ดู: 302|ตอบกลับ: 1

{ เมืองผิงหยาง } ร้านบะหมี่อวี้เหวิน

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2019-8-14 16:07:55 |โหมดอ่าน



ร้านบะหมี่อวี้เหวิน





{ เมืองผิงหยาง }





ร้านบะหมี่สูตรต้นตำรับซีเหอ 100 ปี ที่สืบทอดมาตั้งแต่รุ่นก่อน รสชาติดั้งเดิมไม่เคยเปลี่ยนแปลงเพื่อให้คงความเป็นเอกลักษณ์ไว้

แต่พอสืบทอดมาถึงรุ่นของเหวินโจว เขาได้ปรับเปลี่ยนแปลงอะไรหลายๆอย่างเพื่อให้ร้านมีความแตกต่างรับฟังความคิดเห็นของลูกค้า

นำมาปรับปรุงพัฒนาอยู่เสมอ จนมีชื่อเสียงเลื่องลือทั่วซีเหอ นอกจากนั้นยังเน้นการบริการดูแลให้กับแขกที่มารับประทานอย่างดีเยี่ยม

เส้นบะหมี่เหนียวนุ่มกลมกล่อมรสเลิศ น้ำซุปก็มีให้เลือกตามความชอบแทบจะไม่ต้องปรุงรสชาติอื่นๆเพิ่มเติมเลยด้วยซ้ำ

ไฮไลท์ของร้านคือไม่มีเสี่ยวเอ้อห์ที่เป็นผู้หญิงเลย และก็เป็นจุดดึงดูดใจของหญิงหม้าย คนโสดมากมาย นอกจากอิ่มท้องได้รับบริการดีมีอาหารตาให้มองตลอดจนกว่าจะออกจากร้าน





อวี้เหวิน โจว (喻文州)



"วันนี้ขายได้เท่าไหร่พรุ่งนี้ต้องขายให้ได้กำไรมากขึ้นกว่าเดิม"


อุปนิสัย :: อัธยาศัยเป็นมิตร เจ้านักวางแผนหัวการค้า การเงินทองร่ำรวยล่ำซำ บางครั้งก็จะแอบปลอมตัวร้านสืบดูร้านบะหมี่ร้านอื่นๆเพื่อนำมาวิเคราะห์ต่อสู้ด้านธุรกิจ สุขุมหนักแน่น แต่มีข้อเสียเรื่องความเร็วมือในการทำอาหารมักทำอะไรเชื่องช้าฝีมือทำอาหารอยู่ในอันดับต้นๆ ของซีเหอ


ชื่อกิจการ : ร้านบะหมี่อวี้เหวิน

เจ้าของกิจการ : อวี้ เหวินโจว

เวลาปิดบริการ : 09.00 - 20.00 น.

ประเภทร้าน : ให้บริการบะหมี่ทานที่ร้านและกลับบ้าน สุรา อาหารกับแกล้ม ห้องพักรับรอง

#ประทับตรา: ผู้ว่าเมืองผิงหยาง




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 10

ดูบันทึกคะแนน

312

กระทู้

2463

โพสต์

84หมื่น

เครดิต

อิงฮวาในวันเดอร์แลนด์

เงินชั่ง
115803021
เงินตำลึง
2000174387
ชื่อเสียง
276160
ความหิว
204

ใบรับรองภาษาอาหรับใบรับรองภาษามคธใบรับรองภาษาขอมใบรับรองภาษาไต้หวันตราหุบเขาปีศาจป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ตราเมเปิ้ลตราหนูป้ายตลาดมืดใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินพวกเรามาอธิษฐานขอลูกแฝดกับเจ้าแม่

คุณธรรม
16371
ความชั่ว
9066
ความโหด
23848
ห่านฟ้า
เลเวล 1

สรวงสุรางค์

ข้าอยากผจญภัย!
pet
โพสต์ 2019-8-14 18:46:40 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ดอกไม้งามที่พึ่งผุด 51
ตะลุยเจียงหนาน (20)

          ทั้งสองคนเดินเท้าออกจากโรงหมอในเมืองผิงหยางที่อยู่ห่างกันไม่ไกล ชมวิวทิวทัศน์อัธยาศัยต่างๆในเมืองที่มีผู้คนมากมายเดินเที่ยวเล่น นัยน์ตาหวานคู่หวานเชื่อมน้ำตาลคลี่ยิ้มบอบบางละมุน "ชีวิตของคนในเมืองแลดูมีความสุขนะเจ้าคะ ผู้ปกครองดีประชาชนย่อมได้รับการดูแลกันทั่วหน้า" อาภรณ์ชมพูหวานสะบัดขยับเคลื่อนโฉบละลิ่วพลางยิ้มแฉ่งหน้าใส

          ชายหนุ่มขยับหมวกฟางปิดบังครึ่งใบหน้าเดินอยู่ข้างๆเพื่อมีคนเข้ามาทำร้ายคนตัวเล็กข้างกายอีก ขายาวก้าวเรื่อยๆเดินผ่านร้านต่างๆในตัวเมืองมากมายจนกระทั่งเดินมาถึงหน้าร้าน 'ร้านบะหมี่อวี้เหวิน' ที่ขึ้นชื่อเลืองลือที่สุดในย่าน น้ำเสียงทุ้มพร่ากล่าวแผ่วเบาราวกับกระซิบ "ร้านนี้"

          "โอ้โหร้านนี้หรอคะเจ้าคะมีคนอยู่เยอะเลยนะเนี่ยสงสัยฝีมือการทำอาหารรสชาติมันจะต้องเด็ดโดนใจแน่ๆถึงได้มีคนมานั่งกันเพียบ" มือเล็กลูบท้องวนๆ "ข้าชักจะหิวซะแล้ว สงสัยจะต้องฝากท้องที่ร้านบะหมี่สักชามสองชาม" ดรุณีน้อยแววตาเป็นประกายเด็กน้อยบ้องแบ๊วไร้เดียงสา ตัวร้านตกแต่งโทนสีสบายตาดูกว้างขวางไม่ค่อยแออัดจัดวางโต๊ะเก้าอี้ได้ดี

          หย่งเยี่ยพาเดินนำเข้ามาอย่างรู้ทาง ไปตรงมุมเดิมที่เคยมีความทรงจำครั้งวันวานเก่าๆของเขากับพี่ชาย เก้าอี้ตัวเดิม...โต๊ะตัวเดิม ได้รับการดูแลทำความสะอาดอย่างดีแทบจะไม่เก่าลงเลยแม้แต่น้อย นั่งลงตรงที่เดิมพลางใช้มือสัมผัสลูบหลับตาคะนึงครุ่นคิด 'ท่านพี่…' ถึงแม้ว่าจะต้องใช้เวลาอีกสักกี่ปีก็จะออกตามหาจนกว่าจะพบเจอ

          "คุณชายท่านเป็นอะไรหรือเปล่าเจ้าคะ ยังไม่สบายตรงไหนอีกหรือเปล่า" อิงฮวาน้อยแตะสัมผัสอังหน้าผากชายหนุ่มดูอาการ และเป็นจังหวะที่เถ้าแก่ร้านเดินออกมาต้อนรับแขกเจ้าเก่าเจ้าเดิม "ตัวก็ไม่ได้ร้อนหรือว่าจะปวดหัว"

          อวี้เหวินโจวชำเลืองสายตายิ้มละมุนเห็นฉากเด็ดก่อนจะเอ่ยแซวลูกค้าตัวดีที่ขึ้นชื่อเป็นถึงโจรสลัดพวกทางการก็ตามตัวกันให้วุ่น ยิ่งเมื่อเห็นเด็กน้อยวันวานที่ไม่โตเป็นหนุ่มลูกค้าประจำกับพี่ชายเขามีหรือคนที่ความจำเป็นเลิศจะจำไม่ได้ "อ้าวสวัสดีคุณชายเยี่ย พักนี้หายหน้าหายตาไปนานเลยนึกว่าจะไม่มากินร้านข้าอีกซะแล้ว สวัสดีแม่นางน้อยด้วยเช่นเดียวกัน ไม่คุ้นหน้าคุ้นตาแม่นางน้อยมาก่อนเพิ่งจะมาที่นี่เป็นครั้งแรกสินะ" ดูเหมือนว่าเจ้าเด็กน้อยคนนี้จะพาดรุณีน้อยมาเปิดหูเปิดตา

          เงยหน้าขึ้นกระพริบตาปริบๆ เถ้าแก่รู้จักกับคุณชายหย่งเยี่ยด้วยหรอเนี่ย แต่ก็คงไม่แปลกหรอกเห็นอีกฝ่ายบอกว่าเคยมาทานตั้งแต่สมัยยังเป็นเด็ก "สวัสดีเจ้าข้าอิงฮวายินดีที่ได้รู้จัก" แนะนำตัวทักทายอย่างเป็นมิตรอัธยาศัยดีกับคนอื่นไปทั่ว

          "อืม...ข้าอวี้เหวินโจว เรียกเถ้าแก่โจวก็ได้" หญิงสาวผู้นี้ดูท่าทางนั้นไร้เดียงสายิ่งนัก "ก็นานแล้วนะเจ้าไม่ได้มาที่เกือบจะหลายปี ข้าได้ยินว่าเจ้าใช้เงินทั้งหมดซื้อเรือเพื่อออกตามหาพี่ชายที่ออกทะเลไป ตอนนี้เป็นไงบ้าง เจอตัวเขาแล้วหรือยัง"

          "ไม่มีข่าวคราว" น้ำเสียงทุ้มพร่าตอบเรียบนิ่งไร้อารมณ์ มีเพียงแต่ความทรงจำที่อยู่ในส่วนลึกของจิตใจ แสดงอารมณ์ไม่ค่อยเก่งจึงปั้นหน้าเย็นชาอยู่ตลอดเวลา เปล่ากับไม่เคยแยแสสิ่งอื่นใดเลยแม้แต่น้อย

          ร่างสูงโปร่งเดินเข้ามาใกล้ๆโน้มตัวกระซิบลงให้ได้ยินกันเพียงแค่สองคน "ได้ยินว่ากลุ่มของเจ้าใหญ่ขึ้นแล้ว ยินดีๆ ด้วย วันนี้ข้าเลี้ยงเอง" อวี้เหวินโจวขยับตัวออกหลังพูดจบ "วันนี้เชิญกินกันให้เต็มคราบ ลูกค้าเก่ากิตติมศักดิ์กลับมาที่ร้านทั้งทีต้องฉลองกันหน่อยแล้วล่ะมั้งเนี่ย เดี๋ยวข้าจะให้เด็กๆเอาอาหารกับแกลบ พวกของออเดิร์ฟออกมาเสิร์ฟก่อนก็แล้วกันส่วนพวกบะหมี่สูตรเด็ดของร้านก็ต้องอดใจรอกันซะหน่อย"

          "เอ๊ะ...เดี๋ยวก่อนนะ ถ้าเกิดฉลองกันขนาดนั้นถ้าเกรงว่าจะมีเงินจ่ายไม่พอนะเจ้าคะ" แถมตอนนี้นางก็ไม่ได้ทำงานอยู่ด้วยจะมีเงินมากพอที่ไหนมาจ่าย ค่าอาหารมากมายกันเล่า ไม่มี!!!!

          "ไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องค่าใช้จ่ายแม่นางน้อยอิงฮวาก็แค่ทานไปอย่างเดียวก็พอแล้ว ข้าหวังว่าอาหารที่นี่จะทำให้แม่นางน้อยถูกปาก" เถ้าแก่อวี้มองร่างบอบางเรียวเล็กอ้อนแอ้นที่มาด้วยก่อนคลี่ยิ้มดูเหมือนเด็กน้อยขรึมคนนี้จะเจอคนรู้ใจได้สักทีสินะ ก่อนจะขอตัวเดินไปสั่งเตรียมอาหาร

          "อาเดะ!? เถ้าแก่พูดจาแปลกจริงว่าไหมเจ้าคะ ท่าทางแล้วสมัยก่อนท่านคงจะมาที่นี่บ่อยเลยล่ะสินะ" เสียงหวานใสชวนคุยถามไถ่ในระหว่างที่รออาหารยกมาเสิร์ฟ

          "สมัยก่อนข้ากับพี่ชายมักมากินที่นี่ประจำหลังเลิกงานและซื้อกลับไปฝากท่านแม่ที่ป่วยหนัก" นัยน์ตาเดียวดายก้มลงมองตัวอักษรที่เคยสลักเอาไว้กันในสมัยก่อน มองดูโต๊ะตัวนี้ยังคงเป็นโต๊ะตัวเดิมที่ตนเองพี่เคยนั่ง ก่อนหันหาคนตัวเล็กที่นั่งหน้าตาจิ้มลิ้ม "นี่เขากับพี่ชายช่วยกันแกะสลัก 'สร้างชื่อให้พวกญาติบิดาที่เจียงเยี่ยอ้าปากค้าง หย่งเยี่ย หย่งชิว'"

          "หย่งเยี่ย หย่งชิว พี่ชายท่านชื่อหย่งชิวหรอเจ้าคะ ชื่อช่างสอดคล้องกันเสียจริงดูไพเราะมากๆ" ชมพูดบอกจริงใจ "การมีพี่น้องที่คอยดูแลช่วยเหลือซึ่งกันและกัน มันเป็นความรู้สึกที่ข้าไม่เคยมีมาก่อน…" ก้มหน้าหลุบตาลงจึงไม่อาจจะเข้าใจความรู้สึกของการมีพี่น้องได้



         เกือบสองเค่อชายหนุ่มหน้าตาดีสองสามคนยกบะหมี่กับกับแกล้มอาหารต่างๆสดๆจากทะเลมากมายเอามาวางไว้บนโต๊ะทั้งสองคนจนแขกคนอื่นๆที่เห็นถึงกับพากันมองหน้า ว่าตัวแค่นั้นทำไมสั่งอาหารเยอะแยะ ราวกับว่าสั่งเลี้ยงฉลองคนหลายสิบคน สุรามีพร้อมเพียบอัดแน่นเต็มโต๊ะ

          อิงฮวากลืนน้ำลาย "เราจะทานกันหมดเหรอเจ้าคะ อาหารมากขนาดนี้ข้าคนเดียวคงกินได้แค่ ส่วนหนึ่งในสิบเท่านั้น แต่กุ้งที่นี่ก็ดูสดน่าทานดีถ้าเช่นนั้นข้าขอหม่ำก่อนแล้วกันนะ!" คีบตะเกียบจิ้มกุ้งขึ้นมาจุ่มกับน้ำจิ้มรสเด็ด ตักบะหมี่ทานไปพลางๆ

          "หมด" ชายหนุ่มเริ่มจากการดื่มสุราหลายไห ตามด้วยพวกบะหมี่กับอาหารจำนวนมากทั้งกับแกล้มอีกเยอะแยะอาหารเท่านี้มันมีไม่พอสำหรับเขาหรอก หากเป็นคนอื่น คงจะทานกันได้เป็นวันๆอย่างต่ำสักสองสามวัน เขาทานแป๊บเดียวเดี๋ยวก็หมดแล้ว

          "เข้!!! เดี๋ยวก่อนนะทำไมท่านถึงทานได้เยอะ… มันเยอะกว่าที่ข้าเคยคิดไว้ซะอีก นี่ท่านกำลังทานอาหารอยู่หรือว่ากลืนอาหารลงไปเลยไม่ได้เคี้ยว ท่านจะกินช้าๆหน่อยก็ได้นะไม่มีใครแย่งท่านหรอกเดี๋ยวสำลัก…"  ร่างบอบบางกำลังตะลึงกับการสวาปามทานอาหารของอีกฝ่ายด้วยความตกใจ

          หย่งเยี่ยซดบะหมี่หมดเป็นหลายชาม จนอาหารนั้นเริ่มจะเกลี้ยงหมดโต๊ะแล้วก่อนที่เขาจะตะโกนสั่งเสี่ยวเอ้อห์ "ไปเอาอาหารมา สุราด้วย!!!"

          "......กินโหดเหมือนโกรธเถ้าแก่…." เสียงหวานพึมพำ แถมยังมีการสั่งอาหารเพิ่มต่ออีก งานก็ไม่ได้อะไรมากหรอกก็นั่งทานอาหารไปแบบเงียบๆ เห็นเขากินเยอะแล้วก็รู้สึกอิ่มท้องแทน

          สักพักเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้หย่งเยี่ยหยิบขลุ่ยจิ๋วเท่านิ้วชี้ออกมาก่อนเป่า พร้อมกับพิราบสีแดงบินมาเกาะไหล่อย่างองอาจ "......." ใส่ม้วนไม้ไผ่อันเล็กๆส่งกลับไปหาสหายที่อยู่บนเรือ

          "นั่นท่านกำลังทำอะไรอยู่เหรอเจ้าคะ" อิงฮวาที่จิ้มๆกุ้งหันเปลี่ยนมากินบะหมี่จนหมดหนึ่งชาม แทบจะอิ่มแปล้ตัวแตก ถ้าเกิดขืนกินมากกว่านี้ต่อไปนางจะต้องตัวแตกตายแน่ๆ

          "ข้าส่งจดหมายถึงเผิงซานโหว อืมม...สหายให้นำเรือมารับน่ะ" หันกลับมาสนใจอาหารตรงหน้าต่อเมื่อมีเสี่ยวเอ้อห์ยกมาเสิร์ฟเรื่อยๆ

          "ท่านจะกลับแล้วอย่างนั้นหรอ งืมๆๆ ถ้าอย่างนั้นข้าขอร่วมเดินทางสำรวจท้องทะเลก่อนกลับฉางอันได้ไหมๆๆ" อิงฮวากระพริบตาอ้อนวอนเป็นเด็กน้อยร้องเรียนหาของเล่น "นะๆๆๆ ข้าสัญญาว่าข้าจะไม่ดื้อไม่ชนด้วย"

          ร่างสูงเงยหน้าจากจานอาหารชามยักษ์มองอิงฮวาออดอ้อน เสียงทุ้มพร่าเอ่ยเป็นเชิงตกลง "อืม ข้าจะพาเจ้าไปล่องเรือชมความงามมหาสมุทรสักสองสามรอบ แล้วค่อยพากลับมาส่ง"


@Admin

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +1 คุณธรรม +5 ความชั่ว +8 ความโหด โพสต์ 2019-8-14 19:06
คุณได้รับ --3 คุณธรรม +115 ความชั่ว +48 ความโหด โพสต์ 2019-8-14 19:05

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +35 ความหิว -8 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 35 -8 + 10

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
ถุงมือแอเมทิสต์
ชุดแอเมทิสต์
แหวนอัสนีบาต
รูปปั้นเทพีวีนัส
ลูลิอุส
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x3
x2
x80
x1
x2
x7
x641
x115
x24
x1
x2
x1
x1
x3
x1
x1
x30
x7
x15
x1
x6
x1
x1
x2
x4
x3
x20
x4
x4
x4
x4
x72
x1
x191
x5
x168
x270
x6
x1
x100
x1
x3
x11
x5
x9
x6
x88
x10
x6
x130
x1
x1
x13
x270
x43
x1
x54
x17
x2
x2
x26
x15
x122
x175
x124
x23
x310
x130
x125
x50
x81
x75
x2
x5
x16
x14
x64
x570
x1
x26
x2083
x11
x1419
x31
x2000
x2223
x24
x223
x32
x18
x2860
x19
x2211
x18
x42
x6323
x2800
x3
x28
x3000
x2484
x1900
x52
x3200
x141
x197
x5
x20
x80
x57
x1375
x3628
x1723
x23
x45
x890
x34
x19
x47
x3223
x38
x1823
x269
x224
x378
x5
x25
x566
x3139
x13
x107
x267
x1633
x420
x9303
x142
x95
x20
x1934
x3463
x30
x363
x2608
x99
x193
x16
x9999
x15
x14
x70
x3335
x9182
x1835
x57
x253
x2239
x17
x747
x16
x1
x12
x592
x292
x24
x1
x1869
x112
x2069
x256
x1
x2614
x1
x68
x1843
x42
x1
x1280
x323
x133
x153
x1
x1930
x1630
x2010
x1600
x83
x2302
x220
x292
x64
x9999
x577
x5480
x24
x20
x4
x57
x10
x1
x55
x3610
x800
x36
x687
x439
x1
x11
x3662
x3225
x380
x944
x33
x4673
x2190
x3176
x4955
x2630
x15
x30
x4186
x11
x9999
x2340
x9999
x145
x3
x1923
x3850
x5984
x294
x6600
x6
x6584
x9999
x4680
x2201
x4411
x5665
x5635
x3544
x7536
x192
x7095
x1863
x30
x3886
x46
x880
x3218
x9392
x9999
x241
x20
x349
x297
x31
x4536
x119
x2535
x6594
x6733
x9999
x5603
x2622
x155
x1400
x35
x3990
x606
x4851
x9999
x1
x9788
x1492
x2770
x2070
x382
x1
x6481
x688
x5000
x10
x9
x61
x1
x9999
x2867
x432
x3670
x6594
x2726
x2
x51
x4
x622
x2500
x714
x702
x631
x3002
x2
x9999
x9999
x9999
x3
x4110
x1645
x5525
x43
x3120
x16
x102
x1177
x30
x622
x2656
x11
x25
x20
x4887
x237
x14
x9999
x33
x29
x1518
x1795
x24
x139
x157
x1193
x965
x27
x70
x590
x3907
x13
x4
x847
x4054
x4824
x10
x3083
x3478
x42
x17
x240
x9999
x815
x24
x29
x39
x3672
x9
x35
x784
x3628
x9999
x279
x4245
x7071
x843
x9999
x9999
x8819
x1809
x5685
x9999
x7517
x9392
x406
x9096
x7941
x289
x56
x1
x110
x365
x4481
x2115
x2024
x291
x587
x36
x9215
x9999
x8406
x1294
x2617
x8073
x102
x8389
x9999
x6420
x9999
x9999
x6368
x9999
x9999
x9999
x9999
x3153
x4490
x3752
x3778
x9999
x6493
x9999
x4360
x6142
x5534
x9999
x4113
x5395
x3616
x4437
x2687
x664
x9999
x9999
x44
x4447
x9554
x1374
x3103
x1641
x9153
x6044
x966
x1

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2020-6-6 20:20

ขึ้นไปด้านบน