ดู: 51|ตอบกลับ: 1

{ นอกเมืองผิงหยวน } ไร่นาริมแม่น้ำหวงเหอ

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2019-9-10 23:58:13 |โหมดอ่าน




ไร่นาริมแม่น้ำหวงเหอ


{ นอกเมืองผิงหยวน }











【ไร่นาริมแม่น้ำ】
รอบด้านเมืองผิงหยวนห่างออกมาจากกำแพงเมืองราวสองลี้
ล้วนเป็นพื้นที่เกษตรกรรมที่ใช้สำหรับเลี้ยงคนทั้งเมืองผิงหยวน
เหล่าชาวบ้านลงแรงแข็งขัน แม้ว่าบางครั้งสองฝั่งน้ำจะนำภัยมา
ทว่าเพื่อปากท้องพวกเขาก็ไม่มีทางเลือก ต่างหลังสู้ฟ้าหน้าสู้ดิน











คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 10

ดูบันทึกคะแนน

139

กระทู้

1429

โพสต์

22หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
773850
เงินตำลึง
1068479
ชื่อเสียง
70021
ความหิว
697

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ป้ายวังหลังใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาอังกฤษ

คุณธรรม
6213
ความชั่ว
315
ความโหด
2337
ภูตปริศนา (วัยทารก)
เลเวล 1

เมิ่ง จื่อเหยา

ข้าไม่ได้เตี้ยบนหัวเจ้า
pet
โพสต์ 2019-9-11 22:35:02 | ดูโพสต์ทั้งหมด
[ไม่ใช่เจ้าชีวิต]

       “เอ้า พักอยู่นี่ละไม่ต้องดื้อไปอยู่อารักขาต่อเลย”เมิ่งจื่อเหยากลล่าวออกมาหลังจากพยุงร่างสหายเดินกลับมายังรถม้าเพื่อให้อีกฝ่ายพักก่อนจะเดินไปยืมเอาพวกยากับผ้าพันแผลจากรถม้าที่หมอหลวเก็บอุปกรณ์ทำแผลเอาไว้มาเพื่อจัดการทำแผลให้หญิงสาวเบื้องหน้า แม้แผลภายนอกไม่ได้เยอะแต่จากท่าที่ใช้ไปอย่างไรก็ต้องให้เจ้าตัวนั้นฟื้นฝูลมปราณในร่างให้กลับมาปกติเสียก่อน


      “แต่งานข้าคือคอยอารักขา…”ไม่ทันจางฝูกล่าวจนจบบุรุษร่างเล็ดที่กำลังง่วนอยู่กับการใส่ยาที่แผลก็กล่าวแย้งขัดขึ้นมา


      “งานแล้วอย่างไร นั้นฮองเฮาไม่ใช่เจ้าชีวิตเจ้าเสียหน่อย เกิดเป็นอะไรขึ้นมานางคืนชีพให้เจ้าได้หรือห่ะ”เมิ่งจื่อเหยากล่าวเสียงดุทำเอาจางฝูที่ได้ฟังประโยคเมื่อครู่ไปถึงกับสะอึกแล้วมองหน้าไปยังคนเบื้องหน้าอย่างไม่เชื่อหูว่าครตรงหน้าจะกล้ากล่าวอะไรทำนองนั้นออกมา


      “พูดอะไรไปรู้ตัวรึป่าว หัวหลุดเอาได้ง่ายๆเลยนะ”


      “ก็แล้วอย่างไร ข้าพูดความจริงต่อให้โดนลากไปตัดหัวจริง ข้าก็ไม่มีอะไรจะเสียนี่”เมิ่งจื่อเหยาเอ่ยอย่างไม่ใร่สนใจแล้วยังต้องตั้งหน้าตั้งตาทำแผลต่อไป จากคำพูดเมื่อครู่มันก็จริงอย่างที่อีกฝ่ายว่าหน้าที่เธอคืออารักขามิใช่ไปตายแทน เรื่องที่เธอทำได้ก็ทำไปแล้ว ก่อนรักษาชีวิตคนื่นย่อมต้องรักษาชีวิตตัวเองให้ได้เสียก่อน


      ตลอดการเดินทางมาเธอคิดแต่จะปกป้องทำทุกอย่างเพื่อไม่ให้พระนางมีอันตรายหากแต่ก็ลืมไปว่าตัวเธอเองก็เจ็บและตายได้เช่นกัน “ขอบใจที่กล่าวเตือนข้า”


     “รู้ตัวแล้วก็พักเสีย คนติดตามพระนางมีตั้งมาก็ให้ดูแลไปสิไม่งั้นจะจ่ายเบี้ยหวัดจ้างพวกนั้นไปทำไม”เมิ่งจื่อเหยากล่าวแล้วกระโดดขึ้นมานั่งบนหลังรถม้าพรางมองไปยังหยิงสาวข้างๆ “จะนอนพักหรือนั่งสมาธิฟื้นฟูลมปราณก็เรื่องของเจ้า ข้านั่งเฝ้าอยู่ตรงนี้ละ”


     “อืม”จางพยักหน้ารับคำ่แนที่เธอจะค่อยขยับตัวขึ้นไปนอนพักอยู่ที่ด้านในรถม้าก่อนจะหลับไปเพราะความเหนื่อยล้า


    “ถวายพระพรองค์ฮองเฮา ท่านเจ้าเมืองให้ข้าน้อยมาทูลเชิญเสด็จเยี่ยมชมพื้นที่พะย่ะค่ะ” ขณะนั้นก็มีทหารชั้นผู้น้อยรายหนึ่งวิ่งอย่างมีระเบียบเข้ามาคุกเข่าทูล


      “โอ้.. เช่นนั้นหรือไม่ควรปล่อยให้พวกเขาต้องรอ อืม” เว่ยจื่อฟูทรงหันกลับไปมองยังรถม้า ด้านในมีผู้คุ้มกันของตนที่กำลังบาดเจ็บ จะดีจะร้ายก็สมควรให้นางได้พักผ่อนบ้างฝ่าบาทตั้งสมญา ‘หนี่เถี่ย สตรีเหล็ก’ ก็มิใช่เกิดขึ้นมาจากเหล็ก อย่างไรก็ยังเป็นสตรีมีเลือดเยื้อมีหัวใจ ไตรา่ตรองดังนั้นแล้วพยักลงเชิงให้ทหารผู้น้อยนำทาง “ครุ่ก่อนมีเหตุวุ่นวายจางฝูช่วยเราเอาไว้จนได้รับบาดเจ็บ ให้นางพักผ่อน เราจะไปตรวจชมพื้นที่เอง”


      อ่าว… แล้วใครจะคุ้มกัน? หันซ้าย หันขวา.. อ่อ ทหารที่ติดตามมาจากวังหลวงยังทำงานกันเถอะ!!


      “อย่ากังวลเราเพียงมาเยี่ยมเยียนราษฏรของเราเท่านั้น..หาใช่เรื่องใหญ่” ฟังคำตรัส


     เหล่าทหารมองแทบพระบาทอย่างไม่เข้าใจ ฐานะพระองค์น่ะเรื่องใหญ่เฟ้ย!! มีแผลเท่าสิวพวกข้าพระองค์ก็ตกงานแล้วดีไม่ดีหัวกุดย้อนหลังเจ็ดชั่วโครต!


      ขบวนเสด็จดำเนินไปอย่างไม่รีบร้อนสองข้างทางมิมีสิ่งใดน่าดูชม เรือกสวนไร่นาตามป่าเขา พึ่งพลิกฟื้นคืนได้หลังเกิดอุทกภัยครั้งใหญ่ เหล่าชาวบ้านเนื้อตัวมอมแมม เหล่าทหารลงจอบลงเสียมกันมาสองชั่วยามสภาพย่อมดูไม่จืดด เห็นขบวนพระแม่แห่งแผ่นดินผ่านต่างก็พยายามฉีกยิ้มเต็มที่ ที่เหนื่อยล้ายากเข็ญเมื่อครู่ไม่เท่าไร แต่หากขายขี้หน้าต่อเบื้องพระพักตร์ฮองเฮานี่สิ ไม่ทราบจะโดนบรรพบุรุษสาปแช่งไปกี่รุ่นต่อกี่รุ่น


      จี๋เฟยเทียนมองเห็นก่อนใครเพื่อนต่างรีบดึงขุนพลจิ้นซางที่กำลังดำนาหว่านไถมาด้วยกัน ‘เสร็จงานได้เวลาเอาหน้า’ ตอนแรกกะว่าวิ่งไปรับเสด็จด้วยกันพร้อมรอยยิ้มภาคภูมิใจ ทว่าวิ่งไปได้ไม่ถึงครึ่งทางก็รู้สึกไม่เหมาะสม พวกเขาเปลี่ยนเป็นเดิน.. ยกเท้าซ้าย ก้าวเท้าขวาอย่างสง่างามจนสาวๆ ชาวบ้านที่แบกน้ำมาแจกจ่ายมองตามตาเป็นประกาย โอ้ล่ะพ่อหล่อจริงหนอ สง่างามจริงหนอ หล่อเสียเต็มประดา


      “เรืองนาหว่านไถเพาะต้นกล้าอย่างขันแข็ง วันข้างหน้าย่อมได้พืชผลบริบูรณ์.. ทหารทุกนาย ขุนพลทั้งสองลำบากพวกเจ้าแล้ว” ทรงทอดพระเนตรไปโดยรอบ เห็นกะทั่งหุ่นไล่กาที่ถูกสร้างขึ้นอย่างฉุกละหุก ดูดีที่เดียวแต่ละตารางคันนายกสูงปื้องกันน้ำขาด เหล่าโคกระบือผู้ช่วยในการไถยืนกันหน้าสลอน สิ่งที่ประสงค์ให้ชาวบ้านได้ใช้ประโยชน์จากพื้นที่แห่งนี้ดูท่ามีแววจะเป็นจริง ทรงตรัสชื่นชมเหล่าทหารและขุนพลทั้งสองอยุ่หลายประโยค ในที่สุดค่อยสังเกตท่านเจ้าเมืองผิงหยวนด้านข้าง


      “ใต้เท้าเฉินหลังเรากลับไป จากนี้เป็นหน้าที่ท่านจัดแจงแบ่งสรรที่ดินตรงนี้แก่ชาวบ้าน”


      เจ้าเมืองยืนลูบคางมาครู่หนึ่งแล้วฮองเฮารับสั่งกระทันหันรีบค้อมหลังจนเอวลั่นกร็อบ คำพูดสะดุดไปบ้าง “ฮองเฮาทรงมีพระเมตตา กระหม่อมรับพระเสาวนีย์แล้วจะจัดสรรอย่างเป็นทำให้สุดความสามารถพะยะค่ะ”


     “ด้วยการดูแลของใต้เท้าเฉิน..เราวางใจ” สุรเสียงนี้ไม่ได้เห็นสายตาของเหล่าชาวบ้านที่หนักใจ


      ใครไม่รู้เรารู้!! สาวบ้านเล้กชาวบ้านใหญ่ส่งสายตาส่งเสียงกระซฺบกระซาบ เจ้าเมืองแซ่เฉินรายนี้ดูผิวเผินไม่มีปัญหา แต่เอาเข้าจริงคล้ายจะมีปัญหา!! วันๆ ตรวจงานพอไปวัดดไปวาได้แต่หากพูดถึงเรื่องจัดสรรผลประโยชน์แล้วขุดกันมาเล่าสามวันเจ็ดวันไม่มีจบ ฮึ่ย!! มีอย่างที่ไหนบอกว่า ‘คนงามข้าถูกใจเจ้าเอาไปสองไร่’ บ้างก็ ‘แม่สาวน้อยเอวอรชรเต้นรำให้ข้าดูรับไปสิบตำลึง!’ อยากจะถ่มน้ำลายรถให้ท่วมตัวขุนนางชีกอยิ่ง!!


      “เวลาไม่ช้าแล้วฮองเฮาทรงเหน็ดเหนื่อยตรวจเยี่ยมราษฎรเผื่อบำบัดทุกข์บำรุงสุขนับเป็นบุลกุศลที่พวกเราสั่งสมมานับสิบชาติ ทูลเชิญเสด็จไปยังจวนของกระหม่อมเถิดพะยะค่ะ ได้ให้คนจัดเตรียมรับขบวนเสด็จไว้ล่วงหน้าแล้ว” เฉินจูตู้น้อมประสานมือคำนับต่ำอีกหน จากนั้นผายมือไปยังถนนเส้นหลักเพื่อเข้าสู่เมืองผิงหยวน ข้างนอกมีอะไรให้ดูกัน!! ไร่นาป่าเขาระคายสายพระเนตรเปล่าๆ


      “ท่านเจ้าเมืองกล่าวเกินไปแล้วเราเพียงทำในสิง่ที่สมควรเท่านั้น ไม่อาจนิ่งเฉยโดยที่ชาวประชาที่ดุจดั่งลูกของเราต้องทนทุกข์ เอาล่ะเด็กๆ เคลื่อนขบวนให้ใต้เท้าเฉินนำทาง” จะปฎิเวธก็เสียหน้าคนเขาอุตส่าห์ล้างบ้านจัดบ้านเตรียมไว้ พระแม่แห่งแผ่นดินก้าวขึ้นรถที่ประดับจากนั้นผู้มีหน้าที่ลาก สารถีหลวงก็เคลื่อนขบวนไปท่ามกลางสายตาจับจ้องของเหล่าชาวบ้านที่ ‘ชื่นชมพระบารมี’ และเหล่าทหารที่กุลีกุจอวางจอบกลับไปถือโล่ถือดาบวิ่งตามขบวนเป็นทิวแถว


     @Admin          


แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +3 คุณธรรม +5 ความชั่ว +8 ความโหด โพสต์ 2019-9-12 00:50
คุณได้รับ +17 คุณธรรม โพสต์ 2019-9-12 00:50

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -42 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -42 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นสูง
เคล็ดวิชาวารีสิ้นขั้นสูง
หนามคู่เป่าเหลียน
ม้าเทพอูซุน
ไข่มุกราตรี
คัมภีร์ละติน
ปราณคลุมวารี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x2
x5
x177
x43
x800
x2
x17
x25
x80
x100
x50
x600
x200
x3
x8
x4
x160
x1
x400
x3
x100
x3
x600
x600
x200
x90
x30
x220
x3
x59
x600
x400
x200
x5
x400
x1200
x75
x3
x30
x600
x4
x100
x1185
x2
x200
x200
x28
x4
x600
x40
x2
x10
x60
x58
x4
x250
x19
x600
x32
x40
x200
x100
x800
x204
x3
x600
x712
x200
x16
x200
x21
x600
x4
x1000
x400
x800
x30
x600
x40
x4
x5
x29
x400
x74
x1
x4
x1680
x1
x3
x435
x870
x57
x995
x3
x5
x6
x70
x2
x133
x1
x1
x3
x1
x4
x225
x2
x1
x136
x300
x75
x1
x15
x15
x2
x49
x6
x651
x410
x1500
x132
x218
x261
x260
x260
x400
x215
x70
x325
x366
x30
x110
x346
x720
x1
x23
x536
x4
x350
x90
x266
x259
x520
x941
x129
x1
x42
x714
x390
x2
x2
x509
x394
x330
x158
x5503
x1139
x350
x239
x49
x42
x17
x49
x18
x320
x1182
x6
x1764
x810
x340
x1
x4
x28
x1
x8
x131
x243
x668
x5005
x53
x12
x134
x1
x446
x140
x5400
x8
x327
x630
x500
x35
x2
x3
x270
x5
x40
x141
x2
x4500
x546
x1340
x730
x108
x195
x107
x8
x48
x482
x7
x38
x3
x2
x7
x137
x5
x10
x15
x4
x147
x263
x500
x2
x51
x263
x7
x158
x12
x227
x4797
x702
x230
x13
x109
x4
x2
x1029
x2275
x490
x648
x219
x192
x254
x279
x6
x32
x13
x678
x7
x563
x9
x1748
x313
x732
x844
x1052
x980
x880
x107
x184
x233
x746
x1347
x807
x92
x101
x179
x906
x408
x120
x161
x6
x225
x287
x619
x460
x1015
x660
x156
x2072
x2318
x571
x40
x1018
x495
x24
x280
x1245
x170
x248
x1444
x6270
x1960
x3490
x35
x24
x41
x81
x697
x1

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2019-11-18 09:52

ขึ้นไปด้านบน