ดู: 86|ตอบกลับ: 2

{ หุบเขาสายรุ้ง } ประตูขุนเขาฮวาฉง

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2019-9-11 16:13:00 |โหมดอ่าน




ประตูขุนเขาฮวาฉง

{ หุบเขาสายรุ้ง }











【ประตูขุนเขาฮวาฉง】
หุบเขาโอบล้อมดั่งสองแขนสูงสตระหง่านไร้ทางเข้าอื่น
มีเพียงเส้นทางเล็กปากประตูคับแคบพอให้สองคนเดินผ่านเท่านั้น
กล่าวกันว่านี่ก็คือหนทางสู่หุบเขาสายรุ้งแห่งความดีงาม
ทำไมจึงถูกขนานนามเช่นนั้น? ก็เพราะว่าความลี้ลับบางสิ่ง
กีดกันพลังชั่วร้ายหรือผู้ที่เคยสัมผัสมันไว้ด้านนอกเสมือนเส้นแบ่ง
ผู้ที่จิตใจดำมืด กลิ่นอายสังหารเข่นฆ่าเข้มข้นไม่อาจย่างกรายข้ามประตู










คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 10

ดูบันทึกคะแนน

1265

กระทู้

4526

โพสต์

66หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
3815940
เงินตำลึง
3520020
ชื่อเสียง
285451
ความหิว
4597

ใบรับรองภาษามิดการ์ดใบรับรองภาษาคาเมล็อตตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)

คุณธรรม
25416
ความชั่ว
8502
ความโหด
53971
ปลาทองจวนอ๋อง♦หวั่งเหยียน
เลเวล 1

จื่อหลัว

"ต้าเกอ...เล่นกันเถอะ"
pet
โพสต์ 2019-9-11 18:19:33 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ปกรณัมพิธีกรรมโบราณ
1470
{ พิธีกรรมเก่าแก่ 10,000 ปี 148 }
นั่งตรงนี้เฝ้าตรงนี้
             ลมหนาวพัดผ่านที่ใดส่วนนั้นของร่างกายก็จะลุกขึ้นชูชัน….
             เพราะความเย็น ไม่ใช่เพราะความสัปดนแต่อย่างใด!!
            
            “เหยียนหลาง… อาวุธท่านจ่อหลังข้ามาพักนึงแล้วนะ” เมื่อไรจะเก็บ…

            จางเหยียนลู่เม้มริมฝีปาก.. ส่วนนั้นเขาควบคุมได้ที่ไหน แนบชิดกับฮูหยินนานๆ ทั้งกลิ่นหอมละมุนและเรือนร่างนุ่มนิ่มที่เข้ามาคลุกคลีตนด้วยความคิดถึง บนหลังม้าก็หลังม้าเถอะ!! ถ้าไม่ติดว่าเดินทางอยู่และมีสายตาจับจ้องโดยรอบนะ… เนื้อแกะหวานฉ่ำอยู่ตรงหน้ายับยั้งจิตใจได้นานขนาดนี้เขายังนับถือตนเอง!!

            อาวุธที่ว่าเหมือนจะค่อนข้างไร้ยางอายไปสักหน่อย ถึงอย่างไรมันก็คือความภาคภูมิของบุรุษ “เจ้าก็รู้ว่ากำลังวังชาข้าค่อนข้างดี ที่ผ่านมาบำรุงร่างกายก็เผื่อรอวันพบกันใหม่.. ที่ผ่านมาข้าไม่เคยทำให้เจ้าผิดหวังนี่หลานเอ๋อร์”

            ฟังคำอธิบายของเขาแล้วไม่เข้าใจ ‘มันเกี่ยวอะไรกับที่อาวุธท่านจี้หลังข้าอยู่เล่า!!’

            “หากพวกเรายังเดินทางไม่หยุดพักอีกสามลี้ด้านหน้าคือทางเข้าหุบเขาสายรุ้ง”

            คำของลี่เชียนเสียนดังขึ้นทันเวลาก่อนใครสักคนจะเริ่มหยิกต้นขาสามี ทั้งหามองลงไปยังที่ราบระยะสามลี้มีหุบเขาตั้งตระหง่านจนมองไม่เห็นเลยว่าส่วนไหนคือประตู คล้ายว่าขุนพลสกุลตู๋กู่เข้าใจคำถามโดยท่าที ชี้ไปยังจุดเล็กๆ ที่ไม่สะดุดตาจุดหนึ่ง “ด้านนั้นคือประตู มันไม่ไดกว้างขวางเท่าไรแต่ก็พอให้มนุษย์ผ่านไปได้ มาเถอะ”

            “หุบเขาสายรุ้งฟังแล้วเป็นชื่อที่ดี รุ้งกินน้ำเกิดเป็นแสงสีที่งดงามทั้งเจ็ดด้านในนั้นคงจะงดงามอย่างมากใช่ไหม?” เว่ยจางขี่ม้าตามหลังคู่หลิงหลาน ไม่ทันไรก็ตีขนาบชวนสนทนา “ข้าไม่เคยคิดมาก่อนเล่ยว่าจะได้เดินทางไกลถึงเเพียงนี้.. รอลุ้นอยู่ว่าหนทางข้างหน้าจะมีสิ่งใดปรากฎ”

            “ถ้าเปลี่ยนจากหุบเขาสายรุ้งเป็นหุบเขาสายไหมสีรุ้งนะ รับรองว่าข้าตื่นเต้นกว่านี้อีก!!” เจ้าลูกแกะสีเงินตอบตามประสา อมยิ้มนึกถึงขนมน้ำตาลปั้นและทาร์ตชอตโกแล็ตที่คาเมล็อต น่าเสียดายนางทราบวิธีทำไม่กี่อย่างทั้งวัตถุดิบยังหายาก!!

            "ข้าขอเปลี่ยนชื่อมงคลๆ อย่าง หุบเขาหมอนสายรุ้งอะไรแบบนี้แทนได้ไหม" โจรสลัดสาวหาววอดเป็นรอบที่สิบ การเดินทางราบรื่นมันก็ดีอยุ่หรอก..

             โฮ่วชื่อติดตามนายสาวมาเรื่อยๆ น่าสงสารเจ้าสุนัขป่าไม่ทราบเลยว่าเหตุใดนังหนุหลานถึงไม่ยอมพูดคุยกับมัน ทั้งที่ตนเป็นห่วงเป็นใยแทบตายตอนอีกฝ่ายหมดสติไปสามชั่วยาม!! ทั้งหกชีวิตเดินทางลงที่ราบชื่นชมใบไม้เปลี่ยนสีและเกลียวหมุนของเหล่าผีเสื้อหิมะ ช่วงเวลาที่ตระการตากับแนวผาสองข้างสูงตระหง่านจนแลขึ้นไปไม่เห็นยอด นั่นก็ปรากฎเส้นทางแหวกออกเป็นช่างเล็กๆ ตามที่ลี่เชียนเสียนกล่าว ประตูทางเข้าหุบเขาสายรุ้งเป็นต้นไม้สานขึ้นจนเกิดซุ้มโค้ง มองดูแปลกใหม่ลึกลับ

            “ข้าอยากทำประตูที่บ้านแบบนี้บ้างจัง… แต่กลัวนกมาทำรังเพระาเข้าใจผิดว่าเป็นต้นไม้” ญาญ่าชี้ไปที่ยอดปลายเห็นขนนกสามสีห้อยร่องแร่งอยุ่ก็หัวเราะ

            “ทำเป็นซุ้มหน้าต่างก็น่าสนใจนะเจ้าคะแต่ดูแคบจัง..” สาวผมเงินออกความเห็นบ้าง

            ความสูงระดับนี้ไม่อาจขี่ม้าเข้าไปได้ หลิงหลานรับการประคองจากบุรุษผมขาวลงมายืนสูดอากาศอยุ่ครุ่หนึ่ง หลังจัดการหมุนเสื้อคลุมจนทะมัดทะแมงแล้ว สาวๆ จับมือกันเตรียมมุ่งหน้าเข้าไปยังซุ้มโค้งนั้น ลี่เชียนเสียนเดินนำไปก่อนขณะที่กำลังคิดว่าผ่านเข้ามาได้อย่างไม่มีอะไรผิดพลาดนั้นเอง เสียงของเหยียนลู่กลับร้องเรียก

             “หลานเอ๋อร์… หลานเอ๋อร์อย่าพึ่งไป!!”

             ทั้งสี่รวมถึงเหล่าม้าหันกลับไปมอง บุรุษผมขาวยืนนิ่งเสมือนเชิงเทียน “อ้าวท่านพี่มัวยืนหงอกอยู่ใยทำไมไม่เข้ามาล่ะเจ้าคะ”

             “ข้าเข้าไปไม่ได้มันมีม่านพลังบางอย่างกั้นเอาไว้” พลันกระพริบตาแล้วพบว่าสามีนางยื่นมือจะข้ามผ่าน กลับมีแสงสายรุ้งโปร่งใสกั้นอีกชั้น ทั้งที่ตอนลี่ทั้งสอง เว่ยจางกับนางก็ไม่มีสิ่งใดผิดปกติ นับเป็นเรื่องแปลก.. อ่า เหยียนลู่ค่อนข้างร้อนใจจากแววตาของเขาสื่อความหมายชัดเจน ‘กลับมา อย่าไปโดยไม่มีข้า!!’
            “แปลกจริงรอบพวกเราก็เข้าได้ปกตินี่นา เดี่ยวข้าลองดูสักหน่อย” หลิงหลานเดินกลับออกไปไม่มีทั้งกพแพงหรือแสงสีรุ้งมากั้นตนไว้ นำพาความแปลกประหลาดใจมาให้ทั้งคณะ ‘ทำไมจึงมีแค่คุณชายเหยียนที่เผ่านเข้าหุบเขาไม่ได้ล่ะ?’ นางหาสาเหตุไม่พบ พยายามคาดเดาอยุ่สองเรื่อง หนึ่งคือถ้าไม่เพราะร่างกายเขามีกลิ่นคาวเลือดมากเกินไป สถานที่ดีงามจึงไม่รับ-- ก็ คงเป็นเพราะสถานที่จำกัดจำนวนคนเหมือนอย่างวังน้ำทิพย์ล่ะมั้ง “ทุกคนเดี่ยวข้าขอเวลาสนทนากันสักครู่”

            “ได้สิเราจะรอตรงนี้นะ” เว่ยจางเป้นฝ่ายตอบแทน พอจะเข้าใจว่ามีแค่สองทางเลือก ไม่ไปต่อโดยทิ้งคุณชายเหยียนไว้ ก็ย้อนกลับและล้มเลิกภารกิจ

            หลิงหลานหันมาอมยิ้มจากนั้นเดินหายลับไปเจรจากันสองคนตามประสาครอบครัว เริ่มแรกเขาไม่ยอมท่าเดียวบอกว่าด้านในไม่ทราบมีอันตรายขนานใดบ้าง รวมถึงตัวนางเองก็ชอบทำอะไรสุ่มเสี่ยง หลิงหลานเรียกโฮ่วชื่อมาบอกว่าให้สุนัคป่าอยุ่เป็นเพื่อนเขาก่อน นางเองคิดว่าเข้าไปในหุบเขาสำรวจซากโบราณสถานคงใช้เวลาไม่นานเท่าใด.. อีกอย่างฟังชื่อหุบเขาสายรุ้งมิน่าจะเป็นสถานที่อัปมงคล ไล่เรียงแจงเบี้ยไปที่ถ้วนแล้ว ถลคือดวงตาคู่คมของสามียังทอประกายเผด็จการไม่ยอมรับ ‘ข้าจะพาเจ้ากลับบ้าน ไม่ว่าอย่างไรสถานที่นั้นอันตรายวางใจไม่ได้เด็ดขาด’

              ดรุณีแกะน้อยกลอกตาไปมาอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจูงแหนอีกฝ่ายเข้าไปสนนาต่อ ‘หลังพงไม้’ มีเสียงเคลื่อนไหวอู้อี้แผ่วเบาพักหนึ่ง นางก็เดินออกมาพร้อมใบหน้าแดงเรื่อมือคู่เล็กดึงผ้าคลุมปิดตามลำคอขาว ปรากฎรอยกลีบกุหลาบประปราย เป็นอันตกลงกันได้ในแบบทุลักทุเล

             หลิงหลานเดินกลับไปหาทั้งสามคนที่รออยุ่อีกฝากประตู และเมื่อเว่ยจางถามว่าเขายอมรออยู่ที่นี่ได้อย่างไร.. สาวเจ้าเจ้ากลอกตามองฟ้าบุคคลบางประเภทแล้วเรื่องคอขาดบาดตายเอาไว้ที่หลัง “...ข้าบอกเขาว่าค่อยกลับมาให้รางวัล”

             เว่ยจางยิ้มงุนงง ลี่เชียนเสียนหัวคิ้วกระตุก ลี่ญ่าฮุ่ยเสมองไปทางอื่น.. อุแหม่!! เจ้าพวกคนมีคู่!!



แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับความสัมพันธ์กับ ประมุขพรรคภูติทมิฬลมดำ: จาง เหยียนลู่ เพิ่มขึ้น 10 โพสต์ 2019-9-11 19:23
คุณได้รับ +5 คุณธรรม +5 ความชั่ว +10 ความโหด โพสต์ 2019-9-11 19:23
คุณได้รับ +50 ความโหด โพสต์ 2019-9-11 19:22

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -36 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -36 + 10

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
แหวนฮวาปี่เหยา
ชุดหลานม่านเหยา
รูปปั้นเทพีวีนัส
ม้าเฟิ่งหวงสายใย
กระบี่ถานเซี่ย
ตัวเบาขั้นสูง
ปราณคลุมวารีขั้นสูง
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x166
x91
x308
x150
x83
x6
x1
x1
x22
x2
x2
x2
x3
x1
x1
x10
x40
x20
x1
x30
x2
x3
x89
x1
x4
x3
x14
x20
x6
x5
x2
x20
x15
x77
x3
x2
x3
x3
x3
x60
x13
x1
x2
x1
x1
x1
x1
x3
x1
x28
x2
x1
x10
x14
x40
x6
x1
x1
x3
x5
x10
x3
x310
x100
x100
x110
x125
x110
x161
x24
x32
x98
x2
x125
x210
x240
x8
x100
x2
x1
x7
x5
x24
x1600
x9999
x7
x1600
x8
x129
x11
x700
x1960
x600
x420
x2000
x41
x39
x26
x960
x740
x2201
x100
x21
x1800
x9
x1200
x1800
x973
x28
x27
x15
x102
x10
x1000
x18
x134
x1892
x225
x2025
x1301
x322
x2305
x3
x8100
x363
x85
x100
x4
x72
x143
x3273
x128
x302
x411
x2744
x2019
x20
x1670
x8
x508
x1803
x7
x1
x28
x2965
x2448
x9
x52
x6695
x50
x9999
x1802
x44
x3
x129
x15
x1040
x1
x1
x2345
x2
x1
x2425
x13
x25
x18
x681
x470
x580
x30
x128
x18
x37
x52
x6
x1180
x1502
x8213
x967
x200
x590
x200
x50
x48
x2365
x1
x1850
x2769
x3100
x4203
x338
x252
x5460
x9999
x567
x51
x42
x3548
x20
x16
x57
x179
x1000
x13
x3353
x193
x2885
x526
x1343
x9999
x2466
x2930
x1432
x1828
x2410
x90
x2223
x485
x1102
x129
x30
x6745
x1943
x3812
x1394
x89
x2415
x3626
x3871
x2005
x3533
x1252
x514
x1407
x463
x176
x1000
x327
x3
x24
x8
x1390
x77
x50
x3674
x840
x2
x524
x116
x9999
x2366
x2
x35
x2139
x3388
x5400
x7097
x374
x4961
x4370
x496
x794
x9999
x1759
x599
x10
x1010
x2349
x2940
x560
x92
x2
x19
x25
x25
x32
x9
x4298
x9240
x1807
x9999
x199
x24
x6054
x20
x5805
x20
x8
x957
x256
x25
x9
x101
x31
x8
x793
x3805
x7
x30
x203
x739
x81
x2705
x2127
x110
x16
x1410
x2578
x2400
x3
x280
x3676
x2540
x267
x7884
x509
x392
x3706
x3394
x9999
x10
x2252
x2441
x5805
x7800
x3120
x1241
x24
x2830
x855
x70
x328
x142
x2816
x2114
x9999
x40
x4183
x9999
x9999
x9999
x3150
x1889
x107
x3200
x4
x3696
x35
x3223
x3929
x741
x1
x756
x1514
x363
x951
x4545
x2207
x3530
x5004
x9999
x4328
x9999
x3079
x2092
x1843
x3256
x4204
x2422
x558
x61
x1
x20
x1919
x2766
x713
x1
x4517
x5907
x67
x9999
x673
x1293
x968
x2870
x103
x3011
x571
x420
x101
x825
x258
x8
x157
x25
x9999
x1123
x2060
x2366
x180
x661
x454
x103
x1201
x1059
x9999
x3360
x1076
x1230
x680
x215
x9999
x1501
x9999
x129
x713
x2227
x2

1265

กระทู้

4526

โพสต์

66หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
3815940
เงินตำลึง
3520020
ชื่อเสียง
285451
ความหิว
4597

ใบรับรองภาษามิดการ์ดใบรับรองภาษาคาเมล็อตตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)

คุณธรรม
25416
ความชั่ว
8502
ความโหด
53971
ปลาทองจวนอ๋อง♦หวั่งเหยียน
เลเวล 1

จื่อหลัว

"ต้าเกอ...เล่นกันเถอะ"
pet
โพสต์ 2019-9-20 22:26:42 | ดูโพสต์ทั้งหมด

ปกรณัมพิธีกรรมโบราณ
1484
{ พิธีกรรมเก่าแก่ 10,000 ปี 162 }
หินตัวนี้บอดี้การ์ดข้าเอง
            ‘ท่านรอข้าอยู่ตรงนี้เดี๋ยวกลับออกมาจะให้รางวัลนะ’

             นางกล่าวไว้เช่นนั้นแต่กลับหายเข้าไปในหุบเขา ทอดทิ้งเขาให้รอถึงครึ่งเดือน… จางเหยียนลู่ยังคงนั่งเฝ้าที่ด้านหน้าประตูช่องเขาเล็กๆ พยายามที่จะฝ่าเข้าไปมากกว่าร้อยหน ทุกครั้งเขาจะโดนสนามพลังที่มองไม่เห็นดีดสะท้อนกลับมา ส่วนสาเหตุเรื่องที่ว่าทำไมหุบเขานี้ไม่ยอมให้ตนย่างกรายเข้าใกล้ก็ยากจะทราบอีกเช่นกัน

              ‘ป่านนี้หลานเอ๋อร์ของข้าจะเป็นอย่างไรแล้วบ้าง.. ขุนพลลี่วางใจได้แน่หรือ? ไหนจะพวกผู้หญิงที่ดูพึ่งพาไม่ได้นั่นอีก หากนางเกิดบาดเจ็บระหว่างทางล่ะ? กลางป่าเขาแพทย์หมอสักคนก็ไม่มี… รีบกลับมา อยอ่าให้เป็นห่วงนักเลย'

              ข้าไม่อยากสูญเสียเจ้าไปอีกครั้ง….

              การรอคอยของบุรุษผมขาวนั่นคือเฝ้าอยู่ด้านหน้าปากทางเช้าจรดเย็น ด้านหน้าปากทางถูกศิษย์ลำดับ 7 และ 11 ช่วยกันก่อเป็นเพิงพักพิงถวายท่านประมุขหลังย่อมๆ แล้ว ข่าวจากแผ่นดินใหญ่ที่มาถึงก็ชวนให้ปวดหัวไม่น้อย ‘ข้าออกมาท่องเที่ยวกับฮูหยินพักเดียวแผนที่วางไว้ล่วงหน้าก็มีมดแมลงมาป่วนจนได้’

              ดังที่คิดวางใจใครให้ทำงานแทนก็ไม่เท่าลงมือด้วยตนเอง…

วาบบบบบ!!!

              อยู่ๆขณะที่เขากำลังนั่งครุ่นคิดอยุ่ด้านหน้าปากทางเข้าหุบเขา ก็ปรากฎแสงสว่างสีขาวดลบันดาลร่างของคนทั้งห้าแรากฎออกมา หนึ่งในนั้นมีคนคุ้นเคยที่เหยียนลู่แยกแยะได้เพียงแว่บเดียว “...หลานเอ๋อร์? นั่นเจ้าใช่ไหม”

              ถึงจะงุนงงไปบ้างว่าทั้งสี่กับเจ้าตัวประหลาดที่ทั้งร่างทำจากศิลาโผล่มาจากไหน แต่ทันทีได้เห็นรอยยิ้มของภรรยาเขาก็รีบผุดลุกเข้าเข้าไปรับอีกฝ่ายทันที “มาแล้วหรือใช้เวลานานทีเดียว ทำไมพวกเจ้า.. กลับออกมาแบบนี้ได้”

              หลิงหลานส่ายหัวว่าไม่รู้ ลี่ญ่าฮุ่ยช่วยตอบแทน “พลังของโบราณสถานน่ะ! มันมีอยู่จริงๆ ด้วยน้องหลานทำพิธีกรรมปลุกชีพโกเลมตัวนี้ขึ้นมา ตอนนี้มันกับน้องหลานร่วมชีวิตเดียวกันไม่ว่าเป็นหรือตาย”

              “พิธีกรรมอีกแล้ว?........หลานเอ๋อร์ข้าว่าเราต้องคุยกันสักหน่อย” ได้ยินแล้วจอมมารไม่ค่อยวางใจเลย หากแสงเมื่อครู่เกิดจากอิทธิฤทธิ์ของพิธีกรรมจริงๆ สิ่งไหนจะยืนยันได้ว่าชีวิตของร่างเน่งน้อยตรงหน้าจะปลอดภัย? เอาวิญญาณไปผูกกับศิลาเดินได้เนี่ยนะ?? นางคิดเล่นอะไรแผลงๆ ก็ควรมีขอบเขตบ้าง!! หนก่อนหมดสติไปสามชั่วยามทำเอาเขาใจหายใจคว่ำ

             ฝ่ายจอมเมียดันเข้าใจไปว่าสามีอยากทักทายโกเล็มสหายใหม่ นางกวักมือเรียกเจ้าศิลาเดินมาพร้อมแตะไหล่ “เหยียนหลางนี่คือเมิ่งถู พวกเราผูกจิตวิญญาณกันแล้วเขาจะเป็นคู่หูข้านับจากนี้ไป!!”

             “.............” จางเหยียนลู่อยากยกมือนวดขมับกลอดดวงตามองสลับระหว่างภรรยากับเจ้าซากหินนั่น เห็นทีเพื่อความปลอดภัยของภรรยาเขาต้องกำชับศิษย์เพิ่มว่าให้คุ้มครอง ‘หุ่นหิน’ ตัวนี้สินะ
            
             ขุนพลลี่พอเข้าใจแววตาระทมของอีกฝ่ายจึงอดไกล่เกลี่ยอย่างเสียไม่ได้ “พี่เหยียนเรื่องนี้ไม่ได้หนักหนานักหากเทียบกันแล้วพิธีกรรมมีเงื่อนไขชัดเจน อีกทั้งโกเลมก็ทนทานอย่างมาก ขอแค่นางไม่ผิดคำปฎิญาณในวิหารก็สามารถใช้ชีวิตต่อไปได้อย่างปกติ”

              “อย่างนั้นหรือ...เจ้าปฎิญาณไปว่าอะไรบ้าง!!” หนนี้คล้ายคุณสามีจะค่อนข้างเคร่งเครียดแล้ว หลิงหลานกลอกตามองเว่ยจางว่าเฮ้ลป์มีพลีสทีหนึ่ง สหายเข้ามาช่วยอธิบายอีกรายเป็นหนสอง ขอแค่ไม่ทำเรื่องผิดคุณธรรมและไม่ทรยศต่อราชวงศ์ฮั่นตามเงื่อนไขเพิ่มเติมลงไปอีกเล็กน้อย กล่อมกันอยุ่พักใหญ่บุรุษผมขาวนิ่งเงียบฟังไปสักพัก จึงยอมพยักหน้าว่ารับทราบแล้วก่อนเข้ามาโอบร่างนุ่มนิ่มที่แสนคิดถึงแนบอก ท่ามกลางสายตาประชาชีมากมาย

               หลิงหลานคันยุบยิบไปทั่วตัวจากสายตาทิ่มแทงเหล่านั้น คนที่รู้อะไรเป็นอะไรต่างก็หลบไปมองนกมองต้นไม้บ้าง อย่างดีเสียหน่อยก็มองหน้าโกเลม...

               "เอ่อ... ท่านพี่ข้าไม่เป็นอะไรจริงๆ นะ เอาไว้เราค่อยคุยกันได้ไหมเจ้าคะ?" พักช่องว่างสบช่องเจรจา

               "เจ้าคิดถึงข้าบ้างไหม?" ถามอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ลี่ญ่าฮุ่ยฟังแล้วแทบสำลักจนคอตีบตัน 'เห้ย หวานกันดูเวลาบ้างพวกชั้นไม่ใช่อากาศธาตุนะ'

               อาจเพราะพวกเขาได้รับแสงขนส่งจากวิหารมายังด้านหน้าหุบเขาเลยจึงไม่ค่อยเหนื่อยล้า เมื่อเก็บสัมภาระเสร็จเรียบร้อยขุนพลลี่เรียกให้ทุกคนขึ้นม้าเพื่อเดินทางกลับ
     



แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +20 ความโหด โพสต์ 2019-9-21 13:05

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -101 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -101 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
แหวนฮวาปี่เหยา
ชุดหลานม่านเหยา
รูปปั้นเทพีวีนัส
ม้าเฟิ่งหวงสายใย
กระบี่ถานเซี่ย
ตัวเบาขั้นสูง
ปราณคลุมวารีขั้นสูง
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x166
x91
x308
x150
x83
x6
x1
x1
x22
x2
x2
x2
x3
x1
x1
x10
x40
x20
x1
x30
x2
x3
x89
x1
x4
x3
x14
x20
x6
x5
x2
x20
x15
x77
x3
x2
x3
x3
x3
x60
x13
x1
x2
x1
x1
x1
x1
x3
x1
x28
x2
x1
x10
x14
x40
x6
x1
x1
x3
x5
x10
x3
x310
x100
x100
x110
x125
x110
x161
x24
x32
x98
x2
x125
x210
x240
x8
x100
x2
x1
x7