ดู: 330|ตอบกลับ: 2

{ เมืองเจียงหลิง } โรงหมอหนึ่งตะวัน

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2019-7-24 20:23:00 |โหมดอ่าน

โรงหมอหนึ่งตะวัน

{ เมืองเจียงหลิง }




โรงหมอแห่งนี้ตั้งอยู่ไม่ไกลนักจากย่านการค้า ทว่าบรรยากาศรอบด้านสงบเงียบ
เหมาะสมต่อการพักฟื้นของผู้ป่วย มีเรือนแยกเป็นสัดส่วนทั้งห้องตรวจและห้องยาครบครัน
ท่านหมออยู่ตัวคนเดียวบางครั้งจะมีคนอาสามาเป็นผู้ช่วยตากสมุนไพร ไม่ประจำ
ฟังว่าถ้าต้องการยาดีราคามาตราฐานให้มองหาโรงหมอหนึ่งตะวันแห่งนี้






ท่านหมอใหญ่
เถา เว่ยหลง
อุปนิสัย : พูดน้อยและสุภาพไม่ค่อยสุงสิงกับผู้คน เคร่งขรึมจริงจังอยู่เสมอ



ชื่อกิจการ : โรงหมอหนึ่งตะวัน
เจ้าของกิจการ : เถา เว่ยหลง
เวลาเปิดทำการ : 09.00-24.00 น.
ประเภทกิจการ : บริการรักษาโรคทั่วไป และจำหน่ายยาสมุนไพร
#ประทับตราผู้ว่าเมืองเจียงหลิง


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 10

ดูบันทึกคะแนน

1335

กระทู้

4902

โพสต์

79หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
19376492
เงินตำลึง
612938
ชื่อเสียง
342731
ความหิว
1841

ใบรับรองภาษาคาเมล็อตป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษามิดการ์ดใบรับรองภาษาซินดาริน(ดาร์คเอลฟ์)

คุณธรรม
34782
ความชั่ว
10959
ความโหด
70311
หรงเย่า ♦ 榮耀
เลเวล 1

จื่อหลัว

"ต้าเกอ...เล่นกันเถอะ"
pet
โพสต์ 2019-7-24 23:10:37 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2019-7-24 23:12


ยุทธจักรกว้างใหญ่มีที่ไปแน่นอน
1386
{ พญามารที่ลอยน้ำมา 2 }
เป็นหนี้ต้องชดใช้สินะ

             "ถ้าไม่โดนลมพัดให้เคลื่อนไหว น้ำก็จะไม่เกิดคลื่น
ถ้าไม่ถูกสภาพแวดล้อมภายนอกทำให้ไหวติง ใจก็จะตั้งมั่น"

             เหล่าชาวบ้านร้านตลาดในเมืองเจียงหลิงออกวางแผงขายของกันแต่เช้าตรู่ วันนี้คนขายปลาได้ปลาหมึกตัวโตหลายเข่งกำลังจัดเรียงก็มีเสียงป้าขายหอยข้างๆ ชวนสนทนาตามปกติ

               “เหล่าอิ๋วๆ เป็นยังไงเมื่อวานวิธีที่แนะนำไปใช้ได้ผลไหม?”

               “โอ้.. เด็ดอย่าบอกใครเลยเมียข้าชอบมากๆ ยังฝากขนมมาให้ป้าหวงอีกแนะนี่ๆ ข้าเอาใส่ไว้ในตะกร้า”

               หญิงม่ายวัยกลางคนหัวเราะร่วน “นั่นล่ะๆ เมียเจ้าน่ะขี้อายนางไม่กล้าบอกหรอกว่าต้องการอะไร แถมอีกอย่างเรื่องราวในมุ้งมันเป็นการบ้านของผู้ชาย!!”

               “ก….ก็นะ ท่านป้าคงรู้ข้าวันๆ ทำงานเก็บหอมรอมริบเพื่อสร้างอนาคตที่ดีให้ลูกของพวกเรา จะให้ไปเที่ยวหอหอสาวๆ เป็นงานมาสอนมันก็สิ้นเปลืองใช่ไหมล่ะ? อย่างไรก็ขอบคุณมากนะ หุหุ ข้าแทบรอให้ถึงกลางคืนไม่ไหวทีเดียว” พ่อค้าปลาหมึกเริ่มใจเต้นไม่เป็นส่ำเมื่อนึกถึงว่าพวกเขายังเป็นคู่ข้าวใหม่ปลามัน

              “จ้าๆๆ อย่าหักโหมจนตื่นมาขายของไม่ไหวก็แล้วกัน!!” บทสนทนาตามประสาชาวบ้านดำเนินไปอย่างครื้นเครง จนกระทั่งชาวเจียงหลิงได้บังเอิญเบนสายตาไปมองยังเกวียนเก่าๆ คันหนึ่งขนย้ายห่อศพหรืออะไรบางอย่างมีเพียงปอยผมสีขาวที่โผล่พ้นออกมาจากผ้านวมมัดต่อนๆ ป้าหวงอ้าปากค้างด้วยเกวียนลำนี้ไม่ไ้ดเคืล่อนที่จากแรงม้าหรือวัว

              “เออะ… นั่นอะไรกันน่ะ? สัปเหร่อหรอ? ข้าไม่เห็นเคยได้ยินมาก่อนว่ามีสัปเหร่อสาวขนาดนี้” ตามการนำของหญิงขายหอย สายตาเหล่าพ่อค้าแม่ขายหนัมองตามๆกัน ที่ซื้อปลาอยู่ก็ปล่อยกระจาดลงมือด้วยความงุนงง

              เป็นแรงดรุณีน้อยผิวพรรณขาวผ่องดุจบุตรสาวผู้ดีนางหนึ่ง ผมสีน้ำตาลอ่อนเป็นประกายระยิบระยับคอยถูลู่ถูกังมันมาอย่างยากลำบาก หลิงหลานสวมหน้ากากยักษาม่วงไม่สนว่าจะมีคนจำนางได้ แถมเอาผ้าห่มพันโปะหน้าของบุรุษผมขาวเอาไว้อย่างดี ‘ไม่รู้ปิงไคว่ถูกใครในเมืองนี้ทำร้ายหรือเปล่า ป้องกันคนเห็นหน้าเขาเอาไว้ก่อนคงจะดี’

              อาการงุนงงของคนทั้งถนนเจ้าเจี้ยบน้อยหาได้ใส่ใจ…
              โฮ่วชื่อคอยเห่าเปิดทางว่า ‘หลีกหน่อยๆ คนบาดเจ็บต้องการไปโรงหมอ’

              ร่างเน่งน้อยลากคันเกวียนจนมือเริ่มเสียดสีกับไม้จนพุพอง นางไม่ได้ทำงานหนักมานานแล้วเทียบกันก็เท่ากับอายุของบุตรชาย ฝ่ามือขาวทั้งผิวหนังบางละเอียดอ่อนปกติแค่โดนแดดแรงเกินไปยังขึ้นรอยแดง มาตอนนี้ลากบุรุษโตเต็มวัยด้วยเกวียนทั้งเล่มตลอดทางก็ค่อนข้างสาหัสอยู่บ้าง ‘ปิงไคว่เคยช่วยเหลือข้าอย่างต่ำก็หนหนึ่ง.. เป็นหนี้ยังต้องชดใช้ระสาอะไรกับติดเป็นบุญคุณ เขาจะต้องรอด.. ข้าต้องช่วยเขาให้ได้อดทนเอาไว้นะ!!’

              นางหวนนึงถึงถ้อยคำที่เคยสนทนากันในอดีต แม้ทั้งสองเคยเดินทางร่วมกันไม่ถึงสองวัน ทว่าเถ้าแก่สาวยังจดจำได้ว่าเขาให้คำแนะนำตนในสมัยยังเป็นลูกเจี้ยบพึ่งฟักออกจากไข่ไว้อย่างไรบ้าง ‘โลกนี้ไม่ได้งดงามไปเสียหมด และมนุษย์เองก็ยากจะแยกแยะได้ว่าดีหรือชั่ว’เมื่อถูกโจรสลักลักพาตัวไปขายเป็นทาสที่เกาะไต้หวันนางค่อยเรียนรุ้ว่าคำที่เขาพูดนั้นมีความจริงปนอยู่

            “เจ้าคิดว่าคนสามารถทำเรื่องเลวร้ายได้ขอแค่มีเหตุผลเพียงพองั้นหรอ” บุรุษผู้สวมหน้ากากยักษ์คล้ายผ่านเรื่องราวมามาก ทั้งแนะนำและอธิบายตั้งคำถามกับภาวะไร้เดียงสาที่อาจตกเป็นเหยื่อของหลุมพรางคนอื่นโดยง่าย “เช่นนั้นขอแค่มีเหตุผลก็ไม่แบ่งแยกดีชั่วงั้นสินะ”

              เชื่อว่าหากอีกฝ่ายฟื้นมาถามคำถามเดิมกับตน.. หนนี้นางสามารถโต้วาทีกับเขาได้อย่างสูสีเลยเชียวล่ะ!!
.
.
.
              เมื่อมาถึงที่โรงหมอมือที่กำลังปวดแสบปวดร้อนได้ที่ของหลิงหลานก็ได้รับการเยียวยา หลิงหลานแจ้งต่อท่านหมอผู้เคร่งขรึมถึงอาการเบื้องต้นของบุรุษผมขาวว่า เจ้าตัวหมดสติและลอยมาตามน้ำนางไม่แน่ใจเรื่องที่อาจมีน้ำตกค้างในปอดเขารึเปล่า อยากให้ช่วยตรวจดูแลรักษาส่วนเรื่องค่ายาตนจะเป็นฝ่ายออกเองทั้งหมด

              ท่านหมอให้ผู้ช่วยมาคนละไม้คนละมือเพื่อขนร่างสูงใหญ่ลงจากเกวียน หลิงหลานจะเข้าไปช่วยอีกแรงก็โดนไล่ไปทายาลดอาการอักเสบของมือพร้อมสมุนไพรหนึ่งกระปุกเสียก่อน ไม่ยอมให้รบกวนสมาธิการวินิจฉัยของแพทย์ ราวหนึ่งเค่อหลังจากนั้นท่านหมอค่อยออกมาแจ้ง

              “เขาเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ? บาดเจ็บร้ายแรงหรือไม่.. แล้วทำไมข้าเรียกตั้งนานถึงยังไม่ฟื้นล่ะ?” ก่อนท่านหมอเปิดปากก็โดนสาวเจ้ายิงคำถามรัวใส่ก่อน

              “ดูจากท่าทางและร่างกายของเขาสามีของแม่นางคงจะเป็นชาวยุทธ์สินะขอรับ ...อันที่จริงเขาบาดเจ็บพอสมควรทว่าเป็นอาการบาดเจ็บภายในตาเปล่ามองไม่เห็น ปกติเหล่าผู้เยี่ยมยุทธ์มักจะเป็นกันบ่อยทีเดียว”

               “ท่านหมอๆ เดี๋ยวก่อนท่านผิดแล้ว ข้า-ยัง-ไม่-เคย-สมรส!! ไม่ว่ากับผู้ใดก็ตามเจ้าค่ะ!” หลิงหลานผงะไปไม่ใช่เพราะอาการของคนที่ตนแบกมา แต่เมื่อครู่ได้ยินว่าอะไรนะ ‘สามี’ หลิงหลานไขว้แขนรุปกากบาทปฎิเสธอย่างชัดเจน ผิดหรอนางไม่เคยเข้าพิธี แต่ช่างเถอะทำไมคิดแล้วรู้สึกแปลบในอกลึกๆ กันนะ

                “แน่ใจนะ… แต่ว่าคนผู้นี้มีญาติที่ใดรึไม่ค่อยข้างเป้นเรื่องใหญ่พอสมควรขอรับ” สมเป็นหมอเบีย่งเรื่องได้ไวมาก “เอาเป็นว่าข้าจะต้มยาบำรุงพื้นฐานมาให้ก่อน รักษาบาดเจ็บภายในยากกว่าบาดแผลภายนอก ที่จริงถ้าได้ยอดยาน้ำค้างหยกเก้าบุปผาจากเกาะดอกท้อจะช่วยฟื้นฟูอาการสามีแม่นางได้ดีขึ้น”

                “เขาไม่ใช่สามีข้า!! เอ้ะ..ยาน้ำค้างหยกเหมือนว่าข้าพกติดตัวมาด้วย” หลิงหลานแหวลั่นโรงหมอ อุตส่าห์ย้ำอีกรายก็ยังเรียกผิดอยุ่นั่น แบบนี้ตนผู้หญิงเป็นฝ่ายขาดทุนเฟ้ย เกิดแต่งไม่ออกขึ้นมาจะทำยังไง? เก็บตัวท่านหมอไปทดแทนคงจะไม่เหมาะสม “จริงสิข้าขอยืมห้องครัวสักหน่อยได้ไหมเจ้าคะ? ตั้งแต่เช้าทานแค่โร่วเจียหมัวรองท้องไปหน่อยเดียวเอง แล้ว..เผื่อเขาฟื้นขึ้นมาจะได้มีอาหารรสอ่อนทาน”

               ฝ่ายผู้รักษาเลิกคิ้วเข้มเล้กน้อยนี่ตกลงว่าไม่ได้เป็นอะไรกันจริงหรือ? ดูสตรีผู้นี้ค่อนข้างห่วงใยบุรุษที่นอนแหม่บอยุ่บนเตียงคนเจ็บพอสมควร “เรื่องนั้นไม่มีปัญหา ท่านป้อนน้ำค้างหยกเก้าบุปผาเขาก่อนเถอะค่อยทำอย่างอื่น”

               กล่าวจบท่านหมอปลีกตัวไปต้มยาและดูแลคนไข้รายอื่น หญิงสาวคิดว่าอิแค่ป้อนยาของพรรค์นี้นางทำมาบ่อยครั้งพ่อของลูกทั้งสองหมดสติไปร่วมครึ่งปี จิ้บๆ สบายมากนางพยาบาลชำนาญการพิเศษเชื่อมือตนได้เลย!! ทว่าแค่ก้าขาเข้าไปด้านในเรือนตรวจ รอบด้านไม่มีใครราวกับจงใจ แถมใบหน้าที่ปิดดวงตาสนิทอยู่มีบางส่วนสะกิดใจนางอย่างแปลกประหลาด สาวเจ้าเกิดอาการก้าวขาไม่ออกเอาดื้อๆ

              พะว้าพะวงอยุ่แบบนั้น ขาขวาจะก้าวเข้าไปใกล้กว่านี้กลับทำไม่ได้

              ‘ข้าคิดว่าควรบอกบางเรื่องแก่เจ้านะนังหนู….’ โฮ่วชื่อที่หมอบอยุ่ตรงหน้าประตุกล่าวขึ้น มันถอนหายใจเบาๆ ด้วยเข้าใจว่าหญฺงสาวแยะแยะคนตรงหน้าไม่ออกเสียแล้ว “กลิ่นของมนุษย์นี้เป็นกลิ่นเดียวกับคนที่เจ้าเจอนอกแค้วนโหรวหราน รวมถึงคนที่เจ้าเอาตัวไปเสี่ยงรับมีดแทนที่เฉินหลิวอีกด้วย เจ้าจำเขาไม่ได้รึ?’

              “จำ? เขาก็คือปิงไคว่ยังไงล่ะทำไมหรือพี่?”

             ‘เจ้าลองดูให้ดีสิ.. ไม่นึกถึงใครบ้างเลยหรือ? ผิดคาดนะที่ข้ากลับเห็นว่าพวกเจ้าออกจะ..รักกันมากที่เฉินหลิวและยังตัวแทบจะติดกันที่เสียวเพ่ยอีก’ หมาป่าอัคคีมองงุนงงตกลงแม่นี่ความจำเสื่อมจริงสิ
              “เฉินหลิว? พี่พูดเรื่องอะไรกันเราเคยไปเฉินหลิวที่ไหน...เสียวเพ่ยเอ๊ะ” อาการปั่นป่วนในสมองอยุ่ๆ ก็พัดหวนขึ้นมาภาพเลือนรางของความวุ่นวายและกบฎพรรคมารเผาเมืองเฉินหลิว ท่ามกลางทะเลทรายแสงดวงดาวกับบุรุษผมแดง ทำเอานางเซทรุดลงข้างเตียงไม้ เข้าใกล้ใบหน้าคมสันเค้าลางบางส่วนทับซ้อนกันจนรุ้สึกปวดหัว ‘นี่มันอะไรกัน? ภาพมายาหรือความฝัน’ หลิงหลานมึนหัวติ้วสลัดใบหน้าไปมาหลายหนเพื่อยับยั้งอาการ

             “ไม่ว่าข้าจะจำได้หรือลืมอะไรไป.. ตอนนี้ที่สำคัญคือช่วยเขาก่อน” กัดฟันทนนางไม่ให้โฮ่วชื่อพวดต่อรีบเทขวดยาน้ำค้างหยกเก้าบุปผาออกมา เม้ดยาสีส้มอมชมพูนอนนิ่งบนมือนางหลิงหลานใช้ปลายนิ้วเปิดริมฝีปากอีกฝ่ายออก สัมผัสทั้งอุ่นร้อนและนิ่มหยุ่นที่ได้รับทำเอานิ้วนางสั่นเล็กน้อย ทว่าเมื่อวางยาลงไปบนลิ้นอีกฝ่ายกลับไม่ยอมกลืนลงไป

              “อ้าว… ทำไมกันล่ะ? หรือว่าต้องใช้น้ำช่วยอีกแรง?”

             โฮ่วชื่อพ่นลมออกจมูก ‘บ้องตื้นเอ้ย!! เขาหมดสติอยุ่จะไปกลืนเองได้ยังไง!!’

             หลิงหลานกระพริบตาหลอหลายิ่งนัก “แล้ว...ต้องทำยังไงดีล่ะ?”

             สี่ขากลอกตามองบนอยากดื้นตายเสียตรงนี้ ‘เวลาแม่นกป้อนลูกนกที่กลืนอาหารเองไม่ได้ทำยังไง มนุษย์ก็ใช้วิธีนั้นได้’

             “อ่ออออ เอ๋??” นึกภาพตามแล้วเห็นวิธีอยู่ ทว่าหากทำแบบนั้นล่ะก็ไม่พ้นต้องใกล้ชิดอีกฝ่ายในระดับ..ใกล้ชิดสุดๆ จนหายใจรดเลยน่ะสิ หลิงหลานส่ายหน้าว่าไม่เอา จากนั้นโฮ่วชื่ออบรมต่ออีกยกใหญ่เรื่องบุญคุณมีไว้ต้องทดแทนเอย ชีวิตคนสำคัญกว่าเอย ท้ายสุดสาวเจ้าร่นหัวคิ้วน้ำตาจิไหล ช่างมันเถอะคิดซะว่าอีกฝ่ายเป็นลูกนกไม่ใช่คนตัวโต!!

            ใช้เวลาทำใจและสูดหายใจเข้าเตรียมพร้อมเหมือนก้าวขึ้นลานประหารสามอึดใจ

            ขั้นแรก...วางน้ำค้างหยกเก้าบุปผาลงที่ปลายลิ้น
            ขั้นที่สอง....ช้อนมือรองท้ายทอยอีกฝ่ายเอาไว้เพื่อไม่ให้สำลัก ท่านเซวียนสอนนางมาได้ใช้แล้วหนนี้
            ขั้นที่สาม….หลับตาแตะลงไป อ้าวผิดจุดนี่มันจมุก เลื่อนลงๆ แล้วก็..พบความนุ่มหยุ่น เฮือกกก!! เงยขึ้นมาหายใจก่อนเริ่มใหม่แต่ต้น
            ขั้นที่สี่…. แตะลงไปแล้วใช้เรียวลิ้นช่วยแยกริมฝีปากอีกฝ่ายเบาๆ เสมือนแง้มม่าน
            ขั้นที่ห้า....ตวัดยาลูกกลอนลงไป!! ดันไป ดันอีก!! รอพักนึงจนกว่าจะกลืนเป็นอันเสร้จพิธี คนกินยายังคงหมดสติหน้านิ่ง ส่วนฝ่ายคนป้อนหน้าเปลี่ยนสีไปแล้วเหมือนปลาสำลักน้ำ!!

            ทำไมป้อนยามันเหนื่อยมากกว่าไปฆ่าคนห๊ะถามจริง!!
  
รูปปั้น+น้ำค้างหยก




แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับความสัมพันธ์กับ ประมุขพรรคภูติทมิฬลมดำ: จาง เหยียนลู่ เพิ่มขึ้น 30 โพสต์ 2019-7-25 00:53
คุณได้รับ +10 คุณธรรม --4 ความชั่ว +7 ความโหด โพสต์ 2019-7-25 00:44
คุณได้รับ +20 ความชั่ว +70 ความโหด โพสต์ 2019-7-25 00:43

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +35 ความหิว -42 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 35 -42 + 10

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ผ้าคลุมเฝิ่นเป่าซื่อ
ปราณคลุมวารีขั้นสูง
รูปปั้นไท่ซ่างเหล่าจวิน
แหวนสรรพสัตว์
เกราะจิ่นเทียน
อีโต้ซิวต้าหวาง
ตัวเบาขั้นสูง
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x2
x5
x1
x1
x46
x12
x3
x1
x1
x316
x572
x56
x380
x1
x3
x8
x1
x1
x5
x68
x52
x82
x61
x1
x1
x45
x3
x83
x92
x119
x2990
x123
x54
x287
x1
x6
x7
x19
x98
x1
x15
x2
x59
x724
x1
x1
x29
x2
x2
x2
x1
x1
x11
x160
x275
x34
x20
x6
x11
x91
x5
x4
x3
x78
x626
x6
x13
x7
x20
x15
x45
x3
x2
x3
x4
x3
x60
x27
x5
x1
x3
x1
x2
x3
x2
x96
x2
x1
x70
x14
x40
x6
x1
x5
x7
x3
x310
x350
x100
x160
x125
x360
x261
x25
x32
x103
x125
x610
x240
x13
x120
x1
x8
x5
x15
x1679
x9999
x8
x1600
x8
x129
x11
x590
x1960
x600
x420
x2000
x43
x40
x26
x976
x770
x2005
x100
x20
x1800
x9
x1280
x1700
x903
x27
x41
x15
x100
x9
x18
x1762
x216
x2025
x1200
x320
x2131
x2
x7900
x393
x96
x101
x12
x74
x150
x3327
x139
x239
x432
x2752
x2139
x1670
x13
x482
x1465
x11
x2
x27
x6355
x2606
x12
x63
x7435
x55
x9999
x1809
x51
x4
x175
x16
x1074
x1
x1
x2985
x2
x1
x2525
x14
x39
x33
x781
x470
x30
x203
x496
x81
x8
x1210
x1395
x8409
x967
x200
x590
x200
x57
x51
x2365
x1
x1850
x2969
x6728
x686
x278
x8360
x9999
x545
x54
x85
x5172
x26
x15
x75
x179
x1000
x11
x4043
x2935
x1934
x3459
x9999
x2466
x3140
x2505
x1850
x2630
x305
x9999
x485
x1105
x129
x30
x9564
x2401
x3854
x2110
x148
x2833
x4428
x4351
x1805
x3768
x1941
x540
x2360
x518
x256
x1498
x337
x3
x24
x10
x1510
x78
x50
x5344
x1115
x1
x994
x9999
x2776
x2
x45
x2239
x3759
x7097
x739
x7123
x4470
x550
x1109
x1824
x692
x10
x1122
x2781
x3040
x906
x94
x3
x19
x25
x25
x32
x9
x6048
x9534
x2307
x9999
x199
x25
x9999
x20
x5805
x23
x8
x1518
x250
x25
x9
x98
x31
x9
x1103
x3905
x8
x31
x207
x1057
x87
x2515
x2085
x129
x18
x1437
x2378
x2256
x3
x286
x3676
x2540
x7884
x514
x398
x4028
x5603
x9999
x15
x2278
x2450
x5805
x8000
x3380
x1541
x29
x3430
x930
x70
x328
x150
x2816
x2118
x9999
x44
x4495
x9999
x9999
x9999
x3200
x1953
x111
x3000
x8
x3746
x40
x3223
x4099
x777
x1
x757
x1814
x601
x1241
x5547
x2284
x5694
x5004
x9999
x6418
x9999
x3109
x2305
x2534
x3256
x4274
x2402
x558
x64
x1
x22
x1989
x5233
x713
x1
x4777
x7227
x68
x9999
x677
x1418
x1033
x6534
x105
x3581
x949
x453
x105
x929
x293
x8
x183
x26
x9999
x1123
x2070
x3662
x195
x665
x461
x100
x1301
x1392
x9999
x3750
x1576
x1230
x889
x232
x9999
x1723
x9999
x129
x713
x2427
x2

1335

กระทู้

4902

โพสต์

79หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
19376492
เงินตำลึง
612938
ชื่อเสียง
342731
ความหิว
1841

ใบรับรองภาษาคาเมล็อตป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษามิดการ์ดใบรับรองภาษาซินดาริน(ดาร์คเอลฟ์)

คุณธรรม
34782
ความชั่ว
10959
ความโหด
70311
หรงเย่า ♦ 榮耀
เลเวล 1

จื่อหลัว

"ต้าเกอ...เล่นกันเถอะ"
pet
โพสต์ 2019-7-25 20:15:36 | ดูโพสต์ทั้งหมด

ยุทธจักรกว้างใหญ่มีที่ไปแน่นอน
1387
{ พญามารที่ลอยน้ำมา 3 }
เปลี่ยนแดงเป็นขาวกันซื่อๆ


จันทราดุจตะขอเงินเมฆาดุจพวยควัน เสียงขลุ่ยหยกหลั่งไหลสู่วาสนาในอดีต
ข้าคือเมฆาล่องลอย เจ้าคือสายนที วันหลังพบกันท่ามกลางเกลียวคลื่นคราม

           ภายในห้องตรวจที่มีเพียงเสียงลมหายใจของหนึ่งชายและหนึ่งหญิง เจ้าสุนัขป่าหันหน้าไปทางอื่นเลือกได้มันก็ไม่อยากมาเป็นก้างชิ้นโตอยู่แถวนี้ ทว่ายังคงเห็นเงาทาบข้างกำแพงริมฝีปากทั้งสองประกบอยู่ ภาพวาบหวามเหลือเกิน.. อันที่จริงนายสาวแค่ ‘ป้อนยา’ เจตนาแต่เดิมแค่พยาบาลช่วยเหลือบุรุษผมขาวเท่านั้น

           ‘กลืนลงไปสักทีสิ!! กลืนเดี๋ยวนี้เลยนะข้าจวนจะหมดอากาศตายอยู่แล้ว!!’
           นางแตะปลายนิ้วอยู่ที่ลำคอของอีกฝ่าย เมื่อลูกกระเดือกเคลื่อนขยับค่อยวางใจว่ากลืนยาเม็ดลงไปแล้ว หลิงหลานกระพริบตาปริบๆ ตั้งใจถอนตัวทันที จังหวะค้ำมือกับพื้นเตียงเตรียมยกใบหน้าขึ้นก็รู้สึกได้ถึงวัตถุแปลกปลอมสอดแทรกเข้ามา มันทั้งร้อนผ่าวและชุ่มชื้น แรกเริ่มเพียงสัมผัสที่ลิ้นนางอย่างลังเลชวนให้จั๊กจี้จนทนทานไม่ไหว

           ทว่าเพียงพริบตาเดียว… ก็กลายร่างเหมือนปีศาจหมึกยักษ์เข้าโรมรันพันตู!!
           
            “อะ...อื้อ!! อื้ออ!! อ่อยอ๊าา!!” ใบหน้าหวานเบิกดวงตากว้างตกตะลึงพรึงเพริดมือที่ค้ำเตียงอยู่ขยับกลับมาพลักแผงอกแกร่งโดยแรง ดิ้นรนพยายามออกจากสถานการณ์นประหลาดนี้ให้ไวที่สุด ‘อะไรกันเขาหมดสติอยู่ไม่ใช่หรอทำไมขยับได้ล่ะ??’

             เสียงอึกอักในลำคอหลิงหลานตะกายตะกุยหาของค้ำ แถมยังลังเลว่าจะกัดดีไม่กัดดี? นางกำลังถูกล่วงเกิน!! หญิงสาวดิ้นรนอย่างทุกลักทุเลเป็นนานในที่สุดสามารถหงายหัวไปด้านหลังสูดอากาศบริสุทธิ์ ทว่ากลับขัดใจคล้ายชายหนุ่มที่ยังตื่นไม่เต็มตา พละกำลังเขากลับมาทีละน้อยในที่สุดคว้าแขนอีกฝ่ายไว้ได้ จากนั้นรวบเอวบางลงมานอนทาบอยู่บนร่างเขาจนแน่น

            คนแตกตื่นตีแขนเขารัวๆ ทว่าพละกำลังของเขาราวกับคีมเหล็กแกร่งที่ง้างไม่ออก ‘ผีสางอะไรเนี่ย!!’

            “ฮืม…” น้ำเสียงเขาดุจคนเมามายทั้งยังทุ้มพร่ายิ่งขัดขืนมากเท่าไรคล้ายกระตุ้นให้ถูกกอดรัดรุนแรง ทรวงอกกดแนบแน่นอยู่กับแผงอกแกร่งกลิ่นอายบุรุษและความเผด็จการดึงดันเข้ายึดครองสติสัมปัชชัญญะหญิงสาว

            แย่แล้ว… ต่อต้านไม่ได้เลย มือคู่นี้แค่บีบคอนางเบาๆ ก็คงหักแล้วกระมั้ง
            “ป..ปล่อยข้านะ!! ช่วยด้ว----” ถ้อยคำถัดมาถูกกลืนลงคอชายผมขาวตวัดปลายลิ้นปิดผนึกจนสิ้น หลิงหลานพยายามรวบรวมสติที่เลือนรางลงทีละน้อยนางพบว่าไม่ได้รังเกียจรสสัมผัสนี้ ตรงกันข้ามกลับเกิดความกลัวจนหวิวสั่นไหวไปทั่วร่าง เนตรกวางคู่หวานสบจ้องอีกฝ่ายพบนัยน์ตาสีเทาลึกล้ำเยือกเย็น นางอ่านความคิดเขาไม่ออก.. ‘ปิงไคว่ท่านคิดจะทำอะไรกันแน่? ทำไมถึง….’

                       
           จางเหยียนลู่สับสนนึกว่าตนยังคงติดอยู่ในฝัน… เป็นรสสัมผัสอันอ่อนหวานและชวนให้เคยคุ้น กลบกลิ่นยาสมุนไพรดอกท้อไปเสียสิ้น ตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมาหลังสูญเสียซู่หลานเขาก็หลีกเลี่ยงที่จะสัมริมฝีปากกับผู้ใด มองว่าเป็น ‘ความสนิทสนมทางกายที่ไม่จำเป็นต่อแผนการ’ ลึกๆ แล้วกลับไม่อาจหลงลืมรสจูบของภรรยาได้ยากจะให้ผู้อื่นมาแทนที่ลบเลือนนาง

          หลังฟื้นคืนได้พบดวงหน้าในอ้อมแขนลำค่ายิ่งกว่าพรใดที่เคยได้รับ เขาค้นหานางมาตลอดตั้งแต่แยกกันที่เฉินหลิว ทั้งสี่ทิศข่าวคราวเงียบหายทว่ากลับปรากฎตัวในเวลาที่ดีสุด

           ‘หลานเอ๋อร์เป็นเจ้ากลับมาช่วยข้าเป็นเพราะตัดใจไม่ลงใช่รึไม่?’ เสมือนผู้หลงทางกลางทะเลทรายพบโอเอซิสที่แสวงหา จุมพิตยิ่งมายิ่งลึกซึ้งดูดกลืนซึมซับร่องรอยในอดีต นัยน์ตาสีควันหรี่ลงค้นพบว่าตนค่อนข้างพอใจไม่น้อยเมื่อได้โอบกอดร่างนุ่มนิ่มนี้อีกหน พอใจที่การดิ้นรนของนางเสมือนขัดเขินในสายตาตน และยิ่งพอใจมากขึ้นเมื่อผู้ที่ทำให้นางแสดงใบหน้าแดงระเรื่อเช่นนี้ได้คือตัวเขาเอง ดื่มด่ำอยู่ราวหนึ่งเค่อจวบจนสัมผัสได้ว่าสตรีที่ถูกเอาเปรียบเริ่มเหนื่อยล้าจากขาดอากาศหายใจเขาค่อยยอมคลายวงแขนลง

            “....แฮ่ก! โจรเด็ดบุปผา คนผีทะเล อ..อย่าเข้ามานะเจ้าคนบ้ากาม!!” เมื่อตั้งตัวได้สูดหายใจเฮือกใหญ่นางดีดตัวออกห่างจางเตียงที่สุดถอยกรุดจนชนกำแพง อาภรณ์สลับทับกันดูไม่ค่อยเรียบร้อย
             บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปปุบปับทันที!! ทว่าชายผมขาวยั่งนั่งนิ่งอยู่บนเตียงไม้เห็นท่าทีราวมุสิกเกรงกลัวแมวแล้ว หยักรอยยิ้มบางเบาเขายื่นมือออกมาพริบตานั้นหลิงหลานรู้สึกราวกับได้รับการเชื้อเชิญจากมารร้าย

              “หลานเอ๋อร์ที่แท้เป็นเจ้าเองช่วยข้าไว้ มาสินี่.. รึยังไม่หายโกรธกันอีก?”

              “ถ้าหมายถึงเมื่อครู่ข้ายังโกรธท่านอยู่นะปิงไคว่… ผู้อื่นหอบท่านมารักษาที่โรงหมอนั่นไม่ง่ายเลย แล้ว..ทำไมสนองคุณด้วยการล่วงเกินเช่นนี้!!” หลิงหลานถลึงตาจ้องเหมือนกระรอกหัวร้อนจ้องผัดกระเฉดหัวขาวที่นางสอยขึ้นจากน้ำตรงนั้นแน่น

              ‘ปิงไคว่? อ่อจริงสินะบางทีรูปลักษณ์ของในยามปกติคงจะทำให้นางสับสน’ เขาใช้นามปลอมมากมายโดยอย่างยิ่งคือการปลอมแปลงรูปลักษณ์เพื่อดำเนินแผนการ หนนี้คิดว่าสตรีคนรักยังคงคาดโทษตนอยู่จากรอบเฉินหลิวจึงทำเฉไฉไม่รู้จักกัน

               ทว่า… บุรุษร่างสูงแตะปลายนิ้วลงริมฝีปากตนเอง ยังคงเหลือกลิ่นหอมหวานติดปลายลิ้นก็เข้าใจว่านางห่วงใยตนจึงช่วยไว้

                “จำไม่ได้จริงหรือ? หลานเอ๋อร์ที่ตำหนิไปก็เพื่อไม่ต้องการเห็นเจ้าเอาชีวิตมาเสี่ยงรับอาวุธแทนแบบนั้น ถ้าเกิดพลาดถูกจุดสำคัญขึ้นมาข้าไม่อาจทนรับการสูญเสียเจ้าไปอีกครั้ง… ที่ให้คนคุ้มกันไปส่งหาใช่เพราะคิดผลักไสเจ้าเลยสักนิด”

               สายตานางตกอยู่ที่ผมเขาคงจะสงสัยไม่น้อย "สิ่งนี้.. เป็นเพราะข้าฝึกฝนวิชาทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงบางอย่างทางร่ายกาย ไม่มีอะไรร้ายแรงนัก แต่ถ้าเจ้าเห็นแล้วระคายตาก็พอมีวิธีแก้อยู่"

                ขณะเขาเริ่มอธิบายในขณะเดียวกันหลิงหลานยังคงยืนนิ่งสนิท ทำไมเป็นเรื่องเฉินหลิวอีกแล้ว? ภาพเหตุการณ์ของเมืองที่กำลังลุกเป็นไฟเลือดและอวัยวะชาวบ้านถูกเข่นฆ่า ทำเอานางพาลคลื่นใส้จนสีหน้าปุเลี่ยนคิดให้อีกฝ่ายหยุดเล่า ภาพเหตุการณ์เข้ารับมีดสั้นแทนชายผมแดงผุดขึ้นมาในหัว..รวมไปถึงเรื่องราวบุกหอจ้งหนานหลีที่เสียวเพ่ยตนก็เฝ้าพยาบาลบุรุษผมแดงอยู่สามวันเต็ม ‘ทำไมปิงไคว่ถึงรู้เรื่องราวพวกนี้ได้? ในเมื่อมีแค่ข้าและชางหยูหรือว่า’

               นางก้าวเข้าไปใกล้อีกฝ่ายและหยุดยืนเพียงห่างกันหนึ่งช่วงแขน พิจารณาเส้นสายบนใบหน้า.. มีเค้าลางคล้ายคลึงอยู่ถึงเจ็ดแปดส่วนหญิงสาวยกมือปิดปากตัวเองไม่ให้เปล่งเสียงอุทาน ‘ไม่จริงน่า!! เขาจะเป็น...เป็นจูเชว่ชางหยูไปได้ยังไง!!’

               “เหตุที่เจ้าไม่อยากพบหน้าข้าเพราะยังมีโทสะอยู่ใช่ไหม?”

               ปฎิกิริยานั้นอยู่ในสายตาของบุรุษร่างสูงทั้งหมดเพื่อให้นางอ่อนข้อลง ตนจึงทุ่มเทความคิดสรรหาวาจามาเกลี้ยกล่อม “ครั้งจากกันที่เฉินหลิวก็ได้ไตร่ตรองดูแล้ว... หากเทียบกันอยู่ข้างกายข้ายังสามารถปกป้องได้ดีกว่า จึงส่งคนตามหาหลายเดือนไม่มีข่าวคราว คิดว่าคลาดกันหนแล้วหนเล่าเป็นเพราะว่าเจ้าไม่อยากพบหน้า หลานเอ๋อร์ จะรอบเสี่ยวเพ่ยหรือหนนี้ล้วนมีเจ้าคอยอยู่ดูแลเคียงข้างเหมือนในอดีต เราสองต่างมีความสุขไม่ใช่หรือใยต้องฝืนใจตนเอง? กลับมาหาข้าเถอะ”

              “ท่านคือ… ชางหยู?” หลังคลื่นภาพปั่นป่วนไปทั่วนางถามเสียงสั่นอย่างไม่มั่นใจ

              บุรุษผมขาวหยักรอยยิ้มมุมปากก่อนคว้ามือดรุณีน้อยมากุมไว้แนบอก “ข้าคือผู้ที่เจ้ารัก”


              'ปิงไคว่' กลายเป็น 'ชางหยู' บุรุษผมแดงกลายเป็นบุรุษผมขาว มือนางสั่นสะท้านควบคุมไม่อยู่ด้วยอาการหวั่นผวา
              เหมือนฟ้าผ่าลงกลางหัวสมองหลิงหลานขาวโพลนไปหมด อดีต ปัจจุบัน อนาคต ผสมปนดั่งข้าวต้มกวนถ้วยนึง

               ‘สวรรค์บอกข้าที่นี่มันเกิดเรื่องสัปดนอะไรขึ้น!!’   
        
รุปปั้นหนี่วา
     




แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ --30 คุณธรรม +8 ความชั่ว +8 ความโหด โพสต์ 2019-7-25 21:54
คุณได้รับ +20 ความชั่ว +70 ความโหด โพสต์ 2019-7-25 21:53

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -39 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -39 + 10

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ผ้าคลุมเฝิ่นเป่าซื่อ
ปราณคลุมวารีขั้นสูง
รูปปั้นไท่ซ่างเหล่าจวิน
แหวนสรรพสัตว์
เกราะจิ่นเทียน
อีโต้ซิวต้าหวาง
ตัวเบาขั้นสูง
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x2
x5
x1
x1
x46
x12
x3
x1
x1
x316
x572
x56
x380
x1
x3
x8
x1
x1
x5
x68
x52
x82
x61
x1
x1
x45
x3
x83
x92
x119
x2990
x123
x54
x287
x1
x6
x7
x19
x98
x1
x15
x2
x59
x724
x1
x1
x29