ดู: 93|ตอบกลับ: 1

{ นอกด่านอี้เหมินกวน } โอเอชิสม่อกวง

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2019-8-8 01:26:56 |โหมดอ่าน



โอเอซิสม่อกวง

{ นอกด่านอวี้เหมินกวน }






【โอเอซิสม่อกวง】
แหล่งน้ำจืดที่สำคัญของอวี้เหมินกวน เต็มไปด้วยฝูงนกอพยพย้ายถิ่นฐาน
รอบๆ คือทิวน้ำตกและป่าขนาดใหญ่กินบริเวณสามลี้รอบโอเอซิสชุ่มชื่น
มองออกไปไกลพบแนวขุนเขาแดนเหลียงโจว ทิวทัศน์หมอกจางงดงามสุดตระการตา
บางครั้งยังมีชาวบ้านแวะมาเที่ยวชม พักผ่อนหย่อนใจเพื่อคลายความร้อน รอบๆ ปลูกผลไม้ได้ดี





คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 10

ดูบันทึกคะแนน

1248

กระทู้

4426

โพสต์

62หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
1907972
เงินตำลึง
171407
ชื่อเสียง
267745
ความหิว
3257

ใบรับรองภาษามิดการ์ดใบรับรองภาษาคาเมล็อตตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)

คุณธรรม
24040
ความชั่ว
8499
ความโหด
51850
ห่านฟ้า
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" ระวังตัวบ้างน้องสาว "
pet
โพสต์ 2019-8-9 18:39:35 | ดูโพสต์ทั้งหมด

ปกรณัมพิธีกรรมโบราณ
1348
{ พิธีกรรมเก่าแก่ 10,000 ปี 24 }
ข้ามีสหายใหม่เป็นนักพรต
               ถ้ำงูขาว ใต้ลำธารกว๋อถง

               ครู่ก่อนนกหงส์หยกตัวหนึ่งพุ่งตัวผ่านม่านน้ำเข้ามาเยี่ยมเยียนดูความเป็นอยู่ของบุตรนายท่านตนเหมือนอย่างเคย หนนี้มันออกไปร่วมเดือนมีเรื่องราวมาสนทนาเพียบหวังว่านายน้อยคงจะพอใจ ทว่าเพียงพลิ้วกายผ่านม่านน้ำกลายเป็นชายชราถือไม้เท้าเดินเข้าไป ภาพที่เห็นทำวิหคเฒ่าหัวใจแทบวาย

              “บอกข้าที่ว่าที่ท่านกกอยู่น่ะไม่ใช่สตรีมนุษย์!!” บุตรนายท่านรุ่นนี้ไฉนขยันก่อเรื่องแท้

              หลังบ่นเกมอบรมไปหลายยก ว่าด้วยเรื่องปีศาจกับมนุษย์เป็นภัยต่อกัน ไหนจะสตรีบนแท่นแก้วผลึกแค่มองก็รู้แล้วว่าคนมีบุญอยู่ในศีลธรรมไม่ขาด ปีศาจเลี่ยงที่จะทำร้ายคนประเภทนี้ด้วยวิบากตัดรอนหนักกว่าทำร้ายคนเลวเป็นไหนๆ ทว่าเมื่อไป๋เจวี๋ยอธิบายต้นสายปลายเหตุ ผู้เฒ่าวิหคแทบยืนเซ เมื่อครู่ว่าอะไรนะ ‘เกิดรักแรกพบห้ามใจไม่ได้และ.. อะไรนะ? รับเป็นชายาแล้ว ท่านรีบปล่อยนางไปเดี่ยวนี้เลย!!’

              เห็นรอยเขี้ยวเด่นหราบนลำคอมนุษย์หญิง พ่อเฒ่าอยากเอาหัวจนฝาตายเสียที่นั่น “งูสาวร่วมเผ่าเอยภูตมัจฉาเอยมีตั้งมาก นี่อย่างไรไม่มีเกล็ด ไร้หางเขี้ยวก็ทู่ท่านหน้ามืดรักไปได้!!”
               “เหล่าอิง!! แต่นางยิ้มน่ารัก.. ตัวก็นุ่ม กลิ่นหอม..ข้าชอบ”

               ดูตอบเข้า… ไม่ติดว่าเป็นลูกเจ้านายพ่อเฒ่าเอาไม้เท้าเคาะกบาลแยกไปแล้ว ทว่าคนเราหนีไปสุดหล้าก็หนีวาสนาไม่พ้นพยายามเปิดใจกว้างๆ หน้าที่เขาตอนนี้คือป้องกันภัยที่อาจจะเกิดจากนายน้อยหาเรื่องใส่ตัว นักพรตที่ลงผนึกอาคมไว้อันที่จริงค่อนข้างปราณีมาก… แค่ไม่ออกไปจากโถงถ้ำ เหล่าสัตว์น้ำถึงฆาตจะลอยมาเกยตื้นให้กินเอง หากมีคนคิดทำร้ายก็จะเกิดพลังไฟฟ้าสถิตเป็นค่ายกลปัดคมอาวุธออกจนหมด อันที่จริงแค่อาศัยพิษพญางูในตัวโดนหินยังหลอมละลายประสาอะไรกับต่อกรสิ่งมีชีวิต...

               อย่างตอนนี้ไป๋เจวี๋ยเรียกหางออกมาเกี่ยวตกซากปลาที่พึ่งตายได้ไม่นานเตรียมทำอาหารให้ชายาตน นั่นคือเขาไม่มีความจำเป็นต้องทำร้ายชีวิตแน่นอน สิ่งจองจำแค่เขตอาคมรอบคุ้งน้ำเสมือนกำแพงที่มองไม่เห็น ถ้าฝืนฝ่าออกไปจะถูกสายฟ้าดีดสะท้อนกลับ สมัยห้าวเป้งก็ลองพุ่งชนหลายหน ตอนนี้ไม่โง่แบบแต่ก่อนแล้ว

               ผู้เฒ่าเหล่าอิงช่วยปรึกษาวิธีรับมือกับสถานการณ์เฉพาะหน้า เมื่อทราบว่าอีกไม่นานสตรีผู้นี้จะจากไปรวมกับพวกพ้องแล้วค่อยโล่งใจ เสียก็แต่ท่าทีหงอยๆ เหมือนงูคอตกของนายน้อยทำเอาพ่อเฒ่าไม่วางใจเท่าไร ‘ลิ้มรสไปแล้วเลยพูกพันงั้นสินะ’ อย่าว่าแต่เสพสังวาสฝึกวิชาหยินหยางกับอีกฝ่ายเลย อันที่จริงโลหิตของผู้สั่งสมบุญก็มีคุณค่าต่อเหล่าปีศาจมาก หนึ่งเดือนนี้ตั้งมั่นบำเพ็ญหลอมโลหิตในกายดีๆ พลังเพิ่มไม่รู้เท่าไร ยิ่งถ้าเป็นการสละให้โดยเต็มใจจะยิ่งเลิศ สรรพคุณคล้ายยาเพิ่มพลังปราณของเหล่าชาวยุทธ์

              ดังนั้นพ่อเฒ่ากับท่านชายงูเจรจาปรึกษากันใหม่ เวลาล้วงเลยจวบจนสตรีผมเงินลืมตาตื่นขึ้น ได้กลิ่นปลาย่างหอมๆ ท้องก็เริ่มหิว เห็นพ่อเฒ่ากลับเข้าใจว่าเป็นอาจารย์ของสหายเข้าประสานมือทักทายอย่างเป็นมิตรยิ่ง สนทนาพร้อมทานอาหารอยู่สักพักหลิงหลานทราบว่าเวลาล่วงเลยมานานแล้วตั้งใจจะอำลากลับไปหาพวกพ้อง ตนไม่อยากให้สามีเป็นห่วง

              ครั้นขยับคอรู้สึกเจ็บแปลกๆ ดีว่าพวกเขาพรางร่องรอยให้เหมือนรอยกลีบกุหลาบธรรมดาไว้แล้วพอนางแตะพ่อเฒ่าก็ชิงอธิบายว่า “ศิษย์ของข้าผู้นี้กำลังฝึกวิชาบางครั้งดันทุรังจนบาดเจ็บ.. บังเอิญเลือดของแม่นางช่วยรักษาได้เมื่อคืนวิสาสะรับมาใช้โดยไม่ได้ขอต้องขออภัยท่านด้วย”

              ไป๋เจวี๋ยเห็นสตรีหน้าหวานเบิกตาดูตกใจมาก เขารีบนำมีดเล่มหนึ่งดูเก่าแก่โบราณมาวางเบื้องหน้านาง ในปลอกนั้นมีคอสารภาพและอธิบายว่าที่จริงตนเป็นปีศาจเมื่อถึงคราวที่ต้องใช้ศาตรานี้ นางก็จะทราบความจริง

              “ตอนนั้นข้าไม่มีสติควบคุมตนเองไม่ได้ รู้สึกละอายใจ.. หลิงหลานนี่เป็นอีโต้ ครั้งหนึ่งเคยเป็นศาสตราวุธของเจ้าแคว้นยู๋เถียนเมื่อหลายพันปีก่อน หลอมจากศิลาศักดิ์สิทธิ์ที่ตกลงมากลางซีอวี้หลายร้อยก้อนในสมัยก่อน ข้าเก็บสะสมมานาน เจ้าเก็บไว้สิ มันจะช่วยปกป้องเจ้าได้ยามต่อสู้ แม้อาวุธรัศมีจะสั้นแต่ก็แกร่งกว่าอาวุธทั่วไป รับไว้แทนคำขอโทษเถิดนะ”

              อย่างน้อยเวลานางใช้มัน.. ก็อาจนึกถึงเขาขึ้นมาบ้างไม่อยากให้ลืมกันไวไปนัก

              หลิงหลานยื่นมือออกไปรับอย่างกล้าๆ กลัวๆ คิดไม่ตกว่าจู่ๆ สหายเอาเลือดตอนไปตอนหลับนี่ค่อนข้างน่ากลัว พ่อเฒ่าพูดเสริมอีกว่า “แต่อย่างน้อยรอยประทับของศิษย์ข้ายังเกิดประโยชน์ พวกสัตว์มีพิษ แมงมุม หรืองูเล็กงูน้อยจะไม่กล้าเข้าใกล้ทำอันตรายแม่นางจนกว่ารอยจะจางไป”

              เหมือนได้ยินสิ่งที่น่าสนใจมากหูกระดิกทันที “เอ๊ะ!! กันแมงมุมได้จริงหรอ?? แล้วรอยนี้อยู่ได้นานแค่ไหนเจ้าคะ?”         

              “ราวหนึ่งเดือนเต็มที่ก็ไม่เกินเดือนครึ่ง…” ปีศาจหนุ่มงุนงงนางอยากให้หายไปเร็วกว่านี้เขาก็จนปัญญา

              “ท่าน..ยังมีความจำเป็นต้องใช้เลือดในการฝึกวิชาอยู่ไหม?” หลิงหลานกล่าวออกไปสีหน้าชายชรากับบุรุษชุดครามดูสับสน เลยแก้ใหม่ว่า “คือว่า อันที่จริงข้าไม่ถูกกับพวกตัวแปดขามากๆ เลยเป็นไปได้ก็อยากจะเลี่ยง...แล้วถ้าหากเลือดข้าสามารถช่วยเหลือสหายได้ สละให้เดือนละครั้งคงไม่มากมายอะไร ใช่ไหม?”

              “ใช่แล้ว! หากรอยจางลงเมื่อไรเจ้าสามารถกลับมาให้ข้ากั.. ให้ข้าทำอันใหม่ได้”

              “แล้วข้าจะมาที่นี่ได้ยังไง.. ทางเข้าถูกปิดเข้าถึงยาก” คงไม่ต้องแล่นไปรบกวนสกุลโม่ทุกเดือนเพื่อาเยี่ยมสหายแบบนั้นวุ่นวายตาย

               ไป๋เจวี๋ยกลับมาคลี่ยิ้มยินดีอีกหน เสมือนมีความหวังส่องประกาย หางงูที่มองไม่เห้นปัดป่ายไปมาอยู่ข้างหลัง “บางครั้งเมื่อลงมาในธารน้ำจะมีทางเชื่อมถึงที่แห่งนี้ แต่หากเป็นทางออกของธารน้ำก็จะเชื่อมกับอุโมงค์ถ้ำนี้ตลอดเวลา เจ้ามาแล้วเรียกหาข้า….จะออกไปรับอย่างแน่นอน”

              ผู้เฒ่าถอนหายใจอะไรจะเกิดก็ต้องเกิดละงานนี้ เขาคงทำได้แค่เตือนสติอยู่ห่างๆ ขอแค่นายน้อยแค่นึกสนุกเพราะว่างเกินไป อีกสักพักคงเบื่อสตรีผู้นี้เอง ผู้เฒ่าเห็นอาคมเคลื่อนย่ายแผ่นหนังข้อความที่ซ่อนอยู่ในฝักมีดกลับมาอยู่ในมือนายน้อย เขาถอนถายใจ...

              เหล่าอิงใช้วงแสงแบบเดียวกันในการนำทางเพียงแต่เป็นสีเหลืองทำให้นางยิ่งมั่นใจว่าคนเหล่านี้รู้จักเสี่ยวไป๋ ก่อนที่ร่างเน่งน้อยจะกระโจนลงน้ำได้มอบสุราพันปีไว้น้ำเต้าหนึ่งให้สหายกับอาจารย์ของเขาเอาไว้ดิ่มเพราะในถ้ำอากาศค่อนข้างเย็น

              “หลิงหลาน!! สำหรับเจ้า.. คิดว่าพวกปีศาจเป็นอย่างไรหรือ?” ไป๋เจวี๋ยถามทิ้งท้าย

              หญิงสาวกำลังออกจากถ้ำนางผ่านการเจอปีศาจมาค่อนข้างน้อยแต่อ่านตำนานมาเยอะ ตอบอย่างสาวช่างฝันก่อนกระโจนลงน้ำไป “คนยังมีหลากหลายรูปแบบ ขาวดำปะปนกันอยู่ที่ใจว่าช่วยเหลือหรือว่าทำร้าย ปีศาจเองก็คงไม่ต่างกันเท่าไรมั้ง..ต้องดูเป็นรายๆ ไปนั่นล่ะ สำหรับข้าใครดีมาก็ดีตอบอยู่แล้ว ข้าไปก่อนนะสหายท่านถนอมตัวด้วย!!”


               นางไปแล้ว.. เขาคลายกำมือออกเห็นบนแผ่นหนังตวัดอักษรไว้ว่า 'หลิงหลานข้าคือเสี่ยวไป๋' ก่อนถูกอาคมแผดเผาจนมอดใหม้ไป

               คล้อยหลังร่างบางบุรุษผมขาวเจ้าของถ้ำนั่งมองตั้งหนังสือด้วยแววมุ่งมั่น “หนึ่งเดือน… ระหว่างนี้ข้าจะอ่านให้ครบ! ไม่ทำให้นางผิดหวังอย่างเด็ดขาด” เขาตั้งหน้าตั้งตาขมักเขม้นผู้เฒ่าเห็นแววอันตรายรีบยกตำรากามสูตรไปซ่อนก่อน
.
.
.
               หลิงหลานว่ายตามนวลแนวสีเหลืองผ่านอุโมงค์น้ำจนถึงห้วงทะเลสาบแห่งหนึ่ง นางไม่รุ้เลยว่าตัวเองอยุู่ที่ไหน จนกระทั่งขึ้นบกแล้วแสงนำทางจึงหายไป บริเวณนั้นแลไปเห็นเพิงพักที่สร้างขึ้นอย่างเรียบง่าย โฮ่วชื่อเห็นนายสาวก็วิ่งเข้ามาเห่าเรียกวนเวียนข้างตัว บุรุษผมขาวกำลังขัดสมาธิก็ลืมตาขึ้นส่งยิ้มแก่ฮูหยินตน

                “หากเจ้าหายไปนานกว่านี้อีกวัน.. เขาคงถมโอเอซิสจนราบแล้วล่ะ” ลี่ญ่าฮุ่ยเดินมาตบบ่าสตรีผมเงิน บ่นว่ารอตั้งหนึ่งวันเต็มๆ เข้าไปทำอะไรในลำธารกันแน่ หลิงหลานหัวเราะร่วนพลางเล่าถึงสหายนักพรตผู้หนึ่ง ได้อีกฝ่ายช่วยไว้ประกอบกับเหนื่อยมากเลยพักรักษาตัวก่อน

                 “ขอโทษที่ทำให้พวกท่านเป็นห่วงนะเจ้าคะ.. เหยียนหลางขนาดในฝันท่านก็ยังไม่ปราณีข้าเลย” สองแก้มหญิงหลานแดงระเรื่อพูดก็พูดเถอะนางเคยฝันเรื่องวาบหวามเสียที่ไหนกัน

                 จางเหยียนลู่ฟังแล้วไม่ได้ออกความเห็นอะไร รวบตัวหญิงสาวมาซับผมให้แห้ง “เย็นแล้วหิวหรือยัง? ดูเหมือนนี่เป็นโอเอซิสนอกด่านอี้เหมินกวน..พวกเราเข้าไปหาอะไรทานกันก่อนค่อยเดินทางต่อดีไหม?”

                  “ดีสิ.. ข้าเบื่อเนื้อแห้งจะแย่อยุ่แล้ว!!” ลี่ญาฮุ่ยกับโฮ่วชื่อส่งเสริมทั้งสามจึงมุ่งหน้าสู่ด้านอี้เหมินกวน


ให้สุราพันปีงูขาว+ผู้เฒ่าไว้ดกย้อมใจ




แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +5 คุณธรรม +6 ความโหด โพสต์ 2019-8-9 18:52
คุณได้รับ +65 ความโหด โพสต์ 2019-8-9 18:52

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -62 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -62 + 10

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
รองเท้าหยกท้อ
แหวนสรรพสัตว์
รูปปั้นไท่ซ่างเหล่าจวิน
พัดเหมยฮัว
ตัวเบาขั้นสูง
ปราณคลุมวารีขั้นสูง
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
ชุดหยกท้อ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x3
x15
x15
x100
x1
x1
x1
x1
x2
x30
x6
x1
x1
x2
x1
x1
x1
x1
x3
x1
x14
x2
x1
x2
x9
x40
x5
x1
x2
x1
x2
x8
x3
x80
x70
x100
x80
x80
x80
x131
x22
x32
x4
x78
x1
x125
x510
x310
x8
x100
x2
x1
x10
x5
x34
x1600
x9999
x7
x1600
x8
x129
x9
x700
x1960
x600
x370
x2000
x40
x37
x26
x960
x740
x2231
x100
x21
x1800
x9
x1200
x1800
x983
x28
x22
x15
x102
x10
x1000
x15
x134
x1891
x170
x2025
x1300
x320
x2300
x3
x8100
x363
x84
x100
x3
x73
x141
x3272
x128
x302
x411
x2743
x2019
x20
x1610
x8
x516
x1801
x4
x300
x9
x28
x2665
x2374
x9
x52
x6185
x50
x9999
x1801
x43
x3
x79
x15
x1040
x1
x1
x2265
x1
x1
x2425
x13
x21
x18
x786
x570
x582
x15
x128
x7
x30
x44
x5
x1180
x1501
x13
x970
x297
x630
x300
x48
x45
x2365
x1
x1840
x2769
x3100
x3749
x132
x258
x252
x4905
x9999
x563
x51
x42
x3344
x23
x16
x52
x181
x80
x1000
x129
x14
x3223
x234
x2900
x407
x1327
x9999
x2451
x2890
x1302
x1806
x2370
x57
x75
x2099
x485
x1107
x129
x28
x6182
x1875
x3804
x1270
x91
x2418
x3611
x3865
x2005
x3598
x1150
x527
x1268
x456
x160
x1000
x263
x3
x24
x6
x1360
x77
x35
x3542
x620
x2
x466
x116
x9999
x2361
x2
x37
x2189
x3343
x5400
x7097
x374
x4439
x4270
x437
x747
x9999
x1759
x513
x10
x1006
x2257
x2940
x491
x90
x2
x18
x25
x25
x32
x9
x4258
x9235
x1807
x9999
x199
x24
x5738
x20
x5805
x19
x8
x915
x256
x25
x9
x101
x31
x8
x789
x3805
x7
x30
x203
x680
x81
x2804
x2121
x110
x15
x1410
x2558
x2400
x3
x280
x3676
x2570
x227
x7899
x509
x391
x3674
x2930
x9999
x10
x2251
x2441
x5805
x7800
x3120
x1241
x24
x2475
x859
x70
x328
x142
x2816
x2114
x9999
x40
x4099
x9999
x9999
x9999
x3255
x1875
x107
x3200
x4
x3696
x34
x3235
x3929
x722
x1
x756
x1546
x645
x931
x4415
x2192
x3228
x5004
x9999
x4044
x9999
x3079
x2084
x1855
x3256
x4179
x3272
x728
x61
x1
x20
x1919
x2568
x713
x1
x4417
x5882
x67
x9999
x673
x1243
x968
x2792
x103
x2957
x553
x515
x100
x825
x258
x8
x157
x13
x9999
x1123
x2070
x2528
x180
x651
x454
x93
x1201
x1029
x9999
x3310
x1261
x1230
x670
x200
x9999
x1501
x9999
x129
x713
x2227
x2

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2020-1-18 11:00

ขึ้นไปด้านบน