ดู: 241|ตอบกลับ: 4

{ หมู่บ้านเฟย } ถ้ำหานกั๋ว

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2019-10-20 00:38:19 |โหมดอ่าน




ถ้ำหานกั๋ว

{ หมู่บ้านเฟย }











【ถ้ำหานกั๋ว】
ห่างออกไปราวสิบลี้ เป็นแห่งของเถาวัลย์หนามแหลมคม
ไม่ค่อยมีชาวบ้านอยากมาแถวนี้สักเท่าไร เพราะทั้งมืดสลัวและอับชื้น
บางครั้งมีค้างคาวมาทำรัง อาจสามารถเก็บขี้ค้างคาวไปทำดินขาวได้
บางครั้งมีเสียงสะท้อนของหยดน้ำ อาจมีตาน้ำแต่ไม่มีใครทราบเรื่องนั้น










คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +8 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 8

ดูบันทึกคะแนน

209

กระทู้

1806

โพสต์

59หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
467856
เงินตำลึง
19114491
ชื่อเสียง
265938
ความหิว
237

ตราสายลับจิ่วเทียนหวงป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ป้ายวังหลังใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาอังกฤษ

คุณธรรม
7027
ความชั่ว
1273
ความโหด
3689
ไข่ปริศนา(1)
เลเวล 1

เมิ่ง จื่อเหยา

ข้าไม่ได้เตี้ยบนหัวเจ้า
pet
โพสต์ 2019-10-20 20:13:30 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Zhangfu เมื่อ 2019-10-20 23:39

[ถ้ำลึกลับในป่าหนาม]

      ด้วยการนำทางจองเนี่ยหลี่ทำให้พวกจางฝูนั้นสามารถเดินทางมาถึงสถานที่ที่เป็นแหล่งกบดาลของปีศาจที่ออกอาละวาดในแถบนี้ได้ค่อนข้างเร็ว เพราะหากเดินไปตามเส้นทางที่เจ้าปีศาจมักใช้อ้อมเพื่อดึงเวลาหากมีคนตามร่องรอยมาเจอนั้นอาจกินเวลากว่าขึ้นวันจึงจะมาถึงถ้ำแห่งนี้ได้  เมื่อดูจากระยะทางที่หากใช้เดินทางมายังถ้ำจริงแล้ว ถ้ำนี้อยู่ห่างจากหมู่บ้านราวสิบลี้เห็นจะได้

      “ใกล้ที่จะถึงถ้ำแล้ว แต่หลังจากนี้ทุกท่านขอให้ระวังด้วยขอรับ แถวนี้มีต้นหนามขึ้นอยู่มาก แล้วมันก็คมเอามากๆถ้าไม่ระวังอาจเป็นอันตราย”เนี่ยหลี่หันกลับมาเอ่ยเตือนด้วยความหวังดี เพราะสิ่งที่พวกเขาจะต้องไปเผชิญหน้าต่อจากนี้นั้นมันค่อนข้างดูแปลกชนิดที่ว่าไม่น่าจะมีเจ้าต้องไม้ประหลาดนี้มาขึ้นอยู่ที่พื้นที่แถบๆนี้ได้เลย


       “หนาม มันจะเท่าไหร่กัน แค่หนามเสี้ยนอันเล็กๆไม่ทำให้พวกข้าบาดเจ็บหรอกน่า”เมิ่งจื่อเหยาที่เดินตามหลังมาเอ่ยด้วยท่าทีสบายๆ มีดดาบ ห่าธนูก็ผ่านมาเยอะแล้ว แค่หนามต้นเล็กๆไม่กี่ต้นมันจะสร้างความเดือดร้อนให้แแก่เขาได้จริงๆน่ะหรือ


       “ข้าว่าที่ท่านเยี่ยลี่เตือนก็น่าจะฟังเอาไว้บ้าง”เจี๋ยเฟยที่เดินอยู่ไม่ห่างเอ่ยก่อนจะหันไปมองคนร่างเล็กที่แลจะเห็นเรื่องหลายๆอย่างตอนนี้กลายเป็นเรื่องเล่นสนุกๆไปเสียทุกอย่าง


      “หืมม...อะไรเจี๋ยเฟย รึเจ้าเป็นห่วงข้าหรอ  เป็นห่วงข้าละสิ หึหึ”เมิ่งจื่อเหยายิ้มเล่นออกมาพร้อมเดินเข้าไปกระเเซะให้ร่างสู.ของเจี๋ยเฟย นั้นทำเอาพ่อลูกสามถึงสะดุ้งเฮือก ถอยกรูมายืนหลบที่ด้านหลังจางฝูแทบจะทัน ทำเอาเมิ่งจื่อเหยาที่เห็นอาการอีกฝ่ายหลุดหัวเราะออกมา


       จางฝูที่ย้ายจากยืนอยู่ด้านข้างมายืนคั่นกลางสองบุรุษได้แต่ส่ายหัวไปมาอย่างนึกเหนื่อยใจก่อนจะมองไปยังเส้นทางเบื้องหน้าที่เหมือนจะหลุดออกจากแถบป่ารกทึบแล้ว ก่อนสิ่งที่ปรากฎเบื้องหน้าทำเอาจางฝูนั้นถึงกับเบิกตากว้างอย่างไม่ค่อยเชื่อสายตาเท่าใดนัก แม้แต่เมิ่งจื่อเหยาเองตอนนี้ใบหน้าที่คล้ายล้อเล่นสนุกกับทุกอย่างก็ซีดเผือดมองดูต้นไม้หนามที่ขึ้นสูงใหญ่ขว้างกันเส้นทางเอาไว้อยู่ ซึ่งมันผิดกับที่พวกเขาคิดเอาไว้แต่เยอะอยู่มากโข






      “เดี๋ยว นี่ต้นหนามที่เจ้าว่ารึป่าวเนี่ยหลี่”เมิ่งจื่อเหยาเอาพร้้อมยกมือชี้ไปเบื้องหน้า


      “ใช่แล้วคุณชายเมิ่ง นี่ละ”เนี่ยหลี่หันกลับมาเอ่ยตอบแล้วจึงเดินนำเข้าไปในดงต้นหนาม ด้วยความที่เจ้าตัวเข้าออกมาบริเวณนี้มาหลายรอบแล้ว จึงค่อนข้างที่จะชำนาญทางและรู้ว่าตรงจุดไหนที่มีต้นหนามน้อยที่สุดและมีเส้นทางมากพอที่จะให้พวกเขานั้นสามารถผ่านไปได้อย่างปลอดภัยที่สุด


       “เดินตามข้าใกล้ๆไว้นะขอรับ”


       จางฝูผ่อนลมหายใจออกมาก่อนจะที่ออกเดินตามเนี่ยหลี่เข้าในยังดงหนามนั้นด้วยหัวใจตุ่มๆต่อมๆ ด้วยสถานที่แห่งนี้นั้นค่อนข้างผิดแผกจากที่อื่นมากนัก บรรยากาศรอบๆก็มืดทึบอึมครึมไม่ต่างจากป่าลวงตาที่เธอเคยหลงเข้าไปตอนที่เดินทางยังบ้านของฟงชิวหลางเลย จะดีหน่อยตรงที่มันยังอยู่บนแผ่นดินฮั่น “ป่าหนามนี่มันมีมานานแล้วหรือ”


        “ข้าเองก็ไม่รู้ แต่ตอนที่ข้ามาตามหาลูกมันก็มีแล้วขอรับ”เนี่ยหลี่เอ่ยตอบก่อนจะกระโดดข้ามลากไม้ที่มีหนามปกคลุมอยู่อย่างระมัดระวัง


        “เช่นนั้นหรือ”จางฝูเอ่ยก่อนจะกระโดดข้ามลากไม้ตามอีกฝ่ายไป ทั้งสี่ยังคงเดินต่อไปในป่าหนามเรื่อยๆ จนมาถึงเขตที่น่าจะใกล้ถ้ำแล้วเพราะกินเหม็นฉุนของกลิ่นขี้ค้างคาวที่ลอยคลุงออกมาจนต้องยกมือขึ้นปิดจมูกก่อนภาพที่พวกจางฝูได้เห็นต่อมานั้นคือร่างของชาวบ้านผู้หนึ่งที่นอนล้มฟุบอยู่ที่พื้นพร้อมกับเลือดที่ไหลเจิ่งนองออกมาอย่างหน้ากลัว โดยเลือดที่ไหลซึมออกมานั้นออกมาจากศีรษะของเขาที่ถูกเสียบทะลุด้วยหลามแหลมจากต้นหนามต้นหนึ่ง คาดว่าชาวบ้านด้วยซวยผู้นนี้อาจพลาดล้มล้มไปใส่หนามนั้นเข้าพอดิบพอดี


      “ช่างน่าสงสารนัก”จางฝูเอ่ยออกมาก่อนจะเดินไปหยุดแล้วย่อตัวลงพนมมือสวดส่งวิณญาณให้แก่ผู้โชคร้ายผู้นนี้ก่อนที่เธอนั้นจะหันไปมองเนี่ยหลี่ให้อีกฝ่ายนำทางต่อ ดูแล้วอีกไม่ไกลก็คงจะถึงถ้ำที่ปีศาจนั้นอาศัยอยู่แล้ว


       และเป็นตามาดหลังจากที่เดินต่อมาอีกไม่ถึงครึ่งก้านธูปพวกจางฝูก็เดินทางมาจนถึงถ้ำต้องสงสัย แต่สิ่งที่ทำให้พวกเขาเป็นห่วงยิ่งกว่าคือเหล่าชาวบ้านที่กว่าสิบชีวิตที่เดินทางตามรอยเลือดมาก่อนพวกตนนั้น กลับนอนฟุบสลบอยู่เบื้องหน้าถ้ำเกลือนไปหมด ไม่รอช้าทั้งจางฝู เจี๋ยเฟย เมิ่งจื่อเหยาและเนี่ยหลี่พากันวิ่งไปดูอาการพวกชาวบ้าน เมื่อลองจับชีพจรดูก็พบว่าพวกเขานั้นบาดเจ็บหายในจนสลบไป บ่งบอกว่าเจ้าปีศาจนั้นอาจจะรู้ตัวแล้วว่าพวกชาวบ้านตามหาตัวมันเจอแล้ว


      “เจี๋ยเฟย อาเมิ่ง พวกเจ้าอยู่นี่ดูและพวกชาวบ้านข้าจะเข้าไปดูในถ้ำ เจี๋ยเฟย ห้ามเจ้าไปไหนคนเดียวเด็ดขาด!!!”จางฝูหันไปเอ่ยบอกก่อนหยิบเอามุกราตรีขึ้นมาถือแล้ววิ่งเข้าไปในถ้ำโดยทันทีโดยที่แถบไม่ได้ฟังเสียงร้องทัดทานของเจี๋ยเฟยที่ตะโกนตามหลังมาเลยสักนิด


       ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง


        ภายในถ้ำแห่งนี้นั้นค่อนข้างมืดมากจนยากที่จะมองเห็นได้ชัด หากไม่ได้แสงจากมุกราตรี เชื่อว่าคงจะมองอะไรไม่เห็นเลยแม้แต่นิดเดียวและกลายเป็นเธอเสียเปรียบในนี้เต็มๆแน่ๆ หนดน้ำที่ซึมตกมาตามซอกหินดังเป็นเสียงดังกังวาลไปทั่วทั้งถ้ำ กลิ่นอับชื้น กลิ่นขี้ค้างคาว กลิ่นเหม็นหลายๆอย่างลอยคลุงไปหมดทั้งถ้ำจนจางฝูนั้นต้องยกมือขึ้นมาปิดปากปิดจมูกเอาไว้ไม่เช่นนั้นจมูกเธอคงพังก่อนจะเจอเจ้าปีศาจนั้นก็ได้


      จางฝูมองฝ่าความมืดพร้อมทั้งก้าวเดินไปอย่างระมัดระวัง หากว่าเกิดการปะทะขึ้นมาจริงๆในสภาพมืดๆแสงน้อยเช่นนี้ เห็นทีคงเสียเปรียบ แต่จะให้ทำไงได้ในเมื่อมาถึงขั้นนี้แล้ว ทางเจ้าฟงชิวหลางนั้นมันก็น่านักต้องไปส่งข่าวผ่านนู่นนี่ยุ่งยาก แทนที่จะหาทางติดต่อได้ง่ายๆ จะได้มาทัน มันน่านักเจอกันคราวหน้าแม้จะจับกร่อนขนหางเสียให้เข็ด
      ยิ่งเดินเข้ามารอบด้านก็ยิ่งมืด แม้จะมืดแต่สิ่งที่เบาลงก็คือกลิ่นขี้ค้างคาวที่เบาลงมากนักจนสามารถมือที่ปิดจมูกลงมาได้ หลังจากเดินมาได้กว่าสองลี้พื้นหินที่เดินอยู่ก็เริ่มเปลี่ยนเป็นดินนิ่มๆและที่นั้นเองที่จางฝูเริ่มพบว่าพื้นที่เดินมาแปลกจึงได้ก้มลงนั่งยองดูที่พื้นดินนั้นมีน้ำหนืดๆนองอยู่จนเต็บบริเวณ แต่ด้วยแสงของมุกราตรีที่มีสีออกสีเขียวจึงทำให้สีของน้ำที่เห็นนั้นจางฝูไม่สามารถที่จะแยกออกได้ว่าน้ำหนืดที่ยืนเหยียบอยู่นั้นเป็นน้ำอะไร

     แต่ที่เธอรู้แน่ๆคือ มันช่างน่าขยะแขยงเหลือเกิน

      “อี้ชะมัด”จางฝูเอ่ยออกมาแล้วยันตัวลุกเดินต่อเข้าไปยังด้านในเรื่อยๆ เสียงรองเท้าที่เหยียบย่ำไปตามของเหลวหนืด ส่งเสียงดังแจ๊ะๆ ยามที่หญิงสาวเดินก้าวไปแต่ละครั้งฟังดูแล้วก็ชวนให้รู้สึกขยะแขยงของมาในใจจนอยากจะออกไปจากที่นี่เสียที แต่ด้วยหน้าที่ที่ต้องตามหาเบาะแสของเจ้าปีศาจกลับไม่สามารถที่เธอจะออกไปจากถ้ำแห่งนี้ได้ในตอนนี้

      หลังจากที่เดินเขามาอีกไม่นานก็พบว่ารอบๆ นั้นเต็มไปด้วยกระโหลกและโครงกระดูกของมนุษย์กองอยู่เกลื่อนกลาดเต็มพื้น ครานี้พอทำให้จางฝูรับรู้แล้วว่าเจ้าของเหลวหนืดๆที่อยู่ที่พื้นที่เธอนั้นเดินเหยียบย่ำมานั้นคือสิ่งใด

      เมื่อลองเงยหน้าขึ้นไปด้านบนก็พบกับกระดูกและกระโหลกถูกผูกด้วยเชือกแขวนห้อยไว้บนฝาเพดานถ้ำราวกับเป็นโคมประดับแขวนยามเทศกาลอย่างไรอย่างนั้น ยิ่งทำให้จางฝูค่อนข้างแน่ใจว่าคนที่ทำแบบนี้คงไม่มีมนุษย์ปกติที่ไหนเขาทำกัน

      แกรก…. แกรก….

      เสียงโครงกระดูที่ผูกห้อยอยู่ตามเพดานถ้ำขยับกระทบกันมาจนดังกังวาล  ฟังแล้วก็ดูหลอนๆ จางฝูที่เห็นก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาและยังคงตั้งหน้าตั้งตาเดินสำรวจด้านในถ้ำต่อไปด้วยความระมัดระวังเพราะไม่รู้ว่าเจ้าสิ่งที่อยู่ด้านในนั้นจะโผล่ออกมา หรือพุ่งเข้ามาโจมตีเธอเมื่อใด

      “เป็นปีศาจที่มีรสนิยมน่าขนลุกจริงๆ”จางฝูเอ่ยออกมาแล้วส่ายหน้าให้กับกระโหลกมนุษย์ที่แขวนอยู่

       ตุ๊บ!!!!

       ระหว่างที่กำลังยืนมองดูกระโหลกที่แขวนอยู่ที่ด้านหน้าของจางฝูก็มีเสียงคล้ายกับมีบางอย่างร่วงตกลงมาจะเกิดเป็นเสียงดังกังวาลไปทั่วทั้งโถงถ้ำเรียกให้จางฝูหันไปมองด้วยความตกใจ มุกราตรีในมือถูกยกขึ้นเพื่อส่องไปยังเส้นทางเบื้องหน้าและค่อยเดินไปดูว่าที่มาของเสียงเบื้องหน้านั้นเกิดขึ้นเพราะสิ่งใดกันแน่

      จางฝูยังคงเดินเข้าไปด้านในเรื่อยๆ หากแต่สิ่งที่มาของเสียงที่ได้ยินนั้นหญิงสาวกลับหามันไม่พบและไม่ทราบว่าที่มาของมันเกินจากสิ่งใดกันแน่ แต่ที่รู้คือตอนนี้ในถ้ำนี้รอบตัวนี้คงไม่ได้มีเธออยู่เพียงคนเดียวแล้วแน่ๆ

     แจ๊ะ….แจ๊ะ….

     “ใครน่ะ!!!”จางฝูที่กำลังเดินอยู่ได้ยินเสียงอะไรบางอย่างที่ด้านหลัง เมื่อส่งแสงไฟจากมุกราตรีไปก็เห็นเป็นเรียงระรอกน้ำเมือกๆที่ขยายมาเท่านั้น ราวกับว่ามีคนวิ่งผ่านทางด้านหลังของจางฝูไป เพียงแต่เธอไม่เห็นเท่านั้นว่าเป็นใครหรืออะไรกันแน่

  “แบบนี้มัน แปลกเกินไปแล้วนะ” จางฝูเอ่ยพึมพัมกับตัวเองก่อนหันหลังเดินเข้าไปยังด้านในถ้ำต่อไปเรื่อยๆ พยายามที่จะขยายสัมผัสของเธอให้มากที่สุดเท่าที่ทำได้ ระวังในทุกฝีก้าว แต่สิ่งที่เธอคิดเอาไว้ในตอนแรกก็เป็นจริงเมื่อที่ด้านหลังของเธอนั้นมีเสียงคล้ายกับคนวิ่งผ่านหลังเธอไปซ้ายทีขวาทีแต่ทุกครั้งที่เธอหันกลับไปมองกลับไม่พบสิ่งใดเลย

      หนามคู่ที่ถูกเหน็บอยู่ที่สีข้างเอวถูกหยิบขึ้นมาถือเตรียมเอาไว้ เพราะไม่รู้ว่าเมื่อใดที่เจ้าของเสียงที่วิ่งผ่านนั้นจะพุ่งเข้ามาทำร้าย อย่างไรก็ต้องป้องกันตัวเธอกับลูก การที่สามารถทำให้ชาวบ้านจำนวนมากนั้นบาดเจ็บภายในสาหัสได้พร้อมกันนั้นมันคงสะสมพลังมามากแล้วแน่ๆ


      “ให้ตายสิ วิ่งวนไปมาเป็นแมวหยอกหนูเช่นนี้ น่าหงุดหงิดชะมัด”


@Admin


แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +8 คุณธรรม +5 ความโหด โพสต์ 2019-10-21 00:21
คุณได้รับ +5 คุณธรรม +3 ความโหด โพสต์ 2019-10-20 21:52
คุณได้รับ +30 คุณธรรม โพสต์ 2019-10-20 21:52

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -36 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -36 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
รูปปั้นดาร์ธเวเดอร์
ม้าเทพอูซุนขาวเทวะ
เคล็ดวิชาวารีสิ้นขั้นสูง
ทวนยาว
ตัวเบาขั้นสูง
ปราณคลุมวารี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x6
x100
x3
x8
x30
x3
x1
x3
x8
x4
x10
x1
x5
x1
x1
x1
x1
x1
x30
x30
x30
x30
x130
x30
x1
x4
x5
x3
x4
x160
x1
x20
x200
x240
x100
x1
x140
x5
x177
x800
x2
x23
x80
x50
x50
x587
x196
x3
x9
x5
x160
x1
x400
x3
x3
x600
x600
x187
x90
x30
x240
x3
x44
x600
x399
x100
x4
x400
x1200
x75
x7
x27
x595
x5
x100
x1185
x2
x163
x197
x4
x585
x39
x3
x20
x58
x31
x4
x250
x19
x577
x32
x84
x200
x100
x800
x4
x333
x727
x200
x16
x200
x35
x600
x1
x1000
x400
x850
x30
x600
x83
x5
x5
x31
x400
x74
x1
x8
x1676
x1
x2
x1080
x2045
x58
x1521
x3
x6
x6
x90
x2
x120
x1
x1
x3
x1
x4
x225
x2
x9
x136
x290
x130
x1
x30
x30
x2
x41
x5
x741
x410
x1500
x132
x218
x481
x340
x320
x510
x245
x131
x175
x578
x38
x111
x426
x970
x1
x23
x604
x5
x450
x144
x366
x293
x520
x1441
x127
x67
x774
x480
x4
x2
x694
x716
x450
x158
x9999
x1839
x500
x325
x55
x42
x17
x69
x23
x359
x1032
x7
x1864
x810
x340
x1
x4
x88
x1
x9
x138
x259
x698
x5450
x73
x11
x198
x446
x141
x2400
x8
x527
x630
x500
x37
x1
x3
x430
x5
x40
x141
x2
x1500
x584
x1692
x780
x108
x195
x107
x11
x95
x282
x7
x42
x3
x2
x7
x157
x5
x10
x15
x4
x162
x263
x500
x2
x51
x1803
x8
x158
x200
x6662
x702
x280
x8
x59
x2
x2
x1406
x2072
x690
x648
x219
x192
x284
x279
x4
x32
x14
x678
x8
x1439
x9
x1748
x313
x918
x1169
x928
x1030
x667
x185
x134
x191
x745
x1580
x807
x92
x148
x179
x906
x608
x120
x161
x6
x312
x287
x619
x460
x1182
x680
x195
x2122
x2318
x581
x40
x1018
x603
x24
x280
x1245
x157
x248
x1444
x8130
x1960
x1490
x35
x31
x41
x81
x697
x1

209

กระทู้

1806

โพสต์

59หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
467856
เงินตำลึง
19114491
ชื่อเสียง
265938
ความหิว
237

ตราสายลับจิ่วเทียนหวงป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ป้ายวังหลังใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาอังกฤษ

คุณธรรม
7027
ความชั่ว
1273
ความโหด
3689
ไข่ปริศนา(1)
เลเวล 1

เมิ่ง จื่อเหยา

ข้าไม่ได้เตี้ยบนหัวเจ้า
pet
โพสต์ 2019-10-21 21:52:18 | ดูโพสต์ทั้งหมด
โพสต์นี้มีการป้องกันรหัสผ่านไว้ กรุณากรอกรหัสผ่าน 
โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
รูปปั้นดาร์ธเวเดอร์
ม้าเทพอูซุนขาวเทวะ
เคล็ดวิชาวารีสิ้นขั้นสูง
ทวนยาว
ตัวเบาขั้นสูง
ปราณคลุมวารี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x6
x100
x3
x8
x30
x3
x1
x3
x8
x4
x10
x1
x5
x1
x1
x1
x1
x1
x30
x30
x30
x30
x130
x30
x1
x4
x5
x3
x4
x160
x1
x20
x200
x240
x100
x1
x140
x5
x177
x800
x2
x23
x80
x50
x50
x587
x196
x3
x9
x5
x160
x1
x400
x3
x3
x600
x600
x187
x90
x30
x240
x3
x44
x600
x399
x100
x4
x400
x1200
x75
x7
x27
x595
x5
x100
x1185
x2
x163
x197
x4
x585
x39
x3
x20
x58
x31
x4
x250
x19
x577
x32
x84
x200
x100
x800
x4
x333
x727
x200
x16
x200
x35
x600
x1
x1000
x400
x850
x30
x600
x83
x5
x5
x31
x400
x74
x1
x8
x1676
x1
x2
x1080
x2045
x58
x1521
x3
x6
x6
x90
x2
x120
x1
x1
x3
x1
x4
x225
x2
x9
x136
x290
x130
x1
x30
x30
x2
x41
x5
x741
x410
x1500
x132
x218
x481
x340
x320
x510
x245
x131
x175
x578
x38
x111
x426
x970
x1
x23
x604
x5
x450
x144
x366
x293
x520
x1441
x127
x67
x774
x480
x4
x2
x694
x716
x450
x158
x9999
x1839
x500
x325
x55
x42
x17
x69
x23
x359
x1032
x7
x1864
x810
x340