ดู: 23|ตอบกลับ: 1

{ เมืองผิงหยาง } ประตูอันฮว่าย | ทิศใต้

[คัดลอกลิงก์]







ประตูอันฮว่าย

{ เมืองผิงหยาง }












【ประตูอันฮว่าย】

หน้าด่านเข้าสู่เมืองผิงหยวนทางใต้ตั้งอยู่บนถนนสายหลัก
สามารถใช้เส้นทางผ่านเมืองผิงหยวนไปยังหานตานได้
ทหารยามที่ป้อมมีหมออยู่เวรประจำเผื่อว่าผู้เดินทางผ่านเกิดเหตุ
อย่างโดนโจรหรือเกิดเหตุด่วนเหตุร้ายพึ่งพาได้ทันท่วงที








122

กระทู้

1313

โพสต์

19หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
227321
เงินตำลึง
998006
ชื่อเสียง
57475
ความหิว
1107

ตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินป้ายวังหลังป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV3)

คุณธรรม
5237
ความชั่ว
528
ความโหด
1841
เสวี่ยนอู่
เลเวล 1

เมิ่ง จื่อเหยา

ข้าไม่ได้เตี้ยบนหัวเจ้า
pet
โพสต์ 2019-9-11 23:18:54 | ดูโพสต์ทั้งหมด
[ต้อนรับอย่างเป็นพิธีการ]

     อาจด้วยเพราะเหนื่อยอ่อนจากการเดินทางมารวมถึงความอ่อนล้าหลังจากสู้เสร็จจางฝูซุกตัวนอนหลับมาเป็นเวลากว่าหลายชั่วยามก็ยังไม่ยอมตื่น เมิ่งจื่อเหยาเห็นอีกฝ่ายหลับสนิทก็ไม่อยากที่จะกล่าวกวนจึงผละตัวไปทูลบอกเเก่ฮองเฮา ซึ่งพระนางก็เห็นดีด้วยที่จะให้จางฝูนั้นนอนพักไปก่อนก่อนมีรับสั่งให้ขุนพลจี๋มารับหน้าที่อารักขาที่รถม้าเเทนชั่วคราวก่อนเสด็จกลับไปยังเมืองผิงหยวนตามคำเชื้อเชิญจากเจ้าเมือง


     ชาวประชาทุกข์ร้อนเสียงร่ำไห้ดังไกลถึงสวรรค์เพราะเช่นนี้ใช่ไหมจึงส่งฮองเฮามาบำบัด เอ้ย บำรุงสุขของชาวบ้านเปลี่ยนสายน้ำเป็นธารน้ำพระทัย ของบริจาคหลั่งไหลคุณภาพชีวิตดีขึ้นในหนึ่งวัน…


       ความจริงก็ไม่ได้เป็นเช่นนั้นเสมอไปพระนางเกรงว่าเพียงประทานแต่ตัวอยู่ในวัง กว่าจะผ่านการโกงกินการฉ้อราษฎ์บังหลวง สิ่งที่ชาวบ้านได้รับอาจหลงเหลือจากข้าวสารหนึ่งกระสอบ อาจมีแค่ข้าวเปลือกสามสี่เม็ดก็ได้ใครจะไปนึก ไม่ใช่หนูนาหรอกนะที่กัดกินมือใครยาวสาวได้สาวเอา เงินทองไม่ต้องพูดถึงห่างไกลจากฉางอันตั้งกี่พันลี้กว่าจะถึงสิบชั่งเหลือแค่สามอีแปะแน่!!


     รถม้าพระที่นั่งมีเพียงฮองเฮาและนางกำนัลคนสนิทชุ่ยหมิง พระหัตถ์รูดม่านรถม้าแม้จะทรงทราบว่าสองข้างทางถนนล้วนดินเลน ดินเหลืองจากแม่น้ำหวงโหที่โดนพระวารีตลบม้วนขึ้น ช่างมัน.. มาเยี่ยมราษฎ์เพื่อรับรุ้ทุกข์เข็ญและทราบสถานการณ์จริง เลวร้ายกว่าที่คิดมากลูบอกอย่างเวทนาสงสาร นึกไปถึงสมัยเด็กที่จื่อฟูกับพี่น้องทั้งหลายตกระกำลำบากต้องอพยพเพราะอดอยาก หลายครัวเรือนต้องถูกทำลายเพราะภัยธรรมชาติ ช่วงเวลาเหล่านั้นกว่าจะผ่านมาได้ไม่ง่ายเลย


     “ซุ่ยหมิง.. หากวันนั้นเราไม่มีครอบครัวคอยช่วยเหลือเกื้อหนุนก็คงไม่มีเรา ไม่มีเว่ยฮองเฮาในวันนี้” ครั้งนั้นมารดาแต่งงานใหม่บิดาของน้องเว่ยชิงรังเกียจลูกสาวที่ติดเป็นขวดถ่วงน้ำมัน คิดแล้วตนชะตาอาภัพ ทว่าโชคดีเหลือเกินที่ท่านแม่ย้อนกลับมาตามหา


      “ท่านทรงรับสั่งเสมือว่าครอบครัวคือสิ่งล้ำค่าเพคะ” นางกำนัลคนสนิทขานรับ ทราบดีว่าพระนางคงรำลึกถึงความหลังครั้งเก่า จากนั้นนึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ “หม่อมฉันสนทนากับบ่าวขององค์หญิงหลายวันก่อนฟังว่าจอมยุทธ์หนี่เถี่ยเองก็มีครอบครัวแล้ว บุตรของนางกำลังอยู่ในวัยน่ารักน่าชัง ไม่น่าเชื่อว่าแม้เป็นสตรีที่ห้าวหาญเกินบุรุษเมื่อถึงคราวสร้างครอบครัวก็ไม่ต่างจากสตรีทั่วไปเช่นกัน”


    “เจ้าพูดแปลก.. นางจะไปต่างได้อย่างไรสตรีล้วนถูกกำหนดมาว่าวันหนึ่งจะต้องเป็นมารดาของบุตรหลาน” ตรัสแล้วจื่อฟูก็ถอนปัสสาสะเป็นเสียงยาว พึ่งทราบว่าอีกฝ่ายมีครอบครัวแล้ว ผู้คุ้มกันคนนี้ของนางหากบาดเจ็บนั่นมิใช่ว่าตนทำผิดต่อครอบครัวเขา ต่อเด็กเล็กๆ ที่มารดาต้องมารับอันตรายแทนตนหรอกหรือ? ต่างเป็นแม่คนมีคนข้างหลังให้ห่วงใย การใช้ชีวิตเป็นชาวยุทธ์ช่างไม่ง่ายดาย “ถึงจวนเจ้าเมืองแล้วเจ้าช่วยนำน้ำแกงบำรุงไปส่งให้นางเถิด เราหวังว่าจางฝูจะรักษาตัวให้หายดีในเร็ววัน”


     “ทราบแล้วเพคะให้เป็นหน้าที่หม่อมฉันได้เลย” นางกำนัลคนสนิทรับบัญชา


      ขบวนเสด็จอันยิ่งใหญ่ในแง่ฐานะแต่ธรรมดาในแง่สายตานี้เคลื่อนตัวไปเรื่อยๆ คงไม่มีใครกล้าเข้ามาขวางหลังจากเห็นธงธิว มารดาแห่งแผ่นดินอยู่ด้านในก็คงไม่มีใครโง่พอกระโดดมาแล้วเอาดาบชี้พูดว่า ‘เฮ้ย!! หยุดเดี่ยวนี้ส่งสตรีและทรัพย์สินมา!!’ เพราะถ้าหากพวกไม่รักชีวิตสักรายทำเช่นนั้นจริงๆ เหล่าทหารหาญทั้งสองร้อยนายด้านหลังก็พร้อมจะจัดอาหารเย็นให้เป็นหมัดเท้าคนละดอกรับรองอิ่มไปหลายเดือน


      ด้วยการเตรียมการที่ไม่ทราบว่าเอาหน้าหรือชาวประชาวิ่งมามุงดูกันอย่างคึกคัด มือปราบหลายสิบคนโดนเกณฑ์มากระชับพื้นที่ ยืนกันไว้ทุกระยะยี่สิบก้าวบนท้องถนน ชาวบ้านในเมืองสารรูปและการแต่งกายถือว่าดีกว่านอกเมืองมาก ต่างคุกเข่ารับเสด็จกันเป็นทิวแถวมองริ้วขบวนด้วยแววตาชื่นชมพระบารมี ประกอบกับ ‘สอดรู้สอดเห็น’


      แต่เมื่อถึงเวลาประสานเสียงก็พรั่งพร้อมนัก “ฮองเฮาทรงพระเจริญ”

      “ทรงพระเจริญๆ” ว่าก็ว่าต่อกันเป็นทอดๆ คึกคักขึ้นมาทันที


     ขุนนางพิธีการยืนรออย่างกระวนกระวายอยู่ที่ด้านหน้าจวนเจ้าเมือง ชะเง้อเป็นเต่าคอยาวได้ทีแล้วค่อยเห็นรถที่ประทับเคลื่อนตัวเข้ามาจวนจะถึง ม้วนพิธีการรับเสด็จสุดจะจัดเตรียมพรมแดงปูลาด ไม่ให้มารดาของแผ่นดินต้องเปื้อนฝุ่นผงแม้ธุลีเดียว รอจนกระทั่งพระนางรับการประคองจากนางกำนัลคนสนิท ก้าวพระบาทลงมาประทับยืนอย่างสง่างามแล้ว


      พวกที่ตาไวยังสังเกตุได้ว่าพระบาทคล้ายจะมีโคลนเปื้อนอยู่.. ปูพรมเสียของโดยแท้


      “กระหม่อม.. ขุนนางกรมพิธีการประจำเมืองผิงหยวนขอเป็นตัวแทนต่อราษฏรและใต้เท้าขุนนางทุกท่านในการต้อนรับขบวนเสด็จเว่ยฮองเฮา อุทกภัยครั้งใหญ่ชาวประชาเมืองผิงหยวนล้วนเดือดร้อนทุกหย่อมหญ้า ยังดีที่ฟ้าเมตตาส่งพระแม่แผ่นดินผู้เปี่ยมด้วยเมตตามาโปรด------”


     จากนั้นกล่าวต่ออีกยืดเยื้อจนทหารและชาวบ้านฟังไปสัปหงกไป พิธีการยืดยาวใต้เท้าเจ้าเมืองยืนฉีกยิ้มอย่างเด็กในโอวาทอยู่ด้านข้าง เพียงฮองเฮายกพระหัตถ์เชิงว่า พอ..พอแล้ว ท่านพูดมากกว่านี้เกรงว่าเราจะจมน้ำลายเสียก่อน เอ้ย เกรงว่าท่านขุนนางที่สำคัญยิ่งจะเห็นเหนื่อยเปล่าๆ


      “จบพิธีการแล้วเราพอใจมาก.. ทหารทุกคนคงเหน็ดเหนื่อยรบกวนใต้เท้าเฉินจัดที่ทางให้ผู้ติดตามของเราได้พักผ่อนด้วย” กล่าวจบคงไม่ต้องรอเชิญกระมั้ง ให้รู้ว่าที่นี่ใครใหญ่สุด!! เอ้ย.. ไม่ใช่ ที่นี่ได้มีพระแม่แผ่นดินมาเหยียบเสริมบารมีแล้วรับรองเทพไท้เมตตาน้ำไม่มาไม่กล้าท่วมไปอีกสิบปีร้อยปี! ชิตังเมโป้ง…
      พระนางเว่ยฮองเฮาเสด็จชนิดตัวปลิวฉลองพระองค์เป็นสีแดงแว้บๆ นางกำนัลชุ่ยหมิงหันไปยิ้มให้เจ้าเมืองผิงหยวน “รบกวนใต้เท้าแล้ว เชิญด้านในฮฮงเฮาอาจมีรับสั่งเพิ่มเติมอย่างไรข้าไปก่อนนะ”




@Admin


แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +17 คุณธรรม โพสต์ 2019-9-12 00:52

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -39 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -39 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นสูง
เคล็ดวิชาวารีสิ้นขั้นสูง
หนามคู่เป่าเหลียน
ชุดวังน้ำทิพย์
ผ้าคลุมวารี
กงจักรไท่หยาง
คัมภีร์ละติน
ปราณคลุมวารี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x4
x90
x5
x215
x5
x266
x1
x1
x2
x50
x1
x50
x1
x1
x1
x1
x4
x25
x1
x1
x100
x100
x55
x1
x15
x15
x2
x38
x2
x50
x5
x500
x8
x5
x120
x120
x120
x120
x10
x22
x165
x271
x19
x10
x146
x364
x1
x25
x316
x1
x108
x48
x116
x43
x120
x540
x113
x1
x30
x112
x166
x784
x2
x2
x220
x318
x170
x158
x1898
x1264
x150
x193
x27
x30
x17
x29
x16
x115
x806
x5
x1164
x10
x140
x1
x4
x11
x1
x2
x116
x206
x68
x2675
x6
x6
x111
x1
x26
x140
x400
x8
x150
x65
x500
x12
x2
x3
x150
x4
x40
x121
x2
x500
x146
x709
x400
x60
x95
x80
x7
x42
x80
x3
x30
x3
x1
x3
x117
x2
x10
x7
x4
x115
x65
x100
x1
x45
x1085
x4
x118
x14
x35
x2377
x102
x204
x5
x110
x4
x2
x696
x1651
x90
x64
x99
x44
x254
x259
x6
x28
x13
x478
x3
x563
x5
x1468
x121
x522
x279
x540
x580
x659
x54
x34
x129
x352
x1019
x209
x92
x81
x279
x310
x8
x60
x1
x3
x185
x141
x669
x503
x925
x660
x131
x2071
x2330
x521
x40
x3
x211
x24
x180
x1210
x20
x50
x444
x4498
x960
x1490
x35
x20
x41
x81
x377
x1

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2019-9-22 18:07

ขึ้นไปด้านบน