ดู: 188|ตอบกลับ: 10

{ เมืองฉางอัน | ถนนทิศใต้ } คฤหาสน์สกุลโม่ | ปราชญ์สกุลโม่

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2019-8-3 23:44:22 |โหมดอ่าน

คฤหาสน์สกุลโม่

{ ถนนทิศใต้ }




ตั้งอยู่ห่างจากย่านการค้าไม่มากนักจุดคนไม่ค่อยผ่านกัน ฟังว่าฮวงจุ้ยแถวนี้อัปมงคล
มักทำให่เจ้าของบ้านเจ็บป่วยผีเข้าผีออกอยู่เสมอ คนเล่าลือกันว่าเขาเป็นคนแปลก ประหลาด
อาจมีเจ็ดตาห้าหัวก็ได้ แล้วแต่ปากคนจะพูดกัน ที่สำคัญเหมือนจะเล่นตัวค่อนข้างหยิ่ง
หลายคนมาหาเจ้าบ้านเพื่อทดสอบ ทว่าน้อยคนสามารถผ่านไปได้ เรือนหลังนี้มีเสียงหัวเราะคลุ้มคลั่ง
ออกมาเป็นระยะทั้งกลางวันและกลางคืน จนชาวบ้านรอบๆ ขยาดไปตามๆ กัน

เจ้าของบ้าน

ท่านอาจารย์โม่ ซุ่น
อุปนิสัย: เป็นผู้แสวงหาความรู้ ชอบผจญภัย เขาเดินทางเพื่อตามหาซากโบราณสถาน
จากตำราปรัมปราที่ชาวบ้านว่าไร้สาระ แต่เขาไม่เชื่อ นับแต่เด็กเขามีความฝันว่าสักวันจะเป็น
นักผจญภัยที่ยิ่งใหญ่ของเขา และ เขาเป็นคนที่บ้าทฤษฎี เขาศึกษาสภาพแวดล้อมของโลกและสิ่งต่างๆ
ด้วยปัจจัยภาพรวม เขาเชื่อว่า 'โลกกลม' แต่ทุกคนต่างว่าเขาไร้สาระ จนมีคนนึงพูดว่า
"ถ้าโลกกลม งั้นถ้าข้าไปอู๋เว่ยต้องไปโผล่โซซอนดิ จางเซียนคงไม่ได้ไปเส้นทางสายไหมหรอกเฟ้ย"
แต่แม้ว่าเขาไม่แน่ใจว่าจะมีดินแดนอื่นอีกไหม แต่สภาพแวดล้อมและตำราปรัมปราที่เป็นนิทานก่อนนอน
เขามีปณิธานว่าสักวันจะต้องศึกษาทฤษฎีนี้ให้ได้








คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 10

ดูบันทึกคะแนน

1248

กระทู้

4431

โพสต์

62หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
1908203
เงินตำลึง
175936
ชื่อเสียง
267795
ความหิว
3126

ใบรับรองภาษามิดการ์ดใบรับรองภาษาคาเมล็อตตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)

คุณธรรม
24194
ความชั่ว
8456
ความโหด
51961
ปลาทองจวนอ๋อง♦หวั่งเหยียน
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" ระวังตัวบ้างน้องสาว "
pet
โพสต์ 2019-8-3 23:45:46 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2019-8-4 01:34


ปกรณัมพิธีกรรมโบราณ
1357
{ พิธีกรรมเก่าแก่ 10,000 ปี 2 }
คฤหาสน์ปราชญ์แปลก
             ภูมิใจที่ได้เห็นบ้านเมืองเป็นสง่าสุขของชาวประชาคือหน้าที่ของผูปกครอง หลิงหลานออกเดินกระต๊อกกระแต๊กตามหลังพลเมืองดีผู้อาสาพานางกับสามีไปยังคฤหาสน์สกุลโม่ ฟ้ามืดค่ำแล้วก็จริงทว่าที่นี่คือนครหลวงที่รุ่งเรือง แสงโคมไฟส่องสว่างสไวเหล่าพ่อค้าแม่ขายยังออกมาเดินกันขวักไขว่ สาวเจ้าชี้ชวนชายคนรักดูเรือลำน้อยที่พลัดหลงมาในคูคลองไม่ทราบลูกหลานบ้านใดเล่นซน พวกเขาเดินข้ามสะพานชมร้านค้าหน้ากากที่แกะสลักด้วยมือ พึ่งเคยมีโอกาสเดินเล่นชมนครยามราตรีกับสามีเช่นนี้ดรุณีผมเงินพึงพอใจยิ่ง

                “คิดแล้วไม่ผิดแม่นางกับคุณชายคือคู่รัก ข้าเองนั่งอยู่โต๊ะข้างๆ ตอนนั้นยังสัมผัสได้ว่าบรรยากาศอบอุ่นหวานละมุนไม่ธรรมดา” ผู้นำทางเป็นคนท้องที่ เห็นคุ่รักมาก็มาก แต่ชายผมขาวสตรีผมเงินเกิดมาสามสิบปีพึ่งเคยพบนี่ล่ะ

                “เด่นชัดเพียงนั้นข้าเองไม่ได้ตั้งใจเป็นจุดเด่นเลย… แค่ได้ผ่อนคลายบ้างรู้ตัวอีกทีตกเป็นเป้าสายตาเสียได้ เหยียนหลางท่านรีบปล่อยเถอะ” เกาะพยุงกันมาตั้งนานหลิงหลานทราบว่าตนคงพอเดินเหินเองได้แล้ว ทว่าอีกฝ่ายกลับยังคงรั้งแขนบางเอวไว้

                “ไม่เด่นคงจะยากล่ะแม่นาง ดูสิ.. พวกท่านไม่คล้ายชาวฮั่นทั้งสีผมและความสูง ตอนทักทายเป็นภาษาฮั่นข้าเองยังอึ้งอยู่พักนึง” ย่านตะวันตกมีพ่อค้าคาราวานคิดว่าชาวซีอวี้นั่นล่ะ

                จางเหยียนลู่หยักรอยยิ้ม หน้ากากไม้ดำปิดไปครึ่งใบหน้า ถึงอย่างนั้นคนที่มีตาล้วนมองเห็น รูปลักษณ์ทั้งคู่มิใช่สามัญทั้งการแต่งตัวห่างไกลจากคำว่าขอทาน “อันที่จริงพวกเราพึ่งแต่งงานกันไม่กี่วันก่อนหน้า ตอนนี้ข้ากับภรรยาออกท่องเที่ยวนางสนใจสิ่งใดข้าย่อมสนใจสิ่งนั้นตามอารักขาฮูหยินคือหน้าที่ของผู้เป็นสามี”

                “พูดผิดแล้ว!! อันที่จริงเป็นข้าคอยตามคุมการใช้จ่ายของบ้านต่างหาก” หลิงหลานพยักหน้าอย่างส่งเสริมความคิดตนเองยิ่ง

                “โฮ่ เช่นนี้เองรึ.. ขออวยพรย้อนหลังขอให้รักใคร่ปรองดอง เงินทองไม่ขาดมือ มีลูกหลานสืบสกุลเร็ววันนะทั้งสอง ฮ่าๆๆ” พลเมืองดียิ้มแฉ่งก็ว่าบรรยากาศหวานๆ ที่แท้คู่ข้าวใหม่ปลามันนี่เอง “ฉางอันเวลานี้ก็มีงานมงคลจัดเป็นระยะ อย่างว่าฤกษ์ยามดีหลังเก็บเกี่ยวแล้วเข้าหน้าฝน เหล่านกจับคู่ทำรังใกล้เปลี่ยนฤดูกาล….”

                ทั้งสามสนทนากันไปตลอดทางบ้างก็เป็นเรื่องราวสัพเพเหระทั่วไปในฉางอัน ราคาข้าวเปลือกบ้าง ราคาเครื่องปรุงและหนังสัตว์นำเข้าบ้าง บางทีลามไปถึงเรื่องการศึกในฮั่นที่สงบลงนานแล้ว มีข่าวแค่แถบตอนเหนือของทุ่งหญ้าที่รบพุ่งกันเป็นระยะ ยุคทองของยุคสมัยชาวประชาอยู่ดีกินดี ด้านบุรุษผมขาวพอจะทราบข่าวเรื่องอุทกภัยแถบปากแม่น้ำฉางเจียง เมืองผิงหยางคล้ายจะได้รับความเสียหายหนักสุดช่วงเดือนห้าน้ำหลาก ดีว่าราชสำนักไม่ปล่อยปละ..เข้าช่วยเหลืออย่างสุดความสามารถ

                เดินกันมาราวครึ่งเค่อในที่สุดก็มายังด้านหน้าคฤหาสน์ที่ดูวังเวงหลังนึง “ถึงแล้วแม่นาง นี่ล่ะบ้านของปราชญ์สกุลโม่.. อ่า ข้ายังต้องไปซื้อขนมแป้งทอดให้ลูกสาวถ้าอย่างไรขอตัวก่อนนะ”

                “ขอบคุณท่านที่ช่วยสละเวลาพาพวกเรามา สิ่งนี้เป็นของเล็กน้อยหากนำไปจำหน่ายที่ร้านยาคงพอค่าแป้งทอดเจ้าค่ะโปรดรับไว้ด้วย” หลิงหลานนำเอาขวดเมือกไสลม์เขียวออกมาส่งมอบให้อีกฝ่ายก่อนจะอำลา

                เนตรกวางน้อยคู่หวานเลื่อนขึ้นจ้องประตูไม้ ไม่ทาสี..เรียบง่ายดีชะมัด ด้านหน้ามียามท่าทางง่วงเหงาหาวนอน..ผ่อนคลายดีจริงๆ ดูท่าทางคฤหาสน์นี้คงไม่ค่อนเข้มงวดกวดขัน ยืนอยู่ตรงหน้าแล้วหันไปปรึกาาผู้เป็นสามี “เหยียนหลางท่านจำได้รึไม่ ที่ย่านชาวตะวันตกพ่อบ้านเขาประกาศว่าต้องการ ‘ผู้กล้าหาญที่มีความอดทน มีกำลังใจเข้มแข็ง’ เช่นนั้นพวกเราสมควรเข้าไปอย่างเหี้ยมหาญเช่นไรดี? พังประตูนี้เข้าไป หรือว่ากระโจนข้ามกำแพงแบบวิถีชาวยุทธ์เพื่อแสดงให้เห็นความกล้า?”

               “..............” นางถามเขาด้วยสีหน้าเดียงสาทำเอาไปไม่เป็น “ยังเลือกวิธีเคาะประตูแล้วขอพบจะดีกว่า”

              สาวน้อยผมเงินเกาหัว “สามัญธรรมดาแบบนั้นมันกล้าหาญชาญชัยที่ไหนล่ะ?”

              “....เดี่ยวข้าลองสอบถามให้เอง” จางเหยียนลู่เข้าไปแจ้งต่อยามหน้าประตูว่าต้องการเข้าพบนายท่านตระกูลโม่ ตนมาตามคำประกาศเรื่องหาคนสำรวจซากโบราณสถาน อาจเพราะแววตาของบุรุษผมขาวดูจริงจังฉายแววกดดัน สติที่ผ่อนคลายของยามน้อยจึงกระเตืองขึ้นมานิด

              “...อ่าผู้สนใจอีกรายแล้วสินะ ทราบแล้วขอรับโปรดรอสักครู่จะไปแจ้งให้”

              ให้ยืนรอด้านหน้าหลิงหลานจึงมองหาจุดที่ลมพัดถ่ายเทสะดวก จากนั้นลงนั่งยองๆ ด้วยเริ่มเมื่อยขาเต็มที ดวงจันทรายังไม่ลอยขึ้นสูงเสียงจั๊กจั่นหน้าร้องระงมหรีดหริ่ง จ้องตากับสามีอยู่ราวหนึ่งเค่อขากำลังลายเพราะยุงกัด ยามคนนั้นค่อยเดินออกมาสีหน้าเนือยๆ

               “ขณะนี้นายท่านพักผ่อนแล้วขอรับ พรุ่งนี้เช้าแม่นางกับคุณชายโปรดมาขอพบใหม่”

               ดรุณีน้อยหลังหน้ากากจิ้งจอกกระพริบตาปริบๆ เป็นไปได้นะมันกลางคืนแล้ว “ขอบคุณที่เป็นธุระให้ เอาไว้พรุ่งนี้เช้าข้ากับพี่เหยียนจะมารบกวนใหม่อีกครั้ง”

               ทั้งสองไม่ต่อความยาวสาวความยืด เมื่อครุ่นั่งรอตนได้แกะห่อเป็ดย่างสี่ฤดูแบ่งกันทานกับสามีไปแล้ว ดังที่คาดคงไม่พ้นต้องค้างแรมในนครหลวง หญิงสาวเช็ดมือกับผ้าซับเหงื่อจำได้ว่าโรงเตี้ยมฉางจิ้นฮัวอยู่ไม่ไกล ในเมื่อเป็นเช่นนั้นก็พักใกล้ๆ เพื่อความสะดวกเลยแล้วกัน

ให้เมือกสไลม์เป็นสินน้ำใจคนนำทาง 20


@Admin

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +5 คุณธรรม +5 ความชั่ว +8 ความโหด โพสต์ 2019-8-4 10:06
คุณได้รับ +30 ความชั่ว +50 ความโหด โพสต์ 2019-8-4 10:06
(( คนนำทางคืนเมือกสไลม์ให้เนื่องจากไม่มีมูลค่า เขาไม่รู้จะเอาไปทำอะไรเหมือนกัน ไม่ใช่พวกหมอแปลกที่ชอบสะสมของพวกนี้ ))   โพสต์ 2019-8-4 10:05

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -32 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -32 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
คทาจูเทอร์น่า
หมวกคลุมจูเทอร์น่า
ลูกแก้วแห่งน้ำพุ
ธงจูเทอร์น่า
ผ้าคลุมจูเทอร์น่า
ตัวเบาขั้นสูง
ปราณคลุมวารีขั้นสูง
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x2
x20
x15
x16
x80
x2
x1
x1
x1
x2
x30
x10
x1
x1
x2
x1
x1
x1
x1
x3
x1
x14
x2
x1
x3
x9
x40
x5
x1
x2
x1
x5
x8
x3
x280
x70
x100
x80
x80
x80
x131
x22
x32
x4
x78
x1
x125
x710
x310
x8
x100
x2
x1
x7
x5
x24
x1600
x9999
x7
x1600
x8
x129
x10
x700
x1960
x600
x420
x2000
x40
x37
x26
x960
x740
x2231
x100
x21
x1800
x9
x1200
x1800
x983
x28
x22
x15
x102
x10
x1000
x15
x134
x1891
x170
x2025
x1300
x320
x2300
x3
x8100
x363
x84
x100
x3
x73
x141
x3272
x128
x302
x411
x2743
x2019
x20
x1610
x8
x516
x1801
x5
x300
x9
x28
x2665
x2374
x9
x52
x6185
x50
x9999
x1801
x43
x3
x79
x15
x1040
x1
x1
x2265
x1
x1
x2425
x13
x21
x18
x786
x570
x582
x30
x128
x7
x30
x44
x5
x1180
x1501
x13
x970
x297
x630
x300
x48
x45
x2365
x1
x1840
x2769
x3100
x3749
x132
x258
x252
x4905
x9999
x563
x51
x42
x3344
x23
x16
x53
x181
x80
x1000
x129
x14
x3223
x234
x2900
x407
x1327
x9999
x2451
x2890
x1302
x1806
x2370
x57
x75
x2099
x485
x1107
x129
x30
x6182
x1875
x3804
x1270
x91
x2418
x3611
x3865
x2005
x3598
x1150
x527
x1268
x456
x160
x1000
x263
x3
x24
x6
x1360
x77
x50
x3542
x620
x2
x466
x116
x9999
x2361
x2
x37
x2189
x3343
x5400
x7097
x374
x4439
x4270
x444
x747
x9999
x1759
x520
x10
x1006
x2257
x2940
x505
x90
x2
x18
x25
x25
x32
x9
x4258
x9235
x1807
x9999
x199
x24
x5738
x20
x5805
x19
x8
x915
x256
x25
x9
x101
x31
x8
x789
x3805
x7
x30
x203
x680
x81
x2804
x2121
x110
x15
x1410
x2558
x2400
x3
x280
x3676
x2570
x227
x7899
x509
x391
x3674
x2930
x9999
x10
x2251
x2441
x5805
x7800
x3120
x1241
x24
x2675
x859
x70
x328
x142
x2816
x2114
x9999
x40
x4099
x9999
x9999
x9999
x3255
x1875
x107
x3200
x4
x3696
x34
x3235
x3929
x722
x1
x756
x1546
x645
x931
x4415
x2192
x3228
x5004
x9999
x4044
x9999
x3079
x2084
x1855
x3256
x4179
x3272
x728
x61
x1
x20
x1919
x2568
x713
x1
x4417
x5882
x67
x9999
x673
x1243
x968
x2792
x103
x2957
x553
x515
x100
x825
x258
x8
x157
x35
x9999
x1123
x2070
x2528
x180
x651
x454
x93
x1201
x1059
x9999
x3310
x1261
x1230
x670
x200
x9999
x1501
x9999
x129
x713
x2227
x2

1248

กระทู้

4431

โพสต์

62หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
1908203
เงินตำลึง
175936
ชื่อเสียง
267795
ความหิว
3126

ใบรับรองภาษามิดการ์ดใบรับรองภาษาคาเมล็อตตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)

คุณธรรม
24194
ความชั่ว
8456
ความโหด
51961
ปลาทองจวนอ๋อง♦หวั่งเหยียน
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" ระวังตัวบ้างน้องสาว "
pet
โพสต์ 2019-8-4 13:24:01 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ปกรณัมพิธีกรรมโบราณ
1359
{ พิธีกรรมเก่าแก่ 10,000 ปี 4 }
เยี่ยมเยียนคราที่สอง
            โรงเตี้ยมฉางจิ้นฮัว ฉางฮัน

            ใครบางคนโอดครวญตั้งแต่เช้าตรูบอกกับเขาว่าหน้าเตือนด้วย หากนางคิดดื่มโกโก้ตอนเย็นให้เขาทำทุกวิธีทาง ไม่ว่าอย่างไรก็ห้ามให้น้ำสีน้ำตาลแสนหอมหวนนั่นล่วงผ่านลำคอเกินสามแก้ว!! ฝ่ายสามีรับปากเป็นมั่นเหมาะบอกว่าหากนางดื่มไม่ได้ตนจะดื่มแทนเอง น้ำคำเขากระตือรือร้น ดั่งนั้นหลิงหลานจึงยิ้มแย้มอย่างพอใจ

             หลังช่วยบุรุษผมขาวแต่งตัวสางผม ดรุณีผิวบางวันนี้เลือกอาภรณ์สีตองอ่อนดูสดใสอ่อนหวานเช่นเคย ตัวกระโปรงพาดป้ายด้านหน้าเวลาขยับเดินจะแหวกออกเห็นลวดลายด้านในที่เป็นรอยปักคงโหว นางอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งกำลังเลือกปิ่นที่นำตัดตัวมาไม่กี่ชิ้น พร้อมกันนั้นได้สามีช่วยหยิบจับ..ก็นานโขในสายตาเขาอีกฝ่ายสวมใส่อะไรล้วนมองแล้วสบายตาสบายใจ

             มือหนาปักปิ่นกระเบื้องร้อยดอกบัวห้าดอกลงมวยผมสีเงิน แต่ละดอกมีตุ้มระย้าขนาดไม่เท่ากันเพิ่มความน่ารักอ่อนช้อย ระหว่างมองใบหน้าเนียนละออในกระจกก็ถามขึ้น “ที่ร้านน้ำชาเจ้ากับสหายพูดถึงภาพเหมือนที่ถูกขโมยไป ต่อมาแม่นางจางได้นำมาส่งคืนใช่รึไม่? ภาพนั้นเจ้ายังเก็บเอาไว้หรือเปล่า”
             “แน่นอนว่าต้องเก็บสิเจ้าคะ สมบัติของข้าเลยล่ะท่านอยากเห็นหรือ?” คนตัวเล็กเลื่อนหน้ากากจิ้งจอกทาบใบหน้าแล้วผูกปม หันมาเอียงคอมอง

             จางเหยียนลู่คิดว่าท่าทีนางเวลานี้ไม่คล้ายสตรีออกเรือน กลับคล้ายเด็กสาวไม่ประสาเสียมากกว่าในใจประเมินแล้วบออกล่าว “ข้าจะดูว่าวาดเหมือนเจ้าขนาดไหน”

             หลิงหลานหัวเราะร่วนว่าอีกฝ่ายไม่รู้เสียแล้วถึงแบบนั้นก็ยอมหยิบม้วนภาพเหมือนตนออกมาให้ดู “ท่านอย่าดูเบาเชียว ภาพนี้ผู้วาดเป็นถึงจิตรกรหญิงคนเดียวแห่งราชสำนักท่านหลี่หลิงนู ฝีไม้ลายเส้นย่อมไม่ธรรมดา”

            ลายเส้นมีชีวิตชีวาปรากฎขึ้นใช้สีสันโดยน้อยแต่พอดี ส่งเสริมจุดเห็นที่แววตาของภาพช่างสมจริง จางเหยียนลู่กางดูอยู่ครู่หนึ่ง หลานเอ๋อร์ตอนที่เป็นแบบวาดคาดว่าเวลาผ่านมาหลายปีแล้วแผ่นหนังที่ขอบเกิดรอยจาง นางสวชุดของเสี่ยวเออร์ไม่ทราบภัตตาคารไหนรอยยิ้มเดียงสาบริสุทธิ์เป็นมิตรต่อทุกชีวิตในโลก ดูเหมือนว่านี่จะเป็นสิ่งที่ห่วยข่าวของเขาพยายามนำมาส่งเมื่อหลายปีก่อนจริงๆ แต่หากตอนนั้นบังเอิญพบตัวจริงที่เจียงหลิงเสียก่อน...

            “วาดได้ดี… จิตรกรหญิงหลี่หลิงนูอย่างนั้นหรือ? เตือนให้ข้านึกถึงตัวแทนของนางที่มาในงานด้วย ยังได้ฝากส่งคำเชิญว่าอีกฝ่ายกลับมาจากเดินทางเมื่อไรให้ติดต่อได้ทันที เราจะได้มีภาพคู่ไว้ประดับที่บ้านดีไหม?”

             วาจาของเขาไม่มีแววผิดปกติเลยสักนิด หลิงหลานพยักหน้าเห็นด้วย “ข้าจะเฝ้าอธิษฐานขอให้สวรรค์คุ้มครองแม่นางหลี่ เดินทางปลอดภัยแคล้วคลาดอันตรายกลับมาถึงต้าฮั่นไวๆ”

             ทั้งสองลงจากห้องพักเมื่อชื่นชมภาพวาดเสร็จแล้ว เสี่ยวเอ้อร์เตรียมอาหารเช้าชุดหนึ่งประกอบด้วยเนื้อสัตว์ ผักสดรวมไปถึงน้ำแกงสามอย่าง ระดับความหรูหราไม่เท่าชางลั่งถิงดรุณีผมเงินนึกเสียดายขึ้นมา.. ปกติแล้วตนจะกลับไปเยี่ยมเถ้าแก่ายเก่าเสมอหากกลับฉางอัน เคยชินกับการบริการระดับนั้นทั้งทิวทัศน์ยังงดงามเป็นอาหารตา เอาเถิดรีบทานยังต้องไปขอเข้าพบคนที่คฤหาสน์สกุลโม่อีก
              หลิงหลานคีบไก่ผัดถั่วลิสงขึ้นมาทาน ด้านรสชาติพอใช้ได้วัตถุดิบไม่มีปัญหา เสียอย่างเดียวถั่วยังแข็งเหมือนไม่สุก สาวเจ้าทานไปสีหน้าก็เรียบเฉยไป ฝ่ายผู้เป็นสามีไม่ค่อยสนใจเรื่องพรรค์นี้เน้นกินเพื่ออยู่ อาหารอร่อยเรียกว่ากำไรชีวิต ทานๆไปสักพักเห็นหลิงหลานนำพู่กันกับม้วนไม้ไผ่ขึ้นมา สาถยายกรรมวิธีเตรียมถั่วลิสงไปสี่ห้าอย่างก่อนนำมาผัดโดยไม่หวงวิชา เช่นว่าแช่น้ำค้างคืนไว้ก่อนนำมาปรุง หรือเลือกถั่วสดใหม่อย่าตากแห้งไว้ รวมไปถึงวิธีนึ่งชั้นบนของลังถึงตอนเตรียมหมั่นโถว ร่ายจนพอใจแล้วยื่นให้เสี่ยวเอ้อร์ด้วยไมตรีจิต จากนั้นเดินทางไปยังคฤหาสน์ปราชญ์แปลก

            เดินอย่างไม่รีบร้อนมายังคฤหาสน์ในยามเฉิน…
            พวกเขาต้องแปลกใจเมื่อเคหาสน์เงียบเหงา วันนี้มีเหล่าแขกเดินเข้าเดินออกขวักไขว่

             เห็นทหารยามคนเดิมผู้เป็นสามีเดินเข้าไปถาม “พวกเรามาขอพบท่านเจ้าบ้านจากเมื่อวาน รบกวนน้องชายช่วยเป็นธุระไปแจ้งทีเถิด”

               “ได้ขอรับโปรดรอสักครู่ข้าจะเข้าไปแจ้งให้ แต่ท่านอย่าคาดหวังนักเลยวันนี้แขกที่คฤหาสน์เยอะมากจริงๆ เฮ้อ” ยามผู้นั้นตบเท้าเข้าไปอย่างเอื่อยเฉื่อย ดูท่าเขาคงจะเหนื่อยล้าจากการทำงาน เบี้ยเลี้ยงเบี้ยหวัดไม่พอรึยังไงนะ?

               ด้านดรุณีน้อยผมเงินขณะนั่งรอก็คล้ายไม่อยากเงียบเฉย “ท่านพี่ ท่านว่าซากโบราณสถานนี้จะเกี่ยวกับเรื่องใดหรือ? จะมีตำนานเรื่องเล่าสนุกๆ ให้พวกเราได้รุ้ไหมนะ.. แค่คิดว่าครั้งหนึ่งมีโอกาสไปสำรวจด้วยตนเอง ไม่แน่อาจเจอเมืองลับใต้ดิน.. เจอสัตว์แปลกๆ พืชที่พวกเราตั้งชื่อกันเองก็ได้นะ!!”

                “...พูดยาก ลองประกาศกลางหมู่คนบ่อยๆ แต่ไม่ได้คนไปสำรวจสักทีอาจเป็นแค่เรื่องแหกตาก็ได้” จางเหยียนลู่ทั้งรับมือทั้งเป็นมิจฉาชีพเองมาเยอะสารพัดกลโกงในเมืองใหญ่ หากเขาไม่กล้าพูดว่าชำนาญคนอื่นคงอยู่ในขั้นกระจอก “หลานเอ๋อร์ เผื่อใจไว้สักหน่อยหากเจ้าอยากออกค้นหาโบราณสถานสักแห่งจริงๆ เอาไว้ข้าลองสืบข่าวแล้วพาไปดู”

                  “ท่านนี่ไม่มีจินตนาการเอาเสียเลย!! ยิ่งลึกลับแปลว่าสิ่งที่อยู่เบื้องหลังต้องยิ่งใหญ่มากแน่ๆ”

                  “ใช่ว่าทุกเรื่องจะมีบทสรุปที่เจ้าคาดหวังเสมอไป” ทั้งคุ่สนทนากันไปเรื่อย จวบจนเวลาผ่านไปราวสองเค่อ เหล่าแขกเหรื่อมากหน้าหลายตาหันมองยังพวกเขาก็ถูกสายตากดดันของบุรุษผมขาวไล่แกมๆ ว่าอย่าเผือก หลิงหลานยืนจนเมื่อยขาแล้วนั่นล่ะ ใบหน้าของชายวัยกลางคนผู้ประกาศที่ย่านชาวตะวันตกค่อยแยี่ยมออกมาที่ประตูใหญ่

                  “ขออภัยที่ต้องให้ท่านทั้งสองรอนาน นายท่านเจ็บป่วยในวันนี้มีเพียงมิตรสหายเยี่ยมเยียน ไม่สะดวกรับแขกขอเชิญกลับไปก่อน วันหลังค่อยเข้าพบ”

                  “อ๊า!! ทำไมเช่นนั้นล่ะ เมื่อวานยังเข้าพักผ่อนดีๆ อยู่เลย เขาเป็นอะไรหรือ? ไข่หวัด หิด? ชันนะตุ? เดี๋ยวนะ..ฤดูร้อน ปอดชื้นปอดบวมคงไม่ใช่ โรคประจำตัวหรือว่าโรคลับ อาการหนักไหมมีแพทย์ที่เชี่ยวชาญคอยดูแลแล้วหรือยังง?” หลิงหลานเป็นคนทำอะไรแล้วทำจริงจัง เวลาสอบถามนางก็ใช้น้ำเสียงจริงจังห่วงใยมากเช่นกัน กับสตรีผู้ที่ทำราวกับคนรอบตัวเสมือนญาติ ยากยิ่งที่จะหลอกนางได้

                  ฝ่ายจางเหยียนลู่สอบจ้องพ่อบ้านเงียบๆ ชายวัยกลางคนหรุบสายตาลงต่ำ “นายท่านไม่สะดวกพบในวันนี้จริงๆขอรับ ขอแม่นางน้อยได้โปรดเข้าใจ”

                  “โถๆ เห็นทีคงจะป่วยหนักมาก ข้ามาเพื่อช่วยเหลืออยุ่แล้วจะเรื่องโบราณสถานก็ไม่หนักหนาเท่าชีวิตคนดอก บัดนี้ได้ยินว่าเจ้าบ้านป่วยจะให้เดินลอยชายกลับไปเสมือนไม่รู้อะไรนั่นไม่ใช่ข้าแล้ว…” ร่างเล็กวาจาฉะฉานเจือยแจ้ว สมองคิดคำนวนว่าอีกฝ่ายน่าจะป่วยเป็นโรคลับหรือโรคที่รักษายาก ดีไม่ดีคือโรคแปลกประหลาดอาการอาจสาหัสมากจึงให้เหล่าญาติมิตรมาดูใจ แย่แล้วๆ นางจะช่วยเขายังไงดีนะ “ท่านบอกอาการของเขาไม่ได้เลยหรือ.. อย่างเช้านี้มีไข้ ไอมีเสมหะ ขับถ่ายปกติรึไม่ การทานอาหารช่วยหนึ่งอาทิตย์ทานอะไรผิดสำแดงหรือเปล่า ข้ามีหวงตี้เน่ย์จิง บางทีถึงรักษาไม่หายยังสามารถผ่อนหนักให้เป็นเบาได้”

                   นางมีใจช่วยอย่างถ่องแท้ส่วนพ่อบ้านเริ่มเหงื่อผุดซึมเต็มหลัง “แม่นางมีน้ำใจข้าต้องแจ้งต่อนายท่านอย่างแน่นอนขอรับ อย่างไรวันนี้ขอเชิญกลับก่อน…”

                   บุรุษผมขาวมองกลับเข้าไปในคฤหาสน์ด้วยแววตาไร้อารมณ์ เห็นภรรยาตนเป็นทุกข์เป็นร้อนแทนบุรุษที่ไม่รุ้จักหน้าค่าตาแล้ว รู้สึกขัดหูขัดตาอย่างไรพิกล “หลานเอ๋อร์กลับกันก่อนเถอะ คนเขาไม่อยากพบใยเจ้าต้องเซ้าซี้ด้วย”

                    เจี้ยบหันขวับทันทีคล้ายจู่ๆคุณสามีก็อยากหาเรื่องกัน

                    “ข้าไม่ได้เซ้าซี้เสียหน่อย!! เห็นคนเดือดร้อนแล้วไม่ช่วยมันเหมือนเข็มทิ่มในใจ… เอาเถิดในเมื่อไม่ทราบอาหารสิ่งที่ทำได้ก็ยังพอมีอยู่ ท่านพ่อบ้านส่วนนี้คือสมุนไพรบำรุงร่างกาย หยางพร่องฝานโสมร้อยปีต้มให้เขาทาน หยินพร่องใช้บัวหิมะต่อกำลัง ยังมี..นี่กระสายยาหายากขนจิ้งจอกหิมะ และขนแมว ข้ากล้าพูดว่านำไปขายไม่ต่ำหว่าพันชั่ง ไม่ต้องซื้อ..ทั้งหมดใช้ให้ท่านโม่รักษาตัวเถอะ ฝากบอกเขาหากอาการดีขึ้นพร้อมรับแขกเมื่อไร...พวกเราจะรอฟังข่าวที่โรงเตี้ยมฉางจิ้นฮัว”

                    หลิงหลานนำห่อสมุนไพรตามที่กล่าวมอบไว้ในอ้อมแขนพ่อบ้าน จากนั้นลากสามีตนเดินดุ่มๆ ออกไปปรับทัศนะคติ ดูท่านางจะต้องพาเข้าไปวัดฟังเทศน์สักเรื่อง..

                    “อ...เอ่อ ขอบคุณแม่นาง” พ่อบ้านคล้อยหลังทั้งสองจากที่สุขุมก็เหงื่อตกซกๆ ครานี้นายท่านทำเกินไปรึไม่นะ คิดทดสอบความอดทนมาเจอคนจริงเข้าแล้ว ให้รออย่างไร้สัญญาณแจ้ง ไม่เพียงไม่โกรธกลับห่วงใยไปถึงตัวคน… อ่า เมื่อได้ทราบความจริงหวังว่าสติปัญญาของเจ้านายสามารถแก้ไขแก้ต่างได้อย่างดีนะ

*เปิดใช้ไก่*

สมุนไพรบำรุงเจ้าบ้าน
โสม บำรุงกำลังเสริมหยาง เสริมสติปัญญา
บัวหิมะ บำรุงเนื้อเยื่อเสริมเส้นเอ็น ลดหยินพ่อง
ขนจิ้งจอกและขนแมวอย่างละ 10 กระสายยา



แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +10 คุณธรรม --20 ความชั่ว +5 ความโหด โพสต์ 2019-8-4 14:11
คุณได้รับ +30 ความชั่ว +50 ความโหด โพสต์ 2019-8-4 14:11

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +100 ความหิว -42 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 100 -42 + 10

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
คทาจูเทอร์น่า
หมวกคลุมจูเทอร์น่า
ลูกแก้วแห่งน้ำพุ
ธงจูเทอร์น่า
ผ้าคลุมจูเทอร์น่า
ตัวเบาขั้นสูง
ปราณคลุมวารีขั้นสูง
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x2
x20
x15
x16
x80
x2
x1
x1
x1
x2
x30
x10
x1
x1
x2
x1
x1
x1
x1
x3
x1
x14
x2
x1
x3
x9
x40
x5
x1
x2
x1
x5
x8
x3
x280
x70
x100
x80
x80
x80
x131
x22
x32
x4
x78
x1
x125
x710
x310
x8
x100
x2
x1
x7
x5
x24
x1600
x9999
x7
x1600
x8
x129
x10
x700
x1960
x600
x420
x2000
x40
x37
x26
x960
x740
x2231
x100
x21
x1800
x9
x1200
x1800
x983
x28
x22
x15
x102
x10
x1000
x15
x134
x1891
x170
x2025
x1300
x320
x2300
x3
x8100
x363
x84
x100
x3
x73
x141
x3272
x128