ดู: 33|ตอบกลับ: 1

{ นอกด่านอี้เหมินกวน } โอเอชิสม่อกวง

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2019-8-8 01:26:56 |โหมดอ่าน



โอเอซิสม่อกวง

{ นอกด่านอวี้เหมินกวน }






【โอเอซิสม่อกวง】
แหล่งน้ำจืดที่สำคัญของอวี้เหมินกวน เต็มไปด้วยฝูงนกอพยพย้ายถิ่นฐาน
รอบๆ คือทิวน้ำตกและป่าขนาดใหญ่กินบริเวณสามลี้รอบโอเอซิสชุ่มชื่น
มองออกไปไกลพบแนวขุนเขาแดนเหลียงโจว ทิวทัศน์หมอกจางงดงามสุดตระการตา
บางครั้งยังมีชาวบ้านแวะมาเที่ยวชม พักผ่อนหย่อนใจเพื่อคลายความร้อน รอบๆ ปลูกผลไม้ได้ดี





คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 10

ดูบันทึกคะแนน

983

กระทู้

3639

โพสต์

69หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
795408
เงินตำลึง
141033
ชื่อเสียง
216101
ความหิว
3027

ตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV3)

คุณธรรม
17600
ความชั่ว
8168
ความโหด
31035
เยว่หมิง ♦ 夜明
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" ระวังตัวบ้างน้องสาว "
pet
โพสต์ 2019-8-9 18:39:35 | ดูโพสต์ทั้งหมด

ปกรณัมพิธีกรรมโบราณ
1348
{ พิธีกรรมเก่าแก่ 10,000 ปี 24 }
ข้ามีสหายใหม่เป็นนักพรต
               ถ้ำงูขาว ใต้ลำธารกว๋อถง

               ครู่ก่อนนกหงส์หยกตัวหนึ่งพุ่งตัวผ่านม่านน้ำเข้ามาเยี่ยมเยียนดูความเป็นอยู่ของบุตรนายท่านตนเหมือนอย่างเคย หนนี้มันออกไปร่วมเดือนมีเรื่องราวมาสนทนาเพียบหวังว่านายน้อยคงจะพอใจ ทว่าเพียงพลิ้วกายผ่านม่านน้ำกลายเป็นชายชราถือไม้เท้าเดินเข้าไป ภาพที่เห็นทำวิหคเฒ่าหัวใจแทบวาย

              “บอกข้าที่ว่าที่ท่านกกอยู่น่ะไม่ใช่สตรีมนุษย์!!” บุตรนายท่านรุ่นนี้ไฉนขยันก่อเรื่องแท้

              หลังบ่นเกมอบรมไปหลายยก ว่าด้วยเรื่องปีศาจกับมนุษย์เป็นภัยต่อกัน ไหนจะสตรีบนแท่นแก้วผลึกแค่มองก็รู้แล้วว่าคนมีบุญอยู่ในศีลธรรมไม่ขาด ปีศาจเลี่ยงที่จะทำร้ายคนประเภทนี้ด้วยวิบากตัดรอนหนักกว่าทำร้ายคนเลวเป็นไหนๆ ทว่าเมื่อไป๋เจวี๋ยอธิบายต้นสายปลายเหตุ ผู้เฒ่าวิหคแทบยืนเซ เมื่อครู่ว่าอะไรนะ ‘เกิดรักแรกพบห้ามใจไม่ได้และ.. อะไรนะ? รับเป็นชายาแล้ว ท่านรีบปล่อยนางไปเดี่ยวนี้เลย!!’

              เห็นรอยเขี้ยวเด่นหราบนลำคอมนุษย์หญิง พ่อเฒ่าอยากเอาหัวจนฝาตายเสียที่นั่น “งูสาวร่วมเผ่าเอยภูตมัจฉาเอยมีตั้งมาก นี่อย่างไรไม่มีเกล็ด ไร้หางเขี้ยวก็ทู่ท่านหน้ามืดรักไปได้!!”
               “เหล่าอิง!! แต่นางยิ้มน่ารัก.. ตัวก็นุ่ม กลิ่นหอม..ข้าชอบ”

               ดูตอบเข้า… ไม่ติดว่าเป็นลูกเจ้านายพ่อเฒ่าเอาไม้เท้าเคาะกบาลแยกไปแล้ว ทว่าคนเราหนีไปสุดหล้าก็หนีวาสนาไม่พ้นพยายามเปิดใจกว้างๆ หน้าที่เขาตอนนี้คือป้องกันภัยที่อาจจะเกิดจากนายน้อยหาเรื่องใส่ตัว นักพรตที่ลงผนึกอาคมไว้อันที่จริงค่อนข้างปราณีมาก… แค่ไม่ออกไปจากโถงถ้ำ เหล่าสัตว์น้ำถึงฆาตจะลอยมาเกยตื้นให้กินเอง หากมีคนคิดทำร้ายก็จะเกิดพลังไฟฟ้าสถิตเป็นค่ายกลปัดคมอาวุธออกจนหมด อันที่จริงแค่อาศัยพิษพญางูในตัวโดนหินยังหลอมละลายประสาอะไรกับต่อกรสิ่งมีชีวิต...

               อย่างตอนนี้ไป๋เจวี๋ยเรียกหางออกมาเกี่ยวตกซากปลาที่พึ่งตายได้ไม่นานเตรียมทำอาหารให้ชายาตน นั่นคือเขาไม่มีความจำเป็นต้องทำร้ายชีวิตแน่นอน สิ่งจองจำแค่เขตอาคมรอบคุ้งน้ำเสมือนกำแพงที่มองไม่เห็น ถ้าฝืนฝ่าออกไปจะถูกสายฟ้าดีดสะท้อนกลับ สมัยห้าวเป้งก็ลองพุ่งชนหลายหน ตอนนี้ไม่โง่แบบแต่ก่อนแล้ว

               ผู้เฒ่าเหล่าอิงช่วยปรึกษาวิธีรับมือกับสถานการณ์เฉพาะหน้า เมื่อทราบว่าอีกไม่นานสตรีผู้นี้จะจากไปรวมกับพวกพ้องแล้วค่อยโล่งใจ เสียก็แต่ท่าทีหงอยๆ เหมือนงูคอตกของนายน้อยทำเอาพ่อเฒ่าไม่วางใจเท่าไร ‘ลิ้มรสไปแล้วเลยพูกพันงั้นสินะ’ อย่าว่าแต่เสพสังวาสฝึกวิชาหยินหยางกับอีกฝ่ายเลย อันที่จริงโลหิตของผู้สั่งสมบุญก็มีคุณค่าต่อเหล่าปีศาจมาก หนึ่งเดือนนี้ตั้งมั่นบำเพ็ญหลอมโลหิตในกายดีๆ พลังเพิ่มไม่รู้เท่าไร ยิ่งถ้าเป็นการสละให้โดยเต็มใจจะยิ่งเลิศ สรรพคุณคล้ายยาเพิ่มพลังปราณของเหล่าชาวยุทธ์

              ดังนั้นพ่อเฒ่ากับท่านชายงูเจรจาปรึกษากันใหม่ เวลาล้วงเลยจวบจนสตรีผมเงินลืมตาตื่นขึ้น ได้กลิ่นปลาย่างหอมๆ ท้องก็เริ่มหิว เห็นพ่อเฒ่ากลับเข้าใจว่าเป็นอาจารย์ของสหายเข้าประสานมือทักทายอย่างเป็นมิตรยิ่ง สนทนาพร้อมทานอาหารอยู่สักพักหลิงหลานทราบว่าเวลาล่วงเลยมานานแล้วตั้งใจจะอำลากลับไปหาพวกพ้อง ตนไม่อยากให้สามีเป็นห่วง

              ครั้นขยับคอรู้สึกเจ็บแปลกๆ ดีว่าพวกเขาพรางร่องรอยให้เหมือนรอยกลีบกุหลาบธรรมดาไว้แล้วพอนางแตะพ่อเฒ่าก็ชิงอธิบายว่า “ศิษย์ของข้าผู้นี้กำลังฝึกวิชาบางครั้งดันทุรังจนบาดเจ็บ.. บังเอิญเลือดของแม่นางช่วยรักษาได้เมื่อคืนวิสาสะรับมาใช้โดยไม่ได้ขอต้องขออภัยท่านด้วย”

              ไป๋เจวี๋ยเห็นสตรีหน้าหวานเบิกตาดูตกใจมาก เขารีบนำมีดเล่มหนึ่งดูเก่าแก่โบราณมาวางเบื้องหน้านาง ในปลอกนั้นมีคอสารภาพและอธิบายว่าที่จริงตนเป็นปีศาจเมื่อถึงคราวที่ต้องใช้ศาตรานี้ นางก็จะทราบความจริง

              “ตอนนั้นข้าไม่มีสติควบคุมตนเองไม่ได้ รู้สึกละอายใจ.. หลิงหลานนี่เป็นอีโต้ ครั้งหนึ่งเคยเป็นศาสตราวุธของเจ้าแคว้นยู๋เถียนเมื่อหลายพันปีก่อน หลอมจากศิลาศักดิ์สิทธิ์ที่ตกลงมากลางซีอวี้หลายร้อยก้อนในสมัยก่อน ข้าเก็บสะสมมานาน เจ้าเก็บไว้สิ มันจะช่วยปกป้องเจ้าได้ยามต่อสู้ แม้อาวุธรัศมีจะสั้นแต่ก็แกร่งกว่าอาวุธทั่วไป รับไว้แทนคำขอโทษเถิดนะ”

              อย่างน้อยเวลานางใช้มัน.. ก็อาจนึกถึงเขาขึ้นมาบ้างไม่อยากให้ลืมกันไวไปนัก

              หลิงหลานยื่นมือออกไปรับอย่างกล้าๆ กลัวๆ คิดไม่ตกว่าจู่ๆ สหายเอาเลือดตอนไปตอนหลับนี่ค่อนข้างน่ากลัว พ่อเฒ่าพูดเสริมอีกว่า “แต่อย่างน้อยรอยประทับของศิษย์ข้ายังเกิดประโยชน์ พวกสัตว์มีพิษ แมงมุม หรืองูเล็กงูน้อยจะไม่กล้าเข้าใกล้ทำอันตรายแม่นางจนกว่ารอยจะจางไป”

              เหมือนได้ยินสิ่งที่น่าสนใจมากหูกระดิกทันที “เอ๊ะ!! กันแมงมุมได้จริงหรอ?? แล้วรอยนี้อยู่ได้นานแค่ไหนเจ้าคะ?”         

              “ราวหนึ่งเดือนเต็มที่ก็ไม่เกินเดือนครึ่ง…” ปีศาจหนุ่มงุนงงนางอยากให้หายไปเร็วกว่านี้เขาก็จนปัญญา

              “ท่าน..ยังมีความจำเป็นต้องใช้เลือดในการฝึกวิชาอยู่ไหม?” หลิงหลานกล่าวออกไปสีหน้าชายชรากับบุรุษชุดครามดูสับสน เลยแก้ใหม่ว่า “คือว่า อันที่จริงข้าไม่ถูกกับพวกตัวแปดขามากๆ เลยเป็นไปได้ก็อยากจะเลี่ยง...แล้วถ้าหากเลือดข้าสามารถช่วยเหลือสหายได้ สละให้เดือนละครั้งคงไม่มากมายอะไร ใช่ไหม?”

              “ใช่แล้ว! หากรอยจางลงเมื่อไรเจ้าสามารถกลับมาให้ข้ากั.. ให้ข้าทำอันใหม่ได้”

              “แล้วข้าจะมาที่นี่ได้ยังไง.. ทางเข้าถูกปิดเข้าถึงยาก” คงไม่ต้องแล่นไปรบกวนสกุลโม่ทุกเดือนเพื่อาเยี่ยมสหายแบบนั้นวุ่นวายตาย

               ไป๋เจวี๋ยกลับมาคลี่ยิ้มยินดีอีกหน เสมือนมีความหวังส่องประกาย หางงูที่มองไม่เห้นปัดป่ายไปมาอยู่ข้างหลัง “บางครั้งเมื่อลงมาในธารน้ำจะมีทางเชื่อมถึงที่แห่งนี้ แต่หากเป็นทางออกของธารน้ำก็จะเชื่อมกับอุโมงค์ถ้ำนี้ตลอดเวลา เจ้ามาแล้วเรียกหาข้า….จะออกไปรับอย่างแน่นอน”

              ผู้เฒ่าถอนหายใจอะไรจะเกิดก็ต้องเกิดละงานนี้ เขาคงทำได้แค่เตือนสติอยู่ห่างๆ ขอแค่นายน้อยแค่นึกสนุกเพราะว่างเกินไป อีกสักพักคงเบื่อสตรีผู้นี้เอง ผู้เฒ่าเห็นอาคมเคลื่อนย่ายแผ่นหนังข้อความที่ซ่อนอยู่ในฝักมีดกลับมาอยู่ในมือนายน้อย เขาถอนถายใจ...

              เหล่าอิงใช้วงแสงแบบเดียวกันในการนำทางเพียงแต่เป็นสีเหลืองทำให้นางยิ่งมั่นใจว่าคนเหล่านี้รู้จักเสี่ยวไป๋ ก่อนที่ร่างเน่งน้อยจะกระโจนลงน้ำได้มอบสุราพันปีไว้น้ำเต้าหนึ่งให้สหายกับอาจารย์ของเขาเอาไว้ดิ่มเพราะในถ้ำอากาศค่อนข้างเย็น

              “หลิงหลาน!! สำหรับเจ้า.. คิดว่าพวกปีศาจเป็นอย่างไรหรือ?” ไป๋เจวี๋ยถามทิ้งท้าย

              หญิงสาวกำลังออกจากถ้ำนางผ่านการเจอปีศาจมาค่อนข้างน้อยแต่อ่านตำนานมาเยอะ ตอบอย่างสาวช่างฝันก่อนกระโจนลงน้ำไป “คนยังมีหลากหลายรูปแบบ ขาวดำปะปนกันอยู่ที่ใจว่าช่วยเหลือหรือว่าทำร้าย ปีศาจเองก็คงไม่ต่างกันเท่าไรมั้ง..ต้องดูเป็นรายๆ ไปนั่นล่ะ สำหรับข้าใครดีมาก็ดีตอบอยู่แล้ว ข้าไปก่อนนะสหายท่านถนอมตัวด้วย!!”


               นางไปแล้ว.. เขาคลายกำมือออกเห็นบนแผ่นหนังตวัดอักษรไว้ว่า 'หลิงหลานข้าคือเสี่ยวไป๋' ก่อนถูกอาคมแผดเผาจนมอดใหม้ไป

               คล้อยหลังร่างบางบุรุษผมขาวเจ้าของถ้ำนั่งมองตั้งหนังสือด้วยแววมุ่งมั่น “หนึ่งเดือน… ระหว่างนี้ข้าจะอ่านให้ครบ! ไม่ทำให้นางผิดหวังอย่างเด็ดขาด” เขาตั้งหน้าตั้งตาขมักเขม้นผู้เฒ่าเห็นแววอันตรายรีบยกตำรากามสูตรไปซ่อนก่อน
.
.
.
               หลิงหลานว่ายตามนวลแนวสีเหลืองผ่านอุโมงค์น้ำจนถึงห้วงทะเลสาบแห่งหนึ่ง นางไม่รุ้เลยว่าตัวเองอยุู่ที่ไหน จนกระทั่งขึ้นบกแล้วแสงนำทางจึงหายไป บริเวณนั้นแลไปเห็นเพิงพักที่สร้างขึ้นอย่างเรียบง่าย โฮ่วชื่อเห็นนายสาวก็วิ่งเข้ามาเห่าเรียกวนเวียนข้างตัว บุรุษผมขาวกำลังขัดสมาธิก็ลืมตาขึ้นส่งยิ้มแก่ฮูหยินตน

                “หากเจ้าหายไปนานกว่านี้อีกวัน.. เขาคงถมโอเอซิสจนราบแล้วล่ะ” ลี่ญ่าฮุ่ยเดินมาตบบ่าสตรีผมเงิน บ่นว่ารอตั้งหนึ่งวันเต็มๆ เข้าไปทำอะไรในลำธารกันแน่ หลิงหลานหัวเราะร่วนพลางเล่าถึงสหายนักพรตผู้หนึ่ง ได้อีกฝ่ายช่วยไว้ประกอบกับเหนื่อยมากเลยพักรักษาตัวก่อน

                 “ขอโทษที่ทำให้พวกท่านเป็นห่วงนะเจ้าคะ.. เหยียนหลางขนาดในฝันท่านก็ยังไม่ปราณีข้าเลย” สองแก้มหญิงหลานแดงระเรื่อพูดก็พูดเถอะนางเคยฝันเรื่องวาบหวามเสียที่ไหนกัน

                 จางเหยียนลู่ฟังแล้วไม่ได้ออกความเห็นอะไร รวบตัวหญิงสาวมาซับผมให้แห้ง “เย็นแล้วหิวหรือยัง? ดูเหมือนนี่เป็นโอเอซิสนอกด่านอี้เหมินกวน..พวกเราเข้าไปหาอะไรทานกันก่อนค่อยเดินทางต่อดีไหม?”

                  “ดีสิ.. ข้าเบื่อเนื้อแห้งจะแย่อยุ่แล้ว!!” ลี่ญาฮุ่ยกับโฮ่วชื่อส่งเสริมทั้งสามจึงมุ่งหน้าสู่ด้านอี้เหมินกวน


ให้สุราพันปีงูขาว+ผู้เฒ่าไว้ดกย้อมใจ




แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +5 คุณธรรม +6 ความโหด โพสต์ 2019-8-9 18:52
คุณได้รับ +65 ความโหด โพสต์ 2019-8-9 18:52

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -62 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -62 + 10

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
มุกอัคคี
เซ็กเธาว์
กู่ฉินมนตรานภาลัย
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
ปราณคลุมวารี
ตัวเบาขั้นสูง
เกราะทองเทวะ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x13
x136
x1
x7
x1
x100
x1
x1
x6
x3
x2
x2
x1
x33
x1
x699
x1
x1
x2
x100
x11
x1
x2
x1
x1
x25
x5
x2
x1
x1
x260
x50
x5
x15
x20
x2
x3
x10
x5
x880
x3
x4334
x60
x156
x80
x70
x430
x2
x18
x165
x1
x120
x500
x500
x1421
x22
x2
x51
x35
x1250
x9999
x8
x5
x41
x4
x658
x4
x4
x15
x2
x1
x44
x2
x30
x99
x6
x685
x207
x620
x699
x67
x9999
x16
x600
x952
x116
x2060
x40
x75
x621
x485
x854
x100
x4
x1402
x368
x4024
x374
x53
x824
x1823
x1753
x205
x4157
x59
x494
x392
x688
x2
x223
x92
x70
x121
x1
x6
x1
x970
x79
x35
x1616
x120
x1
x141
x4
x9999
x898
x2
x20
x227
x1251
x4200
x3837
x7
x1959
x1200
x164
x464
x9999
x899
x193
x1
x310
x612
x2270
x412
x48
x10
x2
x7
x7
x14
x21
x9
x18
x6329
x77
x5485
x199
x12
x4079
x9
x8
x3212
x5
x9
x579
x199
x7
x9
x101
x15
x6
x227
x1715
x6
x16
x70
x453
x58
x3
x100
x5
x13
x5
x138
x1
x3
x1
x1478
x500
x86
x5239
x401
x284
x2614
x1654
x9621
x9
x2
x224
x3293
x5250
x910
x925
x7
x204
x798
x90
x300
x50
x556
x2000
x9999
x11
x1820
x9999
x9999
x2212
x1100
x389
x67
x1110
x1
x1418
x30
x1935
x1012
x230
x1
x256
x516
x467
x201
x755
x1663
x1756
x2405
x9999
x2017
x3002
x1239
x2990
x319
x1941
x2259
x1822
x8
x43
x1
x29
x1759
x1335
x63
x1
x7765
x4590
x67
x9999
x70
x223
x438
x1868
x61
x1761
x194
x300
x18
x246
x168
x8
x60
x30
x9999
x3
x350
x1318
x122
x31
x263
x9
x1
x345
x9999
x2465
x657
x10
x20
x8
x100
x9999
x110
x4584
x111
x713
x176
x2

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2019-8-24 04:24

ขึ้นไปด้านบน