ดู: 72|ตอบกลับ: 1

{ เมืองผิงหยาง } ประตูอันฮว่าย | ทิศใต้

[คัดลอกลิงก์]







ประตูอันฮว่าย

{ เมืองผิงหยาง }












【ประตูอันฮว่าย】

หน้าด่านเข้าสู่เมืองผิงหยวนทางใต้ตั้งอยู่บนถนนสายหลัก
สามารถใช้เส้นทางผ่านเมืองผิงหยวนไปยังหานตานได้
ทหารยามที่ป้อมมีหมออยู่เวรประจำเผื่อว่าผู้เดินทางผ่านเกิดเหตุ
อย่างโดนโจรหรือเกิดเหตุด่วนเหตุร้ายพึ่งพาได้ทันท่วงที








139

กระทู้

1429

โพสต์

22หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
773850
เงินตำลึง
1068479
ชื่อเสียง
70021
ความหิว
697

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ป้ายวังหลังใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาอังกฤษ

คุณธรรม
6213
ความชั่ว
315
ความโหด
2337
ภูตปริศนา (วัยทารก)
เลเวล 1

เมิ่ง จื่อเหยา

ข้าไม่ได้เตี้ยบนหัวเจ้า
pet
โพสต์ 2019-9-11 23:18:54 | ดูโพสต์ทั้งหมด
[ต้อนรับอย่างเป็นพิธีการ]

     อาจด้วยเพราะเหนื่อยอ่อนจากการเดินทางมารวมถึงความอ่อนล้าหลังจากสู้เสร็จจางฝูซุกตัวนอนหลับมาเป็นเวลากว่าหลายชั่วยามก็ยังไม่ยอมตื่น เมิ่งจื่อเหยาเห็นอีกฝ่ายหลับสนิทก็ไม่อยากที่จะกล่าวกวนจึงผละตัวไปทูลบอกเเก่ฮองเฮา ซึ่งพระนางก็เห็นดีด้วยที่จะให้จางฝูนั้นนอนพักไปก่อนก่อนมีรับสั่งให้ขุนพลจี๋มารับหน้าที่อารักขาที่รถม้าเเทนชั่วคราวก่อนเสด็จกลับไปยังเมืองผิงหยวนตามคำเชื้อเชิญจากเจ้าเมือง


     ชาวประชาทุกข์ร้อนเสียงร่ำไห้ดังไกลถึงสวรรค์เพราะเช่นนี้ใช่ไหมจึงส่งฮองเฮามาบำบัด เอ้ย บำรุงสุขของชาวบ้านเปลี่ยนสายน้ำเป็นธารน้ำพระทัย ของบริจาคหลั่งไหลคุณภาพชีวิตดีขึ้นในหนึ่งวัน…


       ความจริงก็ไม่ได้เป็นเช่นนั้นเสมอไปพระนางเกรงว่าเพียงประทานแต่ตัวอยู่ในวัง กว่าจะผ่านการโกงกินการฉ้อราษฎ์บังหลวง สิ่งที่ชาวบ้านได้รับอาจหลงเหลือจากข้าวสารหนึ่งกระสอบ อาจมีแค่ข้าวเปลือกสามสี่เม็ดก็ได้ใครจะไปนึก ไม่ใช่หนูนาหรอกนะที่กัดกินมือใครยาวสาวได้สาวเอา เงินทองไม่ต้องพูดถึงห่างไกลจากฉางอันตั้งกี่พันลี้กว่าจะถึงสิบชั่งเหลือแค่สามอีแปะแน่!!


     รถม้าพระที่นั่งมีเพียงฮองเฮาและนางกำนัลคนสนิทชุ่ยหมิง พระหัตถ์รูดม่านรถม้าแม้จะทรงทราบว่าสองข้างทางถนนล้วนดินเลน ดินเหลืองจากแม่น้ำหวงโหที่โดนพระวารีตลบม้วนขึ้น ช่างมัน.. มาเยี่ยมราษฎ์เพื่อรับรุ้ทุกข์เข็ญและทราบสถานการณ์จริง เลวร้ายกว่าที่คิดมากลูบอกอย่างเวทนาสงสาร นึกไปถึงสมัยเด็กที่จื่อฟูกับพี่น้องทั้งหลายตกระกำลำบากต้องอพยพเพราะอดอยาก หลายครัวเรือนต้องถูกทำลายเพราะภัยธรรมชาติ ช่วงเวลาเหล่านั้นกว่าจะผ่านมาได้ไม่ง่ายเลย


     “ซุ่ยหมิง.. หากวันนั้นเราไม่มีครอบครัวคอยช่วยเหลือเกื้อหนุนก็คงไม่มีเรา ไม่มีเว่ยฮองเฮาในวันนี้” ครั้งนั้นมารดาแต่งงานใหม่บิดาของน้องเว่ยชิงรังเกียจลูกสาวที่ติดเป็นขวดถ่วงน้ำมัน คิดแล้วตนชะตาอาภัพ ทว่าโชคดีเหลือเกินที่ท่านแม่ย้อนกลับมาตามหา


      “ท่านทรงรับสั่งเสมือว่าครอบครัวคือสิ่งล้ำค่าเพคะ” นางกำนัลคนสนิทขานรับ ทราบดีว่าพระนางคงรำลึกถึงความหลังครั้งเก่า จากนั้นนึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ “หม่อมฉันสนทนากับบ่าวขององค์หญิงหลายวันก่อนฟังว่าจอมยุทธ์หนี่เถี่ยเองก็มีครอบครัวแล้ว บุตรของนางกำลังอยู่ในวัยน่ารักน่าชัง ไม่น่าเชื่อว่าแม้เป็นสตรีที่ห้าวหาญเกินบุรุษเมื่อถึงคราวสร้างครอบครัวก็ไม่ต่างจากสตรีทั่วไปเช่นกัน”


    “เจ้าพูดแปลก.. นางจะไปต่างได้อย่างไรสตรีล้วนถูกกำหนดมาว่าวันหนึ่งจะต้องเป็นมารดาของบุตรหลาน” ตรัสแล้วจื่อฟูก็ถอนปัสสาสะเป็นเสียงยาว พึ่งทราบว่าอีกฝ่ายมีครอบครัวแล้ว ผู้คุ้มกันคนนี้ของนางหากบาดเจ็บนั่นมิใช่ว่าตนทำผิดต่อครอบครัวเขา ต่อเด็กเล็กๆ ที่มารดาต้องมารับอันตรายแทนตนหรอกหรือ? ต่างเป็นแม่คนมีคนข้างหลังให้ห่วงใย การใช้ชีวิตเป็นชาวยุทธ์ช่างไม่ง่ายดาย “ถึงจวนเจ้าเมืองแล้วเจ้าช่วยนำน้ำแกงบำรุงไปส่งให้นางเถิด เราหวังว่าจางฝูจะรักษาตัวให้หายดีในเร็ววัน”


     “ทราบแล้วเพคะให้เป็นหน้าที่หม่อมฉันได้เลย” นางกำนัลคนสนิทรับบัญชา


      ขบวนเสด็จอันยิ่งใหญ่ในแง่ฐานะแต่ธรรมดาในแง่สายตานี้เคลื่อนตัวไปเรื่อยๆ คงไม่มีใครกล้าเข้ามาขวางหลังจากเห็นธงธิว มารดาแห่งแผ่นดินอยู่ด้านในก็คงไม่มีใครโง่พอกระโดดมาแล้วเอาดาบชี้พูดว่า ‘เฮ้ย!! หยุดเดี่ยวนี้ส่งสตรีและทรัพย์สินมา!!’ เพราะถ้าหากพวกไม่รักชีวิตสักรายทำเช่นนั้นจริงๆ เหล่าทหารหาญทั้งสองร้อยนายด้านหลังก็พร้อมจะจัดอาหารเย็นให้เป็นหมัดเท้าคนละดอกรับรองอิ่มไปหลายเดือน


      ด้วยการเตรียมการที่ไม่ทราบว่าเอาหน้าหรือชาวประชาวิ่งมามุงดูกันอย่างคึกคัด มือปราบหลายสิบคนโดนเกณฑ์มากระชับพื้นที่ ยืนกันไว้ทุกระยะยี่สิบก้าวบนท้องถนน ชาวบ้านในเมืองสารรูปและการแต่งกายถือว่าดีกว่านอกเมืองมาก ต่างคุกเข่ารับเสด็จกันเป็นทิวแถวมองริ้วขบวนด้วยแววตาชื่นชมพระบารมี ประกอบกับ ‘สอดรู้สอดเห็น’


      แต่เมื่อถึงเวลาประสานเสียงก็พรั่งพร้อมนัก “ฮองเฮาทรงพระเจริญ”

      “ทรงพระเจริญๆ” ว่าก็ว่าต่อกันเป็นทอดๆ คึกคักขึ้นมาทันที


     ขุนนางพิธีการยืนรออย่างกระวนกระวายอยู่ที่ด้านหน้าจวนเจ้าเมือง ชะเง้อเป็นเต่าคอยาวได้ทีแล้วค่อยเห็นรถที่ประทับเคลื่อนตัวเข้ามาจวนจะถึง ม้วนพิธีการรับเสด็จสุดจะจัดเตรียมพรมแดงปูลาด ไม่ให้มารดาของแผ่นดินต้องเปื้อนฝุ่นผงแม้ธุลีเดียว รอจนกระทั่งพระนางรับการประคองจากนางกำนัลคนสนิท ก้าวพระบาทลงมาประทับยืนอย่างสง่างามแล้ว


      พวกที่ตาไวยังสังเกตุได้ว่าพระบาทคล้ายจะมีโคลนเปื้อนอยู่.. ปูพรมเสียของโดยแท้


      “กระหม่อม.. ขุนนางกรมพิธีการประจำเมืองผิงหยวนขอเป็นตัวแทนต่อราษฏรและใต้เท้าขุนนางทุกท่านในการต้อนรับขบวนเสด็จเว่ยฮองเฮา อุทกภัยครั้งใหญ่ชาวประชาเมืองผิงหยวนล้วนเดือดร้อนทุกหย่อมหญ้า ยังดีที่ฟ้าเมตตาส่งพระแม่แผ่นดินผู้เปี่ยมด้วยเมตตามาโปรด------”


     จากนั้นกล่าวต่ออีกยืดเยื้อจนทหารและชาวบ้านฟังไปสัปหงกไป พิธีการยืดยาวใต้เท้าเจ้าเมืองยืนฉีกยิ้มอย่างเด็กในโอวาทอยู่ด้านข้าง เพียงฮองเฮายกพระหัตถ์เชิงว่า พอ..พอแล้ว ท่านพูดมากกว่านี้เกรงว่าเราจะจมน้ำลายเสียก่อน เอ้ย เกรงว่าท่านขุนนางที่สำคัญยิ่งจะเห็นเหนื่อยเปล่าๆ


      “จบพิธีการแล้วเราพอใจมาก.. ทหารทุกคนคงเหน็ดเหนื่อยรบกวนใต้เท้าเฉินจัดที่ทางให้ผู้ติดตามของเราได้พักผ่อนด้วย” กล่าวจบคงไม่ต้องรอเชิญกระมั้ง ให้รู้ว่าที่นี่ใครใหญ่สุด!! เอ้ย.. ไม่ใช่ ที่นี่ได้มีพระแม่แผ่นดินมาเหยียบเสริมบารมีแล้วรับรองเทพไท้เมตตาน้ำไม่มาไม่กล้าท่วมไปอีกสิบปีร้อยปี! ชิตังเมโป้ง…
      พระนางเว่ยฮองเฮาเสด็จชนิดตัวปลิวฉลองพระองค์เป็นสีแดงแว้บๆ นางกำนัลชุ่ยหมิงหันไปยิ้มให้เจ้าเมืองผิงหยวน “รบกวนใต้เท้าแล้ว เชิญด้านในฮฮงเฮาอาจมีรับสั่งเพิ่มเติมอย่างไรข้าไปก่อนนะ”




@Admin


แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +17 คุณธรรม โพสต์ 2019-9-12 00:52

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -39 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -39 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นสูง
เคล็ดวิชาวารีสิ้นขั้นสูง
หนามคู่เป่าเหลียน
ม้าเทพอูซุน
ไข่มุกราตรี
คัมภีร์ละติน
ปราณคลุมวารี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x2
x5
x177
x43
x800
x2
x17
x25
x80
x100
x50
x600
x200
x3
x8
x4
x160
x1
x400
x3
x100
x3
x600
x600
x200
x90
x30
x220
x3
x59
x600
x400
x200
x5
x400
x1200
x75
x3
x30
x600
x4
x100
x1185
x2
x200
x200
x28
x4
x600
x40
x2
x10
x60
x58
x4
x250
x19
x600
x32
x40
x200
x100
x800
x204
x3
x600
x712
x200
x16
x200
x21
x600
x4
x1000
x400
x800
x30
x600
x40
x4
x5
x29
x400
x74
x1
x4
x1680
x1
x3
x435
x870
x57
x995
x3
x5
x6
x70
x2
x133
x1
x1
x3
x1
x4
x225
x2
x1
x136
x300
x75
x1
x15
x15
x2
x49
x6
x651
x410
x1500
x132
x218
x261
x260
x260
x400
x215
x70
x325
x366
x30
x110
x346
x720
x1
x23
x536
x4
x350
x90
x266
x259
x520
x941
x129
x1
x42
x714
x390
x2
x2
x509
x394
x330
x158
x5503
x1139
x350
x239
x49
x42
x17
x49
x18
x320
x1182
x6
x1764
x810
x340
x1
x4
x28
x1
x8
x131
x243
x668
x5005
x53
x12
x134
x1
x446
x140
x5400
x8
x327
x630
x500
x35
x2
x3
x270
x5
x40
x141
x2
x4500
x546
x1340
x730
x108
x195
x107
x8
x48
x482
x7
x38
x3
x2
x7
x137
x5
x10
x15
x4
x147
x263
x500
x2
x51
x263
x7
x158
x12
x227
x4797
x702
x230
x13
x109
x4
x2
x1029
x2275
x490
x648
x219
x192
x254
x279
x6
x32
x13
x678
x7
x563
x9
x1748
x313
x732
x844
x1052
x980
x880
x107
x184
x233
x746
x1347
x807
x92
x101
x179
x906
x408
x120
x161
x6
x225
x287
x619
x460
x1015
x660
x156
x2072
x2318
x571
x40
x1018
x495
x24
x280
x1245
x170
x248
x1444
x6270
x1960
x3490
x35
x24
x41
x81
x697
x1

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2019-11-18 09:51

ขึ้นไปด้านบน