กรุณาเลือก แสดงผลรูปแบบอุปกรณ์พกพา | แสดงผลรูปแบบคอมพิวเตอร์
ดู: 464|ตอบกลับ: 19

{ เมืองเจียงหลิง } โรงเตี๊ยมระกา

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-11-3 16:37:05 |โหมดอ่าน


{ เมืองเจียงหลิง } โรงเตี๊ยมระกา


เป็นโรงเตี๊ยมใกล้ตลาดเมืองเจียงหลิง อาหารส่วนมากจะทำมาจากไก่แทบทั้งหมด มีน้ำชาและขนม ห้องพักมีอยู่ประมาณสิบห้องได้ขนาดไม่ใหญ่มาก มีผู้คนแวะเวียนเข้ามาอยู่ตลอด


ชื่อกิจการ: โรงเตี๊ยมระกา
เจ้าของกิจการ: หลี่ ฟาง
ประเภทงาน: อาหารเมนูไก่ ขนม น้ำชา และที่พัก
เวลาเปิด-ปิดร้าน: 24 ชั่วโมง

#ประทับตราเจ้าเมืองเจียงหลิง

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

38

กระทู้

272

โพสต์

1หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
270
เงินตำลึง
21368
ชื่อเสียง
8227
ความหิว
80
เจียวจือ
ระดับ 1
โพสต์ 2017-11-3 16:58:57 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{ ช่วยเหลือซูปี้ }



หลังจาดทานอาหารเสร็จที่โรงเตี๊ยมสุกรแล้วก็กลับไปรับนกฮูกที่บาดเจ็บแล้วก็บอกลาโรงหมอด้วย เมื่อจะจ่ายค่ารักษานางก็ก็บอกว่า "ค่ารักษา? ก็ที่เจ้าไปเก็บสมุนไพรนั้นไงค่ารักษา ส่วนนกฮูกนั้นมันก็ไม่เท่าไรไม่ต้องหรอก" ก็เลยขอบคุณท่านหนิงหลี่ เขาจับนกฮูกนั้นให้มาเกาะหลับที่ไหล่ขวาของเขา ส่วนซูปี้ก็มีแรงเดินจนจะวิ่งให้ดูก่อนจะปรามไว้ก่อน เมื่อกล่าวลาและขอบคุณเสร็จสิ้นก็เดินทางออกจากหลิงหลิง ผ่านเขาหยดน้ำจนถึงอู่หลิงเมื่อเข้าโรงเตี๊ยมเพื่อถามหาคนที่ชื่อคาบูโตะกลับไม่มีใครเคยเห็นคนแบบนั้น จึงเดินทางมาอีกจนถึงเมืองเจียงหลิง...ที่โรงเตี๊ยมระกา


"เดี้ยวเราหาอะไรกินที่นี้ก่อนนะ เดี้ยวจะไปนอนพักที่เมืองเซียงหยางคงถึงหลังตะวันตกดินนิดหน่อย" เหวินซ่างพาซูปี้ไปนั้งแล้วเล่นแผนเดินทางต่อไป ตอนแรกเข้าว่าจะนอนพักที่นี้ แต่เส้นทางระหว่างเมืองเจียงหลิงกับเมืองเซียงหยางไม่ได้ไกลมาก แถมมาถึงก็ไม่ได้เย็นมากคงจไปถึงได้อยู่ ตัวซูปี้เองก็พยักหน้าเข้าใจก่อนจะสั่งติ่มซำมาสองเข่ง ส่วนชายหนุ่มก็สั่งซาลาเปากับน้ำชาหนึ่งกา "นี้คุณเสี้ยวเอ้อ ร้านท่านเคยมีชาวตะวันออกมาแถวนี้บ้างหรือเปล่า?"


"เอ..ก็ไม่นะ เจ้ามีธุระกับพวกเขารึ" เสี้ยวเอ้อพยายามนึกอยู่พักนึงก่อนจะตอบ เหวินซ่างยิ้มกลับถ้าให้ตอบว่าน้องสาวตามหาคงมีปัญหาภายหลังเลยโกหกออกไป "ข้าตามหาสหายคนนั้นอยู่น่ะ ไม่มีอะไรหรอก" เสี้ยวเอ้อพยักหน้ารับก่อนจะเดินไปรับของเสริฟ์ ไม่กี่นาทีต่อมาติ่มซ่ำไก่ก็ถูกเสริฟ์พร้อมด้วยซาลาเปาใส่ไก่ และน้ำชามาหนึ่งกา ชายหนุ่มรินชาให้กับเด็กหญิงสาวแล้วค่อยรินของตัวเอง เมื่อกัดซาลาเปาเข้าไปก็รู้สึกถึงความหวานของเนื้อไก่ลอยแทรกซึมเข้าไปในแป้งหอม รสชาติที่ออกเค็มนิดๆเข้ากันดีกับความหวานของแป้ง ส่วนเจ้านกฮูกก็ขยับตัวนิดหน่อยเพราะกลิ่นของอาหารแต่ก็กลับมาหลับต่อ "ดูท่า..โรงเตี๊ยมระกาจะขึ้นชื่อเรื่องไก่จริงๆ" "น..นั้นสิคะ"



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -7 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -7 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นกลาง
บันทึกลับ #2
ทวนเฟิ่งอวิ๋น
กำหนดลมหายใจ
มีดบิน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x10
x10
x100
x100
x1
x12
x10
x11
x20
x10
x10
x15
x5
x49
x49
x5
x9
x20
x5
x5
x15
x8
x49
x1
x1
x19
x1
x5
x7
x10
x9
x30
x1
x1
โพสต์ 2017-12-19 16:27:55 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย BaiFangRong เมื่อ 2017-12-19 16:29



[ไป๋ฟางหรง]
บทที่ 10 : เดินทางกลับหวยหนาน(2)
            หลังการเร่งเดินทางในที่สุดก็มาถึงเมืองเจียงหลิง  ไป๋ฟางหรงกึ่งหลับกึ่งตื่นแทบจะตลอดเพราะไม่มีสิ่งใดให้นางทำระหว่างเดินทาง หากมีโอกาสนางก็อยากจะไปเลือกหาตำราสักเล่มมานั่งอ่านระหว่างทาง  

เมื่อมาถึงโรงเตี๊ยมระกาก็เย็นค่ำ  โรงเตี๊ยมเล็กแห่งนี้ตกแต่งอย่างเรียบง่ายด้วยไม้เนื้อแข็ง  ถึงจะดูเก่าโทรมตามกาลเวลาบ้างแต่ก็สะอาดสะอ้านน่าพักไม่น้อย  โรงเตี๊ยมแห่งนี้มีห้องพักว่างไม่มากพอที่คณะเดินทางจะเข้าพักได้หมด  แต่ยังไงด้วยฐานะของนางทำให้ฟางหรงได้ห้องเดี่ยวไปโดยไม่ต้องแบ่งกับใคร   


นางเข้าไปพักผ่อนยืดเส้นสายในห้อง  อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า  ปรับร่างกายให้สดชื่น  ก่อนจะลงมานับประทานมื้อค่ำที่ด้านล่างของโรงเตี๊ยม  แขกเหรื่อส่วนใหญ่เลือกจะสั่งให้เสี่ยวเอ้อร์ไปส่งในห้อง ทว่าวันนี้ฟางหรงอยากมานั่งชมเมืองที่เพิ่งมาครั้งแรกเสียหน่อย  เมื่อได้ที่นั่งนางก็สั่งชาร้อนหนึ่งกา ข้าวสวยและผักผัด   มองซ้ายมองขวาไม่พบคนคุ้มกันที่ท่านพ่อส่งมาก็นึกฉงนจนกวักมือเรียกเสี่ยวเอ้อร์มาสอบถามจึงได้ความว่าทุกคนยังนั่นพักทานข้าวจนถึงเมื่อครู่  ก่อนจะแยกย้ายไปทำธุระ คนหนึ่งไปส่งข่าวรายงานแก่บิดาคนหนึ่งไปดูแลความเรียบร้อยของม้าและเกวียน คนหนึ่งไปซื้อเสบียง สามคนยืนคุมหน้าโรงเตี๊ยม หากมีเรื่องอะไรค่อยเข้ามา


{ ผีเสื้อ }
ผีเสื้อน้อยล่องลอยเหนือทุ่งหญ้า
ยามแสงกล้าท้าสุริยันบินเฉิดฉาย

ผีเสื้อน้อยล่องลอยในพงไพร
ยามถลาพาปีกพักช่างน่าชม

ผีเสื้อเอ๋ยเจ้าโบยบินอยู่ทิศใด
ไกลสุดหนตำบนไหนข้าใคร่รู้?

ผีเสื้อเอ๋ยเรายังเคยคู่เคียงอยู่
กลับมาเถิด มาหาข้าอย่าให้รอ...
  


กวีพเนจรนายหนึ่งขับร่ายลำนำด้วยน้ำเสียงหงอยเหงาเศร้าสร้อย  ขับบรรยากาศสงบเงียบของโรงเตี๊ยมดูเปล่าเปลี่ยว ฟางหรงจิบชาไปฟังลำนำไปรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมา   จวบจนกวีหนุ่มรายนั้นร่ายลำนำจนเผลอสบตากันพอดี

“เรียนคุณชายข้าน้อยความรู้ไม่กว้างขวางนัก ไม่ทราบว่าลำนำเมื่อครู่มีชื่อว่าอะไรรึเจ้าคะ” นางเปิดคำถามขึ้น
“มิได้ๆลำนำบทนี้เป็นลำนำผีเลื้อขอรับคุณหนู” เขาตอบอย่างสุภาพถ่อมตัว

“ลำนำผีเสื้อ...”ฟางหรงเอ่ยทวน หากมีกู่ฉินอยู่ตรงนี้นางคงได้ดีดพิณคู่ลำนำไปแล้ว  ริมฝปากจิ้มลิ้ม “ข้าจะจดจำไว้นะเจ้าคะ  ไม่ทราบว่าท่านใดเป็นผู้ประพันธ์หรือเจ้าคะ”

“นามของกวีท่านนั้นคือเสิ่นหลิงเฮ่าขอรับคุณหนู”

ไป๋ฟางหรงกระพริบตา  รู้สึกคุ้นหูอย่างน่าประหลาด ท่านเสิ่นหลิงเฮ่า??...เฮ่า...เฮ่าเฮ่า???

หรือจะเป็นท่านเฮ่าเฮ่าผู้ประพันธ์ลำนำผาฮั่นจงผู้นั้น
ลำนำบทนี้จะเกี่ยวโยงถึงพ่อค้าที่พลัดพรากกันไปหรือไม่นะ

อา...ข้าอดเอาใจช่วยไม่ได้จริงๆ


“ขอบคุณคุณชายที่แถลงไขแก่ข้าน้อยเจ้าค่ะ”ไป๋ฟางหรงยกน้ำชาขึ้น “ข้าน้อยมินิยมดื่มสุรา หากมีโอกาสพบพานพูดคุยนับเป็นวาสนาข้าน้อยขอคำนับด้วยน้ำชานี้แทน”


ร่างแบบบางลุกขึ้นยืนก่อนจะโค้งล่ำลา“เวลานี้ก็ค่ำมืดแล้ว ถ้าอย่างไรข้าน้อยขอตัวก่อนนะเจ้าคะ”


@Admin @LingHao

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +15 เงินตำลึง +600 ชื่อเสียง +50 ความหิว -22 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 15 + 600 + 50 -22 + 3

ดูบันทึกคะแนน

เฮะเฮะเฮะ
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
คัมภีร์ละติน
รถม้าหรูหรา
ขลุ่ยหยก
กระบี่เจ็ดดาว
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x30
x10
x1
x99
x1
x2
x50
x25
x3
x500
x30
x15
x1
x2
x100
x1
x3
x30
x20
x80
x1
x2
x10
x15
x1
x2
x10
x198
x2
x60
x10
x5
x50
x2
x51
x16
x50
x1
x640
x47
x1
x46
x97
x110
x1
x1
x24
x24
x15
x48
x38
x111
x1
x410
x28
x26
x99
x10
x100
x70
x121
x95
x70
x127
x118
x530
x173
x566
x569
x400
x1202
x611
x1
x4
x310
x475
x1004
x568
x13
x4
x9
x77
x13
x120
x9
x30
x3
x18
x11
x11
x3
x2
x2
x15
x4
x14
x1
x95
x24
x32
x7
x82
x6
x6
x10
x12
x6
x1
x35
x14
x32
x1
โพสต์ 2017-12-22 11:16:42 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ch.39
วันที่ 4.21

     จากท่าเรือเดินเข้ามาในเมืองไม่ลึกมากก็เห็นโรงเตี๊ยมขนาดเล็ก หรั่นซิ่นหลี่จึงให้เสี่ยไป๋รออยู่ใกล้ๆแล้วตนก็รีบเข้าไปเลือกซื้อของ "ข้าต้องการซาลาเปา ท่านมีไส้อะไรขายบ้างหรือ?" เดินเข้าไปหาเสี่ยวเอ้อร์แล้วถาม
     "โรงเตี๊ยมแห่งนี้ขายเพียงซาลาเปาไส้ไก่สามรส ท่านต้องการกี่ลูกหรือ?"
     "สิบพอ" หรั่นซิ่นหลี่ตอบ นางกินง่ายอยู่ง่าย
     "ทั้งหมดหนึ่งร้อยตำลึงขอรับ'"
     ไม่นานซาลาเปาสิบลูกก็ถูกบรรจุใส่ห่อกระดาษแล้วยื่นให้หญิงสาว หรั่นซิ่นหลี่รับมาแล้วจ่ายเงินไปก่อนจะเดินไปพาเสี่ยไป๋เดินไปในตลาดเพื่อหาของกินให้มัน

     @Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -18 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -18 + 3

ดูบันทึกคะแนน

แปะ
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
รถม้าหรูหรา
เกราะทองคำ
คัมภีร์ฮูหยิน
สายใย
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x3000
x1
x1
x3
x5
x1
x2
x2
x2
x2
x178
x334
x5
x33
x1957
x100
x49
x4
x6
x22
x940
x1000
x59
x1
x20
x56
x1
x1
x5
x600
x1
x14
x1
x1
x314
x1
x1
x1
x280
x60
x45
x30
x2
x9999
x19
x50
x255
x1
x227
x178
x273
x4
x1
x22
x2000
x1
x1
x2
x1
x20
x211
x330
x700
x42
x880
x26
x243
x355
x200
x76
x589
x90
x80
x10
x2
x356
x1216
x12
x3266
x39
x2500
x28
x23
x69
x731
x7
x2553
x128
x22
x142
x257
x379
x415
x1
x279
x1036
x1
x25
x30
x5330
x199
x82
x5310
x888
x1263
x40
x3200
x1109
x2
x22
x40
x5
x4660
x2
x2
x16
x4098
x4069
x87
x15
x20
x10
x30
x30
x20
x10
x34
x757
x214
x60
x50
x21
x1

72

กระทู้

745

โพสต์

10หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
0
เงินตำลึง
5935
ชื่อเสียง
51137
ความหิว
203
คุณธรรม
460
ความชั่ว
2
ความโหด
27
อาเต่า
ระดับ 1

หลิง เสวี่ยหลาน

"เจ้าป่วนไหน ข้าไปด้วย!"
pet
โพสต์ 2018-2-2 21:24:12 | ดูโพสต์ทั้งหมด





       ผิงผิงและเหมยถงเดินทางมาจนถึงเมืองเจียงหลิงโดยแวะพักที่โรงเตี้ยมระกา แต่ก่อนจะพักนั้นทั้งสองได้สั่งอาหารเย็นมาทานกันที่ชั้นล่าง ส่วนซื่อลู่กับจวื่จื่อก็พักที่คอกม้า
       "เดี๋ยวเราทานกันเสร็จก็พักที่ห้องนะ เราจะพักกันคนละห้องเพื่อความสะดวกและความเป็นส่วนตัว"
       "ได้เจ้าค่ะ" เหมยถงตอบรับด้วยรอยยิ้ม ผิงผิงยิ้มให้
       "แม่นางเหมยถงไม่ทราบว่าอายุเท่าไร?" ผิงผิงต้องถามก่อนเพราะเดี๋ยวจะเหมือนรอบพี่ซือ เธอค่อนข้างตัวเล็กเลยมักโดนเข้าใจว่าเป็นเด็ก
       "ปีนี้ข้า 16 เจ้าค่ะ ท่านหลิงละเจ้าคะ?"
       "ข้า 18 "
       "พี่สาว" เหมยถงเบิกตากว้างไม่คิดว่าสตรีตรงหน้าที่ช่วยเหลือตนจะอายุมากกว่าแต่ตัวเล็กมาก
       "ข้าตัวเล็กนะ ไม่สูงขึ้นเลย" ผิงผิงเอ่ยด้วยรอยยิ้มก่อนจะลงมือทานอาหารกัน เมื่อจัดการเรียบร้อยก็แยกย้ายกันเข้าห้องของตัวเองไปเพื่อนอนหลับพักผ่อน


@STAFF_Pixiu

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 2เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +350 ความหิว -12 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin -150
STAFF_Pixiu + 10 + 500 -12 + 5

ดูบันทึกคะแนน

ทำไมมันเช็กชื่อไม่ได้ฟะ!
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นกลาง
หลอมจิตรวมหนึ่ง
ฮั่นเสียหม่า
กลยุทธ์ซุนจื่อ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x20
x3
x2
x31
x1
x2
x37
x2
x30
x1
x40
x100
x9
x35
x50
x170
x4
x4
x1
x30
x19
x17
x50
x150
x2
x2
x26
x10
x145
x386
x365
x20
x12
x88
x1
x65
x45
x1
x8
x9
x5
x155
x4092
x38
x51
x50
x583
x25
x85
x170
x12
x20
x25
x51
x57
x31
x1
โพสต์ 2018-2-4 01:06:27 | ดูโพสต์ทั้งหมด
เดินทาง
-4-

กว่าจะพ้นเขตเมืองหย่งอันและมาถึงตัวเมืองเจียงหลิงก็ล่วงเข้ายามสนธยา ดูเหมือนว่าช้างเผือกที่ใช้เป็นพาหนะนั้นจะดึงดูดความสนใจชาวเมืองอยู่มิน้อย วูฮูหยินเห็นพวกเขาต่างชี้ชวนกันดูด้วยความตื่นตาตื่นใจก็อดมิได้ที่จะยิ้มออกมานิดๆ หาได้รู้สึกกระดากอายหรือเก้อเขินอันใดไม่

“เยี่ยเอ๋อร์ เรามาถึงเมืองเจียงหลิงแล้ว” หญิงสาวก้มลงบอกบุตรสาวตัวน้อย

@Aki

นางลูบหัวบุตรสาวเบาๆ สองสามครา ก่อนจะตัดสินใจให้คณะเดินทางทั้งหมดเข้าพัก ณ โรงเตี๊ยมระกาซึ่งตั้งอยู่มิไกลจากตลาดในเมือง รอนแรมกลางป่ากลางเขาหลายทิวาราตรี ได้รับความลำบากกันมาไม่น้อย โดยเฉพาะทหารฝีมือดีทั้งหกนายที่วูเหรินกุ้ยมอบหมายให้ตามคุ้มกันพวกนางแม่ลูก การเข้าพักในโรงเตี๊ยมสักคืนจึงถือเป็นรางวัลเล็กๆ น้อยๆ ตอบแทน ให้พวกเขาได้ทานอาหารดีๆ นอนบนเตียงดีๆ และได้แช่น้ำชำระร่างกายกันบ้าง

หญิงสาวอุ้มเยี่ยเอ๋อร์น้อยส่งให้ทหารนายหนึ่งที่อยู่ด้านล่างก่อนที่นางจะลงจากหลังช้าง ทหารอีกนายหนึ่งกำลังยื่นเสบียงช้างให้เด็กรับใช้ของโรงเตี๊ยมพร้อมอธิบายว่าต้องให้อาหารอย่างไร ส่วนเด็กรับใช้ผู้นั้นก็ได้แต่เกาหัวยืนมองตาปริบๆ

จะพาเจ้าช้างเผือกนี่ไปไว้ที่ไหนดีล่ะเนี่ย…

โรงเตี๊ยมระกาแม้มิใช่โรงเตี๊ยมโอ่อ่าหรูหราเท่าในเฉิงตู ตกแต่งประดับประดาอย่างเรียบง่าย แต่ก็มีบรรยากาศอบอุ่นแลดูเป็นมิตร ผู้คนแวะเวียนกันมาไม่ขาดสายจนหญิงสาวกังวลว่าห้องพักจะเต็มเสียก่อน มิพอให้ทหารของนางได้เข้าพักกันครบคน

“อา… เรามีเหลืออยู่หกห้องพอดีขอรับ กับห้องพิเศษอีกหนึ่ง” เถ้าแก่โรงเตี๊ยมกล่าวตอบด้วยสีหน้ายิ้มแย้มหลังจากที่นางถามหาห้องพักให้ทั้งคณะ

“เช่นนั้นก็เอาตามนั้นเถิด”

หลังจากตกลงกับเถ้าแก่เรียบร้อย เถ้าแก่ก็ให้เด็กรับใช้นำทางพวกนางไปยังห้องพัก ทหารที่ติดตามมาด้วยมองฮูหยินของพวกตนด้วยความรู้สึกขอบคุณ นอนกลางดินกินกลางป่ากันมาหลายวัน ได้พักสบายๆ เช่นนี้ก็เหมือนได้กลับมานอนในเรือนพักตน อันที่จริงด้วยความที่เป็นทหาร ลำบากยากเข็ญกว่านี้ล้วนเคยประสบพบเจอมาแล้วทั้งสิ้น แต่กระนั้นนายหญิงของพวกเขาก็ยังอุตส่าห์เป็นห่วง…

ต่างคนต่างแยกย้ายกันเข้าพักผ่อน หยางอวี้ถิงอุ้มบุตรสาวเดินเข้าคูหาที่มีขนาดกว้างกว่าคูหาอื่นๆ ทั่วไปในโรงเตี๊ยม ภายในจัดแต่งอย่างเรียบง่ายทว่าดูอบอุ่นน่าอยู่ยิ่ง นางวางเด็กหญิงตัวน้อยลงบนเตียง ก้มลงประทับจุมพิตกลางกระหม่อมเบาๆ

“รอแม่สักประเดี๋ยว แม่จะเตรียมน้ำอุ่นมาอาบให้เจ้า”

@Aki

ดวงหน้าสวยคมยามนี้มีรอยยิ้มอ่อนโยนประดับ นางหันไปขอน้ำอุ่นเตรียมอาบจากเด็กรับใช้ ไม่นานนักในอ่างไม้ก็มีน้ำอุ่นๆ ไว้พร้อม หญิงสาวอุ้มเยี่ยเอ๋อร์ของนางเดินมาหลังฉากกั้นในส่วนที่จัดไว้สำหรับทำธุระส่วนตัว จุ่มมือลงไปเพื่อทดสอบอุณหภูมิน้ำด้วยเกรงว่าจะร้อนเกินไปสำหรับผิวบางๆ ของเด็กน้อย

@Aki

“ใช่แล้วเด็กดี… อาบน้ำเถิด จะได้เข้านอน”

อาบน้ำให้เด็กนั้นมิถือว่าเป็นเรื่องยากสำหรับนาง เหม่ยเยี่ยเป็นเด็กดีรู้ความนัก ทั้งเชื่อฟัง ไม่ร้องไห้โยเย ฉลาดเฉลียวเกินวัยจนนางรู้สึกว่าตนเองช่างโชคดียิ่ง

อวี้ถิงผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ให้ลูกสาว สวมเสื้อคลุมตัวเล็กๆ ทับให้อีกชั้นเพื่อให้ร่างกายอบอุ่น หลังจากนั้นจึงกล่อมเด็กน้อยเข้านอน...



(จ่ายเงินค่าห้องพักธรรมดา 6 ห้อง ห้องพิเศษ 1 ห้อง 15*6 = 900 900+700 = 1600 ตำลึง)







คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง -1600 ชื่อเสียง +44 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin -1600 + 44 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

เที่ยวๆๆๆๆ
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ฮั่นเสียทอง
เกราะทองคำ
เต๋าเต๋อจิง
ง้าวมังกรเขียว
ตัวเบาพื้นฐาน
กำหนดลมหายใจ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x25
x10
x100
x20
x18
x15
x15
x25
x20
x100
x1
x50
x50
x50
x50
x1013
x10
x50
x768
x15
x150
x150
x90
x300
x300
x110
x20
x40
x2
x3
x179
x40
x21
x13
x3
x21
x100
x20
x8
x30
x12
x19
x20
x10
x13
x13
x100
x9
x2
x8
x1
x126
x10
x3
x38
x30
x10
x11
x44
x1
x73
x43
x18

72

กระทู้

745

โพสต์

10หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
0
เงินตำลึง
5935
ชื่อเสียง
51137
ความหิว
203
คุณธรรม
460
ความชั่ว
2
ความโหด
27
อาเต่า
ระดับ 1

หลิง เสวี่ยหลาน

"เจ้าป่วนไหน ข้าไปด้วย!"
pet
โพสต์ 2018-2-4 20:55:46 | ดูโพสต์ทั้งหมด





         หลิงผิงผิงและเหมยถงเดินทางจนมาถึงเมืองเจียงหลิง ทั้งสองเข้าพักที่โรงเตี้ยมระกา ส่วนจวื่จื่อกับซือลู่ต่างก็พักในคอกม้า ส่วนเจียวเสวี่ยนั้นยังคงหมอบอยู่บนไหล่ผิงผิงอีกเช่นเคย เย็นนี้ทั้งสองต่างสั่งอาหารมาทานกันก่อนจะสั่งขนมและน้ำชามาเพื่อพูดคุยเล่นกันสักนิด
         "แม่นางเหมยถงไปที่ฉางซา จะให้ข้าไปส่งเจ้าที่ใดหรือ?"
         "หอสมุดประจำเมืองเจ้าค่ะ" เหมายถงเอ่ยด้วยรอยยิ้มน่ารัก
         "นอกจากเจ้าจะเป็นหนอนสมุนไพรแล้ว เจ้ายังเป็นหนอนหนังสืออีก?"
         "มิใช่หรอกเจ้าค่ะ ข้าสนแต่สมุนไพร แต่ครั้งนี้ข้าจะไปพบสหาย" เหมยถงเอ่ยพลางจิบชาสมุนไพร ส่วนผิงผิงนั้นแตะแต่ขนมเพราะยังไงก็ไม่ชอบชาอยู่แล้ว
         "สหาย... ดีจังนะ ข้าสิกว่าจะได้พบสหาย..." ผิงผิงเอ่ยพลางนึกถึงเสวี่ยเย่ขึ้นมา ใบหน้าเล็กของอีกฝ่ายและความรอบรู้นั้น...
         "ท่านหลิงเล่า? หลังจากหาแร่แล้วจะไปไหนต่อหรือเจ้าคะ?"
         "ข้าก็คงแวะไปเฉินตู แล้วค่อยขึ้นเหนือ ข้าอยากลองไปที่ทุ่งหญ้าตอนเหนือ" ผิงผิงเอ่ยพลางยิ้ม ถึงเขาจะห้ามไม่ให้เธอไป อย่างไรเสียเธอก็จะไปให้ได้...
         "น่าสนุกจังเจ้าค่ะ หากข้าสามารถป้องกันตนเองได้ ข้าจะไปทั่วแผ่นดินเพื่อหาสมุนไพร!"
         "หากสมุนไพรเป็นบุรุษ เจ้าคงแต่งงานกับเขาเลยสินะ?"
         "แน่นอนเจ้าค่ะ!"
         ผิงผิงยิ้มอย่างสนใจ จะมีใครบ้าสมุนไพรเท่าแม่นางน้อยคนนี้อีกเล่า? ก่อนจะดึกมากไปกว่านี้ทั้งสองต่างขึ้นห้องตนเองเพื่อไปพักผ่อน....


@STAFF_Pixiu

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 2เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +350 ความหิว -12 Point +5 ย่อ เหตุผล
STAFF_Pixiu + 10 + 500 -12 + 5
Admin -150

ดูบันทึกคะแนน

ทำไมมันเช็กชื่อไม่ได้ฟะ!
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นกลาง
หลอมจิตรวมหนึ่ง
ฮั่นเสียหม่า
กลยุทธ์ซุนจื่อ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x20
x3
x2
x31
x1
x2
x37
x2
x30
x1
x40
x100
x9
x35
x50
x170
x4
x4
x1
x30
x19
x17
x50
x150
x2
x2
x26
x10
x145
x386
x365
x20
x12
x88
x1
x65
x45
x1
x8
x9
x5
x155
x4092
x38
x51
x50
x583
x25
x85
x170
x12
x20
x25
x51
x57
x31
x1

72

กระทู้

745

โพสต์

10หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
0
เงินตำลึง
5935
ชื่อเสียง
51137
ความหิว
203
คุณธรรม
460
ความชั่ว
2
ความโหด
27
อาเต่า
ระดับ 1

หลิง เสวี่ยหลาน

"เจ้าป่วนไหน ข้าไปด้วย!"
pet
โพสต์ 2018-2-8 19:41:58 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ผิงผิง เมื่อ 2018-2-8 20:13





       ผิงผิงหลังจากได้รับจดหมายจากไช่ฟ่านเหลียงเธอก็ตอบว่าจะไป... แต่มันอยู่ส่วนไหนของแผ่นดินฮั่น! คงได้แต่รอให้หมั่นโถวกลับมาก่อนแล้วค่อยส่งจดหมายไปถาม... เด็กสาวมักขี้ลืมประจำ(?) เจ้าตัวนอนเล่นบนหลังจวื่จื่อโดยเธอทรงตัวได้ดี ออกจากเหมืองแร่มาก็เย็นแล้ว ลองสุ่มทิศทางไปก่อนแล้วกันอาจจะเจอจวนตระกูลไช่โดยบังเอิญก็ได้?
       "จื่อจื่อ ถ้าข้ามิลืมถามกลับไปก็ดีสิ... แล้วจวนตระกูลไช่มันอยู่ส่วนไหนของแผ่นดินฮั่นเนี่ย!!!!"
       "ม๊อ"
       "หมั่นโถวก็ยังไม่กลับมาเลย เฮ้อ..." ผิงผิงถอนหายใจหนักๆ พลางนอนมองท้องฟ้าบนหลังจวื่จื่อ ก่อนจะมองไปที่ซือลู่ที่ดูท่าทางอารมณ์ดีเชียว...
       "บางทีข้าก็สงสัยนะว่าพวกนกเขารู้ที่อยู่ของคนรับได้ยังไง..." เด็กสาวตั้งข้อสงสัยเพราะเพียงบอกแค่ว่าส่งไปให้ใครมันก็ไปถึงมือผู้รับ...
       "คิดไปก็แค่นั้น ข้าคิดไม่ออก วันนี้อย่างไรก็ต้องกินให้เต็มที่!" ผิงผิงเอ่ยพลางงีบหลับไปบนหลังจวื่จื่อ...


       พอรู้ตัวอีกทีก็มาถึงเมืองเจียงหลิงแล้ว เด็กสาวยังคงหลับบนหลังจวื่จื่ออยู่... จวื่จื่อพานายน้อยมันมาที่โรงเตี้ยมระกาที่เคยมาพักเมื่อวันก่อน
       "ม๊อ..."
       "งือ..." ผิงผิงยังคงหลับ เจ้าจวื่จื่อเดินไปหาคนมาปลุกนายน้อยมัน โดยการงับชายเสื้อของเสี่ยวเอ๋อห์...
       "เจ้า?"
       "ม๊อ... ม๊อ..."
       "นายเจ้าเป็นอะไรหรือ?" เสี่ยวเอ๋อห์สังเกตเห็นแม่นางน้อยบนหลังจวื่จื่อที่นอนอยู่ เขาเข้าไปเขย่าตัวแต่เด็กสาวก็ยังไม่ตื่น
       "แม่นางน้อย แม่นางน้อย..." เสี่ยวเอ๋อห์ทั้งเขย่าและร้องเรียก ผิงผิงก็ยังไม่ตื่นจนเขาเริ่มรู้สึกไม่สบายใจ หรือแม่นางน้อยป่วย?
       "เจ้าวัว เดี๋ยวข้าจะไปตามหมอมา นายของเจ้าอาจป่วย"
       "ม๊อ..."
       เสี่ยวเอ๋อห์รีบหันหลังวิ่งไปที่โรงหมอ ส่วนจวื่จื่อพาผิงผิงไปข้างๆ ทาง ซือลู่เดินตามมาด้วย ด้วยสัตว์สองตัวนี้กลายเป็นจุดเด่น...
       จ๊อก...
       เสียงท้องร้องของผิงผิงดังจนคนอื่นเขาได้ยิน เด็กสาวขยี้ตาเบาๆ พลางหาวก่อนจะตื่น...
      "หิว..." ผิงผิงยังตื่นไม่เต็มที่เท่าไรนักพลางทำจมูกไปมาเหมือนเธอจะได้กลิ่นอาหาร... เด็กสาวลงจากหลังจวื่จื่อก่อนจะเดินเข้าโรงเตี้ยมไป...        "ขออาหารหลายๆ จานด้วยเจ้าค่ะ" ผิงผิงสั่งอาหารมา แต่ที่ขาดไม่ได้คือปลานึ่งบ๊วย... ของโปรด! เด็กสาวลงมือจัดการกินอาหารพลางเงยหน้าขึ้น
       "แม่นางน้อย... ท่าน..."
       "เจ้าคะ?" ผิงผิงงุนงง ว่าเสี่ยวเอ๋อห์คนนี้มีธุระอะไรกับตน? พลางมองไปด้านหลังก็เห็นชายชราในชุดหมอ...
       "เจ้าแน่ใจนะว่านางป่วย?"
       "ขอรับ ข้าปลุกแล้วก็ไม่ตื่น" เสี่ยวเอ๋อห์หันไปทางหมอชรา
       "ข้าเพียงหลับลึก.... ไม่มีอะไรหรอกเจ้าค่ะ" ผิงผิงเอ่ยด้วยรอยยิ้มก่อนจะลงมือจัดการอาหารตรงหน้าต่อไป ตอนนี้เธออิ่มแล้วยังไม่อยากลุกไปไหน... สงสัยคงต้องได้นอนที่โรงเตี้ยมแล้ว


@Admin


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -14 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -14 + 5

ดูบันทึกคะแนน

ทำไมมันเช็กชื่อไม่ได้ฟะ!
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นกลาง
หลอมจิตรวมหนึ่ง
ฮั่นเสียหม่า
กลยุทธ์ซุนจื่อ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x20
x3
x2
x31
x1
x2
x37
x2
x30
x1
x40
x100
x9
x35
x50
x170
x4
x4
x1
x30
x19
x17
x50
x150
x2
x2
x26
x10
x145
x386
x365
x20
x12
x88
x1
x65
x45
x1
x8
x9
x5
x155
x4092
x38
x51
x50
x583
x25
x85
x170
x12
x20
x25
x51
x57
x31
x1
โพสต์ 2018-2-22 00:03:21 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย xiwen เมื่อ 2018-2-22 00:04

ปริศนา

     เมื่อเดินทางมาถึงโรงเตี๊ยมก็เป็นยามค่ำของวันแล้ว ซีเหวินและเจี๋ยเฟยตกลงที่จะแยกกันพักคนละห้อง   ซีเหวินที่เพิ่งอาบน้ำมาหยกๆจากน้ำตกได้ลงเจี๋ยเฟยไปพักผ่อนด้านห้องพักตน  ส่วนเจี๋ยเฟยเองก็บอกว่าจะไปอาบน้ำเสียหน่อย  ทั้งสองจึงแยกกันไปพักกันตามอัธยาศัยและพรุ่งนี้ค่อยไปเจอกันที่ห้องอาหารของโรงเตี๊ยม  

      " ฝันดีนะซีเหวิน  เจ้ามีอะไรก็ตะโกนดังๆเลยนะ  ข้าเป็นคนตื่นยาก"   เจี๋ยเฟยไขกุญแจเข้าห้องพักที่อยู่ข้างๆห้องนาง  ก่อนจะบอกมือให้ และเดินเข้าไปในห้อง

      ' เชอะ สุดท้ายก็ไม่เห็นบอกเลย '

     ซีเหวินเมื่อเห็นเจี๋ยเฟยเข้าไปในห้องของเขาแล้ว  ก็ไขกุญแจห้องของตนและ เมื่อเข้าไปก็จัดการวางสัมภาระให้เป็นกิจลักษณะ

" ฮ้าว ง่วงจังขอซักงีบดีกว่า "   ซีเหวินล้มตัวลงนอนแอ้งแม้งพักเหนื่อยอยู่บนเตียงกลางห้องพักขนาดสี่เหลี่ยมพื้นผ้า    นางใช้เวลานอนพลิกไปพลิกมาอยู่พักใหญ่ สำหรับซีเหวินแล้วนางเป็นคนนอนอยากพอสมควร     '  นอนไม่ยักกะหลับแฮะ '   ทั้งที่ขอบตาของหน้ามีรอยดำกลมดังหมีแพนด้าแต่นังก็ยังงีบไม่ลง  หัวนางยังคงคิดเรื่องที่เจี๋ยเฟยบอกเกี่ยวกับหนังสือ   ' หนังสือนี่เราเองก็ไม่อยากเปิดอ่านเลย เพราะเวลาคิดถึงท่านปู่ทีไรเราก็แทบจะร้องไห้ทุกที '   ซีเหวินค่อยๆเปิดดูตั้งแต่หน้าแรก หน้าแรกเป็นหน้าบอกคล้ายคำนำ  ตรงส่วนนี้ซีเหวินได้อ่านเรียบร้อยแล้ว  เพราะหนังสือเล่มนี้ทำให้ซีเหวินได้เจอกับอาจารย์หลี่

      ' ลองมาคิดดูแล้วมันไม่น่าจะใช่เรื่องบังเอิญแฮะ  ที่เราเจอกับอาจารย์หลี่น่าจะเป็นเพราะอาจารย์รู้จักปู่ '  นางลุกขึ้นจากเตียงเดินวนไปวนมา   ' เฮ้อ ถ้าไอ้พวกโจรภูเขานั่น ไม่มาบุกก่อนนะ ป่านนี้อาจารย์กับเราไปถึงพร้อมกันแล้ว  แล้วไหนจะศิษย์พี่ที่แท้จริงแล้วเป็นพวกเดียวกับไอ้เศรษฐีที่ส่งคนชุดดำมาทำร้ายคนตระกูลหลิน แล้วก็เราอีก  มันคงตั้งใจจะฆ่าเราจริงๆน่ะแหละตัดไฟตั้งแต่ต้นลม เพื่อจะได้ไม่มีใครไปช่วยคนตระกูลหลิน และ เพื่อที่มันจะได้ทำธุรกิจนางรำในยุ