ดู: 362|ตอบกลับ: 13

{ เมืองกุ้ยหยาง } โรงเตี๊ยมเหมยเหม่ย

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-11-2 16:58:27 |โหมดอ่าน




โรงเตี้ยมเหมยเหม่ย

{ เมืองกุ้ยหยาง }













【โรงเตี้ยมเหมยเหม่ย】
' เหมยงามซ่อนกลิ่นทนร้อนฝน หอมไกลมิใช่หิมะแต่เป็นเหมย '
โรงเตี้ยมอันดับหนึ่งแห่งเมืองพักตากอากาศอย่างกุ้ยหยาง ดำเนินกิจการมาสามชั่วคน
ความงดงามของต้นเหมยที่โด่งดังไปทั่วจิงโจว คือความภาคภูมิใจของเถ้าแก่ผู้ก่อตั้ง
ที่พักรับรองมักถูกจองจนเต็มในช่วงฤดูเหมันต์มาเยือน ชมเหมยผลิบานจิบชาชั้นดี
ถิ่นภูเขาและธารน้ำตกอันงดงาม กุ้ยหยางจึงเป็นเมืองโบราณที่น่าท่องเที่ยว



เจ้าของกิจการ


จาง ม่านจื่อ (31)
ประวัติ :: ชายชาวฮั่นโดยกำเนิด ผู้สืบทอดโรงเตี้ยมรุ่นที่สามมีความมุมานะ และเอาการเอางาน ออกจะทื่อไปสักนิดกับเรื่องอื่นที่ไม่ใช่เรื่องงาน จิตใจเมตตาต่อลูกจ้างและคิดถึงผลกำไรเป็นเรื่องรอง



ชื่อกิจการ : โรงเตี้ยมเหมยเหม่ย
เจ้าของกิจการ : จาง ม่านจื่อ 
เวลาปิดบริการ : ตลอดวันตลอดคืน 
ประเภทร้าน : บริการอาหารจิงโจวและที่พักแรม มีคอกม้าห้องรับรอง
มีพาหนะสำหรับเช่าเปลี่ยน หรือบริการส่งของ ส่งแขกยังสถานที่ภายในเมือง




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2017-11-2 21:43:02 | ดูโพสต์ทั้งหมด
สือ เฉียงหรง

[ บทที่ 4 : ก้าวให้ไกล ไปให้ถึง (7) ]


          “เสี่ยวเอ้อ ข้าขอเป็ดย่างกับเต้าหู้ผัดพริก แล้วก็ชาปี้หลัวจอกหนึ่ง”

          เฉียงหรงที่ลากเอาบัณฑิตหนุ่มยากไร้มาจากแม่น้ำพาเขามายังโรงเตี๊ยมเหมยเหม่ย โรงเตี๊ยมที่นับได้ว่าใหญ่และโด่งดังที่สุดในเมืองกุ้ยหยางแล้ว เต็มไปด้วยต้นบ๊วยที่จะบานสะพรั่งในฤดูเหมันต์ของทุกๆ ปี

          เสี่ยวเอ้อรับออเดอร์นั้นมาแล้วตรงไปยังห้องครัวเพื่อสั่งอาหารกับพ่อครัว ในระหว่างนั้นเฉียงหรงก็พาจวินหนานมานั่งรอที่โต๊ะว่างๆ โต๊ะหนึ่ง ในขณะที่หลายๆ โต๊ะนั้นว่างเนื่องจากเวลานี้เป็นช่วงบ่ายของวันที่มีคนเข้าออกโรงเตี๊ยมน้อย

          “เอาล่ะจวินหนาน เจ้าบอกว่าเจ้าเป็นบัณฑิตใช่ไหม?”

          เขาไม่ได้ตอบ ได้แต่นั่งนิ่งทำหน้ามืดมนอยู่บนเก้าอี้นั้น ซึ่งเฉียงหรงเห็นแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจทั้งอย่างนั้น หยิบเอาสุราในน้ำเต้าของตนขึ้นมาจิบก่อนจะถามต่อไป

          “เจ้าช่วยบอกข้ามาได้ไหมว่าเหตุใดเจ้าจึงรักนาง?”

          จวินหนานยังคงนั่งนิ่งอยู่ ก่อนที่จะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมาเพื่อคุยกับเธอ สีหน้าของเขาดูไร้ชีวิตชีวามาก นัยน์ตาของเขาแดงก่ำไปอย่างมากจากการร้องไห้ติดต่อกันอย่างหนัก

          “ข้าพบนางในหอรุ่ยอี้ในขณะที่ข้ากำลังหมดหวัดในชีวิตของข้า…”

          เขาเริ่มสาธยาย

          “ในตอนนั้น ข้าสอบขุนนางไม่ผ่าน ได้แต่คลุกฝุ่นกลับมาที่บ้านของข้า จะมีก็แต่สุราและนารีที่คอยบรรเทาทุกข์ให้ข้าได้”

          “อาหารที่สั่งได้แล้วครับ”

          เสี่ยวเอ้อร้านเอาอาหารมาเสิร์ฟในขณะทีเขากำลังเล่า เฉียงหรงได้แต่ยกมือรับอาหารแล้วโบกมือให้เขาถอยไปก่อน ซึ่งเสี่ยวเอ้อร้านก็พยักหน้าแล้วถอยออกไปบริการคนอื่นต่อ

          “จนกระทั่งข้าพบนาง… นางมีใบหน้าที่สวยงามมาก แต่นางกลับไม่ได้ขึ้นไปร่ายรำบรรเลงบนเวที นางมีหน้าที่แค่บริการเครื่องดื่มเท่านั้น”

          เฉียงหรงฟังอย่างตั้งใจ

          “ในวันนั้น ข้าก็เหมือนพบแสงสว่าง ข้ากลับไปยังหอนั้นทุกๆ วันเพียงเพื่อที่จะสามารถพูดคุยกับเธอได้ พอข้าเล่าปัญหาของข้าให้ฟัง นางก็คอยให้กำลังใจข้าเสมอมา จนกระทั่งข้าติดสินใจขอนางแต่งงาน ในวันนั้นข้าจึงได้รู็ว่านางเป็นทาสหนี้ที่ครอบครัวของนางขายให้กับเจ้าของหอ นางบอกว่าถ้าข้าสามารถไถ่ตัวนางได้ นางก็จะรับคำขอร้องของข้า...”

          เขามีทีท่าว่าจะร้องไห้อีกรอบ แต่เหมือนว่าครั้งนี้เขาจะอดทนอดกลั้นไว้ได้

          “พอข้ามีเงินมากพอ นางกลับจากข้าไปเสียแล้ว พอข้าถามกับฮัวหยิน ข้าถึงได้รู้ว่านางถูกซื้อตัวไปโดยคนอื่นเสียแล้ว...”

          สรุปว่ามันนก…

          เธอไม่แปลกใจเลยว่าทำไมจวินหนานถึงได้สอบขุนนางไม่ติดแถมยังตกอับอีก เพราะเขาไม่มีการควบคุมการใช้จ่ายของตนนี่เอง จากที่ฟังมา แปลว่าเขาไปใช่บริการที่หอนั่นทุกวันโดยไปเพื่อคุยกับสตรีนางนั้นเท่านั้น กลายเป็นผลาญเงินไปกลายๆ

          “แล้วเจ้าคิดว่านางมีใจให้เจ้างั้นรึ?”

          “ข้ามันใจ… นางมักจะมาคุยกับข้าเสมอ”

          เธอถอนหายใจก่อนที่จะซดเอาน้ำชาปี้หลัวที่สั่งมาจนหมดแก้ว

          “ข้าไม่อยากจะกล่าวหานางหรอกนะ แต่เจ้ารู้ไหมว่านี่อาจเป็นกลยุทธหากำไรจากหอฟ้อนรำเช่นนี้ได้?”

          เขามองมาที่เธอด้วยสีหน้าที่สับสนและสงสัย และเธอเองก็สงสัยเช่นกันว่าคนแบบหมอนี่มันมาเป็นบัณฑิตได้ยังไงถ้านึกเรื่องแบบนี้ไม่ออก

          “เมื่อเจ้าของหอเห็นว่าเจ้าชอบพอสตรีนางใด ทางหอก็จะให้สตรีนางนั้นตามประกบเจ้าอยู่เสมอ ทำทีเป็นคอยให้กำลังใจเจ้า ทั้งๆ ที่บางทีนางอาจมิได้เห็นใจเจ้าอย่างแท้จริงก็ได้”

          เมื่อได้ยินเฉียงหรงพูด ใบหน้าของเขาก็เริ่มแดงก่ำ

          “ทำไมท่านถึงพูดแบบนี้...”

          “อะไรกัน แค่นี้เจ้าก็ของขึ้นแล้วรึ? เจ้าเอาชื่อบัณฑิตของเจ้าไปทิ้งไว้ที่ไหนล่ะ?”

          เมื่อเธอพูดจายั่วยุ หน้าของเขาก็แดงยิ่งขึ้นไปอีก ก่อนที่เขาจะเริ่มสงบสติอารมณ์ได้แล้วลองทบทวนสถานการณ์ดูอีกครั้ง มันทำให้เขารู้ว่าเรื่องที่เธอพูดนั้นก็มีความเป็นไปได้สูงเลยทีเดียว

          “ทำไมท่านถึงเอาเรื่องนี้มาพูดด้วยเล่า?”

          “ก็เตือนสติเจ้าไง”

          เธอตอบไปตรงๆ

          “สิ่งที่ข้าพยายามจะสื่อคือ เจ้าอย่าเอาตัวเจ้าไปจมปลักกับสตรีที่มิได้รักเจ้าอย่างแท้จริงจนถึงขั้นทำลายชีวิตตัวเอง ในใต้หล้านี้มีสตรีเป็นร้อยเป็นพัน หากมีวาสนาแล้วเจ้าก็จะพบกับนางที่คู่ควรกับเจ้าเอง”

          “แล้วถ้าข้ามิมีวาสนาเล่า?”

          เฉียงหรงยักไหล่พลางใช้ตะเกียบคีบเอาเต้าหู้ผัดเผ็ดขึ้นมากินคำหนึ่งแล้วกรอกน้ำชาตามเข้าไปอีกแก้วหนึ่ง

          “ก็ไม่เห็นจะเป็นไร ชีวิตเจ้ามันขึ้นตรงกับใครที่ไหนล่ะ? ก็ไม่ เจ้ามีความรู้ มีปัญญา เจ้าก็หัดเค้นมันออกมาใช้มองชีวิตของเจ้าเองซะ คู่ครองมิใช่ทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตเสมอไปหรอกนะ หากเจ้ากังวลเรื่องการสืบสกุล เจ้าก็สร้างชื่อให้ก้องไปทั่วแดนดินซะ แล้วชื่อของเจ้าก็จะมีคนจดจำไปอีกชั่วกัลปสาน แค่นั้น”

          จวินหนานที่ได้ฟังก็พยายามคิดพิจรณาตามที่หญิงสาวพูดดูก็เริ่มคล้อยตาม

          “ที่สำคัญ เจ้าได้ทดแทนคุณแผ่นดินหรือยัง?”

          ด้วยคำพูดสุดท้ายนั้น ดวงตาของเขาทั้งสองข้างก็แทบถลนด้วยความรู้สึกตัว ชั่วชีวิตนี้ตั้งแต่เกิดมาแม้จะได้ร่ำเรียนวิชามามากมาย เพียงแค่สอบขุนนางไม่ติด เขาก็กดดันตัวเองจนตกต่ำ ไม่ทันจะได้แทนคุณแผ่นดินก็คิดฆ่าตัวตายเสียแล้ว

          “จริง… จริงของท่าน ในชั่วชีวิตนี้ แผ่นดินฮั่นที่ข้ากำเนิดขึ้นมา ข้ายังมิได้ทำสิ่งใดตอบแทนเลย...”

          เข้าจ้องมองไปยังเป็ดย่างตรงหน้าที่เริ่มเย็นด้วยสายตาที่เริ่มมีประกายขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง

          “ข้าจะกู้ชื่อของข้าขึ้นมาและทดแท—”

          “จุ๊ๆๆ”

          เฉียงหรงทำเสียงจุ๊ๆ แล้วเอานิ้วมือไปแตะที่ริมฝีปากของเขาเป็นเชิงให้หยุดพูด

          “พักเรื่องตรงนี้เอาไว้ก่อนแล้วจัดการอาหารของเจ้าซะ ข้าอุตส่าห์ซื้อมาซะแพง ถ้าเจ้าไม่ได้กินเลยมีหวังข้าเสียดายเงินแย่”

          “อะ… ได้ท่าน”

          เธอยักไหล่อีกครั้งหนึ่งแล้วลงมือกินเต้าหู้ผัดพริกของเธอต่อ เมื่อจวินหนานเห็นดังนั้น เขาจึงเริ่มกินอาหารของเขาบ้าง เวลาผ่านไปครู่หนึ่ง อาหารของทั้งคู่ก็หมดลง จวินหนานที่ดูจะมีประกายขึ้นมาอีกครั้งหนึ่งแล้วก็ลุกขึ้นมาประสานมือคำนับเธอ

          “ท่านจอมยุทธ ข้าขอขอบคุณท่านมากที่ทำให้ข้าตาสว่าง แม้ว่าข้าจะยังคิดคำนึงถึงนางผู้ที่ข้ารัก แต่ข้าจะไม่ยอมแพ้กับชีวิตของข้าอีกต่อไป เพื่อแทนคุณแผ่นดินแล้ว ข้าจะยังตายตอนนี้ไม่ได้ แล้วข้าจะสืบเสาะหานางอีกครั้งหนึ่งเพื่อยืนยันความรู้สึกของนาง”

          “หึ พูดได้ดี”

          เธอแสยะปากแล้วรับคำขอบคุณนั้น อย่างน้อยๆ เธอก็มันใจแล้วว่าเจ้าหมอนี่มันคงจะไม่ไปฆ่าตัวตายแถวไหนเพราะเรื่องแบบนี้อีก

          “ข้ามิมีอะไรติดตัวมาเลย ทั้งตัวของข้ามีแค่ซุนอันหนึ่งกับเงินที่ข้าจะใช้ไถ่ตัวนางเท่านั้น หากไม่รังเกียจ ขอให้ท่านรับเอาไว้ด้วยเถอะ!”

          เฉียงหรงชะงักลงอีกครั้งหนึ่ง ทำไมเธอเวลาทำอะไรมักมีคนมามอบของให้แบบนี้เสมอเลยนะ? จะรับไว้ทันทีก็ดูจะโลภมากหวังแต่ได้ จะปฏิเสธไปก็จะถูกหาว่าแล้งน้ำใจอีก ตัดสินใจได้แล้วเธอก็ได้แต่ถอนหายใจ

          “เฮ่อ ข้าเข้าใจความรู้สึกของเจ้านะ ข้าอยากให้เจ้ารู้ว่าที่ข้าทำไปข้ามิได้หวังให้เจ้าตอบแทนใดๆ ข้า ข้าแค่ทำไปด้วยความเห็นแก่ตัวของข้าที่ไม่อยากให้คนที่ข้าเพิ่งจะช่วยชีวิตไปต้องมาตายต่อหน้าข้าก็แค่นั้น… แต่ก็เอาเถอะ ข้าจะรับเอาไว้ถือว่าเป็นน้ำใจจากเจ้าก็แล้วกัน”

          เฉียงหรงรับเอาห่อผ้าที่จวินหนานยื่นให้ ในนั้นประกอบไปด้วยเหรียญจำนวนหนึ่งและซุนอีกหนึ่งชิ้น จวันหนานที่ได้ให้ของตอบแทนเธอแล้วจึงคำนับอีกครั้งแล้วขอตัวลาไปค้นหาเส้นทางของตนต่อ

          “หวังว่ามันจะไม่ไปตายที่ไหนเร็วๆ นี้นะ”

          เธอแอบบ่นเมื่อเห็นเขาเดินลับไปแล้ว จากนั้นเฉียงหรงก็ได้เรียกเสี้ยวเอ้อมาเก็บเงินข้าอาหารแล้วเดินออกไปจากโรงเตี๊ยม ขึ้นยิงหย่ง และจากไป



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +50 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +222 ความหิว -2 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 50 + 300 + 222 -2 + 5

ดูบันทึกคะแนน

ปั่นนนนน!!
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หมีศึก
ตัวเบาขั้นกลาง
กราดิอุสทมิฬ
กุหลาบสีทอง
คัมภีร์ละติน
ปราณชีพจรกุญแจทอง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x20
x4
x9
x4
x14
x4
x10
x3
x15
x10
x6
x219
x10
x4
x8
x5
x1
x1
x18
x175
x390
x12
x60
x1632
x5
x198
x309
x270
x63
x418
x540
x3
x500
x3
x3
x2000
x100
x15
x115
x100
x100
x100
x300
x8
x25
x2
x4
x2000
x43
x5
x22
x10
x10
x35
x25
x15
x40
x20
x22
x10
x102
x1127
x11
x4
x10
x76
x39
x101
x47
x220
x1
x1
x100
x1
x211
x50
x10
x84
x93
x49
x3
x66
x23
x15
x25
x5
x1
x30
x20
x100
x1
x25
x14
x244
x32
x16
x1
x1
x1
x1

963

กระทู้

3598

โพสต์

67หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
793821
เงินตำลึง
95592
ชื่อเสียง
195235
ความหิว
1524

ตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV3)

คุณธรรม
17387
ความชั่ว
8273
ความโหด
30856
เยว่หมิง ♦ 夜明
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" ระวังตัวบ้างน้องสาว "
pet
โพสต์ 2018-9-16 21:05:46 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2018-10-2 20:00





หนทางบนสายเขียง
480
{ เส้นทางอาชีพ 9 }
สตรีไม่ใช่ที่ฝากจดหมาย!


♦ แฟลชแบ็คระหว่างเดินทาง ♦

        ใครจะรู้ว่าระหว่างเดินทางไปหาที่ทำงานใหม่
        กลางป่าใหญ่นอกเมืองแถบจิงโจวก็สามารถพบเข้ากับพวกซุ่มแกะรอย
        เป็นชายชุดครามดำดวงตาคมดุ และปิดใบหน้าไว้ครึ่งหนึ่ง...จู่ๆเขาก็เข้ามาถามนางว่า

        “ตอบมา!! คุณชายอยู่ที่ไหน!!” ข้าทำงานที่โรงเตี้ยมเจอหลายสกุลใหญ่ แล้วคุณชายเจ้ามันคนไหนกันละ??

        ใช้เวลาหนึ่งเค่อเต็มๆ ในการอธิบาย และประคองเรียกสติของบุรุษลึกลับผู้นี้ จิตใจเขาคล้ายถูกกระทบกระเทือนมาอย่างแรง จนได้ความว่า ‘จูหรงเยว่ ผู้ติดตามของเสิ่นหลิงเฮ่า’ มาตามหาอีกส่วนหนึ่งในตัวนางนั่นเอง หลิงหลานไม่ยอมเชื่อใครโดยง่ายทดสอบไปสามสี่เรื่อง พบว่าตรงกับเนื้อหาในจดหมายที่นักกวีหนุ่มทิ้งไว้ จึงเลือกจ่าหน้าชื่อของเขาส่งมอบให้ไป บุรุษเผ่าเหมียวกวาดตารวดหนึ่งจบบรรทัดสั้นๆ “คุณชายไม่ให้ข้าตามหา… แต่กล่าวว่ามีแต่เจ้าที่ติดต่อเขาได้ งั้นก็ไม่มีหนทางอื่นข้าจะตามแม่นางไปทุกที่วันหนึ่งต้องได้พบแน่นอน”
        “.....นี่พี่ชาย ข้ากำลังไปทำงานนะเจ้าคะ ไม่ไหวรับเลี้ยงดูท่านหรอกอีกอย่าง เฮ่าเกอผู้นั้นอาจติดธุระจริงๆ ก็ได้ ไม่แน่นพสักวันสองวันก็กลับไปหาคนอื่นๆ แล้ว..” นางจะกล่าวอย่างไรแววตาดื้อรั้นของบุรุษชุดดำก็ไม่จางหายไป
        “ข้าไม่ได้ถามความเห็นแม่นางขอรับ ข้าแค่บอกว่าจะติดตามจนกว่าได้พบคุณชายเท่านั้นเอง” กล่าวจบก็ใช้วิชาตัวเบาทะยานจากไป ปล่อยให้สตรีผมเงินอ้าปากค้างเป็นปลาขาดน้ำ อ่าห์...คราวนี้นางรุ้แล้วว่าสายตาลึกลับที่จับจ้องมาคือเจ้าบุรุษที่ชื่อจูหรงเยว่นี่เอง!!

………………………….

        เลือกเส้นทางจากเมืองเซียงหยางลงาอู้หลิง ท้ายสุดบรรจบลงเมืองกุ้ยหยาง การเดินทางกินเวลาร่วมสามวัน รถม้าเทียมสิงโตยังคงเคลื่อนล้อไปต่อตามแผนที่ของสมาคมการค้า หลิงหลานง่วงหงาวเปิดม่านด้านข้างขึ้น พบว่าเป็นเวลาเที่ยงวัน… แดดไม่ค่อยจัดนักคงตามหาโรงเตี้ยมเหมยเหม่ยไม่ยาก ท้ายสุดร่างอรชรเน่งน้อยในชุดกระโปรงสีกลีบท้อก็ลงมาเดิน เมืองกุ้ยหยางผู้คนบางตาเมื่อเทียบกับนครหลวงอย่างฉางอันหรือลั่วหยาง

        ‘ดูแล้ว… ก็บรรยากาศดีธรรมชาติร่มรื่นทำไมผู้คนถึงอพยพย้ายที่อยู่กันได้นะ?’ ข้อนี้นางไม่เข้าใจจริงๆ
        ในที่สุดก็ถึงหน้าป้ายสลักอักษร ‘โรงเตี้ยมเหมยเหม่ย’ หญิงสาวจัดแต่งทรงผมเสื้อผ้าตนเองอีกครั้งด้วยคำนึงถึงคำเถ้าแก่หลิว ‘รูปลักษณ์สำคัญเสมอ’ ก่อนนำหนังสือรับรองเดินเข้าไปยังโรงเตี้ยมไม้สองชั้นขนาดใหญ่ ฟังว่าเป็นสถานที่พักค้างแรมที่ดีสุดในเมืองกุ้ยหยาง  “แม่นางรับอาหารหรือจองห้องพักขอรับ?” ผู้ออกมารับหน้าคือเสี่ยวเอ้อร์หนุ่มน้อย ท่าทางสุภาพเอาใจใส่
        “เหมืนว่าจะไม่ใช่แขกนะเลอทิง? ดูในมือของนางสิ” สตรีวันกลางคนผู้ทำบัญชีอยุ่หลังโต๊ะเงยหน้าขึ้นมอง
         ได้ยินเสียงลูกจ้างทั้งสองหนนี้เถ้าแก่จางม่านจื่อเดินออกมาจากห้องด้านในเสียเอง “ยาโถวน้อย...อย่าบอกนะว่า”
        “ข้าชื่อหลิงหลาน เป็นคนที่สมาคมการค้าส่งมาบรรจุเป็นเสี่ยวเอ้อร์ของโรงเตี้ยมแห่งนี้เจ้าค่ะ ขอฝากตัวกับทุกท่านหลังจากนี้ด้วยนะเจ้าคะ”

         หลังผ่านการแนะนำตัวอย่างคร่าวๆ หญิงสาวพบว่ากิจการที่ใหญ่โตขนาดนี้กลับมีลูกจ้างเพียงสองคนเท่านั้น นับร่วมผู้มาใหม่อย่างหลิงหลานผนวกทั้งหมดก็สี่คน… ดูแลยังไงไหว? อาจเพราะเป็นการทำงานอย่างจริงจังครั้งแรกของร่างบาง สตรีเกศาเงินแปลกตาจึงกระตือรือร้อนเป็นพิเศษ อยากช่วยทำให้ความเงียบเหงากลายเป็นคึกคักขึ้นสักนิด  นางยิ้มแย้มอย่างสดใส “เถ้าแก่เจ้าคะ… เรามาตกแต่งโรงเตี้ยมเปลี่ยนบรรยากาศกันสักหน่อยไหม?”
@Admin



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 2เงินชั่ง +3010 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -164 Point +5 ย่อ เหตุผล
SUSAN + 3000 ค่า หิน
Admin + 10 + 500 + 25 -164 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
มุกอัคคี
เซ็กเธาว์
ธนูเจย์วิน
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
ปราณคลุมวารี
ตัวเบาขั้นสูง
เกราะทองเทวะ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x100
x1
x1
x5
x2
x1
x2
x1
x20
x1
x699
x1
x1
x2
x80
x8
x1
x2
x1
x1
x25
x5
x1
x1
x1
x260
x50
x6
x15
x14
x2
x4
x11
x5
x880
x3
x4334
x53
x96
x20
x10
x370
x2
x18
x165
x1
x120
x500
x500
x1341
x20
x2
x33
x35
x1250
x9999
x8
x5
x41
x4
x658
x4
x4
x13
x2
x1
x36
x2
x30
x99
x6
x685
x201
x620
x693
x67
x9999
x16
x650
x1052
x116
x2060
x40
x75
x621
x515
x854
x100
x3
x1402
x332
x4024
x370
x51
x824
x1815
x1749
x205
x4137
x59
x480
x392
x688
x2
x223
x92
x70
x121
x1
x6
x1
x1060
x78
x35
x1554
x120
x1
x141
x4
x9999
x898
x2
x20
x227
x1216
x4200
x3837
x7
x1837
x1200
x163
x464
x9999
x899
x162
x1
x310
x612
x2270
x390
x48
x10
x2
x7
x7
x14
x21
x9
x18
x6329
x77
x5355
x199
x12
x4079
x9
x8
x3212
x5
x9
x579
x199
x7
x9
x101
x15
x6
x227
x1715
x6
x16
x69
x447
x58
x3
x100
x5
x13
x5
x138
x1
x3
x1
x1478
x500
x86
x5239
x401
x284
x2614
x1632
x9999
x9
x2
x224
x3293
x5350
x910
x925
x6
x224
x798
x90
x300
x50
x556
x2000
x9999
x11
x1772
x9999
x9999
x2212
x1080
x389
x67
x1110
x1
x1418
x30
x1935
x1012
x230
x1
x256
x516
x487
x201
x771
x1661
x1821
x2405
x9999
x2102
x3002
x1339
x2990
x319
x1941
x2259
x1822
x8
x43
x1
x29
x1779
x1295
x63
x1
x7765
x4590
x67
x9999
x70
x223
x438
x1848
x61
x1745
x194
x300
x18
x246
x168
x8
x60
x30
x9999
x3
x370
x1294
x122
x31
x263
x9
x1
x345
x9999
x2455
x633
x10
x20
x6
x100
x9999
x110
x4415
x111
x713
x176
x2

963

กระทู้

3598

โพสต์

67หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
793821
เงินตำลึง
95592
ชื่อเสียง
195235
ความหิว
1524

ตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV3)

คุณธรรม
17387
ความชั่ว
8273
ความโหด
30856
เยว่หมิง ♦ 夜明
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" ระวังตัวบ้างน้องสาว "
pet
โพสต์ 2018-9-16 21:23:23 | ดูโพสต์ทั้งหมด
โพสต์นี้มีการป้องกันรหัสผ่านไว้ กรุณากรอกรหัสผ่าน 
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
มุกอัคคี
เซ็กเธาว์
ธนูเจย์วิน
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
ปราณคลุมวารี
ตัวเบาขั้นสูง
เกราะทองเทวะ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x100
x1
x1
x5
x2
x1
x2
x1
x20
x1
x699
x1
x1
x2
x80
x8
x1
x2
x1
x1
x25
x5
x1
x1
x1
x260
x50
x6
x15
x14
x2
x4
x11
x5
x880
x3
x4334
x53
x96
x20
x10
x370
x2
x18
x165
x1
x120
x500
x500
x1341
x20
x2
x33
x35
x1250
x9999
x8
x5
x41
x4
x658
x4
x4
x13
x2
x1
x36
x2
x30
x99
x6
x685
x201
x620
x693
x67
x9999
x16
x650
x1052
x116
x2060
x40
x75
x621
x515
x854
x100
x3
x1402
x332
x4024
x370
x51
x824
x1815
x1749
x205
x4137
x59
x480
x392
x688
x2
x223
x92
x70
x121
x1
x6
x1
x1060
x78
x35
x1554
x120
x1
x141
x4
x9999
x898
x2
x20
x227
x1216
x4200
x3837
x7
x1837
x1200
x163
x464
x9999
x899
x162