ดู: 66|ตอบกลับ: 4

{ หมู่บ้านเฟย } ถ้ำหานกั๋ว

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2019-10-20 00:38:19 |โหมดอ่าน




ถ้ำหานกั๋ว

{ หมู่บ้านเฟย }











【ถ้ำหานกั๋ว】
ห่างออกไปราวสิบลี้ เป็นแห่งของเถาวัลย์หนามแหลมคม
ไม่ค่อยมีชาวบ้านอยากมาแถวนี้สักเท่าไร เพราะทั้งมืดสลัวและอับชื้น
บางครั้งมีค้างคาวมาทำรัง อาจสามารถเก็บขี้ค้างคาวไปทำดินขาวได้
บางครั้งมีเสียงสะท้อนของหยดน้ำ อาจมีตาน้ำแต่ไม่มีใครทราบเรื่องนั้น










คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +8 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 8

ดูบันทึกคะแนน

137

กระทู้

1425

โพสต์

22หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
773462
เงินตำลึง
1068213
ชื่อเสียง
69821
ความหิว
731

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ป้ายวังหลังใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาอังกฤษ

คุณธรรม
6178
ความชั่ว
318
ความโหด
2337
ภูตปริศนา (วัยทารก)
เลเวล 1

เมิ่ง จื่อเหยา

ข้าไม่ได้เตี้ยบนหัวเจ้า
pet
โพสต์ 2019-10-20 20:13:30 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Zhangfu เมื่อ 2019-10-20 23:39

[ถ้ำลึกลับในป่าหนาม]

      ด้วยการนำทางจองเนี่ยหลี่ทำให้พวกจางฝูนั้นสามารถเดินทางมาถึงสถานที่ที่เป็นแหล่งกบดาลของปีศาจที่ออกอาละวาดในแถบนี้ได้ค่อนข้างเร็ว เพราะหากเดินไปตามเส้นทางที่เจ้าปีศาจมักใช้อ้อมเพื่อดึงเวลาหากมีคนตามร่องรอยมาเจอนั้นอาจกินเวลากว่าขึ้นวันจึงจะมาถึงถ้ำแห่งนี้ได้  เมื่อดูจากระยะทางที่หากใช้เดินทางมายังถ้ำจริงแล้ว ถ้ำนี้อยู่ห่างจากหมู่บ้านราวสิบลี้เห็นจะได้

      “ใกล้ที่จะถึงถ้ำแล้ว แต่หลังจากนี้ทุกท่านขอให้ระวังด้วยขอรับ แถวนี้มีต้นหนามขึ้นอยู่มาก แล้วมันก็คมเอามากๆถ้าไม่ระวังอาจเป็นอันตราย”เนี่ยหลี่หันกลับมาเอ่ยเตือนด้วยความหวังดี เพราะสิ่งที่พวกเขาจะต้องไปเผชิญหน้าต่อจากนี้นั้นมันค่อนข้างดูแปลกชนิดที่ว่าไม่น่าจะมีเจ้าต้องไม้ประหลาดนี้มาขึ้นอยู่ที่พื้นที่แถบๆนี้ได้เลย


       “หนาม มันจะเท่าไหร่กัน แค่หนามเสี้ยนอันเล็กๆไม่ทำให้พวกข้าบาดเจ็บหรอกน่า”เมิ่งจื่อเหยาที่เดินตามหลังมาเอ่ยด้วยท่าทีสบายๆ มีดดาบ ห่าธนูก็ผ่านมาเยอะแล้ว แค่หนามต้นเล็กๆไม่กี่ต้นมันจะสร้างความเดือดร้อนให้แแก่เขาได้จริงๆน่ะหรือ


       “ข้าว่าที่ท่านเยี่ยลี่เตือนก็น่าจะฟังเอาไว้บ้าง”เจี๋ยเฟยที่เดินอยู่ไม่ห่างเอ่ยก่อนจะหันไปมองคนร่างเล็กที่แลจะเห็นเรื่องหลายๆอย่างตอนนี้กลายเป็นเรื่องเล่นสนุกๆไปเสียทุกอย่าง


      “หืมม...อะไรเจี๋ยเฟย รึเจ้าเป็นห่วงข้าหรอ  เป็นห่วงข้าละสิ หึหึ”เมิ่งจื่อเหยายิ้มเล่นออกมาพร้อมเดินเข้าไปกระเเซะให้ร่างสู.ของเจี๋ยเฟย นั้นทำเอาพ่อลูกสามถึงสะดุ้งเฮือก ถอยกรูมายืนหลบที่ด้านหลังจางฝูแทบจะทัน ทำเอาเมิ่งจื่อเหยาที่เห็นอาการอีกฝ่ายหลุดหัวเราะออกมา


       จางฝูที่ย้ายจากยืนอยู่ด้านข้างมายืนคั่นกลางสองบุรุษได้แต่ส่ายหัวไปมาอย่างนึกเหนื่อยใจก่อนจะมองไปยังเส้นทางเบื้องหน้าที่เหมือนจะหลุดออกจากแถบป่ารกทึบแล้ว ก่อนสิ่งที่ปรากฎเบื้องหน้าทำเอาจางฝูนั้นถึงกับเบิกตากว้างอย่างไม่ค่อยเชื่อสายตาเท่าใดนัก แม้แต่เมิ่งจื่อเหยาเองตอนนี้ใบหน้าที่คล้ายล้อเล่นสนุกกับทุกอย่างก็ซีดเผือดมองดูต้นไม้หนามที่ขึ้นสูงใหญ่ขว้างกันเส้นทางเอาไว้อยู่ ซึ่งมันผิดกับที่พวกเขาคิดเอาไว้แต่เยอะอยู่มากโข






      “เดี๋ยว นี่ต้นหนามที่เจ้าว่ารึป่าวเนี่ยหลี่”เมิ่งจื่อเหยาเอาพร้้อมยกมือชี้ไปเบื้องหน้า


      “ใช่แล้วคุณชายเมิ่ง นี่ละ”เนี่ยหลี่หันกลับมาเอ่ยตอบแล้วจึงเดินนำเข้าไปในดงต้นหนาม ด้วยความที่เจ้าตัวเข้าออกมาบริเวณนี้มาหลายรอบแล้ว จึงค่อนข้างที่จะชำนาญทางและรู้ว่าตรงจุดไหนที่มีต้นหนามน้อยที่สุดและมีเส้นทางมากพอที่จะให้พวกเขานั้นสามารถผ่านไปได้อย่างปลอดภัยที่สุด


       “เดินตามข้าใกล้ๆไว้นะขอรับ”


       จางฝูผ่อนลมหายใจออกมาก่อนจะที่ออกเดินตามเนี่ยหลี่เข้าในยังดงหนามนั้นด้วยหัวใจตุ่มๆต่อมๆ ด้วยสถานที่แห่งนี้นั้นค่อนข้างผิดแผกจากที่อื่นมากนัก บรรยากาศรอบๆก็มืดทึบอึมครึมไม่ต่างจากป่าลวงตาที่เธอเคยหลงเข้าไปตอนที่เดินทางยังบ้านของฟงชิวหลางเลย จะดีหน่อยตรงที่มันยังอยู่บนแผ่นดินฮั่น “ป่าหนามนี่มันมีมานานแล้วหรือ”


        “ข้าเองก็ไม่รู้ แต่ตอนที่ข้ามาตามหาลูกมันก็มีแล้วขอรับ”เนี่ยหลี่เอ่ยตอบก่อนจะกระโดดข้ามลากไม้ที่มีหนามปกคลุมอยู่อย่างระมัดระวัง


        “เช่นนั้นหรือ”จางฝูเอ่ยก่อนจะกระโดดข้ามลากไม้ตามอีกฝ่ายไป ทั้งสี่ยังคงเดินต่อไปในป่าหนามเรื่อยๆ จนมาถึงเขตที่น่าจะใกล้ถ้ำแล้วเพราะกินเหม็นฉุนของกลิ่นขี้ค้างคาวที่ลอยคลุงออกมาจนต้องยกมือขึ้นปิดจมูกก่อนภาพที่พวกจางฝูได้เห็นต่อมานั้นคือร่างของชาวบ้านผู้หนึ่งที่นอนล้มฟุบอยู่ที่พื้นพร้อมกับเลือดที่ไหลเจิ่งนองออกมาอย่างหน้ากลัว โดยเลือดที่ไหลซึมออกมานั้นออกมาจากศีรษะของเขาที่ถูกเสียบทะลุด้วยหลามแหลมจากต้นหนามต้นหนึ่ง คาดว่าชาวบ้านด้วยซวยผู้นนี้อาจพลาดล้มล้มไปใส่หนามนั้นเข้าพอดิบพอดี


      “ช่างน่าสงสารนัก”จางฝูเอ่ยออกมาก่อนจะเดินไปหยุดแล้วย่อตัวลงพนมมือสวดส่งวิณญาณให้แก่ผู้โชคร้ายผู้นนี้ก่อนที่เธอนั้นจะหันไปมองเนี่ยหลี่ให้อีกฝ่ายนำทางต่อ ดูแล้วอีกไม่ไกลก็คงจะถึงถ้ำที่ปีศาจนั้นอาศัยอยู่แล้ว


       และเป็นตามาดหลังจากที่เดินต่อมาอีกไม่ถึงครึ่งก้านธูปพวกจางฝูก็เดินทางมาจนถึงถ้ำต้องสงสัย แต่สิ่งที่ทำให้พวกเขาเป็นห่วงยิ่งกว่าคือเหล่าชาวบ้านที่กว่าสิบชีวิตที่เดินทางตามรอยเลือดมาก่อนพวกตนนั้น กลับนอนฟุบสลบอยู่เบื้องหน้าถ้ำเกลือนไปหมด ไม่รอช้าทั้งจางฝู เจี๋ยเฟย เมิ่งจื่อเหยาและเนี่ยหลี่พากันวิ่งไปดูอาการพวกชาวบ้าน เมื่อลองจับชีพจรดูก็พบว่าพวกเขานั้นบาดเจ็บหายในจนสลบไป บ่งบอกว่าเจ้าปีศาจนั้นอาจจะรู้ตัวแล้วว่าพวกชาวบ้านตามหาตัวมันเจอแล้ว


      “เจี๋ยเฟย อาเมิ่ง พวกเจ้าอยู่นี่ดูและพวกชาวบ้านข้าจะเข้าไปดูในถ้ำ เจี๋ยเฟย ห้ามเจ้าไปไหนคนเดียวเด็ดขาด!!!”จางฝูหันไปเอ่ยบอกก่อนหยิบเอามุกราตรีขึ้นมาถือแล้ววิ่งเข้าไปในถ้ำโดยทันทีโดยที่แถบไม่ได้ฟังเสียงร้องทัดทานของเจี๋ยเฟยที่ตะโกนตามหลังมาเลยสักนิด


       ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง


        ภายในถ้ำแห่งนี้นั้นค่อนข้างมืดมากจนยากที่จะมองเห็นได้ชัด หากไม่ได้แสงจากมุกราตรี เชื่อว่าคงจะมองอะไรไม่เห็นเลยแม้แต่นิดเดียวและกลายเป็นเธอเสียเปรียบในนี้เต็มๆแน่ๆ หนดน้ำที่ซึมตกมาตามซอกหินดังเป็นเสียงดังกังวาลไปทั่วทั้งถ้ำ กลิ่นอับชื้น กลิ่นขี้ค้างคาว กลิ่นเหม็นหลายๆอย่างลอยคลุงไปหมดทั้งถ้ำจนจางฝูนั้นต้องยกมือขึ้นมาปิดปากปิดจมูกเอาไว้ไม่เช่นนั้นจมูกเธอคงพังก่อนจะเจอเจ้าปีศาจนั้นก็ได้


      จางฝูมองฝ่าความมืดพร้อมทั้งก้าวเดินไปอย่างระมัดระวัง หากว่าเกิดการปะทะขึ้นมาจริงๆในสภาพมืดๆแสงน้อยเช่นนี้ เห็นทีคงเสียเปรียบ แต่จะให้ทำไงได้ในเมื่อมาถึงขั้นนี้แล้ว ทางเจ้าฟงชิวหลางนั้นมันก็น่านักต้องไปส่งข่าวผ่านนู่นนี่ยุ่งยาก แทนที่จะหาทางติดต่อได้ง่ายๆ จะได้มาทัน มันน่านักเจอกันคราวหน้าแม้จะจับกร่อนขนหางเสียให้เข็ด
      ยิ่งเดินเข้ามารอบด้านก็ยิ่งมืด แม้จะมืดแต่สิ่งที่เบาลงก็คือกลิ่นขี้ค้างคาวที่เบาลงมากนักจนสามารถมือที่ปิดจมูกลงมาได้ หลังจากเดินมาได้กว่าสองลี้พื้นหินที่เดินอยู่ก็เริ่มเปลี่ยนเป็นดินนิ่มๆและที่นั้นเองที่จางฝูเริ่มพบว่าพื้นที่เดินมาแปลกจึงได้ก้มลงนั่งยองดูที่พื้นดินนั้นมีน้ำหนืดๆนองอยู่จนเต็บบริเวณ แต่ด้วยแสงของมุกราตรีที่มีสีออกสีเขียวจึงทำให้สีของน้ำที่เห็นนั้นจางฝูไม่สามารถที่จะแยกออกได้ว่าน้ำหนืดที่ยืนเหยียบอยู่นั้นเป็นน้ำอะไร

     แต่ที่เธอรู้แน่ๆคือ มันช่างน่าขยะแขยงเหลือเกิน

      “อี้ชะมัด”จางฝูเอ่ยออกมาแล้วยันตัวลุกเดินต่อเข้าไปยังด้านในเรื่อยๆ เสียงรองเท้าที่เหยียบย่ำไปตามของเหลวหนืด ส่งเสียงดังแจ๊ะๆ ยามที่หญิงสาวเดินก้าวไปแต่ละครั้งฟังดูแล้วก็ชวนให้รู้สึกขยะแขยงของมาในใจจนอยากจะออกไปจากที่นี่เสียที แต่ด้วยหน้าที่ที่ต้องตามหาเบาะแสของเจ้าปีศาจกลับไม่สามารถที่เธอจะออกไปจากถ้ำแห่งนี้ได้ในตอนนี้

      หลังจากที่เดินเขามาอีกไม่นานก็พบว่ารอบๆ นั้นเต็มไปด้วยกระโหลกและโครงกระดูกของมนุษย์กองอยู่เกลื่อนกลาดเต็มพื้น ครานี้พอทำให้จางฝูรับรู้แล้วว่าเจ้าของเหลวหนืดๆที่อยู่ที่พื้นที่เธอนั้นเดินเหยียบย่ำมานั้นคือสิ่งใด

      เมื่อลองเงยหน้าขึ้นไปด้านบนก็พบกับกระดูกและกระโหลกถูกผูกด้วยเชือกแขวนห้อยไว้บนฝาเพดานถ้ำราวกับเป็นโคมประดับแขวนยามเทศกาลอย่างไรอย่างนั้น ยิ่งทำให้จางฝูค่อนข้างแน่ใจว่าคนที่ทำแบบนี้คงไม่มีมนุษย์ปกติที่ไหนเขาทำกัน

      แกรก…. แกรก….

      เสียงโครงกระดูที่ผูกห้อยอยู่ตามเพดานถ้ำขยับกระทบกันมาจนดังกังวาล  ฟังแล้วก็ดูหลอนๆ จางฝูที่เห็นก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาและยังคงตั้งหน้าตั้งตาเดินสำรวจด้านในถ้ำต่อไปด้วยความระมัดระวังเพราะไม่รู้ว่าเจ้าสิ่งที่อยู่ด้านในนั้นจะโผล่ออกมา หรือพุ่งเข้ามาโจมตีเธอเมื่อใด

      “เป็นปีศาจที่มีรสนิยมน่าขนลุกจริงๆ”จางฝูเอ่ยออกมาแล้วส่ายหน้าให้กับกระโหลกมนุษย์ที่แขวนอยู่

       ตุ๊บ!!!!

       ระหว่างที่กำลังยืนมองดูกระโหลกที่แขวนอยู่ที่ด้านหน้าของจางฝูก็มีเสียงคล้ายกับมีบางอย่างร่วงตกลงมาจะเกิดเป็นเสียงดังกังวาลไปทั่วทั้งโถงถ้ำเรียกให้จางฝูหันไปมองด้วยความตกใจ มุกราตรีในมือถูกยกขึ้นเพื่อส่องไปยังเส้นทางเบื้องหน้าและค่อยเดินไปดูว่าที่มาของเสียงเบื้องหน้านั้นเกิดขึ้นเพราะสิ่งใดกันแน่

      จางฝูยังคงเดินเข้าไปด้านในเรื่อยๆ หากแต่สิ่งที่มาของเสียงที่ได้ยินนั้นหญิงสาวกลับหามันไม่พบและไม่ทราบว่าที่มาของมันเกินจากสิ่งใดกันแน่ แต่ที่รู้คือตอนนี้ในถ้ำนี้รอบตัวนี้คงไม่ได้มีเธออยู่เพียงคนเดียวแล้วแน่ๆ

     แจ๊ะ….แจ๊ะ….

     “ใครน่ะ!!!”จางฝูที่กำลังเดินอยู่ได้ยินเสียงอะไรบางอย่างที่ด้านหลัง เมื่อส่งแสงไฟจากมุกราตรีไปก็เห็นเป็นเรียงระรอกน้ำเมือกๆที่ขยายมาเท่านั้น ราวกับว่ามีคนวิ่งผ่านทางด้านหลังของจางฝูไป เพียงแต่เธอไม่เห็นเท่านั้นว่าเป็นใครหรืออะไรกันแน่

  “แบบนี้มัน แปลกเกินไปแล้วนะ” จางฝูเอ่ยพึมพัมกับตัวเองก่อนหันหลังเดินเข้าไปยังด้านในถ้ำต่อไปเรื่อยๆ พยายามที่จะขยายสัมผัสของเธอให้มากที่สุดเท่าที่ทำได้ ระวังในทุกฝีก้าว แต่สิ่งที่เธอคิดเอาไว้ในตอนแรกก็เป็นจริงเมื่อที่ด้านหลังของเธอนั้นมีเสียงคล้ายกับคนวิ่งผ่านหลังเธอไปซ้ายทีขวาทีแต่ทุกครั้งที่เธอหันกลับไปมองกลับไม่พบสิ่งใดเลย

      หนามคู่ที่ถูกเหน็บอยู่ที่สีข้างเอวถูกหยิบขึ้นมาถือเตรียมเอาไว้ เพราะไม่รู้ว่าเมื่อใดที่เจ้าของเสียงที่วิ่งผ่านนั้นจะพุ่งเข้ามาทำร้าย อย่างไรก็ต้องป้องกันตัวเธอกับลูก การที่สามารถทำให้ชาวบ้านจำนวนมากนั้นบาดเจ็บภายในสาหัสได้พร้อมกันนั้นมันคงสะสมพลังมามากแล้วแน่ๆ


      “ให้ตายสิ วิ่งวนไปมาเป็นแมวหยอกหนูเช่นนี้ น่าหงุดหงิดชะมัด”


@Admin


แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +8 คุณธรรม +5 ความโหด โพสต์ 2019-10-21 00:21
คุณได้รับ +5 คุณธรรม +3 ความโหด โพสต์ 2019-10-20 21:52
คุณได้รับ +30 คุณธรรม โพสต์ 2019-10-20 21:52

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -36 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -36 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นสูง
เคล็ดวิชาวารีสิ้นขั้นสูง
หนามคู่เป่าเหลียน
ม้าเทพอูซุน
ไข่มุกราตรี
คัมภีร์ละติน
ปราณคลุมวารี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x5
x177
x43
x800
x2
x17
x25
x80
x100
x50
x600
x200
x3
x8
x4
x160
x1
x400
x3
x100
x3
x600
x600
x200
x90
x30
x220
x3
x59
x600
x400
x200
x5
x400
x1200
x75
x3
x30
x600
x4
x100
x1185
x2
x200
x200
x28
x4
x600
x40
x2
x10
x60
x58
x4
x250
x19
x600
x32
x40
x200
x100
x800
x204
x3
x600
x712
x200
x16
x200
x21
x600
x4
x1000
x400
x800
x30
x600
x40
x4
x5
x29
x400
x74
x1
x4
x1680
x1
x3
x435
x735
x57
x975
x3
x5
x6
x70
x2
x133
x1
x1
x3
x1
x4
x225
x2
x1
x136
x300
x75
x1
x15
x15
x2
x49
x6
x651
x410
x1500
x132
x218
x261
x260
x260
x400
x215
x70
x325
x360
x30
x110
x346
x720
x1
x23
x536
x4
x350
x90
x266
x257
x520
x923
x129
x1
x22
x714
x390
x2
x2
x509
x386
x320
x158
x5225
x1092
x350
x233
x49
x42
x17
x49
x18
x320
x1162
x6
x1764
x810
x340
x1
x4
x28
x1
x8
x131
x241
x668
x4800
x53
x12
x134
x1
x446
x140
x5400
x8
x327
x630
x500
x35
x2
x3
x260
x5
x40
x141
x2
x4500
x546
x1340
x730
x108
x195
x107
x8
x48
x482
x7
x38
x3
x2
x7
x137
x5
x10
x15
x4
x147
x263
x500
x2
x51
x261
x7
x158
x12
x227
x4622
x702
x220
x13
x109
x4
x2
x979
x2219
x490
x648
x219
x192
x254
x279
x6
x32
x13
x678
x7
x563
x9
x1748
x313
x732
x844
x1006
x980
x850
x105
x184
x231
x746
x1347
x807
x92
x95
x179
x906
x408
x120
x161
x6
x225
x287
x619
x460
x1014
x660
x156
x2072
x2318
x571
x40
x1018
x488
x24
x280
x1245
x170
x248
x1444
x6129
x1960
x3490
x35
x24
x41
x81
x697
x1

137

กระทู้

1425

โพสต์

22หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
773462
เงินตำลึง
1068213
ชื่อเสียง
69821
ความหิว
731

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ป้ายวังหลังใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาอังกฤษ

คุณธรรม
6178
ความชั่ว
318
ความโหด
2337
ภูตปริศนา (วัยทารก)
เลเวล 1

เมิ่ง จื่อเหยา

ข้าไม่ได้เตี้ยบนหัวเจ้า
pet
โพสต์ 2019-10-21 21:52:18 | ดูโพสต์ทั้งหมด
โพสต์นี้มีการป้องกันรหัสผ่านไว้ กรุณากรอกรหัสผ่าน 
โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นสูง
เคล็ดวิชาวารีสิ้นขั้นสูง
หนามคู่เป่าเหลียน
ม้าเทพอูซุน
ไข่มุกราตรี
คัมภีร์ละติน
ปราณคลุมวารี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x5
x177
x43
x800
x2
x17
x25
x80
x100
x50
x600
x200
x3
x8
x4
x160
x1
x400
x3
x100
x3
x600
x600
x200
x90
x30
x220
x3
x59
x600
x400
x200
x5
x400
x1200
x75
x3
x30
x600
x4
x100
x1185
x2
x200
x200
x28
x4
x600
x40
x2
x10
x60
x58
x4
x250
x19
x600
x32
x40
x200
x100
x800
x204
x3
x600
x712
x200
x16
x200
x21
x600
x4
x1000
x400
x800
x30
x600
x40
x4
x5
x29
x400
x74
x1
x4
x1680
x1
x3
x435
x735
x57
x975
x3
x5
x6
x70
x2
x133
x1
x1
x3
x1
x4
x225
x2
x1
x136
x300
x75
x1
x15
x15
x2
x49
x6
x651
x410
x1500
x132
x218
x261
x260
x260
x400
x215
x70
x325
x360
x30
x110
x346
x720
x1
x23
x536
x4
x350
x90
x266
x257
x520
x923
x129
x1
x22
x714
x390
x2
x2
x509
x386
x320
x158
x5225
x1092
x350
x233
x49
x42
x17
x49
x18
x320
x1162
x6
x1764
x810
x340
x1
x4
x28
x1
x8
x131
x241
x668
x4800
x53
x12
x134
x1
x446
x140
x5400
x8
x327
x630
x500
x35
x2
x3
x260
x5
x40
x141
x2
x4500
x546
x1340
x730
x108
x195
x107
x8
x48
x482
x7
x38
x3
x2
x7
x137
x5
x10
x15
x4
x147
x263
x500
x2
x51
x261
x7
x158
x12
x227
x4622
x702
x220
x13
x109
x4
x2
x979
x2219
x490
x648
x219
x192
x254
x279
x6
x32
x13
x678