ดู: 2517|ตอบกลับ: 18

{ เมืองเจียงหลิง } โรงเตี๊ยมระกา

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-11-3 16:37:05 |โหมดอ่าน


{ เมืองเจียงหลิง } โรงเตี๊ยมระกา


เป็นโรงเตี๊ยมใกล้ตลาดเมืองเจียงหลิง อาหารส่วนมากจะทำมาจากไก่แทบทั้งหมด มีน้ำชาและขนม ห้องพักมีอยู่ประมาณสิบห้องได้ขนาดไม่ใหญ่มาก มีผู้คนแวะเวียนเข้ามาอยู่ตลอด


ชื่อกิจการ: โรงเตี๊ยมระกา
เจ้าของกิจการ: หลี่ ฟาง
ประเภทงาน: อาหารเมนูไก่ ขนม น้ำชา และที่พัก
เวลาเปิด-ปิดร้าน: 24 ชั่วโมง

#ประทับตราเจ้าเมืองเจียงหลิง

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2017-12-19 16:27:55 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย BaiFangRong เมื่อ 2017-12-19 16:29



[ไป๋ฟางหรง]
บทที่ 10 : เดินทางกลับหวยหนาน(2)
            หลังการเร่งเดินทางในที่สุดก็มาถึงเมืองเจียงหลิง  ไป๋ฟางหรงกึ่งหลับกึ่งตื่นแทบจะตลอดเพราะไม่มีสิ่งใดให้นางทำระหว่างเดินทาง หากมีโอกาสนางก็อยากจะไปเลือกหาตำราสักเล่มมานั่งอ่านระหว่างทาง  

เมื่อมาถึงโรงเตี๊ยมระกาก็เย็นค่ำ  โรงเตี๊ยมเล็กแห่งนี้ตกแต่งอย่างเรียบง่ายด้วยไม้เนื้อแข็ง  ถึงจะดูเก่าโทรมตามกาลเวลาบ้างแต่ก็สะอาดสะอ้านน่าพักไม่น้อย  โรงเตี๊ยมแห่งนี้มีห้องพักว่างไม่มากพอที่คณะเดินทางจะเข้าพักได้หมด  แต่ยังไงด้วยฐานะของนางทำให้ฟางหรงได้ห้องเดี่ยวไปโดยไม่ต้องแบ่งกับใคร   


นางเข้าไปพักผ่อนยืดเส้นสายในห้อง  อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า  ปรับร่างกายให้สดชื่น  ก่อนจะลงมานับประทานมื้อค่ำที่ด้านล่างของโรงเตี๊ยม  แขกเหรื่อส่วนใหญ่เลือกจะสั่งให้เสี่ยวเอ้อร์ไปส่งในห้อง ทว่าวันนี้ฟางหรงอยากมานั่งชมเมืองที่เพิ่งมาครั้งแรกเสียหน่อย  เมื่อได้ที่นั่งนางก็สั่งชาร้อนหนึ่งกา ข้าวสวยและผักผัด   มองซ้ายมองขวาไม่พบคนคุ้มกันที่ท่านพ่อส่งมาก็นึกฉงนจนกวักมือเรียกเสี่ยวเอ้อร์มาสอบถามจึงได้ความว่าทุกคนยังนั่นพักทานข้าวจนถึงเมื่อครู่  ก่อนจะแยกย้ายไปทำธุระ คนหนึ่งไปส่งข่าวรายงานแก่บิดาคนหนึ่งไปดูแลความเรียบร้อยของม้าและเกวียน คนหนึ่งไปซื้อเสบียง สามคนยืนคุมหน้าโรงเตี๊ยม หากมีเรื่องอะไรค่อยเข้ามา


{ ผีเสื้อ }
ผีเสื้อน้อยล่องลอยเหนือทุ่งหญ้า
ยามแสงกล้าท้าสุริยันบินเฉิดฉาย

ผีเสื้อน้อยล่องลอยในพงไพร
ยามถลาพาปีกพักช่างน่าชม

ผีเสื้อเอ๋ยเจ้าโบยบินอยู่ทิศใด
ไกลสุดหนตำบนไหนข้าใคร่รู้?

ผีเสื้อเอ๋ยเรายังเคยคู่เคียงอยู่
กลับมาเถิด มาหาข้าอย่าให้รอ...
  


กวีพเนจรนายหนึ่งขับร่ายลำนำด้วยน้ำเสียงหงอยเหงาเศร้าสร้อย  ขับบรรยากาศสงบเงียบของโรงเตี๊ยมดูเปล่าเปลี่ยว ฟางหรงจิบชาไปฟังลำนำไปรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมา   จวบจนกวีหนุ่มรายนั้นร่ายลำนำจนเผลอสบตากันพอดี

“เรียนคุณชายข้าน้อยความรู้ไม่กว้างขวางนัก ไม่ทราบว่าลำนำเมื่อครู่มีชื่อว่าอะไรรึเจ้าคะ” นางเปิดคำถามขึ้น
“มิได้ๆลำนำบทนี้เป็นลำนำผีเลื้อขอรับคุณหนู” เขาตอบอย่างสุภาพถ่อมตัว

“ลำนำผีเสื้อ...”ฟางหรงเอ่ยทวน หากมีกู่ฉินอยู่ตรงนี้นางคงได้ดีดพิณคู่ลำนำไปแล้ว  ริมฝปากจิ้มลิ้ม “ข้าจะจดจำไว้นะเจ้าคะ  ไม่ทราบว่าท่านใดเป็นผู้ประพันธ์หรือเจ้าคะ”

“นามของกวีท่านนั้นคือเสิ่นหลิงเฮ่าขอรับคุณหนู”

ไป๋ฟางหรงกระพริบตา  รู้สึกคุ้นหูอย่างน่าประหลาด ท่านเสิ่นหลิงเฮ่า??...เฮ่า...เฮ่าเฮ่า???

หรือจะเป็นท่านเฮ่าเฮ่าผู้ประพันธ์ลำนำผาฮั่นจงผู้นั้น
ลำนำบทนี้จะเกี่ยวโยงถึงพ่อค้าที่พลัดพรากกันไปหรือไม่นะ

อา...ข้าอดเอาใจช่วยไม่ได้จริงๆ


“ขอบคุณคุณชายที่แถลงไขแก่ข้าน้อยเจ้าค่ะ”ไป๋ฟางหรงยกน้ำชาขึ้น “ข้าน้อยมินิยมดื่มสุรา หากมีโอกาสพบพานพูดคุยนับเป็นวาสนาข้าน้อยขอคำนับด้วยน้ำชานี้แทน”


ร่างแบบบางลุกขึ้นยืนก่อนจะโค้งล่ำลา“เวลานี้ก็ค่ำมืดแล้ว ถ้าอย่างไรข้าน้อยขอตัวก่อนนะเจ้าคะ”


@Admin @LingHao

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +15 เงินตำลึง +600 ชื่อเสียง +50 ความหิว -22 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 15 + 600 + 50 -22 + 3

ดูบันทึกคะแนน

........
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ดมกลิ่น
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x8000
x100
x14
x9000
x30
x5
x8
x1
x2
x25
x30
x2
x3
x1
x2
x2
x1
x10
x2
x1
x1
x46
x1
x1
x10
x1
x28
x97
x10
x65
x1202
x600
x4
x568
x13
x9
x77
x4
x120
x5
x60
x3
x18
x11
x2
x15
x3
x13
x1
x95
x24
x4
x82
x5
x4
x10
x12
x1
x30
x14
x32
x1

158

กระทู้

1069

โพสต์

163

เครดิต

เงินชั่ง
80
เงินตำลึง
1605
ชื่อเสียง
0
ความหิว
105

ใบรับรองภาษาฮั่น

คุณธรรม
415
ความชั่ว
0
ความโหด
7
โพสต์ 2017-12-22 11:16:42 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ch.39
วันที่ 4.21

     จากท่าเรือเดินเข้ามาในเมืองไม่ลึกมากก็เห็นโรงเตี๊ยมขนาดเล็ก หรั่นซิ่นหลี่จึงให้เสี่ยไป๋รออยู่ใกล้ๆแล้วตนก็รีบเข้าไปเลือกซื้อของ "ข้าต้องการซาลาเปา ท่านมีไส้อะไรขายบ้างหรือ?" เดินเข้าไปหาเสี่ยวเอ้อร์แล้วถาม
     "โรงเตี๊ยมแห่งนี้ขายเพียงซาลาเปาไส้ไก่สามรส ท่านต้องการกี่ลูกหรือ?"
     "สิบพอ" หรั่นซิ่นหลี่ตอบ นางกินง่ายอยู่ง่าย
     "ทั้งหมดหนึ่งร้อยตำลึงขอรับ'"
     ไม่นานซาลาเปาสิบลูกก็ถูกบรรจุใส่ห่อกระดาษแล้วยื่นให้หญิงสาว หรั่นซิ่นหลี่รับมาแล้วจ่ายเงินไปก่อนจะเดินไปพาเสี่ยไป๋เดินไปในตลาดเพื่อหาของกินให้มัน

     @Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -18 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -18 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x12
x200
x10
x6
x2
x2
x100
x20
x115
x26
x62
x33
x80
x100
x240
x32
x30
x148
x100
x10
x1
x1
x20
x1
x5
x13
x1
x1
x100
x36
x50
x1
x1
x22
x20
x153
x8
x7
x76
x10
x8
x1
x1
x15
x220
x5
x22
x17
x60
x5
x2
x2
x15
x20
x35
x19
x19
x33
x51
x50
x1
โพสต์ 2018-2-2 21:24:12 | ดูโพสต์ทั้งหมด





       ผิงผิงและเหมยถงเดินทางมาจนถึงเมืองเจียงหลิงโดยแวะพักที่โรงเตี้ยมระกา แต่ก่อนจะพักนั้นทั้งสองได้สั่งอาหารเย็นมาทานกันที่ชั้นล่าง ส่วนซื่อลู่กับจวื่จื่อก็พักที่คอกม้า
       "เดี๋ยวเราทานกันเสร็จก็พักที่ห้องนะ เราจะพักกันคนละห้องเพื่อความสะดวกและความเป็นส่วนตัว"
       "ได้เจ้าค่ะ" เหมยถงตอบรับด้วยรอยยิ้ม ผิงผิงยิ้มให้
       "แม่นางเหมยถงไม่ทราบว่าอายุเท่าไร?" ผิงผิงต้องถามก่อนเพราะเดี๋ยวจะเหมือนรอบพี่ซือ เธอค่อนข้างตัวเล็กเลยมักโดนเข้าใจว่าเป็นเด็ก
       "ปีนี้ข้า 16 เจ้าค่ะ ท่านหลิงละเจ้าคะ?"
       "ข้า 18 "
       "พี่สาว" เหมยถงเบิกตากว้างไม่คิดว่าสตรีตรงหน้าที่ช่วยเหลือตนจะอายุมากกว่าแต่ตัวเล็กมาก
       "ข้าตัวเล็กนะ ไม่สูงขึ้นเลย" ผิงผิงเอ่ยด้วยรอยยิ้มก่อนจะลงมือทานอาหารกัน เมื่อจัดการเรียบร้อยก็แยกย้ายกันเข้าห้องของตัวเองไปเพื่อนอนหลับพักผ่อน


@STAFF_Pixiu

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 2เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +350 ความหิว -12 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin -150
STAFF_Pixiu + 10 + 500 -12 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ขลุ่ยบุพเพ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x8
x106
x5
x8
x2
x2
x2
x4
x50
x120
x157
x68
x1
x1
x1
x13
x4
x6
x28
x40
x10
x3
x2
x1
x12
x20
x1
x16
x68
x46
x68
x32
x16
x40
x10
x76
x58
x2
x20
x440
x16
x6
x100
x502
x40
x86
x1
x80
x179
x98
x42
x100
x30
x15
x88
x1
x15
x32
x1
x20
x521
x795
x336
x222
x180
x72
x2
x35
x123
x544
x88
x10
x10
x10
x4
x47
x1
x72
x1
x100
x107
x50
x1714
x12
x6
x2
x69
x477
x2
x2
x398
x145
x386
x365
x20
x42
x86
x3
x120
x1
x8092
x38
x871
x4339
x1026
x1388
x12
x17
x25
x181
โพสต์ 2018-2-4 01:06:27 | ดูโพสต์ทั้งหมด
เดินทาง
-4-

กว่าจะพ้นเขตเมืองหย่งอันและมาถึงตัวเมืองเจียงหลิงก็ล่วงเข้ายามสนธยา ดูเหมือนว่าช้างเผือกที่ใช้เป็นพาหนะนั้นจะดึงดูดความสนใจชาวเมืองอยู่มิน้อย วูฮูหยินเห็นพวกเขาต่างชี้ชวนกันดูด้วยความตื่นตาตื่นใจก็อดมิได้ที่จะยิ้มออกมานิดๆ หาได้รู้สึกกระดากอายหรือเก้อเขินอันใดไม่

“เยี่ยเอ๋อร์ เรามาถึงเมืองเจียงหลิงแล้ว” หญิงสาวก้มลงบอกบุตรสาวตัวน้อย

@Aki

นางลูบหัวบุตรสาวเบาๆ สองสามครา ก่อนจะตัดสินใจให้คณะเดินทางทั้งหมดเข้าพัก ณ โรงเตี๊ยมระกาซึ่งตั้งอยู่มิไกลจากตลาดในเมือง รอนแรมกลางป่ากลางเขาหลายทิวาราตรี ได้รับความลำบากกันมาไม่น้อย โดยเฉพาะทหารฝีมือดีทั้งหกนายที่วูเหรินกุ้ยมอบหมายให้ตามคุ้มกันพวกนางแม่ลูก การเข้าพักในโรงเตี๊ยมสักคืนจึงถือเป็นรางวัลเล็กๆ น้อยๆ ตอบแทน ให้พวกเขาได้ทานอาหารดีๆ นอนบนเตียงดีๆ และได้แช่น้ำชำระร่างกายกันบ้าง

หญิงสาวอุ้มเยี่ยเอ๋อร์น้อยส่งให้ทหารนายหนึ่งที่อยู่ด้านล่างก่อนที่นางจะลงจากหลังช้าง ทหารอีกนายหนึ่งกำลังยื่นเสบียงช้างให้เด็กรับใช้ของโรงเตี๊ยมพร้อมอธิบายว่าต้องให้อาหารอย่างไร ส่วนเด็กรับใช้ผู้นั้นก็ได้แต่เกาหัวยืนมองตาปริบๆ

จะพาเจ้าช้างเผือกนี่ไปไว้ที่ไหนดีล่ะเนี่ย…

โรงเตี๊ยมระกาแม้มิใช่โรงเตี๊ยมโอ่อ่าหรูหราเท่าในเฉิงตู ตกแต่งประดับประดาอย่างเรียบง่าย แต่ก็มีบรรยากาศอบอุ่นแลดูเป็นมิตร ผู้คนแวะเวียนกันมาไม่ขาดสายจนหญิงสาวกังวลว่าห้องพักจะเต็มเสียก่อน มิพอให้ทหารของนางได้เข้าพักกันครบคน

“อา… เรามีเหลืออยู่หกห้องพอดีขอรับ กับห้องพิเศษอีกหนึ่ง” เถ้าแก่โรงเตี๊ยมกล่าวตอบด้วยสีหน้ายิ้มแย้มหลังจากที่นางถามหาห้องพักให้ทั้งคณะ

“เช่นนั้นก็เอาตามนั้นเถิด”

หลังจากตกลงกับเถ้าแก่เรียบร้อย เถ้าแก่ก็ให้เด็กรับใช้นำทางพวกนางไปยังห้องพัก ทหารที่ติดตามมาด้วยมองฮูหยินของพวกตนด้วยความรู้สึกขอบคุณ นอนกลางดินกินกลางป่ากันมาหลายวัน ได้พักสบายๆ เช่นนี้ก็เหมือนได้กลับมานอนในเรือนพักตน อันที่จริงด้วยความที่เป็นทหาร ลำบากยากเข็ญกว่านี้ล้วนเคยประสบพบเจอมาแล้วทั้งสิ้น แต่กระนั้นนายหญิงของพวกเขาก็ยังอุตส่าห์เป็นห่วง…

ต่างคนต่างแยกย้ายกันเข้าพักผ่อน หยางอวี้ถิงอุ้มบุตรสาวเดินเข้าคูหาที่มีขนาดกว้างกว่าคูหาอื่นๆ ทั่วไปในโรงเตี๊ยม ภายในจัดแต่งอย่างเรียบง่ายทว่าดูอบอุ่นน่าอยู่ยิ่ง นางวางเด็กหญิงตัวน้อยลงบนเตียง ก้มลงประทับจุมพิตกลางกระหม่อมเบาๆ

“รอแม่สักประเดี๋ยว แม่จะเตรียมน้ำอุ่นมาอาบให้เจ้า”

@Aki

ดวงหน้าสวยคมยามนี้มีรอยยิ้มอ่อนโยนประดับ นางหันไปขอน้ำอุ่นเตรียมอาบจากเด็กรับใช้ ไม่นานนักในอ่างไม้ก็มีน้ำอุ่นๆ ไว้พร้อม หญิงสาวอุ้มเยี่ยเอ๋อร์ของนางเดินมาหลังฉากกั้นในส่วนที่จัดไว้สำหรับทำธุระส่วนตัว จุ่มมือลงไปเพื่อทดสอบอุณหภูมิน้ำด้วยเกรงว่าจะร้อนเกินไปสำหรับผิวบางๆ ของเด็กน้อย

@Aki

“ใช่แล้วเด็กดี… อาบน้ำเถิด จะได้เข้านอน”

อาบน้ำให้เด็กนั้นมิถือว่าเป็นเรื่องยากสำหรับนาง เหม่ยเยี่ยเป็นเด็กดีรู้ความนัก ทั้งเชื่อฟัง ไม่ร้องไห้โยเย ฉลาดเฉลียวเกินวัยจนนางรู้สึกว่าตนเองช่างโชคดียิ่ง

อวี้ถิงผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ให้ลูกสาว สวมเสื้อคลุมตัวเล็กๆ ทับให้อีกชั้นเพื่อให้ร่างกายอบอุ่น หลังจากนั้นจึงกล่อมเด็กน้อยเข้านอน...



(จ่ายเงินค่าห้องพักธรรมดา 6 ห้อง ห้องพิเศษ 1 ห้อง 15*6 = 900 900+700 = 1600 ตำลึง)







คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง -1600 ชื่อเสียง +44 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin -1600 + 44 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
น้ำมันหอมชาวไอจี๋
เกราะทองคำ
กราดิอุสทอง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x200
x200
x100
x20
x10
x20
x20
x20
x20
x1
x14
x14
x10
x3
โพสต์ 2018-2-4 20:55:46 | ดูโพสต์ทั้งหมด





         หลิงผิงผิงและเหมยถงเดินทางจนมาถึงเมืองเจียงหลิง ทั้งสองเข้าพักที่โรงเตี้ยมระกา ส่วนจวื่จื่อกับซือลู่ต่างก็พักในคอกม้า ส่วนเจียวเสวี่ยนั้นยังคงหมอบอยู่บนไหล่ผิงผิงอีกเช่นเคย เย็นนี้ทั้งสองต่างสั่งอาหารมาทานกันก่อนจะสั่งขนมและน้ำชามาเพื่อพูดคุยเล่นกันสักนิด
         "แม่นางเหมยถงไปที่ฉางซา จะให้ข้าไปส่งเจ้าที่ใดหรือ?"
         "หอสมุดประจำเมืองเจ้าค่ะ" เหมายถงเอ่ยด้วยรอยยิ้มน่ารัก
         "นอกจากเจ้าจะเป็นหนอนสมุนไพรแล้ว เจ้ายังเป็นหนอนหนังสืออีก?"
         "มิใช่หรอกเจ้าค่ะ ข้าสนแต่สมุนไพร แต่ครั้งนี้ข้าจะไปพบสหาย" เหมยถงเอ่ยพลางจิบชาสมุนไพร ส่วนผิงผิงนั้นแตะแต่ขนมเพราะยังไงก็ไม่ชอบชาอยู่แล้ว
         "สหาย... ดีจังนะ ข้าสิกว่าจะได้พบสหาย..." ผิงผิงเอ่ยพลางนึกถึงเสวี่ยเย่ขึ้นมา ใบหน้าเล็กของอีกฝ่ายและความรอบรู้นั้น...
         "ท่านหลิงเล่า? หลังจากหาแร่แล้วจะไปไหนต่อหรือเจ้าคะ?"
         "ข้าก็คงแวะไปเฉินตู แล้วค่อยขึ้นเหนือ ข้าอยากลองไปที่ทุ่งหญ้าตอนเหนือ" ผิงผิงเอ่ยพลางยิ้ม ถึงเขาจะห้ามไม่ให้เธอไป อย่างไรเสียเธอก็จะไปให้ได้...
         "น่าสนุกจังเจ้าค่ะ หากข้าสามารถป้องกันตนเองได้ ข้าจะไปทั่วแผ่นดินเพื่อหาสมุนไพร!"
         "หากสมุนไพรเป็นบุรุษ เจ้าคงแต่งงานกับเขาเลยสินะ?"
         "แน่นอนเจ้าค่ะ!"
         ผิงผิงยิ้มอย่างสนใจ จะมีใครบ้าสมุนไพรเท่าแม่นางน้อยคนนี้อีกเล่า? ก่อนจะดึกมากไปกว่านี้ทั้งสองต่างขึ้นห้องตนเองเพื่อไปพักผ่อน....


@STAFF_Pixiu

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 2เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +350 ความหิว -12 Point +5 ย่อ เหตุผล
STAFF_Pixiu + 10 + 500 -12 + 5
Admin -150

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ขลุ่ยบุพเพ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x8
x106
x5
x8
x2
x2
x2
x4
x50
x120
x157
x68
x1
x1
x1
x13
x4
x6
x28
x40
x10
x3
x2
x1
x12
x20
x1
x16
x68
x46
x68
x32
x16
x40
x10
x76
x58
x2
x20
x440
x16
x6
x100
x502
x40
x86
x1
x80
x179
x98
x42
x100
x30
x15
x88
x1
x15
x32
x1
x20
x521
x795
x336
x222
x180
x72
x2
x35
x123
x544
x88
x10
x10
x10
x4
x47
x1
x72
x1
x100
x107
x50
x1714
x12
x6
x2
x69
x477
x2
x2
x398
x145
x386
x365
x20
x42
x86
x3
x120
x1
x8092
x38
x871
x4339
x1026
x1388
x12
x17
x25
x181
โพสต์ 2018-2-8 19:41:58 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ผิงผิง เมื่อ 2018-2-8 20:13





       ผิงผิงหลังจากได้รับจดหมายจากไช่ฟ่านเหลียงเธอก็ตอบว่าจะไป... แต่มันอยู่ส่วนไหนของแผ่นดินฮั่น! คงได้แต่รอให้หมั่นโถวกลับมาก่อนแล้วค่อยส่งจดหมายไปถาม... เด็กสาวมักขี้ลืมประจำ(?) เจ้าตัวนอนเล่นบนหลังจวื่จื่อโดยเธอทรงตัวได้ดี ออกจากเหมืองแร่มาก็เย็นแล้ว ลองสุ่มทิศทางไปก่อนแล้วกันอาจจะเจอจวนตระกูลไช่โดยบังเอิญก็ได้?
       "จื่อจื่อ ถ้าข้ามิลืมถามกลับไปก็ดีสิ... แล้วจวนตระกูลไช่มันอยู่ส่วนไหนของแผ่นดินฮั่นเนี่ย!!!!"
       "ม๊อ"
       "หมั่นโถวก็ยังไม่กลับมาเลย เฮ้อ..." ผิงผิงถอนหายใจหนักๆ พลางนอนมองท้องฟ้าบนหลังจวื่จื่อ ก่อนจะมองไปที่ซือลู่ที่ดูท่าทางอารมณ์ดีเชียว...
       "บางทีข้าก็สงสัยนะว่าพวกนกเขารู้ที่อยู่ของคนรับได้ยังไง..." เด็กสาวตั้งข้อสงสัยเพราะเพียงบอกแค่ว่าส่งไปให้ใครมันก็ไปถึงมือผู้รับ...
       "คิดไปก็แค่นั้น ข้าคิดไม่ออก วันนี้อย่างไรก็ต้องกินให้เต็มที่!" ผิงผิงเอ่ยพลางงีบหลับไปบนหลังจวื่จื่อ...


       พอรู้ตัวอีกทีก็มาถึงเมืองเจียงหลิงแล้ว เด็กสาวยังคงหลับบนหลังจวื่จื่ออยู่... จวื่จื่อพานายน้อยมันมาที่โรงเตี้ยมระกาที่เคยมาพักเมื่อวันก่อน
       "ม๊อ..."
       "งือ..." ผิงผิงยังคงหลับ เจ้าจวื่จื่อเดินไปหาคนมาปลุกนายน้อยมัน โดยการงับชายเสื้อของเสี่ยวเอ๋อห์...
       "เจ้า?"
       "ม๊อ... ม๊อ..."
       "นายเจ้าเป็นอะไรหรือ?" เสี่ยวเอ๋อห์สังเกตเห็นแม่นางน้อยบนหลังจวื่จื่อที่นอนอยู่ เขาเข้าไปเขย่าตัวแต่เด็กสาวก็ยังไม่ตื่น
       "แม่นางน้อย แม่นางน้อย..." เสี่ยวเอ๋อห์ทั้งเขย่าและร้องเรียก ผิงผิงก็ยังไม่ตื่นจนเขาเริ่มรู้สึกไม่สบายใจ หรือแม่นางน้อยป่วย?
       "เจ้าวัว เดี๋ยวข้าจะไปตามหมอมา นายของเจ้าอาจป่วย"
       "ม๊อ..."
       เสี่ยวเอ๋อห์รีบหันหลังวิ่งไปที่โรงหมอ ส่วนจวื่จื่อพาผิงผิงไปข้างๆ ทาง ซือลู่เดินตามมาด้วย ด้วยสัตว์สองตัวนี้กลายเป็นจุดเด่น...
       จ๊อก...
       เสียงท้องร้องของผิงผิงดังจนคนอื่นเขาได้ยิน เด็กสาวขยี้ตาเบาๆ พลางหาวก่อนจะตื่น...
      "หิว..." ผิงผิงยังตื่นไม่เต็มที่เท่าไรนักพลางทำจมูกไปมาเหมือนเธอจะได้กลิ่นอาหาร... เด็กสาวลงจากหลังจวื่จื่อก่อนจะเดินเข้าโรงเตี้ยมไป...        "ขออาหารหลายๆ จานด้วยเจ้าค่ะ" ผิงผิงสั่งอาหารมา แต่ที่ขาดไม่ได้คือปลานึ่งบ๊วย... ของโปรด! เด็กสาวลงมือจัดการกินอาหารพลางเงยหน้าขึ้น
       "แม่นางน้อย... ท่าน..."
       "เจ้าคะ?" ผิงผิงงุนงง ว่าเสี่ยวเอ๋อห์คนนี้มีธุระอะไรกับตน? พลางมองไปด้านหลังก็เห็นชายชราในชุดหมอ...
       "เจ้าแน่ใจนะว่านางป่วย?"
       "ขอรับ ข้าปลุกแล้วก็ไม่ตื่น" เสี่ยวเอ๋อห์หันไปทางหมอชรา
       "ข้าเพียงหลับลึก.... ไม่มีอะไรหรอกเจ้าค่ะ" ผิงผิงเอ่ยด้วยรอยยิ้มก่อนจะลงมือจัดการอาหารตรงหน้าต่อไป ตอนนี้เธออิ่มแล้วยังไม่อยากลุกไปไหน... สงสัยคงต้องได้นอนที่โรงเตี้ยมแล้ว


@Admin


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -14 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -14 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ขลุ่ยบุพเพ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x8
x106
x5
x8
x2
x2
x2
x4
x50
x120
x157
x68
x1
x1
x1
x13
x4
x6
x28
x40
x10
x3
x2
x1
x12
x20
x1
x16
x68
x46
x68
x32
x16
x40
x10
x76
x58
x2
x20
x440
x16
x6
x100
x502
x40
x86
x1
x80
x179
x98
x42
x100
x30
x15
x88
x1
x15
x32
x1
x20
x521
x795
x336
x222
x180
x72
x2
x35
x123
x544
x88
x10
x10
x10
x4
x47
x1
x72
x1
x100
x107
x50
x1714
x12
x6
x2
x69
x477
x2
x2
x398
x145
x386
x365
x20
x42
x86
x3
x120
x1
x8092
x38
x871
x4339
x1026
x1388
x12
x17
x25
x181
โพสต์ 2018-2-22 00:03:21 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย xiwen เมื่อ 2018-2-22 00:04

ปริศนา

     เมื่อเดินทางมาถึงโรงเตี๊ยมก็เป็นยามค่ำของวันแล้ว ซีเหวินและเจี๋ยเฟยตกลงที่จะแยกกันพักคนละห้อง   ซีเหวินที่เพิ่งอาบน้ำมาหยกๆจากน้ำตกได้ลงเจี๋ยเฟยไปพักผ่อนด้านห้องพักตน  ส่วนเจี๋ยเฟยเองก็บอกว่าจะไปอาบน้ำเสียหน่อย  ทั้งสองจึงแยกกันไปพักกันตามอัธยาศัยและพรุ่งนี้ค่อยไปเจอกันที่ห้องอาหารของโรงเตี๊ยม  

      " ฝันดีนะซีเหวิน  เจ้ามีอะไรก็ตะโกนดังๆเลยนะ  ข้าเป็นคนตื่นยาก"   เจี๋ยเฟยไขกุญแจเข้าห้องพักที่อยู่ข้างๆห้องนาง  ก่อนจะบอกมือให้ และเดินเข้าไปในห้อง

      ' เชอะ สุดท้ายก็ไม่เห็นบอกเลย '

     ซีเหวินเมื่อเห็นเจี๋ยเฟยเข้าไปในห้องของเขาแล้ว  ก็ไขกุญแจห้องของตนและ เมื่อเข้าไปก็จัดการวางสัมภาระให้เป็นกิจลักษณะ

" ฮ้าว ง่วงจังขอซักงีบดีกว่า "   ซีเหวินล้มตัวลงนอนแอ้งแม้งพักเหนื่อยอยู่บนเตียงกลางห้องพักขนาดสี่เหลี่ยมพื้นผ้า    นางใช้เวลานอนพลิกไปพลิกมาอยู่พักใหญ่ สำหรับซีเหวินแล้วนางเป็นคนนอนอยากพอสมควร     '  นอนไม่ยักกะหลับแฮะ '   ทั้งที่ขอบตาของหน้ามีรอยดำกลมดังหมีแพนด้าแต่นังก็ยังงีบไม่ลง  หัวนางยังคงคิดเรื่องที่เจี๋ยเฟยบอกเกี่ยวกับหนังสือ   ' หนังสือนี่เราเองก็ไม่อยากเปิดอ่านเลย เพราะเวลาคิดถึงท่านปู่ทีไรเราก็แทบจะร้องไห้ทุกที '   ซีเหวินค่อยๆเปิดดูตั้งแต่หน้าแรก หน้าแรกเป็นหน้าบอกคล้ายคำนำ  ตรงส่วนนี้ซีเหวินได้อ่านเรียบร้อยแล้ว  เพราะหนังสือเล่มนี้ทำให้ซีเหวินได้เจอกับอาจารย์หลี่

      ' ลองมาคิดดูแล้วมันไม่น่าจะใช่เรื่องบังเอิญแฮะ  ที่เราเจอกับอาจารย์หลี่น่าจะเป็นเพราะอาจารย์รู้จักปู่ '  นางลุกขึ้นจากเตียงเดินวนไปวนมา   ' เฮ้อ ถ้าไอ้พวกโจรภูเขานั่น ไม่มาบุกก่อนนะ ป่านนี้อาจารย์กับเราไปถึงพร้อมกันแล้ว  แล้วไหนจะศิษย์พี่ที่แท้จริงแล้วเป็นพวกเดียวกับไอ้เศรษฐีที่ส่งคนชุดดำมาทำร้ายคนตระกูลหลิน แล้วก็เราอีก  มันคงตั้งใจจะฆ่าเราจริงๆน่ะแหละตัดไฟตั้งแต่ต้นลม เพื่อจะได้ไม่มีใครไปช่วยคนตระกูลหลิน และ เพื่อที่มันจะได้ทำธุรกิจนางรำในยุทธภพเพียงคนเดียว   แล้วป่านนี้ท่านอาจารย์จะเป็นยังไงบ้างนะ '   ซีเหวินคิดวกไปวนมาจนนางค่อยๆถอนหายใจออกมาเบาๆ  จากนั้นนางก็ให้ความสนใจกับหนังสือที่อยู่ตรงหน้า    นางค่อยๆกรีดหนังสอหาดูหน้าที่อธิบายเกี่ยวกับสถานที่

      [ หอคอยมังกร    หมู่บ้านเฟิ่งฟู    ................................  ]  ชื่อสถานที่และประวัติมากมายที่คนธรรมดาไม่น่ารู้เกี่ยวกับสถานที่นั้นๆถูกเขียนโดยละเอียด  ว่าสามารถไปทำอะไรได้บ้างแต่ว่าไม่มีที่ไปที่มา   ซีเหวินค่อยๆอ่านประวัติเกี่ยวกับหมู่บ้านเฟิ่งฟูที่คุณปู่เป็นคนอธิบาย  แต่ยังไม่ท่านอ่านจนจบดี นางก็เผลอหลับไปเพราะความอ่อนล้า




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง -300 ความหิว -16 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin -300 -16 + 5

ดูบันทึกคะแนน

.....
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x10
x50
x30
x1
x1
x115
x21
x111
x22
x14
โพสต์ 2018-2-22 01:14:56 | ดูโพสต์ทั้งหมด
รังควาญ

     ' หิวน้ำชะมัดเลย '   ซีเหวินตื่นขึ้นมาในกลางดึกประมาณตีหนึ่ง  นางค่อยๆลุกจากเตียงด้วยความอ่อนเพลีย   ซีเหวินค่อยเดินไปจุดไฟที่ตะเกียงห้องพักของตน   นางได้ยินเสียงใครคุยกันอยู่หน้าห้องข้างๆ

     " ข้าว่าห้องนี้แหละ ที่แม่นั่นอยู่  "  

     " แต่ถ้าผิดห้องไปเจอผู้ชายที่มาด้วยกันละก็เราอาจจะถึงตายได้เลยนะ  ก็ตอนระหว่างทางที่มา เจอไอ้เฉานอนกระอักเลือดไม่ใช่เหรอ  มันบอกว่าให้ระวังผู้ชาย"

     เสียงชายสองคนกระซิบคุยกันไปมาทำให้ซีเหวินพอเดาได้ว่าด้านหน้าห้องของเจี๋ยเฟยมีคนอยู่   ' ถ้าข้าตะโกนตอนนี้แล้ว ท่านเจี๋ยเฟยไม่ตื่นละก็พวกมันอาจจะยกโขยงมารุมข้า  พวกมันมากันกี่คนก็ไม่รู้แถมถ้าศิษย์พี่มาด้วยละก็ข้าคงไม่รอด '     ซีเหวินรีบดับไฟตะเกียง  และมองพวกมันผ่านรูเล็กๆของประตูไม้  

     ภาพที่ซีเหวินเห็นผ่านประตูไม้นั้นไม่ใช่ภาพชายชุดดำแต่อย่างใดแต่เป็นชายสองคนในชุดสีปกติ ที่กำลังทำท่าจะทุ่มประตูห้องเจี๋ยเฟยอยู่  

     ' ไม่ใช่ชายชุดดำหรอกเหรอ  แล้วทำไมไฟทางเดินข้างนอกถึงดับ มองแทบไม่เห็นหน้าพวกมันเลย '

     ปึง ปึง ปึง ปึง ปึง ปึง

     เสียงดังมาจากประตูห้องของซีเหวินที่อยู่ทางด้านซ้ายมือติดกับห้องเจี๋ยเฟย ดึงความสนใจชายทั้งสอง  

     " ซวยละ ไอ้ผู้ชายตื่นแล้วแน่เลย "  ชายคนหนึ่งได้บอกให้ชายอีกคนพังประตูห้องเลย เพราะนึกว่าห้องข้างๆคือห้องเจี๋ยเฟยที่กำลังรู้แผนของตน

ปัง

     ประตูเปิดขึ้น  ในห้องสิ่งที่ทั้งสองพบนั้นทำให้คนทั้งสองหน้าตาเหวอ  เพราะในห้องนั้นว่างเปล่าไม่มีใครอยู่

    " เฮ้ย ไม่มีใครอยู่เลยวะข้าว่าพวกแม่งไหวตัวทันหนีไปด้านล่างละ  ชายหนุ่มบยกเพื่อนอีกคน ให้วิ่งลงไปกัน    เมื่อรอให้ชายหนุ่มวิ่งลงข้างล่างไปกันหมด ซีเหวินจึงค่อยเปิดประตูออกมา

     ' นี่มันอะไรกัน แล้วท่านเจี๋ยเฟยละ ? '

     ซีเหวินเองเมื่อเข้ามาก็ต้องงงเป็นไก่ตาแตกเมื่อพบว่าร่างของเจี๋ยเฟยไม่อยุ่ในห้อง

     ' ท่านเจี๋ยเฟยหายไปไหน ?  '

   


     


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -19 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -19 + 5

ดูบันทึกคะแนน

.....
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x10
x50
x30
x1
x1
x115
x21
x111
x22
x14
โพสต์ 2018-2-22 12:30:00 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย xiwen เมื่อ 2018-2-22 12:36

ชายลึกลับ

      ' ท่านเจี๋ยเฟยถูกพวกนั้นฆ่ารึเปล่านะ  ไม่สิท่านเจี๋ยเฟยละก็ต้องสุ้ได้แน่ '   ซีเหวินที่หาเจี๋ยเฟยไม่พบใจร้อนรนเป็นอย่างมาก  นางเดินให้เบาที่สุดเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายรู้  ที่ๆนางเดินไปดูที่แรกคือข้างล่างโรงเตี๊ยมซึ่ง  ยังคงสว่างไสวด้วยไฟจากโคมอยู่  ต่างจากข้างบนที่ถูกปิดจนมืดสนิทแทบมองอะไรไม่เห็น  ซีเหวินค่อยย่องก้าวลงบันได   มีหลายเสียงบ่งบอกว่ามีผู้คนมากมายอยู่ด้านล่าง
     ' งี้นี่เอง  พวกมันไม่ใส่ชุดดำให้สะดุดตาเพราะ มีคนยังอยู่ข้างล่างเยอะสินะ '  ซีเหวินคิดว่าตนน่าจะปลอดภัยหากอยู่ท่ามกลางฝูงชนพวกมันก็คงทำอะไรนางไม่ได้ นางจึงเดินลงไปชั้นล่างบริเวณห้องอาหารด้วยฝีเท้าปกติเหมือนไม่อะไรเกิดขึ้น
      เมื่อมาถึงห้องอาหาร ในห้องอาหารมีผู้คนมากมายกับลังดื่มดำกับสุราบนโต๊ะของตน ซีเหวินมองไปรอบๆน่าจะมีประมาณสามสิบคนรวมพนักงานหญิงที่ยังคอยบริการเครื่องดื่มสุราแล้ว  ซีเหวินเดินดุ่ยๆเข้าไป เมื่อนางก้าวเข้าสู่ห้องอาหารมีสายตาจำนวนมากจับจ้องมาที่นาง  แต่นางคิดว่าไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรเพราะการที่คนส่วนใหญ่มองตนนนั้นเป็นเรื่องปกติอยุ่แล้ว   ' ไม่แปลกที่คนพวกนี้มองเรา เพราะเราสวยไงละ  เชิดค่ะ    ว่าแต่ทำไมพนักงานหญิงพวกนี้หน้าตาไม่คุ้นไม่เหมือนตอนเราเข้ามาเลยแฮะ '  ซีเหวินมองรอบๆ นางจำหน้าคนได้ค่อนข้างแม่นและ เมื่อมองก็รู้ว่าพนักงานที่กำลังให้บริการอยู่ไม่มีคนไหนเหมือนกับที่ตนเคยเห็นมาก่อน    พนักงานหญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาทางนาง
     " เชิญทางด้านนี้เลยค่ะ   วันนี้แขกที่มาดื่มตอนกลางคืนค่อนข้างเยอะ  รบกวนนั่งกับแขกท่านอื่นนะคะ "  พนักงานเชิญไปนั่งโต๊ะที่มีผู้หญิงกำลังหันหลังให้นางนั่งดื่มสุราอยู่  
    " ขอนั่งด้วยนะคะ "  ซีเหวินขยับเก้าอี้ออก มาแล้วยกตัวลงนั่ง จากนั้นนางจึงเงยหน้าขึ้นมา ใบหน้าที่นางพบคือใบหน้าที่นางเกลียด  สำหรับตอนนี้น่าจะบอกว่าเป็นใบหน้าที่นางเกลียดมากที่สุด  ใบหน้าของนางรำผู้ที่มาแทรกซึม นางรำผู้ที่ทรยศ
    " ทำหน้าอย่างกับไก่ตาแตกเลยนะคะ ไม่ได้เจอกันแค่ห้าหกวัน  ฮึฮึฮึ "  นางรำตรงหน้ารินสุราในจอกแก้ว แล้วยกไปวางไว้หน้าซีเหวินที่สุดแสนจะโกรธ
    " เจ้า  ตายยยยยย "  ซีเหวินพลิกโต๊ะคว่ำไปอีกฝั่งนึงทำให้ ไหสุราตกแตก และสุราส่วนหนึ่งเปรอะเปรื้อนบนตัวนางรำ
    " ท่านลองใจเย็นๆ แล้วดูรอบๆตัวท่านก่อนสิ " นางรำใจเย็น ค่อยๆเช็ดสุรามี่เปื้อนตน
    เมื่อซีเหวินหันไปมองก็พบว่าคนทั้งโรงเตี๊ยมลุกขึ้นยืนและ เตรียมตัวจู่โจมนางด้วยอาวุธหลากหลายชนิด  ไม่เพียงแค่คนที่ดูเป็นแขก พนักงานหญิงทุกคนในโรงเตี๊ยมก็ง้างมีดบินขึ้นมาทำท่าจะจู่โจมนางอย่างเต็มที่  มีเพียงสองสามคนที่เป็นแขกจริงๆเมื่อเห็นคนมากมายยกอาวุธทำท่าจะสู้ก็พากันวิ่งหนีออกไป   
     ' แย่ละสิ ทำไงดี คิดสิ คิดสิ คิดสิ '
    " แม่นางซีเหวิน เจ้าน่ะโชคดีมากเลยนะที่เจ้านายอยากเห็นหน้าเจ้าก่อน แล้วจึงค่อยฆ่า พูดง่ายๆคือสั่งจับเป็น ฮึฮึฮึอ "  นางรำหัวเราะร่วนอย่างสะใจมาก
ขณะเดียวกันซีเหวินเลือกที่จะไม่ขยับตัวและดูการเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายก่อน
    ทันใดนั้นเองก็มีผู้ชายในชุดเถ้าแก่วิ่งเข้ามา  " พวกเจ้าอาจาตีกัน ก้อไปตีข้างนอกสิ  ม่ายหวายเลยน่า ไปเร็วๆ เด่วร้านข้าพังหมกอะ "   ชายที่ดูเป็นเท่าแก่วิ่งผ่านวงฝูงคนที่ค่อยๆรุมล้อมซีเหวินอยู่เข้ามาด้านใน  สร้างความประหลาดใจให้พวกชายชุดดำเป็นอย่างมาก รวมไปทั้งนางรำก็ด้วย  
   " พวกเจ้ายังไม่ได้ผูกแขนผูกขาปิดปากเถ้าแแก่อีกเหรอ   แล้วทำไมถึงปล่อยให้เข้ามา "  นางรำโวยวายใส่ลูกน้อง
   " ถ้าเถ้าแก่หลี่ฟางละก็ข้ามัดจนขยับไปไหนไม่ได้แล้วนะคับ " ลูกน้องคนหนึ่งตอบขึ้น
    ทุกคนมองไปที่ชายในชุดเถ้าแก่ที่อยู่ท่ามกลางวงล้อมของชายชุดดำ และอยู่ระหว่างซีเหวิน กับนางรำ
   " ชายคนนี้นะเหรอ สหายข้าเองน่ะ " ซีเหวินพูด
   พูดจบชายในชุดเถ้าแก่ก็ชักดาบที่แอบอยู่ในเสื้อออกมา  เขาคนนั้นก็คือเจี๋ยเฟยนั่นเอง เพียงแต่ว่าชายชุดดำที่มาชุดนี้ และนางรำไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนจึงไม่รู้ว่าเป็นเจี๋ยเฟย
    " มาช้าจังเลยนะ "  ซีเหวินพูดจบก็ชักง้าวยาวที่อยู่ด้านหลังออกมา เตรียมท่าจะสู้

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -19 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -19 + 5

ดูบันทึกคะแนน

.....
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x10
x50
x30
x1
x1
x115
x21
x111
x22
x14