างของบุรุษคนนี้ลงไปที่เตียงทันทีก่อนจะปัดมือไปมาเหมือนปัดเศษฝุ่นฝง
     “ไปละ…”
     “...”  @Fanlian
     “เป็นบุรุษเสียเปล่า… ช่างอ่อนแอเสียจริง” ผิงผิงลิ่วตาให้ก่อนจะเดินออกไปโดยหาสนใจอะไรไม่ แต่ก่อนจะเดินออกจากโรงหมอไปนั้นเธอเดินไปขอซื้อยาสำหรับรักษาบาดแผลภายนอก "ท่านหมอ ข้าฝากพี่สาวด้วยนะเจ้าค่ะ นางหน้ามืด"
     "ได้ขอรับคุณหนู เจ้าตัวเล็กเท่านี้ก็แข็งแรงจริงๆ"
     "มิใช่หรอกเจ้าค่ะ เพียงแต่พี่สาวเขาเบา... มากเจ้าค่ะ" ผิงผิงกล่าวด้วยรอยยิ้มน่ารักก่อนจะจ่ายเงินไปและรับยา เธอเดินกลับไปที่ตลาดเพื่อที่จะเดินเล่นสักพักก่อนจะเดินไปหาที่สงบๆ พลางคิดว่าตอนนี้พี่เฮ่ากับพี่เทียนจะเป็นอย่างไรบ้างเพราะเหตุการณ์เมื่อตอนนั้นมันวุ่นวายและฉุกเฉินมากเลยทีเดียว ยังไม่ทันได้ถามอะไรพี่เฮ่าก็พาตัวพี่เทียนไปแล้ว ส่วนอาเค่อกับถิงเอ๋อห์ที่ตามกันมาจนถึงโรงเตี้ยมก็หายไปอีกหลังจากเธอขอไปดูจวี่จื่อ ไม่รู้ว่าพวกเขาไปไหนกัน... ผิงผิงก้มมองผ้ารัดข้อมือที่มือซ้ายพลางนึกถึง... พี่ซือ
    "กรู๊ววววววววว" เสียงที่ไม่ได้ยินมาหลายวัง ผิงผิงเงยหน้าขึ้นก่อนจะยื่นมือออกไปรับเจ้าตัวเล็ก(?)
    "หมั่นโถว! ข้านึกว่าเจ้าจะหลงทางเสียแล้ว"
    "กรู๊วววว" มันซุกหน้าใหญ่ๆ มาที่อ้อมกอดของเจ้านายสาวพร้อมกับสะกิดเบาๆ
    "เอ๋ จดหมายจากพี่สาวด้วยสินะ..." ผิงผิงแกะจดหมายออกมาอ่านพลางอมยิ้มนิดๆ


   ถึงน้องผิงผิง
    ตอนนี้ข้าอยู่ที่ศาลเจ้าเฉิงตู คอยดูแลพวกเด็กๆ ให้อยู่ เจ้าไม่ต้องเป็นกังวลไปนะผิงผิง ส่วนเสี่ยวเหอ และเหล่าเด็กๆ ที่ตลาด ไว้เดี๋ยวข้าจะไปทักทาย และช่วยดูแลในระหว่างที่เจ้าไม่อยู่นี้เอง ส่วนเรื่องยา เดี๋ยวข้าจะถามอี้โหวให้แล้วกัน แต่อันที่จริง ข้าเองก็ทำงานอยู่ที่โรงหมอเจียงโจว ถ้าเจ้าอยากได้ยาไปทำแผล เดี๋ยวข้าจะถามท่านหมอให้
    ข้าขอให้เจ้าโชคดี และเจอพี่ชายของเจ้าเร็วๆ นะผิงผิง และอันที่จริง หมั่นโถว ข้าหมายถึงนกฮูกของเจ้า ก็ดูน่ารักน่าชังดี ข้าให้หมั่นโถวกับมันไปด้วย เผื่อว่ามันจะเหนื่อย.....
    และข้า หวังว่าจะได้เจอเจ้าอีกเหมือนกัน น้องผิงผิง

    ปล.ข้าสัญญาว่าข้าจะไม่บอกอี้โหว
                      — หลิน ลี่หลี่

     "ทุกคนสบายดี ก็ดีแล้ว... หมั่นโถว กลับไปหาจื่อจื่อกันเถอะ" ผิงผิงเอ่ยกับหมั่นโถวก่อนจะเดินย้อนกลับไป...

@Admin @LinLiLi

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -11 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -11 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ขลุ่ยบุพเพ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x4
x10
x40
x56
x43
x1
x1
x1
x13
x4
x5
x4
x35
x4
x3
x2
x1
x12
x20
x1
x16
x68
x42
x54
x18
x12
x40
x10
x74
x58
x2
x20
x394
x16
x4
x80
x408
x40
x86
x1
x80
x169
x98
x42
x80
x30
x15
x59
x1
x15
x32
x1
x20
x437
x740
x301
x200
x152
x70
x2
x35
x121
x529
x78
x10
x10
x10
x4
x47
x1
x64
x1
x100
x89
x50
x1552
x10
x6
x2
x69
x430
x2
x2
x384
x145
x386
x365
x20
x38
x86
x3
x120
x1
x8092
x38
x736
x4026
x771
x1285
x12
x17
x25
x161

16

กระทู้

228

โพสต์

5หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
290919
เงินตำลึง
98223
ชื่อเสียง
13127
ความหิว
216

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)ใบรับรองเหมืองแร่จินไช่เหริน(รายสามปี)

คุณธรรม
172
ความชั่ว
0
ความโหด
150
ครึ่งแสน
เลเวล 1

ฟง ฟงเยี่ย

" ฟ่านเหลียนเกอเก่อ! "
pet
โพสต์ 2017-12-12 18:29:56 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Fanlian เมื่อ 2017-12-15 17:43

{ภัยสงคราม}
[ไช่ฟ่านเหลียน]


บทที่ 2 เส้นทางที่ต้องก้าวไป : หน้าข้าเหมือนคนล้อเล่นหรือขอรับ?

หลังจากโดนแบกลากมาแบบถูลูถูกังในที่สุดก็มาถึงโรงหมอจนได้ ตั้งแต่เกิดมาจนถึงปัจจุบันหากไม่นับเมื่อครั้งเด็กที่คมกระบี่เฉือนที่เนื้อตนเล็กน้อย ครั้งนี้ก็ดูจะสาหัสเอาการอยู่เช่นกัน ดวงตาของไช่ฟ่านเหลียนหลับแน่นสนิทอย่างพยายามอดทนแต่ดูเหมือนเด็กน้อยจะไม่ค่อยเข้าใจนัก เเรงเหวี่ยงลงเตียงทำให้เปลือกตาที่หลับแน่นเหลือบมองอีกคนด้วยความเคือง แต่ก็ฟุบศีรษะลงหมอนเช่นเดิมไปตามระเบียบ

“ไปละ…” นางเอ่ยขึ้นมาและไช่ฟ่านเหลียนก็คิดว่านี่ล่ะคือสิ่งที่เขาต้องการมากที่สุดไปตอนนี้

“ไปก็ดี.. ข้าล่ะเครียด หน้ามืดบ้านเจ้าสิหัวห้อยมาขนาดนี้”

“เป็นบุรุษเสียเปล่า… ช่างอ่อนแอเสียจริง” เด็กน้อยยักคิ้วลิ่วตาใส่เขาแล้วสะบัดก้นเดินออกไปในทันที ชายหนุ่มก็ได้แต่ส่ายหน้าระอาใจกับเด็กน้อยที่ตนพบ เขาคิดว่าเขาไปขอพรที่ศาลเจ้าประจำเมืองเจียงโจวมาแล้วนะ ไยถึงได้พบเจอแต่เรื่องที่พาให้ปวดใจและกระบาลอย่างนี้ เปลือกตาข้างขวากระตุกถี่เหมือนกับตอบสนองต่อความคิดในใจ เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่พลางเอาฝ่ามือตบลงบนคิ้ว

“รู้แล้วโว้ย! ว่าจะเจอเรื่องซวยๆ ไม่ต้องกระตุกถี่ขนาดนี้ก็ได้!” ฝ่ายหมอที่เห็นตัวเขาตบคิ้วอยู่ก็ได้แต่ห้ามปรามเพราะเกรงจะหน้ามืดหนักหารู้ไม่ว่าข้าโดนเด็กชกมา!

“ท่านหมอขอรับ ข้ามิได้หน้ามืด”

“อ้าว! งั้นเจ้าเป็นอะไรมารึ” หมอได้ฟังก็นึกฉงนสนเท่ห์ในทันควัน ก็เห็นแบกกันมาหยกๆมาบอกไม่หน้ามืด หมอก็งงสิ

“แม่นาง อย่างไรเจ้าก็ให้ข้าตรวจเสียหน่อย”

“ข้าโดนเด็กชกนะขอรับ ไม่ได้หน้ามืด ที่สำคัญคือข้าเป็นบุรุษมิใช่สตรี!”

“เด็กรึ? เจ้าล้อเล่นข้าแล้ว”

“หน้าข้าเหมือนคนล้อเล่นหรือขอรับ?”

“ใช่แล้วแม่นาง อย่างข้าจะจัดยาให้เจ้าสงบอารมณ์ก่อนแล้วกัน”

“ข้าบอกว่าข้าไม่ได้หน้ามืดขอรับ ท่านเรียนหมอมาย่อมรู้อาการของคนหน้ามืดดีว่าเป็นเช่นไร หากแค่นี้ไม่รู้แล้วท่านจะมาเป็นหมอทำอะไรหรือขอรับ” หมอได้ฟังก็ลังเลแต่ก็ยอมวางยาที่จัดแล้วตรวจอาการของเด็กหนุ่มที่หน้าสวยเกินสตรี ในคราแรกก็หวั่นใจว่าหากเป็นสตรีจริงจะทำเช่นไร แต่เมื่อลงมือตรวจจริงๆก็ถึงรู้ว่าเด็กหนุ่มพูดไม่ผิดนัก อีกทั้งที่ไม่เห็นร่องรอยฟกช้ำนั่นเป็นเพราะบาดแผลภายใน

ชายสูงวัยที่ได้ชื่อว่าเป็นหมอได้ลองกดเบาๆบริเวณช่องท้องของไช่ฟ่านเหลียน เสียงโอดโอยดังขึ้นบ้างตามจังหวะที่กดลง เมื่อเห็นเป็นจริงที่ไช่ฟ่านเหลียนพูด หมอชราจึงจัดแจงยาแก้ฟกช้ำภายในและให้นอนพักเพื่อดูอาการสักวัน ส่วนตัวเขาได้แต่รับคำอย่างจำยอม

ก็ทำไงได้ ลุกไม่ไหวแล้วนี่นา..

คิดไปคิดมาก็ถอนหายใจอีกรอบ

“ข้าว่ามันต้องเป็นเวรเป็นกรรมของข้าแน่ๆ”

@Admin



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -11 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -11 + 3

ดูบันทึกคะแนน

สวัสดี
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ทวนกรีดนภา
กราดิอุสโอธีมัส
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
คัมภีร์ละติน
ม้าตี๋หลูทมิฬ
หงอนคู่
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x2
x5
x2
x5
x1
x50
x1
x4
x20
x40
x2
x150
x102
x5
x49
x4
x5
x6
x1
x7
x98
x40
x2
x56
x2
x131
x9
x60
x64
x144
x90
x1
x18
x10
x10
x50
x140
x172
x283
x192
x1690
x340
x340
x2165
x200
x260
x2191
x104
x399
x80
x10
x876
x178
x1
x191
x97
x2990
x5
x351
x30
x36
x3420
x1
x1
x1
x355
x10
x30
x2
x50
x3000
x5231
x1
x100
x13
x15
x20
x100
x1
x2517
x50
x42
x10
x77
x78
x110
x24
x10
x30
x25
x40
x7
x5
x3
x206
x24
x9
x19
x2
x10
x10
x10
x30
x10
x25
x29
x55
x1
x1
x20
x8
x15
x11
x4
x180
x15
x25
x1

838

กระทู้

3275

โพสต์

46หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
1170025
เงินตำลึง
23677
ชื่อเสียง
191818
ความหิว
721

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
15300
ความชั่ว
8223
ความโหด
23325
เยว่หมิง ♦ 夜明
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" ระวังตัวบ้างน้องสาว "
pet
โพสต์ 2018-1-1 04:14:45 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2018-1-1 09:37

บุปผากับการรอคอย
✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙

            หลังสอบถามเอาจากพ่อค้าที่ขายเซาปิ่งให้ก็ทราบว่าโรงหมอแห่งเมืองเทียนซุยนั้นมีมากมายก็จริง แต่ที่เดียวที่ชาวเมืองเชื่อถือคุณภาพที่สุดเห็นจะมีเพียงแต่โรงหมอทังเล่อ เป็นอันดับหนึ่ง

              เมื่อถามข้อมูลซ้ำจนได้เนื้อความตามที่ตั้งการว่า 'มากด้วยคุณภาพ ราคาประทับใจ' เสิ่นหลิงเฮ่าก็จับจูงอวิ๋นหยา เจ้าม้าหงอยที่ไสลดจนไม่ยอมให้เขาขี่มุ่งตรงไปยังหน้าโรงหมอทังเล่อในทันที

             ความจริงที่เขาต้องการนั้นไม่ใช่การตรวจรักษา แต่เป็นตัวยาสมุนไพร หากชี้ใช้ชัดเจนลงไปเรียกว่า 'ยาสลบ'

              จะซื้อหาเอามั่วๆ จากร้านค้าสมุนไพรก็เกรงว่าจะโดนพ่อค้าย้อมแมวขาย น่าวิตกทั้งคุณภาพและปริมาณตัวยาจะไม่เพียงพอต่อความต้องการ ผลสุดท้ายหลิงเฮ่าในชุดกระโปรงสีขาวปักลายผีเสื้อก็มาหยุดยืนที่หน้าป้าย 'โรงหมอทังเล่อ' เข้าจนได้

           ใช้เวลาไม่นานนักในการเจรจาขอซื้อตัวยา ด้วยเขาแสดงเจตนาอย่างชัดเจนว่านำไปใช้ป้องกันตัวมิใช่ทำเรื่องผิดคุณธรรม แต่ที่ทำให้ล่าช้านั้นกลับเป็นเพราะ...

            สถานที่แห่งนี้คือ 'โรงหมอ' ย่อมต้องรักษา 'ผู้ป่วย' ก่อนเป็นสำคัญ ทำเอาชายหนุ่มที่คิดว่าจะขอเจียดเทียบยาไว้ปรุงด้วยตนเอง ก็ต้องรั้งรอไปก่อนตามลำดับความร้อยแรงของเรื่อง

            "น่าเศร้านัก...." ไม่ว่าจะเป็นตัวเขาหรือผู้ป่วยที่กำลังรักษาโรคชราอยู่ที่เตียง ก็ล้วนน่าเวทนากันไปคนละแบบ แม่เฒ่ากำลังเรียกหาชื่นของคนผู้หนึ่งแม้ในขณะที่กำลังสิ้นลม หลิงเฮ่าทันได้ยินเหล่าญาติมิตรของนางพูดคุยกันมาบ้าง ถึงหญิงชราผู้นั่นที่รอคอยให้สามีผู้ที่แยกทางกันไปได้หวนกลับมาคืนดีกันอีกครั้ง... แต่ผู้ที่รอกลับมาป่วยด้วยโรคร้ายเสียก่อน

               หลิงเฮ่าพลันเกิดความรู้สึกสังเวชใจ ความคิดดิ่งลงไปกับอารมณ์จริงๆนะขณะนั้น กว่าจะดึงจิตกลับมาอยู่กับปัจจุบันก็แทบจะหลงลืมเรื่องที่ตนมาทำธุระ มือหนึ่งหยิบม้วนไม้ไผ่ออกมาเพื่อร่ายบทกลอน

              เมื่อลองคิดดูแล้ว การรอช่างเป็นงานที่เสียเวลาชีวิตอย่างยิ่ง สิ่งที่ทำให้คนเรายึดมั่นที่จะรอ คงสมเหตุสมผลและทรงคุณค่ามากพอ เวลาในชีวิตหนึ่งคนสักคนจะมีสิบปีอีกสักกี่ครั้ง เมื่อเราพูดถึง 'คราวหน้า' ครั้งหน้าที่พบกันบางคนที่ได้ยินอาจไม่สามารถอยู่พูดคุยกันได้อีกแล้ว...

             "ไม่ว่าคนที่รอ หรือเป็นฝ่ายถูกรอ...ก็ล้วนทรมานทั้งนั้น ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง"

{ บุปผาสามฤดู }


พายุฝนเหล่านั้น ตั้งเค้าขึ้นในหัวใจ
แม้หลายปีพ้นผ่านก็ล้มเหลวที่จะทำให้มันจางหายไป

โชคชะตานำพามาให้พบกันเพียงครั้ง
ได้กำหนดพรหมลิขิตทั้งชีวีของสองเรา

บนแผ่นศิลา เสียงของกีบม้าแผ่วจางไป
คำสัญญาที่จะพบกันอีกครา ค่อยๆ เลือนลับไปพร้อมวัยเยาว์

เจ้าเต็มไปด้วยกิเลส เลยไร้ซึ่งหัวใจ
กลบฝังข้าเอาไว้ด้วยการรอคอย

บุปผาเบ่งบานในฤดูคิมหันต์ตะวันแรง
หัวใจข้าแตกเป็นเสี่ยงอยู่ในกำมือของเจ้า
หญิงสาวผู้นั้น นางอยู่แห่งหนใด ?

บุปผาเบ่งบานในเหมันต์ราตรี
หัวใจนี้แตกเป็นเสี่ยงอยู่ในกำมือของเจ้า
เพียงชั่วพริบตานั้น มากพอให้จดจำไปตลอดชีวิต

บุปผาเบ่งบานในวสันตสารท
หัวใจนี้แตกเป็นเสี่ยงอยู่ในกำมือของเจ้า
เงาภาพในวันวานช่างงดงามยิ่งนัก

บุปผาเบ่งบานในฤดูฝนพร่างพรำ
หัวใจข้าแตกสลายด้วยกำมือของเจ้า
เพียงชั่วพริบตานั้น มากพอให้จดจำไว้ตลอดชีพมลาย


✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -14 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -14 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ปราณคลุมวารี
มุกอัคคี
หน้ากากยักษ์ม่วง
กระบี่ถานเซี่ย
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
ปีกเฟิ่งหวง
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
ตัวเบาขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x5
x1
x7378
x35
x2
x41
x40
x40
x40
x1
x8
x165
x1
x120
x500
x500
x491
x1
x9
x1
x2
x5
x5
x35
x250
x9999
x4
x5
x1
x41
x4
x382
x2
x3
x5
x3
x2
x9
x2
x20
x39
x7
x165
x92
x620
x18
x292
x29
x4140
x2
x610
x1002
x82
x1980
x25
x7
x485
x515
x853
x100
x3
x832
x188
x4024
x124
x35
x742
x1771
x1709
x205
x4237
x74
x188
x364
x634
x2
x45
x60
x70
x107
x1
x5
x1
x990
x77
x20
x1140
x120
x1
x122
x4
x9999
x898
x2
x17
x275
x867
x4200
x3837
x5
x858
x1230
x60
x437
x9999
x899
x20
x74
x1
x190
x510
x2770
x289
x32
x10
x2
x6
x7
x14
x22
x9
x90
x5717
x77
x3010
x199
x12
x3793
x9
x18
x3312
x3
x9
x544
x203
x7
x9
x141
x16
x6
x202
x715
x6
x16
x60
x387
x59
x3
x100
x5
x12
x2
x3
x138
x1
x3
x1
x1478
x100
x56
x5439
x406
x339
x2508
x848
x9999
x2
x8
x2
x283
x3793
x5350
x910
x812
x10
x249
x795
x110
x300
x50
x299
x2100
x9999
x11
x1068
x9999
x9563
x2162
x1225
x389
x67
x1110
x1
x1418
x30
x1963
x928
x225
x1
x267
x556
x777
x151
x599
x1716
x1620
x2435
x9999