ดู: 38|ตอบกลับ: 2

{ หมู่บ้านเฟย } กระท่อมตระกูลหลัว | 罗

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2019-10-12 00:00:10 |โหมดอ่าน







กระท่อมตระกูลหลัว

{ หมู่บ้านเฟย }










【กระท่อมตระกูลหลัว】

ทำมาหากินสุจริตชน ครอบครัวสกุลหลัวชีวิตอาภัพ
บิดาของเจ้าบ้านไปรบและไม่กลับมา มารดาตายเพราะคลอดเขา
เมื่อเติบโตแต่งภรรยานางก็ป่วยด้วยโรคร้าย จากไปพร้อมทิ้งลูกสาม
คนโตยังดีสามารถเป็นเรี่ยวเป็นแรงให้พ่อ คนรองลูกสาวอ่อนแอ
ขี้โรคเหมือนมารดาลำบากหายารักษา คนรองก็เล็กนักชีวิตลำบาก

เจ้าของบ้าน
หลัว หลาน (27)
อาศัยอยู่กับบุตรทั้งสามทำมาหากินสุจริต
อุปนิสัยซื่อตรงและสุภาพอ่อนน้อม แววตาปนร่องรอยเศร้า









คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +8 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 8

ดูบันทึกคะแนน

137

กระทู้

1425

โพสต์

22หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
773462
เงินตำลึง
1068213
ชื่อเสียง
69821
ความหิว
731

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ป้ายวังหลังใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาอังกฤษ

คุณธรรม
6178
ความชั่ว
318
ความโหด
2337
ภูตปริศนา (วัยทารก)
เลเวล 1

เมิ่ง จื่อเหยา

ข้าไม่ได้เตี้ยบนหัวเจ้า
pet
โพสต์ 2019-10-12 23:18:53 | ดูโพสต์ทั้งหมด
[ค้นหาคำตอบสาเหตุจากโรคประหลาด]

    “ภายในหมู่บ้านนี่ดูแย่มากเลยนะ”เจี๋ยเฟยที่เดินตามหลังจางฝูมองไปยังรอบ เหล่าชาวบ้านมากมายพากันเก็บข้าวของและปิดบ้านเพื่อเตรียมออกเดินทางออกจากหมู่บ้านเพื่อลี้ภัยโรคระบาดกันอย่างเร่งรีบ เพราะไม่ว่าใครก็ไม่อยากที่จะติดโรคร้ายและตายกันหรอก  และด้วยความเร่งรีบทำให้ข้าวของที่ไม่จำเป็นนั้นถูกชาวบ้านปล่อยทิ้งจนกระจัดกระจายไว้จนเต็มพื้น


     “ก็คงไม่มีใครไม่รักชีวิต ได้ข่าวมีโรคระบาดก็ต้องหนีไปอยู่ที่ที่ปลอดภัย จะมีก็แต่นางนี่ละที่วิ่งเข้าหาโรคประหลาดน่ะ”เมิ่งจื่อเหยาเอ่ยพรางเหล่อมองไปยังจางฝูที่จะคงเดินมุ่งหน้าเข้าไปยังด้านในหมุ่บ้านอย่างไม่คิดสนใจว่าจะติดโรค


     “ข้าแค่ต้องการรู้อะไรสักอย่าง”จางฝูเพียงหันกลับไปกล่าวเอ่ยแล้วยังคงเดินมุ่งหน้าต่อไปเพียงแต่ระหว่างที่กำลังเดินผ่านเขตที่อยู่อาศัยของพวกชาวบ้านก็ได้ยินเสียงร้องเรียกดังขึ้นมาจากบ้านหลังหนึ่ง


      “ท่านพี่ ฮือ...ท่านพี่”

      “ท่านพี่ขอรับ ตื่นสิขอรับ ฮืออออ…”

      “อามู่เอ่้ย เจ้าจะทิ้งพ่อไปเช่นนี้ไม่ได้นะ อามู่…”


     “ข้าว่าข้าเจอสิ่งี่ข้ามองหาแล้ว”จางฝูเอ่ยแล้วหันไปมองทางด้านในของบ้านหลังหนุ่งก่อนที่เธอนั้นจะถือวิสาสะเดินนำเข้าไปยังด้านในของด้าน เมื่อเดินเข้าไปก็พบกับร่างของเด็กหนุ่มวัยสิบสามที่นอนร่างกาบผอมแห้งซูบซีด ผิวกายสีขาวซีดไม่ต่างจากศพคนตายยที่ด้านข้างมีร่างของเด็กน้อยชายและหญิงและร่างของชายวันกลางกำลังร่ำไห้เรียกและเขย่าร่างซูบซีดนั้นด้วยน้ำเสียงราวขาดใจ


     “ขออภัยที่ถือวิสาสะเข้ามานเจ้าค่ะ ว่าเเต่นี่เกิดอัดใดขึ้นหรือเจ้าค่ะ”จางฝูที่พรวดพลาดเข้ามาในบ้านเอ่ยก่อนที่จะทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าลงพรางหันมองไปยังชายวัยกลางที่นั่งอยู่ด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย ชายผู้นั้นหันกลับมาส่ายหน้าอย่างไม่ถือสาพร้อมยกมือขึ้นมาปาดน้ำตาออกจากใบหน้า


     “ไม่เป็นไรแม่นาง ลูกชายข้าเขาออกไปตักน้ำมาเติมในบ้านทุกๆ วัน เมื่อสามวันก่อนเขากลับมาช้า ข้าเลยไปดู นึกไม่ถึงจะเห็นเขาหมดสติริมรีบพากลับมาพักที่บ้าน ตอนนั้นร่างกายเขายังปกติ แต่ผ่านมาสามวันร่างกายค่อยๆซูบผอมลงอย่างหนัก จนวันนี้เขาปากซีดเผือก ผิวซีดขึ้น ข้าถึงได้ไปตามหมอ แล้วแล้วก็เป็นเช่นนี้ โฮ่….”ทันทีที่ชายผู้นั้นเล่าจบก็ปล่อยโฮออกมาอีกครั้งจางฝูที่ได้ฟังก็พอที่จะเข้าใจในฐานะคนเป็นพ่อเเม่เห็นลูกเป็นเช่นนี้มีหรือจะไม่เจ็บปวด


      “อย่าเศร้าไปเลย ข้าเชื่อว่ามันจะต้องมีทางแก้ ใช่ไหมท่านหมอ”จางฝูเอ่ยพรางหันไปมองท่านหมอที่นั่งมองด้วยสีหน้าหนักใจ แล้วจึงส่ายหน้าไปมาช้าๆ

      “ไม่ทันแล้วแม้นางเขาเสียแล้ว ข้าไม่เคยเจออาการเช่นนี้มาก่อน หมดปัญญาจริงๆ”


     คำตอบของท่านหมอยิ่งทำให้จางฝูนั้นรู้สึกใจหายมากก่อนที่ตัวของเธอนั้นจะเดินพรวดเข้าไปทรุดตัวลงนั่งที่บริเวณข้างร่างไร้ลมหายใจพร้อมกับตรวจสอบดูร่างนั้นอีกครั้งและพบว่าที่ร่างนั้นกลับไร้ซึ่งรอยแผลใดๆเลย ความเป็นไปได้คือมาจากมารหมาป่านั้นอยูหลายส่วนเพียงแต่มีหนึ่งอย่างที่ติดใจ คือตามี่ฟงชิวหลานได้บอกมารหมาป่าตนนี้ไม่ทำร้ายเด็กแต่ร่างที่นอนอยู่นี้ยังเป็นเพียงเด็กน้อยอายุแค่สิบกว่าขวบปีเท่านนั้น จึงค่อนข้างที่จะขัดกับสิ่งที่เธอได้รับรู้มาอยุ่มากนัก


     “อีกสาเหตุ อีกฝ่ายตัวซีดผอมเหมือนน้ำในร่างกายหล่อเลี้ยงไม่พอนอกจากนนี้ยังมีพลังหยางเขาขาดขั้นวิกฤติ พลังหยางหล่อเลี้ยงร่างกายไม่เพียงพอ หยินพร่องไม่สมดุล ทำให้ร่างกายไร้ชีวิต”ท่านหมอกล่าวเอ่ยนั้นทำให้จางฝูยิ่งคิดไม่ตก และตอนนี้เธอก็ไม่รู้ด้วยว่าจะเอาเรื่องและสาเหตุที่ได้ยินมานี้ไปถามใคร งชิวหลานเองก็ตามตัวอยากครั้งจะเดินทางไปบอกพวหหลงซิว กว่าที่พวกนนั้นจะส่งข่าวบอกอีกฝ่าย เห็นทีคนในหมู่บ้านคงไม่เหลือแล้ว


       ‘ไม่สิ ยังเหลืออยู่อีกคนนี่’จางฝูร้องขึ้นในใจพรางนึกไปถึงสามีแต่ชาติปางก่อนที่ยามนี้คงนั่งยิ้มจิบชาอยู่ในโลกใต้สำนึก ที่เธอต้องทำตอนนี้คือต้องหาที่นอนหลับ และเดินทางไปยังโลกใต้สำนึก


       “จางฝูเจ้าเป็นอะไรรึป่าว”เจี๋ยยเฟยเอ่ยถามฮูหยินตนเมื่อพบว่าจู่ๆฮูหยินของตัวเองนั้นก็มีท่าทีเงียบไปจนผิดสังเกต เธอคงไม่ติดโรคระบาดนั้นหรอกนะ


      “ไม่  แค่..ข้าอยากนอนพักสักหน่อย”จางฝูเอ่ยแ้วหันไปมองทางเจ้าของบ้าน “ขอข้านอนพักสักครู่จะได้ไหมรึเจ้าคะ”


     “ไม่เป็นอะไรแน่นะแม่นางไม่ใช่เจ้าติดโรคจากลูกข้าใช่ไหม”เจ้าของบ้านตะกูลหลัวเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง เพราะนางตั้งท้องหากติดโรคด้วยเขาคงรู้สึกผิดที่ทำให้นางและลูกต้องตาย


     “ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ข้าแข็งแรง”จางฝูเอ่ยก่อนจะเดินแยกไปหาที่นอนพักที่เตียงไม้ที่ลูกสาวคนเล็กของเจ้าบ้านตะกูลหลัวใหลูกสาวนำทางไป


     “ขอบใจนะจ๊ะ”จางฝุเอ่ยพรางยกมือขึ้นลูบหัวเด็กน้อยพร้อมกับยิ้มปลอบใจก่อนที่ตัวเธอนั้นจะเอนตัวลงนอนพัก โดยมีเจี๋ยเฟย เมิ่งจื่อเหยาเดินมานั่งเฝ้าด้วยกลัวว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับหญฺงสาวจะได้ช่วยได้ทัน


@Admin


แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +8 คุณธรรม +5 ความโหด โพสต์ 2019-10-13 00:55

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +100 ความหิว -22 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 100 -22 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นสูง
เคล็ดวิชาวารีสิ้นขั้นสูง
หนามคู่เป่าเหลียน
ม้าเทพอูซุน
ไข่มุกราตรี
คัมภีร์ละติน
ปราณคลุมวารี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x5
x177
x43
x800
x2
x17
x25
x80
x100
x50
x600
x200
x3
x8
x4
x160
x1
x400
x3
x100
x3
x600
x600
x200
x90
x30
x220
x3
x59
x600
x400
x200
x5
x400
x1200
x75
x3
x30
x600
x4
x100
x1185
x2
x200
x200
x28
x4
x600
x40
x2
x10
x60
x58
x4
x250
x19
x600
x32
x40
x200
x100
x800
x204
x3
x600
x712
x200
x16
x200
x21
x600
x4
x1000
x400
x800
x30
x600
x40
x4
x5
x29
x400
x74
x1
x4
x1680
x1
x3
x435
x735
x57
x975
x3
x5
x6
x70
x2
x133
x1
x1
x3
x1
x4
x225
x2
x1
x136
x300
x75
x1
x15
x15
x2
x49
x6
x651
x410
x1500
x132
x218
x261
x260
x260
x400
x215
x70
x325
x360
x30
x110
x346
x720
x1
x23
x536
x4
x350
x90
x266
x257
x520
x923
x129
x1
x22
x714
x390
x2
x2
x509
x386
x320
x158
x5225
x1092
x350
x233
x49
x42
x17
x49
x18
x320
x1162
x6
x1764
x810
x340
x1
x4
x28
x1
x8
x131
x241
x668
x4800
x53
x12
x134
x1
x446
x140
x5400
x8
x327
x630
x500
x35
x2
x3
x260
x5
x40
x141
x2
x4500
x546
x1340
x730
x108
x195
x107
x8
x48
x482
x7
x38
x3
x2
x7
x137
x5
x10
x15
x4
x147
x263
x500
x2
x51
x261
x7
x158
x12
x227
x4622
x702
x220
x13
x109
x4
x2
x979
x2219
x490
x648
x219
x192
x254
x279
x6
x32
x13
x678
x7
x563
x9
x1748
x313
x732
x844
x1006
x980
x850
x105
x184
x231
x746
x1347
x807
x92
x95
x179
x906
x408
x120
x161
x6
x225
x287
x619
x460
x1014
x660
x156
x2072
x2318
x571
x40
x1018
x488
x24
x280
x1245
x170
x248
x1444
x6129
x1960
x3490
x35
x24
x41
x81
x697
x1

137

กระทู้

1425

โพสต์

22หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
773462
เงินตำลึง
1068213
ชื่อเสียง
69821
ความหิว
731

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ป้ายวังหลังใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาอังกฤษ

คุณธรรม
6178
ความชั่ว
318
ความโหด
2337
ภูตปริศนา (วัยทารก)
เลเวล 1

เมิ่ง จื่อเหยา

ข้าไม่ได้เตี้ยบนหัวเจ้า
pet
โพสต์ 2019-10-14 16:59:21 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Zhangfu เมื่อ 2019-10-14 22:08

[สุมหัวคิด]

     ผ้าชุบน้ำเย็นค่อยๆประคบเช็ดไล่ไปตามใบหน้านวลเนียนของจางฝูที่กำลังนอนหลับพักอยู่ เพราะอากาศในจวนที่ค่อนข้างอับและร้อนอบอ้าวทำให้ใบหน้านวนั้นรื้อเหงื่อ เจี๋ยเฟยที่นั่งเฝ้าอยู่เมื่อเห็นจึงเดินออกไปร้องขอจากเจ้าของจวนเอาผ้าชุมน้ำมาเช็ดใบหน้าที่รื้อเหงื่อของฮูหยินตัวเอง เจ้าของบ้านตะกูลหลัวที่ยังคงอยู่ในอาการโศกเศร้านั้นพยักหน้าก่อนบอกกล่าวบุตรสาวคนรองให้เดินเอาถังใส่น้ำกับผ้าสะอาดมาให้ ส่วนตัวของเขานั้นก็ฝากบ้านและลูกให้อยู่ที่จวนกับพวกเจี๋ยเฟยส่วนตนนั้นตามพวกคนในหมุ่บ้านที่มาขนศพของบุตรชายออกจากบ้านไปเพื่อทำพิธีและเร่งฝั่งไม่ให้เชื้อโรคร้ายแพร่กระจายไปให้คนอื่น


    “เห้อ เดินดูรอบๆแล้วชาวบ้านระแวกหนีเก็บของหนีกกันไปจนหมดแล้ว  พอรู้ว่าลูกชายบ้านหนีตายเพราะโรคระบาด ข้าว่าพอนางฟื้นรีบหิ้วนางกลับไปให้หมอที่เมืองข้างๆตรวจเลยเถอะ”เมิ่งจื้อเหยาที่เดินอุ้มเด็กชายคนเล็กของบ้านเดินเข้ามาในห้องก่อนจะวางเด็กน้อยลงที่พื้นให้วิ่งไปนั่งกับพี่สาวตน


     “ข้าก็กำลังคิดอยู่เช่นนั้น”เจี๋ยเฟยกล่าวด้วยสีหน้ากังวลไม่ต่างกัน ก่อนจะหันมองไปยังร่างบางของจางฝูที่ขยับพลิกตัวก่อนหญิงสาวนั้นค่อยๆลืมตาขึ้นมองไปรอบด้วยความงัวเงีย


     “เจี๋ยเฟย อาเมิ่ง ข้าหลับไปนานไหม”จางฝูยกมือขยี้ตาแล้วจึงค่อยใช้มือยัดตัวขึ้นมาอย่างทุรักทุเร ทีท้องละไปอีกโลกกลับไม่มีผล แต่ทำไมพอไปทำเรื่องอย่างว่าถึงได้ส่งผลมาโลกนี้ได้ก็ไม่รู้ เอาเปรียบกันเห็นๆ แต่ก็ดีที่ไม่ป่องคามมาโลกฝั่งนี้ขืนเป็นเช่นนั้นและคลอดออกมาลูกหัวเงินร่า คงไม่รู้จะไปอธิบายกับสามีอีกสองของเธอยังไง


      “ราวชั่วยาม ว่าแต่ฝูเออร์เจ้ามีอาการผิดปกติอะไรรึไม่ ปวดหัวหรืออ่อนแรง”เจี๋ยเยเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงพรางมองสำรวจดูร่างบางบนที่นอนที่มีท่าทีเหนื่อยอ่อนทั้งๆที่นางหลับไปตั้งสองชั่วยามแถมเป็นการนอนหลับที่สนิทมากเสียด้วย


      จางฝูไม่ได้กล่าวตอบเพียงแแต่ส่ายหน้าไปมาเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองทางเด็กหญิงและเด็กชายตัวน้อยที่นั่งมองจ้องมายังเธออยู่ จางฝูเพียงส่งยิ้มบางให้แก่เด็กทั้งสองก่อนจะกวักมือเรียกเด็กน้อยทั้งสองให้ขยับมาหาใกล้ๆก่อนจะยกมือขึ้นลูบหัวปลอบและกอดเด็กน้อยทั้งสอง ด้วยครอบครัวของเด็กน้อยผู้นี้มีเพียงพอและพี่ชายมิเคยเจอมารดา เมื่อถูกจางฝูที่กอดและปลอดด้วยความอ่อนโยนจึงไม่รีรอรีบวิ่งเข้ามาสวมกอดเอาไว้แน่น


       “พวกเจ้าต้องเข้มแข็ง พี่ชายของพวกเจ้าแม้ไม่ได้อยู่ตอนนีแต่เขาก็จะยังอยู่ในความทรงจำของพวกเจ้า พวกเจ้าต้องเข้มเเข็งและก้าวเดินต่อไปรู้รึไม่หืม..”จางฝูเอ่ยพรางกอดเด็กน้อยทั้งสองเอาไว้ การสูญเสียเป็นเรื่องที่ไม่มีใครอยากให้เกด ตัวเธอเองก้เช่นกัน  ยิ่งไปกวานั้นยิ่งเป็นคนในครอบครัวก็จะยิ่งเจ็บปวด  หากเเต่เมื่อก้าวข้ามผ่านมันไปได้ นั้นคือเราก็จะเข้มแข็งขึ้น


     “ฮะ/เจ้าค่ะ”


    “เจี๋ยเฟยแล้วเจ้าของจวนไปไหนหรือ”จางฝูหันไปเอ่ยถามสามีเมื่อมองไปรอบๆแล้วมิเห็นเจ้าของบ้านที่น่าจะอยู่เฝ้าลูกๆ


     “เขาไปจัดการเรื่องลูกชาย”เจี๋ยเฟยเอ่ยตอบแล้วมองไปยังเด็กน้อยทั้งสองที่ฮูหยินตนกอดปลอบอยู่ “อีกไม่นานชายผู้นั้นก็คงต้องย้ายออกจากหมู่บ้านไป พวกเราก็ด้วยนะฝูเออร์”


    “โรคร้ายหรือ...ข้ากลับไม่คิดเช่นนั้น”จางฝูเอ่ยพรางมองสบไปยังดวงตาของสามีและสหายที่นั่งทำสีหน้าฉงนอยู่ “โรคร้ายอย่างน้อยต้องออกอาการ หรือสาเหตุของโรค เจ้าของบ้านบอกว่าลูกชายไปตักน้ำที่แม่น้ำแล้วจึงป่วย เช่นนั้นเหตุใดชาวบ้านส่วนใหญ่ที่ยังอยู่ก็ใช้แม่น้ำสายเดียวกันจึงไม่เป็นอะไร”


     “จางฝูงั้นเจ้าคิดว่ามันเป็นอะไร หรือเขาจะโดนพิษแบบที่เจ้าไปเจอใต้ศาลเจ้าหรือ”เมิ่งจื่อเหยาเอ่ยขึ้นมาพร้อมยกมือขึ้นกอดอก  เรื่องนี้ตัวเขาเองก็ขัดๆใจอยู่ เพราะน้ำที่เอามาใช้อยู่ในบ้านนี้หรือบ้านอื่นๆก็ปกติดี ใสสะอาดเย็นฉ่ำ


     “ข้าคิดว่ามันเป็นอะไรที่..อาจจะมากกว่านั้น”จางฝูเอ่ยไม่เต็มเสียงเรื่องมารปีศาจนี้เธอไม่รู้ด้วยซ้ำจะอธิบายให้สามีและสหายของเธอฟังอย่างไร พวกเขาอาจคิดว่าเธอเพ้อเจ้อก็เป็นได้


     “อาจจะเป็นปีศาจก็ได้ฮะ”ระหว่างที่จางฝูกำลังครุ่นคิดเรื่องที่จะบอกอย่างไรอยู่นั้น จู่ๆเด็กเด็กชายคนเล็กของบ้านก็เอ่ยออกมา แล้วเงยหน้ามองมายังจางฝูด้วยแววตาใสซื่อ


     “เจ้าหนูเจ้าว่าอะไรนะ”จางฝูขมวดคิ้วแล้วมองไปยังเด็กน้อยในอ้อมแขน


     “ท่านยายบ้านข้างๆเคยเล่าให้ฟัง สมัยก่อนนานมาแล้วจะมีปีศาจสาวมักจะชอบบุรุษบริสุทธิ์ ตอนกลางคืน ถ้ามีเด็กชายหรือผู้ชายบ้านไหนไปเดินเที่ยวที่นอกบ้านก็จะถูกปีศาจสาวจะออกมายั่วยวนใช้มนต์เสน่ห์ให้หลอกให้เข้าไปในป่า หลังจากนั้นพวกเขาค่อยๆ แล้วก็จะถูกพวกนางจับกิน”เด็กสาวผู้พี่เอ่ยพรางมองไปยังน้องชาก่อนจะมองไปยยังจางฝูและพี่ชายคนอื่นๆที่นั่งเงียบฟังอยู่


      “เจ้าหนู เจ้าคิดว่าพี่ชายเจ้าจะโดนปีศาจกินหรือ ข้าเรื่องนี้มันแค่นิทานหลอกเด็กนะ”เมิ่งจื่อเหยาเอ่ยยิ้มทำเอาเด็กสาวและชายนั้นพากันก้มหน้างุด จางฝูเมื่อเห็นก็ได้แต่ส่งสายตาดุๆไปยังสหายตน “อาไร๊..ข้าแค่พูดตามจริงเรื่องแบบนี้มันมีที่ไหน”


      “พูดแบบนั้นก็ไม่ถูก อาเมิ่งก่อนหน้าข้ากับจางฝูเคยไปยังสถานที่หนึ่งเมื่อเข้าไปแล้วก็ไปโผล่อีกที่ดินแดนหนึ่ง นั้นไม่ใช่เรื่องหลอก  จู๋เว่ยเองก็รู้เรื่องนี้ บางทีเรื่องแบบนี้อาจจะมีอยู่จริงๆ”เจี๋ยเฟยเอ่ย เรื่องถ้ำประหลาดที่พาพวกเขาไปยังปอมเปอี  ให้อีกกี่ปีก็ลืมไม่ลง ใครจะว่าเรื่องนี้เป็นไปไม่ได้ แต่พวกเขาได้สัมผัสมันมาแล้วครั้งนี้ หากตัวเขาที่ยังมีชีวิตจะทะลุมิติไปได้ ผีปีศาจเองก็ใช่ว่าจะไม่มี


     “เห่ ไม่เห็นเล่าให้ฟังเลย”


     “ก็เจ้าไม่ถาม”จางฝูเอ่ยพรางหรี่ตามองไปยังเมิ่งจื่อเหยาที่ได้แต่ไหวไหล่อย่างช่วยไม่ได้


    “แล้วหากเป็นอย่างนั้นจริงเราจะเอาอะไรไปช่วยพวกชาวบ้าน พวกเราก็เป็นแค่มนุษย์ธรรมดานะ หรือต้องไปเชิญพวกพ่อมดหมอผีละ”เมิ่งจื่อเหยาเอ่ยแล้วมองไปยังสองสามีภรรยาที่ยังคงนั่งครุ่นคิดอยู่


     “ข้าเคยได้ยินว่า คนที่บริสุทธ์หรือมีความแค้นมากจะดึงดูดพวกปีศาจ เราอาจใช้ตัวล่อ แต่…”จางฝูเอ่ยพรางหรี่ตามองบุรุษทั้งสองที่นั่งอยู่แล้วกได้แต่ถอนหายใจอย่างเหนื่อยใจ ‘ไอ้ตรงนี้ไม่มีใครบริสุทธ์สักคนโดยเฉพาะอาเมิ่ง บาปหนักเลยละคนๆนี้’


      “เฮ้อออ……”

  “คนบริสุทธ์ งั้นเจ้าหนูสองคนนี้ใช้ได้ไหมละ”เมิ่งจื่อเหมาเอ่ยแล้วมองไปยังเด็กน้อยทั้งสอง เด็กน้อยชายหญิงได้ยินก็พากันซุกหน้าหนีพร้อมกระชักอดหญิงสาวเเน่น


      “เจ้าบ้าเมิ่ง ไปเเกล้งเด็กเช่นนี้ใช้ได้ที่ใดกันห่ะ”จางฝูร้องด่าอีกฝ่าย แต่นอกจากอีกฝ่ายจะไม่รู้สึกผิดแล้วกลับหัวเราะเยาะออกมาอย่างสนุกสนานเสียอีก จนเจี๋ยเฟยที่นั่งอยู่ข้างๆได้แต่นั่งส่ายหัวมองและถอนหายใจออกมา


       เช่นนั้นแผนที่จะหาตัวคนไปล่อก็คงทำไม่ได้สินะ”เจี๋ยเฟยเอ่ยแล้วมองตรงไปยังฮูหยินของตัวเอง จางฝูที่ได้ฟังก็พยักหน้าแล้วกอดลูบหัวเด็กน้อยทั้งสองเอาไว้ ดูเหมือนว่าฮูหยินเขาจะเห็นเด็กน้อยทั้งสองเป็นเหมือนลูกทั้งสองของตัวเองที่บ้านไปเสียแล้วเพราะกอดไว้ไม่ยอมปล่อยเลย


      "แย่แล้วๆ พรานตู้โดนปีศาจจับไป แย่แล้วๆ!!!"

      “แย่แล้วววววว!!!!”


      ระหว่างที่พวกจางฝูนั้นยังพูดคุยกันอยู่ในบ้าน ที่ด้านนอกก็มีเสียงร้องของชายผู้นหนึ่งดังขึ้น พร้อมกับเสียงนั้นที่วิ่งห่างไปทางลานกว้างของหมุ่บ้าน เพียวแต่สิ่งที่ทำให้คนทั้งสามที่นั่งอยู่ถึงกับชะงักกึกมองหน้ากันอย่างตกใจกลับเป็นประโยคที่่อีกฝ่ายร้องบอกออกมาต่างหาก


      “ท่านพี่นั่นเสียงท่านลุงสงนี่”เด็กชายตัวน้อยร้องบอกพี่สาวก่อนเด็กน้อยทั้งสองนั้นจะพากันดิ้นออกจากอ้อมแขนของจางฝูก่อนที่จะพากันวิ่งออกจากบ้านไป


      ทางคนทั้งสามที่ได้แต่นั่งงงมองหน้ากัน ก่อนจางฝูเป้นคนได้สติก่อนนั้นจะรวบเอาชายกระโปรงขึ้นกระโดดพรวดข้ามหัวสหายกบสามีวิ่งตามเด็กน้อยทั้งสองไปโดยทันที เจี๋ยเฟยเมื่อเห็นร่างบางของฮูหยินลอยข้ามหัวไปก็ไม่รอช้ารีบลุกวิ่งทะยานออกไปโดยไมม่ลืมที่จะหิ้วคอเสื้อสหายร่างเล็กของเมิ่งจื่อเหยาวิ่งตามออกไปด้วย


@Admin


แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +5 คุณธรรม +5 ความโหด โพสต์ 2019-10-14 19:28
คุณได้รับ +10 คุณธรรม โพสต์ 2019-10-14 19:28

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -36 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -36 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นสูง
เคล็ดวิชาวารีสิ้นขั้นสูง
หนามคู่เป่าเหลียน
ม้าเทพอูซุน
ไข่มุกราตรี
คัมภีร์ละติน
ปราณคลุมวารี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x5
x177
x43
x800
x2
x17
x25
x80
x100
x50
x600
x200
x3
x8
x4
x160
x1
x400
x3
x100
x3
x600
x600
x200
x90
x30
x220
x3
x59
x600
x400
x200
x5
x400
x1200
x75
x3
x30
x600
x4
x100
x1185
x2
x200
x200
x28
x4
x600
x40
x2
x10
x60
x58
x4
x250
x19
x600
x32
x40
x200
x100
x800
x204
x3
x600
x712
x200
x16
x200
x21
x600
x4
x1000
x400
x800
x30
x600
x40
x4
x5
x29
x400
x74
x1
x4
x1680
x1
x3
x435
x735
x57
x975
x3
x5
x6
x70
x2
x133
x1
x1
x3
x1
x4
x225
x2
x1
x136
x300
x75
x1
x15
x15
x2
x49
x6
x651
x410
x1500
x132
x218
x261
x260
x260
x400
x215
x70
x325
x360
x30
x110
x346
x720
x1
x23
x536
x4
x350
x90
x266
x257
x520
x923
x129
x1
x22
x714
x390
x2
x2
x509
x386
x320
x158
x5225
x1092
x350
x233
x49
x42
x17
x49
x18
x320
x1162
x6
x1764
x810
x340
x1
x4
x28
x1
x8
x131
x241
x668
x4800
x53
x12
x134
x1
x446
x140
x5400
x8
x327
x630
x500
x35
x2
x3
x260
x5
x40
x141
x2
x4500
x546
x1340
x730
x108
x195
x107
x8
x48
x482
x7
x38
x3
x2
x7
x137
x5
x10
x15
x4
x147
x263
x500
x2
x51
x261
x7
x158
x12
x227
x4622
x702
x220
x13
x109
x4
x2
x979
x2219
x490
</