ดู: 78|ตอบกลับ: 2

{ เมืองซีเรีย } ที่ทำการข้าหลวง

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2019-10-9 20:13:45 |โหมดอ่าน

ที่ทำการข้าหลวงแห่งซีเรีย

{ เมืองซีเรีย }



ที่ทำการและบ้านของข้าหลวงแห่งซีเรีย ผู้ได้รับการแต่งตั้งจากสภาเซเนทโดยตรง
เป็นอาคารขนาดใหญ่สร้างขึ้นเน้นประโยชน์ใช้สอย มีสวนวงกตห้องนั่งเล่น
ระเบียงรับลม รวมไปถึงห้องเก็บเอกสารสำมะโนประชากรที่สำคัญต่างๆ
มีทาสและบริวารมากมายคอยดูแความเรียบร้อย และยังใช้รับรองแขกสำคัญ





ข้าหลวงแห่งซีเรีย : เอลิคลีส มาร์คัส เฟเนเวห์
อุปนิสัย : นักออกงานสังคมตัวพ่อนักการเมืองแห่งโลกยุคใหม่ คอแข็งมีมุขตลกขบขันอยู่เสมอ ชื่นชอบงานสังสรรค์





คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 10

ดูบันทึกคะแนน

155

กระทู้

1410

โพสต์

57หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
159235
เงินตำลึง
429381
ชื่อเสียง
218960
ความหิว
1145

ใบรับรองภาษาละตินใบรับรองภาษาอาร์เมเนียป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ใบรับรองภาษาฮิบรูใบรับรองภาษาเปอร์เชียใบรับรองภาษาฮั่น

คุณธรรม
22037
ความชั่ว
2793
ความโหด
6195
หงเฟิง
เลเวล 1

เหอ ซูมี่

สงบใจไว้นะเจ้าคะ...
pet
โพสต์ 2019-10-9 23:52:59 | ดูโพสต์ทั้งหมด
เวลาต่อมา.. หลังจากชาวขบวนผ่านจุดเขตย่านการค้ามาแล้ว ที่นั่นเหมือนแบ่งเป็น 2ฝั่ง คือฝั่งค้าขายปกติกับค้าขายทาส วัฒนธรรมค้าขายทาสนี่ค่อนข้างแปลกใหม่สำหรับชาวฮั่นเลย เพราะว่าเรื่องพวกนี้ไม่ค่อยแพร่หลายในดินแดนฮั่น นอกจากจะให้ตลาดมืดหรือองค์กรลับจริงๆ ไม่เปิดเผยเป็นสาธารณะเช่นนี้ และก็เหมือนว่าระบบทาสนี้จะมีความปกติในชีวิตประจำวันของชาวโรมมากทีเดียว


สำหรับหลิงนู และคนอื่นๆดูเป็นเรื่องที่ อาจจะทำให้ดูแปลกใจไม่น้อย ส่วนตัวหลิงนูเองอาจจะเคยเห็นระบบนี้มาก่อนหน้า แต่ว่าไมม่ถึงกับเปิดเผยต่อสาธารณะชนขนาดนี้
มันก็มีความ อึดอัดใจเมื่อเห็นกิจกรรมเหล่านี้อยู่เหมือนกัน..


ต่อจากนั้น พอทหารยามของซีเรียพาเดินมาจนถึงสถานที่หนึ่งหลังจากผ่านแขตตลาดมาแล้ว เป็นสถานที่แห่งใหม่ เป็นอาคารขนาดใหญ่ที่เหมือนจะสร้างขึ้นจากหินล้วนๆ ตัวอาคารมีสีขาวมีการสลักลายบนอาคารเหล่านั้น ตัวเสาที่ค้ำยันอาคารนี้ดูมีเอกลักษณ์มากๆ ที่สำคัญตัวอาคาร มักจะเป็นทรงเหลี่ยมบวกกับทรงโค้งอย่างชัดเจน ทำให้ดูๆแล้วโก้หรูมาทีเดียว


"ตอนนี้เรามาถึงที่ทำการของข้าหลวงแล้วนะ ส่วนพวกจะขอให้หัวหน้ากลุ่มขบวนกับตัวแทนอีกสองคนเข้าไปพบท่านข้าหลวงด้านใน ส่วนคนอื่นรออยู่ด้านนอก" ทหารยามเอ่ย การพบท่านข้าหลวงต้องรัดกุมเล็กน้อย


"ทราบแล้ว ถ้างั้น ท่านแม่ทัพเว่ย กับท่านจิตรกรหลี่ทั้ง2ท่านโปรดตามข้าเข้าไปพบท่านข้าหลวงด้วยกันนะ" จางเชียนเลือกแม่ทัพเว่ยและหลิงนูอีกครั้งนึง


@WeishaoTien (ตอบรับ)


"ทราบแล้วท่านจางเชียน " หลิงนูเองก็ตอบรับเช่นกัน ก่อนจะที่จะโดดลงจากหลังรถม้าของกลุ่มเธอ
ก่อนที่จะไปนั้นหลิงนูก็ได้บอกให้เบลล่า ซูมี่และคนอื่นๆรอตนเองไปก่อน เดี๋ยวจะกลับมาหลังจากเสร็จธุระเข้าพบปะข้าหลวงของเมืองซีเรีย


จางเชียน แม่ทัพเว่ยและหลิงนูมาประจำที่เรียบร้อยแล้ว พอทุกอย่างพร้อมแล้วทหารยามก็เดินนำหน้าเข้าไปในที่ทำการข้าหลวงนำทั้งสามคนเดินเข้าไปพร้อมๆกัน ส่วนคนอื่นๆไม่ได้ตามเข้าไปรวมสิ่งของด้วยก็ตาม ไม่ได้นำเข้าไปด้วย


ทั้งสามคนเดินผ่านประตูทางเข้าที่ทำการข้าหลวงมาก็น่าจะเข้ามาถึงส่วนกลาง  ดูเหมือนมีมีสวนวงกตห้องนั่งเล่นพร้อมระเบียงรับลม รวมไปถึงห้องเก็บเอกสารสำมะโนประชากรที่สำคัญต่างๆที่เห็นอยู่ลิบๆ และบริวารมากมายคอยดูแความเรียบร้อยคล้ายๆบ่าวภายในจวนนั่นละมั้ง ที่คัญ มีทาส ด้วย...
ก็ ไม่แปลกใจนัก.. แต่แอบขัดใจของเราอยู่ดีนั่นแหละ...


ทหารยามเดินนำพวกเราเข้ามายังห้องๆหนึ่งที่ภายในห้องดูค่อนข้างใหญ่โปร่งโล่งสบาย ประดับของสิ่งของลวดลายแบบโรมัน พร้อมกับผู้คนภายในห้องนั้นประมาณ 2-3คน มองไปพบว่าเป็นทหาร 2 คนยืนอยู่ด้านหลังกับอีกคนหนึ่งเป็นบุรุษผู้หนึ่งผมสีทอง แต่งตัวและท่าทางดูมีภูมิฐานสง่างามบ่งบอกถึงฐานะใหญ่ เธอคิดว่าคนนี้ต้องเป็นข้าหลวงแน่นอน


เมื่อจางเชียนได้พบบุรุษภูมิฐานดีคนนั้น ไต้เท้าไม่รอช้าคำนับตามธรรมเนียมฮั่นพร้อมกล่าวคำทักทายด้วยภาษาโรมัน
"คารวะท่านข้าหลวงแห่งซีเรียขอรับ"


ข้าหลวงคารวะต้อนรับ เขาโค้งเล็กน้อยตามธรรมเนียมโรมัน ดูแล้วแตกต่างจากที่ๆผ่านมาของอาร์เมเนีย กับพาร์เที่ยน การทักทายของชาวตะวันตก แทบไม่เหมือนกันสักทีเลยแหะ...
"สวัสดีสหายจากดินแดนตะวันออกอันไกลโพน ข้าคือข้าหลวงของเมืองแห่งนี้นามว่า เอลิคลีส มาร์คัส เฟเนเวห์ ยินดีที่ได้รู้จัก" ข้าหลวงแนะนำตัว หลิงนูคิดว่าชื่อค่อนข้างจำยากเลยทีเดียวนะเนี่ยชาวโรมัน ยาวกี่พยางค์กันแน่นะ..


"ตัวข้าชื่อ จางเชียน ขอรับ ตัวข้าคือผู้นำของขบวนคาราวานของเราในครั้งนี้ พวกเราเดินทางมาในนามของจักรพรรดิของพวกเราเพื่อมาเจริญสัมพันธไมตรีกับพวกท่านและกรุงโรม รวมถึงพวกเราทุกคนต้องการที่จะเดินทางไปยังกรุงโรมอาณาจักรใหญ่ของพวกท่านเพื่อสร้างสัมพันธไมตรีต่อจักรพรรดิของท่านด้วย ขอให้ท่านข้าหลวงโปรดพิจารณาและเห็นชอบพวกเรา" จางเชียนเอ่ยถึงเจตจำนงที่เดินทางมาไกลแสนไกลนี้


"อ้อ.. อย่างนี้นี่เองๆ " ข้าหลวงพยักหน้าเข้าใจ ก่อนที่จะตัดสินใจบางอย่าง
"ข้าตกลงความเห็นจากท่านทูตจากตะวันออก เดี๋ยวข้าจะดำเนินการออกหนังสือผ่านทางให้แก่พวกท่านไปยังกรุงโรมแน่นอน และข้าว่าแนะนำให้ท่านทูตเดินทางลงใต้อีกไกลสักหน่อยไปยังเมืองใหญ่ที่ชื่อว่า อเล็กซานเดรีย จะมีท่าเรือขนาดใหญ่ที่เดินทางไปยังโรมโดยตรง" ข้าหลวงแนะนำการเดินทางให้ลงใต้อีกครั้งหนึ่งอย่างที่บอกมา


"ขอบคุณท่านข้าหลวงที่แนะนำพวกเราขอรับ" จางเชียนคำนับ


"ถ้าเช่นนั้น ตอนค่ำคืนนี้เราจะมีการจัดงานเลี้ยงต้อนรับพวกท่านจากตะวันออกไกล ระหว่างนี้ข้าจะทำหนังสือเดินทางให้แก่พวกท่านเสียก่อน ดังนั้นท่านตอนกลางคืนข้าจะส่งทหารไปเชิญพวกท่านและบริวารมาร่วมงานเลี้ยงของพวกเรา" ข้าหลวงกล่าวเชิญชวนจางเชียนและทุกๆคนร่วมงานเลี้ยง


"เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ท่านข้าหลวงเชิญเข้าร่วมงานเลี้ยงขอรับ ข้าจะชวนบริวารของข้ามาร่วมอย่างแน่นอน" จางเชียนเอ่ยพร้อมคำนับ


"ระหว่างงานเลี้ยง ข้าจะมามอบหนังสือเดินทางให้แกท่านทูตโดยตรง ขอให้ท่านทูตโปรดเตรียมพร้อมรับ หรือส่งตัวแทนมาก็ได้ " ข้าหลวงเอ่ย


"แน่นอนว่าข้าจะมารับจากท่านข้าหลวงด้วยตัวเองขอรับ" จางเชียนตอบกลับ


หลังจากนั้นก็เป็นเพียงการสนทนาเล็กๆน้อยๆ ก่อนที่จางเชียนจะอำลาท่านข้าหลวงเพื่อกลับไปยังขบวนจางเชียนที่จอดรวมๆกันอยู่หน้าที่ทำการข้าหลวงซ๊เรีย เพื่อไปพบกับทุกคนและกล่าวนัดแนะบางอย่าง ในตอนกลางคืนจะมีงานเลี้ยงจัดโดยท่านข้าหลวงเอง ขอให้ทุกคนเข้าไปร่วมเพียงจำนวนหนึ่งก็พอ


@WeishaoTien (อิสระ)


ส่วนหลี่หลิงนูเองก็กลับไปรถม้าของตน เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้แล้วรอให้เวลาผ่านไปตกตอนกลางคืนซะก่อน...


@Admin

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +5 คุณธรรม +5 ความโหด โพสต์ 2019-10-10 14:15

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

11112222
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
เซ็กเธาว์โหย่วอี้
หมวกเกราะหวังเจี้ยน
แหวนห้าสี
ชุดนักพรตซือฉง
กระดิ่งสวรรค์
ตัวเบาขั้นสูง
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x4
x25
x30
x2
x1
x1
x1
x50
x1
x2
x32
x8
x1
x2
x30
x2
x2
x2
x2
x660
x160
x360
x260
x360
x3
x1
x66
x2
x3
x1
x2
x21
x6
x1
x1
x3
x1
x39
x2
x3
x3
x2
x60
x4
x3
x100
x210
x210
x100
x9
x10
x57
x10
x1
x5
x3
x3
x9
x4000
x175
x5
x8
x63
x126
x4
x138
x400
x151
x1400
x43
x18
x7
x1326
x161
x122
x16
x225
x25
x720
x120
x58
x1452
x120
x26
x480
x8
x1820
x19
x30
x15
x45
x9
x1402
x800
x1400
x3000
x420
x140
x17
x800
x10
x20
x8
x18
x10
x1200
x141
x54
x1600
x38
x64
x800
x14
x1
x9
x2210
x800
x9
x1302
x1400
x10
x1600
x90
x7
x117
x10
x1200
x138
x100
x1
x14
x120
x3
x1020
x3
x450
x1200
x278
x1800
x60
x1
x1550
x273
x1
x18
x30
x820
x430
x2050
x1820
x140
x2830
x24
x5
x13
x2844
x18
x9
x146
x93
x22
x1
x240
x55
x203
x2
x2050
x100
x8
x1095
x188
x24
x17
x866
x163
x1061
x1220
x920
x1338
x220
x43
x284
x1400
x1075
x2840
x2124
x1019
x2680
x1760
x390
x1307
x1906
x840
x1
x1480
x112
x1622
x1350
x499
x2474
x2545
x1058
x22
x159
x348
x1058
x87
x174
x830
x12
x319
x1428
x3568
x18
x823
x2
x950
x258
x911
x3000
x440
x760
x19
x273
x3
x16
x4897
x3073
x1782
x3292
x1
x2
x9999
x1
x2110
x1173
x359
x396
x59
x220
x2223
x2880
x1632
x3300
x2
x394
x625
x2655
x286
x8
x2600
x28
x98
x3
x137
x9999
x323
x134
x2274
x33
x10
x91
x108
x303
x16
x1115
x21
x7
x2065
x6047
x1426
x127
x1755
x9
x84
x19
x80
x8
x2462
x3
x20
x9
x928
x6
x2980
x1824
x1947
x13
x489
x134
x847
x3146
x2079
x1372
x2619
x2204
x1475
x1086
x2539
x186
x205
x9999
x211
x1390
x24
x1602
x1278
x1207
x29
x3392
x2662
x3255
x298
x17
x639
x369
x4
x533
x567
x880
x1017
x2146
x2833
x20
x5572
x4769
x175
x31
x3808
x2151
x4251
x2861
x730
x1414
x2554
x25
x2021
x3229
x1220
x83
x3217
x557
x1
x379
x410
x2
x1075
x716
x626
x610
x1728
x56
x1067
x1242
x104
x71
x344
x2379
x2426
x184
x79
x76
x120
x139
x402
x1098
x384
x607
x337
x87
x1095
x1254
x1600
x9999
x24
x803
x2001
x518
x91
x2035
x98
x22
x1869
x1020
x944
x977
x818
x64
x215
x7
x1637
x432
x411
x1
x1
x2977
x1

206

กระทู้

1095

โพสต์

28หมื่น

เครดิต

ภูน้ำต่างแดน ลมเดือนร่วมฟ้า

เงินชั่ง
239625
เงินตำลึง
1279088
ชื่อเสียง
98642
ความหิว
2140

ใบรับรองภาษาอาร์เมเนียใบรับรองภาษาฮิบรูใบรับรองภาษาเปอร์เชียใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละติน

คุณธรรม
5254
ความชั่ว
0
ความโหด
680
霸王龍
เลเวล 1

เซี่ยง เหมย

ข้าไม่ได้อ่อนแอนะ
pet
โพสต์ 2019-10-14 15:50:23 | ดูโพสต์ทั้งหมด
                                  ความไม่น่าพิศมัยนี่มันคืออะไร?
                                  ซื้อขายชีวิตดั่งสิ่งของคือเรื่องปกติ..
                                  อะไรที่ทำให้พวกเขาถึงคิดว่ามันปกติ..
                                  ในความคิดของใครบางคนอาจจะบอก..
                                  แต่ข้าไม่ได้รู้สึกเช่นนั้นเลยแม้แต่นิดเดียว...



                                   ผ่านไปกับสิ่งที่น่าอภิรมณ์และไม่น่าอภิรมณ์ของในย่านตัวเมือง ย่านการค้าใจกลางเมืองซีเรีย.. เพียงแค่เมืองแรกของโรมันก็ทำให้ข้ารู้ได้แล้วว่าข้าควรจะอยู่ที่ใด แม้ว่าตัวข้าเองนั้นจะดูเหมือนมีสายเลือดของโรมันอยู่ก็ตาม แต่นี่คือตัวของข้า ชีวิตของข้า และเส้นทางของข้า ข้าเลือกที่จะเดินทางในเส้นทางใดทางไหนก็ได้ และเมื่อมันเป็นเช่นนั้นแล้ว ที่นี่คงจะไม่ใช่ที่ข้าจะเอาชีวิตมาฝากไว้กับที่นี่อย่างแน่นอน.. สำหรับข้าแล้ว ไม่มีความว่าทาสหรอก เชลยศึก นักโทษ คนรับใช้ หรือแม้แต่เสี่ยวเอ๊อร่วยงานเถ้าแก่ที่โรงเตี๊ยม พวกเขาล้วนได้อิสระที่จะทำในสิ่งที่ตัวเองอยากทำ ไม่ตกอยู่ใต้อานัตย์ของผู้ใด ไม่มีใครเป็นเจ้าชีวิตของใคร ชีวิตของพวกเขานั้นมิอาจประเมินค่าได้ พวกที่ถูกเรียกว่าทาสก็เช่นเดียวกัน หากเป็นไปได้ ข้าน่าจะปลดแอกพวกทาสเหล่านั้นเสีย และปล่อยให้พวกเขาไปมีชีวิตที่เป็นของตัวเอง นี่เป็นสิ่งที่ข้าคิด... ซึ่ง.. ก็ได้เพียงแค่คิดล่ะนะ...

                                   หลังจากชาวขบวนผ่านจุดเขตย่านการค้ามาแล้ว ที่นั่นเหมือนแบ่งเป็น 2ฝั่ง คือฝั่งค้าขายปกติกับค้าขายทาส วัฒนธรรมค้าขายทาสนี่ค่อนข้างแปลกใหม่สำหรับชาวฮั่นเลย เพราะว่าเรื่องพวกนี้ไม่ค่อยแพร่หลายในดินแดนฮั่น นอกจากจะให้ตลาดมืดหรือองค์กรลับจริงๆ ไม่เปิดเผยเป็นสาธารณะเช่นนี้ และก็เหมือนว่าระบบทาสนี้จะมีความปกติในชีวิตประจำวันของชาวโรมมากทีเดียว ซึ่งข้าเองไม่รู้สึกว่ามันควรจะเป็นเรื่องปกติที่เห็นคนธรรมดาทั่วไปต้องมากลายเป็นสัตว์เลี้ยงเช่นนี้ มันเป็นอะไรที่ข้านั้นรับไม่ได้ แต่เมื่อมาอยู่ในถิ่นของเขา การเออออห่อหมก โดยที่เอาหูไปนาเอาตาไปไร่มันก็น่าจะช่วยให้ข้านั้นสามารถอยู่ในที่แบบนี้ได้แม้ว่าการทำแบบนี้มันจะฝืนความรู้สึกของข้าก็ตาม...

                                   พวกเราเดินทางมาต่อมา เหล่าทหารของเมืองได้พาพวกเรามายังสถานที่แห่งนึง ดูใหญ่โตโอ่โถง คงไม่ใช่สถานที่ธรรมดาทั่วไปที่คนธรรมดาจะเข้าออกได้ง่ายๆแน่ ซึ่งก็เป้นเช่นนั้น ที่นี่คือที่ทำการข้าหลวงของข้าราชการ ก็คงจะคล้ายๆกับปราสาท ราชวังหรือจวนของเจ้าแคว้นอะไรประมาณนั้นล่ะมั้ง อาจจะไม่เหมือนกับปราสาทราชวัง เพราะนั่นเป็นคนละอย่าง ที่ทำการกับราชวังไม่เหมือนกัน.. การต้อนรับที่กระทันหันเหมือนกับว่าพวกเขาเองก็เพิ่งรู้ว่าพวกเราจะมา ไม่มีการแจ้งข่าวให้ทราบล่วงหน้าหรืออย่างใด

                                 ต่อจากนั้น พอทหารยามของซีเรียพาเดินมาจนถึงสถานที่หนึ่งหลังจากผ่านแขตตลาดมาแล้ว เป็นสถานที่แห่งใหม่ เป็นอาคารขนาดใหญ่ที่เหมือนจะสร้างขึ้นจากหินล้วนๆ ตัวอาคารมีสีขาวมีการสลักลายบนอาคารเหล่านั้น ตัวเสาที่ค้ำยันอาคารนี้ดูมีเอกลักษณ์มากๆ ที่สำคัญตัวอาคาร มักจะเป็นทรงเหลี่ยมบวกกับทรงโค้งอย่างชัดเจน ทำให้ดูๆแล้วโก้หรูมาทีเดียว

                                 "ตอนนี้เรามาถึงที่ทำการของข้าหลวงแล้วนะ ส่วนพวกจะขอให้หัวหน้ากลุ่มขบวนกับตัวแทนอีกสองคนเข้าไปพบท่านข้าหลวงด้านใน ส่วนคนอื่นรออยู่ด้านนอก" ทหารยามเอ่ย การพบท่านข้าหลวงต้องรัดกุมเล็กน้อย

                                "ทราบแล้ว ถ้างั้น ท่านแม่ทัพเว่ย กับท่านจิตรกรหลี่ทั้ง2ท่านโปรดตามข้าเข้าไปพบท่านข้าหลวงด้วยกันนะ" จางเชียนเลือกแม่ทัพเว่ยและหลิงนูอีกครั้งนึง

                                  "..." ข้ากำมือประสานกันเคารพ แน่นอนข้าเข้าใจ อย่างน้อยนะไต้เท้าก็ปลอดภัย ต้องปลอดภัยแน่นอน...
                     
                                  "ทราบแล้วท่านจางเชียน " หลิงนูเองก็ตอบรับเช่นกัน ก่อนจะที่จะโดดลงจากหลังรถม้าของกลุ่มเธอ
ก่อนที่จะไปนั้นหลิงนูก็ได้บอกให้เบลล่า ซูมี่และคนอื่นๆรอตนเองไปก่อน เดี๋ยวจะกลับมาหลังจากเสร็จธุระเข้าพบปะข้าหลวงของเมืองซีเรีย

                                  จางเชียน ตัวข้าและแม่นางหลิงนูมาประจำที่เรียบร้อยแล้ว พอทุกอย่างพร้อมแล้วทหารยามก็เดินนำหน้าเข้าไปในที่ทำการข้าหลวงนำทั้งสามคนเดินเข้าไปพร้อมๆกัน ส่วนคนอื่นๆไม่ได้ตามเข้าไปรวมสิ่งของด้วยก็ตาม ไม่ได้นำเข้าไปด้วย

                                   ทั้งสามคนเดินผ่านประตูทางเข้าที่ทำการข้าหลวงมาก็น่าจะเข้ามาถึงส่วนกลาง  ดูเหมือนมีมีสวนวงกตห้องนั่งเล่นพร้อมระเบียงรับลม รวมไปถึงห้องเก็บเอกสารสำมะโนประชากรที่สำคัญต่างๆที่เห็นอยู่ลิบๆ และบริวารมากมายคอยดูแความเรียบร้อยคล้ายๆบ่าวภายในจวนนั่นละมั้ง ที่สำคัญ มีทาสด้วย.. เอาเถอะ ข้าไม่เคยเห็นดีเห็นงามอะไรกับเรื่องแบบนี้อยู่แล้ว เพราะงั้น ทำเป็นไม่สนใจเรื่องวัฒนธรรมป่าเถื่อนแบบนี้ก็แล้วกัน แต่หากเป็นเรื่องเจริญสัมพันธไมตรี อันนี้ก็อีกเรื่อง...

                                    ทหารยามเดินนำพวกเราเข้ามายังห้องๆหนึ่งที่ภายในห้องดูค่อนข้างใหญ่โปร่งโล่งสบาย ประดับของสิ่งของลวดลายแบบโรมัน พร้อมกับผู้คนภายในห้องนั้นประมาณ 2-3คน มองไปพบว่าเป็นทหาร 2 คนยืนอยู่ด้านหลังกับอีกคนหนึ่งเป็นบุรุษผู้หนึ่งผมสีทอง แต่งตัวและท่าทางดูมีภูมิฐานสง่างามบ่งบอกถึงฐานะใหญ่ เธอคิดว่าคนนี้ต้องเป็นข้าหลวงแน่นอน

                                   เมื่อจางเชียนได้พบบุรุษภูมิฐานดีคนนั้น ไต้เท้าไม่รอช้าคำนับตามธรรมเนียมฮั่นพร้อมกล่าวคำทักทายด้วยภาษาโรมัน
                                  "คารวะท่านข้าหลวงแห่งซีเรียขอรับ"

                                 ข้าหลวงคารวะต้อนรับ เขาโค้งเล็กน้อยตามธรรมเนียมโรมัน ดูแล้วแตกต่างจากที่ๆผ่านมาของอาร์เมเนีย กับพาร์เที่ยน การทักทายของชาวตะวันตก แทบไม่เหมือนกันสักทีเลยแหะ...


                                 "สวัสดีสหายจากดินแดนตะวันออกอันไกลโพน ข้าคือข้าหลวงของเมืองแห่งนี้นามว่า เอลิคลีส มาร์คัส เฟเนเวห์ ยินดีที่ได้รู้จัก" ข้าหลวงแนะนำตัว ชื่อเสียงเลียงนามยาวกว่า คลอเดรีย แม็กนัสซะอีก แบบนี้คงจะเรียกยากหน่อยหากจำเป็นต้องเรียกขึ้นมาจริงๆ

                                 "ตัวข้าชื่อ จางเชียน ขอรับ ตัวข้าคือผู้นำของขบวนคาราวานของเราในครั้งนี้ พวกเราเดินทางมาในนามของจักรพรรดิของพวกเราเพื่อมาเจริญสัมพันธไมตรีกับพวกท่านและกรุงโรม รวมถึงพวกเราทุกคนต้องการที่จะเดินทางไปยังกรุงโรมอาณาจักรใหญ่ของพวกท่านเพื่อสร้างสัมพันธไมตรีต่อจักรพรรดิของท่านด้วย ขอให้ท่านข้าหลวงโปรดพิจารณาและเห็นชอบพวกเรา" จางเชียนเอ่ยถึงเจตจำนงที่เดินทางมาไกลแสนไกลนี้


                                 "อ้อ.. อย่างนี้นี่เองๆ " ข้าหลวงพยักหน้าเข้าใจ ก่อนที่จะตัดสินใจบางอย่าง

                                 "ข้าตกลงความเห็นจากท่านทูตจากตะวันออก เดี๋ยวข้าจะดำเนินการออกหนังสือผ่านทางให้แก่พวกท่านไปยังกรุงโรมแน่นอน และข้าว่าแนะนำให้ท่านทูตเดินทางลงใต้อีกไกลสักหน่อยไปยังเมืองใหญ่ที่ชื่อว่า อเล็กซานเดรีย จะมีท่าเรือขนาดใหญ่ที่เดินทางไปยังโรมโดยตรง" ข้าหลวงแนะนำการเดินทางให้ลงใต้อีกครั้งหนึ่งอย่างที่บอกมา


                                  "ขอบคุณท่านข้าหลวงที่แนะนำพวกเราขอรับ" จางเชียนคำนับ


                                 "ถ้าเช่นนั้น ตอนค่ำคืนนี้เราจะมีการจัดงานเลี้ยงต้อนรับพวกท่านจากตะวันออกไกล ระหว่างนี้ข้าจะทำหนังสือเดินทางให้แก่พวกท่านเสียก่อน ดังนั้นท่านตอนกลางคืนข้าจะส่งทหารไปเชิญพวกท่านและบริวารมาร่วมงานเลี้ยงของพวกเรา" ข้าหลวงกล่าวเชิญชวนจางเชียนและทุกๆคนร่วมงานเลี้ยง


                                 "เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ท่านข้าหลวงเชิญเข้าร่วมงานเลี้ยงขอรับ ข้าจะชวนบริวารของข้ามาร่วมอย่างแน่นอน" จางเชียนเอ่ยพร้อมคำนับ


                                 "ระหว่างงานเลี้ยง ข้าจะมามอบหนังสือเดินทางให้แกท่านทูตโดยตรง ขอให้ท่านทูตโปรดเตรียมพร้อมรับ หรือส่งตัวแทนมาก็ได้ " ข้าหลวงเอ่ย


                                "แน่นอนว่าข้าจะมารับจากท่านข้าหลวงด้วยตัวเองขอรับ" จางเชียนตอบกลับ


                               หลังจากนั้นก็เป็นเพียงการสนทนาเล็กๆน้อยๆ ก่อนที่จางเชียนจะอำลาท่านข้าหลวงเพื่อกลับไปยังขบวนจางเชียนที่จอดรวมๆกันอยู่หน้าที่ทำการข้าหลวงซ๊เรีย เพื่อไปพบกับทุกคนและกล่าวนัดแนะบางอย่าง ในตอนกลางคืนจะมีงานเลี้ยงจัดโดยท่านข้าหลวงเอง ขอให้ทุกคนเข้าไปร่วมเพียงจำนวนหนึ่งก็พอ


                               ตัวข้าเองนั้นไม่มีขัดอะไรอยู่แล้ว เพื่อที่ไต้เท้าจางฯจะได้ทำงานได้อย่างปลอดภัย จำต้องมีตัวข้าอยู่เคียงเเป้นอันดีที่สุด ส่วนผู้ติดตามทั้งสอง.. ข้าเองก็ไม่อยากที่จะคิดเองเออเองเท่าไหร่นัก ข้าทำนางเสียใจมาครั้งนึง อย่างน้อยข้าเองก็อยากที่จะคุยกับพวกนางแม้แสดงความเป็นห่วงเพียงเล้กน้อยก็ยังดี..

                                ข้าเดินไปยังรถม้าส่วนตัวของข้า ที่นั่น กุ้ยฟางกับเซี่ยงเหมยมองเหล่าทาสด้วยสีหน้าแปลกๆ คงไม่ใช่พวกนางคิดไปเองหรอกนะ ข้าเองก็หวังว่ามันจะเป็นอย่างที่ข้าคิดไว้..

                                "หวังว่าเข้าจะไม่เห็นข้าเป็นอย่างทาสพวกนั้น.." คำพูดของเซี่ยงเหมยทำข้าสะอึกในลำคอ กะไว้แล้วไม่มีผิด คราวหน้าที่ถ้าเดาทางถูกขนาดนี้ สลากกินแบ่งที่ต้าฮั่นนำมาจำหน่าย สงสัยข้าต้องลองไปเสี่ยงโชคดูซักครั้ง..

                                "ทำไมข้าถึงต้องมองพวกเจ้าเป็นอย่างพวกนั้นด้วยล่ะ?" ข้าถามนางกลับไป สีหน้าของนางเองที่เมื่อถูกถามกลับแต่กลับไม่มีคำตอบให้ เพราะที่พวกนางเองมายืนยังจุดๆนี้ ก็เป็นเพราะความดื้อรั้นของพวกนางที่แอบขึ้นรถม้าตามมาด้วย

                                ".. จะด้วยเพราะอะไรก็ช่างเถอะน่า แทนที่ข้าจะได้อยู่อย่างสงบกับงานที่ข้าทำ กลับต้องมาลำบากกับเจ้าเนี่ย ให้ตายสิ.."

                                "ที่ท่านแม่ทัพมาก็ถูก ข้าว่างานนี้พี่สาวแพ้ท่านแม่ทัพซะแล้วล่ะ~.."

                               "หนวกหูน่ะ!!"

                                "เอาเถอะ.. เราเป็นชาวฮั่นนะ ไม่ใช่ชาวโรมัน ข้าไม่เห็นดีเห็นงามกับของแบบนั้นหรอก ต่อให้พวกเจ้ารนหาที่ ข้าก็เห็นพวกเจ้าเป็นผู้ช่วยผู้ติดตามของข้าทั้งสองคนนั่นล่ะ ไม่มีใครที่ต่ำต้อยไปกว่าใครหรอก..." ข้ายกมือทั้งสองลูบหัวพวกนางเบาๆ กับกุ้ยฟางนางเขินจนหน้าแดงเป็นลูกพุทรา กับเซี่ยงเหมยดูนางไม่ซบอารมณ์ แต่ใบหน้าของนางไม่เคยโกหกความรู้สึกของตัวเอง ข้าเอ็นดูพวกนางเหมือนน้องสาวแท้ๆทั้งสองคน ข้าพยายามที่จะมอบความรักให้ในฐานะผู้ปกครอง และพี่ชาย แม้ว่าจะไม่ค่อยได้ทำหน้าที่นี้บ่อยเท่าที่ควรจนพวกนางเมินข้าตลอดมา

                                 "ว่าแต่ ท่านแม่ทัพ มีเรื่องอะไรงั้นเหรอ เข้าไปกับท่านจางเซียนเป้นอย่างไรบ้าง?" กุ้ยฟางเอ่ยถาม

                                 "ไม่มีอะไรหรอก ไต้เท้าจางฯเข้าไปทักทายเพื่อเจริญสัมพันธไมตรีกับผู้ว่าฯของเมืองนี้น่ะ"

                                 "อย่างนั้นเองหรอกเหรอ.."

                                  "อ่า.. ข้าเกือบลืมที่จะบอก ดูเหมือนจะมีงานเลี้ยงที่ไหนซักแห่งเพื่อต้อนรับพวกเราชาวคณะฯ.." ยังไม่ทันที่ข้าจะเริ่มคำถาม เพียงแค่เกริ่นนำก็ดูเหมือนเซี่ยงเหมยจะรู้ว่าข้ากำลังจะบอกอะไรกับพวกนาง..

                                  "ไม่ล่ะ ขอบคุณสำหรับน้ำใจ เจ้าก็รู้ว่าข้าไม่ถูกกับของแบบนั้น ไม่ต้องมาชวนเลย"
                                  อ่า.. นางไม่สบอารมณ์อย่างที่คิด แน่ล่ะ เรื่องที่พาร์เที่ยนคงจะยังไม่หายเคืองที่ข้าพานางไปร่วมวงสนทนาแต่กลับเจอคำถามจี้ใจดำ เรื่องบิดามารดา สำหรับบางคนมันเป็นเรื่องที่อ่อนไหว เพราะพวกเขาได้รับความรักและความอบอุ่นจากครอบครัว แม้ว่าครอบครัวนั้นจะเหลือเพียงผู้เป็นพ่อก็ตามที.. แต่พอเสียผู้เป็นพ่อไป แน่นอนว่ามันเป็นสิ่งที่สะเทือนใจอย่างหาที่สุดไม่ได้ พอเจอคำถามจี้จุดเข้าไป มันกลายเป็นราวร้าวที่ทำให้กำแพงแห่งความรู้สึกมันพังทลายลงไป มันอาจจะเป็นสิ่งที่ทำให้นางไม่กล้าไปอีกนาน...

                                 "อ่า... งั้นก็ดูแลตัวเองด้วยดีนะ ข้าเองก็ไม่รู้ว่าที่นี่มันเป็นยังไง.."
                                 ข้าไม่อยากจะบังคับใจนางเท่าไหร่ คงทำได้เพียงบอกพวกนางไปเท่านั้น จึงให้กุ้ยฟางอยู่กับเซี่ยงเหมยต่อไป แต่ลำพังข้าเองก็ยังอดห่วงไม่ได้อยู่ดี ไม่รู้ทำไม ข้าเองสัมผัสได้ถึงความบ้านป่าเมืองเถื่อนของที่นี่ ตั้งแต่ตอนที่เห็นว่าพวกผู้คนในเมืองเห็นเรื่องซื้อขายทาสเป็นเรื่องธรรมดาสามัญล่ะมั้ง แบบนี้ข้าอดห่วงไม่ได้จริงๆ

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +10 คุณธรรม โพสต์ 2019-10-14 19:21
คุณได้รับ +7 คุณธรรม +20 ความโหด โพสต์ 2019-10-14 19:21

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -28 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -28 + 5

ดูบันทึกคะแนน


&quot;山川异域, 风月同天, 寄诸佛子, 共结来缘
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
รัดเกล้ามงคล
สมาธิผืนป่า
จื่อซิงหม่า
หมวกไผ่ผ้าคลุม
ปรัมปราศิลาศักดิ์สิทธิ์
ทวนเสี้ยวพระจันทร์
ตัวเบาขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x5
x5
x1
x1
x1
x300
x3
x1
x3
x4
x25
x5
x1
x1
x1
x1
x30
x30
x1
x1
x20
x1
x1
x20
x2
x1
x225
x20
x6
x4
x80
x5
x1
x20
x80
x70
x4
x4
x115
x80
x280
x5
x62
x106
x1
x1
x1
x220
x10
x66
x130
x15
x15
x310
x1
x100
x80
x220
x1
x400
x3
x3
x200
x400
x4
x425
x2
x100
x3
x400
x2
x400
x160
x200
x11
x15
x400
x20
x200
x400
x35
x30
x2
x60
x200
x25
x3
x200
x8
x140
x1
x600
x20
x400
x500
x40
x7
x150
x31
x400
x1
x602
x600
x598
x3
x2400
x200