ดู: 494|ตอบกลับ: 16

{ เมืองเซียงหยาง } โรงเตี๊ยมดอกหญ้า

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-11-3 20:02:14 |โหมดอ่าน

โรงเตี๊ยมดอกหญ้า






เป็นโรงเตี๊ยมขนาดเล็กใกล้หมู่บ้าน มีที่พักอยู่ประมาณสามสี่ห้อง 
ขายอาหารและน้ำชา แต่สุราจะขายเฉพาะยามดึกเท่านั้น 
เจ้าของร้านเป็นสตรีร่างท้วมแต่ใจดี 



ชื่อกิจการ: โรงเตี๊ยมดอกหญ้า
เจ้าของกิจการ: ซ่ง หนาน
ประเภทงาน: อาหารทั่วไป น้ำชา สุราและที่พัก
เวลาเปิด-ปิดร้าน: 02.00 - 23.30

#ประทับตราผู้ว่าเมืองเซียงหยาง

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

38

กระทู้

272

โพสต์

1หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
270
เงินตำลึง
21368
ชื่อเสียง
8227
ความหิว
80

ใบรับรองภาษาฮั่น

เจียวจือ
เลเวล 1
โพสต์ 2017-11-3 21:00:17 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย wenshang เมื่อ 2017-11-3 23:38

{ ช่วยเหลือซูปี้ }



"อ่า...ขออภัยด้วยนะแม่นาง พอจะมีห้องว่างซักห้องนึงไหม?" เหวินซ่างที่แบกเด็กน้อยบนหลังชุดของเธอเป็นลายสีชมพูอ่อนพร้อมกับหมวกกันแดดที่ติดชายผ้าขาวบางไว้กันฝุ่น..และกันคนแอบมอง ส่วนนกฮูกที่ยืนนอนที่ไหล่ของเขาก็หันไปมองคนู่นทีคนนั้นทีอย่างสนใจ"มีสิจ๊ะ ขั้นชั้นสองเลี้ยวขวาสุดเลย เจ้าพาเด็กน้อยไปนอนก่อนเถิดแล้วค่อยลงมาคุยราคา"


ตั้งแต่ออกจากโรงเตี๊ยมสุกรก็แวะตลาดถามคนขายตามร้านต่างๆ แต่ก็ไม่พบเบอะแสอะไรเลย จากนั้นก็ออกจากเมืองหลิงหลิงแล้วตรงมายังเมืองเซียงหยาง แต่กว่าจะถึงซูปี้ก็ง่วงเสียก่อน จะให้นอนในป่าก็เกรงว่าจะอันตรายเกินไปเลยอุ้มนางจนมาถึงโรงเตี๊ยมดอกหญ้าแห่งนี้ เมื่อเข้าเดินขึ้นไปถึงห้องพักก็มีเตียงสำหรับนอนอยู่นึงคนพร้อมโต็ะกับเก้าไม้วางอยู่ใกล้ๆและติดกับหน้งต่าง เหวินซ่างพาซูปี้ไปนอนที่เตียงพร้อมกับห่มผ้าให้ ก่อนจะปิดหน้าต่างและลงกลอนให้เรียบร้อย..เขาไม่แน่ใจว่าคนตามหาเธออยู่จะมาได้เมื่อไร ชายหนุ่มอุ้มเจ้านกฮูกนั้นให้ไปยื่นที่โต๊ะ จะว่าไปเขาก็ยังไม่ได้ตั้งชื่อมันเลย "อืม...ตอนแรกเจ้าก็กินหมั่นโถวนินะ ใช่ชื่อนั้นละกัน" เจ้าหมั่นโถวเอียงคอกลับกันไปมาเหมือนจะยังไม่เข้าใจ แต่เขาก็ลองเรียกมันซ้ำจนมันเริ่มตอบสนองก่อนจะลงไปข้างล่าง


"อ้าวพ่อหนุ่มนี้เอง.. คืนนี้ดื่มอะไรดีจ๊ะ" สาวร่างท่วมเดินเข้ามาหาเขาหลังจากที่หาที่นั่งเรียบร้อยแล้ว แม้ตัวเธอจะใหญ่แต่หากมองดูดีๆเธอก็เป็นคนสวยคนนึงทีเดียว ชายหนุ่มยิ้มตอบ "ขอน้ำชากานึงก็พอแล้วครับ ไม่ทราบว่าแม่นางพอจะมีเวลาคุณกับข้าซักหน่อยไหม?" เธอเลิกคิ้วก่อนจะยิ้มตอบออกมาแล้วเดินไปเสริฟ์ชาให้หนึ่งกาพร้อมกับลากเก้าอี้มานั้งตรงข้ามกับชายหนุ่ม "ว่ามาสิหนุ่มน้อย มีอะไรให้เถ้าแก่คนนี้ช่วยกันเอ่ย?"


"ผมกำลังตามหาสหายคนนึงครับ เขาเป็นชาวตะวันออกชื่อว่าคาบูโตะ...ไม่ทราบว่าแม่นางพอจะคุ้นหน้าคุ้นตาไหม?" เหวินซ่างยกน้ำชาขึ้นจิบก่อนจะมองไปที่หญิงสาว เธอทำท่านึกอะไรบางอย่างก่อนจะตอบออกมา "หืม...ไม่เลยนะจ๊ะ ถึงจะเคยเห็นชาวตะวันออกเวะมาบ้างแต่ไม่เจอคนชื่อแบบนั้นเลยจ๊ะ"


"งั้นเหรอครับ น่าเสียดายที่ผมชวนแม่นางคุยได้ไม่เก่งนักขอโอกาสแก้ตัวได้ไหม... ผมกับน้องจะนอนกันคืนนึงก็กลับแล้วครับ" ชายหนุ่มยักไหล่อย่างเสียดาย เมืองนี้ก็ไม่เจอรึนี้ หญิงสาวยิ้มอย่างเขินอายพร้อมแก้มที่ฝาดแดง ก่อนที่จะกลับมาเป็นสีหน้าปกติแล้วคุยกันเรื่องราคาต่อ "แหม~ ได้สิจ๊ะ หนึ่งคืนก็30ตำลึง ค่าอาหารค่อยจ่ายพรุ้งนี้ก็ได้จ๊ะ" เขายิ้มตอบแล้วจ่ายเงินสำหรับค่าที่พักแล้วนั้งจิบชาไปคุยกับเจ้าของร้านไปก่อนที่นางจะจากไปเพิ่มรับลูกค้าต่อ ส่วนตัวเขาก็จิบชาชมบรรยากาศภายในร้านจนหมดกาก่อนจะลุกขึ้นไปนอนที่ห้องพักของโรงเตี๊ยม

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง -700 ชื่อเสียง +25 ความหิว -5 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 -700 + 25 -5 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นกลาง
บันทึกลับ #2
ทวนเฟิ่งอวิ๋น
กำหนดลมหายใจ
มีดบิน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x10
x10
x100
x100
x1
x12
x10
x11
x20
x10
x10
x15
x5
x49
x49
x5
x9
x20
x5
x5
x15
x8
x49
x1
x1
x19
x1
x5
x7
x10
x9
x30
x1
x1

75

กระทู้

844

โพสต์

3หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
11991
เงินตำลึง
5137
ชื่อเสียง
15782
ความหิว
74

ใบรับรองภาษาฮั่น

คุณธรรม
509
ความชั่ว
0
ความโหด
0
กวนอวี่ | 关羽
เลเวล 1

อวี้ เสี่ยวมี่

คุณชาย! โปรดอย่าก่อเรื่อง
pet
โพสต์ 2018-1-7 02:55:05 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ผิงผิง เมื่อ 2018-1-7 02:59

เขียนจดหมาย



     ทั้งสองกลับมาถึงโรงเตี้ยมก็ดึกมากแล้วจึงแยกย้ายกันไปพักผ่อนแต่ผิงผิงนั้นต้องเขียนจดหมายเสียก่อน ในเมื่อจะต้องกลับฉางอันแล้ว แต่หลังจากนั้นเล่าจะไปไหนต่อ? แต่เมื่อก้มมองผ้าที่ข้อมือซ้ายแล้วก็มีใบหน้าของเขาลอยขึ้นมารางๆ
     "ไม่ได้พบกันสองปีนี้... พี่เขาจะเปลี่ยนไปมากน้อยแค่ไหนกันนะ" ผิงผิงพึมพำเบาๆ พลางแกะผ้ารัดข้อมือที่ซ้ายออก แม้จะเป็นเพียงเศษผ้าที่เขาฉีกมาเพื่อพันแผลให้เธอ แต่ผ้าผืนนี้กลับมีค่าต่อจิตใจกับเธอมากทีเดียวช่วงระยะเวลาที่ผ่านมาแม้จะไม่เอ่ยถึงแต่เด็กสาวก็ไม่ให้อยู่ห่างกายเลย ผิงผิงนำมารัดเหมือนเคยก่อนจะดึงแขนเสื้อลงเพื่อปกปิดไว้ ผิงผิงลุกไปเอากระดาษ หมึกกับพู่กันมา...


     ถึง พี่ถิง
      แสดงความยินดีด้วยเจ้าค่ะพี่ถิง ที่พี่จะได้เป็นมารดาแล้ว ข้ารอลุ้นจังเจ้าค่ะ ว่าพี่ถิงจะได้บุตรชายหรือบุตรสาว แต่ข้าอยากมีน้องสาว! พี่เฮ่าคงสบายดีเพราะข้ามิได้ติดต่อพี่เฮ่าเลย
      ข้าช่วยเหลือผู้คนจนตอนนี้มีสหายร่วมเดินทางด้วยกันหลากหลายเลยเจ้าค่ะ คุณชายหลิวที่เป็นบัณฑิตจากฉางอันที่หนีออกจากบ้านมาเพื่อท่องโลกกว้าง ไหนจะจอมยุทธ์เสวี่ยที่ข้ากับคุณชายหลิวช่วยกันรักษาเขาและพาเขาเดินทางท่องเที่ยวไปด้วยในตอนนี้เจ้าค่ะ พี่ถิงตอนนี้นอกจากจวื่จื่อและหมั่นโถวแล้วข้าได้สหายเพิ่มอีก! ผิงกั่ว เป็นลูกหมีที่ข้าตกมาได้จากเป่ยไห่ เจ้าซือจู่จากเซียพี ฟูฟูม้าของคุณชายหลิวและเจ้ามิ้งค์ขาวที่ข้าเพิ่งได้มาเป็นสหายในวันนี้ ข้าได้บันทึกการเดินทางไว้บ้างหากอย่างไรอีกสองสามวันนี้ข้าจะกลับฉางอันพร้อมคุณชายหลิว และ มิรู้จะไปที่ใดดี หากไม่เป็นการรบกวนข้าขอไปเยี่ยมพี่ถิงที่เฉินตูนะเจ้าค่ะ ข้าจะได้เล่าเรื่องราวโลกภายนอกที่ข้าได้พบเจอให้พี่ฟัง

จาก น้องสาวผิง


     ผิงผิงพับจดหมายที่เคยเขียนเมื่อาทิตย์ก่อนแต่นำมาดัดใหม่ ใส่กระบอกไม้ไผ่เล็กแล้วนำมาผูกเข้ากับเชื้อกที่ขาของหมั่นโถว "เจ้าตัวขี้เกียจ ทำงานได้แล้ว"
    "กรู๊วววว"
     "เด็กดี" ผิงผิงลูบผมมัน มันเข้ามาซุกฝามือเด็กสาวก่อนจะบินออกไป... ผิงผิงจัดการเปลี่ยนชุดก่อนจะเข้านอนพร้อมกับเจียวเสวี่ย


@Admin
@YuTing

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -11 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -11 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ขลุ่ยบุพเพ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x2
x2
x2
x4
x38
x60
x110
x57
x1
x1
x1
x13
x4
x5
x28
x40
x4
x3
x2
x1
x12
x20
x1
x16
x68
x42
x54
x30
x14
x40
x10
x74
x58
x2
x20
x416
x16
x6
x90
x444
x40
x86
x1
x80
x169
x98
x42
x90
x30
x15
x65
x1
x15
x32
x1
x20
x492
x755
x301
x209
x152
x72
x2
x35
x123
x529
x78
x10
x10
x10
x4
x47
x1
x64
x1
x100
x89
x50
x1612
x12
x6
x2
x69
x456
x2
x2
x398
x145
x386
x365
x20
x38
x86
x3
x120
x1
x8092
x38
x771
x4150
x867
x1301
x12
x17
x25
x171
โพสต์ 2018-7-4 21:27:49 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ช่วยท่านย่า VI

            จุดพักผ่อนยามค่ำคืนที่สองที่เหวินไม่ได้คาดการณ์เอาไว้ว่าจะลงที่โรงเตี๊ยมแห่งนี้เขาคิดเอาไว้ด้วยซ้ำว่าจะให้หญิงชรานอนที่รถม้าแล้วเขาเองก็เดินทางต่อไปเรื่อยๆจนข้ามไปยังเมืองเจียงหลิงเลยด้วยซ้ำแต่เหมือนว่าสังขารของเขาเองก็ทนรับไม่ไหว เอาแต่ร้องว่าอยากจะนอนพักในที่ดีๆสักหน่อยจนทำให้เหวินเหวินเลือกที่จะหาโรงเตี๊ยมเพื่อพักให้ผ่านค่ำคืนนี้ไปก่อน

            ชายหนุ่มที่หาวแบกสัมภาระทั้งหมดไปยังที่พักตามหลังกู้จ้าวหรานเขาเอ่ยบอกกับเถ้าแก่เนี๊ยะว่าต้องการเปิดห้องพัก 2 ห้องด้วยสีหน้าที่ต้องการพักเด็มทน เถ้าแก่เนี๊ยะที่ลงบัญชีเอ่ยบอกเขาว่าเหลือสองห้องสุดท้ายพอดีแต่นั่นไม่ใช่จุดที่เขาควรจะสนใจเท่าต้องการเข้าห้องพักโดยไว

            ไม่อยากนั้นห้องโถงรับแขกแห่งนี้ เขาจะยึดเป็นที่นอนทันทีเหวินเหวินโค้งลาหญิงชราหลังจากจ่ายเงินแล้ว เขาที่เอ่ยบอกกับเถ้าแก่เนี๊ยะว่าหากกู้จ้าวหรานสั่งอะไรให้ลงบัญชีกับเขาแทนก่อนที่จะรีบตรงดิ่งไปที่ห้องพักของตัวเองโดยมีสัตว์ทั้งสองตัววิ่งตามเขาอย่างไม่ลดละ

            เสียงปิดประตูดังขึ้นพร้อมๆกับเสียงล้มตัวลงบนที่นอนเหวินเหวินที่นอนฟุ๊บกับหมอนหรี่ตามองภาพตรงหน้าที่หลุดโฟกัสไปแล้วเขาที่เคลิ้มพร้อมจะนอนได้ทุกเมื่อหลับตาลงอย่างไม่รู้ตัวจากเป็นคนที่ต้องนอนคิดอะไรเรื่อยเปื่อยจนกว่าจะนอนตอนนี้เมื่อหัวถึงหมอนเขากลับสามารถเคลิ้มหลับสนิทได้ทันทีโดยไม่สนเสียงร้องเห่าของหมาป่าที่ร้องขึ้นเมื่อเห็นว่ามนุษย์ที่เคยแบ่งที่นอนให้กับเขา ในวันนี้กลับนอนยึดเตียงทั้งเตียงโดยไม่แบ่งให้สัตว์สี่เท้าสีขาวและสีส้มมีที่นอนเลย

            ถึงปกติจะเคยนอนพื้นดินพื้นหญ้าแต่ดูเหมือนว่าจะชินกับการนอนที่นุ่มๆไปเสียแล้วหมาป่าที่เห่าได้เพียงครู่เดียวก็ตัดใจจากทหารหนุ่มที่ทำเป็นไม่ได้ยินเสียงของมันนอนขดตัวกลมอยู่ด้านล่าง ผิดกับเมาเมาที่ยังคงไม่ลดละที่จะนอนที่ที่มันสบายกว่าอุ้งเท้าเล็กๆคล้ายหมีกระโดดขึ้นเหยียบหลังชายหนุ่มเจ้าของผมสีดำขลับแล้วนอนกอดหางตัวเองบนแผ่นหลังของเจ้าของของมัน

            ความหนักอึงที่หลังที่เหวินเหวินแบกรับเพียงไม่นานนักเริ่มจะแผลงฤทธิ์ความรู้สึกอึดอัดคล้ายกับถูกของหนักกดทับจนแทบขยับตัวไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มขมวดคิ้วไปกับสิ่งที่ตนกำลังเจออยู่แม้จะอยู่ในภวงค์ฝันแต่ความรู้สึกมันสามารถกดทับทำให้เขารู้สึกถึงฝันร้ายที่เผชิญอยู่แรงเฮือกใหญ่จากชายหนุ่มพลิกตัวนอนหงายทันทีจนได้ยินเมาเมาที่ร้องเสียงหลงหลังจากที่เขาพลิกตัวแต่นั่นไม่ทำให้เขาตื่นลืมตาขึ้นมามองเหตุการณ์เลยหมีตัวสีส้มที่ลุกขึ้นสลัดขนตัวเองเลียอุ้งเท้าที่ได้รับบาดเจ็บจากการถูกผลักตกเตียงเล็กน้อยแม้ดูเหมือนว่าจะโกรธแต่มนุษย์ที่ยึดเตียงเป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียวก็ไม่สามารถรับรู้อะไรได้ตอนนี้อยู่ดี

            เท้าเล็กๆเดินออกจากเตียงไปยังหมาป่าที่นอนขดอยู่ไม่ไกลเมาเมาเลือกที่จะนอนชัดกับหมาป่าแล้วน้ำคางของมันเกยสัตว์ตัวใหญ่กว่ามันเพื่อหาที่สามารถนอนได้สบายขึ้นดูเหมือนว่าหมาป่าที่รู้ตัวว่าถูกรบกวนจะไม่ได้ว่าอะไรกับการที่มีอดีตเหยื่อมาอาศัยนอนด้วยห้องพักที่เปิดไฟทั้งคืนก็ยังมีแต่ความเงียบและเหล่าสิ่งมีชีวิตที่ต่างหลับลงด้วยความอ่อนเพลียจนไม่ได้นึกถึงหลักการที่ควรทำก่อนนอนก็ยังอยู่อย่างนั้นจนเกือบรุ่งสาง

            หากไม่ได้ยินเสียงปลุกที่ดังขึ้นมาวันนี้ทั้งวันสามชีวิตที่อยู่ในห้องก็คงต้องนอนอืดทั้งวันจนล่วงเวลาในการจ่ายค่าห้องพักเป็นวันที่ 2 แน่ๆ

เปิดห้องพัก 2 ห้อง

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง -300 ชื่อเสียง +25 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin -300 + 25 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
มีดสั้น
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x10
x50
x40
x50
x50
x5
x15
x15
x1
x10
x8
x8
x30
x5
x2
x100
x50
x324
x106
x80
x100
x259
x9999
x64
x384
x10
x19
x27
x50
x28
x8
x1
x5
x30
x1
x100
x100
x50
x30
x35
x13
x13
x3
x8000
x9999
x8000
x42
x42

135

กระทู้

1167

โพสต์

44หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
162067
เงินตำลึง
163246
ชื่อเสียง
149913
ความหิว
820

ใบรับรองภาษาอาร์เมเนียป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV3)ใบรับรองภาษาฮิบรูใบรับรองภาษาเปอร์เชียใบรับรองภาษาฮั่น

คุณธรรม
18183
ความชั่ว
2973
ความโหด
5527
หงเฟิง
เลเวล 1

เหอ ซูมี่

สงบใจไว้นะเจ้าคะ...
pet
โพสต์ 2018-9-9 17:32:23 | ดูโพสต์ทั้งหมด
หลังจากกลุ่มหลิงนูได้เดินทางออกมาจากเมืองฉางอัน ลัดเลาะมาตามถนนมุ่งหน้าลงสู่ภาคกลางตอนใต้ของดินแดนฮั่น และก็ได้เดินทางมาถึงเมืองเซียงหยาง เมื่อมาถึงเมืองนี้แล้วก็พบว่าเป็นเวลาค่ำจึงเข้าเมืองพักที่โรงเตี๊ยมเพื่อพักผ่อนก่อนเพื่อฟื้นแรงเดินทางต่อ


...วันต่อมา
เมื่อเช้าวันต่อมามาถึงในโรงเตี๊ยมดอกหญ็า เมืองเซียงหยาง ในห้องพักห้องหนึ่งของทั้ง3คน ก็มีเรื่องราวประหลาดเกิดขึ้น...


"ท่านหลี่ ท่านตื่นขึ้นมาสิ ท่านจะนอนไปถึงไหนกัน?" เหมยหยวนพยายาปลุกหลิงนูที่นอนอยู่ แต่เจ้าตัวก็ไม่รู้สึกตัวเลย


ใช่แล้ว หลิงนูนอนหลับไปเสียอย่างนั้นไม่ตื่นขึ้นมา แต่ยังมีลมหายใจอยู่กับตัวอุ่นมีเลือดไหลเวียนอยู่นะ...


"เกิดอะไรขึ้นเหรอเจ้าคะ?.. ท่านหลี่ ไม่ตื่นขึ้นมาเหรอ?" ซูมี่สงสัยจนได้คำตอบ เผยสีหน้าที่กังวลอย่างชัดเจน
"มันเป็นไปได้ยังไงกันเจ้าคะ..."


"ข้าว่าท่านหลี่ต้องหลับลึกเกินไปแน่ๆ..." เหมยหยวนไม่สามารถเข้าใจสาเหตุได้จึงได้คิดอ่านคาดเดาไปต่างๆนาๆ
"แต่ว่าข้าปลุกยังไงก็ไม่ตื่นสักที..."


"แต่.. ข้าก็ไม่อยากให้ท่านหลี่หลับไปตลอดนะเจ้าคะ...ถ้าท่านหลี่ไม่ตื่นขึ้นมา.."
"เราสองคนจะทำยังไงกันล่ะเจ้าคะ..?" ซูมี่เผยสีหน้ากังวลชัดเจน กลัวว่าหลิงนูจะเป็นอะไรไป


"อย่าเพิ่งคิดสิ้นหวังแบบนี้สิ!" เหมยหยวนพูดขึ้น "ไม่ว่ายังไงเราสองคนจะต้องรอวันที่ท่านหลี่ตื่นขึ้นมา" เธอเปล่งวาจาออกมา แม้จะเป็นเหตุการณ์ไม่คาดฝัน แต่ไม่ว่ายังตนก็ต้องอดทนรอ ถึงจะมีความหวังริบหรี่ก็ตาม(เพราะไม่ทราบสาเหตุ)


"ฮือ.. เจ้าค่ะ" เสียงของซูมี่ดูเศร้าสร้อยลง.. แต่คำแนะนำของเหมยหยวนเธอก็จะพยายามตั้งมั่นในจิตใจให้มากขึ้นเพื่อที่จะรอหลิงนูตื่นขึ้นมา


เหมยหยวนซูมี่จึช่วยกันจัดอาหาร จัดเตียงที่นอนให้ร่างของหลิงนูที่ยังหลับสนิทไม่ตื่นขึ้นมาได้นอนเป็นปกติ ผ้าห่มคลุมร่างไว้ แล้วจัดเตรียมทุกอย่างที่จะช่วยดูแลหลิงนูให้ดีในระหว่างหลับ เท่าที่พวกเธอจะสามารถทำได้..


เมื่อซูมี่เดินไปดูส่วนที่เก็บอาวุธของหลิงนู ก็พบบางอย่างผิดแปลกไป...
คันธนูลวดลายงดงามคันนึงที่ท่านหลี่พกติดตัวตลอด.. จู่ๆมันก็เลือนลางหายไปในอากาศ ไม่มีตัวตนอีกต่อไป..


"เอ๊ะ.. ทะ ธนูของท่านหลี่หายไปแล้วเจ้าค่ะ..!?" ซูมี่พูดขึ้นอย่างแปลกใจยิ่ง ที่จู่ๆธนูก็เลือนหายไปเองเสียอย่างนั้น... เหมยหยวนรับรู้เรื่องนี้ทีหลังก็ทราบว่าคงไม่ใช่เรื่องปกติแน่ๆ ท่านหลี่ที่ไม่ตื่น กับธนูที่หายไป


มันเกิดอะไรขึ้นกับท่านหลี่กันแน่เนี่ย...


@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

11112222
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
จื่อซิงหม่า
แหวนห้าสี
ชุดนักพรตซือฉง
ทวนฝงเจียง
ตัวเบาขั้นสูง
กระบี่ฉุนจวิน
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x50
x65
x7
x6
x1
x1
x4
x287
x7
x1
x7
x9
x1
x1
x100
x2
x3
x1
x2
x200
x100
x1
x215
x5
x5
x1
x210
x6
x161
x160
x160
x260
x10
x33
x18
x31
x600
x17
x230
x118
x220
x520
x5
x355
x140
x230
x40
x1
x3280
x7
x324
x488
x66
x331
x880
x24
x1
x120
x200
x26
x7
x104
x50
x12
x109
x354
x938
x1
x56
x1
x300
x83
x438
x1920
x230
x740
x5
x85
x3
x4
x1964
x1404
x145
x1297
x501
x1
x8999
x1
x10
x119
x185
x204
x32
x91
x3
x40
x496
x2390
x2
x40
x25
x455
x48
x2
x1600
x7
x98
x4
x129
x5750
x78
x41
x74
x5
x3
x25
x12
x61
x12
x1
x450
x6
x1
x175
x447
x628
x87
x40
x6
x50
x8
x8
x8
x62
x2
x6
x6
x112
x6
x2980
x16
x703
x13
x270
x54
x526
x1679
x39
x150
x221
x322
x246
x432
x339
x106
x206
x229
x1
x190
x9
x2
x183
x7
x9
x3970
x30
x1404
x119
x1
x590
x147
x4
x145
x312
x330
x267
x131
x177
x10
x2672
x3739
x138
x18
x1309
x730
x992
x827
x305
x179
x356
x9
x1758
x1134
x220
x73
x530
x141
x1
x198
x23
x10
x515
x206
x326
x330
x88
x56
x690
x1114
x96
x615
x220
x599
x114
x158
x27
x28
x599
x12
x102
x38
x354
x147
x19
x35
x45
x39
x1685
x5057
x20
x323
x1
x138
x91
x20
x53
x11
x424
x5
x124
x311
x18
x44
x168
x7
x17
x191
x260
x1
x1
x1507
x1
โพสต์ 2018-9-10 16:35:51 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LinJieoya เมื่อ 2018-9-10 18:06


พระชาปี่ตะลุยแดนเซียงหยาง

        นี้ต้องเรียกว่าเป็นเวลานานมากที่เธอได้กลับมาใส่ชุดธรรมดาบ้าง แต่ทว่ามันก็ยังคงเป็นชุดที่ยากแก่การอธิบายอยู่เหมือนเดิม เอาเป็นว่า หญิงสาวนั้นใส่ชุดเหมือนกับสาวชาวบ้านธรรมดา แต่ทว่าผ้าที่ได้รับมาก็เป็นผ้าไหมชั้นดีเหมือนกัน เป็นสีเหลืองไข่ทอง และมีรอยด้นของผ้าที่เป็นสีส้มตัดกับสีของผ้าที่ใส่ได้อย่างดี

        สายรัดชุดนั้นก็เป็นสายรัดชุดสีเขียวเข้ม ให้ตัดกับสีอ่อนของสีเหลืองไข่ จนทำให้หญิงสาวรู้สึกว่าเป็นชุดที่ขับผิวของเธอให้ดูเหลืองผ่องเสียยิ่งกว่าอะไรดีเสียอีก ทั้งยังเป็นชุดที่เคลื่่อนไหวง่ายสบายเพราะว่าเป็นชุดที่พริ้วไหว

        เธอนั้นสามารถซ่อนอาวุธของตนเองได้อย่างปกติ และไม่ดูแปลกไป ส่วนหมวกนั้นที่ใส่ก็เป็นผ้าสีเหลืองอ่อนบาง คอยปกปิดใบหน้าของหญิงสาวได้อย่างไม่มีปัญหา ระหว่างการเดินทางนั้นหญิงสาวก็เดินเรื่อยๆ ให้ไปยังสถานที่ ที่เธอต้องไป แต่ทว่าหญิงสาวกลับเป็นนักเดินทาง ...ไม่สิ เรียกว่าความทรงจำของเธอนั้นได้หายไป จะบอกว่าจำไม่ได้ หรือไม่รู้ก็คงไม่ผิด เธอจึงจำเป็นที่จะต้องเดินไปตามย่านการค้า แล้วทำการสอบถามกับผู้คนที่ผ่านมา

         .             
         .             

       “แม่นาง...แม่นาง...เอ่อ..สาวน้อย เจ้าเป็นคนแถวนี้หรือไม่ พอดีข้าเป็นนักเดินทาง โรงเตี้ยมแถวนี้มีบ้างไหม?” เธอลองสอบถามหญิงสาวที่เดินทางมาใกล้ๆ กับเธอ โดยที่หญิงคนนั้นเหมือนจะอายุเพียงไม่กี่ขวบปี สิบกว่าๆ ที่เดินเล่นถือถังหูลู่มาพร้อมกับเพื่อนของเธอ … เมื่อเด็กสาวได้ยินดังนั้น เธอก็พรายยิ้มให้กับแม่นักเดินทางที่สุดแสนจะไม่รู้จักทาง

       “อ้อ..พี่สาวแถวนี้ก็มีโรงเตี้ยมดอกหญ้าน่ะเจ้าค่ะ เดินตรงไปเลี้ยวขวา ตรงหัวมุมก็เจอแล้วล่ะค่ะ” เด็กสาวพูด ส่วนหญิงสาวก็บอกขอบคุณ “ขอบคุณนะจ๊ะสาวน้อย” เธอกล่าว ก่อนที่จะเดินแยกกับสาวน้อยสองคนนั้นเพื่อไปยังโรงเตี๊ยมดอกหญ้า ดูเหมือนว่าจะเป็นโรงเตี้ยมเล็กๆ แต่ทว่าก็มีผู้คนเข้ามาใช้บริการอยู่เหมือนกัน..

        เรียกว่ามีมาเยอะด้วยล่ะ โต๊ะบางที่ก็เต็มไปด้วย  หญิงสาวนั้นเมื่อมาถึงเดินเข้ามาด้านในก็พบกับผู้คนที่กำลังนั่งดื่มเหล้ากินอาหารกัน ส่วนมากก็เป็นพวกชาวบ้าน และพวกนักเดินทางที่เห็นกันอยู่ประปราย ซึ่งแน่นอนว่าเธอไม่ได้คิดทีี่จะมาเข้าพักอยู่แล้วเพราะฉะนั้น มันคงจะต้องเข้าไปถามเสี่ยวเอ๋อห์ตรงๆนั้นล่ะ

        เวยเฟิงนั้นเดินไปตรงหน้าเคาว์เตอร์(???) โต๊ะที่ลงทะเบียนเข้าพักก่อนที่จะพูดขึ้น “ข้าต้องการขอพบเถ้าแก่ร้าน...เดี๋ยวนี้” เธอพูดเสียงเรียบๆ แต่กลับมีแรงกฏดันให้กับเสี่ยวเอ๋อห์หนุ่มน้อยๆ เมื่อเสี่ยวเอ๋อห์หนุ่มรับรู้ได้ถึงแรงกฏดัน เขาก็ตกใจเล็กน้อย ก่อนที่จะมือสั่นๆ แล้วทำทีเปิดหนังสือก่อนที่จะถามขึ้นมา

        “เอ่อ..ท่านต้องการพบกับเถ้าแก่เรา มีอะไรหรือปล่าวขอรับ” เขากล่าวถาม
        “ไม่ต้องถามมากจะได้ไหม? ไปตามเถ้าแก่มา” เธอกล่าวอีก...ก่อนที่จะสอดสายตาไปทางเสี่ยวเอ๋อห์หนุ่ม ทันที ที่เขานั้นเห็นดวงตางามสีม่วงของหญิงสาว จากความกลัวก็กลายร่างเป็นความตกใจไปอีก เนื่องจากตั้งแต่เกิดมา เขายังไม่เคยเห็นหญิงผู้มีดวงตางามเหมือนหญิงตรงหน้ามาก่อนเลย จนสุดท้ายจนแล้วจนรอด เวยเฟิงก็ต้องกรอกตาขึ้นบน แล้วดีดนิ้วทำให้ชายหนุ่มออกจากภวังค์ของตนเองจนได้

       “อะครับๆ...เดี๋ยวข้าจะไปบอกเถ้าแก่เดี๋ยวนี้ล่ะขอรับ” เขานั้นพูดแบบนั้น ก่อนที่หญิงสาวจะยืนรอพวกเขาที่หายเข้าไปด้านในร้าน ส่วนเธอก็จ้องมองไปรอบๆ ..ผู้คนที่อยู่ด้านนอกก็คงจะเป็นอย่างงี้ มนุษย์ที่สงบสุข ก็จะใฝ่หาความสบาย ความสงบสุขทำให้มนุษย์อ่อนแอ…

        อา...จริงสินะ..      

        หลังจากนั้นก็มีหญิงร่างท้วมเดินมาพร้อมกับเสี่ยวเอ๋อห์คนเดิม หญิงสาวนั้นจ้องมองหญิงร่างท้วม ก่อนที่นางนั้นจะพูดถามขึ้นมา “เจ้ามีอะไรอยากพบข้าหรือ?” เขาพูดด้วยน่ำเสียงอ่อนๆ เหมือนกับใจดี ส่วนเธอก็พยักหน้า แล้วขยับเข้าไปใกล้กับเถ้าแก่เพื่อเป็นการกระซิบกระซาบ..

       “ข้ามาจากกระต่าย” สิ้นเสียงนั้น เถ้าแก่ก็เบิกตากว้าง ก่อนที่นางนั้นจะหันไปทางชายหนุ่มเสี่ยวเอ๋อห์ว่าให้ไปเตรียมห้องสำหรับคุยรับรองที่ห้องส่วนตัวของเธอ หญิงสาวเมื่อเห็นดังนั้นก็เดินตามไปอย่าได้ช้าที เถ้าแก่หญิงร่างท้วมนั้นพาเธอเดินไปคุยที่ห้องส่วนตัว เมื่อทั้งห้องนั้นมีเพียงเธอและเถ้าแก่หญิงสาวก็โดนประหนึ่งคำถามเข้ามาทันที..

         .             
         .             

        “ไหนหลักฐาน” หญิงร่างท้วมถามขึ้น ส่วนหญิงสาวก็ค่อยๆ เปิดเสื้อตรงบริเวณไหล่ขวาให้เปิดออกจนเห็นต้นแขนที่สักเป็นรูปกระต่ายสีม่วง … ก่อนที่จะใส่กลับเข้าไปในเสื้อคืน “แจ้งคำสั่งจากประมุขสวรรค์ เริ่มคำสั่งที่ 100 ” สิ้นคำพูดของนาง หญิงร่างท้วมก็พยักหน้าขึ้นมา แล้วตอบรับนาง

        “ได้.. ทางเราขอเตรียมการก่อน ขอให้อยู่ที่ห้องนี้ อย่าพึ่งออกไปไหน เจ้าต้องรอคน” สิ้นคำว่ารอคน หญิงสาวก็พยักหน้า ก่อนที่จะนั่งรออยู่ที่นี้ ส่วนเถ้าแก่นั้นก็เดินออกไปเพื่อทำการเตรียมการ จะว่าไปแล้วคำสั่งที่ 100 คือคำสั่งอะไรเธอยังไม่รู้เลย แล้วมันจะรู้ได้อย่างไรว่าจะเป็นอย่างงั้น? เธอนั่งไขว้ห่างเล็กน้อย เนื่องจากว่าเหนื่อยจากการเกรงไปมาก ก่อนที่จะถอนหายใจ แล้วมองไปรอบๆ ..

        “ลำบากจังเลยแฮะ...”

        หลังจากที่หญิงสาวนั้นนั่งรอได้ไม่นาน หน่วยเฟยอี้ที่เหลือนั้นก็ตามมา ตอนนี้ทุกคนอยู่ในชุดดำเหมือนกันหมด ภายในห้องจึงมีแต่ร่างของเธอเพียงคนเดียวที่ใส่ชุดหญิงสาวปกติ … หัวหน้าลิ่วเฉวียวเองก็มาเหมือนกัน หลังจากนั้นเถ้าแก่ก็เข้ามา บอกให้ทั้งหมดนั้นรออยู่ที่นี้ก่อน..

        “อืม...เข้าใจแล้ว” หัวหน้าหน่วยบอก ก่อนที่เขาจะเดินมาทางเธอ แล้วชี้ไปทางเหยาเซี่ยนซึ่งอยู่ด้านนอกของห้อง ตรงบริเวณหน้าต่าง.. หญิงสาวเมื่อเห็นดังนั้นก็ตกใจน้อยๆ .. นี้มันอะไรกัน เธอนึกว่าเหยาเซียนนั้นจะไม่ได้รับภารกิจนี้เสียอีก..

        “ข้าให้เขาลอบออกไปคนเดียว.. พวกเจ้ายังฝึกวิชาตัวเบาขั้นกลางมิได้.. งานนี้อย่าประมาท” เขากล่าวจบก็สะบัดตูดของตนเองไปนั่งพัก เพื่อเตรียมเหตุการณ์รอ เพื่อที่จะจัดการภารกิจนี้ให้ลลุล่วง..





คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -21 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -21 + 5

ดูบันทึกคะแนน

https://xn--12cn8be2ck0h5b.com/source/plugin/levsign/statics/images/e3.jpgดั่งนรกชัง หรือสวรรค์แกล้ง??
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x60
x15
x22
x36
x20
x10
x775
x500
x13
x104
x2118
x191
x73
x1038
x12
x2
x373
x664
x5
x5
x110
x120
x9999
x15
x82
x260
x624
x85
x395
x3789
x5803
x2700
x1
x1
x1
x48
x98
x6
x192
x143
x78
x4
x835
x2

135

กระทู้

1167

โพสต์

44หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
162067
เงินตำลึง
163246
ชื่อเสียง
149913
ความหิว
820

ใบรับรองภาษาอาร์เมเนียป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV3)ใบรับรองภาษาฮิบรูใบรับรองภาษาเปอร์เชียใบรับรองภาษาฮั่น

คุณธรรม
18183
ความชั่ว
2973
ความโหด
5527
หงเฟิง
เลเวล 1

เหอ ซูมี่

สงบใจไว้นะเจ้าคะ...
pet
โพสต์ 2018-9-10 17:50:17 | ดูโพสต์ทั้งหมด
หลังจากเหตุการณ์ประหลาด หลี่หลิงนูที่ติดอยู่ในห้วงฝันนาน3วัน2คืนจนในดลกจริงยังไม่ได้ตื่นขึ้นมาสักที ทำให้หลิงนูกังวลใจถึงทั้งสองคนพอสมควร ว่าจะอยู่อะไรทำอะไรเป็นรึไม่?...
สาเหตุที่ติดก็เพราะบททดสอบอะไรของเจ้าวิหคตนนั้น... ไม่คำนึงถึงความรู้สึกของหลิงนูเลยนะเนี่ย....


จนกระทั่งความฝันจบลง หลังจากพันธนาการถูกปลด...


....
.......


หลี่หลิงนูลืมตาขึ้นมาช้าๆ ภาพแรกที่เห็นคือเพดานห้องพัก ขยับตามองไปรอบก็เห็นโต๊ะนั่ง ผ้าห่มที่ห่มอย่างดี กับสองคนที่นั่งฟุบหน้าข้างเตียงรอการกลับมาของหลิงนู


"....." หลิงนูมองไปรอบๆในระหว่างความงุนงง แต่ก็รู้ว่า กลับมาในโลกปกติแล้วสินะ ห้องนี้ก็คือห้องที่เราเข้ามาพักนี่นา...
นูขยับตัวเล็กน้อยจนทั้ง2คนที่นอนฟุบอยู่รู้สึกตัวได้


"อื๋อ" เหมยหยวนเงยหน้าขึ้นมาเมื่อมีอะไรขยับบนเตียง ในส่วนที่หลิงนูนอนอยู่ "ซูมี่ เจ้าเหรอ?" เธอหันมองก็เห็นซูมี่ยังนอนฟุบหน้าอยู่ พอมองขึ้นไปก็เห็น ...หลิงนูลุกขึ้นมาจากที่นอนแล้ว..


"ทะ ท่านหลี่..?" เหมยหยวนขยี้ตามองสตรีผมน้ำตาลเข้มที่นอนไปเสียนาน3วัน ตอนนี้ได้ลุกตื่นขึ้นมาแล้ว


"เหมยหยวน... คอยนานรึเปล่า?" หลิงนูพูด เป็นเสียงของหลิงนูจริงๆ เหมยหยวนที่ได้ฟังก็มีสีหน้าที่เริ่มเบิกบานและน้ำตาคลอ "อาาา.....ทะ.."


"ท่านหลี่! ท่านอย่านอนหลับนานแบบนี้สิ!" เหมยหยวนโผเข้ากอดหลิงนูโดยทันทีอย่าเป็นห่วงเป็นใยยิ่งไม่น้อยไปกว่าคนใกล้ชิดของตนเอง น้ำตาปริ่มๆคลออยู่ที่เบ้า แต่นูก็ใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำตาให้
ไม่รอช้าเหมยหยวนก็ปลุกซูมี่ให้ตื่นขึ้นมาพบกับหลิงนูที่ได้ตื่นคืนกลับมาแล้ว เจ้าตัวก็ไม่แพ้กันเข้ากอดหลิงนูอย่างเป็นห่วงเป็นใย แต่ซูมี่กอดแบบนุ่มนวลกว่า หลิงนูก็ไม่รอช้าที่จะปลอบซูมี่ที่ดูรู้สึกเป็นหญิงสาวนุ่มนวลอ่อนแอที่สุดในกลุ่ม
"ไม่เป็นไรนะ ซูมี่... " หลิงนูกอดซูมี่แล้วลูบหลังอีกฝ่าย พลางหอมหน้าผากอีกฝ่ายด้วยเป็นการปลอบๆให้หายกระวนกระวายใจลง
".......เจ้าค่ะ..." ซูมี่พูดสั้นๆแต่เต็มไปด้วยความดีใจผ่านน้ำเสียง..


หลังจากนูตื่นขึ้นมาก็พบว่าร่างกายแข็งแรงดีไม่มีอ่อนแอ แต่ซูมี่ก็บอกเรื่องสำคัญว่า ธนูที่ท่านหลี่พกมาประจำได้หายไปแล้ว หายไปแบบต่อหน้าต่อตาเลยทีเดียว...
หลิงนูรับรู้ดังนั้น ก็รู้สึกว่าไม่แปลกใจเท่าไหร่ แทนที่จะตกใจ


"......"
"ข้าว่า มันก็คงจะเป็นตามที่ข้าคิดแน่นอน..." หลิงนูกล่าวออกมาหลังจากรู้ว่าธนูโปรดหายไป..
ประโยคนี้ทั้งสองคนก็สงสัยงงงวยกันพอสมควร ไม่รู้ว่าหลิงนูพูดหมายถึงสิ่งใด...


หลังจากนั้นกลุ่มหลิงนูก็ออกจากโรงเตี๊ยมดอกหญ้า เดินทางต่อไปยังทางใต้แบบไม่เร่งรีบ...


@Admin


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

11112222
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
จื่อซิงหม่า
แหวนห้าสี
ชุดนักพรตซือฉง
ทวนฝงเจียง
ตัวเบาขั้นสูง
กระบี่ฉุนจวิน
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x50
x65
x7
x6
x1
x1
x4
x287
x7
x1
x7
x9
x1
x1
x100
x2
x3
x1
x2
x200
x100
x1