ดู: 156|ตอบกลับ: 1

{ นอกเมืองหรูหนาน | เขาสามยอด } ลำธารจิ่งว่าน

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2019-10-17 22:47:11 |โหมดอ่าน

ลำธารจิ่งว่าน

{ นอกเมืองหรูหนาน }


【 ลำธารจิ่งว่าน  】 
ป่ารอบนอกมีเส้นทางสู่บรรพตสามยอด ขุนเขาแห่งหรูหนาน
มีลำธารสายเล็กทอดยาว น้ำบางช่วงลึกลางช่วงตื้น
เหล่าปลาแหวกว่ายหลาดชนิด กุ้งแม่น้ำกับหอยน้ำจืดชุกชุม
บางครัง้สามารถเห็นนกกระสาบินผ่านมาหาอาหารกิน








คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +8 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 8

ดูบันทึกคะแนน

209

กระทู้

1805

โพสต์

59หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
467856
เงินตำลึง
19114490
ชื่อเสียง
265938
ความหิว
242

ตราสายลับจิ่วเทียนหวงป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ป้ายวังหลังใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาอังกฤษ

คุณธรรม
7027
ความชั่ว
1273
ความโหด
3689
ไข่ปริศนา(1)
เลเวล 1

เมิ่ง จื่อเหยา

ข้าไม่ได้เตี้ยบนหัวเจ้า
pet
โพสต์ 2019-10-18 01:07:59 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Zhangfu เมื่อ 2019-10-18 22:11

[มดแดงตัวน้อยตัวนิด]
      ตึก ตึก ตึก ตึก

      ฟุบ ฟุบ


       “ให้ตายสิ ตัวก็ใหญ่ขนาดนั้นไยวิ่งเร็วนักนะ”จางฝูร้องสบถออกมาด้วยความหงุดเธอกับเจี๋ยเฟยวิ่งไล่ตามเจ้ายักษ์สูงสสองเมตรนั้นมาเกือบเค่อ ไม่เพียงแต่เจ้านั้นจะเหนื่อย หากแต่กลับยิ่งวิ่งเร็วขึ้นอีกจนจางฝูและเจี๋ยเฟยนั้นต้องใช้ตัวเบาในการเคลื่อนตัวผ่านป่าและวิ่งไล่จับอีกฝ่ายให้ได้


      “เราแยกกันแล้วล้อมจับเขาเอาไว้ดีไหม”เจี๋ยเฟยเอ่ยเสนอความคิดเห็นขึ้นมา หากยังคงวิ่งไล่ตามหลังอยู่เช่นนี้คงยากที่จะจับอีกฝ่ายได้แน่ๆ


      “งั้นเจ้าไล่ตามเขา ส่วนข้าจะไปดักข้างหน้า”จางฝูเอ่ยพร้อมตัดบทจบเสร็จสรรพก็ใช้ตัวเบาทะยานหายเข้าไปในป่าเพื่อใช้เส้นทางอ้อมไปดักหน้า ก่อนจะไปหยุดที่ต้นไม้ริมลำธารซึ่งเป็นหัวโค้งที่อีกฝ่ายต้องวิ่งเลาะมาเพื่อข้ามฝั่งอย่างแน่นอน เพราะดูๆไปแล้วคนผู้นี้ไม่น่าจะมีวิชาาตัวเบาหรือวรยุทธ์เพราะถ้ามีเขาคงใช้ไปแล้ว

      ตึก ตึก ตึก


      เมื่อเสียงนั้นใกล้เข้ามาจางฝูก็ไม่รอช้าร่างบางใช้ตัวเบากระโดดพุ่งออกจากที่หลบซ่อนไปดัักอยู่เบื้องหน้าชายร่างสูงนั้น ทางด้านคนที่วิ่งหนีตายชนิทสุดชีวิตมานั้นเมื่อเห็นมีคนพุ่งมาดักด้านหน้าในสมองจึงสั่งการให้ร่างนั้นยิ่งเพิ่มแรงและความเร็ว หากจะถูกจับก็ต้องให้อีกฝ่ายบาดเจ็บ


      เมื่อเห็นว่าร่างสูงนั้นเหมือนเตรียมที่จัวิ่งเข้ามาปะทะ จางฝูในฐานะชาวยุทธ์ที่ค่อนข้างที่จะโชกโชนเสี่ยงเท้ามาพอสมควรมีหรือที่จะยอมยืนเฉยๆให้โดนชนล้มกลิ้งไป ร่างบางเริ่มเดินวิชาคลุมวารีขึ้นมา จนเกิดเป็นปราณไอน้ำขึ้นที่รอบกาย และใช้มันสาดเข้าใส่ร่างสูงใหญ่ที่พุ่งเข้ามาโดยเล็งที่ตาของอีกฝ่าย


     ซ่าาา!!!


    “อ้าาาา ตาข้าา!!!” ร่างสูงนั้นร้องออกมาพร้อมฝีเท้าและจังหวะการวิ่งที่สะดุดลง เป็นโอกาสให้เจี๋ยเฟยที่วิ่งตามหลังมานั้นใช้ตัวเบาทะยานมาล็อคตัวของอีกฝ่ายเอาไว้โดยทันที โดยมีจางฝูนั้นพุ่งตัวเข้าไปช่วยอีกแรง


      “อ้ากกก ปล่อยข้า  ปล่อยย!!!!”ร่างนั้นล้มทรุดลงกับพื้นอย่างหมดสภาพก่อนจางฝูจะใช้เถาวัลย์ไม้ที่หาได้แถวนั้นมามัดร่างสูงของอีกฝ่ายเอาาไว้เพื่อไม่ให้หนี


      “คะ...คุณชาย มะ...แม่นางได้โปรด ได้โปรดปล่อยข้าไปเถอะอย่าทำอะไรข้าเลย” เมื่อเห็นว่าตนนั้นหมดทางหนีแล้ว ร่างสูงนั้นก็อ้าปากร้องขอความเมตตาออกมาอย่างไม่นึกห่วงศักดิ์ศรีบุรุษ หากชั่งน้ำหนักแล้ว ระหว่างศักดิ์ศรี กับชีวิต ย่อมต้องเลือกชีวิตมาเป็นอันดับหนึ่งอยู่แล้ว


       “เจ้าเป็นใคร แแล้วไปทำอะไรที่หมู่บ้านของที่เจ้าลากไปมันคือสิ่งใด!!!!”จางฝูตวาดถามออกมา ดวงตาสีน้ำตาาลมองจ้องไปยังร่างของชายที่นั่งกองอยู่ที่พื้นนิ่ง


      “ข้า...ข้า..ข้าถูกบังคับ ได้โปรดปล่อยข้าไปเถอะ”ชายผู้นั้นยังคงร้อง เเต่งสิ่งวที่ได้มาอย่างแรกคือคนผู้นี้กระทำการอะไรบ้างอย่างด้วยความไม่เต็มใจสินะ แต่การที่ถามอะไรไปก็บอกเพียงปล่อยตัวเขาไปนี่ ยังไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องการ จางฝูหันไปเหลือบมองผู้เป็นสามีตนเองคล้ายเป็นสัญญาณ และอีกฝ่ายก็พอจะเข้าใจว่าาตัวจางฝูนั้นต้องการสิ่งใด


      เจี๋ยเฟยที่เดินตรงเข้าไปหาร่างที่นั่งกองอยู่ก่อนฉุดกระชากลากถูอีกฝ่ายไปยังต้นไม้ใกล้ๆก่อนจะใช้เถาวัลย์อีกเส้นที่หนากว่ามันตรึงอีกฝ่ายเอาไว้ก่อนจะโยนเส้นเถาวัลย์นั้นข้ามกิ่งไม้ใหญ่แล้วออกแรงดึงจนร่างของชายผู้นั้นถูกยกลอยขึ้นจากพื้น


      “ให้ข้าแนะนำทาที่ดี เจ้ารีบบอกนางจะกว่านะ”เจี๋ยเฟยกระซิบบอกอีกฝ่ายก่อนจะเอาเถาวัลย์ที่ใช้ดึงมัดไว้กับต้นไม้อีกต้นใกล้ๆแล้วถอยออกมายืนด้านหลังฮูหยินตนเอง


     “ข้าจะถามเจ้าอีกครั้ง เจ้าเป็นใคร และเจ้ากระทำสิ่งใดให้แก่ใครอยู่ พูด!!!”


     “ไม่รู้ ไม่ ข้าบอกไม่ได้ ข้าถูกบังคับ ปล่อยข้าไปเถิดดด”


    “เช่นนั้น”จางฝูกล่าวพรางแสยะยิ้มออกมาแล้วล้วงหยิบเอาของสิ่งหนึ่งออกมา การทรมาณคนนั้นมีอยู่หลายรูปแบบ ทั้งไม่ว่าจะเฆี่ยนตีด้วยแส้ หรือใช้มีดค่อนเฉือนเนื้อกรีดนั้น แต่สุดท้ายแล้ววิธีพวกนั้นก็มีแต่จำทำให้ผู้ถูกทรมาณนั้นตายเร็วและไม่ยอมที่จะคายความลับออกมา อีกหนึ่งวิธีทรมาณที่เธอได้รับรู้วิธีมาจากดินแดนแสนไกลอย่างปอมเปอีคือการทรมาณด้วยเสียงหัวเราะและสัตว์


    “เจี๋ยเฟย แถวนี้ของมีเยอะไหม”จางฝูเอ่ยถามพรางหันไปมองสามี เพียงแต่มือของหญิงสาวกับเอื้อมไปหยิบเอาผลส้มขึ้นมาก่อนที่แกะเปลือกมันออกและแบ่งกลีบส้มเป็นกลีบเล็กๆเพื่อเอาไว้ใช้งาน


      “ก็เยอะอยู่" เจี๋ยเฟยที่กระโดดขึ้นไปบนต้นไม้ตะโกนตอบลงมา จางฝูที่คอยท่าจึงเดินตรงไปยังร่างสูงนั้นแล้วค่อนนำเอากลีบผลส้มที่แกะออกมาละเลงใส่ไว้บนตัวของชายร่างสูงนั้นจนเละเทะ สร้างความงงงวงให้แก่ชายที่ถูกมัดอยู่ว่าพวกนางผู้นี้จะทำอะไรกับเขาก่อนที่ความจริงทุกอย่างจะเผยออกมาเมื่อชายหนุ่มที่มัดล่ามต้นเอาไว้นั้นกลับมาพร้อมกับกิ่งไม้ที่มีรังมดแดงสองรังใหญ่อยู่ในมือ


      ร่างสูงของเจี๋ยเฟยยืนอยู่บนกิ่งไม้เหนือหัวชายนอกด่านพร้อมเขย่ารังมดแดงในมือให้เหล่ามดแดงที่น่ารักตัวน้อยๆค่อยร่วงลงใส่ร่างข้างใต้ ก่อนเหล่ามดตัวน้อยพวกนี้จะนำความทรมาณที่แสนสาหัสมาให้อีกฝ่าย

       “อ้ากกกกก!!!! ปล่ะ...ปล่อย ข้าาาาาา ปล่อยข้าเถอะ!!!!!” ร่างสูงที่ถูกมัดห้อยอยู่บนกิ่งไม้กรีดร้องและดิ้นไปมาอย่างทรมาณมดแดงหลายร้อยหลายพันตัวกำลังรุมกัดไปตามร่างกายของเขาไม่ว่าจะส่วนที่อยู่ด้านนอกหรือในสุด ของรักของหวงล้วนถูกเหล่ามดแดงตัวเล็กๆนั้นรุมกันกันอย่างมันเขี้ยว


       “ถ้าเจ้ายอมบอกทุกอย่างแก่ข้า ข้าจะช่วย แต่ถ้าไม่ก็เชิญห้อยให้มดกันเช่นนั้นไปเรื่อยๆแล้วกัน”


       เจี๋ยเฟยที่ได้แต่มองร่างสูงที่ห้อยไว้กับกิ่งไม้ดิ้นพลานไปมาด้วยความทรมาณแล้วก็อดนึกเสียวสันหลังขึ้นมาได้ หลังจากที่ฮูหยินตนกลับมาจากทำงานหรือเดินทางไปเที่ยวแต่ละรอบคล้ายนางสะสมความเครียดและกดดันจากงานมามากเหลือเกิน แต่ก็ไม่คิดว่ามันจะมากขนาดเอาวิธีทรมาณคนเช่นนี้มาใช้ เห็นแล้วก็ได้แต่มองร่างคนผู้นั้นอย่างนึกสงสารขึ้นมาจับใจที่จู่ๆก็ดันกลายไปเป็นเหยื่อระบายอารมณ์ของฮูหยินเขาเอาเสียนี่


      “อ้ากกกก ปล่อย ปล่อยข้าาา ปล่อยข้าลงปายยย!!!”ชายร่างสูงนั้นยังคงกรีดร้องต่อไปด้วยความเจ็บปวด ร่างกายสูงใหญ่กำยำกว่าสองเมตรดิ้นไปมาหวังลึกว่าจะช่วยไล่มดที่กัดต่อยร่างกายตนอยู่ในหลุดออกไปได้มัง แต่มันยิ่งทำให้เจ้ามดแดงไม่รู้เรื่องราวพวกนั้นยิ่งกัดต่อยเพิ่มกำคนที่บังอาจมารบกวนรังที่สงบสุขของมัน


      “ฝูเออร์แบบนี้มันคงไม่มีสมาธิเอาข้อมมูลอะไรมาบอกเราแล้วกระมัง”เจี๋ยเฟย ขมวดคิ้วมองร่างนั้นที่แทบร้องออกมาอย่างไม่เป็นภาษาแล้วก็ทำใจกล้าเดินไปกล่าวบอกกับฮูหยินเองที่ยืนกอดอกมองดูอยู่นิ่งๆ


      “เจ้าคิดเช่นนั้นหรือ”จางฝูเหลือบมองผู้เป็นสามีแล้วหันไปมองร่างที่ยังคงดิ้นเร่าๆอยู่ปานหนอนบนเหล็กร้อนก่อนกงจักรไท่หยางจะถูกปาออกไปตัดเส้นเเถาวัลย์ที่มัดห้อยอีกฝ่ายเอาไว้อย่างแม่นยำ


       เมื่อได้รับอิสระ ชายร่างสูงนั้นไม่รอช้ารีบวิ่งพรวดกระโดดลงไปในลำธารทันทีโดยไม่ต้องคิดอะไรแล้ว หลังจากแช่น้ำอยู่นานกว่าหนึ่งก้านธูป มดแดงที่เกาะอยู่ตามตัวคงถูกน้ำพัดไหลออกไปจนหมดแล้วร่างสูงนั้นจึงค่อยๆตะกายคลานขึ้นมาบนขอบฝั่งพร้อมกับร่างกายที่เต็มไปด้วยความคันและแสบร้อนจะพิษมดแดงรังใหญ่ เรียกว่าหมดสภาพที่จะหนีแล้วก็ได้


       ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนแบบชาวนอกด่านเหลือบมองไปยังร่างของหนึ่งสตรีและบุรุษที่เดินมาหยุดอยู่เบื้องหน้าด้วยท่าทางหวาดหวัด จากท่าทางจางฝูคิดว่าคนผุ้นี้คงยอมจำนนและพร้อมที่จะบอกข้อมูลแก่เธอแล้ว แต่ถ้าไม่ เธอคิดว่าสภาพเขาเช่นนี้ก็คงจะหนีไปไหนไม่รอดอยู่ดี


       “ว่าอย่างไร จะบอกความจริงให้ข้ารู้หรือเจ้าอยากได้มดแดงอีกสักรัง ตอนวิ่งไล่ตามเจ้า ข้าเห็นมีรังผึ้งอยู่ด้วย หากเจ้าอยากจะลองเปลี่ยนบรรยากาศ”จางฝูเอ่ยพรางเหยียดยิ้มออกมาทำเอาชายนอกด่านที่นั่งกองอยู่ที่พื้นได้แต่หน้าซีด  แม้แต่เจี๋ยเฟยเองก็ไม่ต่างกัน


      เพียงแค่หมดก็เจี็บตัวเจียนตาย หากเปลี่ยนเป็นผึ่งมีหวังได้ไปเยือนแม่น้ำโลกหน้าเป็นแน่แท้


       “บอก ข้าบอก ข้าบอกแล้ว..แม่นางอย่าทำอะไรข้าเลย ข้ายอมบอกท่านทุกอย่างแล้ว”ชายชาวนอกด่านนั้นกล่าวออกมาพร้อมกับคลานเข่าตะกายมาเกาะขาจางฝูเอาไว้พรางมองสบไปยังใบหน้าของนางด้วยท่าทีเว้าวอน ‘เหตุใดคนงามราวนางเซ๊ยนจึงได้โหดร้ายราวนางมารเช่นนี้’ ชายนอกด่านนั้นได้แต่ร่ำร้องในใจกอ่นเขาต้องรีบปล่อยมือออกจากขาของหญิงสาวแล้วไปนั่งสงบเจียมเจี้ยมเพราะสายตาอาฆาตจากชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างๆ


      “เช่นนั้นก็บอกมาสิ บอกมาให้หมด”จางฝูเอ่ยพรางมองจ้องไปยังชายผู้นั้นอย่างรอฟังคำตอบ หากเป็นโจรเธอจะจับส่งทางการเสีย แต่ถ้าเหตุผลพอฟังขึ้นเธออาจใจอ่อนช่วยก็ได้ แต่นั้นก็อยู่ที่เหตุผล


      ชายนอกด่านนั้นมีท่าทีลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขารู้ดีว่าหากเขาไม่พูดนางเบื้องหน้านี้คงจะไม่ละเว้นชีวิตเขาเเน่ แม้เหตุเรื่องปีศาจมันจะฟังดูไม่น่าเชื่อถือ แต่เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากบอกเล่าเรื่องทุกๆอย่างออกมา


      “...ข้...ข้า ขะ….ข้า…...ปีศาจบังคับให้ข้าทำ"ชายผู้นั้นกลั้นใจเอ่ยออกมาเขาไม่หวังให้ทั้งสองเชื่อเเต่ยามนี้เขาก็รักชีวิต หากว่าเขาตายไปครอบครัวที่เหลืออยู่ของเขาก็คงไม่ต่างกัน จางฝูและเจี๋ยเฟยที่ยืนฟังอยู่ถึงกับเบิกตากว้างมองไปยังคนเบื้องหน้าด้วยความตะลึง ดวงตาของสองสามีภรรยามองสบกันอย่าบงพร้อมเพียงก่อนจะหันมองไปยังร่างที่นั่งอยู่"เข...เขาให้ข้าช่วยสร้างสถานการณ์เท็จ กระสอบนั่นเป็นแค่ก้อนหิน ทุกครั้งที่ปีศาจล่าเหยื่อ ข้าก็จะคอยกลบเกลื่อนเส้นทางให้"


      “ข้ารู้มันฟังดูไม่น่าเชื่อ ตะ...แต่ข้าจำเป็นลูกชายลูกสาวข้า พวกเขา...ฮึก...พวกเขา…”


    “ถูกจับไปหรือ”จางฝูเอ่ยพร้อมกับย่อกายลงนั่งคุกเข่าที่เบื้องหน้าชายนอกด่าน ชายนอกด่านไม่เพียงแต่ตกใจที่พวกจางฝูเชื่อ เมื่ออีกฝ่ายเอ่ยออกมากลับยิ่งทำให้หยาดน้ำตาของชายหนุ่มยิ่งไหลพรากออกมาราวเชื่อนแต่ “ขะ..เป็นพ่อที่แย่ ฮึก…”


      หากเรื่องที่คนผู้นี้กล่าวมาเป็นเพราะมารหมาป่าที่เธอตามหาอยู่แม้บางอย่างมันจะทำให้เธอรู้สึกตะหงิดๆใจ แต่บ้างทีเรื่องเเย่ๆพวกนี้อาจไม่เกิดขึ้นถ้าเธอหยับยั้งความอยากรู้อยากเห็นของตัวเองให้ได้มากกว่านี้ “เจ้าช่วยนำทางข้าไปหาปีศาจตนนั้นได้รึไม่”


     “อะไรนะ...แม่นางปีศาจตนนั้นน่ากลัวนัก เจ้าก็ท้อง ข้าว่า…”


       “ข้ามีเรื่องที่ต้องรับผิดชอบ เจ้าแค่พาข้าไป บางทีข้าอาจช่วยลูกทั้งสองของเจ้าได้”จางฝูเอ่ยพรางมองจ้องเข้าไปในดวงตาของชายผู้นั้นด้วยแววตามุ่งมั่น
      
@Admin

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +8 คุณธรรม +10 ความโหด โพสต์ 2019-10-19 00:40
คุณได้รับ --5 ความชั่ว โพสต์ 2019-10-18 11:30
คุณได้รับ --35 คุณธรรม +8 ความชั่ว +15 ความโหด โพสต์ 2019-10-18 11:30
คุณได้รับ +10 คุณธรรม โพสต์ 2019-10-18 11:30

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -86 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -86 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ม้าเทพอูซุนขาวเทวะ
เคล็ดวิชาวารีสิ้นขั้นสูง
สุรากู่หลันหลาง
ทวนยาว
ตัวเบาขั้นสูง
ปราณคลุมวารี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x6
x100
x3
x8
x30
x3
x1
x3
x8
x4
x10
x1
x5
x1
x1
x1
x1
x1
x30
x30
x30
x30
x130
x30
x1
x4
x5
x3
x4
x160
x1
x20
x200
x240
x100
x1
x140
x5
x177
x800
x2
x23
x80
x50
x50
x587
x196
x3
x9
x5
x160
x1
x400
x3
x3
x600
x600
x187
x90
x30
x240
x3
x44
x600
x399
x100
x4
x400
x1200
x75
x7
x27
x595
x5
x100
x1185
x2
x163
x197
x4
x585
x39
x3
x20
x58
x31
x4
x250
x19
x577
x32
x84
x200
x100
x800
x4
x333
x727
x200
x16
x200
x35
x600
x1
x1000
x400
x850
x30
x600
x83
x5
x5
x31
x400
x74
x1
x8
x1676
x1
x2
x1080
x2045
x58
x1521
x3
x6
x6
x90
x2
x120
x1
x1
x3
x1
x4
x225
x2
x9
x136
x290
x130
x1
x30
x30
x2
x41
x5
x741
x410
x1500
x132
x218
x481
x340
x320
x510
x245
x131
x175
x578
x38
x111
x426
x970
x1
x23
x604
x5
x450
x144
x366
x293
x520
x1441
x127
x67
x774
x480
x4
x2
x694
x716
x450
x158
x9999
x1839
x500
x325
x55
x42
x17
x69
x23
x359
x1032
x7
x1864
x810
x340
x1
x4
x88
x1
x9
x138
x259
x698
x5450
x73
x11
x198
x446
x141
x2400
x8
x527
x630
x500
x37
x1
x3
x430
x5
x40
x141
x2
x1500
x584
x1692
x780
x108
x195
x107
x11
x95
x282
x7
x42
x3
x2
x7
x157
x5
x10
x15
x4
x162
x263
x500
x2
x51
x1803
x8
x158
x200
x6662
x702
x280
x8
x59
x2
x2
x1406
x2072
x690
x648
x219
x192
x284
x279
x4
x32
x14
x678
x8
x1439
x9
x1748
x313
x918
x1169
x928
x1030
x667
x185
x134
x191
x745
x1580
x807
x92
x148
x179
x906
x608
x120
x161
x6
x312
x287
x619
x460
x1182
x680
x195
x2122
x2318
x581
x40
x1018
x603
x24
x280
x1245
x157
x248
x1444
x8130
x1960
x1490
x35
x31
x41
x81
x697
x1

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2020-6-7 02:17

ขึ้นไปด้านบน