ดู: 49|ตอบกลับ: 2

{ นอกเมืองเป่ยผิง } เทือกเขาซีซาน ♦ 太行山

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2019-10-11 01:22:23 |โหมดอ่าน


เขาซีซาง ♦ 太行山

{ นอกเมืองเป่ยผิง }




มหาโตรก กำแพงฟ้า ภูผาเมฆ
เป็น 1 ใน 2 เทือกเขาที่ใหญ่ที่สุดของเป่ยผิง หากพูดถึงเทือกเขาเยียนซานทางทิศเหนือ
ของเป่ยผิงที่ทอดแนวยาวไปทางตะวันตก ก็ไม่อาจละเว้นการพูดถึงเทือกเขาซีซาน 
หรือ เรียกอีกอย่างว่า เทือกเขาไท่หาง บนซีซาน มีป่าไม้หนาทึก ทะเลหมอก 
มีวัดวากระจายตามภูเขา และมีถ้ำกลางหุบเขาลึก ประกอบเป็นทัศนียภาพธรรมชาติที่สวยงาม
เหมือนอยู่แถบตอนใต้แม่น้ำแยงซี ดังนั้น ผู้คนแต่โบราณจึงไม่วายชื่นชมว่า
 "เดินตามเขาเขียวเหมือนอยู่ในภาพเขียน นกบินไปมาเป็นคู่ๆ เหมือนอยู่ตอนใต้แม่น้ำฉางเจียง"
 














  

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 10

ดูบันทึกคะแนน

142

กระทู้

1767

โพสต์

67หมื่น

เครดิต

อิงฮวาในวันเดอร์แลนด์

เงินชั่ง
1173422
เงินตำลึง
66734
ชื่อเสียง
215969
ความหิว
302

ตราเมเปิ้ลพวกเรามาอธิษฐานขอลูกแฝดกับเจ้าแม่ใบรับรองภาษาฮั่นป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ป้ายตลาดมืดตราหนูตราหุบเขาปีศาจ

คุณธรรม
11290
ความชั่ว
7579
ความโหด
17767
ห่านฟ้า
เลเวล 1

สรวงสุรางค์

ข้าอยากผจญภัย!
pet
โพสต์ 2019-10-11 16:47:08 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ShaoTien เมื่อ 2019-10-11 18:08

ดอกไม้งามที่พึ่งผุด 165
สวีทหวาน (4)

         หย่งเยี่ยพาเดินทางไปยังทางตะวันตกของเป่ยผิงไปเทือกเขาซีซานกว่าเจ็ดสิบลี้ถึงตีนเข้าทางเดินขึ้น ผคองดรุณีน้อยอ้อนแอ้นอรชรระยะทางไกลผสมกับแดดที่ส่อง ฝ่าเดินกันไปไม่ยอท้อต่ออุปสรรคตั้งใจจะพามาชมทิวเขาที่นี่ตั้งแต่แรก ยิ่งเดินขึ้นมายิ่งทำให้สัมผัสถึงหมอกหนาทีละนิด

          "หมอกค่อยๆหนาราวกับซ่อนเร้นบางสิ่งบางอย่างไว้ ปวดขา…." พึมพำอุบอิบปวดขาเรียวเล็กทั้งสองข้าง ไม่ได้อึดถึกทนดั่งสามี พอขึ้นจนเจอกับละอองหมอกอากาศเย็นชื้น ไม่ร้อนเหมือนตอนเดินทางมา


          ขึ้นถึงเชิงเขาทั้งสองโอบกอดมองทะเลหมอกที่ปกคลุมด้านล่างจนมองไม่เห็นแม้แต่ทางลงและเชิงผาความงามอันน่ามหัศจรรย์ของทะเลหมอก ทัศนียภาพสวยงาม สะพรั่งไปด้วยดอกไม้ที่มีสีสันสวยงาม เป็นภาพที่งดงามจับตาราวกับหลุดมาจากสรวงสวรรค์

          นัยน์เดียวดายเหลือบเห็นโขดหินขนาดใหญ่ที่พอจะให้ทั้งสองนอนแผ่ราบจึงจูงมือเล็กขาวเดินพาไปนั่งนอนเล่นกันตามประสีประสาคู่รัก ฝูงนกเขาบินวนร่อนเกาะตามกิ่งไม้บุปผางามแรกแย้มร่วงโรย

         อิงฮวาน้อยนั่งซบอยู่บนตัวชายหนุ่มราวกับอีกคนเป็นเตียงฐานรองโขดหิน ร่างกายทั้งสองแนบชิดกว่านอนเล่นธรรมดาทั้วไป เวลาอยู่กับหย่งเยี่ยมักจะไม่หวงเนื้อหวงตัว ไม่แปลกที่เวลาเดินผ่านผู้คนสายตาที่จับจ้องบ้างก็อิจฉาตาร้อน บ้างก็แทบสำลักคนทั้งคู่สวีทหวาน "ท่านพี่เจ้าคะ ที่นี่ลมพัดเย็นสบายได้บรรยากาศธรรมชาติบนทิวเขาสูง อากาศบริสุทธิ์มันสดชื่นจริงๆ อ่า…"

          "บริสุทธิ์เหมือนกับเจ้า" เสียงทุ้มพร่าบอกตอบกลับเกลี่ยนวลแก้มบางมอบความอ่อนโยน ที่มีไว้ให้นางคนเดียว ส่วนหนึ่งส่วนสำคัญในชีวิตที่ไม่อาจปละปล่อยให้หลุดมือ หัวใจตายด้านที่หวังพึ่งการผจญภัยในรูปแบบใหม่ๆถูกชโลมลูกแมวไร้เดียงสาตาแป๋วที่เข้ามาก่อกวน

          "อื้อหือ อ่า...ใช่แล้ว น้องมีเรื่องอยากบอกให้พี่เยี่ยทราบมันเป็นเรื่องนานมาแล้ว คืออย่างนี้นะ… ตอนที่ข้าเป็นเสมียนถูกส่งไปจวนอู่โหวฝึกงานอยู่ที่นั้นด้วย ทำให้….อื้อออ ข้ารู้เรื่องภูมิหลังท่านพี่มาบ้าง แต่ถ้าท่านพี่ไม่อยากฟัง ข้าจะไม่รื้อฟื้นให้ความมากก็ได้นะเจ้าคะ" เสียงหวานใสดั่งแก้วลังเลเลิ่กลั่กกระพริบตาปริบๆกลัวถูกโกรธ "น้องขอโทษ…พี่เยี่ยไม่โกรธข้านะ"

          ตอนแรกที่ฟังฉายแววประหลาดใจ ความบังเอิญและโชคชะตาชักนำพาให้นางรู้เรื่องในอดีตที่ปกปิดของเขา "ข้าไม่โกรธ เรื่องมันผ่านมานานแล้วหลายสิบปี" ไม่เคยคิดโกรธเคืองอันใด นั่นมันอาจจะเป็นเรื่องดีแม้ว่าช่วงแรกๆที่ถูกขับไล่ออกจากจวนพร้อมมารดาและพี่ชายจะลำบาก แต่พวกเขาก็สร้างครอบครัวที่อบอุ่นอยู่ด้วยกัน มันอาจจะดีด้วยซ้ำที่ถูกไล่ออกมา

          "ที่แห่งนั้นทำให้ข้าได้เจอกับพ่อบ้านเฒ่าที่สอนแล้วไขข้องกระจ่างใส ว่าอาการใจเต้นแรงยามอยู่ใกล้ท่าน ยามถูกท่านสัมผัสสาเหตุเกิดขึ้นเพราะอะไร.... พ่อบ้านบอกว่าข้าน่ะ.... หลงรักพี่เยี่ยเข้าเต็มเปา" ย้อนคิดก็ตลกไม่น้อย ช่วงที่ไม่รู้ใจตัวเอง คิดว่าเป็นโรคหัวใจกำเริบหรือเป็นโรคหัวใจอะไรที่มันร้ายแรง "ไม่แฟร์เลยสักนิด... ข้าแอบชอบท่านอยู่ฝ่ายเดียวได้ไงกันนะ"

          หย่งเยี่ยเกือบจะหลุดยิ้มลูกแมวขู่ฟ่อใส่เกาคางเบาๆ "สัมผัสแบบใด หื้ม" พอจี้คำถามเข้าใส่อิงฮวาน้อยหน้าแดงก่ำป่านมะเขือเทศสุก ผลมะเขือเทศลูกนี้น่ากัดลิ้มรสความหวานฉ่ำ

          "สัมผัส....แบบ... ไม่เอาข้าเขิน!"

          สนทนาพาทีปรับสาธุสุขดิบเพลินตาชมวิวทิวทัศน์กลีบดอกไม้หอม บรรยากาศร่มรื่นแสงแดดอ่อนๆที่คอยโอบแผ่ถูกบดบังด้วยต้นไม้ใหญ่ เสียงนกเสียงกาดั่งคลอ ขณะนั้นนกบินนำจดหมายมาส่งจ่าหน้าถึงอิงฮวา แกะปล้องม้วนไม้ไผ่อันเล็กๆที่ผูกติดเปิดอ่าน "อ๊ะ… พี่สาวหลานส่งจดหมายกลับมาหาข้าแล้ว" ขยับตัวนอนเอนให้ร่างสูงเห็นเนื้อหาภายในที่เขียนได้สะดวกๆ ไม่มีอะไรที่จะปกปิดบังต่อกันซึ่งกันและกันอยู่แล้ว



ถึงน้องอิงฮวา

         เจี่ยเจียผ่านมาทางจางเย่… พบสถานที่วิเศษยิ่งน่าสนใจที่หนึ่งเรียก ‘หอจุ้ยหลิงหลง’ ฟังว่าเจ้ามีปัญหากลัดกลุ้มใจ ขอบอกโดยไม่ปิดบังคืนแรกของเจี่ยเจียเพราะบุรุษไร้ประสบการณ์ ทำให้เจ็บปวดทรมานอย่างถึงแก่น หลังจากนั้นร่างกายไม่ได้รับการเยียวยาสภาพจิตใจล่วงดิ่งสู่เหวเช่นกัน ยังดีที่ความรักช่วยประคับประคองถึงอย่างนั้นอาจจะไม่เพียงพอหากเจ้าต้องการทายาทไว้เชยชม.. เรื่องราวในห้องหอสำหรับนักวิชาการคงเป็นเรื่องยากในแง่ปฎิบัติจริงสำหรับสายทฤษฎี
          แน่นอนเจี่ยเจียตระหนักในปัญหาของน้องสาวไม่นิ่งนอนใจ.. ได้สรรหา ‘ปรมาจารย์’ ด้านนี้เอาไว้แล้ว เจ้ามาที่หอจุ้ยหลิงหลงบอกต่อคนดูแลได้ว่าจากการแนะนำของ ‘คุณหนูฮวายวี่’ เตรียมเงินมาให้พอเพียงอย่าได้อายครู่เพราะหวังรู้วิชา เมื่อพบเถ้าแก่กู่...บุคคลเช่นนี้จะสามารถไขปัญหาของน้องสาวได้
เจี่ยเจี่ย




          "ปรมาจารย์!!!? คิดไว้แล้วเชียวพี่สาวหลานจะต้องช่วยได้จริงๆด้วย พี่เยี่ยเจ้าคะ นี่ๆๆ ข้าเจอคนที่จะสอนเรื่องเข้าหอแล้ว ท่านไม่ต้องไปเรียนกับคุณชายเผิงอีกต่อไป ปล่อยให้ข้าศึกษาดีกว่ามันก็อาจจะเหมือนอ่านตำราหาความรู้…." แย้มยิ้มเบิกบานใจเตรียมเงินมาให้พออย่างนั้นหรอ ค่าคงค่าครูคงจะแพงน่าดู แต่เพื่อให้พี่เยี่ยมีความสุขเท่าไหร่ก็ยอมจ่าย "หอจุ้ยหลิงหลงที่จางเย่ เห็นทีต้องไปเสียหน่อยแล้วกระมัง"

          "ฮวาเอ๋อร์ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้าดีกว่า เผิงเป็นปรมาจารย์ชั้นสูง เรื่องนั้นปล่อยให้ข้าจัดการ" ตากระตุกๆเมื่อคนตัวเล็กจะศึกษาซ้ำยังทำให้นางถึงขั้นวิตก

          "ยังไม่ลองเลยจะรู้ได้ยังไงว่า ข้าเรียนได้หรือไม่ได้ ข้าเป็นถึงขั้นนักวิชาการเชียวนะ! เรื่องศึกษาหาความรู้ไม่ต้องเป็นห่วงข้าน่ะทำได้สบายอยู่แล้ว พี่เยี่ยอย่าได้กังวลพี่มีหน้าที่และภาระอันยิ่งใหญ่ เป็นถึงกัปตันซางอินคอยคุมดูแลพี่น้องๆ ไหนจะต้องตามหาลายแทงออกล่าขุมทรัพย์รวมทั้งตามหาเคล็ดวิชาหมินเยว่ ผจญภัยกับพวกพ้อง ไม่รวมที่ท่านต้องตามหาพี่ชายอีก" พูดเป็นฉากๆ มือเล็กนุ่มนิ่มลูบแผ่นอกแกร่งที่เต็มไปด้วยรอยแผลต่างๆนาๆ น่าเกรงขามน่าหลงใหล รอยแผลเหล่านี้เข้ากันดี....

          จะต่อรั้นต่อเถียงไม่ใช่อุปนิสัยจึงเลือกที่จะเงียบเปลี่ยนชวนคุยเรื่องอื่น ใจวนกระวายคนสอนหากเป็นบุรุษนางไม่ถูกหลอกกินเต้าหูรึ หย่งเยี่ยลุกพาเดินต่อเมื่อนอนพักได้สักชั่วยามสูดกลิ่นกายดอกอิงฮวาหอมๆ "ฮวาเอ๋อร์ชอบลูบหน้าท้องข้าถึงขนาดนั้นเชียว"

          ".....งื้ออออ หน้าท้องซิคแพคพี่เยี่ยเรียงตัวสวยกล้ามเนื้อน่ากัดน่าขยำ" ไม่ให้ลูบของสามีแล้วจะให้ไปลูบของใครเล่า เดินเตาะแตกเคียงข้างใกล้ชิดกัน ลำตัวใหญ่โอบกอดนางไว้มิดตัวมันให้ความอบอุ่นกับนุ่มนิ่มน้อยผู้ขี้เหงา

          "แล้วถ้าข้าทำเช่นนี้บ้างล่ะ?" มือหนาทั้งสองประชิดเอวคอดเล็กจั๊กจี้แกล้งอิงฮวาหยอกล้อหวานละมุน ร่างเรียวบอบบางสะดุ้งวี๊ดว๊ายหัวเราะลั่นนิ้วจั๊กจี้หัวเราะแทบขาดใจ พยายามหยอกล้อฮูหยินตามที่เห็นคู่รักคู่อื่นมักทำกัน เสียงหวานๆครางร้องไพเราะเสนาะหูประดุจขับขานทุกครั้งที่บรรจงใช้นิ้วมือหยอกล้อเข้าที่เอวเล็กๆ

          "ฮ่าฮ่าๆๆๆ พี่เยี่ยแกล้งข้าาาาาา อ๊ะ....ฮ่าๆๆๆ" ร้องโวยวายหัวเราะอารมณ์ดีกว่าจะเลิกแกล้งหัวเราะจนหน้าดำหน้าแดงไปหมดแล้ว สามีนางขี้แกล้งตั้งแต่เมื่อไหร่กัน! ไม่ได้การเห็นทีคืนนี้ต้องแกล้งกลับ ชูมือทั้งสองทำหน้าอ้อนๆ "อุ้มหน่อยๆ ข้าเดินไม่ไหวแล้ว" อิริยาบถที่ทั้งน่ารักน่าเอ็นดูในคราวเดียวกันอดไม่ได้ที่จะถูกผู้เป็นสามีกลั่นแกล้งต่อ แขนแกร่งแข็งแรงอุ้มหิ้วช้อนฮูหยินขึ้นพาเดินต่อ

          นำทางเดินชมขุนเขามองข้างล่างเห็นทะเลหมอกตระการตา คุ้มค่ากับการพาคนรักตัวน้อยมาพักผ่อนหย่อนใจสร้างสายสัมพันธเชื่อมรักไม่ให้ขาดหาย


@Admin

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +3 คุณธรรม +7 ความโหด โพสต์ 2019-10-11 18:14
คุณได้รับ --10 คุณธรรม +8 ความชั่ว +10 ความโหด โพสต์ 2019-10-11 16:52
คุณได้รับ +5 ความชั่ว +39 ความโหด โพสต์ 2019-10-11 16:52

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -48 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -48 + 10

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ลูลิอุส
กลยุทธ์ซุนจื่อ
กระดานหมาก
ชุดหยกท้อ
ฮิปโป
ตาเหยี่ยว
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x75
x2
x4
x13
x22
x48
x550
x1
x26
x2001
x11
x1419
x30
x2000
x2223
x24
x300
x40
x10
x15
x2630
x19
x2223
x16
x41
x6223
x2800
x3
x28
x28
x3000
x2200
x1900
x40
x3000
x95
x35
x3
x15
x62
x21
x1360
x3613
x1823
x1023
x30
x840
x34
x19
x60
x3223
x38
x1823
x213
x12
x225
x106
x5
x22
x572
x2
x3129
x4
x101
x256
x1633
x320
x9263
x148
x106
x20
x1928
x3453
x29
x4
x376
x2603
x91
x188
x3
x835
x5
x22
x64
x3327
x3002
x1827
x47
x247
x2229
x5
x769
x16
x1
x12
x584
x279
x13
x1
x1869
x80
x2072
x303
x1
x2604
x1
x58
x1843
x44
x1
x1255
x323
x76
x71
x1
x1610
x1250
x1530
x1320
x69
x2150
x220
x212
x64
x9999
x193
x2962
x24
x3
x2
x48
x10
x1
x52
x3610
x420
x16
x334
x40
x240
x1
x11
x3328
x3025
x381
x944
x24
x4433
x2100
x2766
x4805
x2500
x15
x30
x1989
x4088
x11
x9999
x2300
x9999
x132
x3
x1465
x3580
x4114
x152
x3500
x3
x2858
x7084
x4410
x1586
x4159
x5479
x5499
x3346
x3061
x168
x4095
x1863
x15
x3885
x30
x871
x3210
x9999
x5497
x198
x16
x352
x160
x31
x3176
x84
x4280
x3195
x6633
x9999
x1967
x1378
x103
x1390
x27
x3452
x504
x5481
x9999
x1
x9372
x9999
x2730
x1889
x382
x1
x3741
x600
x4673
x10
x9
x56
x1
x9999
x119
x286
x3458
x4194
x2719
x2
x49
x4
x319
x324
x1079
x477
x340
x821
x2
x9999
x9999
x1
x9999
x3
x4111
x1644
x5515
x44
x3100
x16
x93
x607
x30
x429
x2656
x11
x24
x17
x3024
x237
x7
x7305
x32
x27
x1226
x785
x24
x140
x157
x591
x965
x27
x60
x247
x2545
x13
x4
x807
x3914
x4664
x10
x3416
x3448
x42
x17
x240
x9999
x873
x24
x27
x34
x3416
x9
x35
x784
x2463
x9999
x268
x4195
x6771
x843
x9793
x9999
x2450
x1112
x5685
x9999
x7302
x9392
x131
x9051
x7941
x289
x58
x1
x110
x359
x4431
x2018
x1990
x283
x556
x34
x8815
x9999
x8346
x6627
x4361
x7761
x99
x8002
x9999
x4297
x9999
x9999
x6320
x9999
x6476
x6305
x9999
x3593
x4478
x3896
x5196
x9999
x6038
x6040
x4903
x6114
x5381
x8267
x4392
x5705
x4316
x4307
x2687
x664
x9999
x9999
x39
x3855
x9134
x1005
x2533
x1548
x9102
x5428
x792
x1

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2019-11-15 10:50

ขึ้นไปด้านบน