ดู: 522|ตอบกลับ: 13

{ เมืองกุ้ยหยาง } โรงเตี๊ยมเหมยเหม่ย

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-11-2 16:58:27 |โหมดอ่าน




โรงเตี้ยมเหมยเหม่ย

{ เมืองกุ้ยหยาง }













【โรงเตี้ยมเหมยเหม่ย】
' เหมยงามซ่อนกลิ่นทนร้อนฝน หอมไกลมิใช่หิมะแต่เป็นเหมย '
โรงเตี้ยมอันดับหนึ่งแห่งเมืองพักตากอากาศอย่างกุ้ยหยาง ดำเนินกิจการมาสามชั่วคน
ความงดงามของต้นเหมยที่โด่งดังไปทั่วจิงโจว คือความภาคภูมิใจของเถ้าแก่ผู้ก่อตั้ง
ที่พักรับรองมักถูกจองจนเต็มในช่วงฤดูเหมันต์มาเยือน ชมเหมยผลิบานจิบชาชั้นดี
ถิ่นภูเขาและธารน้ำตกอันงดงาม กุ้ยหยางจึงเป็นเมืองโบราณที่น่าท่องเที่ยว



เจ้าของกิจการ


จาง ม่านจื่อ (31)
ประวัติ :: ชายชาวฮั่นโดยกำเนิด ผู้สืบทอดโรงเตี้ยมรุ่นที่สามมีความมุมานะ และเอาการเอางาน ออกจะทื่อไปสักนิดกับเรื่องอื่นที่ไม่ใช่เรื่องงาน จิตใจเมตตาต่อลูกจ้างและคิดถึงผลกำไรเป็นเรื่องรอง



ชื่อกิจการ : โรงเตี้ยมเหมยเหม่ย
เจ้าของกิจการ : จาง ม่านจื่อ 
เวลาปิดบริการ : ตลอดวันตลอดคืน 
ประเภทร้าน : บริการอาหารจิงโจวและที่พักแรม มีคอกม้าห้องรับรอง
มีพาหนะสำหรับเช่าเปลี่ยน หรือบริการส่งของ ส่งแขกยังสถานที่ภายในเมือง




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2017-11-2 21:43:02 | ดูโพสต์ทั้งหมด
สือ เฉียงหรง

[ บทที่ 4 : ก้าวให้ไกล ไปให้ถึง (7) ]


          “เสี่ยวเอ้อ ข้าขอเป็ดย่างกับเต้าหู้ผัดพริก แล้วก็ชาปี้หลัวจอกหนึ่ง”

          เฉียงหรงที่ลากเอาบัณฑิตหนุ่มยากไร้มาจากแม่น้ำพาเขามายังโรงเตี๊ยมเหมยเหม่ย โรงเตี๊ยมที่นับได้ว่าใหญ่และโด่งดังที่สุดในเมืองกุ้ยหยางแล้ว เต็มไปด้วยต้นบ๊วยที่จะบานสะพรั่งในฤดูเหมันต์ของทุกๆ ปี

          เสี่ยวเอ้อรับออเดอร์นั้นมาแล้วตรงไปยังห้องครัวเพื่อสั่งอาหารกับพ่อครัว ในระหว่างนั้นเฉียงหรงก็พาจวินหนานมานั่งรอที่โต๊ะว่างๆ โต๊ะหนึ่ง ในขณะที่หลายๆ โต๊ะนั้นว่างเนื่องจากเวลานี้เป็นช่วงบ่ายของวันที่มีคนเข้าออกโรงเตี๊ยมน้อย

          “เอาล่ะจวินหนาน เจ้าบอกว่าเจ้าเป็นบัณฑิตใช่ไหม?”

          เขาไม่ได้ตอบ ได้แต่นั่งนิ่งทำหน้ามืดมนอยู่บนเก้าอี้นั้น ซึ่งเฉียงหรงเห็นแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจทั้งอย่างนั้น หยิบเอาสุราในน้ำเต้าของตนขึ้นมาจิบก่อนจะถามต่อไป

          “เจ้าช่วยบอกข้ามาได้ไหมว่าเหตุใดเจ้าจึงรักนาง?”

          จวินหนานยังคงนั่งนิ่งอยู่ ก่อนที่จะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมาเพื่อคุยกับเธอ สีหน้าของเขาดูไร้ชีวิตชีวามาก นัยน์ตาของเขาแดงก่ำไปอย่างมากจากการร้องไห้ติดต่อกันอย่างหนัก

          “ข้าพบนางในหอรุ่ยอี้ในขณะที่ข้ากำลังหมดหวัดในชีวิตของข้า…”

          เขาเริ่มสาธยาย

          “ในตอนนั้น ข้าสอบขุนนางไม่ผ่าน ได้แต่คลุกฝุ่นกลับมาที่บ้านของข้า จะมีก็แต่สุราและนารีที่คอยบรรเทาทุกข์ให้ข้าได้”

          “อาหารที่สั่งได้แล้วครับ”

          เสี่ยวเอ้อร้านเอาอาหารมาเสิร์ฟในขณะทีเขากำลังเล่า เฉียงหรงได้แต่ยกมือรับอาหารแล้วโบกมือให้เขาถอยไปก่อน ซึ่งเสี่ยวเอ้อร้านก็พยักหน้าแล้วถอยออกไปบริการคนอื่นต่อ

          “จนกระทั่งข้าพบนาง… นางมีใบหน้าที่สวยงามมาก แต่นางกลับไม่ได้ขึ้นไปร่ายรำบรรเลงบนเวที นางมีหน้าที่แค่บริการเครื่องดื่มเท่านั้น”

          เฉียงหรงฟังอย่างตั้งใจ

          “ในวันนั้น ข้าก็เหมือนพบแสงสว่าง ข้ากลับไปยังหอนั้นทุกๆ วันเพียงเพื่อที่จะสามารถพูดคุยกับเธอได้ พอข้าเล่าปัญหาของข้าให้ฟัง นางก็คอยให้กำลังใจข้าเสมอมา จนกระทั่งข้าติดสินใจขอนางแต่งงาน ในวันนั้นข้าจึงได้รู็ว่านางเป็นทาสหนี้ที่ครอบครัวของนางขายให้กับเจ้าของหอ นางบอกว่าถ้าข้าสามารถไถ่ตัวนางได้ นางก็จะรับคำขอร้องของข้า...”

          เขามีทีท่าว่าจะร้องไห้อีกรอบ แต่เหมือนว่าครั้งนี้เขาจะอดทนอดกลั้นไว้ได้

          “พอข้ามีเงินมากพอ นางกลับจากข้าไปเสียแล้ว พอข้าถามกับฮัวหยิน ข้าถึงได้รู้ว่านางถูกซื้อตัวไปโดยคนอื่นเสียแล้ว...”

          สรุปว่ามันนก…

          เธอไม่แปลกใจเลยว่าทำไมจวินหนานถึงได้สอบขุนนางไม่ติดแถมยังตกอับอีก เพราะเขาไม่มีการควบคุมการใช้จ่ายของตนนี่เอง จากที่ฟังมา แปลว่าเขาไปใช่บริการที่หอนั่นทุกวันโดยไปเพื่อคุยกับสตรีนางนั้นเท่านั้น กลายเป็นผลาญเงินไปกลายๆ

          “แล้วเจ้าคิดว่านางมีใจให้เจ้างั้นรึ?”

          “ข้ามันใจ… นางมักจะมาคุยกับข้าเสมอ”

          เธอถอนหายใจก่อนที่จะซดเอาน้ำชาปี้หลัวที่สั่งมาจนหมดแก้ว

          “ข้าไม่อยากจะกล่าวหานางหรอกนะ แต่เจ้ารู้ไหมว่านี่อาจเป็นกลยุทธหากำไรจากหอฟ้อนรำเช่นนี้ได้?”

          เขามองมาที่เธอด้วยสีหน้าที่สับสนและสงสัย และเธอเองก็สงสัยเช่นกันว่าคนแบบหมอนี่มันมาเป็นบัณฑิตได้ยังไงถ้านึกเรื่องแบบนี้ไม่ออก

          “เมื่อเจ้าของหอเห็นว่าเจ้าชอบพอสตรีนางใด ทางหอก็จะให้สตรีนางนั้นตามประกบเจ้าอยู่เสมอ ทำทีเป็นคอยให้กำลังใจเจ้า ทั้งๆ ที่บางทีนางอาจมิได้เห็นใจเจ้าอย่างแท้จริงก็ได้”

          เมื่อได้ยินเฉียงหรงพูด ใบหน้าของเขาก็เริ่มแดงก่ำ

          “ทำไมท่านถึงพูดแบบนี้...”

          “อะไรกัน แค่นี้เจ้าก็ของขึ้นแล้วรึ? เจ้าเอาชื่อบัณฑิตของเจ้าไปทิ้งไว้ที่ไหนล่ะ?”

          เมื่อเธอพูดจายั่วยุ หน้าของเขาก็แดงยิ่งขึ้นไปอีก ก่อนที่เขาจะเริ่มสงบสติอารมณ์ได้แล้วลองทบทวนสถานการณ์ดูอีกครั้ง มันทำให้เขารู้ว่าเรื่องที่เธอพูดนั้นก็มีความเป็นไปได้สูงเลยทีเดียว

          “ทำไมท่านถึงเอาเรื่องนี้มาพูดด้วยเล่า?”

          “ก็เตือนสติเจ้าไง”

          เธอตอบไปตรงๆ

          “สิ่งที่ข้าพยายามจะสื่อคือ เจ้าอย่าเอาตัวเจ้าไปจมปลักกับสตรีที่มิได้รักเจ้าอย่างแท้จริงจนถึงขั้นทำลายชีวิตตัวเอง ในใต้หล้านี้มีสตรีเป็นร้อยเป็นพัน หากมีวาสนาแล้วเจ้าก็จะพบกับนางที่คู่ควรกับเจ้าเอง”

          “แล้วถ้าข้ามิมีวาสนาเล่า?”

          เฉียงหรงยักไหล่พลางใช้ตะเกียบคีบเอาเต้าหู้ผัดเผ็ดขึ้นมากินคำหนึ่งแล้วกรอกน้ำชาตามเข้าไปอีกแก้วหนึ่ง

          “ก็ไม่เห็นจะเป็นไร ชีวิตเจ้ามันขึ้นตรงกับใครที่ไหนล่ะ? ก็ไม่ เจ้ามีความรู้ มีปัญญา เจ้าก็หัดเค้นมันออกมาใช้มองชีวิตของเจ้าเองซะ คู่ครองมิใช่ทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตเสมอไปหรอกนะ หากเจ้ากังวลเรื่องการสืบสกุล เจ้าก็สร้างชื่อให้ก้องไปทั่วแดนดินซะ แล้วชื่อของเจ้าก็จะมีคนจดจำไปอีกชั่วกัลปสาน แค่นั้น”

          จวินหนานที่ได้ฟังก็พยายามคิดพิจรณาตามที่หญิงสาวพูดดูก็เริ่มคล้อยตาม

          “ที่สำคัญ เจ้าได้ทดแทนคุณแผ่นดินหรือยัง?”

          ด้วยคำพูดสุดท้ายนั้น ดวงตาของเขาทั้งสองข้างก็แทบถลนด้วยความรู้สึกตัว ชั่วชีวิตนี้ตั้งแต่เกิดมาแม้จะได้ร่ำเรียนวิชามามากมาย เพียงแค่สอบขุนนางไม่ติด เขาก็กดดันตัวเองจนตกต่ำ ไม่ทันจะได้แทนคุณแผ่นดินก็คิดฆ่าตัวตายเสียแล้ว

          “จริง… จริงของท่าน ในชั่วชีวิตนี้ แผ่นดินฮั่นที่ข้ากำเนิดขึ้นมา ข้ายังมิได้ทำสิ่งใดตอบแทนเลย...”

          เข้าจ้องมองไปยังเป็ดย่างตรงหน้าที่เริ่มเย็นด้วยสายตาที่เริ่มมีประกายขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง

          “ข้าจะกู้ชื่อของข้าขึ้นมาและทดแท—”

          “จุ๊ๆๆ”

          เฉียงหรงทำเสียงจุ๊ๆ แล้วเอานิ้วมือไปแตะที่ริมฝีปากของเขาเป็นเชิงให้หยุดพูด

          “พักเรื่องตรงนี้เอาไว้ก่อนแล้วจัดการอาหารของเจ้าซะ ข้าอุตส่าห์ซื้อมาซะแพง ถ้าเจ้าไม่ได้กินเลยมีหวังข้าเสียดายเงินแย่”

          “อะ… ได้ท่าน”

          เธอยักไหล่อีกครั้งหนึ่งแล้วลงมือกินเต้าหู้ผัดพริกของเธอต่อ เมื่อจวินหนานเห็นดังนั้น เขาจึงเริ่มกินอาหารของเขาบ้าง เวลาผ่านไปครู่หนึ่ง อาหารของทั้งคู่ก็หมดลง จวินหนานที่ดูจะมีประกายขึ้นมาอีกครั้งหนึ่งแล้วก็ลุกขึ้นมาประสานมือคำนับเธอ

          “ท่านจอมยุทธ ข้าขอขอบคุณท่านมากที่ทำให้ข้าตาสว่าง แม้ว่าข้าจะยังคิดคำนึงถึงนางผู้ที่ข้ารัก แต่ข้าจะไม่ยอมแพ้กับชีวิตของข้าอีกต่อไป เพื่อแทนคุณแผ่นดินแล้ว ข้าจะยังตายตอนนี้ไม่ได้ แล้วข้าจะสืบเสาะหานางอีกครั้งหนึ่งเพื่อยืนยันความรู้สึกของนาง”

          “หึ พูดได้ดี”

          เธอแสยะปากแล้วรับคำขอบคุณนั้น อย่างน้อยๆ เธอก็มันใจแล้วว่าเจ้าหมอนี่มันคงจะไม่ไปฆ่าตัวตายแถวไหนเพราะเรื่องแบบนี้อีก

          “ข้ามิมีอะไรติดตัวมาเลย ทั้งตัวของข้ามีแค่ซุนอันหนึ่งกับเงินที่ข้าจะใช้ไถ่ตัวนางเท่านั้น หากไม่รังเกียจ ขอให้ท่านรับเอาไว้ด้วยเถอะ!”

          เฉียงหรงชะงักลงอีกครั้งหนึ่ง ทำไมเธอเวลาทำอะไรมักมีคนมามอบของให้แบบนี้เสมอเลยนะ? จะรับไว้ทันทีก็ดูจะโลภมากหวังแต่ได้ จะปฏิเสธไปก็จะถูกหาว่าแล้งน้ำใจอีก ตัดสินใจได้แล้วเธอก็ได้แต่ถอนหายใจ

          “เฮ่อ ข้าเข้าใจความรู้สึกของเจ้านะ ข้าอยากให้เจ้ารู้ว่าที่ข้าทำไปข้ามิได้หวังให้เจ้าตอบแทนใดๆ ข้า ข้าแค่ทำไปด้วยความเห็นแก่ตัวของข้าที่ไม่อยากให้คนที่ข้าเพิ่งจะช่วยชีวิตไปต้องมาตายต่อหน้าข้าก็แค่นั้น… แต่ก็เอาเถอะ ข้าจะรับเอาไว้ถือว่าเป็นน้ำใจจากเจ้าก็แล้วกัน”

          เฉียงหรงรับเอาห่อผ้าที่จวินหนานยื่นให้ ในนั้นประกอบไปด้วยเหรียญจำนวนหนึ่งและซุนอีกหนึ่งชิ้น จวันหนานที่ได้ให้ของตอบแทนเธอแล้วจึงคำนับอีกครั้งแล้วขอตัวลาไปค้นหาเส้นทางของตนต่อ

          “หวังว่ามันจะไม่ไปตายที่ไหนเร็วๆ นี้นะ”

          เธอแอบบ่นเมื่อเห็นเขาเดินลับไปแล้ว จากนั้นเฉียงหรงก็ได้เรียกเสี้ยวเอ้อมาเก็บเงินข้าอาหารแล้วเดินออกไปจากโรงเตี๊ยม ขึ้นยิงหย่ง และจากไป



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +50 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +222 ความหิว -2 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 50 + 300 + 222 -2 + 5

ดูบันทึกคะแนน

ปั่นนนนน!!
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หมีศึก
ตัวเบาขั้นกลาง
กราดิอุสทมิฬ
กุหลาบสีทอง
คัมภีร์ละติน
ปราณชีพจรกุญแจทอง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x20
x4
x9
x4
x14
x4
x10
x3
x15
x10
x6
x219
x10
x4
x8
x5
x1
x1
x18
x175
x390
x12
x60
x1632
x5
x198
x309
x270
x63
x418
x540
x3
x500
x3
x3
x2000
x100
x15
x115
x100
x100
x100
x300
x8
x25
x2
x4
x2000
x43
x5
x22
x10
x10
x35
x25
x15
x40
x20
x22
x10
x102
x1127
x11
x4
x10
x76
x39
x101
x47
x220
x1
x1
x100
x1
x211
x50
x10
x84
x93
x49
x3
x66
x23
x15
x25
x5
x1
x30
x20
x100
x1
x25
x14
x244
x32
x16
x1
x1
x1
x1

1266

กระทู้

4536

โพสต์

66หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
1729137
เงินตำลึง
5485071
ชื่อเสียง
286884
ความหิว
4446

ใบรับรองภาษามิดการ์ดใบรับรองภาษาคาเมล็อตตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)

คุณธรรม
25496
ความชั่ว
8480
ความโหด
54006
ปลาทองจวนอ๋อง♦หวั่งเหยียน
เลเวล 1

ซ่างกวน ฝูมี่

" ที่ต้องมีคือสติ "
pet
โพสต์ 2018-9-16 21:05:46 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2018-10-2 20:00





หนทางบนสายเขียง
480
{ เส้นทางอาชีพ 9 }
สตรีไม่ใช่ที่ฝากจดหมาย!


♦ แฟลชแบ็คระหว่างเดินทาง ♦

        ใครจะรู้ว่าระหว่างเดินทางไปหาที่ทำงานใหม่
        กลางป่าใหญ่นอกเมืองแถบจิงโจวก็สามารถพบเข้ากับพวกซุ่มแกะรอย
        เป็นชายชุดครามดำดวงตาคมดุ และปิดใบหน้าไว้ครึ่งหนึ่ง...จู่ๆเขาก็เข้ามาถามนางว่า

        “ตอบมา!! คุณชายอยู่ที่ไหน!!” ข้าทำงานที่โรงเตี้ยมเจอหลายสกุลใหญ่ แล้วคุณชายเจ้ามันคนไหนกันละ??

        ใช้เวลาหนึ่งเค่อเต็มๆ ในการอธิบาย และประคองเรียกสติของบุรุษลึกลับผู้นี้ จิตใจเขาคล้ายถูกกระทบกระเทือนมาอย่างแรง จนได้ความว่า ‘จูหรงเยว่ ผู้ติดตามของเสิ่นหลิงเฮ่า’ มาตามหาอีกส่วนหนึ่งในตัวนางนั่นเอง หลิงหลานไม่ยอมเชื่อใครโดยง่ายทดสอบไปสามสี่เรื่อง พบว่าตรงกับเนื้อหาในจดหมายที่นักกวีหนุ่มทิ้งไว้ จึงเลือกจ่าหน้าชื่อของเขาส่งมอบให้ไป บุรุษเผ่าเหมียวกวาดตารวดหนึ่งจบบรรทัดสั้นๆ “คุณชายไม่ให้ข้าตามหา… แต่กล่าวว่ามีแต่เจ้าที่ติดต่อเขาได้ งั้นก็ไม่มีหนทางอื่นข้าจะตามแม่นางไปทุกที่วันหนึ่งต้องได้พบแน่นอน”
        “.....นี่พี่ชาย ข้ากำลังไปทำงานนะเจ้าคะ ไม่ไหวรับเลี้ยงดูท่านหรอกอีกอย่าง เฮ่าเกอผู้นั้นอาจติดธุระจริงๆ ก็ได้ ไม่แน่นพสักวันสองวันก็กลับไปหาคนอื่นๆ แล้ว..” นางจะกล่าวอย่างไรแววตาดื้อรั้นของบุรุษชุดดำก็ไม่จางหายไป
        “ข้าไม่ได้ถามความเห็นแม่นางขอรับ ข้าแค่บอกว่าจะติดตามจนกว่าได้พบคุณชายเท่านั้นเอง” กล่าวจบก็ใช้วิชาตัวเบาทะยานจากไป ปล่อยให้สตรีผมเงินอ้าปากค้างเป็นปลาขาดน้ำ อ่าห์...คราวนี้นางรุ้แล้วว่าสายตาลึกลับที่จับจ้องมาคือเจ้าบุรุษที่ชื่อจูหรงเยว่นี่เอง!!

………………………….

        เลือกเส้นทางจากเมืองเซียงหยางลงาอู้หลิง ท้ายสุดบรรจบลงเมืองกุ้ยหยาง การเดินทางกินเวลาร่วมสามวัน รถม้าเทียมสิงโตยังคงเคลื่อนล้อไปต่อตามแผนที่ของสมาคมการค้า หลิงหลานง่วงหงาวเปิดม่านด้านข้างขึ้น พบว่าเป็นเวลาเที่ยงวัน… แดดไม่ค่อยจัดนักคงตามหาโรงเตี้ยมเหมยเหม่ยไม่ยาก ท้ายสุดร่างอรชรเน่งน้อยในชุดกระโปรงสีกลีบท้อก็ลงมาเดิน เมืองกุ้ยหยางผู้คนบางตาเมื่อเทียบกับนครหลวงอย่างฉางอันหรือลั่วหยาง

        ‘ดูแล้ว… ก็บรรยากาศดีธรรมชาติร่มรื่นทำไมผู้คนถึงอพยพย้ายที่อยู่กันได้นะ?’ ข้อนี้นางไม่เข้าใจจริงๆ
        ในที่สุดก็ถึงหน้าป้ายสลักอักษร ‘โรงเตี้ยมเหมยเหม่ย’ หญิงสาวจัดแต่งทรงผมเสื้อผ้าตนเองอีกครั้งด้วยคำนึงถึงคำเถ้าแก่หลิว ‘รูปลักษณ์สำคัญเสมอ’ ก่อนนำหนังสือรับรองเดินเข้าไปยังโรงเตี้ยมไม้สองชั้นขนาดใหญ่ ฟังว่าเป็นสถานที่พักค้างแรมที่ดีสุดในเมืองกุ้ยหยาง  “แม่นางรับอาหารหรือจองห้องพักขอรับ?” ผู้ออกมารับหน้าคือเสี่ยวเอ้อร์หนุ่มน้อย ท่าทางสุภาพเอาใจใส่
        “เหมืนว่าจะไม่ใช่แขกนะเลอทิง? ดูในมือของนางสิ” สตรีวันกลางคนผู้ทำบัญชีอยุ่หลังโต๊ะเงยหน้าขึ้นมอง
         ได้ยินเสียงลูกจ้างทั้งสองหนนี้เถ้าแก่จางม่านจื่อเดินออกมาจากห้องด้านในเสียเอง “ยาโถวน้อย...อย่าบอกนะว่า”
        “ข้าชื่อหลิงหลาน เป็นคนที่สมาคมการค้าส่งมาบรรจุเป็นเสี่ยวเอ้อร์ของโรงเตี้ยมแห่งนี้เจ้าค่ะ ขอฝากตัวกับทุกท่านหลังจากนี้ด้วยนะเจ้าคะ”

         หลังผ่านการแนะนำตัวอย่างคร่าวๆ หญิงสาวพบว่ากิจการที่ใหญ่โตขนาดนี้กลับมีลูกจ้างเพียงสองคนเท่านั้น นับร่วมผู้มาใหม่อย่างหลิงหลานผนวกทั้งหมดก็สี่คน… ดูแลยังไงไหว? อาจเพราะเป็นการทำงานอย่างจริงจังครั้งแรกของร่างบาง สตรีเกศาเงินแปลกตาจึงกระตือรือร้อนเป็นพิเศษ อยากช่วยทำให้ความเงียบเหงากลายเป็นคึกคักขึ้นสักนิด  นางยิ้มแย้มอย่างสดใส “เถ้าแก่เจ้าคะ… เรามาตกแต่งโรงเตี้ยมเปลี่ยนบรรยากาศกันสักหน่อยไหม?”
@Admin



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 2เงินชั่ง +3010 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -164 Point +5 ย่อ เหตุผล
SUSAN + 3000 ค่า หิน
Admin + 10 + 500 + 25 -164 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
แหวนฮวาปี่เหยา
ชุดหลานม่านเหยา
คทาจันทราโบราณ
รูปปั้นเทพีวีนัส
ม้าเฟิ่งหวงสายใย
ตัวเบาขั้นสูง
ปราณคลุมวารีขั้นสูง
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x56
x6
x6
x2
x1
x1
x2
x2
x2
x2
x3
x1
x1
x10
x40
x20
x1
x30
x2
x3
x89
x1
x4
x3
x14
x20
x6
x5
x2
x20
x15
x77
x3
x2
x3
x3
x3
x60
x15
x1
x2
x1
x1
x1
x1
x3
x1
x28
x2
x1
x10
x14
x40
x6
x1
x1
x3
x5
x11
x3
x310
x100
x100
x110
x125
x110
x161
x24
x32
x98
x2
x125
x210
x240
x8
x100
x2
x1
x7
x5
x24
x1600
x9999
x7
x1600
x8
x129
x11
x700
x1960
x600
x420
x2000
x41
x40
x26
x960
x740
x2202
x100
x21
x1800
x9
x1200
x1800
x973
x28
x27
x15
x102
x10
x1000
x18
x134
x1892
x230
x2025
x1302
x322
x2305
x3
x8100
x363
x85
x100
x4
x72
x143
x3273
x128
x303
x411
x2745
x2019
x20
x1670
x8
x508
x1803
x7
x1
x28
x2965
x2448
x9
x52
x6745
x50
x9999
x1802
x44
x3
x135
x15
x1040
x1
x1
x2365
x2
x1
x2425
x13
x25
x18
x681
x470
x580
x30
x128
x70
x38
x52
x6
x1180
x1502
x8213
x967
x200
x590
x200
x50
x48
x2365
x1
x1850
x2769
x3100
x4285
x340
x252
x5500
x9999
x567
x51
x42
x3568
x20
x16
x57
x179
x1000
x13
x3383
x201
x2885
x542
x1349
x9999
x2466
x2940
x1450
x1828
x2420
x90
x2227
x485
x1102
x129
x30
x6847
x1957
x3814
x1452
x90
x2417
x3626
x3871
x2005
x3533
x1277
x514
x1462
x463
x180
x1020
x327
x3
x24
x8
x1400
x77
x50
x3696
x840
x2
x545
x116
x9999
x2366
x2
x35
x2139
x3388
x5400
x7097
x374
x5123
x4370
x496
x794
x9999
x1759
x599
x10
x1010
x2355
x2940
x560
x93
x2
x19
x25
x25
x32
x9
x4298
x9270
x1807
x9999
x199
x24
x6064
x20
x5805
x20
x8
x957
x256
x25
x9
x101
x31
x8
x793
x3805
x7
x30
x203
x745
x81
x2705
x2127
x110
x16
x1410
x2578
x2400
x3
x280
x3676
x2540
x273
x7884
x509
x392
x3724
x3408
x9999
x10
x2254
x2441
x5805
x7800
x3120
x1262
x24
x2830
x862
x70
x328
x142
x2816
x2114
x9999
x40
x4200
x9999
x9999
x9999
x3150
x1889
x107
x3200
x4
x3696
x35
x3223
x3929
x745
x1
x756
x1514
x371
x951
x4581
x2215
x3690
x5004
x9999
x4419
x9999
x3079
x2092
x1843
x3256
x4204
x2422
x558
x61
x1
x20
x1919
x3303
x713
x1
x4517
x6107
x67
x9999
x673
x1293
x968
x2874
x103
x3031
x571
x420
x101
x825
x256
x8
x157
x24
x9999
x1123
x2060
x2378
x180
x661
x454
x103
x1201
x1059
x9999
x3370
x1140
x1230
x680
x215
x9999
x1501
x9999
x129
x713
x2227
x2

1266

กระทู้

4536

โพสต์

66หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
1729137
เงินตำลึง
5485071
ชื่อเสียง
286884
ความหิว
4446

ใบรับรองภาษามิดการ์ดใบรับรองภาษาคาเมล็อตตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)

คุณธรรม
25496
ความชั่ว
8480
ความโหด
54006
ปลาทองจวนอ๋อง♦หวั่งเหยียน
เลเวล 1

ซ่างกวน ฝูมี่

" ที่ต้องมีคือสติ "
pet
โพสต์ 2018-9-16 21:23:23 | ดูโพสต์ทั้งหมด