กรุณาเลือก แสดงผลรูปแบบอุปกรณ์พกพา | แสดงผลรูปแบบคอมพิวเตอร์
ดู: 288|ตอบกลับ: 6

{ เมืองเฉินหลิว } ศาลเจ้าแม่หนี่วาเก่า

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-10-30 14:53:26 |โหมดอ่าน
ศาลเจ้าแม่หนี่วาเก่า


เดิมเคยเป็นศาลเจ้าที่ผู้คนในเมืองเฉินหลิวนิยมมาสักการะ
เมื่อเวลาผ่านไปก็มีการสร้างศาลเจ้าแห่งใหม่ขึ้นอย่างใหญ่โต
ทำให้ศาลเจ้าแห่งนี้เสื่อมความนิยมลง
นาน ๆ ทีจึงจะมีชาวบ้านในละแวกเข้ามาช่วยปัดกวาดบ้าง

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

75

กระทู้

798

โพสต์

13หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
6233
เงินตำลึง
61979
ชื่อเสียง
64786
ความหิว
263
คุณธรรม
974
ความชั่ว
6
ความโหด
124
อาเต่า
ระดับ 1

หลิง เสวี่ยหลาน

"เจ้าป่วนไหน ข้าไปด้วย!"
pet
โพสต์ 2017-12-30 15:37:14 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ผิงผิง เมื่อ 2017-12-30 18:05

ปัดๆ ถูๆ



    พวกเขาเดินเล่นกินลมชมวิวรอบๆ เมืองเฉินหลิว ผิงผิงพูดว่า "ที่เฉินหลิวไม่ค่อยมีสถานที่เที่ยวมากนัก หากแต่เหมาะมาพักรักษาตัวมากกว่า"
    "เหมาะแก่การให้จอมยุทธ์เสวี่ยได้พัก" หลิวเทียนเห็นด้วย ไม่ไกลนักมีศาลเจ้าแม่หนี่วา จึงชักชวนกันไปไหว้แต่เมื่อมาถึงพบว่าเป็นศาลที่เก่าทรุดโทรมพอสมควรและไม่มีคนมาค่อยดูแลเป็นเวลานานแล้ว
    "ทำไมร้างแบบนี้ละ" ผิงผิงว่าก่อนจะเดินดูรอบๆ
    "ไม่ถึงกับร้าง หากแต่ไม่ค่อยมีคนมามากกว่าครับ" หลิวเทียนเอ่ยบ้างหลังจากเดินดูแล้ว
  "งั้นเราพักที่นี่กันก่อนแล้วค่อยกลับโรงเตี้ยม เพราะจอมยุทธ์เสวี่ยอาจทนไม่ไหว" หลิวเทียนเสนอความคิดเห็น ผิงผิงเห็นด้วยจึงพยุงเสวี่ยเสวี่ยลงจากหลังจวื่จื่อ พลางพาเขาไปนั่งพิงที่ใต้ต้นไม้และมีหินค่อยบังลมหนาวให้ "ท่านห่มไว้นะ จะได้อบอุ่นขึ้นมาบ้าง"
    "ขอบคุณเจ้า..." เสวี่ยเสวี่ยรับเสื้อคลุมลมมาจากผิงผิง จริงๆ แล้วเป็นเสื้อคลุมกันทรายของเทียนเหมินที่ผิงผิงลืมเอาไปคืนเจ้าตัวตอนออกมาจากเทียนซุย ผิงผิงกับหลิวเทียนจึงเดินไปไหว้เจ้าแม่หนี่วาด้วยตั้งใจจิตอธิฐาน...
    เจ้าแม่หนี่วาเจ้าค่ะ ท่านเหงาหรือไม่เจ้าคะ? ข้านี่ถามอะไรไม่ได้เรื่องจริงๆ หากแต่ข้าจะช่วยปัดกวาดศาลของท่านนะเจ้าค่ะ ข้าอยากได้แร่โทแพชสักชิ้นก็ยังดี... ผิงผิงกล่าวในใจก่อนจะถอยออกมาเพราะดูเหมือนว่าหลิวเทียนจะยังไหว้ไม่เสร็จ เธอเดินออกมาก็พบหญิงชราถือไม้กวาดเข้ามาในเขตศาลเจ้า
    "ท่านยาย?"
    "อ้าว มีคนมาไหว้หรอกรึ" หญิงชายเอ่ยด้วยความแปลกใจ ก่อนจะมองความสงสัยบนใบหน้าของผิงผิงออก "ที่นี่คือศาลเจ้าแม่หนี่วาเก่า เพราะมีศาลเจ้าใหม่มาตั้ง ผู้คนจึงไปกัน... ที่แห่งนี้นานๆ จึงจะมีข้าไม่ก็ชาวบ้านคนอื่นมาทำความสะอาด"
    "ท่านยายนั่งพักเถิดเจ้าค่ะ ข้ากับสหายจะช่วยกันทำความสะอาดเอง" ผิงผิงกล่าวก่อนจะรีบเอาไม้กวาดจากมือหญิงชรามา
    "ขอบใจเจ้ามาก เดี๋ยวข้ากลับมา จะไปเตรียมของว่างให้พวกเจ้า"
    "ไม่เป็นอะไรเจ้าค่ะ" ผิงผิงกล่าวแต่หญิงชราดื้อรั้นยิ่ง เธอจึงต้องปล่อยไป ส่วนหลิวเทียนเดินออกมาพบว่าในมือผิงผิงมีไม้กวาดอยู่
    "คุณชายหลิว เรามาปัดกวาดศาลเจ้ากันเถอะ" ผิงผิงยิ้มร่า
    "หือ? ข้า...." ผิงผิงยิ้มก่อนจะนำผ้าผืนหนึ่งให้หลิวเทียน "ท่านเช็ดพวกฝุ่นแล้วกันนะเจ้าค่ะ เพราะถ้าใช้น้ำเช็ดมือท่านคงแตกแย่ในหน้าหนาวเช่นนี้"
    "เจ้าละ?"
    "ข้าจะกวาดลานกว้างเอง" ผิงผิงกล่าวก่อนจะแยกย้ายกันทำความสะอาด หลิวเทียนห้ามเสวี่ยเสวี่ยมาช่วยเพราะร่างกายชายหนุ่มไม่อาจใช้งานหนักได้ ทั้งสองช่วยกันคนละไม้คนละมือ มีเหนื่อยบ้างแต่ก็สนุกไปอีกแบบ ผิงผิงกวาดเสร็จก็เข้าไปช่วยหลิวเทียน โดยเธอปีนปายไปเช็ดในที่สูงๆ จนบางทีหลิวเทียนก็เสี่ยวสันหลังว่าผิงผิงจะตกลงมาได้รับบาดเจ็บหรือไม่?
    "ข้าขึ้นไปบนหลังคาหน่อยนะเจ้าค่ะ ไม่รู้ว่ามีรูหรือไม่" ผิงผิงว่าก่อนจะวางผ้าในมือลงที่ขอบระเบียง ก่อนจะสะกิดเท้าไปบนต้นไม้ แล้วไปบนหลังคาอีกทีหนึ่ง เด็กสาวพบรูรั่วหลายแห่งแต่เธอซ่อมไม่เป็น... ตอนนี้ยังไม่ใช่หน้าฝนและฝนคงไม่ตกแน่ๆ เมื่อมองไกลออกไปผิงผิงพบว่ามีคุณชายที่แต่งกายด้วยชุดชอมซ่อเดินตรงเข้ามาที่ศาลเจ้าแม่หนี่วา เป็นคุณยายคนละคนที่บอกจะไปเตรียมขนมให้พวกเธอ ผิงผิงจึงกระโดดลงมาจากหลังคาโดยโหนตัวกับกิ่งไม้จึงมายืนบนพื้น ผิงผิงหันไปมองเสวี่ยเสวี่ยที่กำลังนั่งพักสายตาแล้วหันกลับไปทางคุณยาย แต่แล้วเหมือนอะไรมาขัดขา(?) คุณยายล้มลง เด็กสาวรีบพุ่งเข้าไปช่วยเหลือทันทีก่อนที่คุณชายจะเจ็บตัว    
    "คุณยาย ระวังเจ้าค่ะ" ผิงผิงกล่าว
    "ขอบใจแม่หนู..." หญิงชรากล่าว ประจบเหมาะกับที่หลิวเทียนเดินออกมาพอดี "เกิดอะไรขึ้น?"
   "คุณชายท่านนี้ล้ม คุณชายหลิวช่วยปฐมพยาบาลเบื้องต้นด้วยเจ้าค่ะ" ผิงผิงกล่าวแล้วค่อยๆ พยุงคุณชายเข้าไปในเขตศาลเจ้าเพื่อไม่ให้โดนลมหนาว หลิวเทียนนำของทำแผลและยาเดินมาที่คุณชายก่อนจะลงมือล้างแผลและทาแผลให้อย่างไม่รังเกียจ ก่อนจะพันด้วยผ้าสะอาดที่มี ส่วนเสวี่ยเสวี่ยนั้นได้แต่นั่งมั่งเพราะเขาไม่อาจลุกได้โดยมีจวื่จื่อค่อยปกป้อง(?) "คุณชายหลิว เดี๋ยวข้าจะไปซื้ออาหารอุ่นๆ ร้อนๆ มาให้คุณชายนะเจ้าค่ะ"
   "รบกวนเจ้าด้วย คุณยายนั่งพักสักครู่นะครับ" หลิวเทียนเอ่ย และชวนหญิงชราคุย ผิงผิงจึงใช้วิชาตัวเบากระโดดไปตามกิ่งไม้ ก่อนจะมาถึงร้านขายอาหารและเธอจัดแจงซื้อก่อนจะเดินด้วยฝีเท้าเร็วๆ กลัวมาเพราะกลัวว่าน้ำแกงในตระกร้านี่จะหกหมด เมื่อมาถึงเธอก็นำน้ำแกงอุ่นๆ ร้อนๆ ให้คุณยายได้กินคลายความหนาว
    "ขอบใจพวกเจ้านะ" หญิงชรากล่าวด้วยรอยยิ้มหลังกินจนอิ่มท้องและรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาบ้างแล้ว
    "ยายอยู่กับลูกชายสองคน วันนี้เข้าเมืองมาจะซื้อข้าวสารกลับบ้านกันแต่ระหว่างทางผ่านถ้ำคั่วโจว ยายกับลูกชายถูกโจรดักปล้นแถวถ้ำคั่วโจว ที่อยู่ทางเหนือของเฉินหลิว" หญิงชราเล่าด้วยน้ำเสียงแหบ หลิวเทียนลูบแผ่นหลังหญิงชราอย่างปลอบโยน
    "คุณชายหลิว..."
    "เจ้าอย่าได้ไปคนเดียว" หลิวเทียนเอ่ยอย่างดักคอ แต่ผิงผิงกลับส่ายหน้า "อย่างน้อยอยู่ที่นี่คุณชายหลิวก็ยังดูแลคุณชายกับเสวี่ยเสวี่ยได้ หากเราไปกันหมดใครจะดูแลเล่า?" ผิงผิงกล่าวพลางทำหน้าดื้อรั้น หลิวเทียนยกมือยอมแพ้เพราะถ้าเด็กคนนี้จะทำอะไรเธอย่อมทำให้ถึงที่สุดไม่เคยทำอะไรกลางทาง "ระวังตัวด้วย"
    "เจ้าค่ะ คุณยาย ประเดี๋ยวข้าก็กลับมาแล้วเจ้าค่ะ" ผิงผิงเอ่ยด้วยรอยยิ้มก่อนจะเรียกจวื่จื่อเพื่อที่จะได้ขี่หลังมันไป แต่ก่อนจะไปนั้นเสวี่ยเสวี่ยขยับลุกมาพิงต้นไม้ดีๆ ก่อนจะกล่าว "ระวังตัวด้วยครับ"
    "ขอบคุณเจ้า" ผิงผิงกล่าวแล้วขี่หลังจวื่จื่อออกไปโดยมีผิงกั่วเกาะบนตัวเธอ


@Admin


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +222 ความหิว -14 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 222 -14 + 5

ดูบันทึกคะแนน

ทำไมมันเช็กชื่อไม่ได้ฟะ!
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ขวานตัดไม้
ตัวเบาขั้นกลาง
คัมภีร์ละติน
แปรรูปไม้
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x14
x8
x1
x18
x10
x10
x23
x5
x18
x2
x2
x1
x30
x1
x100
x35
x50
x170
x6
x4
x1
x30
x19
x58
x50
x150
x2
x2
x326
x10
x145
x386
x365
x20
x14
x88
x1
x54
x45
x1
x8
x7
x5
x152
x4092
x38
x51
x50
x583
x25
x85
x170
x12
x18
x25
x51
x57
x31
x1

75

กระทู้

798

โพสต์

13หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
6233
เงินตำลึง
61979
ชื่อเสียง
64786
ความหิว
263
คุณธรรม
974
ความชั่ว
6
ความโหด
124
อาเต่า
ระดับ 1

หลิง เสวี่ยหลาน

"เจ้าป่วนไหน ข้าไปด้วย!"
pet
โพสต์ 2017-12-30 18:22:58 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ผิงผิง เมื่อ 2017-12-31 22:07

ปัดๆ ถูๆ จนได้เรื่อง Pirt 3




      ผิงผิงขี่หลังเจ้าจวื่จื่อกลับมาที่ศาลเจ้า โดยมีผิงกั่วเจ้าเดิมเพิ่มเติมคือเจ้าตัวมิ้งค์สีขาวที่หมอบอยู่บนไหล่เจ้าตัว เมื่อกลับเข้ามาในเขตศาลเจ้าก็เห็นว่าหญิงชราแทบจะลุกทันทีที่เธอเข้ามาถึงแต่หลิวเทียนพยุงให้นั่งลงก่อน ผิงผิงพาจวื่จื่อไปไว้ข้างๆ เสวี่ยเสวี่ยตามเคยก่อนจะเดินกลับมาหญิงชรา
      "ท่านยาย ข้าไม่พบลูกชายของท่านเจ้าค่ะ มีแต่ร่องรอยการต่อสู้..." ผิงผิงแจ้งแก่หญิงชรา ท่านยายหน้าหมองลงผิงผิงรีบปลอบ...      "แต่ท่านยายค่ะ ข้าพบตัวมิ้งค์นี่ที่ถ้ำเจ้าค่ะ" ผิงผิงกล่าวก่อนจะอุ้มตัวมิ้งค์ให้หญิงชรา เธอรับไปกอดอย่างรักใคร่... ที่แท้ก็มิ้งค์ของท่านยายนี่เอง
      "ขอบใจแม่หนู... เด็กคนนี้แหละลูกชายยาย"
      "อ๊ะ...?"
      "ตอนนี้ท่านยายสบายใจแล้วนะครับ ตอนนี้ท่านยายพักผ่อนอีกสักครู่แล้วเราจะไปหาอะไรกินกัน พวกผมจะรีบทำความสะอาดกันก่อน" หลิวเทียนเอ่ยก่อนจะพยุงหญิงชราไปนั่งดีๆ ทั้งสองจึงหันไปทำความสะอาดศาลเจ้าแม่หนี่วาต่อ
      "อ้าว สวัสดีจ๊ะ" คุณชายที่กลับไปนำขนมมาให้พวกเขาเดินกลับมาแล้วก่อนจะเดินมานั่งข้างๆ หญิงชรา พูดคุยกันตามประสาผู้สูงอายุ ผิงผิงเมื่อเห็นว่ามีขนมก็รีบเข้าไปทันทีโดยที่มือยังถือไม้กวาดอยู่ "ว้าว ขนม"
      "ฮะๆ แม่หนู หน้าเปื้อนหมดแล้ว มา ยายจะเช็ดให้นะจ๊ะ" คุณยายขนมนำผ้าสะอาดเช็ดฝุ่นบนใบหน้าผิงผิงอย่างอ่อนโยน เด็กสาวเอ่ยขอบคุณแต่มือเธอเปื้อน แต่ก็อยากกินขนม คุณยายมิ้งค์ขาวจึงหยิบขนมป้อนเด็กสาวแทน "อร่อยจังเจ้าค่ะ"
      "เขี้ยวแก้มตุ้ยเลยนะจ๊ะ"
      "แม่หนูเป็นเด็กน่ารักจริงๆ พ่อหนุ่มเองก็เหมือนกัน" คุณยายมิ้งค์ขาวเอ่ยด้วยรอยยิ้ม "แม่นางหลิงกับคุณชายหลิวเป็นเด็กที่จิตใจดีครับ ช่วยเหลือข้าไว้จากเรื่องวิวาท" เสวี่ยเสวี่ยร่วมวงด้วย(?) ผิงผิงหน้าแดงนิดๆ เพราะโดนชมจากทั้งสามท่าน ก่อนจะขอตัวกลับไปทำงานต่อโดยไม่ลืมเรียกหลิวเทียนมากินขนมแต่ชายหนุ่มขอทำงานในมือก่อน
      "ขนมอร่อยมากเลยเจ้าค่ะ"
      "เจ้าต้องทำงานเสร็จก่อนสิ แล้วค่อยไปนั่งกินดีๆ หากกินแล้วทำงานไปด้วยเกิดติดคอขึ้นมาจะแย่เอา" หลิวเทียนเอ่ยดุๆ ป่นขำๆ ผิงผิงยิ้มแป้นหาได้สนใจเสียงดุๆ นั้นไม่ ก่อนจะปีนขึ้นไปบนเสาแล้วทำความสะอาด หลิวเทียนถอนหายใจมองลูกลิง(?) เมื่อพวกเขาทำความสะอาดเรียบร้อยแล้ว็พบค่ำพอดี "เรียบร้อย"
      "ขอบใจพวกหนูมากนะ ขนมถั่วกวนยายให้พวกเจ้าเอาไว้กินเล่น" คุณยายขนมเอ่ยก่อนจะหมอบขนมให้พวกเขาก่อนจะเดินกลับบ้านตนเองไป เพราะที่บ้านยังรอยายไปกินข้าวด้วยกันอยู่ "ท่านยาย อย่างไรเราไปกินอาหารค่ำกันเถิดครับ"
      "จ้า ยายเริ่มหิวแล้วสิ" คุณยายมิ้งค์เอ่ยพร้อมกับที่หลิวเทียนพยุงเพราะขาน่าจะยังเจ็บอยู่ และจะให้ขึ้นไปนั่งหลังพวกสัตว์ก็อาจจะแปลกๆ จึงให้พวกมันรออยู่ที่ศาลเจ้าและพวกเขาสี่คนเดินไป โดยผิงผิงพยุงเสวี่ยเสวี่ยแทน ผิงกั่วนั้นก็อยู่กับพวกจวื่จื่อ ซือจู่และฟูฟู


      พวกเขาเดินผ่านตลาดและเลือกที่จะทานอาหารกันที่นั้นตรงร้านข้าวต้ม ที่นอกจากข้าวต้มแล้วยังมีอาหารอื่นๆ อีกมากมาย หลิวเทียนสั่งข้าวต้มอ่อนๆ ให้กับเสวี่ยเสวี่ยและคุณยายมิ้งค์ ส่วนเธอกับเขานั้นวันนี้ใช้แรงไปมากจึงกินของอร่อยๆ ให้เพิ่มพลังงานตนเองแทน ไม่นานนักเสี่ยวเอ๋อห์ก็นำอาหารมาเสริฟ์โดยผิงผิงช่วยตักอาหารให้คุณชายมิ้งค์ขาว ดูเอาใจใส่เหมือนญาติผู้ใหญ่ เสวี่ยเสวี่ยก็ได้รับการดูแลจากผิงผิงเหมือนกัน เด็กสาวไม่ใช่คนคิดมาก(ไม่คิดไรเลยมากกว่า)
      "เจ้ากินเสียบ้าง" หลิวเทียนเอ่ยหลังจากเห็นผิงผิงเอาแต่ดูแลคนอื่น
      "ข้ากินแล้วๆ คุณชายหลิวดุจริง---" ผิงผิงหยอกล้อก่อนจะได้รับสายตาดุๆ แล้วกินแต่โดยดี
      "แม่หนูน่ารักจริงๆ" คุณยายมิ้งค์กล่าวด้วยรอยยิ้ม ส่วนเสวี่ยเสวี่ยนั้นกินอย่างเรียบร้อยแต่สายตาก็จดจ้องที่ผิงผิง จนหลิวเทียนต้องมองด้วยสายตาหวงผิงผิงนิดๆ เสวี่ยเสวี่ยยิ้มให้หลิวเทียนแทน "อิ่มเลย"
      "ขอบคุณพวกเจ้าที่ช่วยเหลือยายมากวันนี้ รวมทั้งเลี้ยงอาหารยายกับลูกชาย" คุณยายมิ้งค์กล่าวขอบคุณพวกตน ผิงผิงเดินออกมาส่งท่านยายมิ้งค์ ทั้งสามกำลังจะเดินกลับไปที่ศาลเจ้าแต่... "อ๊ะ ข้าลืมให้เงินท่านยาย"
      "ตามไปตอนนี้คงยังทัน" หลิวเทียนเอ่ย ผิงผิงพยักหน้าก่อนจะสะกิดเท้าปีนขึ้นไปบนหลังคาบ้านไปในทิศทางที่คุณยายมิ้งค์ขาวเดินไป แต่กลับไม่พบร่างของคุณยายเลย... "แปลก คุณยายยังเจ็บเท้า จะไปไหนไกลๆ ไวขนาดนี้เลยเหรอ?" ผิงผิงสงสัย และยังคงปีนตามหลังคาบ้านคนเพื่อวิ่งดูอีกรอบแต่ก็ไม่พบก่อนจะย้อนกลับมาหาหลิวเทียนและเสวี่ยเสวี่ย
      "หาตัวคุณยายไม่พบเลยเจ้าค่ะ"
      "แปลก..."
      "ตอนนี้ก็มืดค่ำแล้ว เราพักกันที่ศาลเจ้าแม่หนี่วาแล้วกันครับ" เสวี่ยเสวียที่ปกตินิ่งเงียบมาตลอดเอ่ย จะให้ไปโรงเตี้ยมก็ยังไงอยู่... พวกเขาจึงเดินกลับไปที่ศาลเจ้าแม่หนี่วา

      พวกเขากลับมาที่ศาลเจ้าก่อนจะประหลาดใจเพราะฟางมาจากไหน? จวื่จื่อกำลังกินส่วนซือจู่กับผิงกั่วก็กำลังกินผลไม้ที่ผิงผิงหามาระหว่างทางตอนมาที่นี่ หลิวเทียนก็สงสัยแต่ไม่มีอะไรกระจาง ผิงผิงพยุงเสวี่ยเสวี่ยไปนอนด้านในศาลเจ้าก่อนจะค้นหาว่ามีห้องน้ำพอจะอาบน้ำได้หรือไม่? โชคดีที่พบห้องหนึ่งที่มีถังไม้แม้จะเก่าแต่ก็ยังสะอาด ผิงผิงจึงจัดการต้มน้ำใส่ถังน้ำและให้หลิวเทียนอาบก่อนส่วนตนค่อยอาบ ผิงผิงนำน้ำร้อนผสมน้ำจนอุ่นใส่ถังก่อนจะถือไปที่เสวี่ยเสวี่ยเพื่อเช็ดตัวให้เขา "เออ แม่นางหลิง..."
      "ข้ากับคุณชายหลิวก็เห็นร่างกายเจ้ามาแล้ว แค่เช็ดตัวเฉยๆ"
      "ไม่ดีครับ ชายหญิงไม่ควรใกล้ชิดกัน" เสวี่ยเสวี่ยเอ่ยอย่างกระอักกระอวนและใบหน้าขึ้นสีนิดๆ
      "งั้นข้าเช็ดแขนพอก็ได้มั่ง?" ผิงผิงกล่าว เสวี่ยเสวี่ยจึงยอมแต่โดยดี ผิงผิงจึงบิดผ้าหมาดๆ ก่อนจะเช็ดตามแขนให้เสวี่ยเสวี่ยอย่างเบาๆ
      "เจ้าทำกับบุรุษทุกคนหรือไม่?"
      "ข้าก็ไม่รู้สิ ท่านเป็นบุรุษคนแรกที่ข้าทำเช่นนี้" ผิงผิงตอบตามตรงก่อนจะเช็ดแขนให้เสวี่ยเสวี่ยจนเสร็จและนำน้ำไปทิ้งพร้อมกับตนเองไปอาบน้ำต่อหลังจากหลิวเทียน เมื่อพวกเขาจัดการอะไรเรียบร้อยก็นำผ้า ฟาง มาปูที่พื้นก่อนจะพากันเข้านอน โดยผิงผิงบอกว่าขอนอนใกล้ประตูเองหากมีอะไรเกิดขึ้นจะได้ไหวตัวทัน พวกเขาจึงหลับ

        ยามเช้าข้างนอกอากาศยังคงเย็นนิดๆตามปกติของหน้าหนาวผิงผิงขยับตัวเพื่อหาความอบอุ่นโดยไม่รู้ตัวเลยว่าเธอนอนบนตักของบุรุษคนหนึ่งที่เขารู้สึกตัวตั้งแต่เด็กสาวขยับตัวแล้ว...ชายหนุ่มค่อยๆ ยกศีรษะของเด็กสาวขึ้นก่อนจะเอาห่อผ้ามาวางแทนแต่แล้วก็ต้องชะงัก...
       เพราะรอบตัวพวกเขาตอนนี้เต็มไปด้วยของแปลกๆ มากมายและแวววาว...
        “แม่นางหลิง คุณชายหลิว ตื่นเถิด”เสวี่ยเสวี่ยปลุกพวกเขาให้ตื่นทั้งสองสะลืมสะลือก่อนที่หลิวเทียนจะได้สติเป็นคนแรกเพราะว่า... บนตัวเขาผิงผิงและเสวี่ยเสวี่ย นอกจากนี้บนพื้นยังมีอีกเป็นก้อนๆที่มีความแวววาวหลิวเทียนกับเสวี่ยเสวี่ยนั้นรู้ได้ทันทีว่าคืออะไรส่วนผิงผิงลุกนั่งก่อนจะหยิบจับก้อนสีเขียวๆขึ้นมาส่องกับแสงแดดที่ส่องรอดเข้ามาจากหน้าต่าง “สวยจัง”
        “นี่มันเกิดอะไรขึ้นครับ?”หลิวเทียนเอ่ยด้วยความสงสัย เสวี่ยเสวี่ยเองก็ไม่รู้ “สองวันนี้เจอแต่เรื่องแปลกๆ”
        “คงไม่ใช่มีผีหรอกนะเจ้าค่ะ”ผิงผิงว่าก่อนจะวางหินก้อนสีเขียวในมือลง พลางมองเม็ดสีขาวๆแต่มีประกายสีรุ้งเมื่อต้องกับแสงแดด “เจ้าสิ่งนี้คืออะไรกันเจ้าคะ?”
        “เพชร เป็นแร่ที่หายากมาก” หลิวเทียนตอบพวกเขางุนงงกันอย่างมากว่าทำไมของพวกนี้ถึงมีบนตัวพวกเขาและในศาลเจ้าแห่งนี้ในเมื่อเมื่อคืนก็ไม่มีใครเข้าออกเพราะถ้าหากมีคนมาผิงผิงจะตื่นเป็นคนแรกเธอจมูกด้านแต่หูเธอไม่ได้หนวก “เพราะพวกเราช่วยปัดกวาดเช็ดถูหรือเปล่าเจ้าคะ?เจ้าแม่หนี่วาจึงให้พวกเรา?” ผิงผิงเอ่ย เพราะที่นี่เกือบจะร้างและไม่ค่อยมีใครมาไหว้แต่พวกตนนั้นทั้งไหว้และทำความสะอาดหลิวเทียนก็ค่อนข้างเชื่อส่วนเสวี่ยเสวี่ยนั้นนิ่งเงียบ“ขอบคุณเจ้าแม่หนี่วาเจ้าค่ะ”
        “ขอบคุณครับ”
        “ขอบคุณครับที่ให้ของเหล่านี้แก่พวกเรา”หลิวเทียนเอ่ยก่อนทั้งสามจะไหว้เจ้าแม่หนี่วา
        "กิ๊ว..."
        "อ๊ะ..." ผิงผิงหันไปมองตามเสียงก่อนจะพบเจ้ามิ้งค์สีขาว... มันหลบอยู่หลังเสา พวกเขาจำได้ว่าเป็นมิ้งค์ของท่านยายเมื่อวานนี้ "เจ้าตัวเล็กมาอยู่นี่ได้ไง?"
        "กิ๊ว..." มันร้องเบาๆ หลิวเทียนลองเดินเข้าไปหามันก็มุดหายไปก่อนจะไปโพล่ที่หลังเสาอีกต้น "สงสัยมันไม่ชินกับข้า"
        "เจ้าตัวเล็ก" ผิงผิงร้องเรียกเบาๆ ก่อนจะแบมือลงที่พื้นเหมือนต้องการให้เจ้าตัวมิ้งค์มาหาเธอ และมันก็รีบวิ่งมาก่อนจะไต่ไปบนแขนเด็กสาวแล้วไปหมอบบนไหล่ "กิ๊ว"
        "คิก เราได้เพื่อนร่วมทางใหม่แล้วเจ้าค่ะ คุณชายหลิว ท่านเสวี่ย" ผิงผิงหัวเราะด้วยน้ำเสียงสดใส ก่อนจะพากันเก็บกวาดศาลเจ้าอีกครั้ง และหาอาหารให้ จวื่จื่อ ซือจู่ ฟูฟูและผิงกั่ว...

@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +444 ความหิว -14 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 444 -14 + 5

ดูบันทึกคะแนน

ทำไมมันเช็กชื่อไม่ได้ฟะ!
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ขวานตัดไม้
ตัวเบาขั้นกลาง
คัมภีร์ละติน
แปรรูปไม้
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x14
x8
x1
x18
x10
x10
x23
x5
x18
x2
x2
x1
x30
x1
x100
x35
x50
x170
x6
x4
x1
x30
x19
x58
x50
x150
x2
x2
x326
x10
x145
x386
x365
x20
x14
x88
x1
x54
x45
x1
x8
x7
x5
x152
x4092
x38
x51
x50
x583
x25
x85
x170
x12
x18
x25
x51
x57
x31
x1

37

กระทู้

594

โพสต์

23หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
74411
เงินตำลึง
267617
ชื่อเสียง
111035
ความหิว
92
คุณธรรม
464
ความชั่ว
0
ความโหด
9
ชีเชิงเยียน
ระดับ 1

ฮว่า เจียวซิน

นี่ไม่ป่วน เขาเรียกสีสัน!
pet
โพสต์ 2018-2-10 20:02:15 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{ เควสเรื่องราว 2 } ภัยสงคราม
[ไป๋ฟางหรง]
บทที่ 52: สามเชื่อฟัง

             ผู้ใดจะรู้ว่าในท้องปลาตัวหนึ่งกลับมีจี้หยกรูปเจ้าแม่หนี่วาอยู่    เจ้าสายฟ้าน้อยกลับเป็นผู้โชคดีได้ปลาตัวนั้น   เสี่ยวเหลยตื่นเต้นดีใจยกใหญ่แล้วรีบหยิบยื่นหยกงามมาให้นาง  พร้อมบอกด้วยสีหน้าชื่นมื่นว่านี่เป็นของหมั้น

ไป๋ฟางหรงหัวเราะ  ไม่ได้คิดเอาหยกจากเด็กน้อย  จึงบอกว่าให้เสี่ยวเหลยเก็บรักษาเอาไว้เอง  ภายภาคหน้าหากนางเป็นสาวเทื้อมิได้ออกเรือน  แล้วเสี่ยวเหลยจียังต้องการสู่ขอค่อยว่ากันอีกที   เด็กน้อยอิดออดแต่ก็เก็บหยกไว้อย่างดี   สิ่งใดที่คุณหนูฟางหรงว่า เขาย่อมเห็นดี  คุณหนูให้ไปซ้าย เขาย่อมไม่ไปขวา   จากนั้นมาไม่รู้ว่าไปได้แรงบันดาลใจจากสิ่งใด  สายฟ้าน้อยดูมาดมั่นในการร่ำเรียนอักษร  ฝึกกิริยาให้ดูเป็นคุณชายมีสกุล  จากกิริยาลิงทโมนกลายเป็นต้องเก็กหน้านิ่ง   สงบปากสงบคำทำทีเลียนแบบเสี่ยวอวิ๋นซานสหายรักจนผู้คนสงสัย  แต่ก็ไม่มีผู้ใดคิดถามหาคำตอบ



ระยะนี้เด็กน้อยทั้งหลายเริ่มเนื้อตัวเปล่งปลั่ง  หน้าตาแต่ละคนล้วนผ่องใส  ทิ้งคราบเด็กเร่ร่อนที่หวาดกลัวเศร้าหมองไปจนสิ้น  ผู้ติดตามมาดเข้มทั้งสี่ของนางที่ตอนแรกคล้ายไม่ใส่ใจ ก็เริ่มสนิทสนทกับเด็กเหล่านั้นเพิ่มขึ้น  โดยเฉพาะท่านซื่อที่ทำตัวเป็นพี่ใหญ่ของพวกลูกลิง  หาเรื่องกลั่นแกล้งเด็กน้อยท่าทางสนุกสนานยิ่งจนลี่ซือได้แต่มองด้วยสายตาประนามกึ่งถามว่านี่ท่านอายุเท่าไหร่แล้ว



การเดินทางก็ดำเนินไปอย่างเรียบง่าย   มืดค่ำก็หานอนตามศาลเจ้าร้าง  ไม่ก็ตั้งกระโจมริมน้ำกลางป่า   ผ่านเมืองก็แวะหาซื้อเสบียงเล็กน้อยแล้วเร่งเดินทางต่อไป   ยามว่างเด็กน้อยทั้งหลายก็ตั้งหน้าตั้งตาเอาสิ่งของที่ได้จากธรรมชาติมาเรียงเป็นตัวอักษรเล่นกันสนุกสนาน   มีการแข่งขันกัน  ผู้ใดหัวไวกว่า จดจำได้มากกว่าย่อมเป็นที่นับหน้าถือตาแก่เพื่อนฝูง   แต่ใช่ว่าทุกคนจะสนใจกับการนั่งท่องอักษร  เด็กชายหลายคนกลับรู้สึกสนุกกว่าที่จะตามเกาะแกะซื่อเกอเกอ เพื่อเรียนรู้วิธีต่อยตีและวิถีชาวยุทธ์   

เหลยจีก็เช่นกัน  แม้ร่างเล็กๆจะตามติดไป๋ฟางหรง  ทำตัวเป็นเสมือนลูกเป็ดตามแม่เป็ด และพยายามตั้งใจจำหนังสือเพียงไร  สายตาเขาก็มักเหม่อไปอยู่ในกลุ่มของท่านซื่อยามเขาเล่าเรื่องวีรกรรมสมัยฝึกวิชาเสมอ    ทว่าใครบอกให้ไปร่วมกลุ่มตรงนั้นก็ไม่ยอม   เด็กน้อยบอกตนย่อมมีปณิธานของตน



เหตุการณ์เหล่านี้ดำเนินไปจนถึงเมืองเฉินหลิว   หลังปรึกษาสอบถามที่ทางจากชาวบ้านก็ตกลงใจกันว่าค่ำนี้จะพักผ่อนที่ศาลเจ้าแม่หนี่วาเก่าที่ไม่ค่อยมีผู้คนเข้าไปสักการะแล้ว

เมื่อถึงที่ก็จัดสรรหน้าที่กันตามเดิม  พากันไปเก็บกวาดทำความสะอาดศาล  และกราบไหว้ขอพรเพื่อเป็นศิริมงคล   จากนั้นก็ทำมื้อเย็นทานกันตามปกติ   ไป๋ฟางหรงก็หาเรื่องเล่ามาเล่าตามประสา    ในเมื่ออยู่ศาลเจ้าแม่หนี่วา  นางก็เล่าตำนานเจ้าแม่หนี่วาให้เด็กน้อยฟัง



ครั้งนี้ไป๋ฟางหรงไม่ลืมที่จะใส่ใจสีหน้าของผู้ฟังอย่างละเอียด  เพราะความผิดพลาดในครั้งที่แล้วทำให้เสี่ยวเหลยมุ่งมั่นออกไปหาผลไม้วิเศษทำให้วุ่นวายกันไปค่อนคืน  ครั้งนี้ก็หวังว่าจะไม่มีเด็กน้อยคนไหนรับเอาแรงบันดาลใจในเรื่องลี้ลับเพื่อออกผจญภัยยามดึกอีก

เสี่ยวเหลยจีรับฟัง นิ่งคิด แล้วตาเป็นประกาย

เหตุการณ์นี้คล้ายเกิดไปเมื่อไม่นานและดำเนินซ้ำรอยกับคนเดิม  จนไป๋ฟางหรงต้องรีบออกปากสอบถามเพื่อความมั่นใจว่าสายฟ้าน้อยมิได้คิดอะไรพิเรนทร์อีก

“ข้าเข้าใจแล้ว!” สายฟ้าน้อยยิ้มกว้าง “ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง!”

“เจ้าเข้าใจอันใดรึอาเหลย?” อวิ๋นซานออกปากถามแทน

เสี่ยวเหลยจียิ้มกรุ่มกริ่มสีหน้าภาคภูมิใจ   อธิบายความคิดเลิศล้ำของตนเป็นฉากๆ “แรกเริ่มเดิมทีข้าคิดว่าตนเองต้องตั้งใจศึกษาตำรามากๆ  จะได้ฉลาดเฉลียว  เมื่อเวลาต้องเป็นผู้นำครอบครัวจะได้เป็นหัวหน้าครอบครัวที่ดี  แต่ตอนนี้คิดว่าไม่จำเป็นต้องฉลาดนักก็ได้”

“....สิ่งใดทำให้เจ้าคิดแบบนั้น…” อวิ๋นซานได้ยินคำที่สหายกล่าวถึงกับพูดไม่ถูก

คนอื่นๆเริ่มมองเด็กน้อยด้วยสายตาสนใจ   เสี่ยวเหลยหันไปสบตาท่านซื่อ “ดูอย่างซื่อเกอสิ  ข้าเห็นว่าเขาไม่ฉลาดก็ยังสามารถเป็นว่าที่สามีของพี่ลี่ซือได้”

“แค่ก! เจ้าพูดจาเลอะเทอะอันใด…” ลี่ซือถึงกับสำลักหน้าแดง  สาวใช้น้อยเผลอสบตากับท่านซื่อ ก่อนจะรีบหันหน้าหนี    ท่านซื่อกัดฟันกรอดเลือกไม่ถูกว่าควรจะขัดเขินหรือหมั่นไส้เจ้าเด็กปากเสียนี่ก่อนดี

“...แต่ท่านซื่อเชี่ยวชาญด้านยุทธ์” เสี่ยวอวิ๋นขมวดคิ้ว  แต่มิได้คิดแก้ตัวแทนผู้ติดตามผู้นั้น

“ใช่...จะเป็นสามีที่ดีต้องมีดีสักอย่าง  ไม่ก็ทั้งสองอย่าง  ข้าอยากจะเป็นบุรุษที่เพียบพร้อมสามารถปกป้องภรรยาได้และสามารถนำพาครอบครัวให้รุ่งเรืองได้” เสี่ยวเหลยพูดพลางทำท่าสะบัดแขนเสื้ออย่างมีอุดมการณ์ “แต่อย่างไรข้าก็รู้สึกว่าไม่อาจชาญฉลาดไปกว่าคุณหนูได้  ดังนั้นข้าจึงกลุ้มใจมาตลอด… ทว่าเวลานี้ข้าเข้าใจ  แท้จริงสตรีอาจมิได้ต้องการให้เราชักนำ  แต่เหมาะสมกับการบูชา”

“....” ทุกคนนิ่งเงียบ  คล้ายยังหาความเชื่อมโยงในเรื่องที่เด็กน้อยกำลังอธิบายราวกฎธรรมชาติอันชอบธรรมไม่ออก

“หากข้าไม่ฉลาดกว่าภรรยา  ข้าก็ไม่จำเป็นต้องทุกข์ใจ  สู้ตั้งใจฝึกร่างกายให้แข็งแกร่งยิ่งขึ้นไปก็เพียงพอแล้ว  ส่วนหน้าที่ตัดสินใจเรื่องต่างๆในบ้าน  ให้ภรรยาตัดสินดูแลนั้นเหมาะสมแล้ว!”

“....เจ้า….” เสี่ยวอวิ๋นพูดไม่ถูก “เจ้านำความคิดนี้มาได้จากไหน?”

“เจ้าแม่หนี่วาเป็นตัวแทนของสตรี เป็นผู้สร้างมนุษย์เราขึ้นมา  เท่านี้ยังไม่สมควรแก่ความเคารพสตรีหรือ? แท้จริงแล้วกฎเกณฑ์ที่ลงตัวมิใช่บุรุษนำพา สตรีคล้อยตาม  แต่สมควรเป็นยามเด็กเคารพเชื่อฟังมารดา เติบโตมาเทิดทูนภรรยา แก่ตัวไปรักใคร่เชื่อฟังธิดาต่างหากจึงจะเหมาะสม!!” สายฟ้าน้อยยังคงพยายามอธิบายความคิดผิดแปลกของตนเองให้ผู้อื่นฟังอีกยกใหญ่  

“อ้อ...งั้นขอถามถ้าข้าเฉลียวฉลาดและเก่งกาจกว่าเจ้า  คุณหนูก็ควรแต่งกับข้ามิถูกกว่าหรือ?” เด็กชายผู้เงียบขรึมยกมุมปากขึ้นน้อยๆอย่างเหนือกว่า
เด็กพวกนี้… ไป๋ฟางหรงรู้สึกพูดไม่ออก

“ไม่! คุณหนูจะแต่งกับผู้ใดก็ได้นอกจากเจ้า!!” เสี่ยวเหลยรีบโวยวายเสียงดัง
“แต่ข้าจะแต่ง…”
“ข้าไม่ให้แต่ง‼” สายฟ้าน้อยยิ่งถูกขัด ยิ่งฉุนเฉียว “ข้าจะขัดขวางเจ้า...เจ้ามันตัวเลวร้าย‼”
“เจ้าจะขัดข้าได้อย่างไรเมื่อเจ้าฉลาดน้อยกว่าข้า?”
“ข้าจะ...ข้าจะ…” เหลยจีกัดฟัน ใบหน้าที่เริ่มมีแก้มแดงผ่าวเหมือนคนโกรธจัด  เด็กน้อยสองคนเถียงกันด้วยเรื่องไร้สาระเป็นสิ่งบันเทิงสำหรับผู้ใหญ่อย่างนางนัก  ไป๋ฟางหรงมองหน้าลี่ซือและบรรดาผู้ติดตามก่อนพากันส่ายหน้าน้อยๆ ขบขันทั้งสอง  เวลานั้นเองเสี่ยวเหลยจีตาโตนึกทางออกได้
“ข้าจะแต่งกับเจ้าแทน! เท่านี้เจ้าก็แต่งกับใครไม่ได้แล้ว!!”

“.......” มุมปากผู้ฟังถึงขั้นกระตุก

“....ใครจะแต่งให้เจ้ากัน” เสี่ยวอวิ๋นซานสีหน้าแย่  คงอยากหาอะไรแข็งๆมาทุบหัวเรียกสติเพื่อนเสียที

“งั้นเป็นข้าก็แต่งให้เจ้าแทน!” เสี่ยวเหลยจีเบะปากสะบัดสะบึ้งสุ้มเสียงหงุดหงิด  ใบหน้าน้อยเชิดขึ้นประหนึ่งภาคภูมิใจที่ตัวเองนั่นใจกว้างกว่า    เสี่ยวอวิ๋นขมวดคิ้วมุ่นชั่งใจอยู่สักครู่ก็พยักหน้า

“เช่นนั้นย่อมได้...ข้าจะยอมแต่งตัวโง่งมอย่างเจ้าเป็นภรรยา”

“.....” ไป๋ฟางหรงคล้ายใบ้กิน

สายตาที่บรรดาผู้ติดตามมอง ประหนึ่งนางไปใส่ความคิดประหลาดแก่เด็กน้อยน่าสงสารนั้นขอไม่รับได้หรือไม่?





คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +77 ความหิว -19 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 77 -19 + 5

ดูบันทึกคะแนน

........
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
คัมภีร์ละติน
ม้าเฟิ่งหวง
ขลุ่ยหยก
กระบี่เจ็ดดาว
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x100
x14
x200
x1000
x10
x10
x1
x2
x7
x18
x34
x30
x30
x10
x8
x1
x99
x2
x50
x25
x3
x500
x30
x1
x2
x100
x1
x3
x330
x20
x80
x1
x2
x9
x8
x1
x2
x10
x198
x160
x20
x5
x50
x2
x85
x50
x1
x640
x47
x1
x46
x97
x110
x1
x1
x24
x24
x10
x43
x48
x111
x1
x410
x28
x126
x97
x10
x600
x65
x110
x95
x66
x127
x118
x530
x172
x165
x569
x400
x1202
x600
x4
x310
x475
x1004
x568
x13
x9
x77
x11
x120
x5
x60
x3
x18
x11
x5
x2
x2
x15
x4
x13
x1
x95
x24
x5
x82
x5
x5
x10
x12
x1
x30
x14
x32
x1

19

กระทู้

601

โพสต์

39หมื่น

เครดิต

หื้ม?

เงินชั่ง
59034
เงินตำลึง
1173920
ชื่อเสียง
143798
ความหิว
954
คุณธรรม
348
ความชั่ว
313
ความโหด
755
เสียวโฉ่วอวี๋
ระดับ 1

โจว เจ๋อข่าย

"ข้างดงามแล้วหรือยัง"
pet
โพสต์ 2018-10-22 01:12:29 | ดูโพสต์ทั้งหมด



        ฝึกตัวเบาขั้นกลาง 4/10

ทำความสะอาด


          เส้าเทียนตอนที่เขาอยู่เพียงคนเดียวเหล่าสหายของเขาบัดนี้อยู่ที่ลั่วหยางกันหมดแล้ว ทำให้เขาต้องปลีกวิเวกเพียงลำพัง


          เขาควบฮั่นเสียทองเข้ามาแวะพักในศาลเจ้าแม่หนี่วา ทว่าที่นี่กลับดูทรุดโทรมเสียจริง ชายหนุ่มลงจากฮั่นเสียทอง ก่อนจะเดินเข้ามาภายใน เขาเหลือบเห็นไม้กวาด ผ้าเก่าๆ…


          มือหนาที่เคยจับดาบ..ทวน ตัดสินใจเดินไปหยิบไม้กวาด มาช่วยกวาดเศษไม้ใบพัดปลิวเข้า เขากวาดไปเรื่อยไปรีบร้อนนำเศษฝุ่นออก เมื่อเส้าเทียนกวาดใบไม้หรือสิ่งที่สกปรกจนหมดเขาก็ เดินไปเก็บไม้กวาดแล้วเปลี่ยนมาหยิบผ้าถูพื้นกับถังน้ำเปล่าสะอาดที่ตัวเองจัดหาเตรียมมา ร่างสูงนำผ้าเก่าๆมาชุบน้ำแล้วเช็ดถูให้คราบสิ่งสกปรกออกไปจากศาลเจ้าแม่หนี่วา


         เขามองผลงานของตัวเองที่ศาลเจ้าแม่หนี่วาที่เคยทรุดโทรมเนื่องจากขาดการดูแล ที่ตอนนี้สะอาดน่าทำความเคารพ ขอพร จิตใจของเขาผ่องใส นัยน์ตาสีดำคมกริบจ้องมองอย่างสงบใจ


         เส้าเทียนเข้าไปสักการะ ขอพรกับเจ้าแม่หนี่วา..


         ‘ขอให้ทุกคนที่ข้ารู้จัก จงมีแต่ความสุข’


         จากนั้นเขาหาที่สงบๆใต้ต้นไม้ทำสมาธิฝึกตัวเบาขั้นกลาง สายลมในค่ำคืนนี้ ช่างเย็นสบาย เหมาะกับการฝึกจริงๆ เขาพยายามควบคุมโครจมลมปราณ...ไปเรื่อยๆตลอดทั้งคืน



@Admin 

แสดงความคิดเห็น

ตัวเบาขั้นกลาง (10) 3/10  โพสต์ 2018-10-22 02:28

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -96 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -96 + 5

ดูบันทึกคะแนน

เซราฟหรือเซเรฟ?
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาร่มนภา
กระจกหมื่นทิวา
หลี่ซื่อชุนชิว(450)
กุหลาบสีทอง
ปราณทานตะวัน
หงอนคู่
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x3
x1010
x4
x34
x31
x33
x38
x2
x50
x2
x1095
x2698
x1
x9999
x1
x1
x154
x37
x1315
x8
x250
x15
x10
x121
x7
x11
x132
x11
x4
x1
x10
x242
x176
x2
x210
x3
x2
x216
x17
x24
x88
x13
x4
x390
x15
x6
x35
x31
x54
x13
x3
x270
x1040
x399
x2072
x10
x2129
x24
x325
x14
x17
x240
x200
x474
x10
x63
x10
x29
x54
x1
x1105
x8
x7
x84
x725
x9999
x139
x400
x223
x98
x910
x9999
x440
x25
x38
x3210
x3072
x2447
x4800
x61
x323
x17
x221
x101
x194
x19
x1
x80
x6
x3
x390
x59
x44
x96
x100
x16
x2857
x5618
x150
x108
x2
x18
x25
x9999
x198
x1137
x15
x638
x3571
x6174
x129
x139
x388
x666
x255
x421
x234
x2800
x272
x231
x310
x388
x273
x639
x339
x95
x175
x175
x350
x329
x23
x50
x63
x312
x141
x242
x4311
x259
x424
x249
x3100
x266
x378
x1

71

กระทู้

746

โพสต์

8หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
48691
เงินตำลึง
5601
ชื่อเสียง
37615
ความหิว
452
คุณธรรม
326
ความชั่ว
24
ความโหด
51
เสวี่ยนอู่
ระดับ 1

จาง จู๋เวย

ไม่เป็นไรแน่หรอ
pet
โพสต์ 2018-10-29 22:56:22 | ดูโพสต์ทั้งหมด
[พ่อเฒ่า]

     เมื่อยามเช้ามาถึงพร้อมกับเสียงปักษาป่าที่ร้องเจื้อยแจ้วออกหาอาหารกินกันในามเช้าปลุกร่างที่กำลังนอนขดตัวหลับอยู่นั้นให้รู้สึกตัวขึ้นมาอย่างช้าๆ เปลือกตาบางกระพริบเล็กน้อยก่อนจะเปิดขึ้นมาพร้อมกับ่รานั้นที่ค่อนยันตัวลุกขึ้นมานั่งแล้วบิตัวไปมื่เพื่อไล่ความเมื่อย นี่เธอนอนแต่เตียงมากไปจนพอกลับมานอนพื้นก็เล่นทำเอาปวดหลังขนาดนี้เลยรึเนี่ย


     “อ๊าาา ปวดหลัง นี่ข้านอนผิดท่าหรืออย่างไรกันเนี่ย”เธอร้องอกมาพรางบิดเอวเบาๆพร้อมกับเสียงกระดูกลั่นนั้นจะดังก้องไปทั่วทั้งถ้ำแลกมากับอาการรู้สึกเบาตัวก่อนที่จางฝูนั้นจะลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกจากถ้ำไปโดยมีเจ้าหมาป่าทั้งสองนั้นคอยเดินตามมา


     ฮี้ๆๆ…


     เสียงร้องของต้าชิงที่เห็นเจ้านายสาวของมันนั้นเดินออกมาจากถ้ำแล้วตรงมาลูกขนแผงคอของมันเบาๆก่อนที่ร่างบางนั้นจะค่อยเดินไไปปลดเชือกล่ามและปีนขึ้นไปนั่งบนหลังของมันและควบขี่มันออกไปอย่าช้าๆไม่ได้รีบห้อตะบึงแบบคราแรกที่เธอควบขี่มันออกมาโดยมีเจ้าสองหย่งและเฟิงอวิ๋นนั้นคอยวิ่งแล้วบินตามเส้นทางโดยเธอนั้นเลือกเส้นทางในการเดินเป็เส้นทางเลียงเมืองเพื่อดื่มด่ำกับธรรมชาติโดยรอบและหลีกหนีจากความวุ่นวายทั้งหลายภายในเมือง


    การเดินทางในวันนี้แม้ว่าจะเป็นไปอย่างช้าๆแต่ด้วยฝีเท้าของอาชาฮั่นเสียที่ว่ารวดเร็ซนักไม่นานเธอก็เดินทางข้ามเขตเมื่องลั่วหยางมาจนถึงไปเขตเมืองเฉินหลิว และที่นั้นเองทำให้เธอได้ยินมาว่าที่นั้นมีศาลของเจ้าแมหนี่วาตั้งอยู่ บางทีเธอน่าจะเข้าไปกราบไหว้ขอพรดูสักหน่อย อีกทั้งคงต้องเข้าเมื่องไปหาซื้ออะไรกินเสียหน่อยเหมือนกับเจ้าตัวเล็กในท้องเธอนั้นจะเริ่มหิวกันแล้วด้วย


     “ไปแวะขอพรกันก่อนแล้วกันนะ”จางฝูเอ่ยขึ้นแล้วปีนลงจากหลังต้าชิงแล้วจูงเจ้าม้านั้นไปผูกกับเสาผูกม้าที่มีไว้ให้สำหรับนักเดินทางที่นำเอาสัตว์พาหนะติดตัวมาด้วย “พวกเจ้ารออยู่ที่นี่ ข้าเข้าไปเพียงครู่เดียว”เธอเอ่ยบอกก่อนที่จะเดินตรงเข้าไปยังด้านในศาลที่ไม่ค่อยมีผู้คนจอแจมากนัก จึงทำให้สถานที่เเห่งนี้นั้นเรยกได้ว่าสงบมากและเธอก็ไม่ต้องไปทนเบียดเสียดกับผู้คนมากนัก


    ร่างบางที่บัดหน้านั้นท้องป่องมาจนนำหน้าไปมากแล้วเดินตรงเข้าไปยังตำหรักด้านในที่มีรูปปั้นขององค์เจ้าแม่หนี่วาตั้งอยู่ก่อนมือบางนั้นจะเอื้อมไปหยิบเอาธูปมาจุดไฟและสบัดเบาๆให้เฟนั้นดับเหลือเพียงควันธูปทที่ลอยคลุ้งไปมาก่อนที่เธอนั้นจะเดินไปนั่งคุกเข่าอยู่เบื้องหน้ารูปปั้นเจ้าแม่หนี่วาพร้อมกับอธิฐานออกมา 'ขอให้ลูกของข้าเเข็.เเรงด้วยเถิดเจ้าคะ' ก่อนที่เธอจะอดขมวดคิ้วน้อยๆไม่ได้เพราะรูปปั้นเบื้องหน้าเธอนั้นมันล้วนเต็มได้ด้วยฝุ่นจนอดนึกฉงนไม่ได้ว่าเหตุใดจึงไม่มีใครมาคอยดูเเลความสะอาดเลยและปล่อยให้องค์ท่านนั้นฝุ่นจับปานนี้


    มือบางเอื้อมไปปักธูปก่อนที่เธอนจะลุกเดินไปสำรวจบริเวณรอบๆตำหนักก่อนจะผ้าผืนหนึ่งถูกวางพาดห้อยไว้ที่ขอบหน้าต่างจึงเดินไปหยิบก่อนที่จะเดินออกไปยังด้านนอกเพื่อมองหาบ่อน้ำสำหรับนำมาชุบและเช็ดทำความสะอาดรูปปั้นด้านในตำหนัก


    ระหว่างที่กำลังเดินหาบ่อน้ำอยู่พลัยสายตาเธอก็ไปสะดุดกับแผ่นหลังของใครบ้างคนที่กำลังก้มๆเงยๆอยู่และที่ตรงที่ใครบางคนยืนอยู่นั้นก็มีบ่อน้ำเก่าบ่อหนึ่งอยู่ด้วย “เอ่อ..ขออภัยนะเจ้าคะ”


   “อ่า แม่หนูมาขอพรหรือ ศาลเจ้าเปิดน่ะเจ้าเข้าไปไหว้ได้เลย ถึงจะฝุ่นเยอะไปหน่อย”พ่อเฒ่าผู้นั้นหันกลับมาเอ่ยกับเธอใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งความชราและทั้งเส้นผมและหนวดกลายเป็นสีดอกเลาปลิวพริ้วไปตามลงที่พัดมาเบาๆ


     “ข้าไหว้แล้วเจ้าค่ะ แต่เห็นว่ารูปปั้นมันมีฝุ่นเกาะเลยอยากจะเอาถังใส่น้ำไปเช็ดทำความสะอาดเท่านั้นเองเจ้าค่ะ”เธอเอ่ยตอบพ่อเฒ่าผู้นั้นอย่างสุภาพ พ่อเฒ่าที่ได้ฟังก็พยักหน้ายิ้มแล้วหันไปก้มหยิบเอาถังไม้ใบเล็กที่ใส่น้ำยื่นมาให้เธอ


    “ลำบากแม่หนูจริงกำลังท้องกำลังไส้แท้ๆ”พ่อเฒ่าผู้นั้นเอ่ยก่อนจะเดินเอามือไพร่หลังไปหยิบเอาพวกผ้าสำหรับเช็ดถูมาให้เธอ


    “ไม่เป็นไรหรอกเจ้าค่ะข้ายินดี”เธอเอ่ยออกมาก่อนที่รับถังใส่น้ำนั้นมาและเดินกลับไปยังตัวตำหนักพร้อมกับลงมาจัดการทำความเช็ดถูปัดฝุ่นรูปปั้น และส่วนบริเวณอื่นๆภายในตำหนักนั้นเสียจนสะอาดเอี่ยม จางฝูนั้นยืนมองผลงานตัวเองอยู่เบื้องหน้าอย่างรู้สึกภาคภูมิใจ


     “โห่แม่หนูทำเองหมดเลยรึเนี่ย”เสียงแหบของพ่อเฒ่าคนเดิมที่หญิงสาวพึ่งเจอดังขึ้นเรียกให้เธอนั้นต้องหันกลับไปมองก่อนจะยิ้มบางออกมาแล้วหันกลับไปมองฝีมือการทำความสะอาดของตัวเองโดยที่มีพ่อเฒ่านั้นเดินมายืนอยู่ข้างๆ


    “เจ้าค่ะข้าทำ ท่านลุงเย็นมากแล้วเช่นนั้นข้าขอตัวก่อนนะเจ้าคะ”เธอเอ่ยก่อนจะหันไปประสานมือลาพ่อเฒ่าผู้นั้นก่อนจะเดินจากไปเพื่อเริ่มการเดินทางของตนเองต่อซึ่งวันนี้นั้นก็คงไม่พ้นนอนป่าอีกเช่นเคย


@Admin


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +25 ความหิว -36 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 25 -36 + 3

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นกลาง
กงจักรเฟิ่งหวง
กงจักรเฟิ่งหวง
ฮั่นเสียหม่า
จั่วซื่อจ้วน
กำหนดลมหายใจ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x8
x10
x10
x10
x5
x1
x2
x1
x1
x5
x1
x1
x12
x2
x62
x1
x60
x10
x1
x13
x1
x1
x15
x2000
x6
x150
x50
x1000
x15
x6
x4
x3
x40
x5
x42
x31
x2
x3000
x110
x63
x15
x60
x15
x1
x114
x7
x8
x60
x1
x3
x40
x2
x69
x2
x3
x12
x3
x120
x60
x30
x4
x120
x50
x72
x1
x15
x45
x63
x3
x30
x14
x5
x68
x26
x6
x7
x102
x172
x4
x130
x4
x1
x30
x30
x78
x143
x70
x99
x44
x320
x184
x184
x8
x33
x6
x348
x2
x393
x5
x1508
x51
x295
x264
x200
x2100
x456
x72
x39
x5
x356
x76
x350
x236
x92