ดู: 304|ตอบกลับ: 5

{ เมืองอู๋โต่ว } บ้านพ่อค้าเกา

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-7-20 17:05:00 |โหมดอ่าน





บ้านพ่อค้าเกา

{ เมืองอู่โต่ว }










【เคหาสน์สนแดง】
ในอดีตพื้นที่ตรงนี้เคยเป็นบ้านของหมอเทวดาอันโด่งดัง
ทว่าภายหลังท่านหมอถูกสังหารอย่างสยดสยองก็ปล่อยร้าง
ไม่มีใครกล้าเข้ามาซื้อจนราคาที่ทางตกต่ำติดดิน เป็นผลให้
พ่อค้าจากปาสู่ผู้หนึ่งขยับขยายกิจการพร้อมสร้างตัวด้วยการ
ค้าตำราและเครื่องเขียน ตระกูลเกาคร่ำหวอดในวงการน้ำหมึกมาสามรุ่น
พวกเขาสองรุ่นเป็นบัณฑิตนักคัดลอกตำรา รุ่นที่สามเปิดการค้า
สรรหาทั้งพู่กันและจานฝนอันประเมินค่าไม่ได้แก่ชนชั้นสูง


เจ้าบ้าน
พ่อค้า เกา หย่งเล่อ



อุปนิสัย : คลั่งใคล้ในความรู้ เจนจัดในการค้าปกติแล้วเป็นผู้ฟังมากกว่าพูด
สุขุมติดจะเย็นชา ทว่าปฎิบัติตามมารยาทสังคมได้เป็นอย่างดี















คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +200 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 200

ดูบันทึกคะแนน

85

กระทู้

424

โพสต์

214748หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
2147483647
เงินตำลึง
2147483647
ชื่อเสียง
0
ความหิว
2147483524

ซู ซูปี้

ของขวัญจาก Admin
pet
โพสต์ 2017-7-20 17:41:31 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย KABUTO เมื่อ 2017-7-27 03:50

{ เควสเรื่องราว 2 } น้ำใจในแดนใต้


PART XII


     คาบูโตะแบกบัณฑิตที่ถูกงูกัดมาจนถึงเมืองที่เขาเข้าใจว่าน่าจะเป็นฮั่นจงแต่รู้สึกไม่คุ้นตาตอนขานั่งรถม้าจากลั่วหยางลงไปจื่อถง เขาไม่ได้คิดอะไรมาก ตอนนั่งรถม้าก็มีง่วงๆ เผลอหลับไปเหมือนกัน นั่นทำให้เขาไม่รู้ต้วเลยว่ามาโผล่เอาผิดเมือง ไม่ใช่ฮั่นจงอย่างที่เข้าใจแต่เป็นเมืองอู๋โต่วต่างหาก ด้วยความที่วิ่งเล่นไล่จับกับซูปี้ที่หายไปในป่าไผ่ทำให้หนทางที่ควรมาผิดจากที่คาดไว้อยู่มากโข

โครม!

     มือที่ควรใช่เปิดประตูไม่ว่างเขาจึงยกขาขึ้นถีบประตูร้านหมอเต็มแรงจนหมอที่กำลังชั่งตวงยาอยู่สะดุ้งโหยง "ท่านหมอช่วยด้วยมีคนถูกงูกัด!" คาบูโตะหุนหันเข้ามาวางคนไข้ไว้บนแคร่ให้เขานอนราบลงไป
     "จริงรึ! งูประเภทไหน?" หมอรีบละมือออกจากงานชั่งตวงยาตรงมาหาบัณฑิตทันที
     "ขะ...ข้าเห็นมันสีเขียวๆ หางน้ำตาล งูเขียวหางไหม้กระมั้งท่านหมอ" บัณฑิตหนุ่มพยายามอธิบายงูที่เขาเห็นผ่านๆ หลังจากที่มันกัดเขาที่ข้อเท้าแล้วรีบเลื้อยหนีเขาดงไผ่ไปอย่างรวดเร็ว
     "งูเขียวหางไหม้มีพิษอ่อนแต่เป็นอันตราย ดีที่ทำการขันชะเนาะไว้ เดี๋ยวข้าจะรีดพิษงูออกให้แล้วรอดูอาการ" หมอวินิจฉัยโรคจากนั้นก็นำครอบแก้วค่อยๆ รีดเอาพิษงูออกมาจนหมดแล้วให้คนไข้พักผ่อน
     "พวกท่านรักษากันไปนะ ข้าขอตัวก่อนน้องสาวข้าหลงอยู่ในป่านั่น ขอตัวล่ะ!" เมื่อเห็นว่าชายผู้นั้นถึงมือหมอแล้วก็น่าจะปลอดภัย เขาตั้งท่าจะวิ่งพรวดพราดออกไปเพื่อตามหาซูปี้ที่อยู่ในป่าต่อ...






     @Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 2

ดูบันทึกคะแนน

←ไอเท็มที่มีอยู่→
x9999
x9999
x9999
x9999

85

กระทู้

424

โพสต์

214748หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
2147483647
เงินตำลึง
2147483647
ชื่อเสียง
0
ความหิว
2147483524

ซู ซูปี้

ของขวัญจาก Admin
pet
โพสต์ 2017-7-21 06:10:42 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย KABUTO เมื่อ 2017-7-27 03:52

PART XIV


     หลังจากที่คาบูโตะหาตัวซูปี้ในป่าไผ่เจอเขาก็รีบอุ้มเธอวิ่งกลับมายังเมืองอู๋โต่ว (ที่เข้าใจว่าเป็นฮันจง) ไม่ได้อธิบายว่าเหตุใดจึงรีบร้อนขนาดนั้นถ้าให้วิ่งไปเล่าไปมีหวังได้สำลักลมหายใจตาย ในใจหวังให้เรื่องที่ได้ยินในป่าไผ่ยังไม่เกิดขึ้น พวกโจรยังใช้เวลาเตรียมตัวคงไม่เร็วนัก เมื่อวิ่งเข้ามาในเมืองแล้วเขาเห็นทหารยามคนหนึ่งที่กำลังเดินเวรยามอยู่พอดี
     "พี่ชายช่วยมากับข้าหน่อย! เร็วเข้า!!" เขาเบรกฝีเท้าที่เร็วจี๋จนฝุ่นบนพื้นฟุ้งขึ้นมาแล้วรบเร้าให้ทหารยามตามมาด้วยกัน "รีบมา.. ทางนี้เร็วเข้า... ที่ร้านหมอกำลังจะเกิดเรื่องแล้ว!!" เขารีบพูดจนลิ้นแทบจะพันกัน จากนั้นหยุดหอบแฮ่ก
     "เกิดอะไรขึ้น?" ทหารยามเดินเวรเอ่ยถาม มองสีหน้าของชายหนุ่มที่ท่าทางตื่นตระหนกและเร่งรีบจริงๆ เขาคงไม่ได้โกหก
     "เมื่อกี้ข้าได้ยินโจรคุยกันในป่าว่าจะมาล้างแค้นหมออะไรเนี่ยล่ะ รีบไปเร็ว หวังว่ายังไม่เกิดเรื่องอะไรนะ" คาบูโตะสูดลมหายใจเข้าลึกหลังเริ่มปรับลมหายใจไม่ให้หอบได้แล้วแต่สองขานั้นปวดล้าไปหมดหลังจากที่วิ่งไปวิ่งมาอยู่นาน ซูปี้ที่ได้ยินก็ขมวดคิ้วรู้สึกเคืองพี่ชายอยู่หน่อยๆ ที่ไม่ยอมเล่าอะไรให้ฟังเลยคงจะเห็นว่าเธอเป็นเด็กสินะเลยไม่ยอมเล่าเรื่องสำคัญให้ฟัง
     "จริงรึ? งั้นเดี๋ยวข้าไปตรวจสอบให้น้องชายไม่ต้องกลัว" พูดจบทหารยามก็รีบไปทำหน้าที่ของตัวเองทันที เมื่อคาบูโตะเห็นดังนั้นเขาก็วิ่งตามไปด้วย
     ระหว่างทางที่ใกล้จะถึงร้านหมอมีบ่อน้ำบ่อหนึ่งอยู่กลางเมือง เมื่อเข้าไปใกล้ๆ ก็เห็นความผิดปกติ มีบางสิ่งที่แตกต่างจากเมื่อเย็น และเมื่อมองชัดๆ มันเป็นภาพที่ชวนตกตะลึง ซูปี้กำลังจะหันไปมองว่ามีอะไรเกิดขึ้นแต่ก็ถูกมือหนาของคาบูโตะปิดตาเอาไว้
     ศีรษะของหมอเจ้าของร้านถูกตัดเสียบประจานไว้ตรงบ่อน้ำด้วยสีหน้าหวาดกลัวดวงตาเบิกโพลง หยดเลือดสดๆ ไหลลงมาตามหลาวไม้ไผ่ที่ปักไว้กับพื้น แม้จะสยดสยองแต่กลับนำสายตาชวนให้มองลงมาด้านล่าง บนพื้นมีร่างของหมอนอนตายอยู่ข้างบ่อน้ำสภาพศพถูกชำแหละไม่มีชิ้นดีราวกับซากสัตว์ที่ถูกคว้านเครื่องในออกและหั่นเป็นชิ้นๆ กลิ่นคาวเลือดลอยคละคลุ้งในอากาศสางกลิ่นหน้าคลื่นเหียนออกมา
     คาบูโตะถึงกับช็อคเข่าอ่อนทรุดลงกับพื้นในทันทีที่เห็นสภาพศพของหมอ เขามาช้าเกินไป หรือไม่ก็ตัดสินใจพลาดที่ไม่มาแจ้งข่าว จะอะไรก็ช่างแต่สถานการณ์ตอนนี้มันทำให้เขาคิดอะไรไม่ออกเลยสักอย่าง เมื่อเห็นภาพการตายตำตา ทันใดนั้นภาพบางอย่างก็แล่นปราบเข้ามาในหัวทำให้รู้สึกปวดหัวไปหมด ภาพของไฟที่โหมไหม้บางสิ่งบางอย่าง ผู้คนมากมายที่ล้มตาย และชายปริศนาสวมหมวกเกราะเหล็กที่กำลังหิ้วศีรษะใครบางคนอยู่ตรงด้านหน้าเขา
     "อึก!" ภาพความทรงจำบางส่วนที่ฉายในหัวอย่างรวดเร็วทำให้เขาต้องรับสะบัดหน้าไล่มันออกไป

    "คาบูโตะ?" ซูปี้เรียกชื่อพี่ชายบุญธรรมของเธอออกมาอย่างนึกสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น มือเล็กๆ เอามือที่สั่นเทาของชายหนุ่มออกจากใบหน้า และเมื่อมองตรงไปด้านหน้าก็เห็นภาพศพสยดสยองจนรีบเบนใบหน้าไปมองทางอื่นก่อนที่ภาพนั้นจะทันติดตา
     "ที่เจ้าว่ามาเป็นเรื่องจริงหรือนี่!?!" ทหารยามเองก็ตกตะลึงไม่แพ้กัน เขารีบเข้าไปตรวจสอบสภาพศพทันทีก่อนที่จะรีบไปรายงานหัวหน้าให้ได้รับรู้คดีนี้
    "...." ไร้เสียงตอบรับจากชายหนุ่มที่เพิ่งเรียกสติคืนมาได้ "แล้ว.. อีกคน?" เมื่อนึกขึ้นได้ว่ามีคนป่วยจากพิษงูที่เขาพามารักษาอยู่ที่นี่ด้วย หวังว่าเจ้านั่นจะยังไม่ถูกสังหาร แต่เมื่อเห็นแค่ศพเดียวเขาก็ขอพิสูจน์ให้เห็นกับตาว่ามีอีกหนึ่งศพในร้านหรือไม้ คาบูโตะลุกขึ้นยืนอย่างโคลงเคลงไม่มั่นคงอย่างที่ผ่านมาเมื่อเดินเข้าไปในร้านหมอก็เห็นข้าวของกระจัดกระจายไปทั่ว ทั้งเครื่องมือรักษา ตำรา และยาต่างๆ
    "คาบูโตะ... ดูนั่น" ซูปี้ตามเขาเข้ามาด้วยแล้วชี้มือไปยังผนังร้านสีขาวที่บัดนี้เต็มไปด้วยตัวอักษรที่เขียนด้วยเลือด จากแสงไฟเล็กๆ ของโคมไฟหน้าร้านที่สาดส่องเข้ามาพอจะอ่านเป็นคำได้ "
ข้า ต่ง อี้.... พยัคฆ์แห่งเสเหลียง... ผู้นำพรรคโจรทมิฬ.. ได้ล้างแค้นชำระให้น้องสาวผู้ล่วงลับไปแล้ว... ใครขวางข้าตาย.. ใครคล้อยตามข้าอยู่..." เด็กหญิงอ่านออกเสียงให้ฟังจากนั้นก็กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ เธอไม่รู้ว่านี่มันเรื่องบ้าอะไร แต่ก็ทำให้เด็กหญิงตัวเล็กๆ อย่างเธอรู้สึกหวั่นกลัวขึ้นมาจนต้องกอดขาพี่ชายไว้แน่น
     "...." คาบูโตะมองตามอักษรเลือดแล้วขมวดคิ้ว เรื่องนี้มันอย่างไรกันแน่ เหมือนว่าเขาจะมีส่วนรู้เห็นจึงทำให้ในใจชายหนุ่มรู้สึกไม่สงบสุข หมอที่ท่าทางใจดีเปิดร้านรักษาโดยไม่ถามเรื่องเงินกับเขาทำไมถึงถูกฆ่าตายอย่างทารุณ แต่ที่แน่ๆ พรรคโจรทมิฬ หรือต่งอี้อะไรนั้นเขาไม่อยากจะเข้าไปยุ่งเกี่ยวด้วยเด็ดขาด
     ที่แคร่ผู้ป่วยมีร่างของชายที่เขาช่วยเหลือนอนอยู่แม้มองผ่านความมืดได้ไม่ชัดแต่เขาก็แน่ใจเพราะเห็นผ้าพันศีรษะของตนเองยังผูกอยู่ที่ข้อเท้านั้นอยู่ ชายผู้นั้นคงถูกฆ่าปิดปากไปด้วยอีกคนหนึ่ง สิ่งที่เขาทำได้คือถอนหายใจออกมาแล้วเบือนหน้าไปทางอื่น แต่ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงไอออกมา นั่นทำให้ชายหนุ่มถึงกับสะดุ้งโหยงขึ้นมาแต่ขวัญตกไปที่ตาตุ่มเมื่อได้ยินเสียงไอของผู้ที่เขาคิดว่าเป็นศพไปแล้ว
     "แค่กๆ" บัณฑิตหนุ่มที่ถูกงูกัดค่อยๆ ลุกขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงทหารและคนมุงมากขึ้นจึงคิดว่าปลอดภัยแล้ว
    "เจ้า ยังไม่ตาย?" คาบูโตะเลิกคิ้วมองพลางลูบอกเรียกขวัญของตนเองให้กลับมาด้วย

     "ใช่ข้ายังไม่ตาย แต่ก็เกือบไป เฮ้อ..." บัณฑิตหนุ่มถอนหายใจออกมายาว "ข้าได้ยินเสียงเอะอะที่ด้านนอกก็รู้ว่ามีเรื่อง เลยแกล้งกลั้นใจทำเป็นตาย... แล้วท่านหมอเป็นอย่างไรบ้างขอรับ?" เมื่อได้ยินคำถามคาบูโตะก็ส่ายหน้าช้าๆ ไม่ใช่ความหมายว่าไม่เป็นอะไร แต่รู้กันดีว่าไม่รอด "อย่างนั้นรึ เฮ้อ... ชีวิตช่างสั้นนัก" เขาส่ายหน้าเบาๆ อย่างรู้สึกปลงโลก "จริงสิ ข้าต้องขอบคุณท่านก่อนที่ช่วยชีวิตข้าไว้"
    "ไม่เป็นไร... แต่หากว่าข้ากลับมาไวกว่านี้เรื่องแบบนี้ก็ไม่น่าจะเกิดขึ้น" คาบูโตะกำหมัดแน่นอย่างรู้สึกเจ็บใจตัวเองที่ช่วยเหลือหมอไว้ไม่ได้ ซูปี้ที่มองเหตุการณ์เงียบๆ จับมือพี่ชายเธอมาลูบปลอบเบาๆ ทั้งดีใจที่เขาเลือกตามหาเธอแต่ก็เสียใจที่การตัดสินใจของเขาทำให้มีคนตาย

     "แต่ตอนนี้ข้าว่ารีบออกไปจากตรงนี้ก่อนดีกว่า ไปพักที่โรงเตี๊ยมกันไหมขอรับ?" บัณฑิตเอ่ยชวนอย่างรู้สึกกระอักกระอ่วนใจไม่อยากจะอยู่ที่นี่ต่อด้วยสภาพแบบนี้ และบางทีอาจจะถูกครหาว่าเป็นคนร้ายได้ ปากคนเรายิ่งไวๆ อยู่
     "อืม ก็ได้.." คาบูโตะตอบรับ ไม่มีทางเลือกให้เขามากนัก "เจ้ายืนไหวไหม?"
     "ขอรับ.." บัณฑิตหนุ่มทำท่าจะลุกขึ้นยืนแต่ก็ร้องโอยออกมาทันที ขาของเขายังไม่หายดี และพิษงูแม้ไม่ทำให้ตายแต่ก็ทำให้ปวดร้าวไปหมดทั้งขา คาบูโตะเห็นดังนั้นจึงถอดตะกร้าสะพายหลังออกแล้วยื่นไปให้บัณฑิตถือเอาไว้
     "ขอรับ?" บัณฑิตหนุ่มรับมาอย่างงงๆ ก่อนจะเห็นชายหนุ่มที่ช่วยเขาไว้ย่อตัวลงนั่งยองๆ กับพื้นหันหลังให้จึงเข้าใจได้ว่าให้ขี่หลังไปนั่นเอง เขาจึงสะพายตะกร้าไว้อีกทีก่อนที่จะค่อยๆ ขยับตัวมาขึ้นหลังชายหนุ่มด้วยความระมัดระวัง
    "ฮึบ!" ต้องใช้แรงมากกว่าปกติที่ต้องแบกคนที่หิ้วของเอาไว้อีกทีหนึ่ง จะต้องมีเรื่องให้ใช้แรงเยอะไปถึงเมื่อไรไม่รู้ วันนี้ทั้งวันเขาทั้งวิ่งไปวิ่งมาและแบกของแบกคนให้วุ่นไปหมด แต่นั้นไม่แย่เท่าการที่ต้องมาเห็นคนตายต่อหน้า เหนื่อยกายไม่เท่าไรแต่เหนื่อยใจสิยิ่งกว่า "จะให้ไปทางไหนก็บอกแล้วกัน"
     "ขอรับ งั้น.. ข้าคิดว่าควรจะไปพักที่อีกเมืองหนึ่งไม่ห่างไกลจากตรงนี้เท่าไรขอรับ" บัณฑิตเสนอขึ้นมาเมื่อเจอเหตุการณ์เมื่อครู่ไปมันทำให้เขาอยากจะหนีออกไปจากอู๋โต่วเสียให้พ้นๆ "เดี๋ยวข้าออกค่ารถม้าให้นะขอรับท่านไม่ต้องห่วง"
    "คงต้องงั้น ข้าแบกเจ้าไปถึงอีกเมืองไม่ไหวหรอกนะ" คาบูโตะค่อยๆ แบกบัณฑิตหนุ่มไปยังจุดพักม้าด้วยความระมัดระวังโดยที่มีซูปี้เดินตามไปไม่ห่าง ส่วนเรื่องรถม้านั้นเขาให้บัณฑิตเป็นคนจัดการทั้งหมด



   


แสดงความคิดเห็น

ได้รับชิ้นส่วนคัมภีร์บางอย่างจากบัณฑิตคนนั้น เขาบอกว่าเขาไม่รู้มันคืออะไรแต่เจอในถ้ำที่เขาพักที่เยว่สุย  โพสต์ 2017-7-21 15:15

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1ความหิว -6 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin -6 + 2

ดูบันทึกคะแนน

←ไอเท็มที่มีอยู่→
x9999
x9999
x9999
x9999
โพสต์ 2017-12-28 21:44:52 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LanXinLi เมื่อ 2017-12-28 21:47

{ เควส 2 ภัยสงคราม : เดินทางกลับบ้านเกิด }

หมอไม่อยู่

     เจ้าวัวซือเอ๋อร์ช่วยดันร่างนายสาวขึ้นหลังเจ้าม้าขาวเสี่ยไป๋แล้วออกตัววิ่งเข้ามาในเมืองอู๋โต๋ว ผู้คนสองข้างทางมองมาที่พวกมันด้วยสายตาแปลกประหลาด แน่ล่ะ ก็บนหลังม้างามตัวนั้นคือร่างของหญิงสาวที่ซีดเผือดอย่างไรเล่า! สัตว์ทั้งสองฉลาดพอที่จะหาโรงหมอในเมืองนี้เจอ แต่เมื่อมันไปถึงประตูไม้ใหญ่กลับปิดเงียบราวกับไม่มีผู้คนอาศัย

     "ฮี้! ฮื่ออ" (ขวางทางข้าทำไม!)

     "ม๊อออ" (หลีกทางไป!)

     "ตายแล้ว แม่หนู!" จู่ๆก็มีสาวใหญ่แปลกหน้าเดินเข้ามาขวางทางมันทำให้สัตว์ทั้งสองต้องหยุดฝีเท้ากะทันหันและพวกมันไม่พอใจมาก หญิงแปลกหน้าเดินมาที่ร่างนายสาวบนหลังม้าขาวแล้วเชยใบหน้านางขึ้นมาดู ริมฝีปากสีสด แก้มเนียนใสประดับสีท้อ แล้วยังคิ้วเรียวกับจมูกสันรับกัน นางช่างงดงามนัก..!

     "ดูจากลักษณะแล้ว นางคงกินเห็ดพิษเข้าไป พวกเจ้าจะพานางไปโรงหมอหรือ?" กล่าวพลางชี้นิ้วป้อมไปยังโรงหมอเบื้องหน้า สัตว์ทั้งสองพยักหน้าตอบอย่างรู้งาน หญิงสาวบนหลังม้านี้มีใบหน้าซีดเซียวอย่างเห็นได้ชัดและมีกลิ่นเหม็นอ้วก ที่ริมฝีปากมีร่องรอยเห็ดพิษสีสดอยู่ หญิงแปลกหน้ารู้ได้ทันที นางคงกินเห็ดพิษที่ป่าไผ่เข้าไปล่ะสิท่า!

     "ฮื่อออ" (นายหญิงกินเห็ดพิษเข้าไป)

     "ท่านหมอไม่อยู่น่ะสิ.. อืมม เอาอย่างนี้! มาที่โรงเตี๊ยมข้าก่อน จะช่วยเบื้องต้นให้" หนิงอวี๋บังเอิญเดินผ่านมาทางนี้ระหว่างกลับไปยังโรงเตี๊ยมพอดี พบสัตว์สองตัวกำลังทำท่าประหลาดหน้าโรงหมอ ด้วยความสงสัยจึงเข้าไปดู แล้วพบว่ามีหญิงสาวอยู่บนหลังม้า นางดูอนาถยิ่งนัก ด้วยความเมตตาที่มีหนิงอวี๋จึงตัดสินใจจูงสัตว์ทั้งสองตัวกลับไปด้วยกันเพื่อช่วยบรรเทาอาการหญิงสาวบนหลังม้

     @Admin


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -19 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -19 + 3

ดูบันทึกคะแนน

แปะ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x12
x200
x10
x6
x2
x2
x100
x20
x115
x26
x62
x33
x80
x100
x240
x32
x30
x148
x100
x10
x1
x1
x20
x1
x5
x13
x1
x1
x100
x36
x50
x1
x1
x22
x20
x153
x8
x7
x76
x10
x8
x1
x1
x15
x220
x5
x22
x17
x60
x5
x2
x2
x15
x20
x35
x19
x19
x33
x51
x50
x1

712

กระทู้

2805

โพสต์

40หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
2329180
เงินตำลึง
253190
ชื่อเสียง
173252
ความหิว
820

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
7729
ความชั่ว
6098
ความโหด
8031
ไข่น้ำแข็ง
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" น้องหลานระวังตัวด้วย "
pet
โพสต์ 2019-3-3 16:54:23 | ดูโพสต์ทั้งหมด
โพสต์นี้มีการป้องกันรหัสผ่านไว้ กรุณากรอกรหัสผ่าน 
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หน้ากากพุทธะ
หน้ากากจิ้งจอกหิมะ
ตำราข่านผู้ยิ่งใหญ่
ดาบราชันย์ทุ่งหญ้า
ปิ่นเหมยกุ้ย
ปีกปักษา
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x28
x100
x4
x17
x160
x5
x25
x18
x108
x6
x425
x30
x50
x7
x30
x272
x28
x5
x16
x1310
x5
x49
x39
x40
x910
x100
x1
x2
x61
x95
x4022
x32
x14
x7
x1167
x1083
x105
x5507
x93
x97
x364
x231
x3
x5
x30
x32
x70
x95
x1
x5
x4
x300
x81
x570
x20
x254
x120
x1
x86
x4
x9999
x156
x1
x2
x13
x263
x393
x4200
x4447
x5
x411
x230
x80
x386
x9999
x899
x11
x152
x1
x150
x222
x5770
x259
x45
x10
x2
x5
x100
x7
x14
x22
x8
x390
x5441
x174
x1090
x199
x12
x3781
x9
x34
x3312
x2
x9
x484
x203
x5
x9
x147
x16
x5
x196
x715
x6
x16
x53
x326
x61
x3
x71
x2
x14
x2
x3
x142
x1
x3
x2
x513
x410
x16
x544
x456
x339
x1968
x318
x2365
x1
x2
x6
x5
x283
x4312
x4350
x420
x724
x9
x304
x745
x110
x300
x50
x676
x600
x9999
x14
x478
x9999
x4871
x904
x1245
x559
x67
x76
x1
x1468
x31
x2102
x974
x213
x50
x1
x187
x757
x393
x151
x181
x1692
x992
x2059
x110
x7991
x1598
x3449
x1164
x2874
x736
x1266
x1668
x1706
x348
x20
x1
x29
x1259
x715
x33
x1
x7934
x4045
x67
x300
x70
x73
x412
x784
x60
x465
x150
x300
x18
x169
x157
x8
x65
x30
x9999
x105
x260
x270
x164
x35
x31
x2
x251
x294
x1
x273
x3176
x1900
x262
x10
x20
x35
x99
x9443
x10
x120
x1437
x4
x111
x758
x176
x2

712

กระทู้

2805

โพสต์

40หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
2329180
เงินตำลึง
253190
ชื่อเสียง
173252
ความหิว
820

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
7729
ความชั่ว
6098
ความโหด
8031
ไข่น้ำแข็ง
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" น้องหลานระวังตัวด้วย "
pet
โพสต์ 2019-3-10 23:36:06 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2019-3-11 00:33



สัญญาการค้ารอบต้าฮั่น
1037
{ สัญญาจ้างฉางอัน 48 }
ช่วยเหลือพ่อค้าเกา


           หลังการอาบน้ำแช่ลำธารจนอิ่มเอิบ หลิงหลานดูสดชื่นขึ้นมากขณะที่บุรุษผมทองกับใบหน้าร้อนผ่าวราวกับจับไข้ มือน้อยแตะอังหน้าผากเขาเบาๆ ด้วยความกังวลไตร่ตรองว่าตนควรพาอีกฝ่ายไปโรงหมอดีรึไม่ คิดไปคิดมาออกปากถามไถ่อ่างไรก็เดินทางมาก้วยกันเพียงสองคน อีกฝ่ายเป็นถึงจ้าวเกาะไต้หวันคนสำคัญ หากเขาเป็นอะไรขึ้นมานางหรือมีหน้ากลับไปสู้ราชครูจวิน?

          “ท่านอาจารย์ท่านรุ้สึกไม่ดีที่ใดต้องรีบบอกนะเจ้าคะ ฟังว่าละแวกนี้โรงหมอหายากเสียด้วย… เอาอย่างไรดีรึพวกเราจะย้อนหลับไปที่ด่านเฉินซาง”

          เซวียนหยวนอี้เฟยกุมขมับเขาจะบอกนางอย่างไรละว่าปกติดีทุกอย่าง!! ที่ไม่ปกติน่ะ.. ส่วน ‘อื่น’      

          “ไม่เป็นไรบางทีข้าอาจแค่โดนแดดมากเกินไปจึงเวียนหัว พวกเรารีบไปที่คฤหาสน์สกุลเกากันเถอะ ก่อนหน้านี้ข้าส่งจดหมายไปแจ้งไว้ล่วงหน้าแล้วนัดหมายเรียบร้อย หากไปผิเวลาอาจเสียความน่าเชื่อถือได้” เขาเรียนรุ้จากข้อผิดพลาดครั้งก่อนๆ ไปแบบไม่ทันให้อีกฝ่ายตั้งตัวดูเหมือนไม่ค่อยเหมาะสมนัก อย่างไรเสียคฤหาสน์พ่อค้าในเมืองใหญ่ถึงไม่ใช่สถานที่ราชการแต่ก็เป็นบ้านของผู้มีเส้นสายอิทธิพลการค้า พวกเขาควรให้เกียรติอีกฝ่าย

        ในขณะเดียวกันก็ให้เวลาอีกฝ่ายวางแผนรับมือคอยท่าพวกตน(?)

        หลิงหลานแม้ไม่อาจวางใจจึงวนเวียนอยุ่รอบกายผู้เป็นอาจารย์ กะว่านางเรี่ยวแรงดีเกิดเขาล้มหัวฟาดก็ยังสามารถแบกขึ้นรถม้าไปที่โรงหมอได้โดยลำพัง คิดว่าแบบนั้นแล้วเนตรกวางคู่ใสยิ่งจดจ้องอย่างหมายมั่นปั้นมือ ทำเอาบุรุษคนคิดไม่ซื่อกลืนน้ำลายฝืดคอกับความน่าเอ็นดูของเจ้าเจี้ยบสีเงินนี่เหลือเกิน

        อดไม่ได้จับแก้มนางยืดหนึ่งหนแล้วก้าวเดินเร้วๆ เข้าไปถามถึงทางไปคฤหาสน์สกุลเกาในย่านการค้า ไม่นานนักพวกเขาก็มาถึงหน้าสิ่งก่อสร้างขนาดใหญ่ ชาวเมืองรุ้จักกันในชื่อเคหาสน์สนแดง การสลักเสลาขึ้นเสาดูวิจิตรตระการตา ตัดกับดอกเหมยขาวโดยรอบแล้วสีแดงยิ่งเจิดจรัส เขาชอบสีแห่งพลังนี้อยู่แล้ว… อดชื่นชมรสนิยมของจ้าวบ้านไม่ได้

       หลังแจ้งต่อบ่าวตามที่นัดหมายทั้งสองก็เข้ามาในโถงรับรองแขก มีบุรุษอาภรณ์ขาวเครื่องหน้าสุขุมคิ้วเข้มดุจถ่านป้ายนั่งคอยอยู่ก่อน “พวกท่านมาตรงเวลาจริงๆ คงเป็นแม่นางเสวี่ยหนี่กับคุณชายเซวียนสินะ… ปกติแล้วข้า เกาหย่งเล่อ ไม่ทำการค้ากับชาวต่างชาติแต่เห็นว่าเจ้าสัวหูชื่นชมพวกท่านมากจะลองฟังดูก็แล้วกัน”

        ที่แท้บุรุษหน้านิ่งผู้นี้คยค้ากันกับเจ้าสัวหูหานเยี่ยนแห่งเมืองซีฝู่ เช่นนั้นงานของพวกเขาก็ง่ายขึ้น

        “ข้อเสนอของพวกเรามิใช่การเอารัดเอาเปรียบเจ้าค่ะ เพีงแต่เป็นโอกาสขยายเส้นทางการค้าสายใหม่...เรื่องการสร้างศูนยืพ่อค้าที่จิงโจวเหนือ ท่านทราบเรื่องพวกเราจากเจ้าสัวหู เช่นนั้นคงจะทราบแล้วว่าภูมิศาสตร์ปัจจุบันของจิงโจวเป็นเช่นไร ทั้งยังเอื้อต่อการลงทุนในระยะยาว” หลิงหลานนำรายละเอียดเส้นทางยื่นมาเหมือนรอบก่อนๆ เกาหย่งเล่อผู้นี้ท่าจะเล่นด้วยไม่ง่าย เขาดูถือตัวกว่าคนอื่นๆ ที่นางติดต่อมา

        บุรุษชุดขาวรับน้ำชาที่บ่าวรินกล่าวตอบ “เส้นทาง? หากข้าไม่พอใจก็ทุบทิ้ง ข้าพอใจก็สร้างขึ้นเองได้ทำไมต้องใช้ร่วมกับคนอื่น พวกแม่นางเดินเข้ามาคงเห็นสะพานแล้วสินะ เดิมทีไม่มีอยู่หรอกข้าอยากเห็นทิวทัศน์แบบเจียงหนานในเจียงโจวก็แค่ ‘สร้าง’ เท่านั้นเอง”

        "ท่านช่าง.. ตรงไปตรงมาโดยแท้" หลิงหลานยกนิ้วให้คิดว่าขุเสระใหญ่โตขนาดนี้ใช้เงินและแรงคนเท่าไรกัน ในที่สุดนางก็เจอคนที่มีลูกบ้าพอๆกับตนเอง "ข้าเองก็ผันน้ำจากฉางเจียงเข้าโรงเตี้ยมโดยไม่สนใจใครเพราะความพอใจนี่ล่ะเจ้าค่ะ"

       “ดูเหมือนเจ้าสัวเกาจะชำนาญด้านการจัดสร้างเป็นพิเศษ เคหาสน์นี้แค่มองจากภายนอกก็ไม่ธรรมดาแล้ว” เซวียนหยวนอี้เฟยทราบว่าบุคคลตรงหน้าค่อนข้างล้ำลึก หลิงหลานเป็นมือใหม่กับการเจรจาธุรกิจคงรับมือไม่ไหวเขาเข้ามาช่วยเหลือ “แต่ท่านเองคงทราบจะเส้นทางหรือบ้านสักหลังเอาแต่ต่อเติม ทุบทิ้ง สร้างใหม่… จะอย่างไรก็ไม่พ้นจุดประสงค์เดียวกัน เทียบแล้วความเสี่ยงแต่ผู้เดียวทั้งเรื่องการลงทุน วัสดุ กำลังคน เพื่อให้ตนเองใช้คนเดียวจะไปมีประโยชน์อันใด ท่านสร้างสะพานข้ามลำธารคงมิใช่เพราะใช้ส่วนตัวหรอก”

        “สะพานข้ามน้ำก็ต้องเป็นิส่งสาธารณะประโยชน์สิเข้าคะ ใช้คนเดียวมันยังไงอยู่นา?” หลิงหลานไม่ค่อยเข้าใจตอบไปตามความซื่อ
        เกาหย่งเล่อฟังคำพูดกล่าวเรจาของทั้งสองแล้วหรุบดวงตาลงเล็กน้อยจดจ้องใบยังใบหน้าหวานที่นั่งเยื้องไป หลังควันร้อนลอยกรุ่นของถ้วยชา แทบไม่สามารถอ่านออกได้ถึงจิตใจข้างใน “หานเยี่ยนพูดไม่ผิด พวกเจ้าก็น่าสนใจอยู่บ้างจริงๆ”

         หลังสนทนาปราศัยกันไปสักพักพ่อค้าเกามีทิศทางที่เป็นมิตรมากขึ้น แม้ว่าท่าทีจะดูเฉื่อยชาเป็นอย่างมากก็ตาม เกาหย่งเล่อผู้นี้รับเหมาด้านอสังหาริมทรัพย์พูดให้ถูกคือ ซื้อที่ดินเปล่ามาสร้างบ้านขาย ถนัดด้านการจัดวางแบบแปลนประชุมเหล่าช่างมีฝีมือ ส่วนตัวเขาเองนั้นจัดหาวัตถุดิบ เจ้าสัวหูจัดหากำลังคนทำให้สองตรพูลนี้เกี่ยวดองเป็นคู่ค้า

        เจ้าบ้านท้ายสุดยอมเอ่ยว่า “ศูนย์พ่อค้าจิงโจวข้าจะเข้าร่วมด้วยก็ได้.. อยู่ที่ว่าพวกท่านสามารถตามหาของสิ่งหนึ่งมาได้ไหม ควรจะรุ้ว่าพื้นฐานพ่อค้าคือสรรหาสิ่งที่ผู้คนต้องการ รวดเร็วเท่าไร ของล้ำค่าแค่ไหนหมายถึงกำไรที่มากขึ้น หนนี้กำไรคือความเชื่อถือจากข้า…เห็นเป็นอย่างไร?”

          “โปรดบอกพวกเรามาก่อนเถิดเจ้าค่ะว่าสิ่งที่ท่านต้องการนั่นคือ?” ดรุณีผมเงินถามอารัมภบทอยุ่ได้

         เจ้าสัวเกาให้คนไปนำไหสุราเปล่ามาทัง้สองดูกลิ่นหอมของไผ่ลอยยังรุนแรงอยู่ แม้ว่าด้านในจะแห้งเหือดแล้ว “สองเดือนก่อนข้าได้สุราไผ่เขียวมาตั้งใจว่าจะนำไปกำนัลสหาย บ่าวไม่รักดีบางคนดันทำตกแตก… หาไม่ได้ง่ายๆ เสียด้วยสุราชนิดนี้ขึ้นชื่อในเหล่าชาวยุทธ์กรรมวิธีกับแหล่งผลิตก็ลึกลับพอกัน หากแม่นางสามารถหาสุราไผ่เขียวมาได้ข้าก็จะตกลงเรื่องศูนย์พ่อค้า”

         แหมบังเอิญจัง… ตอนตกปลาอยู่มีหมาป่าตัวหนึ่งวิ่งมาหานาง คาบเอาไหสุราที่มีกลิ่นเดียวกันนี้มาให้หนึ่งไห โชควาสนาแท้ๆ เชียว หลิงหลานผุดลุกขึ้นฉับพลันบอกขอตัวไปหาสิงโตของตนก่อน นางจำได้ว่าเก็บของไว้ข้างอาน ครุ่หนึ่งก็กลับมาพร้อมกับสุราไผ่เขียวที่ยังไม่แตกร้าว “สิ่งนี้ใช่ไหมเจ้าคะ? ข้าได้มาระหว่างทาง… หากท่านต้องการใช้ละก็ยินดียกให้เป็นสินน้ำใจ”

       หาได้ไวเกินไปไหม๊!!!

         “..........” เกาหย่งเล่อเกิดอาหารพูดไม่ออกขึ้นมาดื้อๆ รับไหสุรานั้นมาอย่างแข็งทื่อ “ขอบใจ… เช่นนั้นไหนล่ะสัญญารายชื่อ?”

        อย่างน้อยเขาเป็นคนรักษาคำพูด ลงชื่อตกลงแล้วย่อมไปเข้าร่วมงาน ส่วนหลิงหลานไม่ได้รุ้ตัวเลยว่าดวงคนเฮงได้ขนาดนี้ ทำเอาเจ้าสัวแห่งอู๋โต้วเสมือนโดนถอนหงอกไปกระจุกหนึ่ง สาดน้ำเย็นใส่อีกระรอกว่าสุรานี้มันหายาก

         นางคลี่รอยยิ้มอย่างเดียงสาว่า “เช่นนั้น.. สุราไผ่เขียวไหนี้คงช่วยซื้อใจของท่านได้นะเจ้าคะ?”

         หลิงหลานเข้าใกล้อีกฝ่ายพลางเอียงคอยิ้มแย้ม กิริยานางเป็นไปด้วยความเถรตรงทำเอาบุรุษชุดขาวชะงักไปไม่ทราบความหมายของนาง ทำไมจู่ๆ เข้าประชิดตัวเขาเสียได้ มือที่จับไหสุราไว้สั่นน้อยๆ ทว่าน้ำเสียงยังคงราบเรียบพยักหน้าเบาๆ

       “ข้าพูดคำไหนคำนั้นเสมือ บอกว่าซื้อใจ...แค่ก ซื้อความเชื่อใจก็คือได้รับความเชื่อถือ”

        เซวียนหยวนอี้เฟยนิ่งฟังคำเหล่านี้มานานพยายามอย่างยิง่ที่จะไม่ขบขัน แล้วอยากหยิกเจ้าลุกเจี้ยบแสนดวงดีนี่เบาๆ พวกเขาเจรจาการค้าเสร็จแล้วก็ตัดสินใจอำลาเจ้าสัวเกาแล้วมุ่งหน้าไปยังเมืองถัดไป

มอบสุราไผ่เขียว







แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +18 คุณธรรม +5 ความโหด โพสต์ 2019-3-11 00:01

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +35 ความหิว -42 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 35 -42 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หน้ากากพุทธะ
หน้ากากจิ้งจอกหิมะ
ตำราข่านผู้ยิ่งใหญ่
ดาบราชันย์ทุ่งหญ้า
ปิ่นเหมยกุ้ย
ปีกปักษา
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x28
x100
x4
x17
x160
x5
x25
x18
x108
x6
x425
x30
x50
x7
x30
x272
x28
x5
x16
x1310
x5
x49
x39
x40
x910
x100
x1
x2
x61
x95
x4022
x32
x14
x7
x1167
x1083
x105
x5507
x93
x97
x364
x231
x3
x5
x30
x32
x70
x95
x1
x5
x4
x300
x81
x570
x20
x254
x120
x1
x86
x4
x9999
x156
x1
x2
x13
x263
x393
x4200
x4447
x5
x411
x230
x80
x386
x9999
x899
x11
x152
x1
x150
x222
x5770
x259
x45
x10
x2
x5
x100
x7
x14
x22
x8
x390
x5441
x174
x1090
x199
x12
x3781
x9
x34
x3312
x2
x9
x484
x203
x5
x9
x147
x16
x5
x196
x715
x6
x16
x53
x326
x61
x3
x71
x2
x14
x2
x3
x142
x1
x3
x2
x513
x410
x16
x544
x456
x339
x1968
x318
x2365
x1
x2
x6
x5
x283
x4312
x4350
x420
x724
x9
x304
x745
x110
x300
x50
x676
x600
x9999
x14
x478
x9999
x4871
x904
x1245
x559
x67
x76
x1
x1468
x31
x2102
x974
x213
x50
x1
x187
x757
x393
x151
x181
x1692
x992
x2059
x110
x7991
x1598
x3449
x1164
x2874
x736
x1266
x1668
x1706
x348
x20
x1
x29
x1259
x715
x33
x1
x7934
x4045
x67
x300
x70
x73
x412
x784
x60
x465
x150
x300
x18
x169