ดู: 123|ตอบกลับ: 1

{ เมืองผิงหยาง } ร้านบะหมี่อวี้เหวิน

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2019-8-14 16:07:55 |โหมดอ่าน



ร้านบะหมี่อวี้เหวิน





{ เมืองผิงหยาง }





ร้านบะหมี่สูตรต้นตำรับเจียงหนาน 100 ปี ที่สืบทอดมาตั้งแต่รุ่นก่อน รสชาติดั้งเดิมไม่เคยเปลี่ยนแปลงเพื่อให้คงความเป็นเอกลักษณ์ไว้

แต่พอสืบทอดมาถึงรุ่นของเหวินโจว เขาได้ปรับเปลี่ยนแปลงอะไรหลายๆอย่างเพื่อให้ร้านมีความแตกต่างรับฟังความคิดเห็นของลูกค้า

นำมาปรับปรุงพัฒนาอยู่เสมอ จนมีชื่อเสียงเลื่องลือทั่วเจียงหนาน นอกจากนั้นยังเน้นการบริการดูแลให้กับแขกที่มารับประทานอย่างดีเยี่ยม

เส้นบะหมี่เหนียวนุ่มกลมกล่อมรสเลิศ น้ำซุปก็มีให้เลือกตามความชอบแทบจะไม่ต้องปรุงรสชาติอื่นๆเพิ่มเติมเลยด้วยซ้ำ

ไฮไลท์ของร้านคือไม่มีเสี่ยวเอ้อห์ที่เป็นผู้หญิงเลย และก็เป็นจุดดึงดูดใจของหญิงหม้าย คนโสดมากมาย นอกจากอิ่มท้องได้รับบริการดีมีอาหารตาให้มองตลอดจนกว่าจะออกจากร้าน





อวี้เหวิน โจว (喻文州)



"วันนี้ขายได้เท่าไหร่พรุ่งนี้ต้องขายให้ได้กำไรมากขึ้นกว่าเดิม"


อุปนิสัย :: อัธยาศัยเป็นมิตร เจ้านักวางแผนหัวการค้า การเงินทองร่ำรวยล่ำซำ บางครั้งก็จะแอบปลอมตัวร้านสืบดูร้านบะหมี่ร้านอื่นๆเพื่อนำมาวิเคราะห์ต่อสู้ด้านธุรกิจ สุขุมหนักแน่น แต่มีข้อเสียเรื่องความเร็วมือในการทำอาหารมักทำอะไรเชื่องช้าฝีมือทำอาหารอยู่ในอันดับต้นๆของเจียงหนาน


ชื่อกิจการ : ร้านบะหมี่อวี้เหวิน

เจ้าของกิจการ : อวี้ เหวินโจว

เวลาปิดบริการ : 09.00 - 20.00 น.

ประเภทร้าน : ให้บริการบะหมี่ทานที่ร้านและกลับบ้าน สุรา อาหารกับแกล้ม ห้องพักรับรอง

#ประทับตรา: ผู้ว่าเมืองผิงหยาง




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 10

ดูบันทึกคะแนน

153

กระทู้

1859

โพสต์

51หมื่น

เครดิต

อิงฮวาในวันเดอร์แลนด์

เงินชั่ง
1172944
เงินตำลึง
1833745
ชื่อเสียง
230804
ความหิว
173

ใบรับรองภาษาไต้หวันตราหุบเขาปีศาจป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ตราเมเปิ้ลตราหนูป้ายตลาดมืดใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินพวกเรามาอธิษฐานขอลูกแฝดกับเจ้าแม่

คุณธรรม
11744
ความชั่ว
7954
ความโหด
19455
ห่านฟ้า
เลเวล 1

สรวงสุรางค์

ข้าอยากผจญภัย!
pet
โพสต์ 2019-8-14 18:46:40 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ดอกไม้งามที่พึ่งผุด 51
ตะลุยเจียงหนาน (20)

          ทั้งสองคนเดินเท้าออกจากโรงหมอในเมืองผิงหยางที่อยู่ห่างกันไม่ไกล ชมวิวทิวทัศน์อัธยาศัยต่างๆในเมืองที่มีผู้คนมากมายเดินเที่ยวเล่น นัยน์ตาหวานคู่หวานเชื่อมน้ำตาลคลี่ยิ้มบอบบางละมุน "ชีวิตของคนในเมืองแลดูมีความสุขนะเจ้าคะ ผู้ปกครองดีประชาชนย่อมได้รับการดูแลกันทั่วหน้า" อาภรณ์ชมพูหวานสะบัดขยับเคลื่อนโฉบละลิ่วพลางยิ้มแฉ่งหน้าใส

          ชายหนุ่มขยับหมวกฟางปิดบังครึ่งใบหน้าเดินอยู่ข้างๆเพื่อมีคนเข้ามาทำร้ายคนตัวเล็กข้างกายอีก ขายาวก้าวเรื่อยๆเดินผ่านร้านต่างๆในตัวเมืองมากมายจนกระทั่งเดินมาถึงหน้าร้าน 'ร้านบะหมี่อวี้เหวิน' ที่ขึ้นชื่อเลืองลือที่สุดในย่าน น้ำเสียงทุ้มพร่ากล่าวแผ่วเบาราวกับกระซิบ "ร้านนี้"

          "โอ้โหร้านนี้หรอคะเจ้าคะมีคนอยู่เยอะเลยนะเนี่ยสงสัยฝีมือการทำอาหารรสชาติมันจะต้องเด็ดโดนใจแน่ๆถึงได้มีคนมานั่งกันเพียบ" มือเล็กลูบท้องวนๆ "ข้าชักจะหิวซะแล้ว สงสัยจะต้องฝากท้องที่ร้านบะหมี่สักชามสองชาม" ดรุณีน้อยแววตาเป็นประกายเด็กน้อยบ้องแบ๊วไร้เดียงสา ตัวร้านตกแต่งโทนสีสบายตาดูกว้างขวางไม่ค่อยแออัดจัดวางโต๊ะเก้าอี้ได้ดี

          หย่งเยี่ยพาเดินนำเข้ามาอย่างรู้ทาง ไปตรงมุมเดิมที่เคยมีความทรงจำครั้งวันวานเก่าๆของเขากับพี่ชาย เก้าอี้ตัวเดิม...โต๊ะตัวเดิม ได้รับการดูแลทำความสะอาดอย่างดีแทบจะไม่เก่าลงเลยแม้แต่น้อย นั่งลงตรงที่เดิมพลางใช้มือสัมผัสลูบหลับตาคะนึงครุ่นคิด 'ท่านพี่…' ถึงแม้ว่าจะต้องใช้เวลาอีกสักกี่ปีก็จะออกตามหาจนกว่าจะพบเจอ

          "คุณชายท่านเป็นอะไรหรือเปล่าเจ้าคะ ยังไม่สบายตรงไหนอีกหรือเปล่า" อิงฮวาน้อยแตะสัมผัสอังหน้าผากชายหนุ่มดูอาการ และเป็นจังหวะที่เถ้าแก่ร้านเดินออกมาต้อนรับแขกเจ้าเก่าเจ้าเดิม "ตัวก็ไม่ได้ร้อนหรือว่าจะปวดหัว"

          อวี้เหวินโจวชำเลืองสายตายิ้มละมุนเห็นฉากเด็ดก่อนจะเอ่ยแซวลูกค้าตัวดีที่ขึ้นชื่อเป็นถึงโจรสลัดพวกทางการก็ตามตัวกันให้วุ่น ยิ่งเมื่อเห็นเด็กน้อยวันวานที่ไม่โตเป็นหนุ่มลูกค้าประจำกับพี่ชายเขามีหรือคนที่ความจำเป็นเลิศจะจำไม่ได้ "อ้าวสวัสดีคุณชายเยี่ย พักนี้หายหน้าหายตาไปนานเลยนึกว่าจะไม่มากินร้านข้าอีกซะแล้ว สวัสดีแม่นางน้อยด้วยเช่นเดียวกัน ไม่คุ้นหน้าคุ้นตาแม่นางน้อยมาก่อนเพิ่งจะมาที่นี่เป็นครั้งแรกสินะ" ดูเหมือนว่าเจ้าเด็กน้อยคนนี้จะพาดรุณีน้อยมาเปิดหูเปิดตา

          เงยหน้าขึ้นกระพริบตาปริบๆ เถ้าแก่รู้จักกับคุณชายหย่งเยี่ยด้วยหรอเนี่ย แต่ก็คงไม่แปลกหรอกเห็นอีกฝ่ายบอกว่าเคยมาทานตั้งแต่สมัยยังเป็นเด็ก "สวัสดีเจ้าข้าอิงฮวายินดีที่ได้รู้จัก" แนะนำตัวทักทายอย่างเป็นมิตรอัธยาศัยดีกับคนอื่นไปทั่ว

          "อืม...ข้าอวี้เหวินโจว เรียกเถ้าแก่โจวก็ได้" หญิงสาวผู้นี้ดูท่าทางนั้นไร้เดียงสายิ่งนัก "ก็นานแล้วนะเจ้าไม่ได้มาที่เกือบจะหลายปี ข้าได้ยินว่าเจ้าใช้เงินทั้งหมดซื้อเรือเพื่อออกตามหาพี่ชายที่ออกทะเลไป ตอนนี้เป็นไงบ้าง เจอตัวเขาแล้วหรือยัง"

          "ไม่มีข่าวคราว" น้ำเสียงทุ้มพร่าตอบเรียบนิ่งไร้อารมณ์ มีเพียงแต่ความทรงจำที่อยู่ในส่วนลึกของจิตใจ แสดงอารมณ์ไม่ค่อยเก่งจึงปั้นหน้าเย็นชาอยู่ตลอดเวลา เปล่ากับไม่เคยแยแสสิ่งอื่นใดเลยแม้แต่น้อย

          ร่างสูงโปร่งเดินเข้ามาใกล้ๆโน้มตัวกระซิบลงให้ได้ยินกันเพียงแค่สองคน "ได้ยินว่ากลุ่มของเจ้าใหญ่ขึ้นแล้ว ยินดีๆ ด้วย วันนี้ข้าเลี้ยงเอง" อวี้เหวินโจวขยับตัวออกหลังพูดจบ "วันนี้เชิญกินกันให้เต็มคราบ ลูกค้าเก่ากิตติมศักดิ์กลับมาที่ร้านทั้งทีต้องฉลองกันหน่อยแล้วล่ะมั้งเนี่ย เดี๋ยวข้าจะให้เด็กๆเอาอาหารกับแกลบ พวกของออเดิร์ฟออกมาเสิร์ฟก่อนก็แล้วกันส่วนพวกบะหมี่สูตรเด็ดของร้านก็ต้องอดใจรอกันซะหน่อย"

          "เอ๊ะ...เดี๋ยวก่อนนะ ถ้าเกิดฉลองกันขนาดนั้นถ้าเกรงว่าจะมีเงินจ่ายไม่พอนะเจ้าคะ" แถมตอนนี้นางก็ไม่ได้ทำงานอยู่ด้วยจะมีเงินมากพอที่ไหนมาจ่าย ค่าอาหารมากมายกันเล่า ไม่มี!!!!

          "ไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องค่าใช้จ่ายแม่นางน้อยอิงฮวาก็แค่ทานไปอย่างเดียวก็พอแล้ว ข้าหวังว่าอาหารที่นี่จะทำให้แม่นางน้อยถูกปาก" เถ้าแก่อวี้มองร่างบอบางเรียวเล็กอ้อนแอ้นที่มาด้วยก่อนคลี่ยิ้มดูเหมือนเด็กน้อยขรึมคนนี้จะเจอคนรู้ใจได้สักทีสินะ ก่อนจะขอตัวเดินไปสั่งเตรียมอาหาร

          "อาเดะ!? เถ้าแก่พูดจาแปลกจริงว่าไหมเจ้าคะ ท่าทางแล้วสมัยก่อนท่านคงจะมาที่นี่บ่อยเลยล่ะสินะ" เสียงหวานใสชวนคุยถามไถ่ในระหว่างที่รออาหารยกมาเสิร์ฟ

          "สมัยก่อนข้ากับพี่ชายมักมากินที่นี่ประจำหลังเลิกงานและซื้อกลับไปฝากท่านแม่ที่ป่วยหนัก" นัยน์ตาเดียวดายก้มลงมองตัวอักษรที่เคยสลักเอาไว้กันในสมัยก่อน มองดูโต๊ะตัวนี้ยังคงเป็นโต๊ะตัวเดิมที่ตนเองพี่เคยนั่ง ก่อนหันหาคนตัวเล็กที่นั่งหน้าตาจิ้มลิ้ม "นี่เขากับพี่ชายช่วยกันแกะสลัก 'สร้างชื่อให้พวกญาติบิดาที่เจียงเยี่ยอ้าปากค้าง หย่งเยี่ย หย่งชิว'"

          "หย่งเยี่ย หย่งชิว พี่ชายท่านชื่อหย่งชิวหรอเจ้าคะ ชื่อช่างสอดคล้องกันเสียจริงดูไพเราะมากๆ" ชมพูดบอกจริงใจ "การมีพี่น้องที่คอยดูแลช่วยเหลือซึ่งกันและกัน มันเป็นความรู้สึกที่ข้าไม่เคยมีมาก่อน…" ก้มหน้าหลุบตาลงจึงไม่อาจจะเข้าใจความรู้สึกของการมีพี่น้องได้



         เกือบสองเค่อชายหนุ่มหน้าตาดีสองสามคนยกบะหมี่กับกับแกล้มอาหารต่างๆสดๆจากทะเลมากมายเอามาวางไว้บนโต๊ะทั้งสองคนจนแขกคนอื่นๆที่เห็นถึงกับพากันมองหน้า ว่าตัวแค่นั้นทำไมสั่งอาหารเยอะแยะ ราวกับว่าสั่งเลี้ยงฉลองคนหลายสิบคน สุรามีพร้อมเพียบอัดแน่นเต็มโต๊ะ

          อิงฮวากลืนน้ำลาย "เราจะทานกันหมดเหรอเจ้าคะ อาหารมากขนาดนี้ข้าคนเดียวคงกินได้แค่ ส่วนหนึ่งในสิบเท่านั้น แต่กุ้งที่นี่ก็ดูสดน่าทานดีถ้าเช่นนั้นข้าขอหม่ำก่อนแล้วกันนะ!" คีบตะเกียบจิ้มกุ้งขึ้นมาจุ่มกับน้ำจิ้มรสเด็ด ตักบะหมี่ทานไปพลางๆ

          "หมด" ชายหนุ่มเริ่มจากการดื่มสุราหลายไห ตามด้วยพวกบะหมี่กับอาหารจำนวนมากทั้งกับแกล้มอีกเยอะแยะอาหารเท่านี้มันมีไม่พอสำหรับเขาหรอก หากเป็นคนอื่น คงจะทานกันได้เป็นวันๆอย่างต่ำสักสองสามวัน เขาทานแป๊บเดียวเดี๋ยวก็หมดแล้ว

          "เข้!!! เดี๋ยวก่อนนะทำไมท่านถึงทานได้เยอะ… มันเยอะกว่าที่ข้าเคยคิดไว้ซะอีก นี่ท่านกำลังทานอาหารอยู่หรือว่ากลืนอาหารลงไปเลยไม่ได้เคี้ยว ท่านจะกินช้าๆหน่อยก็ได้นะไม่มีใครแย่งท่านหรอกเดี๋ยวสำลัก…"  ร่างบอบบางกำลังตะลึงกับการสวาปามทานอาหารของอีกฝ่ายด้วยความตกใจ

          หย่งเยี่ยซดบะหมี่หมดเป็นหลายชาม จนอาหารนั้นเริ่มจะเกลี้ยงหมดโต๊ะแล้วก่อนที่เขาจะตะโกนสั่งเสี่ยวเอ้อห์ "ไปเอาอาหารมา สุราด้วย!!!"

          "......กินโหดเหมือนโกรธเถ้าแก่…." เสียงหวานพึมพำ แถมยังมีการสั่งอาหารเพิ่มต่ออีก งานก็ไม่ได้อะไรมากหรอกก็นั่งทานอาหารไปแบบเงียบๆ เห็นเขากินเยอะแล้วก็รู้สึกอิ่มท้องแทน

          สักพักเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้หย่งเยี่ยหยิบขลุ่ยจิ๋วเท่านิ้วชี้ออกมาก่อนเป่า พร้อมกับพิราบสีแดงบินมาเกาะไหล่อย่างองอาจ "......." ใส่ม้วนไม้ไผ่อันเล็กๆส่งกลับไปหาสหายที่อยู่บนเรือ

          "นั่นท่านกำลังทำอะไรอยู่เหรอเจ้าคะ" อิงฮวาที่จิ้มๆกุ้งหันเปลี่ยนมากินบะหมี่จนหมดหนึ่งชาม แทบจะอิ่มแปล้ตัวแตก ถ้าเกิดขืนกินมากกว่านี้ต่อไปนางจะต้องตัวแตกตายแน่ๆ

          "ข้าส่งจดหมายถึงเผิงซานโหว อืมม...สหายให้นำเรือมารับน่ะ" หันกลับมาสนใจอาหารตรงหน้าต่อเมื่อมีเสี่ยวเอ้อห์ยกมาเสิร์ฟเรื่อยๆ

          "ท่านจะกลับแล้วอย่างนั้นหรอ งืมๆๆ ถ้าอย่างนั้นข้าขอร่วมเดินทางสำรวจท้องทะเลก่อนกลับฉางอันได้ไหมๆๆ" อิงฮวากระพริบตาอ้อนวอนเป็นเด็กน้อยร้องเรียนหาของเล่น "นะๆๆๆ ข้าสัญญาว่าข้าจะไม่ดื้อไม่ชนด้วย"

          ร่างสูงเงยหน้าจากจานอาหารชามยักษ์มองอิงฮวาออดอ้อน เสียงทุ้มพร่าเอ่ยเป็นเชิงตกลง "อืม ข้าจะพาเจ้าไปล่องเรือชมความงามมหาสมุทรสักสองสามรอบ แล้วค่อยพากลับมาส่ง"


@Admin

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +1 คุณธรรม +5 ความชั่ว +8 ความโหด โพสต์ 2019-8-14 19:06
คุณได้รับ --3 คุณธรรม +115 ความชั่ว +48 ความโหด โพสต์ 2019-8-14 19:05

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +35 ความหิว -8 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 35 -8 + 10

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
เซ็กเธาว์
สไตน์เมตซ์ พิงค์
กู่ฉินจันทรา
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
ชุดหยกท้อ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x1
x1
x2
x2
x1
x2
x2
x2
x2
x2
x5
x4
x3
x10
x10
x5
x8
x50
x34
x75
x2
x4
x13
x22
x48
x550
x1
x26
x2011
x11
x1419
x30
x2000
x2223
x24
x212
x10
x18
x2830
x19
x2211
x17
x41
x6323
x2800
x3
x28
x28
x3000
x2200
x1900
x40
x3200
x123
x35
x3
x15
x62
x32
x1355
x3628
x1823
x23
x30
x890
x34
x19
x60
x3223
x38
x1823
x208
x12
x219
x106
x5
x22
x573
x3132
x6
x104
x257
x1633
x420
x9303
x149
x109
x20
x1928
x3473
x32
x383
x2603
x91
x204
x4
x2626
x5
x23
x64
x3329
x3857
x1828
x47
x247
x2232
x7
x769
x16
x1
x12
x584
x280
x13
x1
x1869
x90
x2072
x303
x1
x2606
x1
x58
x1843
x42
x1
x1255
x323
x76
x74
x1
x1730
x1430
x1800
x1400
x72
x2174
x220
x214
x64
x9999
x207
x3283
x24
x5
x2
x48
x10
x1
x51
x3610
x470
x34
x354
x54
x240
x1
x11
x3358
x3025
x380
x944
x25
x4558
x2120
x2806
x4955
x2560
x15
x30
x2085
x4096
x11
x9999
x2340
x9999
x135
x3
x1497
x3620
x4464
x166
x3500
x3
x3359
x7407
x4450
x1646
x4205
x5511
x5559
x3410
x3211
x186
x4095
x1863
x30
x3886
x31
x871
x3210
x9999
x5898
x198
x16
x342
x182
x31
x3508
x93
x3135
x3791
x6641
x9999
x2170
x1586
x111
x1410
x29
x3562
x518
x5061
x9999
x1
x9454
x5934
x2770
x1916
x382
x1
x4261
x607
x4688
x10
x9
x56
x1
x9999
x390
x302
x3504
x4509
x2721
x2
x49
x4
x331
x334
x1069
x487
x365
x841
x2
x9999
x9999
x9999
x3
x4111
x1639
x5525
x43
x3120
x16
x95
x687
x30
x444
x2656
x11
x24
x17
x3076
x237
x9
x8245
x32
x27
x1234
x1145
x24
x139
x157
x608
x965
x27
x60
x292
x2885
x13
x4
x807
x4044
x4680
x10
x3416
x3478
x42
x17
x240
x9999
x804
x24
x27
x35
x3422
x9
x35
x784
x2723
x9999
x270
x4245
x6871
x843
x9935
x9999
x2516
x1224
x5685
x9999
x7302
x9392
x160
x9096
x7941
x289
x58
x1
x110
x360
x4481
x2044
x1992
x284
x583
x34
x8815
x9999
x8406
x3094
x3217
x7787
x102
x8050
x9999
x4657
x9999
x9999
x6340
x9999
x6907
x7464
x9999
x3333
x4479
x3800
x4258
x9999
x6103
x6470
x4540
x5930
x5282
x8689
x4177
x5515
x3916
x4327
x2687
x664
x9999
x9999
x44
x4055
x9334
x1070
x2593
x1574
x9103
x5561
x796
x1

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2019-12-16 06:11

ขึ้นไปด้านบน