กรุณาเลือก แสดงผลรูปแบบอุปกรณ์พกพา | แสดงผลรูปแบบคอมพิวเตอร์
ดู: 181|ตอบกลับ: 3

{ เมืองอู๋จวิ้น } ร้านน้ำชาฉีเถียน

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-10-24 20:51:40 |โหมดอ่าน

{ ร้านน้ำชาฉีเถียน - เมืองอู๋จวิ้น }

ร้านน้ำชาขนาดเล็กให้บริการแบบครอบครัวมีอายุเพียงแค่หนึ่งอายุคน
เพราะว่าตัวร้านเล็กไม่สามารถเข้าไปนั่งด้านในได้จึงต้องตั้งโต๊ะรับรองแขกที่ทางเดินหน้าร้าน
ให้บริการน้ำชาและขนมต่างๆ มากมาย รับทำขนมและมีบริการส่งนอกสถานที่
หมายเหตุ เจ้าของร้านเป็นคนรักเด็กมักจะชอบแจกขนมให้เด็กน้อยเสมอ



ชื่อกิจการ: ร้านน้ำชาฉีเถียน
เจ้าของกิจการ: หลี่ คุนเต๋อ
เวลเาปิดบริการ: 06.30 - 20.00 น.
ประเภทร้าน: บริการน้ำชา และ ขนมมากมาย

ประทับตราโดย: ผู้ว่าเมืองอู๋จวิ้น

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

6

กระทู้

43

โพสต์

8708

เครดิต

เงินชั่ง
2111
เงินตำลึง
16110
ชื่อเสียง
4103
ความหิว
230
โพสต์ 2018-1-31 15:51:57 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย monshippy เมื่อ 2018-1-31 15:55

ทำงานวันที่ 6

{แฟลชแบ็ค}

หลังจากที่เขาตื่นขึ้นมาในยามเช้าของวันถัดมา หลังจากช่วงนี้เขาชักจะเริ่มฝันแปลกเขาก็เริ่มรู้สึกว่าเขาน่าจะต้องมีอะไรสักอย่าง เพราะปกติเขาจะไม่ฝันอะไรเป็นเรื่องราวแบบนี้ หรือความฝันกำลังจะบอกอะไรเขากันนะ?



เขาสะบัดหน้าไล่ความคิดอะไรออกไปแล้วลุกขึ้นไปออกกำลังกายสักครู่เดียวแล้วเตรียมเก็บของเพราะวันนี้เขาต้องกลับไปหาเถ้าแก่ที่เมืองเจียงเยี่ยแล้ว เพื่อนำปลาไปส่ง เขาเตรียมตัวให้พร้อมแล้วเก็บแหเก็บปลาที่ได้มาแบกขึ้นหลัง แล้วเดินทางไปหาอะไรรับประทานระหว่างทาง อาจจะเป็นโจ๊กร้อนๆสักถ้วย น่าจะกำลังดี



"เฮียๆ ขอโจ๊กใส่ไข่ถ้วยหนึ่งจ้ะ" เขาร้องบอกเจ้าของร้าน



"ได้ๆ รอสักครู่นึงนะ" หนุ่มใหญ่หน้าตาใจดีตอบกลับมาด้วยหน้าตายิ้มแย้ม วันนี้อะไรก็ดูจะสวยงามไปเสียหมด เพราะเขาจะได้กลับไปที่ทำงานแล้ว แถมได้ปลามาค่อนข้างเยอะ เถ้าแก่น่าจะถูกใจ



"มาแล้วๆ " ครู่นึงเจ้าของร้านก็นำโจ๊กร้อนๆมาเสิร์ฟถึงที่ แล้วบอกเขาว่า กินให้อร่อยนะ เขายิ้มรับคำก่อนจะเริ่มกินโจ๊ก

-----------------------------------------------------------------------------------------------------



เป็นเวลากว่า 20 วันแล้วที่เขาเดินทางจากเมืองอู๋จวิ้นมาที่เมืองเจียงเยี่ย ในที่สุดเขาก็เดินทางมาถึงเขตของเมืองเจียงเยี่ยเสียที หลังจากพยายามเร่งเดินทางมาด้วยความเร็วมาเท่าที่จะทำได้ เพราะเกรงว่าปลาจะเน่าเสียก่อน ระหว่างเดินทางก็คอยนำปลาไปแช่เย็นอยู่เรื่อยๆ ดีหน่อยที่ว่านี่เป็นหน้าหนาว ปลาจึงไม่เน่าระหว่างทาง เขาเดินทางมาเรื่อยๆจากนอกเขตเข้ามายังในเขตตัวเมืองก่อนจะเดินทางมาถึงยังโรงเตี๊ยมถังฟง มาพบเจอกับเถ้าแก่ที่รอรับอยู่แล้ว



"เป็นไงอาอี้ เจ้าได้ปลามาเยอะไหม?" เถ้าแก่เอ่ยถามเรื่องปลาก่อนเลย



"ได้ครับ ได้มาเยอะพอสมควร ข้าคัดแยกปลาที่เน่าเสียออกไปแล้วครับ"



"ดีมาก ได้ทำบัญชีมาหรือเปล่า"



"ได้ทำครับ นี่ครับ" เขาพยักหน้าก่อนจะยื่นบัญชีที่เขาทำให้กับเถ้าแก่ เถ้าแก่รับไปดูแล้วพยักหน้าอย่างพึงพอใจ



"เอาล่ะ เจ้าไปพักสักวันนึง แล้ววันรุ่งพรุ่งนี้ข้ามีงานให้เจ้าทำ"



"ครับเถ้าแก่" เขารับปากแล้วไปพักผ่อนจากการเดินทางทันที เขาสลบไปเกือบหนึ่งวันเต็มๆ

.

.

.

วันรุ่งขึ้น



"อาอี้มานี่มา งานของเจ้าชิ้นต่อไปคือไปส่งปลาให้กับร้านน้ำชาฉีเถียนที่เมืองอู๋จวิ้นนะ"



"ให้ข้าเดินทางกลับไปหรอครับ"



"เจ้าชอบเดินทางนี่ อาจจะดูน่าเบื่อสักหน่อย แต่วานหน่อยแล้วกันนะ มันไม่มีใครไปน่ะ"



"ครับเถ้าแก่ แล้วข้าจะรีบกลับมา"

เมื่อเขารับคำก็รีบเก็บของของตนเองเพื่อเตรียมตัวเดินทางอีกครั้ง ระหว่างทางที่เขาเดินทางไปกลับเขาได้ทำแผนที่ไว้ด้วย เป็นแผนที่เส้นทางลัดจากเมืองเจียงเยี่ยไปยังเมืองอู๋จวิ้น น่าจะสามารถทำเวลาได้เร็วขึ้นนะ



--------------------------------------------------------------------------------

10 วันผ่านไป จนถึงปัจจุบัน

อี้ หยางหลงก็เดินทางถึงเขตของเมืองอู๋จวิ้นเป็นที่เรียบร้อย เขาเดินทางไปที่ร้านน้ำชาโดยไม่หยุดพัก เพื่อจะรีบทำงานให้เสร็จก่อนที่เขาจะได้ไปพักเสียที



"เถ้าแก่ครับ ข้านำปลาจากโรงเตี๊ยมถังฟงมาส่งขอรับ" เขากล่าวกับเถ้าแก่ร้านน้ำชา ซึ่งดูท่าทางเป็นคนใจดีพอสมควร



"อ๊า เจ้ามาถึงไวกว่าที่ข้าคิดไว้เสียอีก ขอบคุณมากๆ  เจ้าไปพักเถิด"



"ขอรับ" หยางหลงเดินทางหาแหล่งพักพิงแถวนั้นก่อนวันรุ่งขึ้นเขาว่าจะเดินทางกลับไปยังเมืองเจียงเยี่ยโดยเร็ว








คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +200 ความหิว -21 Point +3 ย่อ เหตุผล
STAFF_โรลทำงาน + 10 + 200 -21 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
คัมภีร์ขงจื้อ
ม้าสีหมอก
กระบี่
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x70
x3
x15
x11
x2
x20
x15
x42
x46
x19
x30
x63
x65
x20
x40
x45
x11
x1
โพสต์ 2018-5-2 20:27:28 | ดูโพสต์ทั้งหมด
[เรียนรู้จากแม่ทัพเผิง]
[แฟรชแบ็คย้อนหลังวันที่ 15 เมษายน]
[ไช่ฟ่านเหลียน]
บทที่ 5 เรียนผูกได้ย่อมเรียนแก้ได้ : สำรวจตรวจตรา (3)

คนจะโตขึ้นได้ย่อมเพราะความคิดไม่ใช่ร่างกาย อุปสรรคที่โหมกระหน่ำทำให้ผู้ใช้ชีวิตได้หยั่งรู้ว่าประสบการณ์ที่ผ่านมาทำให้ตนเติบโตขึ้นมากน้อยเพียงไร ความคิดแบบนี้ถูกสั่งสอนมาตั้งแต่เยาว์วัยจวบจนยี่สิบปีหนาวฟ่านเหลียนก็ยังคงจำได้ไม่เสื่อมคลาย

“อา..เฟยหลง แต่ข้าก็ไม่เข้าใจอยู่ดีว่าอุปสรรคมันจะเยอะอะไรนักหนา ข้าก็ใช่ว่าจะฉลาดนัก”

“ฮี้” (ท่านก็ฉลาดนะเจ้านาย แต่แค่ฉลาดในเรื่องที่ไม่ควรเท่านั้นเอง)

“ถ้าจะด่าก็เงียบไปเลยนะเฟยหลง ฮึย!” อาชาหนุ่มไม่ได้สนใจเจ้านายมันอีกต่อไป เพราะมันเบี่ยงไปสนใจเสียงทางที่กำลังเดินตัดผ่านซะมากกว่า

“ตอนนี้เราอยู่ไหนกันแล้วเนี่ย..” ชายหนุ่มหันรีซ้ายขวาก่อนจะร้องอ๋อ

“ร้านน้ำชา? เฟยหลงๆ”

“ฮี้” (จะลงสินะขอรับ) เฟยหลงหยุดนิ่งพลางเดินตามเจ้านายไป มันหยุดๆเดินๆมาหลายที่แล้วเห็นเจ้านายวิ่งเข้าวิ่งออกร้านนู้นทีร้านนั้นที แต่ทุกครั้งสีหน้าก็แสดงถึงความผิดหวังไปเสียหมด คาดว่าคงไม่พ้นเรื่องคนในเมืองนี้อีกตามเคย

“ฮี้” (ท่านน่ะชอบหาเรื่อง อยู่จวนเลี้ยงลูกดีๆก็ไม่ทำ ดันหาเรื่องใส่ตัวเองทั้งนั้น)

“รู้แล้ว! อย่าซ้ำเติมซี! อีก 4 เค่อข้าจะออกมายืนกินหญ้ารอไปพลางๆเถอะ” ว่าแล้วเจ้านายหนุ่มของมันก็วิ่งไปนั่งโต๊ะของร้านน้ำชาไปทันที ฟ่านเหลียนสั่งน้ำชากับขนมมากินเพื่อนั่งสังเกตการณ์อีกครั้งในร้านน้ำชาขนาดเล็กแต่อบอวนไปด้วยกลิ่นหอมและความอบอุ่น เด็กต่างวิ่งขอขนมเจ้าของร้านเป็นระยะจนฟ่านเหลียนนึกสงสัย เขาจึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามกับเจ้าของร้านไปเมื่อภายในร้านเหลือเพียงเขาและอีกฝ่าย

“ท่านทำไมถึงให้ขนมกับเด็กเยอะแยะขนาดนั้นเล่าขอรับ”

“ข้าอดไม่ได้น่ะท่าน เห็นพวกเด็กแล้วเอ็นดู เวลาพวกเขายิ้มแฉ่งมาขอ”

“แล้วแถวนี้มีแต่เด็กๆมาซื้อหรือขอรับ”

“ไม่หรอกบางทีก็มีเหล่าแม่บ้านมาซื้อให้ลูกพวกเธอกินด้วย”

“อ้าวแล้วนอกนั้นก็ไม่มีหรือขอรับ” เถ้าแก่ส่ายหน้าเล็กน้อย

“ร้านข้ามีแต่ชา สุราเมรัยไม่มี พวกชายหนุ่มเจ้าสำราญทั้งหลายก็นู้น...โรงเตี๊ยม หอนางโลม ไปอยู่เสียที่นั่นหมด”

“อ้าว..แล้วไม่มีคนอื่นมานั่งสนทนาหรือนั่งดื่มชาเล่นหรือขอรับ”

“มี..แต่น้อยมาก ก็อย่างที่เห็นร้านข้าน่ะเล็กจะตาย คนที่เข้าส่วนใหญ่เลยมีแค่ขาประจำไม่ก็คนที่อยากได้ขนมหรือชาเพื่อกลับไปกินที่บ้าน” ฟ่านเหลียนพยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจก่อนจะเปลี่ยนเรื่องใหม่

“อือ..แล้วเถ้าแก่ขอรับ ท่านอยู่ที่นี่มานานแล้วหรือยัง”

“ก็ตั้งแต่เกิดน่ะพ่อหนุ่มทำไมรึ?”

“ข้าเพียงอยากรู้ว่าทำไมคนหนุ่มที่นี่จึงเริ่มไม่สนใจรับราชการกัน” เถ้าแก่ได้ยินก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่

“ก็อย่างที่รู้ๆ คนหนุ่มคนสาวที่นี่สมัยนี้รักสบายกันหมด งานหนักไม่เอางานเบาไม่ขยัน ขยันอย่างเดียวขยันใช้เงิน” ฟ่านเหลียนหัวเราะแผ่วกับคำพูดเถ้าเเก่ก็จะนั่งฟังต่อ

“ทางเดียวที่จะทำให้พวกนั้นสนใจก็คือปลุกระดมเท่านั้นแหละพ่อหนุ่มเอ้ย”

ฟ่านเหลียนพยักหน้า หลังจากนั้นเขาจึงสนทนาอีกเพียงชั่วครู่แล้วจึงจ่ายเงินค่าน้ำชาไป ดูท่าแล้วก็พอมองเห็นหนทางอยู่นิดนึงแล้วล่ะมั้ง

JX007 4/16








คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +35 เงินตำลึง +2500 ความหิว -14 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 35 + 2500 -14 + 3

ดูบันทึกคะแนน

สวัสดี
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ม้าตี๋หลูทมิฬ
คัมภีร์ละติน
กราดิอุสทอง
เกราะทองคำ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x18
x100
x1
x15
x20
x10
x100
x1
x50
x50
x50
x30
x1
x17
x10
x58
x50
x20
x28
x24
x10
x80
x25
x20
x20
x2
x2
x3
x156
x25
x11
x4
x19
x2
x10
x10
x10
x10
x10
x15
x29
x45
x1
x1
x20
x25
x15
x15
x4
x180
x15
x20
x1
x1
โพสต์ 2018-11-28 17:59:28 | ดูโพสต์ทั้งหมด
วันทำงาน

     ช่วงเวลาบ่ายตะวันคล้อย  ในช่วงเวลาต้นฤดูหนาวแบบนี้  กวาดสายตาไปโดยรอบแทบจะไม่ค่อยเห็นผู้คนเดินในตลาด  เหมือนอย่างที่ผ่านมา  หลี่เซี้เยนจ่อสวมชุดสีแดงเลือดหมู  สวมผ้าคลุมสีเขียวที่มีขนกระต่ายนุ่ม  ออกเดินเล่นกับพ่อบ้านหลี่  ส่วนบิดาคงออกไปดูการค้าที่ท่าเรือใหญ่  ช่วงเวลานี้สังเหตุเห็นบิดาของตนเองจะสำราญ  ผ่อนคลายไมเข้มงวด  ซึ่งพวกบ่าวรับใช้ต่างยังคงทำงานตามเดิม  คงกลัวว่าหากหละหลวมในหน้าที่อาจจะโดนตำหนิทางสายตา  พ่อบ้านหลี่ที่รู้ว่าหลี่เซี้ยนเจ่อจะออกมาหาร้านนั่งผ่อนคลาย  จึงขอติดตามออกมาด้วย  หลี่เซี้ยนเจ่อย่อมรู้ว่าบริวารในจวนชอบความผ่อนคลาย  ไม่อึมคลึม  และความสนุกสนาน  แม้ท่าทางของหลี่เหม่ยหลินจะเหมือนบิาดาของตนเอง  แต่กลับตรงข้ามกับบิดาแทบจะทุกอย่าง  ซึ่งหลี่เซี้ยนเจ่อได้ปล่อยให้พวกบ่าวรับใช้ได้เจอแบบนี้บ้างก็ดีเหมือนกัน
   "ใต้เท้าจะไปนั่งผ่อนคลายที่ไหนเหรอครับ" เดินติดตามเจ้านายของตนเองออกมาจากจวน  ยังไม่รู้ว่าเจ้านายจะแวะนั่งที่ร้านใดเมือง  เพียงขอให้ได้ตามออกมาแล้ว  โดยที่ไม่ต้องโดยซักถามจากนายผู้เฒ่า  หลี่ถึงผู้นี้ย่อมยินดีเป็นอย่างยิ่ง
   "อากาศหนาวแบบนี้ ข้าคิดว่าเราควรจะไปนั่งร้านน้ำชาเสียหน่อย เดินผ่านมาหลายครั้งแล้ว ยังไม่เคยได้เข้าไปใช้บริการเลยสักครั้ง" หลี่เซี้ยนเจ่อเดินมาเรื่อยๆอีกสักระยะ  จึงได้เจอร้านน้ำชาที่ตนเองเดินตามหา  
     เมื่อได้เดินมาถึงที่หน้าร้านน้ำชา  พบว่ามีคนมานั่งกันอยู่บ้างแล้ว  กลิ่นชาลอยอบอวลเย้ายวนใจยิ่งนัก  หลี่เซี้ยนเจ่อเลือกนั่งโต๊ะริมขวาสุดของร้าน  แล้วให้พ่อบ้านหลี่ไปสั่งชุดน้ำชาและขนมมาทาน  ที่นี่บรรยากาศค่อนข้างดี  เสียดายที่ตนเองไม่ได้มาเยี่ยมเยือนใช้บริการร้านนี้เลย  ฤดูหนาวแบบนี้ก็เหมาะสมดี  ร้านเหล้าบางแห่งที่เดินผ่านคนยังหนาตากว่านี้มาก  สรวลเฮฮาในวงสุรา
   "ทำไมข้าไม่เคยรู้เลยว่า ในเมืองยังมีร้านน่านั่งแบบนี้มาก่อน" หลี่เซี้ยนเจ่อมองดูพ่อบ้านหลี่  ที่บนใบหน้ามีเศษหิมะโปรยปราย  ส่วนใหญ่หลี่เซี้ยนเจ่อจะไปแถวท่าเรือ  หรือไม่สั่งสุรามาดื่มแก้หนาวที่จวนของตนเอง
   "ข้าคิดว่าท่านจะชอบแต่รสชาติของสุรา มากกว่ารสชาติของน้ำชาเสียอีก" หลี่ถังกระเซ้าแหย่ผู้เป็นเจ้านาย  ธรรมดาหลี่เซี้ยนเจ่อชอบดื่มน้ำชานั้นเป็นปรกติ  เพราะที่จวนมีเก็บไว้ค่อนข้างเยอะ  แล้วใครจะรู้ว่าหลี่เซี้ยนเจ่อผู้เป็นนายจะสนใจร้านเล็กๆแบบนี้
     เพียงไม่นานชุดน้ำชาได้มาวางบนโต๊ะพร้อมด้วยขนมที่เพิ่งออกมาจากการอบอุ่น  กลิ่นไอพวยพุ่งของใบชา  พาใจให้หลี่เซี้ยนเจ่อเคลิบเคลิ้มยิ่งนัก พ่อบ้านหลี่รินน้ำชาให้ผู้เป็นนายก่อนอันดับแรก  แล้วค่อยรินให้ตัวเองตามหลัง  หลี่เซี้ยนเจ่อนั่งทานขนมพร้อมดื่มชาอย่างสบายอารมณ์
   "พ่อบ้านหลี่ รสชาติน้ำชาก็เยี่ยม ขนมอร่อยละมุนลิ้น ให้เขาไปส่งที่จวนบ้างสิ" หลี่เซี้ยนเจ่อเริ่มติดใจในรสชาติของที่นี่แล้ว  มองไปด้านในเห็นบิดาและมารดาพาบุตร หลาน  มานั่งที่ร้านนี้ด้วย
   "ได้ครับ ใต้เท้า เพราะร้านนี้มีส่งตามบ้านอยู่แล้วครับ" พ่อบ้านหลี่รับคำขอจากหลี่เซี้ยนเจ่ออย่างแข็งขัน  ตนเองเริ่มหลงไหลสิ่งที่อยู่ตรงหน้าแล้วเหมือนกัน  ไม่คิดว่าหลี่เซี้ยนเจ่อจะมานั่งจิบชาในบรรยากาศที่หนาวเหน็บแบบนี้
     หลี่เซี้ยนเจ่อหยิบสมุดบันทุกออกมาจากกระเป๋า  กางหน้ากระดาษที่ว่างเปล่า  แล้วลงมือจรดพู่กัน
   "วิถีประชา: เข้าสู่ฤดูหนาวอย่างเต็มตัว ร้านสุราและร้านน้ำชาเหมาะเป็นสถานที่พบปะ และสังสรรค์ ในช่วงฤดูหนาวแบบนี้ อีกทั้งยังมีลมพัดจากทะเล จึงทำให้ประชาชนไม่ค่อยออกมาเดินเล่นนอกบ้าน" ตวัดเก็บพู่กับเข้ากระเป๋า เป่าหมึกให้แห้ง แล้วเก็บสมุดบันทุกกลับเข้ากระเป๋าตามเดิม  เมื่อนั่งทานจนสำราญใจทั้งเจ้านายและบ่าว  หลี่เซี้ยนเจ่อวางเงินไว้บนโต๊ะเก็บของกลับจวน

   



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +20 เงินตำลึง +400 ชื่อเสียง +25 ความหิว -28 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 20 + 400 + 25 -28 + 3

ดูบันทึกคะแนน

...
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
เทียนกุย
กำหนดลมหายใจ
บันทึกซางยาง
ทวนอสรพิษ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x4
x4
x1
x1

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2018-12-15 06:13

ขึ้นไปด้านบน